One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayνεκατώματα

Το μέλλον «όμηρος» των ε/κ παραστρατιωτικών της δεκαετίας του 1960. Απάντηση σε κείμενο του Στέφανου Κωνσταντινίδη στο Φιλελεύθερο 12/8/2018

By gregoris

Είναι ομολογουμένως ιδιαίτερα ενδιαφέρον να βλέπει κανείς τους διανοούμενους του ε/κ εθνικισμού και της παγίωσης της διένεξης να προσπαθούν να ψελλίσουν τα χιλιοειπωμένα «ναι μεν αλλά», μπροστά στη σειρά των πρόσφατων αποκαλύψεων λεπτομερειών των ατιμώρητων εγκλημάτων που διενέργησαν ε/κ παραστρατιωτικοί, συνδεδεμένοι με τον κρατικό μηχανισμό και την πολιτική ηγεσία την περίοδο 1963-1974. Η νευρικότητα και το άγχος είναι διάχυτη στα κείμενά τους, καθώς η δημόσια αναφορά στα εγκλήματα απειλεί να θρυμματίσει το αφήγημα με το οποίο κρατούν ακόμα την κοινωνία εγκλωβισμένη. Δεν είναι ότι απειλείται ακριβώς το στάτους κβο του οποίου είναι υπερασπιστές, η Κυπριακή Δημοκρατία δηλαδή ως ένα 2ο ελληνικό κράτος έστω και μισό, ή τουλάχιστον αυτό δεν απειλείται από αυτές τις αποκαλύψεις. Όσον αφορά το «κυπριακό», οι ε/κ της γραμμής «διχοτόμηση πάση θυσία», έχοντας κερδίσει το παιχνίδι μέσα στους επιχειρηματικούς κύκλους και μέσα στο ΔΗΣΥ, εκτός απροόπτου έσπρωξαν ήδη την προοπτική της επανένωσης αρκετά μακριά. Ξέρουν βέβαια ότι το βολικό για την ε/κ εξουσία στάτους κβο στο Κυπριακό δεν μπορεί να διατηρηθεί και ότι θα χάσουν προνόμια το επόμενο διάστημα ακόμα και στις συνθήκες της «μη λύσης». Αυτό όμως δεν εξαρτάται από την «ανάγνωση της ιστορίας», που είναι εσωτερικό θέμα των Κυπρίων αλλά από τις διεθνείς πολιτικές δυναμικές. Τα εγκλήματα που έγιναν στα πλαίσια της κυπριακής διένεξης είναι πολύ γνωστά στο εξωτερικό, καταγραμμένα σε εκθέσεις του ΟΗΕ και πλέον κάποια από αυτά καταχωρημένα ως υποθέσεις στην αστυνομία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στο ΕΔΑΔ λόγω της κωλυσιεργίας των αρχών να τα διερευνήσουν. Από αυτό εξάλλου προκύπτει και το υλικό για τη σειρά άρθρων που δημοσιεύει η εφημερίδα Πολίτης. Αυτό που φοβίζει τους ε/κ διχοτομιστές είναι η εξουδετέρωση του εθνοκεντρικού αφηγήματος, αυτής της «μυθιστορίας» όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία των κοινωνικών επιστημών, που όμως σερβίρεται ως η «αλήθεια» από την πολιτεία στην κοινωνία εν είδει διαφώτισης και φρονηματισμού στα ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα της ε/κ κοινότητας.

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα αντίδρασης από τον Στέφανο Κωνσταντινίδη (λινκ στο κείμενο σε σχόλιο πιο κάτω). Το κείμενο έχει τον βαρύγδουπο τίτλο «η Ιστορία [με κεφαλαίο «Ι»] στη κλίνη του Προκρούστη», όμως το επιχείρημα είναι σχετικά απλό και τετριμμένο και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ό,τι έγινε από πλευράς ε/κ ήταν νόμιμο και δικαιολογημένο απέναντι σε μια τουρκανταρσία, αν έγινε και κανένα έγκλημα ήταν σίγουρα μεμονωμένη περίπτωση, όσοι αναφέρονται σε αυτά ενοχοποιούν την ε/κ κοινότητα, εξισώνουν τις ευθύνες, βοηθούν την Τουρκία και απειλούν την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό που είναι εντυπωσιακό όμως δεν είναι η πληκτικά προβλέψιμη επανάληψη της κυρίαρχης ε/κ αφήγησης με όλες τις επιλεκτικές αναφορές, τα νοητικά άλματα, τις αποσιωπήσεις, τις ισοπεδώσεις, τις γενικεύσεις και την συνολικά στρεβλή εικόνα που δεν μπορεί να σταθεί πλέον ούτε καν απέναντι σε ένα υποψιασμένο ε/κ ακροατήριο, πόσον μάλλον πέραν των ορίων της κοινοτικής περιχαράκωσης, σε διεθνές ή ακαδημαϊκό πλαίσιο. Είναι η διαχείριση των αντιφάσεων και τα κραυγαλέα λογικά σφάλματα που εντυπωσιάζουν. Π.χ. ενώ το κείμενο ξεκινά στην 1η γραμμή με τον όρο «υποτιθέμενα εγκλήματα», ήδη στην 2η γραμμή αναγκάζεται να τα παραδεχτεί εμμέσως με τον όρο «τα όποια εγκλήματα ανεύθυνων στοιχειών». Βέβαια σπεύδει να πει την εξυπνάδα ότι αυτός ρώτησε γιατί δεν προσάχθηκε κανείς στη δικαιοσύνη ούτε καν επί Χριστόφια και δεν πήρε απάντηση, και να διερωτηθεί δήθεν για τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτό. Στην 2ηπαράγραφο αναφέρεται σε «εθελοντικά ένοπλα σώματα πολιτών» που έδρασαν όμως «στο πλαίσιο της κρατικής νομιμότητας». Στην 3η παράγραφο η «τουρκανταρσία» ονομάζεται εντυπωσιακά «συγκρούσεις του 1963-64» και γίνεται παραδοχή για αθώα θύματα και από τις δυο πλευρές, όμως μετά συμπληρώνει ότι έτσι γίνεται στους απελευθερωτικούς αγώνες, τις επαναστάσεις και τις εμφύλιες συρράξεις. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν ο ποιητής μιλούσε πιο καθαρά. Ήταν το 1963-64 ένας απελευθερωτικός αγώνας των ε/κ; Αυτών που έλεγχαν ήδη το κράτος; Ήταν επανάσταση; Επανάσταση των τ/κ στασιαστών να υποθέσουμε;  Ή ήταν εμφύλια σύρραξη; Της φυλής των Κυπρίων δηλαδή; Θου Κύριε φυλακή τω στόματι μου, τι ψέλλισα ο Νεοκύπριος… J . Στην 4η παράγραφο ο συγγραφέας βρίσκει τη λύση – «ήταν κάποια μεμονωμένα επεισόδια» τα οποία «η τουρκική πλευρά εκμεταλλεύτηκε και μίλησε για εγκλήματα». Μάλιστα. Έτσι εξηγείται. Διότι πώς θα μπορούσαν οι δυνάμεις της «κρατικής νομιμότητας» να κάνουν εγκλήματα; Επεισόδια έκαναν αυτές, εγκλήματα τα αποκαλεί η Τουρκία.  Να υποθέσουμε ότι οι σφαίρες στο κρανίο που βρίσκουν οι ανασκαφές της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) ήταν αποτελέσματα μιας επεισοδιακής πορείας… των σφαιρών. Καλού κακού πάντως για να ξορκιστεί πλήρως το κακό ο κ. Κωνσταντινίδης κάνει για πολλοστή φορά αναφορά σε μια αμφιλεγόμενη υπόθεση σφαγής μιας οικογένειας τ/κ που όμως είναι σίγουρος ότι ο θύτης ήταν Τούρκος αξιωματικός – το είπε και ο Σ. Λεβέντ, για να πέσει το πέπλο της αμφιβολίας πάνω σε όλους τους θανάτους τ/κ αμάχων. Στην κατακλείδα όμως επανέρχεται στην αρχική διατύπωση, «μεμονωμένα εγκλήματα ανεύθυνων ε/κ στοιχείων». Είναι βλέπετε πολλοί οι ομαδικοί τάφοι, εκατοντάδων ανθρώπων τα κόκαλα που βγήκαν από το χώμα την τελευταία δεκαετία – δεν χωρούν όλα σε μια μπανιέρα.

Σε δυο σημεία θα συμφωνήσω με τον κ. Κωνσταντινίδη – βέβαια δεν ξέρω αν εκείνος θα συμφωνήσει μαζί με την συμφωνία μου. Στο να προσαχθούν άμεσα στην Δικαιοσύνη όλοι όσοι φέρονται να εμπλέκονται σε δολοφονίες άμαχων τ/κ, είτε ήταν αστυνομικοί, είτε πολίτες, είτε στρατιώτες. Και για να γίνει αυτό θα συνεχίσω να στηρίζω την ανακίνηση του θέματος των εγκλημάτων πολέμου στη δημόσια σφαίρα. Και συμφωνώ και στο απόφθεγμα του Όργουελ που επιλέγει για προμετωπίδα. «Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Εκείνος που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν». Το παρόν είναι τα κόκαλα που ξεθάβει η ΔΕΑ – και όσο η επιτροπή είναι δικοινοτική, τόσο και η ανταλλαγή πληροφοριών για τα εγκλήματα. Ένα σου, ένα μου, βγαίνουν τα κόκαλα από το χώμα. Αυτόν το δικοινοτισμό δεν μπορεί κανένας να τον καταργήσει, όσες διχοτομήσεις και αν επιβάλετε.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Πίκετυ

By gregoris
9/1/2018


…το φτωχότερο μισό του πληθυσμού [αναπτυγμένες χώρες] δεν κατέχει σχεδόν τίποτε: στο 50% των περιουσιακά φτωχότερων εξακολουθεί να ανήκει πάντοτε λιγότερο από το 10% της εθνικής περιουσίας, και συνήθως λιγότερο από το 5%. Στη Γαλλία, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα δεδομένα για τα έτη 2010-2011 το μερίδιο του 10% των πλουσιότερων φθάνει το 62% της συνολικής περιουσίας, και εκείνο του 50% των φτωχότερων δεν είναι παρά 4%. Στις ΗΠΑ, η πιο πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε η Federal Reserve για τα ίδια έτη δείχνει ότι το ανώτερο δεκατημόριο κατέχει το 72% της αμερικάνικης περιουσίας και το κατώτερο μισό μόλις 2%. 


Thomas Piketty, 2014, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα σ. 318


Έτσι οι ΗΠΑ της δεκαετίας του 2010 χαρακτηρίζονται προπάντων από μια άνευ προηγουμένου ανισότητα των εισοδημάτων της εργασίας (υψηλότερη από ό,τι έχει παρατηρηθεί σε όλες τις κοινωνίες οποτεδήποτε στην ιστορία και οπουδήποτε στον κόσμο, ακόμη και σε κοινωνίες με πολύ έντονες ανισότητες προσόντων) και από περιουσιακές ανισότητες λιγότερο ακραίες έναντι εκείνων που έχουν παρατηρηθεί στις παραδοσιακές αγροτικές κοινωνίες και στην Ευρώπη του 1900-1910. Έχει συνεπώς ουσιαστική σημασία να κατανοήσουμε τις συνθήκες ανάπτυξης που διακρίνουν καθεμία από τις δυο αυτές λογικές [κοινωνία των υπερ-στελεχών και κοινωνία των προσοδούχων], χωρίς να ξεχνάμε ότι μπορούν θαυμάσια να αλληλοσυμπληρώνονται τον 21ο αιώνα – και όχι πλέον να υποκαθιστούν η μια την άλλη – και να οδηγήσουν έτσι σε ένα νέο κόσμο ανισότητας, ακόμα πιο ακραίο από τους πρώτους δυο.


Thomas Piketty, 2014, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα σ. 327


…Όλα δείχνουν ότι η προοδευτικότητα των φόρων στην κορυφή της ιεραρχίας των εισοδημάτων και των κληρονομιών εξηγεί εν μέρει γιατί η συγκέντρωση των περιουσιών ουδέποτε, μετά τους κλονισμούς του 1914-1945, επανήλθε στα αστρονομικά επίπεδα της Μπελ Επόκ. Αντίστροφα η θεαματική μείωση της προοδευτικότητας για τα υψηλά εισοδήματα στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο από τις δεκαετίες του 1970-1980 και μετά, ενώ οι δυο αυτές χώρες είχαν μεταπολεμικά προχωρήσει περισσότερο σε μια τέτοια κατεύθυνση, ασφαλώς εξηγεί εν πολλοίς την απογείωση των πολύ υψηλών αμοιβών. Ταυτόχρονα η άνοδος του φορολογικού ανταγωνισμού κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, σε ένα πλαίσιο ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, οδήγησε σε μιαν άνευ προηγουμένου ανάπτυξη των καθεστώτων φοροαπαλλαγών για τα εισοδήματα του κεφαλαίου, τα οποία περίπου παντού ανά τον κόσμο αποφεύγουν πλέον μεγάλο μέρος της προοδευτικής επιβάρυνσης του φόρου εισοδήματος…


Thomas Piketty, 2014, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα σ. 617



Για τους φορολογικούς παραδείσους [πάνω από 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ] και για τη πρώτη εισήγηση κουρέματος στη Κύπρο [περιλαμβανομένων ασφαλισμένων καταθέσεων κάτω από 100 000]


…Είδαμε ότι στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό ισοζύγιο το ενεργητικό και το παθητικό συστηματικά δεν ισοσκελίζονται (η Γη μοιάζει κατά μέσο όρο να ανήκει στον πλανήτη Άρη). Το να νομίζει κανείς ότι θα διαχειρίζεται αποτελεσματικά μια παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση μέσα σε τόση στατιστική ομίχλη δεν είναι πολύ σοβαρό…


…Με άλλα λόγια, αν είχε εφαρμοστεί αυτός ο φόρος θα ήταν ασφαλώς βάναυσα αντιπροοδευτικός, λαμβάνοντας υπόψη τη σύνθεση και τις δυνατότητες διαφοροποίησης των μεγάλων χαρτοφυλακίων. Αφού προτάθηκε το Μάρτιο του 2013, έχοντας προηγουμένως εγκριθεί ομόφωνα από τα μέλη της Τρόικας και τους δεκαεπτά υπουργούς Οικονομικών των χωρών της ευρωζώνης, ο φόρος απορρίφθηκε με σφοδρότητα από τον πληθυσμό.

[Υποσημείωση 28 (σ. 707): …αυτός ο οιονεί flat tax στις καταθέσεις υιοθετήθηκε ύστερα από αίτημα του Κύπριου προέδρου ο οποίος φέρεται να ήθελε να φορολογήσει βαριά τους μικρούς καταθέτες ώστε να μην φύγουν από τη χώρα οι μεγάλοι…]


Thomas Piketty, 2014, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα σ. 651, 701


11/1/2018

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που είτε το θέλει είτε όχι κάποιος, αναγκάζεται να πάρει θέση. Υπάρχουν στιγμές που η επιτήδεια ουδετερότητα δεν μπορεί να είναι ο,τιδήποτε άλλο από την σύνταξη με την κατεστημένη τάξη πραγμάτων και όλη την βία και αδικία που ενέχει.



Κυπριακό - εκλογές

By gregoris
2/1/2018


Με την εκλογή οποιουδήποτε άλλου πλην του Μαλά σφραγίζεται οριστικά η διχοτόμηση.

Με την εκλογή του Μαλά, θα παιχτεί άλλος ένας τελευταίος γύρος συνομιλιών και θα τεθεί η ε/κ κοινότητα ξανά προ του διλήμματος. Θα έχει δηλαδή άλλη μια ευκαιρία να επιλέξει μεταξύ ομοσπονδιακής επανένωσης ή ομαλοποίησης της διχοτόμησης που θα συντελεστεί χωρίς καν να ρωτηθούν οι ε/κ.

3/1/2018

Νικόλαε Αναστασιάδη, αν νομίζεις ότι η διχοτόμηση σημαίνει απλά εσύ τζιαι η συναπαρτζιά σου να έσιετε το κράτος τζιαι να έχουν οι τ/κ ένα κρατίδιο στα βόρεια εδάφη απλά με δυνατότητα σύναψης διεθνών σχέσεων, λανθάνεσαι. Διχοτόμηση σημαίνει να μοιραστεί ούλλη η πίττα – όι μόνο το χώμα. Σημαίνει τζιαι τα γκάζια, τζιαι τα ρώσικα κεφάλαια, τζιαι τες καρέκλες στες Βρυξέλες τζιαι το Στρασβούργο τζιαι τα τσιάρτετ φλάιτ τουριστών ολλ ινκλούσιβ.

Πιο σημαντικά αν νομίζεις ότι οι ε/κ υποστηριχτές της διχοτόμησης πάση θυσία, που σημαίνει ούλλα τα πιο πάνω εν πλειοψηφία, παίζεις μεγάλο κουμάρι τζιαι θα παττίσεις.


3/1/2018

Κάποια στιγμή, πρέπει να ήταν προς το τέλος του 2007, συνάντησα μια παρέα δεξιών της λύσης τους οποίους ήξερα από το 2004 και με τους οποίους είχαμε μοιραστεί την εμπειρία της στήριξης του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Είχαμε  κινηθεί σε ξεχωριστά σχήματα στη καμπάνια υπέρ της επανένωσης και διατηρούσαμε την γενική ιδεολογική αντιπαλότητα, αλλά λόγω του κυπριακού υπήρχε κάποιο κοινό έδαφος που επέτρεπε οικειότητα. Εγώ είπα τότε κάτι σε στυλ «η οριστική διχοτόμηση πλησιάζει αν δεν υπάρξουν ανατροπές στην ε/κ πλευρά» και αυτοί μου απάντησαν περίπου «αφού αυτό θέλουν οι ε/κ, ας είναι». Με προβλημάτισε έντονα αυτή η συλλογιστική – δεν συνιστούσε μόνο παραίτηση από τον στόχο αλλά και αδιαφορία για την ουσία. Πιο σημαντικά έγινε ξεκάθαρο για μένα ότι η επανενωτική δεξιά δεν είχε ούτε τη δύναμη αλλά ούτε και την έννοια να κάνει κάτι ουσιαστικό για την επανένωση. Όταν το τέλος του 2009 πρωτοκλασάτα στελέχη του ΔΗΣΥ τάχτηκαν ενάντια στην σύγκλιση Χριστόφια-Ταλάτ για την εκ περιτροπής προεδρία και τη διασταυρούμενη ψήφο είχα πει ότι η πορεία προς την διχοτόμηση δεν θα ήταν εύκολο να ανατραπεί. Είχα προβλέψει επίσης ότι όταν θα φτάναμε στο απροχώρητο το πρώτο κόμμα που θα στήριζε ανοιχτά την διχοτόμηση δεν θα ήταν το ΔΗΚΟ ή η ΕΔΕΚ αλλά το ΔΗΣΥ. Αρχές του 2018 νομίζω είμαστε κάπου εδώ. 

ΔΕΔΕ: Απεργιακά μέτρα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

By gregoris


Λευκωσία, 11 Δεκεμβρίου 2017


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Απεργιακά μέτρα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου


Η Έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΔΕΔΕ αποφάσισε τη λήψη απεργιακών μέτρων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ως απάντηση στην απροθυμία της Διοίκησης του Πανεπιστημίου να εφαρμόσει την συμφωνία που συνομολογήθηκε μεταξύ της συντεχνίας και των Πρυτανικών Αρχών τον περασμένο Ιούνιο. Τα μέλη της συντεχνίας εξουσιοδότησαν το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΔΕ να εξαγγείλει προσεχώς 48η στάση εργασίας σε περίπτωση που η Διοίκηση του Πανεπιστήμιου Κύπρου δεν προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων και στην συνέχιση του διαλόγου με καλή πίστη για τα υπόλοιπα εκκρεμούντα ζητήματα. Τα απεργιακά μέτρα στα οποία θα συμμετέχουν τόσο ερευνητές όσο και διδάσκοντες θα λάβουν χώρα με την αρχή του επόμενου εξαμήνου και θα επηρεάσουν δεκάδες ερευνητικά προγράμματα και δεκάδες προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα σε πολλά τμήματα του Πανεπιστημίου Κύπρου.


Η ΔΕΔΕ είναι παγκύπρια συντεχνία που εκπροσωπεί τους ακαδημαϊκούς, κατόχους διδακτορικού, σε μη οργανικές θέσεις. Η ΔΕΔΕ αριθμεί πολλά μέλη στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, το οποίο καλύπτει μεγάλο μέρος των πάγιων αναγκών του με ωρομίσθιους και ορισμένου χρόνου συμβασιούχους διδακτορικούς ερευνητές και διδάσκοντες. Τα μέλη μας αυτά λαμβάνουν πολύ χαμηλούς μισθούς στη βάση διαδοχικών και διακεκομμένων συμβολαίων. Η απασχόληση τους γίνεται κάτω από ιδιαίτερα επισφαλείς όρους εργασίας, χωρίς θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα όπως άδεια μητρότητας και ιατροφαρμακευτική κάλυψη ή 13ο μισθό, και χωρίς ακαδημαϊκά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα εκπροσώπησης σε συλλογικά σώματα του πανεπιστημίου.


Οι προσπάθειες της ΔΕΔΕ να μπει σε ένα δημοκρατικό διάλογο με τις Αρχές του Πανεπιστημίου δεν απόδωσε. Δυστυχώς, ενώ η ιδιότητα μας ως ακαδημαϊκοί θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και αναγνωρισμένη στη βάση της συμβολής μας στο ποιοτικό έργο που γίνεται τα τελευταία χρόνια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, κάτι τέτοιο δεν γίνεται στην πράξη. Απεναντίας, συναντήσαμε την στείρα άρνηση από πλευράς του Πανεπιστημίου να συζητήσει την ουσία των ζητημάτων, να κατανοήσει το ότι η επισφαλής εργασία αντιστρατεύεται και την ποιότητα της έρευνας και της διδασκαλίας και να πάρει μέτρα προς την κατεύθυνση μιας ορθολογικής οργάνωσης του ανθρώπινου του δυναμικού.


Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένας Ειδικός Επιστήμονας Διδασκαλίας δεν πληρώνεται καθόλου για την έρευνα που κάνει, παρά το ότι συμβάλλει στη βελτίωση της θέσης του Πανεπιστημίου στις διεθνείς κατατάξεις, και λαμβάνει μόλις το ¼ του μισθού της πιο χαμηλής βαθμίδας ΔΕΠ (Λέκτορας) που έχει τον ίδιο φόρτο διδακτικής εργασίας. Επιπλέον, το Πανεπιστήμιο Κύπρου με αφορμή την οικονομική κρίση επέλεξε να στοχοποιήσει περαιτέρω αυτή την ομάδα χαμηλόμισθων ωρομίσθιων ακαδημαϊκών, παρόλο που τα εισοδήματα της βρίσκονταν στα όρια του διατάγματος του κατώτατου μισθού, αποκόπτοντας σχεδόν το 20% του ετήσιου μισθού της. Ακόμα θεσμοθέτησε κανονισμό στέρησης δικαιώματος διδασκαλίας μετά από 6 εξάμηνα ενάντια σε κάθε κριτήριο ποιότητας και κάθε λογική αξιοκρατίας. Μετά τις δυο διαδοχικές αποκοπές του 2013 και του 2015, ένας διδάσκοντας κάτοχος διδακτορικού που διδάσκει 4 μαθήματα (όσα και ένας ακαδημαϊκός σε οργανική θέση) λαμβάνει σε ετήσια βάση μεικτό μισθό μόλις €9.570. Παράλληλα το Πανεπιστήμιο Κύπρου επιχειρεί να καθιερώσει μεικτούς ετήσιους μισθούς μεταδιδακτορικών ερευνητών της τάξης των €20.000, ποσό που είναι 30% μικρότερο από αυτό προβλέπουν οιυφιστάμενοι κανονισμοί, καθώς και τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και οδηγίες.    


Η διαπραγμάτευση της ΔΕΔΕ με τις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Κύπρου ξεκίνησε το 2016 και τον Ιούνη του 2017 είχαμε καταλήξει σε συμφωνία για 7 σημεία που θα εφαρμόζονταν άμεσα ενώ δεσμευτήκαμε να συνεχίσουμε την διαπραγμάτευση για τα υπόλοιπα ζητήματα. Τα βασικά από τα συμφωνηθέντα περιλαμβάνουν την άρση των αποκοπών στους διδάσκοντες, τον καθορισμό των €25.000 ως ελάχιστο ετήσιο μισθό για μεταδιδακτορικούς ερευνητές, την αύξηση των θέσεων Επισκεπτών ακαδημαϊκών (9 μηνιαίας σύμβασης) για την κάλυψη των πάγιων αναγκών διδασκαλίας αντί ωρομίσθιου προσωπικού, την προκήρυξη θέσεων Εργαστηριακών Επιστημόνων πενταετούς διάρκειας και τη στήριξη όλων των συμβασιούχων ακαδημαϊκών για συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια.


Παρά την πάροδο έξι μηνών από τη συμφωνία η Διοίκηση του Πανεπιστημίου Κύπρου δεν έχει προχωρήσει στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων και δεν μπαίνει καν σε διάλογο για τα υπόλοιπα εκκρεμούντα θέματα. Αντίθετα έχει προκηρύξει θέσεις με όρους που παραβιάζουν την συμφωνία μη αφήνοντας μας άλλη επιλογή από την λήψη απεργιακών μέτρων.


Ενημερώνουμε την Διοίκηση του Πανεπιστήμιου Κύπρου ότι αυτά τα απεργιακά μέτρα είναι προειδοποιητικά και ότι η μη τήρηση των συμφωνηθέντων όπως και η άρνηση καλόπιστου διαλόγου για τα υπόλοιπα ζητήματα που εκκρεμούν θα οδηγήσουν από μέρους της Συντεχνίας μας σε κλιμάκωση των μέτρων.


Οφείλουμε να τονίσουμε ότι το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση προστατεύεται από το σύνταγμα και την κείμενη νομοθεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου καλούμε τους συναδέλφους και συναδέλφισσες, μέλη και μη μέλη της ΔΕΔΕ, χωρίς φόβο για τυχόν συνέπειες στο εργασιακό τους καθεστώς να συμμετάσχουν στην απεργία που αφορά τα αυτονόητα δικαιώματα όλων μας.


Ζητούμε από τους φοιτητές μας αλλά και από την κοινωνία ευρύτερα να κατανοήσουν ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την εργατική διαφορά και ότι σε αυτήν θα πρέπει να απευθυνθούν για να ζητήσουν εξηγήσεις.


Εμείς, ως ακαδημαϊκοί που νοιαζόμαστε και για το μέλλον του ίδιου του πανεπιστημίου, οφείλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας για θέσεις εργασίας με μη επισφαλές καθεστώς εργοδότησης και αξιοπρεπείς συνθήκες απασχόλησης σε αυτό τον χώρο.





Διοικητικό Συμβούλιο

Συντεχνίας ΔΕΔΕ


Ψήφο στον Μαλά. Τυχόν εκλογή οποιουδήποτε άλλου αυτή την στιγμή θα είναι καταστροφή

By gregoris
Ο Σταύρος Μαλάς δεν είναι αριστερός και δεν έχει αριστερό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Είναι μάλλον πιο κοντά στη δεξιά σοσιαλδημοκρατία σε θέματα οικονομίας και παρά τις φιλελεύθερες του απόψεις σε κάποια κοινωνικά θέματα είναι μάλλον συντηρητικός σε διάφορα άλλα. Δεν αναμένω να κάνει σημαντικές προοδευτικές τομές και μεταρρυθμίσεις αν εκλεγεί – δεν φαίνεται να έχει ούτε το όραμα ούτε την προοπτική να διαφοροποιήσει τον συσχετισμό δύναμης για να γίνει αυτό. Υπό κανονικές συνθήκες ως αριστερός δεν θα ψήφιζα έναν τέτοιο υποψήφιο και θα επέλεγα την αποχή όπως έκανα το 2013. Τότε βέβαια υπήρχαν και άλλοι λόγοι που δεν ψήφισα τον Μαλά καθώς βρισκόμασταν σε διαφορετική συγκυρία και με άλλα διακυβεύματα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.


Το ΑΚΕΛ έδειξε με δραματικό τρόπο τα όρια του ως αριστερή δύναμη μέσα στη κρίση και την αδυναμία του (πολιτική, οργανωτική, στελεχιακή, ιδεολογική, επικοινωνιακή) που με την ανάληψη της εκτελεστικής εξουσίας την περίοδο 2008-2013 υπήρξε σχεδόν τραγική. Όμως το ότι κατάφερε να μείνει όρθιο και να κάνει έστω κάποια μικρά βήματα μπροστά ως αντιπολίτευση είναι γεγονός και υπό αυτές τις συνθήκες είναι και σημάδι ελπίδας για τη Κύπρο. Ιδιαίτερα όσον αφορά το κυπριακό, το ΑΚΕΛ υπήρξε τα τελευταία χρόνια το μοναδικό κόμμα που επέδειξε συνέπεια, σοβαρότητα και ευθύνη έναντι της ιστορίας και του τόπου. Το ΑΚΕΛ υπό την ηγεσία του Άντρου Κυπριανού πρέπει να στηριχτεί θεωρώ από την ευρύτερη αριστερά σε αυτή τη συγκυρία ιδιαίτερα για την αξιοπρεπέστατη στάση του στο Κυπριακού την στιγμή που όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις φλερτάρουν ρητά ή υπόρρητα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με την διχοτόμηση. 

Και κατ’ επέκταση ο Μαλάς θα πρέπει να στηριχτεί από όλες τις δυνάμεις που πραγματικά επιθυμούν την επανένωση της χώρας.

Μετά την κατάρρευση της διαδικασίας των συνομιλιών που ξεκίνησε το 2008, βρισκόμαστε σε μια απολύτως κρίσιμη καμπή στο κυπριακό. Να θυμηθούμε ότι ο μόνος λόγος που δεν κλείδωσε η διχοτόμηση μετά το δημοψήφισμα του 2004 ήταν η εκλογή Χριστόφια το 2008 που ξαναέβαλε την προοπτική συμφωνημένης λύσης στο τραπέζι μέσα από ένα έντιμο διαμοιρασμό εξουσίας ε/κ και τ/κ. Τυχόν εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου που πολεμά την επανένωση γενικά ή του Αναστασιάδη που σκότωσε την προοπτική της στο πιο κρίσιμο σημείο θα στείλει το μήνυμα ότι οι ε/κ στην καλύτερη περίπτωση εγκρίνουν την πορεία προς τα δυο κράτη μέσω της εδραίωσης, νομιμοποίησης και αναβάθμισης του στάτους κβο και στην χειρότερη ότι προτιμούν τυχοδιωκτισμούς με την ΑΟΖ που ενέχουν κινδύνους ευρύτερων περιφερειακών διενέξεων. Πρέπει να φύγει η διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση Αναστασιάδη και πρέπει να αποτραπεί η εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου. Ψήφο στο Σταύρο Μαλά λοιπόν.



ΥΓ. Η ψήφος στο Μαλά δεν είναι κλειδωμένη. Ο υποψήφιος θα κρίνεται μέχρι την τελευταία στιγμή, και στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα κάνει τέτοιες κινήσεις που θα μας σπρώξουν ξανά στην αποχή. 

Παρθενογένεση, εκλογές 2018, ΔΗΣΥ

By gregoris
26/10/2017


Η ιστορία με την προσωρινή στελέχωση των θεσμών του ενωμένου κράτους την μεταβατική περίοδο μέχρι τη διενέργεια των ομοσπονδιακών εκλογών, είναι όπως τα πλείστα ζητήματα του κυπριακού που μετατρέπονται κατά καιρούς σε εστία αντιπαράθεσης, θεαματικά πυροτεχνήματα χωρίς καμιά ουσιαστική αξία ως τέτοια. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος προσωρινής κατανομής των υφιστάμενων αξιωματούχων στα νέα σώματα. Ταυτόχρονα όμως ένα τέτοιο ζήτημα μπορεί να αναδείξει σε όποιον/α σκέφτεται και μπορεί να δει πέραν από τα προφανή, τα βαρύγδουπα συνθήματα και την επιφάνεια, τον πυρήνα της κυπριακής διένεξης και της αναπαραγωγής της.


Στον διχοτομιστή και στον εθνικόφρονα είναι αδιανόητη και μόνο η ιδέα του διαμοιρασμού της εξουσίας ε/κ και τ/κ και είναι αδιανόητη η λειτουργία του κοινού ενωμένου κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο και ρητορικό σύμπαν και μόνη η αναφορά του «Ακκιντζί συμπρόεδρου», υπονοεί ένα τελεσθέν έγκλημα ή έστω μια κατάφορη αδικία, πριν καν αναφερθεί το τι αρμοδιότητες θα έχει ή τι είναι αυτό που θα κάνει. Το κοινό κράτος, τόσο την στιγμή της ίδρυσης του όσο και μετά γίνεται πάντα αντιληπτό στους διχοτομιστές ως πεδίο μάχης ε/κ και τ/κ. Γίνεται δηλαδή μεταφορά του παρόντος της διακοινοτικής αντιπαράθεσης σε μέλλοντα χρόνο την στιγμή του επικυρωμένου από δημοψηφίσματα διακοινοτικού συμβιβασμού και στην χρονικότητα της επίλυσης της σύγκρουσης.


Στην απορριπτική επιχειρηματολογία το ενωμένο κράτος μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο ως προσωρινή διακοπή της υπάρχουσας διχοτόμησης που θα πρέπει να λήξει για να υπάρξει αποκατάσταση της κανονικής τάξης πραγμάτων. Είναι δεδομένο για τον απορριπτικό λόγο το ότι θα καταρρεύσει (και το ότι θα πρέπει να καταρρεύσει) αν παρ’ ελπίδα συγκροτηθεί το ενωμένο κράτος. Το θέμα πάνω στο οποίο συζητούν κατ’ ακρίβειαν οι απορριπτικοί δεν είναι η συγκρότηση του ενωμένου κράτους αλλά οι όροι της κατάρρευσης του, οι συνθήκες και ο συσχετισμός δύναμης στην διακοινοτική διένεξη την επαύριο της κατάρρευσης.  


Αυτή είναι η ουσία πίσω από τις διάφορες μετωνυμίες περί «παρθενογένεσης». Το πώς και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει το ε/κ κατεστημένο να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας και των ωφελημάτων του στάτους κβο αν δεν καταφέρει να μπλοκάρει την διαδικασία πριν τα δημοψηφίσματα ή αν χάσει τα δημοψηφίσματα, μέσα από την κατάρρευση του ενωμένου κράτους. Τα υπόλοιπα είναι μαϊντανός.  

...........



5/11/2017


Πρόβλεψη. Αυτές οι εκλογές δεν έχουν καμιά σχέση με το 2013. Μοιάζουν περισσότερο με το 2008 ή και το 1998 και ο 1ος από το 2ο θα έχουν διαφορά κάτω από 1%.


Ο Αναστασιάδης μπορεί να τις κερδίσει αλλά αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Κατ’ ακρίβειαν, με δεδομένο το πόσο θάλασσα τα έκανε στο κυπριακό, το πόση διαφθορά υπήρξε και το πόσο δράμα παραμένει η κατάσταση στην οικονομία για την συντριπτική πλειοψηφία, και μόνο που μπορεί να είναι υποψήφιος λέει κάτι για τη μπανανία μας. Ο Παπαδόπουλος δεν περνά 2ο γύρο. Και ό,τι και να αποφασίσει και αυτός και οι άλλοι που δεν θα περάσουν στο 2ο γυρό, η μάχη μεταξύ Μαλά και Αναστασιάδη θα κριθεί οριακά. Ελπίζω ο Μαλάς να μείνει σταθερός στη γραμμή του στο κυπριακό και να μην κάνει το λάθος να δοκιμάσει να ψαρέψει ψεκασμένους ούτε πριν τις εκλογές ούτε μεταξύ 1ου και 2ουγύρου.




15/11/2017


Η νέα στρατηγική Νίκου-Νίκολα πάντως για πρόκληση κόστους στην Τουρκία ήδη φέρνει απτά αποτελέσματα. Ξέρετε πόσο κόστος έσιει η πεζίνα των αεροπλάνων της Τουρκικής πολεμικής αεροπορίας που πετούν που πάνω μας για την επέτειο του Αγίου Ντενκτάς; J 


………..

16/11/2017


Το ότι δεν υπήρξε ούτε μια παραίτηση ή έστω δημόσια διαφοροποίηση από στέλεχος του ΔΗΣΥ, το ότι δεν ασκήθηκε καμιά ουσιαστική κριτική από μέλη πέραν από μερικές εξαιρέσεις κυρίως ανένταχτων δεξιών για το φιάσκο του Κρανς Μοντάνα, μπορεί να θεωρώ να μας οδηγήσει στα εξής δυο ασφαλή συμπεράσματα:

α) ότι η λεγόμενη επανενωτική φιλελεύθερη τάση εντός του ΔΗΣΥ είναι αμελητέα ποσότητα και χωρίς καμιά ουσιαστική ιδεολογική δέσμευση στην επανένωση (μπορεί να στηρίξουν την επανένωση αν το πει η ηγεσία, μπορεί εξίσου εύκολα να στηρίξουν και το στάτους κβο ή τα δυο κράτη αν το πει η ηγεσία)

β) το σημερινό ΔΗΣΥ γενικά ως πολιτικός χώρος παρά το ότι δεν έχει ιδεολογική συνοχή και όραμα, πολιτική αποτελεσματικότητα ή αξιοπιστία ή έστω κάτι να δέσει την ετερόκλητη κοινωνική του βάση πέραν από το ρουσφέτι, παραμένει ένας παραταξιακά συμπαγές πολιτικός χώρος. Είναι ένα κόμμα που έχει τα μέλη του επί της ουσίας πολύ λιγότερο ελεύθερα από ότι το ΑΚΕΛ που λειτουργεί στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τους οπαδούς του πολύ πιο ελεγχόμενους και κατευθυνόμενους, τόσο όσο δεν μπορούσε καν να διανοηθεί το ΑΚΕΛ ούτε καν την περίοδο του Πάπη.



ΕΛΑΜ, τ/κ, ταϊβανοποίηση

By gregoris
22/10/2017

Το 2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την θέση ότι η ακροδεξιά είναι αυτή που θέτει το πλαίσιο στο κυπριακό, ότι ορίζει επί της ουσίας την αντι-ομοσπονδιακή στάση και ότι η ακροδεξιά είναι ο φυσικός ηγέτης του απορριπτισμού και όλων των πολέμιων της επανένωσης. Τότε τυπικά υπήρχε μόνο ένα μικρό αντι-ομοσπονδιακό κόμμα στο κοινοβούλιο, το ΕΥΡΩΚΟ και ακόμα και αυτό μόλις είχε αναγκαστεί υπό την πίεση του νεοϊδρυθέντος ΕΛΑΜ, να αποκηρύξει επίσημα την ΔΔΟ, αναιρώντας την πρόσφατη τότε συμμετοχή του στις λεγόμενες «ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του 2009». Από τότε μεσολάβησε και η είσοδος του ΕΛΑΜ στο κοινοβούλιο αλλά και η επίσημη απόρριψη της διζωνικής ομοσπονδίας από 3 επιπλέον κόμματα. Πιο πρόσφατα εν μέσω των συνομιλιών (12/1/2017) είχα γράψει:

«είναι το ΕΛΑΜ που κρατά εκ φύσεως τα ηνία στο απορριπτικό αντι-ομοσπονδιακό στρατόπεδο και σε αυτό θα υπαχθούν ρητορικά όλοι οι πολέμιοι της επανένωσης είτε το θέλουν είτε όχι. Και θα είναι ενδιαφέρον σύντομα, αν προχωρήσουν τα πράγματα, όταν το συνειδητοποιήσουν πλήρως αυτό και σχηματισμοί όπως η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι...»

Με την απόφαση του ΕΛΑΜ να πάρει για πρώτη φορά πάνω του τις προεδρικές εκλογές κατεβαίνοντας με τον αρχηγό του, φαίνεται ότι δεν πρέπει να μιλούμε πλέον απλά για υπαγωγή του κυπριακού στην ακροδεξιά και του απορριπτισμού στον φασισμό με όρους ρητορικής αλλά πλέον και για την καθιέρωση της ακροδεξιάς ως ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

…………..

24/10/2017

Καταγγέλλω τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μου διότι είναι ζηλιάρηδες και μας αντιγράφουν εμάς τους Ελληνοκύπριους για σχεδόν ένα αιώνα. Και εξηγούμαι:


Φαντασιωννούμαστεν εμείς ότι έχουμε μητέρα πατρίδα για να ενωθούμε μαζί της, φαντασιώνουνται το ίδιο τζιαι τζείνοι τζιαι μάλιστα διαφορετική μητέρα πατρίδα που την δική μας. Ιδρύουμεν ένοπλη οργάνωση, ιδρύουν τζιαι τζείνοι. Φέρνουμεν στρατό που την μητέρα πατρίδα μας να μας προστατέψει, φέρνουν τζιαι τζείνοι. Στήνουμεν μονο-εθνοτικό κράτος εμείς, στήνουν τζιαι τζείνοι. Πάμε να φκάλουμε γκάζια να γινούμεν με τες τζιελλαπίες, ατού να φκάλουν τζιαι τζείνοι. Μα εν έτσι οι καλοί συμπατριώτες σιόρ; Που εννά πάει δηλαδή τούτη η ιστορία; J


...............
26/10/2017

Στις 16/10/2017 υπήρξε συζήτηση στην βουλή των Λόρδων (γερουσία) του Ηνωμένου Βασιλείου με θέμα την απομόνωση των τ/κ μετά το ναυάγιο στο Κρανς Μοντάνα. Από τις 6 παρεμβάσεις μόνο η 1 από τον βουλευτή του Εργατικού Κόμματος στήριξε ρητά την συνέχιση της προσπάθειας για αναζήτηση λύσης επανένωσης στη βάση διζωνικής ομοσπονδίας. Οι άλλες 5 παρεμβάσεις κινήθηκαν μεταξύ της σταδιακής Ταϊβανοποίησης εώς και τις παρυφές της πλήρους αναγνώρισης της ΤΔΒΚ παραπέμποντας και στο πρόσφατο σχετικό κείμενο του πρώην Υπουργού Εξωτερικών του Η.Β., Τζακ Στρω που λέει ότι οι ε/κ δεν έχουν κίνητρο επανένωσης και δεν θα συναινέσουν σε λύση του κυπριακού.
Από αυτές τις 5 παρεμβάσεις οι 3 θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεσοπρόθεσμα άλλη διαδικασία ειρήνευσης και ότι για αυτό το λόγο πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα άρσης της απομόνωσης του κυπριακού βορρά ή της ΤΔΒΚ, ενώ οι άλλες 2 πρόσθεταν ότι να γίνει μεν αυτό αλλά κρατώντας ταυτόχρονα και την πιθανότητα επανεκκίνησης της διαδικασίας ειρήνευσης ανοιχτή. Εντάξει ο Υπουργός που κλήθηκε να τοποθετηθεί στο τέλος επανέλαβε την επίσημη θέση ότι η ΤΔΒΚ δεν αναγνωρίζεται και ότι το Η.Β. παραμένει δεσμευμένο σε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Reality check η συζήτηση.

Προβλέψεις.

1      Αν δεν εκλεγεί ο Μαλάς δεν θα αρχίσουν συνομιλίες όσο είναι στην τ/κ ηγεσία ο Ακκιντζί [χωρίς να σημαίνει ότι αν εκλεγεί και αρχίσουν θα καταλήξουν κιόλας]

2      Αν εκλεγεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα ξεκινήσει άμεσα η Ταϊβανοποίηση

3      Αν εκλεγεί ο Αναστασιάδης ίσως καταφέρει με τους ελιγμούς να καθυστερήσει λίγο την Ταϊβανοποίηση και να ξανα-συνομιλήσει με τον επόμενο τ/κ ηγέτη το 2020, αλλά η Ταϊβανοποίηση θα ξεκινήσει στη δική του θητεία.


Για γέλια τζιαι για κλάματα

By gregoris
17/10/2017

Ρε δαμέ τούτη κυβέρνηση το 2015 εν μέσω συνομιλιών για λύση του κυπριακού αποφάσισεν να ανεγείρει δημοσία δαπάνη μνημείο των επιτιθέμενων πραξικοπηματιών στο προεδρικό τες 15 του Ιούλη τζιαι ήταν να εμποδιστεί στήσιμο μνημείου Γρίβα το 2017 μετά που εκλειδώσαν την διχοτόμηση; Του Γρίβα να μεν του στήσουν τζιαι άλλον μεγάλο μνημείο, που ακόμα τζιαι ο Κληρίδης που τον είσιεν αποκαλέσει εν ζωή «κοινό εγκληματία» επήεννεν μετά θάνατον να του αποτίσει τιμές; Έτο εόκαν τους άδεια πάλεν…


22/10/2017


Εχτές εξεναγήσαμεν μαζί με τον Sertac στην εντός των τειχών Λευκωσία, νότια τζιαι βόρεια της πράσινης γραμμής, μια μικτή ομάδα Ισραηλινών τζιαι Παλαιστινίων που ήρταν στην Κύπρο για να συζητήσουν την δική τους διένεξη. Μιλώντας τους για την ιστορία της κυπριακής διένεξης, της αναπαραγωγής της μέσα που την διαχείριση της δημόσιας μνήμης τζιαι της σημειωτικής των δημοσίων χώρων, των ταυτοτήτων τζιαι των πολιτικών δυναμικών υπήρξαν στιγμές που εν εμπορέσαμεν να συγκρατήσουμεν τα χαμόγελα μας για τον παραλογισμό που επεριγράφαμεν. «Μα γιατί γελάτε;» ελαλούσαν μας οι ανθρώποι που έρκουνταν που μια περιοχή με πολλά πιο μεγάλη, βίαιη τζιαι θερμή διένεξη. Εθυμήθηκα τον Τσόμσκυ που είσιεν έρτει στην Κύπρο πριν καμιάν δεκαετία εν μέσω του πολέμου στο Λίβανο τζιαι όταν ερωτήθηκεν που την δημοσιογράφο “What doyou think about theCyprus problem?” έδωσεν μιαν αξέχαστη απάντηση. «You think you have a problem? You know I just came from Lebanon…”  

Αντίο Καίσαρα Μαυράτσα

By gregoris
5/10/2017

Χτες ο ακαδημαϊκός Καίσαρας Μαυράτσας έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Ο Μαυράτσας υπήρξε ένας σημαντικός Κύπριος κοινωνιολόγος με ουσιαστική συνεισφορά στην ανάλυση του φαινομένου του ελληνοκυπριακού εθνικισμού. Ευφυής και με χιούμορ, πάντοτε ανοιχτός στο διάλογο και αφιερωμένος στην αναζήτηση της νέας γνώσης. Ήταν ένα ανήσυχο μυαλό, συχνά αντισυμβατικός και χωρίς ποτέ του να διστάσει να ασκήσει κριτική ή να φοβηθεί να εκφράσει δημόσια τις απόψεις του. Σεμνός αλλά και αποφασιστικός, ευγενικός και ειλικρινής, ο Καίσαρας υπήρξε ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που προσέλκυε το ενδιαφέρον σου είτε συμφωνούσες είτε διαφωνούσες μαζί του. Δεν συμφωνούσα γενικά με τον Μαυράτσα, ούτε σε πολιτικό ούτε σε θεωρητικό επίπεδο και τα τελευταία χρόνια η διαφωνία στην οπτική και την ανάλυση μεγάλωσε και άλλο. Όμως ο Μαυράτσας ήταν ένας ελεύθερος διανοούμενος, ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και ένας συνεπής πολέμιος του σκοταδισμού. Εγώ θέλω να τον θυμάμαι με τη σημαντική διαπίστωση που έκανε στα σκοτεινά 90ς και την οποία συνάντησα και με σημάδεψε λίγα χρόνια αργότερα όντας μεταπτυχιακός φοιτητής. «Δεδομένης της ηθικής και της πολιτικής έντασης που ο εθνικισμός μπορεί να αποκτήσει, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι σε κοινωνίες όπου αυτός αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα που καθορίζει την πολιτική ορθοδοξία, και μόνη η αποκάλυψη της εθνικιστικής ιδεολογίας αποτελεί πράξη κοινωνικής κριτικής.» Αντίο Καίσαρα.

Προς την διχοτόμηση

By gregoris
4/10/2017


Που το 1977 τζιαι μετά, θκυο είναι τα βασικά στοιχεία που υπονόμεψαν την διχοτόμηση, δημιουργώντας ανάχωμα στην εμπέδωση της τζιαι κρατώντας ανοιχτή την προοπτική της επανένωσης. Το ένα εν τα ανοιχτά οδοφράγματα τζιαι το άλλον εν η σύγκλιση Χριστόφια-Ταλάτ για τη διασταυρούμενη ψήφο ως πακέτο με την εκ περιτροπής προεδρία σε περίπτωση λύσης.

Τα οδοφράγματα ανοίξαν το 2003 μονομερώς που την τ/κ πλευρά ως αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησαν οι τ/κ κινητοποιήσεις αλλά αποτελούν πλέον δικοινοτικό κοινωνικό κεκτημένο λόγου του λαϊκού ρεύματος που εσυνόδευσεν το άνοιγμα τους, ενώ αποκτήσαν τζιαι θεσμική κατοχύρωση το 2004 με τον Κανονισμό της πράσινης γραμμής. Το ότι η ανοιχτή διέλευση στηρίζεται που την ΕΕ, κάμνει τους πλείστους εθνικιστές διστακτικούς στην διεκδίκηση του κλεισίματος τους.


Η διασταυρούμενη ψήφος, η φόρμουλα για την εκτελεστική εξουσία που εμπλέκει τους ανθρώπους της μιας κοινότητας στες πολιτικές διεργασίες της άλλης εσημειώθηκεν το 2009. Ο Χριστόφιας όμως εν εξόρτωσεν να στηρίξει την σύγκλιση επαρκώς στη ε/κ κοινή γνώμη, τζιαι το ότι εν την επισημοποιήσαν με τον Ταλάτ ως Ενδιάμεση Συμφωνία το 2009, επέτρεψεν στον Έρογλου να την πετάξει κάτω που το τραπέζι μόλις εκλέγηκεν. Ο Αναστασιάδης επίσης ετάχτηκεν ενάντια στη σύγκλιση που τες αρκές του 2010 τζιαι έστησεν τζιαι προεκλογική εναντίον της, σπρώχνοντας μάλιστα τζιαι τον Μαλά το 2013 να αποφύγει να την στηρίξει. Παρά το ότι ο Ακκιτζί εξανάβαλεν το πακέτο στο τραπέζι μόλις εκλέγηκεν το 2015, ο Αναστασιάδης αρνείτουν να το δεχτεί μέχρι που εδιασφάλισεν το οριστικό ναυάγιο τον Ιούλη το 2017. Το ότι εδήλωσεν την αποδοχή του επί της αρχής στη εκ περιτροπής προεδρία / διασταυρούμενη ψήφο στο παρά πέντε, σε μια προσπάθεια να μεν φορτωθεί 100% την ευθύνη της κατάρρευσης τζιαι το ότι μόλις έγινεν η κατάρρευση εξανα-απόσυρεν την είναι τζιαι γελοία εκτός που απλά διχοτομική στάση.  



Ο Πρύτανης Χριστοφίδης, που υποτίθεται θα το έπαιζεν υποψήφιος της λύσης, μόλις εψές εδήλωσεν μας με μεγαλοπρέπεια ότι εναντιώνεται στην εκ περιτροπής τζιαι άρα τζιαι στην διασταυρούμενη με στάθμιση ψήφο, επειδή εν υπέρ του πλειοψηφισμού. Οπόταν έμεινεν να δούμε τζιαι τον Μαλά – αν θα στηρίξει, με ποιο τρόπο τζιαι πόσο μασημένα το πακέτο εκ περιτροπής προεδρία / διασταυρούμενη ψήφος. Αν μη τι άλλο για να μάθουμεν τζιαι την ταχύτητα με την οποία κινούμαστε προς τη διχοτόμηση. 

Περί ψεκασμένων

By gregoris
3/10/2017

Αν τζιαι το θέμα με τον χαιρετισμό του Μαλά στην συμμετοχή της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας στην παρέλαση της 1ης Οκτώβρη φαίνεται εξαντλήθηκε με την σωστή στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ τζιαι τες κάπως βελτιωμένες του δηλώσεις την επομένη, θα επιμείνω ακόμα λλίον επειδή θεωρώ ότι το ζήτημα εν ενδεικτικό βαθύτερων πολιτικών τάσεων τζιαι συσχετισμών τζιαι εκλογικής στρατηγικής τζιαι ως τέτοιο θα επανέλθει με άλλη μορφή.

Στες εκλογές του 1998, μετά που μιαν τοξικά εθνικιστική πενταετία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ υπό τον Κληρίδη στην προεδρία που έφερεν το κυπριακό σε τέλμα, τζιαι αφού το ΔΗΚΟ αποφάσισεν ότι μπορεί να έσιει παραπάνω συμφέρον μέσα που μια συμμαχία με το ΑΚΕΛ παρά να μείνει με τον Συναγερμό που του ερούφαν τα στελέχη τζιαι τα ποσοστά του, έκοψεν ο νους του Κληρίδη να φέρει τους S300. Με τούτον τον τρόπο μάλλον εσκέφτηκεν ότι εμπορούσεν μέσα που την  συντήρηση του εθνικιστικού κλίματος τζιαι των στρατιωτικών φαντασιώσεων να πουλήσει κουτόχορτο θεάματος τζιαι να καταφέρει να επανεκλεγεί. Το ΑΚΕΛ είσιεν κάμει μιαν κακή επιλογή υποψηφίου, τον Ιακώβου, ο οποίος όμως είπεν σε κάποια στιγμή κάτι αυτονόητο: ότι δεν θα έρθουν οι πυραύλοι, διότι δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο τα δεδομένα. Το επιτελείο του Κληρίδη τότε (ήταν η εποχή της τηλεόρασης τζιαι της αρνητικής διαφήμισης) έπιασεν την κουβέντα του Ιακώβου τζιαι έκαμεν ένα σποτ 10-15 δευτερόλεπτα με μόνον την ατάκα του να παίζει επαναλαμβανόμενα, «δεν θα έρθουν οι πυραύλοι, δεν θα έρθουν οι πυραύλοι, δεν θα έρθουν οι πυραύλοι».

Το σε ποιες ομάδες ψηφοφόρων εδούλεψεν η διαφήμιση του Κληρίδη τζιαι πόσην επιρροήν είσιεν πάνω τους εν το ξέρουμεν. Ξέρουμεν όμως ότι επανικόβαλεν το επιτελείο Ιακώβου σε τέθκιο βαθμό που αναγκάστηκεν να φκει μετά να πει ότι όι μόνον εννά έρτουν οι πυραύλοι αλλά τζείνος θα τους φέρει μάλιστα πιο γλήορα. Τελικά ο Ιακώβου εν εκατάφερεν να κερδίσει ούτε τον χώρο Βασιλείου κλπ ούτε τους Γαλανούς ΔΗΚΟϊκούς κλπ τζιαι έχασεν στον 2ο γυρό. Τζιαι φυσικά οι πυραύλοι εν ήρταν.

Δίδαγμα της ιστορίας. Όταν επιλέγεις να παίξεις στο γήπεδο των ψεκασμένων 1) μειονεκτείς εξ υπαρχής επειδή παίζεις εκτός έδρας τζιαι είσαι το κόπυ ενώ τζείνοι το ορίτζιναλ 2) χάνεις τζιαι το πλεονέκτημα που πηγάζει που την αλήθκεια σου, γιατί θολώνει που το ψέκασμα J   

………
4/10/2017


Ρε δαμέ ο Γενικός Εισαγγελέας έφκαλεν μας εμάς πελλούς τζιαι ύποπτους όταν υποδείξαμεν την παράβαση του νόμου περί διασποράς ρητορικής μίσους που τον Ττόμυν τζιαι ήταν να μεν τον αφήσουν, ειδικά τούτη η κυβέρνηση, να κτίσει πας τα αρχαία;


Κοπέλες τζιαι κοπέλια realitycheck. Ζούμε σε ένα κράτος που η εκκλησιά έβαλεν εν ενεργεία πρόεδρο στα 75 του να βαφτίσει Ελληνορθόδοξη την Ινδή γυναίκα του τζιαι να την ξαναπαντρευτεί θρησκευτικά με τηλεοπτικές κάμερες για να μας δείξει ούλλους ποιος κάμνει κουμάντο. Χαλόου. J

Περί ανεξαρτησίας κλπ

By gregoris
Εγώ νομίζω ότι 5 λεπτά εναέριο σιόου F16 κάθε 20 χρόνια δεν αρμόζει ούτε στην διπλωματική δεινότητα του Κοτζιά, ούτε στην παλικαρίσια ψυχή του ελληνιζμού. Ολόκληρο στρατιωτικό αεροδρόμιο κτίσαμε στη Πάφο από τα μιζο90ς και να μην καταδεχτεί ένα ελληνικό F16 να σταθμεύσει ας είναι και 10 λετπά για να βάλει καύσιμα; Έστω απλά να κατεβάσει τον Καμμένο με στολή να του κάνει "παρουσιάστε" κανένα τάγμα; 

Καραγκιόζηες! 
Ακόμα τζιαι η διχοτόμηση σας εν με Τουρκικές στρατιωτικές εγγυήσεις. Ακόμα τζιαι οι κλανιές σας εν με Τουρκικές στρατιωτικές εγγυήσεις.

..........
Η κοινή συνισταμένη των πολλών γαλανών και των ευτυχώς λίγων κόκκινων οπαδών του στάτους κβο είναι η υποτίμηση των Τουρκοκυπρίων και η επί της ουσίας πρόσληψη τους ως μειονότητα σε ένα ρητά ή υπόρρητα εννοούμενο ελληνικό νησί. Όμως ό,τι και να λένε για δικαιοσύνες και δημοκρατίες, ανθρώπινα δικαιώματα, ενιαία και φυσιολογικά κράτη, έθνη και πατρίδες, και αντι-ιμπεριαλισμούς και εργατική τάξη, όπως και να δικαιολογούν την ντε φάκτο στήριξη τους στο διχοτομικό στάτους κβο, η οκκά είναι τετρακόσια. Το ξέρουμε και το ξέρουν.
................
Αντιλαμβάνομαι ότι ο Μαλάς δεν είναι [όπως θα έπρεπε να ήταν] υποψήφιος λύσης – αλλά κάποιος από τον οποίο αναμένεται τουλάχιστο μια συνετή διαχείριση της μη λύσης και της εμπεδωμένης διχοτόμησης στην οποία μας οδήγησε η απορριπτική πίεση και η κοντόφθαλμη ιδιοτέλεια της Συναγερμικής κυβέρνησης, με την ευχή να εμποδιστούν τα χειρότερα. Αντιλαμβάνομαι ότι το να φύγει ο Αναστασιάδης και να μην εκλεγεί ο Παπαδόπουλος καθίσταται πλέον επιτακτική ανάγκη για να σταματήσει ο κατήφορος. Αλλά η δήλωση χαιρετισμού της καθόδου των F16 από τον Μαλά, είναι 2ο φάουλ πιο σοβαρό από την επιλογή της Ειρήνης Χαραλαμπίδου στο επιτελείο και θα πρέπει να σημειωθεί. Αγαπητοί ΑΚΕΛικοί, οι εθνο-ψεκασμένοι έχουν όλους τους άλλους υποψηφίους. Δεν χρειάζονται να έχουν και τον Μαλά. Αν όμως τους χρειάζεται ο Μαλάς, είναι καλό να το ξέρουμε οι υπόλοιποι…

«Εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά»

By gregoris
10-8-2017

Αυτή η φράση αποδίδεται στον Χριστόφια ως παραδοχή της διάπραξης εγκλημάτων από μέρους Ε/κ και της ανάληψης ευθυνών για τη διακοινοτική σύγκρουση και τελικά τη διχοτόμηση της Κύπρου το 1974. Στις πιο χυδαίες της εκδοχές, η ειρωνική χρήση αυτής της φράσης λειτουργεί ως άρνηση των ε/κ εγκλημάτων, επειδή δήθεν αυτό οδηγεί σε δικαιολόγηση της τουρκικής εισβολής και κατ’ επέκταση σε αποδοχή «αντεθνικών» υποχωρήσεων για τη λύση του Κυπριακού. Στις πιο εκλεπτυσμένες της εκδοχές, η ειρωνική χρήση αυτής της φράσης αναφέρεται, υποτίθεται, ενάντια στην έννοια της συλλογικής κοινοτικής ευθύνης και ενώ μπορεί να γίνει παραδοχή κάποιων ε/κ εγκλημάτων, αυτά παρουσιάζονται ως εντελώς δευτερεύοντα γεγονότα που δεν επηρεάζουν το βασικό εθνοκεντρικό σχήμα που λέει ότι ο ελληνισμός είναι το θύμα και ο τουρκισμός ο θύτης του κυπριακού δράματος.

Ας δούμε λίγο πιο προσεχτικά το θέμα. Τι είπε ο Χριστόφιας διαφορετικό από άλλους προέδρους; Όλοι οι Ε/κ πρόεδροι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να κάνουν ανάλογες δημόσιες παραδοχές, καθότι, όσο παραμύθι και να πουλούν στα σχολεία και στα ΜΜΕ της Μπανανίας, το Κυπριακό είναι ένα αρκετά διεθνοποιημένο πρόβλημα και υπάρχει πληθώρα εκθέσεων του ΟΗΕ που καταγράφει αυτά τα εγκλήματα και τα θύματά τους. Ο Βασιλείου αναφέρθηκε σε αυτά, ο Κληρίδης μίλησε για εγκλήματα εκατέρωθεν που συνιστούν προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ο Τάσσος δημοσίευσε τη δύσκολη για αυτόν χρονιά 2005, κατάλογο με 500 τ/κ αγνοούμενους στη Επίσημη Εφημερίδα του κράτους. Γιατί πιάστηκαν οι απανταχού απορριπτικοί από την αναφορά του Χριστόφια;

Θεωρώ ότι το ζήτημα είναι πολύ πέραν της γενικότερης στοχοποίησης που δέχτηκε αργότερα ο Χριστόφιας και έχει να κάνει με τη βαθύτερη ουσία της φράσης και όχι απλώς με το πραγματολογικό της περιεχόμενο ή τον φορέα που την άρθρωσε δημόσια. Το «εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά» δεν είναι διατύπωση του Χριστόφια. Είναι λαϊκή προφορική κωδικοποίηση της ιστορίας, ανάλογη με την κωδικοποίηση «φασαρίες» για τη διακοινοτική σύγκρουση, αυτό που στο επίσημο ε/κ αφήγημα ονομάζεται τουρκανταρσία. Το «εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά» είναι παραδοχή που βγαίνει σε οικογενειακά τραπέζια μετά από συζητήσεις της παλιάς και της νέας γενιάς σε στιγμές νηφάλιου αναστοχασμού, συναίσθησης και ειλικρίνειας. Δεν αρθρώνεται εύκολα, γιατί κουβαλά μεγάλο βάρος. Είναι όμως λυτρωτικό, έστω τη στιγμή εκείνη που βγαίνει προς τα έξω, που σπάζει για λίγο τη συνωμοσία της σιωπής. Για αυτό τρέμουν αυτή τη φράση οι εθνικιστές και οι απορριπτικοί και προσπαθούν να την ξορκίσουν με χλεύη και ειρωνεία. Διότι εκφράζει μια αλήθεια βαθιά.


Προφανώς τα ε/κ εγκλήματα κατά Τ/κ έγιναν από μικρές μειοψηφίες και προφανώς δεν τίθεται ζήτημα συλλογικής κοινοτικής ευθύνης για τη διάπραξή τους. Όμως αυτοί που τα έκαναν δεν ήταν άγνωστοι. Και δεν είναι μόνο η πολιτεία που συγκάλυψε όλα αυτά τα εγκλήματα από το πρώτο ως το τελευταίο. Είναι και η ε/κ κοινότητα που συντριπτικά αν όχι συνολικά, όχι μόνο έκανε πως δεν είδε και δεν άκουσε, αλλά κυρίως δεν μίλησε ποτέ για αυτά. Κάποιοι από τους παλιούς προφανώς τα ενέκριναν ή τα θεώρησαν μέρος του αγώνα. Κάποιοι άλλοι λυπήθηκαν αλλά είπαν στους εαυτούς τους ότι «η σιωπή είναι χρυσός». Κάποιοι άλλοι τα καταδίκασαν ψιθυριστά. Όλοι όμως προσπάθησαν να τα σβήσουν από τη μνήμη τους. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο πράγμα. Το 1974 υπήρξε τυφλή βία από τον τουρκικό στρατό και Τ/κ άτακτους κατά Ε/κ. Υπήρχαν όμως και συγγενείς δολοφονημένων Τ/κ που έψαχναν ονομαστικά Ε/κ δολοφόνους του 1964. Δεν σβήνονται εύκολα αυτά από τη συλλογική μνήμη. Και ό,τι και να γράφουν τα αποστασιοποιημένα βιβλία και οι ουδέτερες εκθέσεις, το βίωμα που αναδύεται ως λαϊκή ιστορία και ως προφορική παράδοση είναι πολύ δυνατό  για να θαφτεί κάτω από τη χλεύη και την ειρωνεία της όποιας πολιτικής σκοπιμότητας, τουλάχιστον όσο ζουν ακόμα αυτοί που τα έζησαν…    

2007-2018: Η συνέχεια μιας αφήγησης, η κίνηση τζιαι οι χώροι

By gregoris
Προς το τέλος του 2007 είχα γράψει ένα κείμενο αποτίμησης του πολιτικού χώρου στον οποίο εκινήθηκα την περίοδο 2003-2007, με σταθερό σημείο αναφοράς το Καρτάς που ήταν τζιαι ο φυσικός (ως γεωγραφία) χώρος της πολιτικής δραστηριοποίησης μου.  https://nekatomata.blogspot.com.cy/2007/11/5-2003-2007.html


Καθότι στο Καρτάς εν εκρατούσαμεν αρχείο δράσεων τζιαι ανακοινώσεων τζιαι καθότι τότε δεν ήταν το ίντερνετ ο βασικός τρόπος δημόσιας επικοινωνίας, το κείμενο μου τζείνο έγινε βασικό σημείο αναφοράς για όσους αργότερα εψάχναν τα ίχνη της ιστορίας του χώρου. Τζιαι υπήρξαν πολλοί που εκάμαν τούτην την αναζήτηση της γενεαλογίας τζιαι για πολιτικούς τζιαι για ερευνητικούς σκοπούς καθότι όπως αποδείχτηκεν τα επόμενα χρόνια το Καρτάς είσιεν μιαν σημαντική συμβολή στην εξέλιξη του ριζοσπαστικού/εναλλακτικού χώρου στην Κύπρο. 


Τα επόμενα χρόνια εσκέφτηκα θκυο τρεις φορές να γράψω ανάλογα για τες εξελίξεις που ακολουθήσαν αλλά εν το έκαμα, διότι που την μιαν έτρεχα σε ενεστώτα χρόνο μέσα στες πολιτικές εξελίξεις τζιαι που την άλλην η νέα εποχή με την έκρηξη της πολιτικής χρήσης του ίντερνετ με την μπλογκόσφαιρα τζιαι μετά με τα κοινωνικά μέσα οδήγησε στην ύπαρξη μιας θάλασσας πληροφοριών για όποιον έψαχνε. Υπάρχουν πλέον πολλά κείμενα αναλύσεων ακόμα τζιαι διατριβές από προπτυχιακό μέχρι διδακτορικό επίπεδο πάνω στον κυπριακό ριζοσπαστικό χώρο τζιαι διαστάσεις της ιστορίας του. Έναν ακαδημαϊκό άρθρο για τα κινήματα της παλιάς Λευκωσίας έγραψα στα αγγλικά τζιαι εγώ το 2016 τζιαι εφκήκεν σε ένα Βουλγάρικο περιοδικό. Όμως θεωρώ ότι αξίζει να γράψω το παρόν κείμενο στη βάση μνήμης τζιαι ερμηνείας, εν μέρει απολογιστικό τζιαι κατά βάση αυτοβιογραφικό που διά όμως μιαν γενική, αναπόφευκτα συνοπτική επισκόπηση συνδέοντας τζιαι συσχετίζοντας διάφορες εμπειρίες. Όπως τζιαι στο κείμενο για το Καρτάς τον Νιόβρη του 2007 θα αποφύγω τες πηγές τζιαι τες αναφορές για να κρατήσω την αφήγηση ελεύθερη, ανοιχτή τζιαι υποκειμενική από το σημείο που στέκομαι σήμερα, τον Απρίλη του 2018. Πριν να ξεθωρκάσουν προσωπικές μνήμες τζιαι σε μια χρονική στιγμή κομβική πάλε τζιαι για τη δική μου ζωή, τζιαι για τον χώρο τζιαι για τη χώρα. Η βασική μορφολογική διαφορά με το κείμενο του 2007 εννάν το μέγεθος – πιο μεγάλη περίοδος αναφοράς, πιο πολλά τζιαι πιο μεγάλα θέματα αλλά τζιαι πιο αυξημένη ένταση της σύνδεσης της μικρο-ιστορίας του χώρου με την ιστορία της χώρας. Εννά προσπαθήσω να μεν βάλω βάρος στα πολλά γνωστά τζιαι να συμπεριλάβω ούλλα τα βασικά – απολογούμαι που πριν για τζείνα που αναπόφευκτα θα μείνουν έξω που την αφήγηση μου.


Που το άνοιγμα της Λήδρας ως το Occupy the Buffer Zone: η επανένωση, οι Φάλιες τζιαι ο δρόμος


Η εξαγγελία της υποψηφιότητας Χριστόφια το φθινόπωρο του 2007 ήρτεν ως μια καλή είδηση στον χώρο, διότι άννοιεν ο δρόμος για το σπάσιμο της εθναρχούσας εικόνας που επήαινεν να αποκτήσει τότε ο Τάσσος. Οι διάφορες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς εστηρίξαν τον όπως τζιαι οι πλείστοι ανένταχτοι, ενώ εδιατηρήθηκεν τζιαι η παραδοσιακή αναρχική ιδεολογική θέση της αποχής από κάθε εκλογική διαδικασία. Η εκλογή Χριστόφια άνοιξεν ξανά την προοπτική της λύσης του κυπριακού, τζιαι εγώ ωθήθηκα πλέον πολιτικά να δώσω αυξημένο βάρος στα δικοινοτικά τζιαι στο κίνημα ειρήνης. Ήταν τζιαι η περίοδος που έγραφα τακτικά στο μπλογκ τζιαι για το κυπριακό αλλά τζιαι ανταποκρίσεις για τες κινητοποιήσεις του χώρου. 


Υπήρχε τότε η πρωτοβουλία για το άνοιγμα της οδού Λήδρας, όπου έπαιζαν σημαντικό ρόλο μέσα η Αριστερή Πτέρυγα τζιαι κάποιοι ΑΔΗΣΟκκοι αλλά τζιαι η Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών, την οποία έτρεχεν ο Κωστής Αχνιώτης σε συνεργασία με διάφορους αριστερούς τζιαι κεντροαριστερούς εκπαιδευτικούς. Ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου είσιεν εδραιωθεί πλέον στον χώρο της επαναπροσέγγισης με ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση μεταρρυθμίσεων στη διδακτική της ιστορίας, ενώ μέσα σε τούτον τον πιο φιλελεύθερο χώρο τότε εγίνουνταν τζιαι κάποιες κινήσεις υπέρ της προώθησης της κοσμικότητας στην παιδεία τζιαι στο κράτος. Το Καρτάς που είσιεν μετατραπεί σε Στέκι Αρσινόης 5 έκλεισεν στες αρχές του 2008, καθότι δεν εμπορούσε να το σηκώσει η νέα συνέλευση που το ανάλαβεν, ενώ η απόπειρα να επανεκκινήσουμε τες Φάλιες διαδικτυακά εφάνηκεν ήδη που το καλοτζιαίρι του 2007 ότι εν ετράβαν.


Κόσμος υπήρχε φυσικά, αλλά έλειπεν κάποια σταθερή αναφορά, κάποιος γενικός στόχος, κάποιον έναυσμα για να δώσει ώθηση σε οργανωτικές διαδικασίες κινηματικά. Τότε ήταν τζιαι η μπλογκόσφαιρα στο απόγειο της στην οποία εσυμμετείχα, τζιαι πέραν που τες μεγάλες συζητήσεις για το κυπριακό τζιαι την σύγκρουση με τους εθνικιστές τζιαι τους απορριπτικούς, ήταν τζιαι χώρος έκφρασης γενικόττερων ριζοσπαστικών ιδεών για κοινωνικο-οικονομικά τζιαι πολιτισμικά θέματα. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι ως το τέλος του 2008, η κυπριακή πολιτική μπλογκόσφαιρα ήταν ένας χώρος όπου την ηγεμονία την είχαν οι προοδευτικές ιδέες τζιαι ο οποίος εχαρακτηρίζετουν που μιαν κριτική διάθεση.


Το άνοιγμα της Λήδρας εκαθυστερούσεν παρά το ότι ήταν περίπου ούλλα έτοιμα, τζιαι, παρόλο που εγίνουνταν κινήσεις τζιαι βόρεια τζιαι νότια, εν εγίνετουν κατορθωτός κάποιος συντονισμός. Εσκεφτήκαμεν τότε κάποιοι να το κάμουμεν κάπως πιο υπόγεια τζιαι ορίσαμεν χρονική στιγμή την οποία ταυτόχρονα θα εδοκιμάζαμεν να σύρουμεν κάτω το πλαστικό που είσιεν ήδη αντικαταστήσει τον τοίχο πάνω στο οδόφραγμα. Τελικά εδιέρρευσεν η πληροφορία βόρεια τζιαι εμποδιστήκαν οι τ/κ άρα δεν επροχώρησεν το εγχείρημα. Άνοιξεν όμως αμέσως με την εκλογή Χριστόφια στην προεδρία αρχές του 2008. Το άνοιγμα της Λήδρας ήταν καθοριστικό σημείο καμπής τζιαι για το κίνημα της επανένωσης τζιαι για τον ευρύτερο ριζοσπαστικό τζιαι εναλλαχτικό χώρο που εδραστηριοποιούνταν στην παλιά Λευκωσία. Τζιαι διότι αύξησε σημαντικά την συχνότητα διασταύρωσης των οδοφραγμάτων τζιαι εδιευκόλυνεν τον κόσμο που έθελεν να έρτει σε επαφή με την άλλη πλευρά, αλλά τζιαι διότι έφερεν τζιαι άλλον κόσμο πολιτικά στην περιοχή.


Επίσης σημαντικές όμως ήταν οι διάφορες κινητοποιήσεις για το άνοιγμα της Λήδρας. Πέραν του ότι ήταν το πρώτο οδόφραγμα που άνοιξεν ως αποτέλεσμα πιέσεων του κινήματος ειρήνης τζιαι στες δυο κοινότητες, ή ίσως ακριβώς για τούτον ήταν ένα οδόφραγμα η διάνοιξη του οποίου άρχισεν να κινητοποιεί τζιαι τους εθνικιστές τζιαι τους απορριπτικούς που έχαναν πλέον την γενική ηγεμονία στην κοινωνία με την πτώση του Τάσσου. Οπόταν τζιαι τα φασιστάκια της ΕΦΕΝ τζιαι άλλων Γριβικών καταστάσεων αρκέψαν να αντιδρούν, αλλά τζιαι κάποια νέα φρούτα που επροσπαθούσαν να εισάγουν αριστερή φρασεολογία που την Ελλάδα ή κέτσιαπ Λυσσαριδικό πάνω σε ακροδεξιές θέσεις. Η άρνηση κάποιων αναρχικών του πρώην Πυρήνα να πάρουν θέση πάνω σε τούτην την σύγκρουση που εξεκίναν τότε ήταν καθοριστική για να τους σπρώξει στο περιθώριο του χώρου. Θυμούμαι χαρακτηριστικά ένα κείμενο αναρχικών ενάντια στο άνοιγμα της Λήδρας διότι θα αύξανε την εμπορευματοποίηση της περιοχής, ή κάτι τέθκοιον κάπου το 2007. Για πολλούς που εμάς ήταν αρκετός λόγος, πέραν που διάφορους άλλους, να διαχωρίσουμεν με σαφήνεια τες πορείες μας. Ήδη που την περίοδο 2005-2006 οι Φάλιες είχαν εμφανιστεί ως ένα εγχείρημα που αντλούσεν γενεαλογικά αναφορά που το Τραίνο τζιαι που ετάσσετουν κόντρα στα εύκολα συνθήματα, τες ισοπεδώσεις τζιαι τες αυτόματες εισαγωγές αναλύσεων τζιαι πλαισίου που την Ελλάδα.   


Μέσα στο 2008 εξεκινήσαμεν μερικοί το εγχείρημα «Αγράμματα» αγοράζοντας κάποια μεταχειρισμένα βιβλία για να ξεκινήσουμε ένα μικρό αναγνωστήριο/βιβλιοθήκη. Ενοικιάσαμεν ένα μικρό χώρο στη παλιά Λευκωσία, επιάσαμεν κάποια που τα βιβλία τζιαι κάποιες καρέκλες/τραπέζια του Καρτάς που εσκονίζονταν σε κάποια αποθήκη τζιαι εξανα-ανοίξαμεν ένα στέκι ή καλλύττερα μια μικρογραφία στεκκιού, διότι ελειτουργούσαμεν το μόνο 1 φορά την φτομάδα τζιαι εν μας εχωρούσεν όταν είχαμεν εκδηλώσεις καθότι ήταν κάπως μικροσκοπικός ο χώρος. Αλλά επιτέλεσεν την λειτουργία του, όι ακριβώς σαν βιβλιοθήκη αλλά σαν ένα σημείο αναφοράς στο οποίο άρχισεν να κινείται κόσμος. Η περίοδος 2008-2010 ήταν επίσης η εποχή της «Φανερωμένης» όπου σταδιακά ένα πλήθος εφήβων εμαζεύκετουν στην πλατεία τες νύχτες τζιαι εμετάτρεπεν την σε ένα είδος υπαίθριο τζιαι ανοιχτό κοινωνικό κέντρο. Υπήρχεν μια αναρχική ή αναρχοειδής αύρα στον αέρα τζιαι μια λογική εναλλακτικής πολιτικής αλλά τζιαι πολιτιστικής αναζήτησης. Οι πιο παλιοί που τούτην την νεολαία είχαν περάσει ως έφηβοι που το Καρτάς, ενώ το δικοινοτικό κίνημα με πρωταγωνιστή τότε την Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών έπαιζεν τον δικό του ρόλο στην ριζοσπαστικοποίηση τούτης της νεολαίας. Τότε ήταν που εξαναξεκινήσαμεν το εγχείρημα Φάλιες με μορφή ενημερωτικού μπλογκ τζιαι ταυτόχρονα πολιτικής ομάδας.  


Το φούσκωμα του ευρύττερου ριζοσπαστικού χώρου του οποίου η Φανερωμένη υπήρξε ένα γεωγραφικό κέντρο εκράτησεν περίπου ως τες αρχές του 2011 πριν να αρκέψει να αδυνατίζει καθώς το γενικόττερο πολιτικό κλίμα εμεταστράφηκεν πιο δεξιά. Τζείνα τα χρόνια υπήρξε το κίνημα κατά της κρατικής καταστολής ALERT, οι αντιρατσιστικές κινητοποίησεις της ΚΙΣΑ, οι αντιφασιστικές συσπειρώσεις που εσυνοδεύσαν την εμφάνιση του ΕΛΑΜ τζιαι την απόπειρα του να παίξει στο δρόμο, αλλά τζιαι πιο μικρά αλλά σημαντικά πράματα όπως κάποιες καταλήψεις κτηρίων, πιο ύστερα το «παρκούιν» ως συλλογικό υπαίθριο στέκι αλλά τζιαι καμπάνιες στήριξης απεργιών όπως στο Jumbo τζιαι μετά στο Café la Mode. Ήταν μια περίοδος όπου ο ριζοσπαστικός χώρος εκατάφερνεν να μαζέψει αρκετό κόσμο στο δρόμο σχετικά εύκολα. Ο ελληνικός Δεκέμβρης του 2008 είσιεν επίσης μια εμφανή επιρροή ειδικά στους έφηβους. Υπήρξαν 2 περιπτώσεις στο ΑΛΕΡΤ τζιαι στην πρώτη αντιφασιστική που εκατεβήκαν πάνω που 1000 άτομα με κάλεσμα άτυπων συνελεύσεων, ενώ ήταν σύνηθες φαινόμενο να μαζεύκουνται εκατοντάδες σε πορείες που εκαλούνταν με διάφορες αφορμές που μαζέματα στην πλατεία Φανερωμένης. Σε επίπεδο λόγου η μαθητική ομάδα «Σκαπούλα» ήταν η πιο εντυπωσιακή εξέλιξη που εφκήκεν μέσα που τούτη τη διαδικασία.


Το 2009-2010 ήταν γενικά μια γόνιμη περίοδος για τον ριζοσπαστικό χώρο. Υπήρχαν φυσικά διάφορα προβλήματα – τζιαι οργανωτικά τζιαι πρακτικά – , αλλά ήταν το κλίμα καλλύττερο, υπήρχεν κόσμος τζιαι ενέργεια τζιαι σε κάποιο βαθμό αλληλο-ανοχή έστω ντε φάκτο των διάφορων τάσεων τζιαι ομάδων. Δυστυχώς εν έγινεν εφικτό όμως τότε στην παλλίροια να στηθεί μια κινηματική οργανωτική υποδομή η οποία να εμπορούσεν να συγκρατήσει τα πράματα τζιαι όταν θα έρκετουν η άμπωτη. Οι αυθόρμητες συνελεύσεις ήταν εντυπωσιακές στο να συνάουν κόσμο, να αννοίουν συζητήσεις, να αποκτούν εμπειρία οι ακτιβιστές. Αλλά πολλές φορές ενιώθαμεν διάφοροι όπως το χάμστερ στον τροχό. Διότι η επόμενη συνέλευση εξεκίναν πάντα που την αρκήν χωρίς να λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη η προηγούμενη, ενώ υπήρχεν τζιαι το θέμα της αυξομείωσης του ενθουσιασμού τζιαι της δέσμευσης με αποτέλεσμα να γίνεται τζιαι κάπως κουραστικό για όσους εθωρούσαν τον ακτιβισμό τζιαι την κινηματική δράση κάπως πιο συστηματικά. Που την άλλη όμως εξεκαθαρίσαν διάφορα πράματα – ότι ο απορριπτισμός στο Κυπριακό εν επέρναν μέσα στον ριζοσπαστικό χώρο ούτε που την πόρτα ούτε που το παράθυρο τζιαι ότι διάφορα αριστερο-ακροδεξιά φρούτα που εμφανίζονταν κρατώντας κάποια ταπέλλα ή ιδιότητα εν εμπορούσαν να το παίξουν για πολλύν τζιαιρό παράγοντες διότι επέρναμεν τους πρέφα. Ενδεικτικά να αναφέρω το κάθετο τζιαι συνολικό ξεκαθάρισμα του χώρου με την περίπτωση Ευδοκα-Σόλωνα, που ενομίζαν ότι εμπορούσαν να πουλούν εθνολουβάνες απλά επειδή εκρατούσαν μια ταμπέλα που έγραφεν ιντημήντια, αλλά τζιαι την πιο σύνθετη περίπτωση του δικηγόρου σούπερ-σταρ Παρασκευά που επήεν λλίον παραπάνω τζιαιρό αλλά εξεκαθάρισεν τζιαι τζείνη.


Ως Φάλιες ελειτουργούσαμεν τότε ντε φάκτο ως ένας κόμβος μέσα στον ευρύττερο χώρο, διότι ως μη δογματική ομάδα εμπορούσαμεν να έχουμεν σχέσεις τόσο με τον αναρχικό χώρο όσο τζιαι με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, ελειτουργούσαμεν ενημερωτικό σάιτ τζιαι εσυνδυάζαμεν τον ακτιβισμό με θεωρητική επεξεργασία πάνω στα βασικά θέματα. Που τα πιο σημαντικά κείμενα τότε θεωρώ τες «5 θέσεις για την επανένωση» όπου επροσεγγίσαμεν το κυπριακό που αντι-εξουσιαστική σκοπιά συνεχίζοντας στην παράδοση των «Τραινικών» των αρχών της δεκαετίας του 1990 τζιαι την ανάλυση της αντιφασιστικής στάσης. Όσον επήεν, επήεν καλά. Αλλά καθώς η ομάδα αδυνατούσεν να μεγαλώσει, να έβρουμεν δηλαδή τα κατάλληλα άτομα τζιαι καθώς οι ευθύνες ενός τέθκοιου ρόλου ήταν πολλές, άρκεψεν να φαίνεται η κούραση προς τα μέσα του 2011. Το σάιτ έμεινεν όπως τζιαι η σελίδα στο φέης μπουκ, αλλά η ομάδα ουσιαστικά σταματά να λειτουργεί.


Ήδη που τες αρχές του 2011 ουσιαστικά με την διοργάνωση του πρώτου δικοινοτικού αντιμιλιταριστικού εγχειρήματος, ενώ βασικά ετρέξαμεν το ως Φάλιες εν εβάλαμεν το όνομα κάτω προτιμώντας να ανοίξει γενικά ως Συνέλευση για την Αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας. Ήταν σημαντική τούτη η πρωτοβουλία, διότι εκαθιερώθηκεν τζιαι γίνεται κάθε χρόνο που τότε τζιαι, παρόλο που στη βόρεια πλευρά εξίφτησεν κάπως διότι έσιει την αποκλειστικότητα το Γιε Κα Πε, το οποίο απομονώθηκεν τζιαι εμίτσιανεν τα τελευταία χρόνια, στη νότια λειτουργεί λλίον καλλύττερα. Όι πως μαζεύκεται πολλύς κόσμος κάθε Φεβράρη, αλλά εκρατήθηκεν το θέμα ανοιχτό, εσυνδέθηκεν με την άλλην καθιερωμένη αντι-μιλιταριστική εκδήλωση κάθε Αύγουστον την επέτειο της εισβολής τζιαι άνοιξεν κάπως τζιαι το θέμα της αντίρρησης συνείδησης με πιο συλλογικό τζιαι πολιτικό τρόπο έστω ενημερωτικά. 


Πιο πριν, στο τέλος του 2010 είσιεν συμβεί τζιαι το καθοριστικό γεγονός της σύγκρουσης με τους φασίστες στη Λάρνακα μετά την επίθεση τους στο φεστιβάλ Rainbow της ΚΙΣΑ, κάτι που εσηματοδότησεν διάφορα πράματα. Τες συνέπειες της αδυναμίας του χώρου να στήσει οργανωτικό κόκαλο, την αυξανόμενη δυσκολία να έρτουν οι διάφορες ομάδες τζιαι τάσεις σε πολιτική συνεννόηση αλλά τζιαι θκυο σοβαρές διαφωνίες για το θέμα της αντιμετώπισης του φασισμού στην Κύπρο. Οι διαφωνίες ήταν κατ’ ακρίβειαν παραπάνω που 2, αλλά τούτες υπήρξαν έντονες τζιαι εμποδίσαν τότε τζιαι εμποδίζουν μέχρι τζιαι σήμερα σε κάποιο βαθμό την σύσταση ενός αντιφασιστικού μετώπου. 

[Εγίναν διάφορες αντιφασιστικές δράσεις βέβαια τα επόμενα χρόνια οι πιο σημαντικές με επίκεντρο την πλατεία Φανερωμένης αλλά τζιαι κάποια μεγάλα φεστιβάλ πιο πρόσφατα στο Μώλο της Λεμεσού όπου εμαζεύτηκεν ο κόσμος, αλλά οι φασίστες εσυνεχίσαν να δρατζιάζουν.] Η πρώτη έσιει να κάμει με την ανάλυση του ε/κ φασισμού τζιαι την σχέση του με τον παραδοσιακό ε/κ εθνικισμό. Οι πολλοί ελαλούσαμεν εν άμεση η σύνδεση τζιαι άρα τα ζητήματα κυπριακού τζιαι παιδείας εν κομβικά. Η άλλη θέση ετόνιζεν την νεοναζιστικότητα ως το βασικό ζήτημα που εν κάτι διαφορετικό που τον παραδοσιακό ε/κ εθνικισμό τζιαι άρα το κυπριακό δεν έμπαινεν ως βασικό κομμάτι της εξίσωσης στην αντιφασιστική δράση. Η δεύτερη διαφωνία ήταν σε σχέση με την δυνατότητα αντιμετώπισης του φασισμού σε επίπεδο κράτους τζιαι τη χρησιμότητα ή μη της αντιρατσιστικής νομοθεσίας, που έμπαινεν τότε για ψήφιση στη βουλή τζιαι που επέρασεν αλλά δεν εφαρμόστηκεν ποττέ. 


Στο κυπριακό την πιο κινηματική δουλειά έκαμνεν την η Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών τζείνη την περίοδο. Πέραν που την συστηματική δουλειά ενάντια στον εθνικισμό μέσα στα σχολεία μέσα που την οργάνωση επισκέψεων δασκάλων τζιαι καθηγητών, την κυκλοφορία του περιοδικού το «Καλέμι» που έφκαιννεν σε τακτική βάση αλλά τζιαι σε έκτακτα πιο μεγάλα τεύχη, η Πλατφόρμα οργάνωσεν διάφορες δικοινοτικές κινητοποιήσεις με τες τ/κ συντεχνίες της εκπαίδευσης βόρεια, νότια τζιαι μέσα στη νεκρή ζώνη, αλλά τζιαι παράλληλες πορείες στα οδοφράγματα για την 1η του Σεπτέμβρη ακόμα τζιαι για την κοινή πρωτομαγιά πριν να πάρει πάνω της τούτον το ρόλο η ΠΕΟ για πρώτη φόρα που το 2010 τζιαι μετά με πιο μαζική φορά το 2014. Στο ίντερνετ η τελευταία δυναμική κινητοποίηση των πιο προοδευτικών δυνάμεων τζιαι η συνύπαρξη αριστερών τζιαι φιλελεύθερων για την λύση του κυπριακού ήταν το συλλογικό μπλογκ «Επανένωση», όπου αρθρώθηκεν ένας λόγος φρέσκος τζιαι ανοιχτός σε συστηματική βάση για πολλούς μήνες. 


Υπήρχαν φυσικά τζιαι άλλοι που ασχολούνταν με την επαναπροσέγγιση τζιαι το κυπριακό σε πρότζεκτς, μονοθεματικές πρωτοβουλίες κλπ. Μια επιτροπή που εστήθηκεν τότε με στόχο να συντονίσει τζιαι να κινητοποιήσει ούλλην τούτην τη κατάσταση εν εκατάφερεν τζιαι πολλά. Η πρωτοβουλία «Ενωμένη Κύπρος» όπως ονομάστηκεν, εφιλοδοξούσεν να λειτουργήσει ως ομπρέλλα οργανώσεων αλλά οι πλείστες οργανώσεις ήταν είτε στάμπες μερικών ατόμων είτε ανήμπορες να κινητοποιήσουν κόσμο. Έφκαλλεν βέβαια τούτη η επιτροπή διάφορες ανακοινώσεις τζιαι έκαμνεν διασκέψεις τύπου με τον Χατζηδημητρίου μπροστά, αλλά στο δρόμο αυτόνομα η πιο σημαντική της συμβολή ήταν μια πικετοφορία στα οδοφράγματα όταν ήρτεν ο Μπαν Κι Μουν το 2010. Ώσπου ήταν ο Χριστόφιας τζιαι ο Ταλάτ είσιεν τζιαι μια λογική το “to urge the leaders” που ήταν μόνιμη αναφορά. Όταν εμπήκεν ο Έρογλου τζιαι μετά τζιαι ο Αναστασιάδης, ακούετουν τζιαι ήταν εκτός τόπου τζιαι χρόνου. Ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου είσιεν ανοίξει τότε τζιαι το Σπίτι της Συνεργασίας που σιγά σιγά εμετράπηκεν ως χώρος συνάντησης για διάφορες δικοινοτικές δράσεις παραπάνω επίσημες τζιαι διπλωματικές, τεχνικές τζιαι πολιτιστικές αλλά κάποτε τζιαι πιο πολιτικές τζιαι κινηματικές.


Εν τω μεταξύ το κλίμα γενικόττερα άρκεψεν να σιηροττερέφκει που το τέλος του 2010. Η εθνικιστική έξαρση τζιαι η απορριπτική υστερία που επροηγήθηκεν άρκεψεν να φέρνει αποτελέσματα, όι μόνον σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής με το τέλμα στο Κυπριακό τζιαι τον παροπλισμό της Αριστεράς με την διαχειριστική δεξιόστροφη πλέον ροπή του ΑΚΕΛ αλλά τζιαι σε επίπεδο κοινωνίας. Οι εθνικιστικές τζιαι ρατσιστικές φωνές επολλαπλασιαστήκαν στο ίντερνετ, ενώ η κρίση τζιαι η αύξηση της ανεργίας άρκεψεν να ενισχύει μια διάχυτη ξενοφοβία τζιαι έναν εθνοσυντηρητισμό πάνω στον οποίον εδράτζιασεν τα επόμενα χρόνια η αυτόνομη ακροδεξιά. Στην παλιά πόλη το gentrification επροχώρησε με αυξημένη ταχύτητα με αποτέλεσμα ως το τέλος του 2012 περίπου να τελειώσει η φάση Φανερωμένη. Η αστυνόμευση, η καταστολή τζιαι η εμπορευματοποίηση εδραιωθήκαν ως παράμετροι καθώς η παλιά πόλη εμετατρέπετουν ως η νέα μέην στρημ περιοχή της Λευκωσίας, τάση που επιταχύνθηκε τζιαι εκλείδωσεν με την εκλογή Γιωρκάτζιη στη δημαρχία. 


Τζιαι μιαν σύντομη αναφορά στο Occupy the Buffer Zone [διότι για τούτον όπως τζιαι για την Φανερωμένη που ήταν η άμεση προ-ιστορία του εξανάγραψα τζιαι εγώ τζιαι πολλοί άλλοι], για να ενταχτεί μέσα στην συνθετική τούτην αφήγηση. Το όκκιουππάι εξεκίνησεν όταν μια ομάδα νέων που το φέης μπουκ εδοκίμασεν να μεταφέρει το διεθνές πνεύμα στην Κύπρο. Επειδή ήταν εθνοτικά μικτή η ομάδα, το οδόφραγμα της Λήδρας ήταν μια κάπως αυτόματη επιλογή. Πέραν που τες δικοινοτικές εκδηλώσεις τζιαμέ που είχαν ασκήσει κάποιαν επιρροή στην νεολαία της Φανερωμένης, υπήρχεν ως προηγούμενο το στρητ παρέητ το οποίο είσιεν καθιερώσει μιαν είσοδο μέσα στη νεκρή ζώνη μεταξύ των οδοφραγμάτων στη Λήδρας-Λοκματζί τζιαι το οποίον εμάζευκεν τζιαι Τουρκοκύπριους. Στη βόρεια πλευρά είχαν προηγηθεί τζιαι οι φωθκιές της ελευθερίας στο πάρκο Κοουλού όπου νεολαίοι εμαζεύκουνταν τες νύχτες μεταξύ των θκυο μεγάλων συλλαλητηρίων κοινοτικής ύπαρξης του 2011. Μετά που μερικά μαζέματα τζιαμέ, το Όκκιουππάι Κύπρος εγίνηκεν Occupy the Buffer Zone (OBZ) με σκηνές τζιαι το στήσιμο μιας μόνιμης παρουσίας.


Επήεν κάμποσους μήνες η κατάσταση, νευριάζοντας τα Ηνωμένα Έθνη αλλά τζιαι τες αρχές στες θκυο πλευρές, ιδιαίτερα όταν σιγά σιγά άρκεψεν τζιαι η κατάληψη ενός μεγάλου κτηρίου. Κάποια στιγμή μέσα στην άνοιξη του 2012 αποφασίστηκεν τζιαι υλοποιήθηκεν που τες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας η καταστολή του εγχειρήματος με την είσοδο της αντιτρομοκρατικής δύναμης [με την ανοχή του ΟΗΕ τζιαι του Τουρκικού Στρατού] τζιαι η εκκένωση του κτηρίου, που ήταν τζιαι ιδιοκτησία της Εκκλησιάς. Το OBZ παρά την τεράστια του δημοσιότητα τζιαι παρά το ότι έφερεν νέο κόσμο σε δράση, εν εκατάφερεν να κάμει κάποιαν ουσιαστική πολιτική παρέμβαση στα πράματα, τζιαι διότι αδυνατούσεν να παραγάγει συνεχτικό λόγο που να πατά πάνω στην ιστορία τζιαι εμπειρία του κινήματος της επανένωσης, τζιαι διότι εν υπήρχεν κάποια γενικόττερη ενδογενής στο εγχείρημα ανάλυση τζιαι στόχευση. Όμως με ακτιβίστικους όρους υπήρξε ιστορικό. Γιατί εκλείδωσεν την σύνδεση που ήταν σε εξέλιξη μεταξύ εναλλακτικής νεολαίας τζιαι επανένωσης, άφησεν μιαν κινηματική παρακαταθήκη για τον ριζοσπαστικό χώρο τζιαι εβοήθησεν στην ανάπτυξη κοινωνικών συνδέσεων μεταξύ νέων ατόμων που τες θκυο πλευρές με ένα πιο βιωματικό τζιαι ακτιβίστικο τρόπο.


Που το Μαρί ως το Μνημόνιο: η κεντρική πολιτική σκηνή τζιαι το εγχείρημα ΕΡΑΣ


Το ατύχημα στο Μαρί με τους νεκρούς του τζιαι ιδίως με την πολιτική διαχείριση που ακολούθησε το 2011 υπήρξε καμπή στην πρόσφατη κυπριακή πολιτική ιστορία με τις συνέπειες τους να απλώννουνται μέχρι σήμερα. Πέραν που την δαιμονοποίηση του Χριστόφια τζιαι την υπονόμευση του ΑΚΕΛ οι εφτομάες που ακολούθησαν το συμβάν αναδείξασιν μια σειρά που σκοτεινά πράματα στην Κύπρο. Πέραν που τον παρωχημένο νεκρόφιλο εθνικισμό τζιαι τον ψυχροπολεμικό αντι-κομμουνισμό που επλημύρισε την δημόσια σφαίρα τζιαι τον δρόμο, αναδείχτηκε το βάθος της σαπίλας στο κράτος τζιαι στα ΜΜΕ, ενώ μερικούς μήνες ύστερα καθώς άρκεψεν να βαθυνίσκει η οικονομική κρίση εφανερώθηκεν τζιαι το πραγματικό δομικό ζήτημα πίσω που το θέαμαν «αγανάκτηση Μαρί».


Με το που εφκήκεν στη δημοσιότητα το ατύχημα τζιαι αρκέψαν να γίνουνται τα πρώτα καλέσματα για συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, εγώ κατάλαβα αμέσως που οδηγούνταν η κατάσταση τζιαι με όποιον μιλούσα ελαλούσα του «μακριά». Είσιεν τζιαι προοδευτικό κόσμο τζιαι ακόμα τζιαι άτομα που τον ευρύττερο ριζοσπαστικό χώρο που εβουρήσαν τες πρώτες ημέρες να συμμετέχουν. Οι πλείστοι όμως κράτησασιν επιφυλακτική στάση, ειδικά μάλιστα άμαν που την πρώτη νύχτα εφανήκασιν οι διαθέσεις των αυτοσχέδιων ηγετίσκων αλλά τζιαι της μάζας που άρκεψεν να σχηματοποιείται. Τους πιο αφελείς τζιαι τους πιο κολλημένους του χώρου επήρεν τους 4-5 μέρες να καταλάβουν ότι τζείνο το πλήθος, με τζείνη την περιρρέουσα τζιαι με τζείνη την πολιτική ρητορική δεν εμπορούσεν παρά να υπαχθεί σε ακροδεξιές λογικές. Εν πάση περιπτώσει μια φτομάδα μετά, άμαν το ΕΛΑΜ τζιαι τα άλλα φασιστούθκια αρκέψαν να κουμαντάρουν κανονικά την κατάσταση τζιαι άμαν τζιαι πολλοί φιλελεύθεροι αρκέψαν να φεύκουν, δεν έμεινε ίχνος προοδευτικού στες καθημερινές μαζώξεις έξω που το προεδρικό.  


Η κατάσταση όπως εστήνετουν την πρώτην εφτομά εμύριζεν μπαρούτι. Σιγά σιγά αρκέψαν τζιαι οι ΑΚΕΛικοί να ξεπερνούν το πρώτο σιοκ τζιαι εξορτώσαν να καλέσουν συγκέντρωση μέσα στο προεδρικό, να μετατρέψουν δηλαδή την επετειακή εκδήλωση για πραξικόπημα-εισβολή σε επίδειξη αριστερής δύναμης. Εμαζεύτηκεν κόσμος πολλύς τότε – εσυσπειρώθηκεν τότε τζιαι το ΑΚΕΛ αλλά τζιαι ο ευρύτερος αριστερός χώρος διότι τα πράματα επηαίνναν να αγριέψουν. Μετά που τούτον άρκεψεν να ξεφουσκώνει αργά αλλά σταθερά τζιαι η δεξιά υστερία, διότι έγινεν αντιληπτό ότι δεν θα εμπορούσεν να γίνει εξαναγκασμός σε παραίτηση της κυβέρνησης Χριστόφια. Η ακροδεξιά φυσικά εσυνέχισεν να παίζει τα ρέστα της, το ΑΚΕΛ εσυνέχισεν να φθείρεται τζιαι ο Χριστόφιας άρχισεν να μεν μπορεί να κυβερνά κανονικά, καθώς εστήθηκεν έναν γενικό μέτωπο κομμάτων-ΜΜΕ-βαθέος κράτους εναντίον του. Αλλά εμπήκεν έναν όριο σε επίπεδο κοινής γνώμης, ετραβηχτήκαν κάποιες γραμμές μέσα στον πιο πολιτικοποιημένο κόσμο τζιαι εφάνηκεν ότι που την στιγμή που η αντι-Χριστοφιακή υστερία είσιεν σαν στόχο γενικά την Αριστερά, εσυμπορεύτηκεν τότε σε μεγάλο βαθμό ο ευρύτερος ριζοσπαστικός χώρος με το ΑΚΕΛ, παρά τες έντονες κόντρες που υπήρξαν την προηγούμενη περίοδο. Για εμένα  τότε υπήρξεν τζιαι η πρώτη τζιαι η μοναδική φορά που εσυμμετείχα σε πορεία μέσα στο μπλοκ της ΕΔΟΝ.


Μέσα σε τούτα τα δεδομένα εξεκίνησεν τζιαι μια συζήτηση για μιαν νέαν οργάνωση της πέραν του ΑΚΕΛ αριστεράς με στόχο την συσπείρωση του ριζοσπαστικού χώρου τζιαι καθιέρωσης του ως πόλου μέσα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τα νέα δεδομένα που έφερνεν η οικονομική κρίση, η εμφανής αδυναμία του ΑΚΕΛ να παίξει τον ρόλο ενός ουσιαστικού αναχώματος στην επέλαση της δεξιάς τζιαι του νεοφιλελευθερισμού τζιαι ο κατακερματισμός του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου που επαρουσίαζεν δυσκολίες ήδη που το 2011 να μαζέψει κόσμο στον δρόμο εδείχναν ότι ένα νέο αριστερό σχήμα ήταν τζιαι αναγκαίο τζιαι εφικτό. Οι Φάλιες ως ομάδα είχαν κλείσει ήδη τον κύκλο τους, τζιαι εγώ είχα παραδώσει τζιαι το διδακτορικό μου, οπόταν εδόθηκα πλήρως σε τούτον. Εξεκίνησαμεν τότε με τον Κωστή Αχνιώτη, τον Σταύρο Τομπάζο τζιαι τον Μάριο Τεμπριώτη μια επίπονη διαδικασία να μαζευτούν πυρήνες που να προέρχονται που διάφορες ομάδες τζιαι ιδεολογικούς προσανατολισμούς πάνω στη λογική όι της ομπρέλλας ή της ομοσπονδιακής συγκρότησης, αλλά της δημιουργίας ενός ενιαίου φορέα που θα έστηνεν το πολιτικό τζιαι οργανωτικό πλαίσιο για μιαν πιο μακρόπνοη πορεία προς ένα πολιτικό κόμμα. Σε τούτα τα πλαίσια προς το τέλος του 2011 εσυγκροτήσαμεν μιαν εικοσαμελή ομάδα που εσυνεδρίαζεν κάθε εφτομάν με το όνομα «Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση».


Ήταν δύσκολη τζιαι ψυχοφθόρα προσπάθεια διότι εχρειάζετουν πολλήν υπομονή τζιαι επιμονή να γίνει διαχείριση μιας κατάστασης με πολλά Εγώ, γκρουπουσκουλίστικα κολλήματα, ξερολισμούς, δυσκολία παραμερισμού του προσωπικού τζιαι του μερικού προς όφελος του συλλογικού τζιαι του γενικού καλού. Αλλά επροχώρησεν η κατάσταση, ήταν τζιαι η συγκυρία ευνοϊκή με την νότια Ευρώπη σε ρυθμούς κινητοποιήσεων ενάντια στη λιτότητα, την Ελλάδα σε ρυθμούς θεαματικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, τζιαι την εμφάνιση νέων ανθρώπων στον χώρο τζιαι μετανάστες που την Ελλάδα αλλά τζιαι ανένταχτους που για το σκοπό της συγκρότησης ενός μεγάλου σχήματος που θα έπαιζεν κεντρικά ήρταν κοντά. Πέραν που τους Τροστκιστές τζιαι μερικούς που τον αντιεξουσιαστικό χώρο εμαζεύτηκεν τζιαι κόσμος με άλλες αναφορές – οικολογία, δικαιώματα, νέα αριστερά κλπ. Έτσι ως το Σεπτέμβρη του 2012 η ΕΡΑΣ εστήθηκεν ως μια οργάνωση με συνολικό πολιτικό πρόγραμμα, με καταστατικό τζιαι δυο επαρχιακές συνελεύσεις σε Λευκωσία τζιαι Λεμεσό. Είσιεν κάπου 70-80 εγγεγραμμένα μέλη τζιαι ήταν σε πορεία ανάπτυξης με επαφές σε Λάρνακα για να στηθεί τζιαι τζιαμέ μια τρίτη επαρχιακή, αλλά τζιαι να έρτει πιο κοντά τζιαι κόσμος που επαρακολουθούσεν αλλά εν εντάσσετουν.


Στην κεντρική πολιτική σκηνή τα πράματα εσυνεχίσαν να σειηροττερεύκουν. Η κυβέρνηση Χριστόφια απάντησεν όπως αναμενόταν στην απομόνωση της με κίνηση πιο δεξιά, άρκεψεν πολιτικές λιτότητας τζιαι οδηγήθηκεν σε διαπραγμάτευση Μνημονίου με την Τρόικα. Με τούτα τα δεδομένα η ΕΡΑΣ ήταν η μόνη συνεπής αντι-μνημονιακή δύναμη τζιαι η οργάνωση που εκατέβηκεν πρώτη στο δρόμο ενάντια στη διαπραγμάτευση με την Τρόικα. Τζιαι υπήρχεν κάποια προοπτική για την ΕΡΑΣ να συγκροτηθεί ως ένα νέο αριστερό κόμμα που να διεκδικήσει τζιαι έδρες στο κοινοβούλιο στη βάση της άρνησης της διαχειριστικής λογικής στην οποία είσιεν πλήρως βουττήσει μέσα το ΑΚΕΛ. Δεν υπήρχαν βέβαια ακόμα σε οργανωτικό επίπεδο οι δυνάμεις αυτόνομης καθόδου στες προεδρικές που ήταν σε μερικούς μήνες, αλλά η στοιχειώδης πολιτική λογική, κατά την γνώμη πολλών τότε, ήταν ότι η ΕΡΑΣ δεν θα έπρεπεν να στηρίξει τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, που την στιγμή που ήδη που τον Νιόβρη του 2012 ο Χριστόφιας έκλεισεν την συμφωνία για το δημοσιονομικό μέρος του Μνημονίου τζιαι που ο Μαλάς εκατέβηκεν με ένα νερόβραστο κεντρώο πρόγραμμα τζιαι γραμμή άμεσης τζιαι πλήρους εφαρμογής του Μνημονίου.  


Κάποιοι συντρόφοι που την ΕΡΑΣ όμως, αρχικά η Αριστερή Πτέρυγα αλλά σταδιακά το σύνολο των παλιών Τροτσκιστών, ήταν αποφασισμένοι να στηρίξουν τον Μαλά. Κανένα πρόβλημα, είπαμεν οι υπόλοιποι, αφού η ΕΡΑΣ δεν θα κατέβει στις εκλογές, τα μέλη της μπορούν για να ψηφίσουν για να μεν ψηφίσουν χωρίς να δεσμεύκουν την οργάνωση. Εν τους εκάνεν όμως τούτον τούτους που εθέλαν να στηρίξουν το ΑΚΕΛ τζιαι τον Μαλά τζιαι αρκέψαν να λαλούν ότι εν γίνεται η ΕΡΑΣ να μεν πάρει θέση για τες εκλογές τζιαι εν γίνεται να απέχει. Έτσι επήαμεν σε συζήτηση τζιαι ψηφοφορία. Βάσει καταστατικού εχρειάζετουν 3/4 πλειοψηφία για να υιοθετηθεί θέση τζιαι ακόμα τζιαι τότε εδημοσιεύκετουν τζιαι η θέση της μειοψηφίας. Επλειοψήφισεν η θέση της αποχής κοντά στα ¾ τζιαι ενομίσαμεν ότι εξεπεράστηκεν το πρόβλημα, αφού εφκάλαμεν ανακοίνωση ότι η ΕΡΑΣ εν παίρνει επίσημα θέση τζιαι ότι η πλειοψηφία των μελών της στηρίζει αποχή τζιαι η μειοψηφία Μαλά.


Όμως οι ΕΡΑΣίτες που εψηφίζαν Μαλά αρκέψαν τες δημόσιες δηλώσεις «ιστορικών μελών της ΕΡΑΣ» «ιδρυτικών μελών της ΕΡΑΣ» κλπ με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι εντάσεις, να αναγκαστούμεν άλλοι να φκάλουμεν δήλωση υπενθυμίζοντας την θέση της πλειοψηφίας κλπ. Πέραν που την σαφή πολιτική διαφορά που είσιεν να κάμει με την αντίληψη για το τι είναι και τι πρέπει να γίνει η ΕΡΑΣ, τζιαι ειδικόττερα στο πού στέκεται σε σχέση με το μεγάλο κόμμα της Αριστεράς, το ΑΚΕΛ, υπήρχαν τζιαι άλλα θέματα βέβαια που επροκαλούσαν τριγμούς (γκρουπούσκουλα, ηλικιακό χάσμα κλπ) αλλά μάλλον τούτα θα εμπορούσαν να τύχουν διαχείρισης, αν δεν εδημιουργούνταν η διαιρετική γραμμή η οποία ετσιμενττώθηκεν με τες εκλογές. Το γυαλί είσιεν ραγίσει. Εγώ ως Συντονιστής έκαμα πολλήν προσπάθεια να διατηρήσω κάποιαν ισορροπία μετά τες εκλογές – καθότι το κούρεμα τζιαι οι κινητοποιήσεις τζείνες αννοίξαν προοπτικές κινηματικής δράσης τζιαι για την ΕΡΑΣ τζιαι γενικόττερα – αλλά αποδείχτηκεν μάταιο. Ετραβούσαν το σιοινί τζιαι οι 2 πλευρές που είχαν διαμορφωθεί, με τους παλιούς τζιαι υποστηρικτές της συμπόρευσης με το ΑΚΕΛ να έχουν την πλειοψηφία της Λευκωσίας τζιαι την άλλη πλευρά να έσιει την συντριπτική πλειοψηφία στη Λεμεσό.


Τα όργανα της ΕΡΑΣ επαραλύσαν τζιαι ο μόνος τρόπος να ξεκαθαριστεί το σκηνικό ήταν με παγκύπρια γενική συνέλευση – την οποία οι παλιοί εκαθυστερούσαν τζιαι εμποϋκοτάραν [καθότι ήταν συνολικά μειοψηφία] οδηγώντας σε μια κακή διάλυση του όλου εγχείρηματος δκιώχνοντας πολλύν κόσμο προς το σπίτι του. Την βασική ευθύνη για την διάσπαση την είχαν αναμφίβολα οι παλιοί συντρόφοι στη Λευκωσία. Αλλά τζιαι οι πιο νεαροί στη Λεμεσό εμπήκαν στην λογική ενός νέου γκρουπούσκουλου – μιας ομάδας δηλαδή, που περίπου είσιεν έτοιμη τη γραμμή της τζιαι απλά θα την επικοινωνούσεν μέσα που τον ακτιβισμό. Κάποιοι που εμάς που εν εδεχούμαστεν καμιά που τες 2 λογικές που εδιαμορφωθήκαν εμείναμεν μετέωροι τζιαι εκινηθήκαμεν προς μιαν προσπάθεια επανίδρυσης της ΕΡΑΣ, βασικά της λογικής της ΕΡΑΣ ως ανοιχτή διαδικασία κτισίματος μιας άλλης Αριστεράς με λλιόττερον κόσμο αλλά με προοπτική να μεγαλώσει αργά αλλά σταθερά. Οι παλιοί εκρατήσαν την στάμπα ΕΡΑΣ που εφυτοζωούσεν αλλό έναν χρόνο, οι Λεμεσιανοί εκάμαν το Γρανάζι που εστάθηκεν καλά αλλά ως μιτσιά ομάδα, τζιαι όσοι που τους υπόλοιπους εν επήαμεν σπίτι μας εκάμαμεν την Αριστερή Παρέμβαση. Εν τα εκαταφέραμεν τζιαι μετά που μερικούς μήνες εκλείσαμε το εγχείρημα παρά να το αφήκουμεν είτε να φυτοζωεί είτε να γίνει γκρουπούσκουλο.


Που την πολιτική τζιαι τον ακτιβισμό στην θεωρία τζιαι στο κοινωνικό, τον συνδικαλισμό τζιαι την δημόσια σφαίρα: τα ακαδημαϊκά, το Καϋμάκκιν, η ΔΕΔΕ τζιαι η ΑΚΘΟ


Η διάσπαση της ΕΡΑΣ το 2013 τζιαι η αδυναμία της «Αριστερής Παρέμβασης» να περπατήσει οδήγησέν με το 2014 σε μια αποστασιοποίηση που τον πολιτικό ακτιβισμό. Δεν με ενδιέφερεν να συνεχίσω να κινούμαι σε μιτσιές ομάδες είτε αριστερές είτε αντι-εξουσιαστικές [τότε εσταθεροποιήθηκεν τζιαι η Συσπείρωση Ατάκτων που εκινούνταν πάνω στη λογική που είχαμεν πιο παλιά ως Φάλιες]. Εσυνέχισα φυσικά να παρακολουθώ τες εξελίξεις τζιαι τες εκδηλώσεις του χώρου, αλλά απόφυγα την εμπλοκή σε συστηματικό επίπεδο. Εστήριξα το ΔΡΑΣΥ-ΕΥΛΕΜ για τον συμβολισμό του δικοινοτικού ψηφοδελτίου αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι εν είσιεν καμιά προοπτική, πέραν που το κλείσιμο της ήδη απονεκρωμένης ΕΡΑΣ, καθότι οι μισοί που τους παλιούς εν εστηρίξαν καν τους άλλους μισούς όταν αποφασίσαν να κατεβούν εκλογικά. Το ΑΚΕΛ με το που επέρασεν στην αντιπολίτευση, άρκεψεν ήδη που το 2013 στα πλαίσια τζιαι της επούλωσης των πληγών που του άφησεν η διαχείριση της εξουσίας, μια προσπάθεια να ενισχύσει την δυνατότητα του για κοινωνική κινητοποίηση διοργανώνοντας 2-3 μεγάλες πορείες ενάντια στη λιτότητα.


Για εμέναν το 2014-2015 ήταν μια περίοδος που έβαλα παραπάνω βάρος στην θεωρία, στην ακαδημαϊκή μου δουλειά τζιαι στα εργασιακά ζητήματα τζιαι τα γενικά αλλά τζιαι στη δική μου εργασιακή κατάσταση που εμπήκεν σε ένα σημείο καμπής. Το 2014 εσυγκρούστηκα μετωπικά με την διοίκηση του ιδιωτικού πανεπιστημίου που με εργοδοτούσεν – τζιαι παρόλο που εκέρδισα τη μάχη, ως το τέλος του 2015 εδιαφάνηκεν ότι ουσιαστικά δεν είχα καμιά προοπτική τζιαι κανένα μέλλον τζιαμέ. Έδωσα έτσι παραπάνω βάρος στες ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις για να μπορέσω να διεκδικήσω δουλειά σε άλλο πανεπιστήμιο. Τζιαι ανοίχτηκα τζιαι θεματικά όσον εμπορούσα πέραν που τες εργασιακές σχέσεις τζιαι προς την μελέτη των κινημάτων τζιαι των ΜΜΕ.


Το 2014 άρχισα ξανά να διδάσκω μαθήματα τζιαι στο Πανεπιστήμιο Κύπρου – που την μιαν ήταν για να συμπληρώσω το εισόδημα μου, που την άλλη ήταν τζιαι πιο ενδιαφέροντα τα μαθήματα τζιαι η κατάσταση τζιαμέ. Σε ένα τμήμα υποστελεχωμένο που κανονικούς καθηγητές, μεγάλο μέρος της βασικής δουλειάς έφκαινεν που ωρομίσθιους των οποίων τα νεύρα είχαν αρκέψει να τεντώνουν. Μετά που διάφορες συζητήσεις στους διαδρόμους μερικοί αποφασίσαμεν καλέσουμε ούλλους τους ωρομίσθιους ακαδημαϊκούς του Τμήματος τζιαι να συνεδριάσουμεν να δούμε τι μπορεί να γίνει. Είσιεν σχετικά ανταπόκριση τζιαι αποφασίσαμεν να επικοινωνήσουμε με συναδέλφους που άλλα τμήματα με σκοπόν να διεκδικήσουμεν διάφορα εργασιακά τζιαι ακαδημαϊκά δικαιώματα κεντρικά που το Πανεπιστήμιο.


Ανάλαβα εγώ τον ρόλο της διχτύωσης τζιαι αφού ήβρα τον Γιώργο Κ. που τα Μαθηματικά τζιαι την Μάγδα Θ. που τους μηχανικούς αρκέψαμεν που στόμα σε στόμα να σύρνουμεν την ιδέα της συλλογικής δράσης. Ήταν άνοιξη του 2015 τότε όταν εμάθαμεν ότι εξεκίναν τζιαι μια άλλη, παράλληλη με τη δική μας, πρωτοβουλία μεταδιδακτορικών ερευνητών. Εσυνενωθήκαμεν μαζί τους με την λογική ότι για την συντριπτική πλειοψηφία η έρευνα τζιαι η διδασκαλία εν πακέτο τζιαι κινούμαστεν που το ένα στο άλλο πεδίο. Είπαμεν που την αρκήν ότι τούτο θα έπρεπε να εν παγκύπριο σχήμα, διότι που χρονιά σε χρονιά πολλοί αλλάσσουν πανεπιστήμια τζιαι ότι ξεκινούμεν μεν που το Κύπρου αλλά ο στόχος είναι κινηθούμεν τζιαι σε άλλα πανεπιστήμια. Εσυζητήθηκεν τζιαι το θέμαν των διδακτορικών φοιτητών τζιαι αποφασίσαμεν ότι σε πρώτη φάση εν έπρεπεν να σμίξουμεν τα πράματα επειδή α) ως φοιτητές είχαν άλλον στάτους, δικαιώματα τζιαι εξάρτηση που το πανεπιστήμιο πέραν που την ιδιότητα τους ως περιστασιακοί εργαζόμενοι τζιαι β) το βασικό μας επιχείρημα ήταν η αναγνώριση μας ως επιτελούντες ακαδημαϊκό έργο (μεταδιδακτορική έρευνα τζιαι αυτόνομη διδασκαλία) οπόταν θα ενισχύαμεν το θόλωμα που σκόπιμα έκαμνεν το Π.Κ. αν εστήσαμεν μιαν οργάνωση με συμπερίληψη διδακτορικών φοιτητών. Ενθαρρύναμεν όμως τους μερικούς διδακτορικούς φοιτητές που ήρταν κοντά να ζωντανέψουν τες 2 οργανώσεις που είχαν ήδη ή να κάμουν άλλην τζιαι να κινούμαστεν παράλληλα τζιαι μόλις τελειώνουν το διδακτορικό τους να μπαίνουν μαζί μας.  


Έναν βασικό πρόβλημα ήταν τζιαι παραμένει η δέσμευση σε τούτον το εγχείρημα. Διότι στες 2-3 συνελεύσεις που εγινήκαν η συμμετοχή εν ήταν μεγάλη, ενώ οι λίστες με τα ήμεηλς εμεγαλώναν. Έτσι εκάμαμεν ένα google group με μιαν απλή ηλεκτρονική φόρμα – για να ξέρουμε βασικά ποιοι είμαστεν τζιαι πόσοι είμαστεν μέσα στο εγχείρημα. Ως το καλοτζιαίρι του 2015 είσιεν πάνω που 80 άτομα μέσα. Εν τω μεταξύ το Π.Κ. όι μόνον εσυνέχιζεν να αννοίει μεταδιδακτορικές θέσεις με άθλιους όρους, αλλά επέβαλεν τζιαι δεύτερη μείωση μισθού ειδικά για τους κάτοχους διδακτορικού στη διδασκαλία. Αντιδράσαμεν τότε με επιστολές τζιαι εξεκινήσαμεν τες διαδικασίες για να κάμουμεν Συντεχνία, τζιαι όι απλά ένα Σύνδεσμο να κάμνει λόμπιγκ. Στην μετάβαση που το Πρωτοβουλία στο Συντεχνία με καταστατικό, σώματα, συνδρομές κλπ, τζιαι καθώς τα πράματα εμφανώς εσοβαρεύκαν, είδαμεν ότι διάφοροι εν ετραβούσαν. Εν εσηκώναν δηλαδή την μετακίνηση που το μουρμουρκό στη διεκδίκηση τζιαι έτσι απλά τζιαι σιωπηλά εξαφανιστήκαν. Εμείναν όμως 40-50 πλάσματα αποφασισμένα τζιαι έτσι επροχωρήσαμεν στην ίδρυση. Τζιαι σταδιακά η Συντεχνία εμεγάλωσεν κάμποσο, όι όμως όσον θα έπρεπε.


Προς το τέλος του 2016, πέραν που την ΔΕΔΕ για την οποία εβούρουν με μεγάλες ταχύτητες, επείστηκα ή καλλύττερα εξανακουρτίστηκα να ασχοληθώ με το κυπριακό, το οποίον εφαίνετουν ότι είσιεν τσιανς να φκει που το τέλμα στο οποίον είσιεν μπει που το 2010. Εγώ εθεωρούσα το κυπριακό ποσπασμένο τζιαι δεν επίστευκα ότι ο Αναστασιάδης είσιεν την παραμικρή βούληση να προχωρήσει. Ακόμα τζιαι όταν εκλέγηκεν ο Ακιντζί τζιαι άρκεψεν τζείνο το ρεσιτάλ δημόσιων σχέσεων πάλε έμεινα αδιάφορος. Έβλεπα που την μιαν το άσσιημο κλίμα μέσα στη κοινωνία, την ενδυνάμωση του απορριπτικού χώρου, που άρκεψεν να ξανασυσπειρώνεται προληπτικά τζιαι να πετυχαίνει νίκη στες βουλευτικές του 2016 τζιαι τον Αναστασιάδη μισοδότζιην. Όμως τα γκάζια που την μια ως ένας νέος παράγοντας, το ενδιαφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης που την άλλη τζιαι η επιμονή του Έιντε αφήναν κάποιο περιθώριο. Όταν εδιέρρευσεν ότι επαναβεβαιωθήκαν οι πλείστες συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ (τζιαι η εκτελεστική αναμενόταν να κλείσει με το εδαφικό) ενώ εγίναν τζιαι καινούργιες συγκλίσεις σε περιουσιακό τζιαι ευρωπαϊκό κεκτημένο, είπα ίσως τούτη τη φορά γύρει η πλάστιγγα. Όπως τζιαι να έσιει καθώς εμπήκαν τα πράματα με τες συνομιλίες στην τελική ευθεία τζιαι αφού υπήρχεν έντονο ενδιαφέρον μέσα στο χώρο, είπα να εμπλακώ στην ίδρυση μιας πρωτοβουλίας, της ΑΚΘΟ.


Η πρωτοβουλία αποφάσισεν που την αρκήν να εστιάσει στην επικοινωνιακή διάσταση τζιαι να παίξει πληθωρικά τζιαι επιθετικά ως μορφή αλλά λιτά τζιαι αμυντικά ως περιεχόμενο. Επιλέξαμεν το «Αριστερή Κίνηση Θέλουμεν Ομοσπονδία» (ΑΚΘΟ) ως ένα όνομα – σύνθημα, καθώς αυτό ακριβώς είχαμε τζιαι αυτό επροωθούσαμεν – την αριστερή επιθυμία για επανένωση τζιαι άρα ομοσπονδία. Η ομοσπονδία ως όρος τζιαι ως μορφή της λύσης του Κυπριακού εδέχτηκεν μεγάλο χτύπημα το 2004 τζιαι που το 2010 τζιαι μετά ήταν σε σταθερή πορεία διάβρωσης. Ήδη το 2016 απορρίπτετουν τζιαι επίσημα που 4 κοινοβουλευτικά κόμματα ενώ το ΔΗΚΟ τζιαι οι Οικολόγοι εδέχουνταν μεν τον όρο αλλά απορρίπταν το περιεχόμενο. Μέσα στο Συναγερμό η ακροδεξιά της διχοτόμησης εδυνάμωνεν ενώ μέσα στο ΑΚΕΛ, παρότι το απορριπτικό κομμάτι είσιεν περιθωροποιηθεί τζιαι μιτσιάνει κάπως μετά τον σχετικό νέο αέρα που έφερεν η εδραίωση του Άντρου Κυπριανού, δεν είσιεν γίνει αμελητέα ποσότητα. Σε περίπτωση που επροχωρούσαν τα πράματα στες συνομιλίες εξέραμεν ότι θα ακολουθούσεν μια δύσκολη μάχη στο δημοψήφισμα. Οπόταν με τούτα τα δεδομένα τζιαι με την έννοια να μεν σκοτωθεί πριν την ώρα της η όποια προοπτική, είπαμεν να αρκέψουμεν.


Πολλή εικόνα με ατάκες, κυρίως μημς στο ίντερνετ αλλά τζιαι δράση στο δρόμο όσον μας έπαιρνεν, λλία αλλά δυνατά κείμενα σε κρίσιμες στιγμές, μικρές αλλά με τεράστιο συμβολικό φορτίο δράσεις σε επιλεγμένους χώρους και χρόνους. Νομίζω η ΑΚΘΟ μέσα σε ένα χρόνο δράσης είσιεν τεράστια επιτυχία στο πεδίο που επέλεξεν να παίξει, το συμβολικό-επικοινωνιακό, τζιαι είσιεν επίδραση πολλαπλάσια που τα μεγέθη της. Έδωκεν φωνή στες δυνάμεις της επανένωσης, άρθρωσεν αριστερό λόγο, οπτική τζιαι πλαίσιο, εξέφρασεν χωρίς αναστολές αλήθκειες βαθκιές αλλά καταπιεσμένες τζιαι ενθάρρυνεν τον κόσμο της αριστεράς να σηκώσει κκελλέ απέναντι στον εθνικισμό τζιαι τον απορριπτισμό. Οι ερωτήσεις-απαντήσεις για την ομοσπονδία τζιαι η επικοινωνιακή προώθηση των δράσεων με τες ταπέλλες τζιαι τες σημαίες που εδώσαν την σκυτάλη στες Τουρκοκύπριες συντρόφισσες του Νταγιανισμά είχαν μιαν ευρύττερην πολιτική αξία. Είχαμεν τζιαι την επίθεση που τους φασίστες σε εκδήλωση της ΑΚΘΟ με το Γρανάζι στο ΤΕΠΑΚ τον Μάη του 2017 που εξανάνοιξεν το θέμα φασισμός τζιαι διχοτόμηση, ανάδειξεν για άλλη μια φορά το πρόβλημα του διάχυτου εθνικισμού αλλά ευτυχώς εβοήθησεν κάπως στο να λειτουργήσουν τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά του ΑΚΕΛ. Τα μαζέματα με τες φωθκιές τον σιειμώνα ελειτουργήσαν σε κάποιο βαθμό ως πρόδρομος του Unite Cyprus Now, που εμφανίστηκεν αργόττερα σε μια στιγμή που η κατάρρευση των συνομιλιών είσιεν ουσιαστικά προδιαγραφεί τζιαι μόνο που ατύχημα θα εμπορούσεν να υπάρξει συμφωνία – έναν ατύχημα που δεν έγινε όμως. Ανάλογα τζιαι η στήριξη της αντι-μιλιταριστικής δράσης που είσιειν τζιαι διατάραξη της «ομαλότητας» με την είσοδο σε απαγορευμένο σημείο της νεκρής ζώνης το Μάρτη του 2017.


Ο Κωστής Αχνιώτης, πέραν που την ΑΚΘΟ έκαμεν τζιαι κάποιες κινήσεις πριν τον θάνατο του για την αναβίωση της Πλατφόρμας Εκπαιδευτικών που ελειτουργούσεν σε κάποιο βαθμό παράλληλα με την ΑΚΘΟ τούτο το διάστημα. Πέραν που τες ανταλλαγές επισκέψεων τζιαι καμιάν ανακοίνωση, η Πλατφόρμα έκδοσεν ένα ημερολογίου τοίχου για το 2017 στο οποίο εσυγκέντρωσεν φωτογραφίες που δράσεις για την ειρήνη τζιαι την επανένωση σε κάθε μήνα αλλά τζιαι που τες σκοτεινές στιγμές της εθνικιστικής βίας τζιαι του διαχωρισμού. Ήταν απάντηση αλληλεγγύης στο ημερολόγιο που έκδοσεν η Συντεχνία Τ/κ δασκάλων ΚΤΟΣ για την λογοκριμένη κυπριακή ιστορία κόντρα στο τουρκικό εθνικιστικό αφήγημα τζιαι για το οποίο εδέχτηκεν επιθέσεις βόρεια. Ο Κωστής με την Πλατφόρμα εμπήκεν μπροστά πάλε οργανώνοντας δικοινοτική συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω που τη Βουλή κόντρα στο καραγκιοζλίκκι με την έγκριση της τροπολογίας ΕΛΑΜ για εορτασμό της «Ένωσις» στα σχολεία, που επάγωσεν τες συνομιλίες τζιαι αποκάλυψεν την στροφή Αναστασιάδη προς την διχοτόμηση. Εχάσαμεν τον Κωστή αρχές του Απρίλη – είσιεν προλάβει να δει την δράση με την μετονομασία οδών Γρίβα Διγενή σε Σάββα Μενοίκου, τζιαι να σχολιάσει, έχοντας στο νου τζιαι το βιβλίο του Χρίστου Αχνιώτη «Οι δειλοί» που ήταν στο τέλειωμα του, «εννά τους στοιχειώνει για πάντα ο Μένοικος». Η κηδεία του Κωστή, όπως ήταν αναμενόμενο, εμετράπηκεν σε δικοινοτική πολιτική συγκέντρωση. Πολλοί τουρκοκύπριοι, ΑΚΕΛικοί, τζιαι σύσσωμος ο ριζοσπαστικός χώρος. Εποσιαιρετίσαμεν τον με κότσιηνα ρούχα τζιαι τραγουδώντας την Διεθνή τζιαι με ένα δίγλωσσο πανό που έγραφε μιαν που τες ιστορικές του διατυπώσεις το «Η κυπριακή συνείδηση έχει την υπεροψία των περιθωριακών».


Οι άλλες σημαντικές εξελίξεις σε κινηματικό επίπεδο τούτο το διάστημα ήταν η εδραίωση της Συσπείρωσης Ατάκτων τζιαι του αξιόλογου περιοδικού Εντροπία, που φκαίνει κάθε μερικούς μήνες, τζιαι το Καϋμάκκιν, ένας κοινωνικός χώρος τζιαι πολιτικό στέκι που λειτουργεί μετά που μιαν δεκαετία με ανάλογο τρόπο με το Καρτάς. Μεγάλος ενιαίος χώρος κατάλληλος για εκδηλώσεις των 50-60 ατόμων με τες συζητήσεις, τες προβολές, την κουζίνα τα Σάββατα, τες οργανωτικές συνελεύσεις του χώρου. Εν σε κατοικημένη περιοχή, βέβαια, άρα χωρίς την δυνατότητα νυχτερινών πάρτυ τζιαι εκτός του κέντρου της Λευκωσίας πλέον [εκατάφερεν ο Γιωρκάτζιης να μας θκιώξει που την παλιά πόλη], άρα προσβάσιμο μόνο στοχευμένα αλλά ταυτόχρονα με πιο διαχειρίσιμο ενοίκιο. Το ότι ο κόσμος που το βουρά εν πιο πολλύς τζιαι με αρκετούς πιο μεγάλους ηλικιακά τζιαι με δουλειές άρα τζιαι την δυνατότητα να καλύψουν τυχόν έκτακτα τζιαι αυξημένα έξοδα, κάμνει το τζιαι πιο σταθερό τζιαι πιο βιώσιμο.  


Στο πεδίο του ακτιβισμού ήταν τα Οικολογικά – η Πρωτοβουλία για τη διάσωση των φυσικών ακτών ως το βασικό σχήμα τζιαι ο Ακάμας ως το βασικό θέμα με την μεγάλη καμπάνια “Save Akamas”. Πολλύς κόσμος, ευφάνταστες δράσεις, διαδηλώσεις τζιαι παρεμβάσεις, η μεγάλη συναυλία στη Λεμεσό τζιαι πολλή, πάρα πολλή δημοσιότητα με διάφορες αφορμές. Τζιαι οι Μονσιέ Ντουμανί με την μουσική τους. Ο Κλείτος τζιαι η Μαρία Χ. εβάλαν απίστευτη προσπάθεια συνδυάζοντας την οργανωτική δουλειά με την παρακολούθηση των διαδικασιών σε επίπεδο κράτους. Θκυο ήταν θεωρώ οι σημαντικές διαστάσεις των οικολογικών κινητοποιήσεων που αποτελούν τζιαι την ευρύτερη τους ιστορική κινηματική παρακαταθήκη. Η δυνατότητα τους να επιτρέψουν την συνύπαρξη κόσμου με διαφορετικές πολιτικές τζιαι μη πολιτικές καταβολές χωρίς όμως να θολώνουν την πολιτική στόχευση τζιαι να κάμνουν το εγχείρημα σούπα. Τζιαι ο συνδυασμός της τεχνοκρατικής πτυχής με την πολιτιστικά εύστοχη συστηματική επικοινωνιακή καμπάνια. Κάτι που εν εκαταφέραν άλλα κινηματικά εγχειρήματα της ίδιας περιόδου σε πιο δύσκολα όμως ομολογουμένως θέματα – το Κίνημα κατά των εκποιήσεων τζιαι το Unite Cyprus.  Πέραν που την διαχείριση της πολιτικής διαφοράς τζιαι την ισορροπία μεταξύ κινηματικής, επικοινωνιακής τζιαι τεχνοκρατικής πτυχής, το Κίνημα κατά των εκποιήσεων αδυνατεί μέχρι στιγμής να φέρει σε πολιτική τροχιά μια μάζα επηρεαζόμενων για την οποία εστήθηκεν. Το Unite Cyprus που την άλλη, με ανάλογο τρόπο με το πιο ρέμπελλο τζιαι αντι-καθωσπρεπικό OBZ 4 χρόνια πριν, αδυνατεί να παραγάγει πολιτική τζιαι να αποκτήσει έτσι δυναμική που να του επιτρέψει να κάμει το επόμενο βήμα πέραν που τον ακτιβισμό τζιαι την επικοινωνία της ιδέας της επανένωσης ως στόχου. 


Πίσω στη ΔΕΔΕ. Το λεπτομερές ιστορικό ως την εξαγγελία της απεργίας τον Γενάρη του 2018, όποιος/α ενδιαφέρεται έτο δαμέ http://dede.org.cy/554-2. Να πω μόνον ότι η απόφαση για την απεργία τζιαι η υλοποίηση της εν ήταν ούτε εύκολη, ούτε αυτόματη ούτε χωρίς κόστος. Υπήρχαν ενδοιασμοί από μέλη της ΔΕΔΕ, όι για την ορθότητα τζιαι αναγκαιότητα της απεργίας (δαμέ είχαμεν πλήρη ομοφωνία) αλλά για την δυνατότητα μας να το σηκώσουμεν τζιαι να το βουρήσουμεν. Ακόμα τζιαι μέσα στον στενό πυρήνα που το εδιευθύναμεν υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας, ανησυχίας τζιαι φόβου καθώς η σύγκρουση εξελίσσετουν σε μετωπική με απολύσεις, απειλές απολύσεων, λάσπη, συκοφαντική επίθεση που την διοίκηση του Πανεπιστήμιου. Αλλά εσηκώσαμεν το τζιαι ενίκησαμεν τελικά. Πρώτα στη δημόσια σφαίρα, όπου εσηκώσαμεν το γάντι που τον πρύτανη τζιαι του απαντήσαμεν ανάλογα στο «παιδιά που δεν δουλεύουν εδώ και άρα δεν μπορούν να απεργήσουν» αλλά τζιαι του Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Κύπρου τζιαι της Συγκλήτου.


Η αποτυχία των αρχών του Π.Κ. να εκφοβίσουν, να απαξιώσουν τζιαι να περιθωριοποιήσουν την ΔΕΔΕ ήταν απόλυτη καθώς η απεργία είσιεν παραπάνω συμμετοχή που ό,τι επεριμέναμεν, ενώ έπιασεν εκπληκτική στήριξη που φοιτητές, μερίδα των ΔΕΠ, τες συντεχνίες τζιαι τα κόμματα πέραν του ΔΗΣΥ. Ακόμα τζιαι μετά την απεργία όμως οι διοικούντες του Π.Κ. ενομίζαν ότι εμπορούσαν να δώκουν κανένα ψίχουλο τζιαι να συνεχίσουν business as usual. Επήραν το μέχρι τα άκρα πριν να υποχωρήσουν, αναγκάζοντας μας εμμέσως πλην σαφώς να δηλώσουμεν την ετοιμότητα μας για κλιμάκωση. Ο συμβιβασμός που επετύχαμεν τελικά ήταν επωφελής οικονομικά αλλά τζιαι συμβολικά, διότι έσπασεν την ισοπεδωτική λογική τζιαι επέτρεψεν μιαν έμμεση αναγνώριση του ρόλου που επιτελούμεν. Οι αρχές του Π.Κ. επιάσαν μια νεοφιλελεύθερη φόρμα (ανταποδοτική επιδότησης) που εθέλαν τζιαι αποφύγαν την απεργία. Εμείς όμως επιάσαμεν μια νίκη, που πέραν του κινηματικού ιστορικού προηγούμενου που εθέσαμεν, λειτουργεί πλέον τζιαι ως συνδικαλιστικό κεκτημένο. 


Να κλείσω τούτον το κείμενο με την λογική που το άρκεψα τζιαι το έγραψα – με ένα γεγονός που συνδέει το αυτοβιογραφικό με το πολιτικό. Όταν κάποιος μπάτσος αποφάσισεν να με απειλήσει προσωπικά με δικαστήριο διότι δεν επήαιννα να παραλάβω τα χαρτιά του στρατού για να πάω έφεδρος, αποφάσισα ότι ήρτεν η ώρα να κάμω την διαδικασία για να αναγνωριστώ ως αντιρρησίας συνείδησης. Εμάζεψα το σχετικό χαρτολόι, έγραψα τούτον το κείμενο https://nekatomata.blogspot.com.cy/2018/03/blog-post.html

τζιαι εκατάθεσα τα μέσα. Η παρουσία μου ενώπιον της επιτροπής ήταν σουρεαλιστική τζιαι τραγελαφική εμπειρία αλλά κυρίως εύκολη. Αν κάποιος εν συγκροτημένος τζιαι δεν χάσει την ψυχραιμία του, δύσκολα νομίζω μπορεί να φκουν που πάνω του οι μονιμάες. «Σέβομαι την ιδεολογία σου αλλά ανησυχώ ότι ως εκπαιδευτικός μπορεί να μολύνεις την νεολαία με αυτά τα πράματα» ήταν το πιο μεγάλο μαργαριτάρι που αξίζει να σημειώσω. Να ανησυχείς εσκέφτηκα που μέσα μου.



Καταγραφές Μάρτης 2018-2 (μέχρι και 2 απρίλη)

By gregoris

21/3/2018

Δεν γίνεται ούτε ξέπλυμα ούτε φοροδιαφυγή, ούτε φοροαποφυγή από τα κεφάλαια που πετούν πάνω από τη Κύπρο είπαν οι αρμόδιοι σήμερα πάλι επειδή εφαρμόζουμε με ευλάβεια όλες τις σχετικές νομοθεσίες και οδηγίες. Απλά μας στοχοποιεί άδικα ο ξένος τύπος επειδή παίζουν παιχνίδι οι μεγάλες δυνάμεις σε βάρος της μικρής μας χώρας, είπαν όλοι μαζί σε πνεύμα εθνικής ομοφωνίας.

Κρα, απάντησε ο κόρακας όταν τον ρώτησαν ποιος είναι.

J

………

25/3/2018

Τα προβλήματα του «Κολοκοτρώνειν» στη νεοσύστατη δικοινοτική Κυπριακή Δημοκρατία.

Διότι το «Κολοκοτρώνειν» φίλες και φίλοι θέτει υπαρξιακά ερωτήματα περί της φυσικής τάξης πραγμάτων και της σχέσης ιστορίας, μύθου, ταυτότητας και πολιτικής. J


Δεν ήρκει ότι οι Τούρκοι παρουσίαζον την ιδικήν των ιστορία υπό την μορφή και τας διαστάσεις που αυτοί ήθελον, αλλά ήθελον να επεμβαίνουν και εις την Ελληνικήν ιστορίαν. Περί τα τέλη του 1961, το Κυπριακόν ραδιόφωνον εις τας εκπομπάς τους προς τους Ελληνοκυπρίους (διότι υπήρχε και ειδικόν Τουρκικόν πρόγραμμα) μετέδιδεν εις συνεχείας εν έργον περί Κολοκοτρώνη. Και ο Κολοκοτρώνης, ως ήτο φυσικόν, επολέμα και έσφαζε Τούρκους. Οι Τούρκοι αρθρογράφοι εξηγέρθησαν και πάλιν και ηπείλουν θεούς και δαίμονας. «Ποιος είναι αυτός ο Κολοκοτρώνης; Δεν υπήρξε ποτέ Κολοτρώνης, αλλά πρόκειται περί μυθικού προσώπου»!

Σπύρος Παπαγεωργίου, Από την Ζυρίχην εις τον Αττίλα, Τόμος Α, σελ. 173


………..

Η αναφορά του Υπουργού Παιδείας ότι το Υπουργείο του μοιράζεται αξίες και αρχές με το ΕΛΑΜ, μπορεί να είναι εμετική, είναι όμως και ειλικρινής. Όπως και αυτό που μου ανάφερε μόνιμος αξιωματικός της ΕΦ τις προάλλες ότι ανησυχεί ότι οι αντι-πολεμικές απόψεις που έχω εγώ μπορεί να «μολύνουν» την νεολαία. Και αυτό, ταυτόχρονα εμετικό αλλά και αλήθεια. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το ΕΛΑΜ ήταν ξεκάθαρο για εμένα ότι είχε κάθε προοπτική να εδραιωθεί ακριβώς επειδή πατούσε και πατά όχι στον Χίτλερ αλλά στο Μεταξά, όχι στον νεοναζισμό αλλά στον χουντισμό, πατώντας δηλαδή γερά στο έδαφος της ακροδεξιάς του «ελληνοχριστιανισμού», που διέπει το ε/κ βαθύ κράτος. Το ΕΛΑΜ ως κόμμα απλά μετουσιώνει την ιδεολογία του ε/κ σχολείου και του ε/κ στρατεύματος σε πολιτική. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό από τις νεοναζιστικές καταβολές και περιστασιακές αναφορές στελεχών του.

...........................

30-3-2018

Ποιος ήταν ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου; Τι ήταν και τι είναι; Είναι προφανώς σύμβολο της ελληνο-τουρκικής φιλίας επειδή δολοφονήθηκε [μαζί με τον Κώστα Μισιαούλη] από τον σωβινισμό του κυπριακού τουρκισμού. Είναι επίσης ήρωας του ΑΚΕΛ τον οποίο το ΑΚΕΛ, πιο κυπριωτικό μετά το 1974, τιμά με ειλικρίνεια έστω και αν όχι με τον πιο αρμόζοντα κατά την άποψη μου τρόπο. Όμως ποιος ήταν και τι είναι πραγματικά ο Καβάζογλου; Είναι ο Αλέκος όπως τον φώναζαν οι συντρόφοι του στα δύσκολα χρόνια της εθνικιστικής υστερίας όταν έπρεπε να κρύβεται; Είναι το καλόν το «Τουρτζίν μας» όπως τον φαντασιώνεται και τον προωθεί η ε/κ εθνικιστική διανόηση; Ο καλός Τούρκος που αποδέχτηκε δήθεν την ελληνική ηγεμονία στην Κύπρο και άρα ακίνδυνος για αυτήν και επικίνδυνος μόνο για την τουρκική ηγεμονία; Ο καλός Τούρκος και μάλιστα βολικά νεκρός χωρίς ελληνική ευθύνη;


Δεν έχω πλήρη εικόνα για το ποιος ήταν στα αλήθεια ο Καβάζογλου. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι ότι ο Καβάζογλου ήταν ένας αξιοπρεπής και θαρραλέος Κύπριος αγωνιστής πολύ μπροστά από την εποχή του και από το κόμμα του. Ήταν από τους λίγους που στάθηκαν κόντρα στο ρεύμα των εθνικισμών, από τους λίγους που πίστεψαν στην ελεύθερη και ανεξάρτητη Κύπρο σκέτα νέτα. Από τους λίγους που αντιτάχτηκαν έγκαιρα στο δίπολο Ένωσις-Ταξίμ που τελικά κατάστρεψε τη χώρα μας. Συνεπής δικοινοτιστής επέμεινε μέχρι τέλους παρά το ότι έχασε τον πολιτικό ζωτικό του χώρο με την μαζική αποχώρηση των τ/κ από την ΠΕΟ το 1958. Συνεπής στο δίκαιο αγώνα για την ειρήνη και την συνύπαρξη, επέμεινε ακόμα και μετά το δεύτερο πιο ισχυρό κύμα της Ένωσις που ακολούθησε τις συγκρούσεις του 1963 και που συμπαρέσυρε ξανά και το κόμμα του και για το οποίο αργότερα το ΑΚΕΛ άσκησε αυτοκριτική. Τιμή και δόξα στον  Καβάζογλου όχι απλά επειδή τον σκότωσαν οι φασίστες του Ταξίμ, αλλά επειδή ήταν ένας διορατικός αγωνιστής κόντρα στο ρεύμα, ένας Κύπριος πολιτικός σε μια εποχή που οι πολιτικοί στην Κύπρο επιτρεπόταν να είναι μόνο είτε Έλληνες είτε Τούρκοι.

………

2/4/2018

Που το 1968 που εκατάλαβεν η ε/κ ηγεσία ότι εν εμπορούσεν να επιβληθεί με τη βία πάνω στους τ/κ τζιαι αρκέψαν έτσι οι δια-κοινοτικές συνομιλίες για συμβιβαστική λύση στο κυπριακό επεράσαμεν που διάφορες φάσεις με αλλαγές παραμέτρων, ιεράρχησης ζητημάτων τζιαι διακυβευμάτων. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει τζιαι κάτι που εν άλλαξεν καθόλου καθώς δομεί υπαρξιακά την ιστορία των συνομιλιών για το κυπριακό. Διαχρονικά για τες ηγεσίες ε/κ τζιαι τ/κ [με την εξαίρεση ίσως του 2008-2009 τζιαι του 2015-2016 για την τ/κ πλευρά όταν οι Ταλάτ τζιαι Ακιντζί εφανήκαν κάπως πιο έτοιμοι για υπερβάσεις] οι συνομιλίες δεν γίνουνται για τη λύση του κυπριακού αλλά για την διαχείριση της μη λύσης του κυπριακού τζιαι βασικά για την αποφυγή σιηρόττερων εξελίξεων. Όταν καταρρέουν οι διακοινοτικές συνομιλίες πάντα υπάρχει κίνδυνος επιστροφής στη παραλογισμό που επικρατούσεν πριν να ξεκινήσουν, την διακοινοτική ένταση δηλαδή.


Έσιει τζιαι μια δόση πικρής ειρωνείας το ότι το κίνημα ειρήνης-επανένωσης που θέλει λύση διακοινοτικού συμβιβασμού είναι εγκλωβισμένο στο να στηρίζει τες συνομιλίες που γίνουνται βασικά για τη διαχείριση του στάτους κβο, διότι η μόνη άλλη διαθέσιμη επιλογή στην απουσία των διακοινοτικών συνομιλιών εν η εθνικιστική έξαρση, η διακοινοτική ένταση τζιαι τα νέα διχοτομικά τελεσμένα. Τζιαι κάπως έτσι προχωρούμε στο σήριαλ μας με νέο επεισόδιο τούτη τη περίοδο που έσιει τίτλο «Το κοινωνικό δείπνο ή/και κοινωνικά δείπνα».    

Περί στράτευσης στην ΕΦ

By gregoris


Δρ Γρηγόρης Ιωάννου




Υπουργό Άμυνας Κυπριακής Δημοκρατίας,

Σχετικές Υπηρεσίες της Εθνικής Φρουράς


22 Σεπτεμβρίου 2017




Αναγνώριση καθεστώτος αντιρρησία συνείδησης

Στοιχεία ή/και δικαιολογητικά προς την υποστήριξη της αίτησης



Δεν προτίθεμαι να συμμετάσχω με κανέναν τρόπο στις όποιες μελλοντικές δραστηριότητες της Εθνικής Φρουράς, καθότι η συνείδησή μου και οι φιλοσοφικές και ηθικές μου πεποιθήσεις δεν μου επιτρέπουν με κανένα τρόπο να συμβάλω σε καμιά τυχόν μελλοντική πολεμική σύγκρουση στην Κύπρο ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Ως εκ τούτου δεν τίθεμαι στη διάθεση της Εθνικής Φρουράς για τους σκοπούς εκπλήρωσης εφεδρικής στρατιωτικής ή εναλλακτικής εφεδρικής στρατιωτικής υπηρεσίας και βάση της κείμενης νομοθεσίας αιτούμαι την αναγνώριση μου ως «αντιρρησία συνείδησης».


Στοιχεία ή/και δικαιολογητικά προς την υποστήριξη της αίτησης


Ολοκλήρωσα 26μηνη στρατιωτική θητεία την περίοδο Ιούλιος 1998 – Σεπτέμβριος 2000. Ακολούθως μετέβηκα για σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σπούδασα σύγχρονη διεθνή ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και είχα την ευκαιρία να μελετήσω σειρά πολεμικών συγκρούσεων, εθνικών, περιφερειακών και παγκοσμίων, που διεξήχθησαν τους τελευταίους δυο αιώνες. Η εντατική αυτή ενασχόληση με τη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε καθοριστική για την αντίληψη εκ μέρους μου της καταστροφικότητας των πολέμων για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Επιπλέον, αντιλήφθηκα τις προϋποθέσεις πάνω στις οποίες βασίζεται η στρατολόγηση των πολιτών και η μετατροπή τους σε εργαλεία θανάτου. Συνειδητοποίησα, τέλος, τις ευθύνες που έχει ο κάθε πολίτης κάθε χώρας για την αποτροπή του πολέμου και την οικοδόμηση της ειρήνης.


Από τα τέλη του 2000, παράλληλα με το ξεκίνημα των σπουδών μου, ξεκίνησε και η ενεργή συμμετοχή μου σε διάφορα διεθνή αντιπολεμικά κινήματα, στο κίνημα επαναπροσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για την επίτευξη της ειρήνης και της επανένωσης της Κύπρου και αργότερα και στο κίνημα για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου. Έχω αρθρογραφήσει δημόσια πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια ενάντια στον πόλεμο και στους στρατούς γενικά, στη στράτευση και στην Εθνική Φρουρά και έχω συμμετάσχει σε πληθώρα εκδηλώσεων με αίτημα την κατάργηση όλων των κυπριακών στρατιωτικών δυνάμεων και την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων, όπως γίνεται ξεκάθαρο από τα ενδεικτικά βιογραφικά στοιχεία που παρατίθενται στο τέλος του παρόντος εγγράφου.


Τάσσομαι ενάντια στη χρήση στρατιωτικής βίας γενικά, και ενάντια στη χρήση στρατιωτικής βίας στην Κύπρο ειδικότερα. Έχω δεκάδες στενούς φίλους και συνεργάτες και εκατοντάδες φίλους με τουρκοκυπριακή ή/και τουρκική καταγωγή και σε καμιά περίπτωση δεν προτίθεμαι να πολεμήσω εναντίον τους. Συναναστρέφομαι μαζί τους στην καθημερινότητά μου σε κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο και μοιραζόμαστε κοινές αξίες, απόψεις και οράματα.


Εκφράζω την αντίθεσή μου στην εθνοτική σύγκρουση που μαίνεται στην Κύπρο από το 1963 και την αντίρρησή μου να μετέχω σε δομές που τη συντηρούν, την αναπαράγουν και την επιτείνουν. Είναι πεποίθησή μου ότι η Εθνική Φρουρά αποτελεί κοινοτικό στρατό των Ελληνοκυπρίων και, όπως και το αντίστοιχο τουρκοκυπριακό ένοπλο σχήμα, υπηρετεί τη συνέχιση της διαίρεσης της χώρας σε εθνοτική βάση. Περεταίρω, θεωρώ ότι η λειτουργία της Εθνικής Φρουράς παρέχει το δικαίωμα στην Τουρκία να επικαλείται την αναγκαιότητα της παρουσίας του στρατού της στην Κύπρο λόγω του κινδύνου για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Κύπρος να έχει τη θλιβερή πρωτιά ως μια από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές του πλανήτη. Είμαι κάθετα αντίθετος σε οποιαδήποτε συμμετοχή μου στην παράταση της εθνοτικής αντιπαράθεσης, της διχοτόμησης και της συνέχισης της στρατιωτικοποίησης της χώρας από την οποία κατάγομαι και στην οποία ζω και εργάζομαι.


Η Εθνική Φρουρά, όπως κάθε οργανωμένος στρατός, βασίζεται στην καλλιέργεια της εθνικιστικής ιδεολογίας με όλες τις ρατσιστικές και σοβινιστικές της διαστάσεις, αναπαράγει έμφυλα, σεξιστικά και πατριαρχικά στερεότυπα και αντιλήψεις και προωθεί την εξάπλωση του αυταρχισμού στην κοινωνία. Επιπλέον, η Εθνική Φρουρά απορροφά ένα συγκριτικά τεράστιο ποσοστό του ΑΕΠ, από τα ψηλότερα στον κόσμο, δημόσιο χρήμα που κατασπαταλείται σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και έξοδα συντήρησης και διατήρησης πολλών χιλιάδων μισθωτών, κληρωτών και έφεδρων στο στρατό, λεφτά τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν παραγωγικά και για σκοπούς κοινωνικής πρόνοιας ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Θεωρώ την Εθνική Φρουρά ένα θεσμό που βλάπτει την κυπριακή κοινωνία, την οποία υπηρετώ ως πολίτης και ως επιστήμονας.


Η υπηρεσία στον στρατό είναι εξ ορισμού η εξάσκηση για τον πόλεμο, δηλαδή η συστηματική προετοιμασία για συμμετοχή σε δολοφονίες. Αρνούμαι να συμμετέχω σε οποιαδήποτε προγράμματα εκπαίδευσης και ασκήσεων που στοχεύουν στη μετατροπή των ατόμων σε απάνθρωπες μηχανές που είναι διατεθειμένες να σκοτώσουν ή/και να βοηθήσουν αυτούς που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν. Αρνούμαι να συμμετέχω σε οποιεσδήποτε στρατιωτικές παρεμβάσεις δύναται να προκύψουν από συμμαχίες ή/και διακρατικές ή πολυμερείς συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αλλού στον κόσμο.


Συνοψίζοντας, για λόγους συνείδησης και ηθικής, ιδεολογικής συνέπειας και φιλοσοφικής πεποίθησης δεν μπορώ να μετέχω σε στρατιωτικές δομές και δεν προτίθεμαι να εκπληρώσω καμιά εφεδρική στρατιωτική υπηρεσία. Δεν προτίθεμαι να πολεμήσω εναντίον κανενός ανθρώπου οποιασδήποτε εθνοτικής ή εθνικής καταγωγής.



Επιλεγμένες ενδεικτικές αναφορές σε αντιπολεμικές και αντιμιλιταριστικές πρωτοβουλίες και δράσεις στις οποίες συμμετείχα ενεργά και δημόσιες δηλώσεις στις οποίες προέβηκα:


2001-2004: Αντιπολεμικό κίνημα στο Λονδίνο και στην Κύπρο (ενάντια στους πολέμους στο Αφγανιστάν και Ιράκ) και επαναπροσεγγιστική δράση (Λήδρα Πάλας, Πύλα και σε ολόκληρη την Κύπρο μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003).

2004-2007: Μέλος της συντονιστικής επιτροπής του Κοινού Πολιτιστικού Κέντρου «Καρτάς», (δικοινοτικός κοινωνικός χώρος συνεύρεσης και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων νέων στη Λευκωσία)

2005-2017: Συμμετοχή σε όλες τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Κύπρο ενάντια σε  πολέμους που έγιναν / γίνονται στην περιοχή (Λίβανος, Παλαιστίνη, Λιβύη, Τουρκία – Κουρδιστάν, Συρία)

2008-2017: Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος» (δράσεις για την επανένωση της Κύπρου, την ανάπτυξη της κουλτούρας της ειρήνης και την αντιμετώπιση της αναπαραγωγής του εθνικισμού στα ε/κ και τ/κ σχολεία)

2011-2017: Πρωτοβουλία για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου (εκδηλώσεις, δράσεις, πορείες και συγκεντρώσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα τόσο στο έδαφος υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και στο έδαφος υπό την επικυριαρχία του τουρκικού κράτους ενάντια σε όλους στρατούς στην Κύπρο, ξένους και δικούς). Τον Φεβρουάριο του 2011 ως εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για την Αποστρατιωτικοποίηση έκανα και σχετικές δηλώσεις που μεταδόθηκαν στο δελτίο ειδήσεων των 20:00 του ΡΙΚ.


Αναφέρω επίσης τα εξής αποσπάσματα από το:

 

1)      Ενυπόγραφο κείμενο μου με τίτλο «Η αποστρατικοποίηση της χώρας ως η πρώτη και η τελευταία πράξη της επανένωσης», που δημοσιεύτηκε τον Μάρτη του 2010 στο περιοδικό «Το ρεύμα, τεύχος 6» και στο ιστολόγιό μου http://nekatomata.blogspot.com.cy/:

 

«[…]Η αποστρατικοποίηση της χώρας μας, μιας από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές του πλανήτη, αποτελεί όχι απλώς το μακροπρόθεσμο στόχο της επανένωσης, διαδικασία δηλαδή εμπέδωσης της διαρκούς ειρήνης, αλλά και το βραχυπρόθεσμο στόχο στην επίτευξή της. Η αποστρατικοποίηση θα μπορούσε να αρχίσει να υλοποιείται πριν ακόμα υπογραφεί η συμφωνία λειτουργώντας ως προωθητής και καταλύτης της. Η αποστρατικοποίηση της Κύπρου συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα και αυτό θα πρέπει επί τέλους να γίνει αντιληπτό. Αφού η στρατιωτική “λύση” έχει απορριφθεί και από τις δυο πλευρές που δεν θεωρούν ότι υπάρχει άλλη διέξοδος από τις ειρηνευτικές συνομιλίες, η διατήρηση στρατευμάτων συνιστά αναχρονισμό και κοροϊδία του λαού. Ιδιαίτερα μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. […] Η Εθνική Φρουρά μόνο ζημιά έχει προκαλέσει στην Κύπρο. Συστηματοποίησε και νομιμοποίησε την εθνικιστική βία των ε/κ παρακρατικών και διενέργησε το πραξικόπημα επιφέροντας την καταστροφή του 1974. Από τότε έχει μετατραπεί σε μηχανισμό εθνικιστικής κατήχησης στους υπηρετούντες που μαθαίνουν να μισούν τους “Τούρκους εχθρούς” (ολοκληρώνοντας έτσι το έργο της εθνοκεντρικής παιδείας) σε φορέα αλληλοεξυπηρετήσεων αυτών με τις κατάλληλες “επαφές” και “μέσα”, σε πεδίο διαφθοράς και αδιαφάνειας με διασπάθιση δημόσιου χρήματος σε μίζες και προμήθειες και σε βάρος της κυπριακής οικονομίας, κρατώντας ετήσια χιλιάδες άντρες εκτός της αγοράς εργασίας. Για αυτούς που υπηρετούν αποτελεί πηγή ψυχολογικών προβλημάτων και καλλιεργεί την αναισθησία έως και την αποκτήνωση, διαποτίζοντας με το δηλητήριο της εξουσίας τις διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι καιρός να τελειώνουμε με το επιβλαβές και το παράλογο. Αν σοβαρολογούμε για τη λύση και την επανένωση και αν επιθυμούμε πραγματικά την εξυγίανση της κοινωνίας μας, ας το δείξουμε στην πράξη».

 

http://nekatomata.blogspot.com.cy/2010/03/blog-post.html

 

2)      Ενυπόγραφο κείμενο δημόσιας παρέμβασης στο ιστολόγιό μου τον Ιούλιο του 2011 με τίτλο «Ούτε όπλα, ούτε πυρομαχικά, ούτε θανάτους!»:

 

«[…]Να ξεκινήσει σήμερα η απαγκίστρωση, η καταστροφή των εξοπλισμών τζιαι η αποστρατικοποίηση τζιαι να προχωρήσουμεν επιτέλους σε συμφωνία λύσης του Κυπριακού τζιαι επανένωση της χώρας. Πλήρης αφοπλισμός, τωρά! Ούτε όπλα, ούτε πυρομαχικά, ούτε θανάτους! Παράδειγμα ειρήνης για την Μέση Ανατολή, όι στρατιωτική αποθήκη για πολεμικούς ανταγωνισμούς, είτε εθνοτικούς είτε γεωπολιτικούς!».

 

http://nekatomata.blogspot.com.cy/2011/07/blog-post.html


3)      «Σύμφωνο Ειρήνης μεταξύ των ανθρώπων της Κύπρου» το οποίο συνδιοργάνωσα ως ψήφισμα και συνυπέγραψα επώνυμα στο διαδίκτυο τον Αύγουστο του 2017:


«[…] εμείς, οι υπογράφοντες/ουσες, είμαστε αποφασισμένες/οι να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να οικοδομήσουμε την Κύπρο που ονειρευόμαστε και οραματιζόμαστε.

Διεκδικούμε το δικαίωμα κάθε ατόμου να ζει στην Κύπρο χωρίς κυπριακό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που έχει επισκιάσει κάθε άλλη πολιτική υπόθεση. Απαιτούμε το δικαίωμα να ζούμε μαζί ειρηνικά, χωρίς την απειλή του πολέμου, χωρίς τη σκιά των όπλων. Η κουλτούρα του μιλιταρισμού συμβάλλει και ενισχύει τη διαίρεση, ενώ παράλληλα υποστηρίζει και διαιωνίζει άλλες καταπιεστικές δομές που σχετίζονται με τον εθνικισμό, το φύλο και τη σεξουαλικότητα, την καταστροφή του περιβάλλοντος, των οικολογικών μας κοινών και των κοινών των πόλεων γενικότερα. Δηλώνουμε, λοιπόν, ότι:

·         αρνούμαστε να πάρουμε όπλα εναντίον οποιουδήποτε ατόμου ζει στο νησί, με σκοπό τη διαιώνιση της εθνοτικής σύγκρουσης στην Κύπρο

·         δεν θα συμμετάσχουμε σε καμία στρατιωτική δραστηριότητα (συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής άμυνας)[…]».


 

Αναφέρω επίσης τις επώνυμες δημοσιεύσεις που έκανα σε ιστολόγιό μου τον Φεβρουάριο και Δεκέμβριο του 2014 για την έκφραση αλληλεγγύης και στήριξης για τους Τουρκοκύπριους αντιρρησίες συνείδησης Μουράτ Κανατλί και Χαλούκ Σελάμ Τουφανλί.

http://nekatomata.blogspot.com.cy/2014/02/blog-post_25.html

http://nekatomata.blogspot.com.cy/2014/12/blog-post.html


Καταγραφές Μάρτης 2018-1

By gregoris

1/3/2018

Ο μαθητευόμενος μάγος της Γεροσκήπου αναλαμβάνοντας το ΥΠΕΞ σήμερα αναφέρθηκε στη Κύπρο ως την «ιδιαίτερη μας πατρίδα» διότι προφανώς η πατρίδα μας (η γενική ή κανονική και όχι η ιδιαίτερη) είναι η Ελλάδα. Η αναφορά αυτή μπορεί να θυμίζει τα εθνόπληκτα Συναγερμικά 90ς, αλλά το διχοτομάκι μας που αναρριχάται σήμερα, τότε εκτός από Συναγερμόπουλο ακούγεται ότι υπήρξε και Δρασιτόπουλο.

Όλοι ξέρουμε ότι οι φοιτητικές συνήθειες δεν σβήνουν εύκολα.

Όπα η λύση και η επανένωση είπαμε; Να πούμε J


………..

3/3/2018

Η έννοια του ορίου ανοχής είναι καθοριστική καθότι όταν ξεπεραστεί μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπές. Όμως αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε είναι ότι το όριο ανοχής είναι όχι απλά δύσκολα προβλέψιμο αλλά και εντελώς ρευστό και μεταβαλλόμενο. Μαθαίνουμε τώρα ότι η Αρχιεπισκοπή άρχισε να θέτει υπό τον άμεσο έλεγχο της διάφορα δημόσια νηπιαγωγεία στα πλαίσια του στόχου της να δημιουργήσει παράλληλη αλυσίδα σχολείων σε όλες τις βαθμίδες. Δηλαδή πέραν από την ασφυκτική επιρροή που έχει ήδη στη δημόσια παιδεία συνολικά θα έχει τώρα και μια σειρά ειδικών σχολείων που θα τα ελέγχει απόλυτα ως ιδιοκτήτης και που φυσικά δεν θα τηρούν ούτε υποτυπωδώς τα στοιχειώδη ανθρωπιστικά παιδαγωγικά πρότυπα.


Ξεπερνιέται κάποιο όριο ανοχής εδώ; Ελπίζω ναι, αλλά δεν το νομίζω στα αλήθεια. Μια κοινωνία που ανέχεται τους παπάδες να μπαινοβγαίνουν στα δημόσια σχολεία και να κάνουν αγιασμούς και εξομολογήσεις στα παιδιά, που επιτρέπει να λειτουργούν κατηχητικά εντός των σχολείων μόλις σχολάσουν τα παιδιά από το μάθημα, που έχει τα θρησκευτικά και τη προσευχή ως υποχρεωτικό και αναπόσπαστο μέρος του προγράμματος, που κλείνει τα σχολεία επειδή γιορτάζουν ιεράρχες και άγιοι, παλιοί και νέοι, γιατί ακριβώς να μην ανεχτεί και τα σχολεία της Αρχιεπισκοπής; Επειδή αποτελούν και μπίζνα που στήθηκε με αδιαφάνεια και διαπλοκή; Επειδή πρόκειται για αποξένωση δημόσιας ιδιοκτησίας; Επειδή θα έχουν περισσότερη δοσολογία σκοταδισμού αυτά τα σχολεία;


Να απλά θα διαμαρτυρηθούμε για λίγο μερικοί και μετά όλα άγια και καλά, λαμπρά και ευλογημένα.

……..

5/3/2018

Πολλές φορές από το 2004 και μετά, και ιδιαίτερα από το 2010 και μετά αναλογιστήκαμε την πιθανότητα η διχοτόμηση να είναι ή να έχει γίνει η πρώτη επιλογή της ε/κ άρχουσας τάξης. Από το 2016 και ιδιαίτερα από το 2017 και μετά υπάρχει πλέον και σειρά πληροφοριών και μαρτυριών [και όχι απλά ενδείξεων και υποθέσεων] για αυτό. Εγώ προσωπικά είμαι πλέον πεπεισμένος ότι έτσι έχουν τα πράγματα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανατροπή, μεταβολή, διαφοροποίηση κλπ κλπ. Όμως είναι άλλο πράγμα οι προτιμήσεις της ε/κ ελίτ, άλλο η δυνατότητα πραγματοποίησης τους και άλλο ο τρόπος υλοποίησης τους. Και φυσικά άλλο πράγμα η διεθνής και εσωτερική αποδοχή και νομιμοποίηση των επιλογών αυτών.

Πέραν από τις σημαντικές διεθνείς παραμέτρους που δεν ευνοούν μια συμφωνημένη διχοτόμηση ως λύση του Κυπριακού διότι θα περιπλέξει τα ζητήματα στις ευρω-τουρκικές σχέσεις και θα μειώσει τα περιθώρια πολιτικών ελιγμών της ΕΕ, υπάρχουν και σοβαρές εσωτερικές δυσκολίες να πετύχει η ε/κ ελίτ πλειοψηφία για το ενδεχόμενο επισημοποίησης της διχοτόμησης. Πέραν από το ότι δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής ούτε σπιθαμής εδάφους (ακόμα και η νεκρή ζώνη θα πάει 50%-50% στην καλύτερη περίπτωση και θα παζαρευτεί μέτρο-μέτρο), δεν υπάρχει περίπτωση η θάλασσα να διχοτομηθεί με τον τρόπο που φαντασιώνονται οι ε/κ αστοί. Η διχοτόμηση της θάλασσας θα γίνει με κάθετες γραμμές και πιθανότατα και με ποσοστώσεις – ήδη ό,τι εκφεύγει ανατολικά του Κάβο Γκρέκο και δυτικά του Ακάμα, όσο νότια και να είναι, είναι ήδη γκρίζα ζώνη – ενώ ακόμα και τα αποκλειστικά νότια (και βόρεια) σημεία θα πρέπει να τύχουν διαπραγμάτευσης, ενδεχομένως συζευγμένα με παράλληλες αποποιήσεις δικαιωμάτων στα περιουσιακά ζητήματα επί του εδάφους βόρεια και νότια εκατέρωθεν.  

Όπως και να έχει, ακόμα και αν η ιδέα του διαχωρισμού και της άρνησης της συνύπαρξης, συνιδιοκτησίας και συγκυβέρνησης της χώρας από ε/κ και τ/κ γίνει κυρίαρχη, δεν σημαίνει ότι η βελούδινη διχοτόμηση είναι κατ’ ανάγκην εφικτή και σίγουρα δεν θα είναι εύκολη για τον Αναστασιάδη και τον κάθε επόμενο Αναστασιάδη. Διότι ακόμα και αν διαμορφωθεί μια πλειοψηφία ενάντια στην συμβιβαστική λύση ομοσπονδίας, και πάλι όπως και το 2004, δεν θα είναι συμπαγής ως προς το τι θέλει. Και αυτή θα σπάσει αμέσως μόλις τεθούν ενώπιον της τα δεδομένα μιας συμφωνημένης διχοτόμησης. Η συμφωνημένη διχοτόμηση δεν θα στηριχτεί από το σύνολο των εθνόπληκτων [καθώς το θετικό για αυτούς του αποκλεισμού των τ/κ θα εξουδετερωθεί από το κόστος της πραγματικής υλικής απώλειας για τους ε/κ], ενώ θα έχει και ενάντια της το σύνολο της αριστεράς και των κυπροκεντρικών. Η ρητορική του «όχι σε όλα» που καλλιέργησε το ε/κ βαθύ κράτος θα του έρθει μπούμεραγκ αν και όταν μια μερίδα του αποφασίσει λόγω ανωτέρας βίας να κλείσει το ζήτημα.

Η διχοτόμηση της Κύπρου με τη βία ξεκίνησε και μόνο με τη βία μπορεί να ολοκληρωθεί. Να μην αφήσουμε τους αδίστακτους που μας κυβερνούν να μας οδηγήσουν εκούσια ή ακούσια ξανά στη βία και την καταστροφή για τα συμφέροντα και τις φαντασιώσεις τους. 


………

9/3/2018

Η άποψη ότι η αριστερά πρέπει να είναι πατριωτική για να μην αφήνει τους φασίστες να μονοπωλούν τον πατριωτισμό, να είναι και εθνοκεντρική για να μην αφήνει τους εθνικιστές να μονοπωλούν το έθνος και στη Κύπρο και λίγο απορριπτική για να μην αφήνει τους αντι-ομοσπονδιακούς να μονοπωλούν τον απορριπτισμό είναι η μεγαλύτερη μούφα  της εποχής μας. Όταν αυτή η μούφα θεωρητικοποιείται με αναφορές σε εθνικές κυριαρχίες ως καθολικό πατριωτικό καθήκον, με καλέσματα για ανοχή ξενοφοβίας όταν προέρχεται από λαϊκά στρώματα ή αδιαφορία για την επανένωση επειδή αυτό είναι τάχα αστική/ιμπεριαλιστική/νεοφιλελεύθερη υπόθεση, τότε μιλάμε για σαπίλα.   


……….

12/3/2018

Την περίοδο 1999-2003 το βασικό επιχείρημα ήταν ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την λύση του Κυπριακού. Όταν το 2004 πήγε να γίνει ταυτόχρονα η λύση και η ένταξη στην ΕΕ, το επιχείρημα αντιστράφηκε. «Μα γιατί τωρά δηλαδή; Τωρά που εννά μπούμε στην Ευρώπη σιόρ να μας υποχρεώσουν να δεχτούμε λύση;» Ανάλογο το σκηνικό με τους υδρογονάνθρακες την περίοδο 2011-2017. Από «καταλύτης της λύσης», το 2018 το επιχείρημα μετατράπηκε σε «μα να μας διακόψει σιόρ το ενεργειακό μας πρόγραμμα το κυπριακό;» 

16-3-2018

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη είναι η μόνη κυβέρνηση που όχι μόνο δεν άνοιξε ούτε ένα νέο οδόφραγμα παραβιάζοντας και τη συμφωνία που έκανε, αλλά και η μόνη κυβέρνηση που διανοήθηκε και συζήτησε ανοιχτά το ενδεχόμενο «κλεισίματος οδοφραγμάτων». Είναι επίσης η πρώτη και η μόνη κυβέρνηση μετά τον Μακάριο με την οποία ταυτίστηκε τόσο ανοιχτά και απόλυτα η Αρχιεπισκοπή. Το ότι κάποιοι ακόμα και τώρα πιστεύουν ή έστω κάνουν ότι πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση ενδιαφέρεται δήθεν ή ακόμα ότι μπορεί τάχα να προχωρήσει σε λύση του κυπριακού είναι κάτι που ξεπερνά τα όρια της λογικής. 


Καταγραφές Φεβράρη 2018

By gregoris

7/2/2018
Το ότι η ε/κ αστική τάξη πάσχει από μεγαλομανία, έλλειψη διορατικότητας και στοιχειώδους αντίληψης της πραγματικότητας έχει λεχθεί κυρίως σε σχέση με την πολιτική της «ένωσις» του 1950 και την καταστροφή που επέφερε το 1974. Το πιο σημαντικό είναι ότι συνεχίζει απτόητη στη βλακεία της συμπαρασύροντας όλη την κοινωνία στην καταστροφή. Την δεκαετία του 1990 πίστεψε με διάφορους τυχοδιωκτικούς κύκλους στην Ελλάδα ότι εκμεταλλευόμενοι το κουρδικό θα περικύκλωναν με το ενιαίο αμυντικό δόγμα στρατιωτικά την Τουρκία. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να παραγγείλει η Κυπριακή Δημοκρατία ένα από τα πιο ανεπτυγμένα πυραυλικά συστήματα τότε στον πλανήτη και να νομίζει ότι η Τουρκία θα επέτρεπε την εγκατάσταση του στην Κύπρο. Την δεκαετία του 2000 η ε/κ αστική τάξη νόμιζε ότι οι τράπεζες της εκμεταλλευόμενες την Ευρωπαϊκή ιδιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας θα γίνονταν μεγαθήρια που θα κατακτούσαν την ανατολική Ευρώπη και θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε τέλος στην τραπεζική επέκταση. Την δεκαετία του 2010 οι ε/κ αστοί πραγματικά πίστεψαν ότι θα απόκλειαν με τις συμμαχίες τους την Τουρκία από το ενεργειακό παιχνίδι της Ανατολικής Μεσογείου και ότι η Τουρκία δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να δεχτεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς λύση του Κυπριακού είναι ο ενεργειακός κόμβος της περιοχής.

Γελούμεν, αλλά εννά κλαίμεν πάλε… J


………..

12/2/2018

Σχολιάζαμε τις προάλλες τον «επιτυχημένο υπουργό» Γεωργιάδη ότι δεν θέλει να συνεχίσει στο Οικονομικών διότι ξέρει τι έρχεται καθότι και το παραμύθι με τις ευθύνες των προηγούμενων τελειώνει και ο τραπεζικός τομέας θα ξανασκάσει και η πολιτική ανάπτυξης «πουλώ ευρωπαϊκά διαβατήρια» μπαίνει στο μικροσκόπιο της ΕΕ. Και τον άλλο «επιτυχημένο υπουργό» της Υγείας Παμπορίδη που επίσης δεν αναλαμβάνει ξανά, διότι ξέρει ότι άλλο η επικαιροποίηση του νόμου του 2001 για να γίνει το ΓΕΣΥ και άλλο το να υλοποιηθεί στην πράξη.


Αλλά η παλιά καραβάνα της πολιτικής, Κασουλίδης είναι με διαφορά ο καλύτερος. Αυτός ξέρει πολύ καλά σε τι κατάσταση βρίσκεται και το Κυπριακό και η «διπλωματική οχύρωση» των ενεργειακών σχεδιασμών και έχει και άλλοθι αποχώρησης την ηλικία του. Η εξωτερική πολιτική της Κύπρου έτσι και αλλιώς μπορεί να ασκείται εξίσου καλά από τον αρχιεπίσκοπο, τον Κοτζιά, μια ιταλική εταιρεία. Δεν μπορεί κανένας να πει τίποτε. Κύριος ο Γιαννάκης. J

……….

Η πολιτική σκηνή της Μπανανίας εκτός από ανέκδοτο είναι επίσης και παραγωγός ανέκδοτων, κατά το «Κύπρος ηρώων γη» - «ηρωογεννήτρα Κύπρος». Να καταγράψω λοιπόν τις φράσεις που μετατράπηκαν σε σύντομα ανέκδοτα ανά διετία.

2011-2012: Οι πιέσεις να μετατραπεί το «Χριστόφιας» στο συντομότερο ανέκδοτο ήταν τεράστιες. Δυστυχώς το αποτέλεσμα ήταν πιο πικρό. Ήταν το «ΔΙΚΑΙΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ».

2013-2014: Το «ΔΕΣΜΕΥΟΜΑΙ» χωρίς καν ανταγωνισμό.

2015-2016: Ενώ το “success story” φαινόταν να έχει τα φόντα, η εκλογή Ακιντζί και η επανέναρξη συνομιλιών οδήγησαν σε άλλο αποτέλεσμα: «ΝΙΚΑΡΟΣ-ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΛΥΣΗΣ»

2017-2018: Το «Νέα Στρατηγική» ξεκίνησε με αξιώσεις αλλά ήταν πάντα πίσω από το «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ». Το δε «ΠΛΕΓΜΑ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ» το τερμάτισε. J

………..

14/2/2018


Η διακοπή του μονομερούς ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκατίας από την Τουρκία και η πλήρης ανοχής της διακοπής αυτής από τη διεθνή κοινότητα ήταν απολύτως προβλέψιμες εξελίξεις μετά το πρόσφατο ναυάγιο στο Κυπριακό με βασική ευθύνη Αναστασιάδη. Οι σχεδιασμοί και οι απόπειρες της Κυπριακής Δημοκρατίας να αφήσει την Τουρκία εκτός του ενεργειακού παιχνιδιού στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν ούτως ή άλλως πάντα μια κωμικοτραγική υπόθεση και ήταν θέμα χρόνου να διαφανεί αυτό. Το πιο ανησυχητικό τώρα από αυτά που ξεδιπλώνονται δεν είναι ούτε η ετοιμότητα ανάδειξης της στρατιωτικής της ισχύς από την Τουρκία ως  εργαλείο πολιτικής, ούτε ο παλαβός εθνικισμός που δυναμώνει γενικά σε όλη τη περιοχή. Η βασική μάλλον αρνητική εξέλιξη είναι ότι πλέον, Κυπριακό και ενεργειακά ντε φάκτο πακετοποιούνται και ενισχύεται ακόμα περισσότερο η υπαγωγή του Κυπριακού στα ελληνοτουρκικά. Αυτό το ενδεχόμενο που είχε γίνει ορατό τα τελευταία χρόνια πιθανότατα κλειδώνει τώρα.

………

Ο Αναστασιάδης τζιαι ο Χριστοδουλίδης νομίζουν ότι έπιασεν κανένα διεθνή παίχτη η έννοια αν παν ή αν δεν παν συνομιλίες. Τζιαι νομίζουν τζιόλας ότι η μη λύση εν απλά να μείνουμε «όπως είμαστε», ότι ο ΟΗΕ τρώει κόνναρα τζιαι ότι εν σιγά το πράμα η ευθύνη για το ναύαγιο. Όπως είχα γράψει ήδη που τα πέρσι αυτή τη φορά μπορεί να εκπλαγούν (10/5/2017):

Δεν νομίζω ότι η ε/κ ηγεσία τρέφει ελπίδες ή την νοιάζει ιδιαίτερα να κερδίσει ή έστω να μην χάσει συντριπτικά στο blame game που παίζει. Από το 2004 και μετά έχει συνηθίσει να φορτώνεται την ευθύνη για τη διατήρηση του στάτους κβο. Αυτό που ίσως την εκπλήξει αυτή τη φορά είναι το ότι μπορεί οι συνέπειες του καταλογισμού της ευθύνης για το ναυάγιο να είναι πολύ πέραν της σφαίρας του διπλωματικού πεδίου και να αγγίξουν όχι απλά εικόνες, συμβολισμούς και στάτους αλλά κυρίως την υλική ουσία των πραγμάτων. 


………..

18/2/2018


Όσοι νομίζουν ότι η Τουρκία ενεργεί στο θέμα των υδρογονανθράκων γύρω από τη Κύπρο απλά με την στρατιωτική της ισχύ και άρα θέτουν το θέμα με όρους «Τουρκικού επεκτατισμού», «πειρατείας» κλπ είναι βαθιά νυχτωμένοι. Η Τουρκία έχει σειρά πολιτικών, γεωπολιτικών και νομικών ερεισμάτων να εμποδίσει τους ενεργειακούς σχεδιασμούς των ε/κ, για αυτό το κάνει και αυτό είναι που αντανακλάται στη στάση της διεθνούς κοινότητας. Τα περί εξόφθαλμης παραβίασης από τη Τουρκία του «διεθνούς δικαίου», του «δικαίου της θάλασσας» της «διεθνούς νομιμότητας» κλπ κλπ είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελής υπερβολή ή υπερβολική αφέλεια και στη χειρότερη προπαγάνδα για αρχάριους.


18/2/2018

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μέσα στην ε/κ αστική τάξη έχει κυριαρχήσει η ιδέα της διχοτόμησης με κάθε κόστος ως προς τη διαχείριση του κυπριακού τις επόμενες δεκαετίες. Αυτή η ιδέα που ήταν πάντα κυρίαρχη στους κύκλους του βαθέως ε/κ κράτους του 1964, έχει μετά το 2004 εξαπλωθεί γενικότερα στην ελληνοκυπριακή ελίτ και έγινε σταδιακά σχεδόν καθολικά αποδεκτή στους αστικούς κύκλους. Αυτό που κάποτε κάποιοι αποκαλούσαν «ενδοτική αστική θέση», την ιδέα δηλαδή ότι οι ε/κ θα μπορούσαν να κάνουν πολιτικές παραχωρήσεις στους τ/κ για να γίνει μια συμφωνία που μετά θα αναιρούνταν λόγω της ε/κ οικονομικής ισχύος τέλειωσε με το σχέδιο Ανάν. Διότι ξεκαθαρίστηκε ότι α) αυτό ήταν ανέφικτο σε υλικό επίπεδο β) οι τ/κ δεν θα συναινούσαν ποτέ σε ρυθμίσεις που θα άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο της ε/κ επικυριαρχίας στο τ/κ κρατίδιο και γ) με την απώλεια του ε/κ διπλωματικού πλεονεκτήματος και την απαρχή ήδη του acknowledgement (όχι recognition) του τ/κ κρατιδίου, δεν είχαν και κάτι τόσο σημαντικό οι ε/κ να δώσουν.


Ουσιαστικά, πίσω και πέραν από τη βιτρίνα της δημόσιας ρητορικής περί ομοσπονδιακής λύσης, ήδη από το 2017 η διαπραγμάτευση γίνεται για τους όρους της διχοτόμησης. Αν και στην πολιτική πάντα είναι εφικτές οι ανατροπές, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, όχι επειδή η ιδέα της διχοτόμησης έχει γίνει αποδεχτή από την κοινωνική πλειοψηφία [αυτό δεν έχει γίνει ακόμα, όσο και αν αστικοί κύκλοι το επικαλούνται για να δικαιολογήσουν τη θέση τους] αλλά επειδή αυξάνεται η ανοχή σε αυτή την πολιτική. Ας μην μας γελά το γεγονός ότι είναι ανέφικτο να συμφωνηθεί πραγματικά η διχοτόμηση τουλάχιστον για άλλη μια δεκαετία. Αυτό έχει να κάνει περισσότερο με εξωτερικούς παρά με εσωτερικούς παράγοντες. Περισσότερο με τις επιπλοκές νομιμοποίησής της παρά με την δύναμη των Κυπρίων βόρεια και νότια που αντιπαλεύουν αυτή τη πορεία.


Ο δρόμος προς τη διχοτόμηση δεν μπορεί να είναι και δεν θα είναι βελούδινος. Αλλά φοβάμαι ότι μέχρι που να γίνει αυτό αντιληπτό θα είναι αργά για να αντιστραφεί η πορεία. Όπως και να έχει όμως, εμείς θα συνεχίσουμε να αρθρώνουμε με ειλικρίνεια την θέση της επανένωσης.



…………

24/2/2018

Επειδή μετά το φιάσκο της Σουπιάς (sic) ξανασερβίρεται από κυρίαρχους ε/κ διχοτομικούς κύκλους η ιδέα να κλείσουν τα οδοφράγματα, καλό είναι να θυμόμαστε τα εξής απλά δεδομένα:

α)Δεν τα άνοιξαν αυτοί για να απειλούν να τα κλείσουν.

β) Δεν μπορούν να τα κλείσουν μόνοι τους αν η άλλη πλευρά τα κρατά ανοιχτά.

γ) Η διέλευση από τα οδοφράγματα υπόκειται στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής και οποιαδήποτε παρεμπόδιση πολιτών με τραμπούκικες μεθόδους από την αστυνομία μπορεί να αντιμετωπιστεί και με νομικά μέτρα.


Οπόταν, το βαθύ ε/κ κράτος και διάφορα ε/κ κόμματα είναι καταδικασμένα να μείνουν στην ονείρωξη των κλειστών οδοφραγμάτων διότι η πολιτική του κλεισίματος τους είναι, στο υφιστάμενο πλαίσιο, ανέφικτη. Μπορεί στην επόμενη στροφή του διχοτομικού δρόμου που μας οδηγεί ο Αναστασιάδης να αλλάξουν τα δεδομένα. Όμως, το σίγουρο είναι ότι ο δρόμος είναι μακρύς και δεν θα αφεθεί η ε/κ ελίτ να αγοράσει έτσι φτηνά τη διχοτόμηση.

 

………………
26/2/2018

Μια κυβέρνηση που δεν έχει ούτε μισό πλάσμα εντός της, ούτε καν κοντά της, που να επιθυμεί την επανένωση ως τη λύση του κυπριακού, έχει το θράσος να κουνά το δάχτυλο στους τ/κ ότι στέκονται πιο κοντά στη θέση της Τουρκίας αντί στη δική της. Το ότι βγαίνει ο μαθητευόμενος μάγος της Γεροσκήπου και δηλώνει με κάθε σοβαροφάνεια ότι τάχα η Τουρκία δεν έχει σχέση με την ΑΟΖ της Κύπρου είτε πριν είτε μετά την λύση και το ότι βγαίνει ο Τρυπητής του Λάκκου να παριστάνει τον έκπληκτο επειδή οι τ/κ δεν εμπιστεύονται μια κυβέρνηση που εμπόδισε την επανένωση για να παίξει μπάλα μόνη της με τα γκάζια είναι φαιδρό. Το ότι αυτό γίνεται περίπου ανεχτό, είναι τραγελαφικό. 


Προεδρικές 2018 - η επόμενη μέρα

By gregoris
4/2/2018
Ήμουν αισιόδοξος εδώ και πολλούς μήνες για αυτές τις εκλογές. Μετά τις τελευταίες μέρες η αισιοδοξία μου αυξήθηκε. Όχι γιατί ο Μαλάς έκανε κάποια σημαντική πολιτική κίνηση, ούτε γιατί στάθηκε επικοινωνιακά ιδιαίτερα καλά. Θα μπορούσε να πάει καλύτερα και στα δυο επίπεδα. Αλλά γιατί οι τελευταίες κινήσεις του Αναστασιάδη φανέρωσαν καλύτερα αυτό που για πολλούς ήταν εμφανές εδώ και πολύ καιρό.

Η κυπριακή κοινωνία έχει διάχυτο συντηρητισμό και εθνοκεντρισμό. Και ανέχεται και υπομένει πολλά. Αλλά ταυτόχρονα δεν κοροϊδεύεται τόσο εύκολα όσο νομίζουν οι Κύπριοι αστοί, που εξάλλου δεν φημίζονται για την διορατικότητα τους. Η κυπριακή κοινωνία ξέρει να βάζει όρια και να τιμωρεί την αλαζονεία. Αυτό δεν το λέω ούτε λόγω των αριστερών μου πεποιθήσεων, ούτε λόγω της ιδιότητας μου ως κοινωνιολόγος. Αυτό το λέω εντελώς εμπειρικά και βιωματικά. Ο Αναστασιάδης θεωρώ θα πληρώσει τα ψέματα και την αναλγησία του. Θα πληρώσει το θράσος της διαπλοκής του, την ανοιχτή πάσα στην ακροδεξιά, θα πληρώσει και το ότι έβγαλε ακόμα και τον Αχριεπίσκοπο μπροστά 2 μέρες πριν τις εκλογές. Δεν νομίζω να τον σώζει η κούρσα υποσχέσεων παροχών και ρουσφετιού στην οποία επιδόθηκε τους τελευταίους μήνες και ακόμα και τις τελευταίες μέρες. Η κυπριακή κοινωνία μπορεί να έχει πολλές παθογένειες, αλλά έχει και άμυνες έχει και αντιφασιστικά αντανακλαστικά.

…………

Πρώτο απολογιστικό σχόλιο για τις εκλογές του 2018


Οφείλω να ομολογήσω ότι έπεσα έξω στην πρόβλεψη μου για μια μάχη στήθος με στήθος μεταξύ Αναστασιάδη και Μαλά. Διαψεύστηκε η πολιτική μου διαίσθηση ότι η αλαζονεία και τα ψέματα του Αναστασιάδη θα του προκαλούσαν πολιτικό κόστος. Φαίνεται ότι η διάβρωση της κυπριακής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο από ό,τι υπολόγιζα και ακόμα χειρότερα φαίνεται ότι έχουν ακρωτηριαστεί στοιχειώδη κοινωνικά αντανακλαστικά . Το να επιβραβεύεται η κυβέρνηση αυτή της πενταετίας με τόση ευκολία συνιστά προφανώς μια συνολική οπισθοδρόμηση και τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης θα τις ζήσουμε σε όλα τα επίπεδα τα επόμενα χρόνια. Το μόνο θετικό από αυτές τις εκλογές είναι η συντριπτική συσπείρωση του ΑΚΕΛ που καλείται πλέον να παίξει ένα καθοριστικό ρόλο ως αντιπολίτευση. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο για τον δικό μου χώρο, αυτόν της πέραν του ΑΚΕΛ αριστεράς. Σε επίπεδο πολιτικού συστήματος αναμένονται εξελίξεις στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο που τελικά αποδείχτηκε ακόμα πιο αντιδραστικός από ό,τι φαινόταν. Όσον αφορά το κυπριακό, έχει πλέον νομιμοποιηθεί η διχοτομική στροφή και πρέπει να αναμένονται τα χειρότερα. Όπως το είπε ο Γκουτέρες, «καλή τύχη στους Κυπρίους σε βορρά και νότο».


..............
6/2/2018
Αν δεν υπάρξει κάποια αναπάντεχη εξέλιξη [πχ ένταση ή προσέγγιση στα ελληνο-τουρκικά ή/και στα ενεργειακά], δεν αναμένεται επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό πριν το 2020. Κανένα καφέ/δείπνο/εθιμοτυπική συνάντηση Αναστασιάδη – Ακκιντζί μπορεί να υπάρξει. Αλλά μεσολαβητής που ΟΗΕ τζιαι κανονικές συνομιλίες μετά το 2020 τζιαι αν, τζιαι να δούμε πλέον σε ποια βάση…

Μεν σας αποβλακώνει ο Πολίτης. Μπορείτε και καλύτερα οι πλείστοι. J


……………

7/2/2018

Ένα σύντομο σχόλιο για την επόμενη μέρα. Το ΑΚΕΛ θεωρώ ότι οφείλει να κρατήσει γερά την γραμμή που χάραξε ο Άντρος Κυπριανού τα τελευταία χρόνια και να ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση Αναστασιάδη για την ευθύνη της για την στασιμότητα που θα ακολουθήσει στο Κυπριακό. Επειδή ούτε ο Ακιντζί ούτε ο ΟΗΕ κοροϊδεύονται, δεν αναμένονται εξελίξεις στο κυπριακό το αμέσως επόμενο διάστημα. Και η ευθύνη για αυτό κάποια στιγμή θα αποδοθεί αποκλειστικά στον Αναστασιάδη από το μικρό αλλά σημαντικό πολιτικό στρώμα των φιλελεύθερων. Δεν έγινε τώρα αλλά θα γίνει κάποια στιγμή. Διότι  και ο εθνο-συντηρητισμός της δεξιάς θα γίνει αποπνιχτικός και η ματαίωση θα γίνει πλήρης.  Αυτό το κεντροδεξιό στρώμα είναι κομβικό για τις ισορροπίες τόσο της διαχείρισης του κυπριακού όσο και των εκλογικών δυναμικών.


Το ότι δεν θα υπάρχουν εξελίξεις στο Κυπριακό δεν θα πρέπει να σπρώξει την Αριστερά στο να επικεντρωθεί σε άλλα θέματα. Προφανώς χρειάζεται να αυξηθεί η ένταση του ταξικού λόγου της Αριστεράς στα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα όπου θα υπάρξει επιδείνωση, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνεται συνδυαστικά με την αύξηση της έντασης στις δικοινοτικές επαφές και την παράλληλη προώθηση της θέσης για ομοσπονδιακή επανένωση. Υπάρχει χώρος να κερδηθεί από το ΑΚΕΛ στα λαϊκά στρώματα, αλλά αυτό πρέπει να γίνει με τους όρους της Αριστεράς, χωρίς καμιά ανοχή σε ρατσισμούς και εθνικισμούς, συντηρητισμούς και διχοτομισμούς.


Προεδρικές 2018

By gregoris
Μα τι μεγαλοπρεπέστατο άδειασμα από τα Ηνωμένα Έθνη στο Νικούι τον ψεύτη; Ώστε παρόλο που ήταν ενήμερη η ε/κ πλευρά για την απόσυρση του χάρτη που τον Δεκέμβρη, εψές στο debate εκόρτωνεν το Νικούιν σαν το γύφτικο σσιεπάρνι ότι εκατάφερεν την άλλη πλευρά να καταθέσει χάρτη; Όλα εδώ πληρώνονται Νικόλαε…. :)


…………


Έ-έ-έρχεται.

Από ότι φαίνεται από στιγμή σε στιγμή έρχεται κάτι που όλοι περιμέναμε: η δήλωση στήριξης στο Νικούιν το ψευτούιν που τον Αχριεπίσκοπο.

Με την ευκαιρία της ελληνοχριστιανικής αυτής στήριξης, το φιλέτο στα Μεσοβούνια, η δωρεά μέρους των φυγαδευμένων εκατομμυρίων του συμπέθερου, το δόσιμο του Υπουργείου Παιδείας, ο αποχαρακτηρισμός του αρχαιολογικού χώρου και η εξπρές έγκριση της άγιας επένδυσης στη Γεροσκήπου πριν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, χαιρετούν με καμάρι όλα τα νεοφιλελέ νούμερα του ευρωπαϊσμού, εκσυγχρονισμού, κοσμικότητας κλπ που θα ψηφίσουν το Νούμερο που θέλει να συνεχίσει να μας κάμνει τον Πρόεδρο.


………..

2/2/2018


Το πιο ωραίο μαργαριτάρι από τα πολλά στις δηλώσεις του Αχριεπίσκοπου σήμερα δεν ήταν η εισήγηση του να μην πάει ο πρόεδρος σε συνομιλίες για το κυπριακό τα επόμενα χρόνια, δεν είναι το ότι «έχει αγαστή συνεργασία εφ’ όλης της ύλης» με «τον Αναστασιάδη τον οποίο στηρίζει», ούτε το ότι ψεύδονται οι λειτουργοί της Πολιτικής Αεροπορίας για την παρεμβολή των τρούλλων του αγίου ξενοδοχείου στο αεροδρόμιο Πάφου, ούτε καν το «έχετε δίκαιο δέσποτα» που του είπε, λέει, ο μηχανικός για τη σωστή κατεύθυνση του διαύλου του αεροδρομίου Πάφου. Ούτε καν το «αφού δεν θα βγει ο Μαλάς» άρα δεν τον ενδιαφέρει τι λέει. Η καλύτερη αναφορά του Αχριεπίσκοπου ήταν ότι είναι αυτός που «δεν θα ρωτήσει το Μαλά» για το υπουργείο παιδείας, και όχι το αντίθετο.    

Ότι μένουμε Ευρώπη είπαμε; Να πούμε. J


……….

Αύριο θα έχουμε ένα πολύ σημαντικό πολιτικό γεγονός. Αυτές οι εκλογές, μετά τις εξελίξεις του 2016-2017 απόκτησαν μια αυξημένη και ευρύτερη σημασία. Το αποτέλεσμα θα είναι οριακό και θα εξαρτηθεί βασικά από την δυνατότητα κινητοποίησης και μη κινητοποίησης προς την μια και την άλλη κατεύθυνση. Μπορούμε θεωρώ να πούμε ότι ο πολωτικός άξονας αριστερά και δεξιά δεν θα είναι η καθοριστική παράμετρος. Ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων της δεξιάς πιθανότατα θα απέχει ως διαμαρτυρία για την δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Ίσως ένα αντίστοιχο, αλλά μάλλον μικρότερο στρώμα υπάρχει και στην αριστερά.



Η καθοριστική παράμετρος όμως όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα θα είναι νομίζω η ιδεολογική, με όρους πρόοδος-συντήρηση. Εδώ μπαίνει και το κυπριακό, αλλά δεν θα είναι θεωρώ ο πιο σημαντικός λόγος κινητοποίησης ή μη κινητοποίησης των ψηφοφόρων προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση. Εκείνη η μικρή κεντρώα ή κεντροδεξιά, φιλελεύθερη τάση που πάντα υπήρχε αλλά που δεν κατάφερε ποτέ να βρει αυτόνομη πολιτική έκφραση, θα είναι πιστεύω το κλειδί σε αυτές τις εκλογές. Ξεκαθαρίζει πλέον ότι ο σημερινός ΔΗΣΥ μετά και την πενταετία Αναστασιάδη δεν μπορεί ούτε να την χωρέσει ούτε να την εκφράσει. Το κομμάτι αυτό της κεντροδεξιάς τάσης που ανέχτηκε και ανέχεται και είναι έτοιμο να επιβραβεύσει και άρα να αναπαραγάγει την διαπλοκή και την διαφθορά, τον καπιταλισμό της κλίκκας και της αρπακτής, τον σκοταδισμό και την πορεία προς τη διχοτόμηση, είναι καταδικασμένο να διαλυθεί μέσα στον κυρίαρχο εθνο-συντηρητισμό της δεξιάς. Στο βαθμό που το πολιτικό αυτό στρώμα έχει κάποιο ένστικτο ιδεολογικής αυτοσυντήρησης, τότε θα στραφεί είτε προς το Μαλά είτε προς την αποχή. Αλλιώς είναι καταδικασμένο να εγκαταλείψει κάθε αξίωση προοδευτικότητας και να υποταχτεί σε κάτι τέτοια.

Διάφορα

By gregoris
28/11/2017

Με όλες τις αδυναμίες και τις ελλείψεις τους ο Γενικός Εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης και ο Γενικός Ελεγκτής Οδυσσέας Μιχαηλίδης είναι οι μόνοι θεσμικοί αξιωματούχοι που κάνουν στοιχειωδώς τη δουλειά τους στη Μπανανία. Για αυτό και δέχονται συντονισμένες επιθέσεις από διεφθαρμένα πολιτικά καπετανάτα και τα ΜΜΕ της διαπλοκής. Η κοινωνία χρειάζεται να προστατέψει τους 2 αξιωματούχους και τους θεσμούς για να προστατευτεί και η ίδια. Αν δεν το κάνει, σύντομα θα έχουμε Χρυστάλλες, Ρίκκους και Ιωνάδες στη θέση τους.


29/11/2017

Με αφορμή τις τελευταίες μισαλλόδοξες δηλώσεις του Ττόμυ Β' μεταξύ άλλων και υπέρ της διχοτόμησης, εισηγούμαι να μαζευτούμε όλοι, δεξιοί και αριστεροί, κοσμικοί και χριστιανοί, αγνωστικιστές, άθεοι και άθεοι λάιτ, μετέχοντες και μη μετέχοντες στις τελετουργίες των μαγαζιών του και να παριστάνουμε τους έκπληκτους. 
Τι; 


Dede 13/12/2017

Κάποιοι φαίνεται πήραν τον επαγγελματισμό μας και το αίσθημα ευθύνης προς το ερευνητικό μας αντικείμενο και προς τους φοιτητές μας ως ανοχή σε εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας. Κάποιοι φαίνεται ερμήνευσαν την υπομονή μας ως αδυναμία ή ατολμία. Κάποιοι τέλος υποτιμούν βάναυσα την δική μας νοημοσύνη αλλά και της κοινωνίας συνολικά, όταν λένε ότι η επιβολή αποκλεισμού επιστημόνων από το Π.Κ. απλά και μόνο επειδή εργάστηκαν εδώ τα προηγούμενα 3 χρόνια, έχει οποιαδήποτε σχέση με αξιοκρατία. Εξάλλου οι «ανεπίσημες» (και ανέντιμες, οφείλουμε να πούμε) οδηγίες στα τμήματα βοούν. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και φαίνεται. J


…………..

16/12/2017


Όντας 13 χρόνια εργαζόμενος στην έρευνα ή/τζιαι την πανεπιστημιακή διδασκαλία σε τούτη τη χώρα τζιαι παρακολουθώντας στενά την πορεία διάλυσης της όποιας προοπτικής της νέας γενιάς να ζήσει με αξιοπρέπεια, όποτε ακούσω κάτοχο πόστου εξουσίας στην πολιτική, την οικονομία, την διοίκηση, την εκπαίδευση τζιαι τον πολιτισμό να λαλεί για «τους νέους μας», «τα παιδιά μας» «τους απόφοιτους μας», «το νέο αίμα», «το μέλλον της χώρας» και τα λοιπά, έρκεται μου εμετός.


1/12/2017

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που είτε το θέλει είτε όχι κάποιος, αναγκάζεται να πάρει θέση. Αυτός που σιωπά αυτές τις στιγμές, παίρνει θέση, την θέση της κατεστημένης εξουσίας. 
Υπάρχουν στιγμές που κάποιοι σταματούν να ανέχονται την κοροϊδία και αναγκάζουν και τους άλλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Είτε για την ενεργή πλέον συμμετοχή και συνενοχή στη κοροϊδία, είτε για την αποδοχή της ιδιότητας του κορόιδου.
Συνάδελφοι, να μην ζήσουμε σαν δούλοι.

……………..


17/12/2017


Αν κάποιοι νομίζουν ότι η εργατική νομοθεσία και η νομολογία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ισχύουν σε ό,τι αφορά το Πανεπιστήμιο Κύπρου μάλλον είναι καιρός να το πουν και δημόσια και να κριθούν για αυτό. Με ό,τι συνεπάγεται για όλους. Ας θυμηθούμε την περσινή επιστολή του δικηγόρου της ΔΕΔΕ που μπλόκαρε την τότε απόπειρα αναδρομικής στέρησης δικαιωμάτων Ειδικών Επιστημόνων διδασκαλίας και προστάτεψε και το Πανεπιστήμιο Κύπρου από δικαστική καταδίκη. Τώρα να δούμε τώρα αν η προσπάθεια της Διοίκησης του Πανεπιστημίου Κύπρου να σπάσει την απεργία θα φέρει και επιπρόσθετες παραβιάσεις της νομοθεσίας αλλά και του ίδιου του Συντάγματος.



18/12/2017


Όλοι οι άνθρωποι λογοδοτούμε κάπου για το τι κάνουμε και το τι δεν κάνουμε. Πέραν από τα αφεντικά και τους οικείους μας, τους συναδέλφους και τους συνεργάτες μας, υπάρχει και η συνείδησή μας και η ιστορία στην οποία λογοδοτούμε. Οι θρησκευόμενοι μπορεί αυτό να το ονομάζουν Θεό, οι ανθρωπιστές μπορεί να το ονομάζουν απλά αλήθεια και ηθική. Όμως πάντοτε έρχεται κάποια στιγμή που ο κάθε άνθρωπος αναστοχάζεται για το αν έπραξε το σωστό και λογοδοτεί έστω στον εαυτό του για τα πεπραγμένα του. Για αυτά που έκανε και αυτά που δεν έκανε, για αυτά που είπε και για αυτά που δεν είπε. Εκείνη είναι μια στιγμή ειλικρίνειας, όπου δεν χωρούν δικαιολογίες και υπεκφυγές. Αυτοί που μπορούν να σταθούν ήσυχοι εκείνη τη στιγμή, είναι αυτοί που περνούν πάνω από τον πήχη που ο ανθρώπινος πολιτισμός όρισε ως αξιοπρέπεια.     

Εκλογές

By gregoris
26/1/2018


Η αποχή στις εκλογές μπορεί να είναι μια έλλογη και πολιτικότατη επιλογή γενικά και πολλές φορές μάλιστα αποτελεί και τη πιο σωστή στάση από μια ριζοσπαστική σκοπιά. Όμως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει η αποχή να ανάγεται ως «θέμα αρχής» ή να τίθεται ως η φυσική, εξ’ ορισμού επαναστατική στάση. Η κάθε εκλογική αναμέτρηση πρέπει να κρίνεται στο πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται και ανάλογα με τα διακυβεύματα που κουβαλά. Και η όποια απόφαση να λαμβάνεται στη βάση των πραγματικών δεδομένων, των προοπτικών και των συνεπειών τόσο για τους διάφορους αγώνες όσο και σε σχέση με τον ευρύτερο κοινωνικό ανταγωνισμό. Αυτές οι εκλογές έχουν αυξημένη πολιτική και κοινωνική σημασία και με δεδομένη την απουσία κάποιου άλλου αριστερού ριζοσπαστικού σχεδίου και προοπτικής, σε αυτή τη συγκυρία η αποχή θα λειτουργήσει αρνητικά. Δεν είναι θέμα κάποιου διαχρονικού αντι-δεξιού αντανακλαστικού και δεν έχει κανένα νόημα να τίθεται έτσι. Η ψήφος στο Μαλά αυτή τη στιγμή είναι αναγκαία για την υπεράσπιση της κοινωνίας. Ο Μαλάς μπορεί να νικήσει και πρέπει να στηριχτεί θεωρώ από όλο τον αριστερό ριζοσπαστικό χώρο.


……..

28/1/2018

Η σταθερή αύξηση της αποχής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που ξεκίνησε πριν σχεδόν δυο δεκαετίες φαίνεται να εδραιώνεται. Όταν στις πιο σημαντικές εκλογές, τις προεδρικές, η αποχή φτάνει στο 30%, έχουμε πλέον μια νέα παράμετρο. Ήταν προβλέψιμο αυτό; Σε μεγάλο βαθμό ήταν για όσους παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις.


Επί της ουσίας, αν αναλογιστούμε ότι η αποχή είναι σε σημαντικό βαθμό ψήφος διαμαρτυρίας και αφορά περισσότερο το προοδευτικό κομμάτι του εκλογικού σώματος, σε αντίθεση με το συντηρητικό κομμάτι που πιο δύσκολα εγκαταλείπει την παράταξη του, τα μηνύματα δεν φαίνονται ιδιαίτερα θετικά.


Υπάρχει όμως και ο δεύτερος γύρος, στον οποίο ο Μαλάς οφείλει να κάνει περισσότερα έτσι ώστε να κερδίσει μέρος της μεγάλης δεξαμενής των απεχόντων και να νικήσει τις εκλογές.



.................
29/1/2018

Είχα προβλέψει πολλούς μήνες πριν ότι ο Μαλάς θα περνούσε με ευκολία στον 2ο γύρο και ότι ο Αναστασιάδης αν και φαβορί, θα δυσκολευόταν πολύ να κερδίσει. Σήμερα πλέον εκτιμώ ότι ο Αναστασιάδης δεν είναι καν φαβορί και ότι το παιχνίδι παίζεται τουλάχιστον 50-50.

Το ότι το ΕΛΑΜ εδραιώνεται ως «κανονική» πολιτική δύναμη είναι ανησυχητικό. Το ότι ξεγυμνώνει ακόμα περισσότερο την αμελητέα ποσότητα των φιλελεύθερων Συναγερμικών που θα συμπληρώσουν τώρα και το ερωτηματολόγιο του εκλιπαρώντας ψήφους, αστείο.

Η πιο ωραία εξέλιξη όμως είναι στη βόρεια πλευρά. Η φασιστική απειλή από τον εισαγόμενο τουρκικό εθνικισμό και η δυναμική αντιφασιστική κινητοποίηση των τ/κ ανατάραξε το τ/κ πολιτικό σύστημα οδηγώντας σε νέα ισορροπία υπέρ της θέσης της τουρκοκυπριακής αυτονομίας κόντρα στη πίεση για υπαγωγή στη Τουρκία. Ο Σερντάρ Ντενκτάς για άλλη μια φορά ωθήθηκε στο να επιλέξει την συνεργασία με την κεντροαριστερά αντί με την δεξιά για το σχηματισμό κυβέρνησης, τασσόμενος με την κοινότητα του και όχι με την μητέρα πατρίδα.

Αν εκλεγεί ο Μαλάς και δεν χαθεί χρόνος, υπάρχουν 6 μήνες περιθώριο μπροστά μας για εντατικές συνομιλίες και τελική συμφωνία.


…………..


31/1/2018

Η Αναστασιαδική απάντηση προς ΕΛΑΜ επί της ουσίας:


Αγάπες μου, ξέρετε ότι εγώ εν τζιαι συμφωνώ με τους άλλους που σας λαλούν φασιστούθκια. Εγώ σέβουμαι σας τζιαι εν φακκώ πεννιά που δέρνετε τουρκοκύπριους, μετανάστες, αριστερούς κλπ. Εν μπορώ όμως ρε παιχτούθκια μου να σας απαντώ δημόσια ερωτηματολόγια – εν αντροπή κότζιαμου πρόεδρος να φαίνουμαι ότι διώ εξετάσεις δημόσια στο ΕΛΑΜ, την στιγμή που ο Μαλάς έστρεψεν σας το πίσω ανάνοιχτο τον φάκελο. Εξάλλου έχω τζιαι κάτι φιλελέδες που τους περιπαίζω τζιαι ψηφίζουν με κόμα τζιαι μπορεί να αγκριστούν.


Στα θέματα μας τωρά. Ρε αντραπείτε ρε. Εττούμπαρα τη λύση πέρσι τζιαι άνοιξα το δρόμο για τη διχοτόμηση τζιαι εν το εκτιμάτε καθόλου; Ρε κοπελλουρούθκια τον  τζιαιρό που ήμουν εγιώ εθνικιστής, εσείς είσαστεν αγέννητοι! Ρε μα εννά μου μάθετε εμέναν τες εθνικές θέσεις; Εννά μου πείτε εμένα για ελληνισμούς, που έστησα παιχνίδι με τους καλαμαράες ττουμπαρίσματος των συνομιλιών που κάτω που την μούττη του Τσίπρα; Μεν φοάστε ρε πουλλούθκια μου, ξέρω καλά το εθνικιστόμετρο τζιαι εν θα πάω πάρακατω που τζιαμέ που (εθνο)πρέπει. Άτε πνάστε τζιαι ψηφίστε με να μεν φκουν οι κόμμουνοι εξουσία.  


1/2/2018

Ο Μαλάς μπορούσε να πει περισσότερα και να πάει καλύτερα στο debate αλλά και ο Αναστασιάδης δεν είπε τίποτα περισσότερο από το αφήγημα που κατάρρευσε ήδη από τον 1ο γύρο. Πιο σημαντικά, ο Αναστασιάδης θα πληρώσει το λογαριασμό της διαπλοκής αλλά και την αλαζονεία του. J


1/2/2018


Σπάνια ψηφίζω σε εκλογές. Η διαχρονική απουσία καθαρών αριστερών θέσεων στα προγράμματα και τους υποψήφιους του ΑΚΕΛ συνήθως με σπρώχνει στην αποχή ενώ ακόμα και όταν πάω στη κάλπη, το κάνω κατά κανόνα με βαριά καρδιά. Αυτές είναι οι πρώτες εκλογές στη ζωή μου που ψηφίζω με πάθος. Όχι επειδή ο Μαλάς και το πρόγραμμα του είναι κάτι ιδιαίτερο, ή κάτι που να εμπνέει. Αλλά επειδή η κυβέρνηση Αναστασιάδη υπήρξε με διαφορά η χειρότερη που έζησα, η χειρότερη που θυμάμαι από τα τέλη των 1980ς, σε όλα τα επίπεδα.

Πέραν από το έγκλημα στο κυπριακό, στα περιβαλλοντικά, πέραν από την απογείωση της διαπλοκής και της διαφθοράς, η κυβέρνηση Αναστασιάδη ευθύνεται και για πιο βαθιές κοινωνικές μεταβολές που οι συνεπαγωγές τους δεν έχουν ακόμα διαφανεί στην ολότητα τους. Για την υπονόμευση των ρυθμισμένων εργασιακών σχέσεων, για τον εξοβελισμό της έννοιας της καθολικότητας και την αλληλεγγύης από την κοινωνική πολιτική και την αντικατάσταση τους από νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα «ευκαιρίας» και «ελεημοσύνης». Η σταθεροποίηση της οικονομίας δεν συνεπάγεται ότι θα παραμείνει η φτωχοποίηση και η ανισότητα στα ψηλά σημερινά επίπεδα. Υπάρχει και άλλο κάτω και θα το ζήσουμε με τυχόν επανεκλογή Αναστασιάδη.

Όποιοι από τον ευρύτερο προοδευτικό και ριζοσπαστικό χώρο, παραμείνουν στην αποχή, σημαίνει δεν κατάλαβαν τίποτε τα τελευταία πέντε χρόνια.  



…………

Πριν 3 μήνες, η κυρίαρχη αντίληψη ήταν ο Μαλάς δεν περνά 2ο γύρο και πριν 3 βδομάδες ότι μάλλον περνά αλλά έτσι και αλλιώς ο Αναστασιάδης θα κάνει περίπατο. Μετά το σοκ του 1ουγύρου και παίρνοντας θάρρος από το ευνοϊκά για τον Αναστασιάδη στημένο debate, στο οποίο υποτίθεται πήγε κάπως καλύτερα από τον Μαλά, επέστρεψαν οι πομπώδεις δηλώσεις για σίγουρη νίκη του Αναστασιάδη, διάχυτες στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίχτυα. Μπορεί να τα καταφέρει να νικήσει τελικά ο Αναστασιάδης – αλλά αυτό, το ξαναείπαμε πριν πολύ καιρό, δεν θα είναι εύκολο και δεν είναι και δεν ήταν ποτέ σίγουρο. Τα κοινωνικά ρεύματα και οι πολιτικές τάσεις είναι πολύ σύνθετα πράγματα, και δεν υπάγονται στην επικοινωνιακή διαχείριση, δεν ελέγχονται από τους κομματικούς επιτελικούς σχεδιασμούς και μηχανισμούς και δεν κατανοούνται από τους δημοσκόπους της μικρότερης ή της μεγαλύτερης σκοπιμότητας. Το παιχνίδι θα παιχτεί ψήφος-ψήφος και το ποιοι θα ψηφίσουν και ποιοι θα απέχουν είναι ανοιχτό ζήτημα.

Απεργία ΔΕΔΕ

By gregoris
14/1/2018
Η δημόσια δήλωση του Πρύτανη ότι το Πανεπιστήμιο Κύπρου «ήδη κάνει ρυθμίσεις για το διήμερο της απεργίας έτσι ώστε να μην επηρεαστεί κανένα μάθημα», είναι θεωρώ ένα από τα φαιδρότερα πράγματα που είπε – και κατά κοινή ομολογία είπε πολλά φαιδρά την τελευταία δεκαετία J. Βασικά ο τύπος μας είπε ότι θα φέρει απεργοσπάστες να κάνουν μάθημα στους φοιτητές. Το είπα και το ξαναλέω: το γεγονός ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ηγείται των ακαδημαϊκών του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας λέει πολλά πράγματα και για τους ακαδημαϊκούς και για τη χώρα.

........

16/1/2018
Στο μεταπτυχιακό μάθημα Πολιτική Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου θα εξετάσουμε σε θεωρητικό επίπεδο το φαινόμενο της εξουσίας στη κοινωνία και τη νομιμοποίηση της, τις σχέσεις εξουσίας και τις συνέπειες τους, τις κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες, τις ιδεολογικές συγκρούσεις και τη κουλτούρα ως πεδίο αντιπαράθεσης. Στο δεύτερο εμπειρικό μέρος θα συζητήσουμε τα ζητήματα του έθνους – κράτους και της πολιτότητας, της παγκοσμιοποίησης, της κοινής γνώμης και των κοινωνικών κινημάτων. Να ευχηθώ στους φοιτητές καλό νέο εξάμηνο και να τα πούμε το απόγευμα όπου θα δώσω το περίγραμμα και την βιβλιογραφία. Το δεύτερο μάθημα την ερχόμενη Τρίτη δεν θα παραδοθεί λόγω της 48ωρης απεργίας. Αυτό το μάθημα που δεν θα γίνει από την έδρα μπορεί να είναι τελικά και η πιο χρήσιμη εκπαιδευτική εμπειρία για τους φοιτητές.
………….

25/1/2018

Ξέρουμε ότι μερικοί από εμάς, για αυτόν τον αγώνα, μπήκαμε σε μαύρη λίστα και ότι πιθανότατα θα είμαστε, προσεχώς αποκλεισμένοι από το (μ)Πανεπιστήμιο Κύπρου. Εν γνώσει μας όμως ρισκάραμε γενικότερα, τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια, τις όποιες «προοπτικές ακαδημαϊκής καριέρας» μας στη Μπανανία. Και εσείς όμως, πλέον ξέρετε ότι δεν κρατά για πάντα το σκύψιμο του κεφαλιού, και μάθατε, όπως και όλη η κοινωνία, ότι οι πλείστοι συνάδελφοι επιστήμονες χωρίς οργανικές θέσεις δεν δεχόμαστε να ζήσουμε σαν δούλοι και δεν θα ζήσουμε σαν δούλοι. 
:)

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Πανίκου Δημητριάδη, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο

By gregoris
30/12/2017


…Μερικοί από τους πολιτικούς που στήριζαν πλήρως τους τραπεζίτες εργάζονταν σε εταιρείες που επωφελούνταν άμεσα από την «σύσταση» των κυπριακών τραπεζικών υπηρεσιών στους πλούσιους Ρώσσους πελάτες τους. Άλλοι ήταν στενά συνδεδεμένοι με επιχειρηματίες ανάπτυξης γης και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις. Με τις απανωτές υποβαθμίσεις, οι υπερβολές του τραπεζικού τομέα ήταν πολύ δύσκολο να διατηρηθούν, παρόλη τη στήριξη που έδιναν τα τοπικά μέσα μαζικής επικοινωνίας. Οι υπερασπιστές των τραπεζών χρειάζονταν ένα αποδιοπομπαίο τράγο. Ο Χριστόφιας έγινε εύκολος στόχος, ειδικά μετά την έκρηξη στη ναυτική βάση…

…Οι τραπεζίτες ήθελαν το πάρτυ να συνεχίσει και το ίδιο ήθελαν οι ντιβέλοπερς και οι επιχειρηματίες που επωφελούνταν από τον εύκολο δανεισμό. Τα ΜΜΕ ήταν εξίσου εξαρτημένα από τις τράπεζες για εύκολο δανεισμό και διαφημιστικό εισόδημα, ειδικά μετά που οι οικονομικές συνθήκες άρχισαν να επιδεινώνονται το 2010. Δικηγόροι-πολιτικοί και εκείνοι οι πολιτικοί που ήταν εξαρτημένοι από τους ντιβέλοπερς και τους μεγαλο-επιχειρηματίες είχαν κάθε συμφέρον να διατηρηθεί το στάτους κβο. Αλλά με την Λαϊκή να αδυνατεί να συγκεντρώσει ιδιωτικό κεφάλαιο και να χρειάζεται κρατική στήριξη, το πάρτυ πλησίαζε στο τέλος, παρόλο που αυτό κρατήθηκε κρυφό μέχρι την αλλαγή στη Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας. Η Τράπεζα Κύπρου ήταν καταδικασμένη και αυτή να ζητήσει διάσωση, παρόλο που δεν θα το αποκάλυπτε μέχρι την Γενική της Συνέλευση τον Ιούνη του 2012. Το πάρτυ έπρεπε να συνεχιστεί για όσο αυτό ήταν δυνατό.


Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σσ. 26-27


…………

31/12/2017


Στις ΗΠΑ, οι πολιτικοί που υποστήριζαν τις μεγάλες τράπεζες προωθούσαν την άποψη «ότι είναι καλό για τις μεγάλες τράπεζες είναι καλό για την Αμερική». Στη Κύπρο, πήγαινε ακόμα πιο πέρα από αυτό. Η Τράπεζα Κύπρου – όπως μου είπαν πολλές φορές πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι – είναι η Κύπρος. Το καθήκον του Διοικητή – μου είπε ένας πρώην Διοικητής – ήταν να την προστατέψει «από την υπερβολική ρύθμιση που ήθελε να επιβάλει η Ευρώπη». Τέτοιο ήταν το θράσος της ελίτ που διοικεί την χώρα.


Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 199

…………..

31/12/2017


Όταν ο ισολογισμός μιας τράπεζας φτάσει το 20-30% του ΑΕΠ, θεωρείται συστημική. Όταν είναι 200% του ΑΕΠ, δεν είναι απλά συστημική. Έχει τον έλεγχο. Μια ολόκληρη κοινωνία ήταν εντελώς αιχμάλωτη….


…Οι Κύπριοι δικηγόροι-πολιτικοί είχαν καθαρό πλεονέκτημα έναντι άλλων δικηγόρων στην προσέλκυση ρωσικών εταιρειών. Στη μετα-κομμουνιστική Ρωσία, επιτυχία στο επιχειρείν χωρίς πολιτικές διασυνδέσεις ή πολιτική στήριξη αποτελεί πρόκληση, εάν δεν είναι εντελώς αδύνατη. Στη Κύπρο, πολλοί δικηγόροι-πολιτικοί είχαν άμεση σύνδεση με τις τράπεζες. Μερικές από αυτές τις συνδέσεις λεγόταν ότι περιλάμβαναν το να πληρώνουν οι τράπεζες τεράστιες προμήθειες σε δικηγόρους για να συστήσουν πλούσιους Ρώσους καταθέτες (γνωστά ως τέλη συστάσεων)…


…Παρόλο που οι οίκοι αξιολόγησης το έκαναν πλήρως ξεκάθαρο ότι οι τράπεζες συνιστούσαν μια αυξανόμενη ενδεχόμενη υποχρέωση για τα δημόσια οικονομικά της χώρας, την περίοδο 2007-2012, η Βουλή απέφευγε να θέσει διεισδυτικές ερωτήσεις στην Κεντρική Τράπεζα σε σχέση με το πώς αυτά τα ρίσκα τύγχαναν διαχείρισης. Αντίθετα τα κόμματα της αντιπολίτευσης την περίοδο Χριστόφια έστρεφαν την προσοχή μακριά από τις τράπεζες εστιάζοντας τα κοινοβουλευτικά ερωτήματα στην επιδείνωση των δημόσιων οικονομικών και στις αυξήσεις στις κοινωνικές δαπάνες. Τα ΜΜΕ, που ήταν εξαρτημένα στις τράπεζες από τις διαφημίσεις, υιοθετούσαν την ίδια στάση. Τόσο πολύ μάλιστα, που άρθρα κριτικά προς το ρίσκο που έπαιρναν οι τράπεζες λογοκρίνονταν…  


Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 55 και 59.


………

31/12/2017


Οι ευγένειες όμως δεν κράτησαν για πολύ. Ο Αναστασιάδης ήταν θυμωμένος. Θύμωσε επειδή εγώ είχα τάχα επιτρέψει στην PIMCO να φουσκώσει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών! Ήταν χειρότερο από το να ακούω τους τραπεζίτες σε replay, που ήθελαν όλους να νομίζουν ότι οι τράπεζες τους ήταν υγιείς μέχρι που ήρθε η PIMCO. Οι τραπεζίτες τουλάχιστο προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Ο Πρόεδρος δεν έπαιρνε απλά το μέρος των τραπεζιτών, επενέβαινε επίσης στα εσωτερικά ζητήματα της Κεντρικής Τράπεζας.

…Στη Κύπρο όμως, ο μύθος με τις τάχα υπερβάλλουσες κεφαλαιακές ανάγκες συνέχιζε να επαναλαμβάνεται τις βδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα οι πλείστοι πολιτικοί σιωπηλά αποδέχτηκαν την αλήθεια.   


Προσπαθούσα ακόμα να χωνέψω τα νέα. Ήταν σουρεαλιστικό. Πως μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει να φορολογήσει ασφαλισμένες καταθέσεις; Ήταν καν νομικά εφικτό, με δεδομένη την υποχρέωση της κυβέρνησης να προστατέψει τις καταθέσεις κάτω των €100 000; Το τέλος άρχισε να γίνεται πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο…

.. Πως προέκυψε το τέλος; Από ότι φαίνεται, όταν ζητήθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση να συγκεντρώσει 6 δις από τραπεζικές καταθέσεις, πλησιάστηκαν μερικοί έμπιστοι Ρώσοι «φίλοι». Το μήνυμα που ήρθε πίσω ήταν ότι οι Ρώσοι ήταν έτοιμοι να συνεισφέρουν για να σωθεί η Κύπρος αλλά όχι πέραν του 10% των καταθέσεων τους. Ένα τέλος 10% στις ανασφάλιστες καταθέσεις όμως δεν θα επαρκούσε. Το έλλειμμα θα καλυπτόταν από ένα μικρότερο τέλος στις ασφαλισμένες καταθέσεις. Ο «ευφάνταστος» τρόπος της κυβέρνησης να πουλήσει αυτή την ιδέα στο ευρύ κοινό ήταν να εισηγηθεί ότι αυτό δεν ήταν περισσότερο από 2 χρόνια επιτόκιο (καθώς τα επιτόκια στη Κύπρο ήταν πολύ ψηλά σε σχέση με την ευρωζώνη). Κανείς όμως, δεν ανέφερε ότι ουσιαστικά φορολογούσαν τους φτωχούς για να προστατέψουν όχι απλά Ρώσους ολιγάρχες αλλά επίσης το επιχειρηματικό μοντέλο από το οποίο έβγαζε τα λεφτά της η ελίτ της Κύπρου. Ούτε το ότι τα ψηλότερα επιτόκια μπορεί να αντανακλούσαν το αυξημένο ρίσκο…


Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 91-93, 99-100



ΑΚΘΟ - 2 ανακοινώσεις

By gregoris

ΑΚΘΟ. 21-7-2017

Τις μέρες που ακολούθησαν τη δημοσιοποίηση στις 15 Ιουλίου του βίντεο για την ανεξάρτητη και επανενωμένη Κύπρο, που περιλάμβανε την υποστολή ελληνικών σημαιών από τέσσερα σημεία στην παλιά Λευκωσία, η Αριστερή Κίνηση «Θέλουμε Ομοσπονδία» (ΑΚΘΟ) και πρόσωπα που υποστηρίζουν τις θέσεις της δέχτηκαν πληθώρα απειλών, εξυβρίσεων και χαρακτηρισμών μόνο και μόνο διότι πρόβαλαν το βίντεο ή και υπερασπίστηκαν με επιχειρήματα αυτή την ενέργεια, σε μια γενικότερη προσπάθεια φίμωσης της Κίνησης και διαπόμπευσης ατόμων που θεωρούνται ότι πρόσκεινται σε αυτή. Η συμβολική πράξη, όπως αναδεικνύεται από το βίντεο, της Κύπρου ως μιας αυτόνομης, επανενωμένης και ειρηνικής χώρας που δεν υπόκειται στην επιβολή του ελληνισμού και του τουρκισμού και συνεπακόλουθα στη διχοτόμηση, προκάλεσε ένα μικρό εθνο-παραλήρημα, όχι μόνο από τους ανοιχτά φασιστικούς κύκλους που εξωτερίκευσαν τα πιο συντηρητικά, ρατσιστικά, σοβινιστικά και ομοφοβικά ένστικτα που τους χαρακτηρίζουν, αλλά και από συνοδοιπόρους τους που επιχείρησαν να ποινικοποιήσουν ένα εξόχως πολιτικό ζήτημα. Από το ΕΛΑΜ, τις παραφυάδες και τους ομοϊδεάτες του στη δημόσια σφαίρα δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Είχαμε όμως και το κόμμα «Αλληλεγγύη» και ιδιαίτερα τη «σοσιαλιστική» ΕΔΕΚ, που ενώ δεν βρήκαν λέξη να πουν για το γεγονός ότι ανώτερος λειτουργός της Πολιτικής Άμυνας στη Λευκωσία εξύμνησε στις 15 Ιουλίου δημόσια τη Χούντα και το πραξικόπημά της στην Κύπρο, έκαναν εκκλήσεις για αστυνομικές έρευνες και διώξεις για το βίντεο με την υποστολή σημαιών του ελληνικού κράτους στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας…

Από το ύφος και την ένταση των αντιδράσεων που προκάλεσε, θεωρούμε πως το βίντεο που δημοσιεύτηκε έχει δικαιωθεί σε όλα όσα θίγει – στο πώς δηλαδή ο ακραίος εθνικιστικός φανατισμός, που καλλιεργείται από την εκκλησία, την παιδεία και τον στρατό, συνεχίζει να εμποδίζει την επανένωση και να απειλεί τους ανθρώπους που πιστεύουν και αγωνίζονται για την ειρήνη. Ανάλογα ισχύουν φυσικά και για τον τουρκικό εθνικισμό στη βόρεια πλευρά της χώρας μας που γιορτάζει την τουρκική εισβολή. Εκεί συντρόφισσές μας παρενέβησαν χτες στη δεξίωση της 20ης Ιουλίου παρουσία του Τούρκου Πρωθυπουργού θυμίζοντας σε όλους ότι «ο πόνος δεν γιορτάζεται».
Για να το κλείνουμε, εμείς αυτό που έχουμε να πούμε είναι απλά ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στον ελληνικό και τουρκικό εθνικισμό και στις επεμβάσεις του ελληνικού και τουρκικού κράτους που υπονομεύουν την κυπριακή ανεξαρτησία και εμποδίζουν την επανένωση. Αυτός ο αγώνας είναι δικοινοτικός και δεν αναγνωρίζει σύνορα.

.....................

30-7-2017 – ΑΚΘΟΑντιλαμβανόμαστε ότι η απόφαση για παραχώρηση του δικαιώματος επιστροφής των Μαρωνιτών στα άλλα τρία χωριά τους, Ασώματο, Αγία Μαρίνα και Καρπάσεια, πέραν από τον Κορμακίτη, γίνεται στα πλαίσια της κατάρρευσης της προοπτικής για συνολική επίλυση του Κυπριακού και ότι στις παρούσες συνθήκες λειτουργεί ως παράγοντας ομαλοποίησης του στάτους κβο. Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι αποτελεί κίνηση προς τα εμπρός αφενός διότι μερίδα συμπατριωτών μας αποκτά ξανά το δικαίωμα  ελεύθερης εγκατάστασης και αφετέρου διότι αποχωρούν στρατεύματα και ενισχύεται η συνύπαρξη των ανθρώπων και διαβρώνεται περεταίρω ο διαχωρισμός. Σε περίπτωση που ακολουθήσει και η παραχώρηση του δικαιώματος επιστροφής των ε/κ Βαρωσιωτών στην περίκλειστη πόλη η διαδικασία της συμβίωσης και η υπόθεση της ειρήνης θα ενισχυθούν ακόμα και σε επίπεδο μη συνολικής διευθέτησης του Κυπριακού. Όπως το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και η παραχώρηση του δικαιώματος ελεύθερης διακίνησης ανέτρεψε το καθεστώς του πλήρους διαχωρισμού που ίσχυε από το 1974, έτσι και σήμερα η μερική παραχώρηση του δικαιώματος ελεύθερης εγκατάστασης μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει. Να μην φοβηθεί κανένας τους εθνικιστές τραμπούκους που απειλούν και κατηγορούν σήμερα τους Μαρωνίτες, αύριο τους Βαρωσιώτες. Μπορεί να κατάφεραν να εμποδίσουν  την ομοσπονδιακή επανένωση – δεν μπορούν όμως να εμποδίσουν ούτε τον χρόνο να κυλά ούτε να αποκόψουν τους δεσμούς των ανθρώπων με τον χώρο. Η Κύπρος είναι μια, και μια θα παραμείνει έστω και αν η απροθυμία διαμοιρασμού της εξουσίας επιτείνει την διαίρεση των θεσμών και του εδάφους.




❌