One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayBandiera

Προβολή 7/4/19 στη Λευκωσία: Make the economy scream

By Bandieracy

Πρώτη προβολή στην Λευκωσία του νέου ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου, με θέμα την κατάσταση στην Βενεζουέλα, με τίτλο Make the economy scream. Η προβολή θα γίνει στο Eγκώμιο πολιτιστικό κέντρο στην Έγκωμη την Παρασκευή 5 Απριλίου ώρα 20:30.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου της παραγωγής:

Το νέο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου για τη Βενεζουέλα με τίτλο Make the economy scream έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 5 Μαρτίου στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου κέρδισε το Βραβείο Νεότητας Φοιτητών Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας).

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει μια προσωπική περιπλάνηση, από την Ελλάδα στις παραγκουπόλεις του Καράκας και από τα σύνορα της Κολομβίας πίσω στην Ευρώπη. Συνομιλώντας με γνωστούς οικονομολόγους, δημοσιογράφους και αξιωματούχους διεθνών οργανισμών ο Αρης Χατζηστεφάνου επιχειρεί να εξηγήσει ορισμένες από τις πιο «σουρεαλιστικές» εμπειρίες που βιώνει στο Καράκας.

Γιατί η Βενεζουέλα είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο για την παραγωγή κρυπτονομισμάτων όπως το Bitcoin; Πως γίνεται η ισοτιμία στη μαύρη αγορά του εθνικού νομίσματος με το δολάριο να καθορίζεται από έναν λογαριασμό στο Instagram; Τελικά φταίει ο σοσιαλισμός ή μήπως ο καπιταλισμός για την οικονομική κατάρρευση της χώρας με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη;

Το ντοκιμαντέρ έχει ως αφετηρία τη φράση “Make the economy scream”, με την οποία ο Ρίτσαρντ Νίξον έδωσε εντολή στη CIA να διαλύσει την οικονομία της Χιλής πριν από το πραξικόπημα του Πινοσέτ, και φτάνει μέχρι την προσπάθεια του Χουάν Γκουαϊδό και των ΗΠΑ να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας.

Όπως και όλα τα προηγούμενα ντοκιμαντέρ (Debtocracy, Catastroika, Fascism Inc, και This is not a coup), το Make the economy scream χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τους θεατές του, συνεχίζοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγχειρήματα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι πρώτες κινηματογραφικές προβολές ξεκίνησαν το Μάρτιο στην Αθήνα (κινηματογράφος Τριανόν) και στη Θεσσαλονίκη (κινηματογράφος Μακεδονικόν).

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου και το μοντάζ ο Άρης Τριανταφύλλου. Το Post Production έκανε ο Θάνος Τσάντας, ενώ μουσική για το ντοκιμαντέρ έγραψε ο Ερμής Γεωργιάδης.

Moviementa Productions

Trailer: https://youtu.be/3cdmgeRVnE0

Αντί εισόδου θα υπάρχει υποχρεωτική εισφορά (ο καθένας συνεισφέρει το ποσό που επιθυμεί) και τα έσοδα θα διατεθούν στην παραγωγή.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΔΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ Cerkez Korkmaz

By Bandieracy

Ο σύντροφος Τσερκέζ Κορκμάζ ήρθε πριν χρόνια στην Κύπρο ως πολιτικός πρόσφυγας αφού διώκεται από το τουρκικό κράτος για την δράση του ως στέλεχος της κουρδικής αριστεράς για την αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού, έχοντας μάλιστα φυλακιστεί και βασανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Τουρκία για την επαναστατική του δράση.

Με τον ερχομό του στην Κύπρο κατέθεσε άμεσα αίτημα για πολιτικό άσυλο, ενώ δεν σταμάτησε λεπτό να παλεύει για τα δίκια του λαού του, στηρίζοντας και συμμετέχοντας ανελλιπώς στις δραστηριότητες και κινητοποιήσεις της κουρδικής κοινότητας ως οργανωμένο μέλος του σωματείου Κουρδιστάν “Θεόφιλος” στην Λεμεσό. Οι κακουχίες από την μακροχρόνια καταπίεση και τους βασανισμούς που έχει υποστεί από τους εξουσιαστές εχθρούς της ελευθερίας, του έχουν προκαλέσει μόνιμους σοβαρούς τραυματισμούς, όμως αυτό δεν τον εμποδίζει καθόλου από το να πρωτοστατεί σε κάθε αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό για την πανανθρώπινη λευτεριά.

Μάλιστα έδωσε το παρών του και σε δικές μας εκδηλώσεις, πάντα πρόθυμος να μοιραστεί εμπειρίες αλλά και να ενημερωθεί για την κατάσταση στην Κύπρο. Γενικότερα όπου έζησε συνδέθηκε με το ταξικό και επαναστατικό κίνημα, στην Τουρκία, την Ελλάδα, την Γερμανία και αλλού.

Και ενώ εγκρίθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση το αίτημα του για πολιτικό άσυλο και του παραχωρήθηκαν τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδεύει προς και από την Κύπρο, προχτές συνελήφθη στο αεροδρόμιο Λάρνακας κατόπιν αιτήματος της γερμανικής κυβέρνησης που τον κατηγορεί για τρομοκρατικές ενέργειες στο έδαφος της και ζητά την έκδοση του εκεί για να δικαστεί!

Στην πραγματικότητα η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει κανένα στοιχείο εναντίον του Τσερκέζ για δήθεν τρομοκρατική δράση. Η στοχοποίηση του γίνεται γιατί η Γερμανία (όπως και η ΕΕ γενικότερα) χαρακτηρίζει ως τρομοκρατική οργάνωση το εργατικό κόμμα Κουρδιστάν ΡΚΚ, ποινικοποιώντας έτσι κάθε δραστηριότητα του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που ακόμα και εντός της ΕΕ καταρρέει η προπαγάνδα περί τρομοκρατίας για το ΡΚΚ, αφού μόλις πριν λίγες μέρες βελγικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση.

Ο Τσερκέζ μέχρι στιγμής παραμένει υπό κράτηση αφού το δικαστήριο αρνήθηκε να τον αφήσει ελεύθερο μέχρι την έναρξη της δίκης που υπολογίζεται για τις αρχές Απριλίου.

Καταγγέλλουμε την στάση και τις ενέργειες του κράτους ενάντια στον σύντροφο και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του. Σε αντίθετη περίπτωση, η κυβέρνηση θα είναι υπεύθυνη για οτιδήποτε του συμβεί

Αντιρατσιστική-Αντιφασιστική πορεία Σάββατο 23/3 ώρα 11:00 Λευκωσία

By Bandieracy

Προσυγκέντρωση Σάββατο 23 Μαρτίου ώρα 11:00 π.μ. στον κυκλικό κόμβο του “ΟΧΙ” στη Λευκωσία

Με αφορμή την διεθνή μέρα δράσης ενάντια σε ρατσισμό και φασισμό στις 21 Μαρτίου, ενώνουμε την φωνή μας με χιλιάδες διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο, ενάντια στο σύστημα και τις πολιτικές που δημιουργούν καταπίεση, φτώχεια, πόλεμο και προσφυγιά.

Σήμερα το σκοτάδι του φασισμού απλώνεται απειλητικά σε παγκόσμια κλίμακα. Η ακροδεξιά ενισχύεται συνεχώς και οι νεοναζί αποθρασύνονται διαρκώς με δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών αλλά και οποιοδήποτε βαπτίζουν ως εχθρό. Το μακελειό που έγινε πριν λίγες μέρες στην Νέα Ζηλανδία όπου ένας φασίστας (όπως αυτοπροσδιορίστηκε μάλιστα ο ίδιος) σκότωσε εν ψυχρώ 50 μουσουλμάνους και τραυμάτισε σοβαρά δεκάδες άλλους, δείχνει που μπορεί να φτάσει η ρατσιστική ιδεολογία αν δεν συναντήσει αντιστάσεις.

Οι κυβερνήσεις των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, από τον Τραμπ μέχρι τα ευρωπαϊκά κράτη (και με ακροδεξιά κόμματα στην εξουσία όπως Ουγγαρία και Ιταλία) είτε ενσωματώνουν φασίζουσες αντιλήψεις και πρακτικές, είτε λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με όλο το φάσμα της ακροδεξιάς.

Ταυτόχρονα προωθούν και στηρίζουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που ευθύνονται για τον θάνατο και την προσφυγοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Επεμβάσεις που στηρίζει και η κυπριακή κυβέρνηση αφού ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην περιοχή.

Είναι η εμπλοκή και η ενισχυμένη παρουσία του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή, μα και στο Αιγαίο, που φέρνει ακόμα περισσότερους θανάτους αμάχων και προσφύγων και απειλεί με νέους πολέμους τους λαούς. Η απάνθρωπη συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας  που εφαρμόζεται εδώ και 3 χρόνια, είναι ουσιαστικά ένα ιδιότυπο εμπόριο ανθρώπων που παραβιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου για τους πρόσφυγες, καταργεί το δικαίωμα του ασύλου και τους αναγκάζει να ζουν εγκλωβισμένοι μέσα σε άθλιες συνθήκες, ενώ χιλιάδες έχουν πνιγεί στην Μεσόγειο αυτά τα 3 χρόνια προσπαθώντας να φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η ΕΕ ως μέρος των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, δολοφονεί τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες με τους πολέμους που συμμετέχει, αλλά και με την πολιτική της «Ευρώπης Φρούριο», τους φράκτες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα που στήνει εντός των κρατών μελών της. Κάτι που εφαρμόζει πλήρως και η κυπριακή κυβέρνηση με τα κέντρα κράτησης, τις φυλακίσεις και απελάσεις. Πολιτική που συμπληρώνεται με το  μεσαιωνικό καθεστώς υπερεκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους μετανάστες, με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα, ακόμα κι αν εξασφαλίσουν άδεια παραμονής, έτσι ώστε να μεγαλώσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές. Και μέσα σ’ όλα αυτά η κυρίαρχη προπαγάνδα τους ενοχοποιεί και τους μετατρέπει σε εξιλαστήρια θύματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, ενώ παράλληλα προωθεί την έξαρση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Είδαμε πριν λίγους μήνες όταν τέθηκε το ζήτημα δημιουργίας κέντρου φιλοξενίας στο Ζύγι για  ασυνόδευτα παιδιά πολιτικών προσφύγων, να αντιδρούν έντονα κάτοικοι με επικεφαλής την κοινοτάρχη συνεπικουρούμενοι από το νεοναζιστικό ΕΛΑΜ. Πέραν από το αδιανόητο γεγονός να συμβαίνει αυτό σε μια κοινότητα όπου μέρος του ντόπιου πληθυσμού είναι και οι ίδιοι πρόσφυγες, αναδείχθηκε για ακόμα μια φορά το ταξικό υπόβαθρο πίσω από τον ρατσισμό και οι δομές (καπιταλισμός) που τον γεννούν ως πρακτική-ιδεολόγημα. Όταν πρόκειται για ξένους επενδυτές, μεγαλοεπιχειρηματίες και ιδιωτικό κεφάλαιο που έρχονται να αγοράσουν διαβατήρια, υπηρεσίες, ακίνητα, είναι ευπρόσδεκτοι. Όταν πρόκειται για ξένα παιδιά, πόσο μάλλον ασυνόδευτα, που φεύγουν λόγω ιμπεριαλισμού, πολέμων, φτώχειας, έλλειψης υλικών πόρων, αποτέλεσμα κυρίως των πολιτικών που εφαρμόζουν όπως προείπαμε ΗΠΑ, ΕΕ και άλλα κράτη και με την δική μας συνδρομή, τότε είναι ανεπιθύμητα.

Παλεύουμε μαζί με τους πρόσφυγες και μετανάστες εργάτες, γιατί οι πολιτικές που τους ρίχνουν μακριά από τον τόπο τους, βουλιάζουν και μας στην φτώχεια και την ανεργία. Στην κινητοποίηση του Σαββάτου και γενικότερα, βαδίζουμε και αγωνιζόμαστε μαζί και με Τουρκοκύπριους συντρόφους που δίνουν την δική τους μάχη στα κατεχόμενα εδάφη ενάντια στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό, για να τσακίσουμε τις πολιτικές που μας κρατούν χωριστά και το σύστημα που τις γεννά.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ – ΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Bandiera – Συλλογικότητα Αναρχικών και Κομμουνιστών

Η ομιλία του Χαλίλ (Τ/Κ αντιρρησίας) σε εκδήλωση στην Αθήνα (greek & english text)

By Bandieracy

Την Πέμπτη 14 Φλεβάρη ο Τουρκοκύπριος αρνητής στράτευσης Χαλίλ Κραπασαόγλου συμμετείχε μετά από πρόσκληση σε εκδήλωση στην Αθήνα που οργάνωσε η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση.

Παραθέτουμε την ομιλία του:

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

Υπάρχουν δύο βασικά ερωτήματα που είναι “γιατί ζούμε αυτήν τη ζωή;” και “Πώς κατασκευάζεται η ζωή μου;” Οι απαντήσεις αυτών των ερωτήσεων μπορεί να αλλάξουν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μας. Ωστόσο, πιστεύω ότι αυτά τα ερωτήματα καθοδηγούν το πώς πρέπει να ζήσουμε. Με άλλα λόγια, αυτά τα ερωτήματα μας βοηθούν να δημιουργήσουμε τις δικές μας απόψεις.

Ένα από τα κύρια προβλήματα αυτού του αιώνα είναι ότι ο άνθρωπος έχει χάσει το νόημα της ύπαρξής του. Δεν μπορούμε να διευκρινίσουμε/κατανοήσουμε την σημασία της ύπαρξής μας. Αυτή η απουσία ρίχνει τη ζωή μας στο κενό. Ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε αυτήν την κενότητα δεν έχει κανένα πάθος να αμφισβητήσει, να καταλάβει ή να αλλάξει αυτό που έχει κατασκευαστεί γι ‘αυτόν.

 

Η ιστορία μου ξεκίνησε από αυτό το σημείο. Η Κύπρος είναι ένα νησί στο οποίο οι άνθρωποι βιώνουν, νοητικά και ψυχικά, την εξορία. Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό το νησί δεν είναι σε θέση να διευκρινίσουν το νόημα της ύπαρξής τους. Ποιος θα μπορούσε να εξηγήσει το νόημα της ύπαρξης; Η απάντηση πρέπει να είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Οι Κύπριοι πάντα λένε με υπερηφάνεια ότι «η Κύπρος είναι σπίτι πολλών πολιτισμών». Το λέμε αυτό, ως προσπάθεια να αποποιηθούμε τη σκλαβιά μας και να προσπαθήσουμε να δώσουμε έμφαση στο ότι είμαστε «πολιτισμένοι».

Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος στην ανάγνωση της ιστορίας μας. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας η Κύπρος έχει καταληφθεί από όλες τις αυτοκρατορίες και όλα τα κράτη. Η κατοχή σημαίνει πολιτισμό; Η κατοχή είναι ένας πόλεμος. Η κατοχή σημαίνει δουλεία. Η κατοχή συνεπάγεται μιλιταρισμό. Κατοχή σημαίνει εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας και των φυσικών πόρων. Όταν κοιτάτε τα ιστορικά κτίρια που υπάρχουν στο νησί, τα περισσότερα από αυτά είναι κάστρα, εκκλησίες ή τζαμιά. Αυτά τα κτίρια είναι σύμβολα της εξουσίας. Με άλλα λόγια, αυτά τα κτίρια είναι σύμβολα της δουλείας. Όπως γνωρίζουμε όλοι, η εξουσία ελέγχει τους καταπιεσμένους ανθρώπους χρησιμοποιώντας τόσο την θρησκεία όσο και τον μιλιταρισμό.

Εμείς ως καταπιεσμένοι άνθρωποι στην Κύπρο ενσωματώνουμε τη δουλεία. Ποτέ δεν μαθαίνουμε την έννοια της ελευθερίας. Όποιος δεν γνωρίζει την έννοια της ελευθερίας, δεν μπορεί να ζητήσει και να βρει το νόημα της ύπαρξης του. Από κάθε άποψη, η ελευθερία είναι μια μορφή ζωής, μια ύπαρξη.

 

Τι σημαίνει να είσαι αντιρρησίας συνείδησης στην Κύπρο; Η άρνηση στράτευσης είναι μια ατομική αντίσταση κατά της εξουσίας. Είναι μια πολιτική ανυπακοή. Το 1974, το νησί μας καταλήφθηκε από την Τουρκία. Το βόρειο τμήμα της Κύπρου βρίσκεται υπό τον έλεγχο των στρατευμάτων κατοχής. Το νότιο τμήμα της Κύπρου έχει στρατιωτικές βάσεις που ανήκουν στην Αγγλία. Πολλές φορές στα νέα, διαβάζουμε ότι αμερικανικά και ευρωπαϊκά στρατεύματα χρησιμοποιούν λιμάνια της νότιας Κύπρου για τις πολεμικές τους επιχειρήσεις στο Ιράκ και την Συρία. Η Κύπρος ήταν πάντα σημαντική για τον ιμπεριαλισμό. Ποιος πεθαίνει σε αυτούς τους πολέμους; Οι καταπιεσμένοι πεθαίνουν σε αυτούς τους πολέμους. Ακόμα και σήμερα πολλοί είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για τις ανάγκες της αστικής τάξης. Οι καταπιεσμένοι δεν έχουν καμία σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ τους. Ωστόσο, η αστική τάξη θέλει να κερδίζει όλο και περισσότερο. Οι καταπιεσμένοι είναι έτοιμοι να πεθάνουν γι ‘αυτούς εξαιτίας της εθνικής και κρατικής συγκρότησης της κοινωνίας.

 

Αυτήν την στιγμή μια μεγάλη πυρκαγιά καίει στη Μέση Ανατολή. Φαίνεται ότι θα εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες. Στη συνάντηση της Βαρσοβίας, στην Πολωνία, ο Νετανιάχου επεσήμανε το ζήτημα της στρατιωτικής παρουσίας του Ιράν στη Συρία. Φαίνεται ότι σύντομα μπορεί να αντιμετωπίσουμε έναν άλλο μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Επιπλέον δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η βιομηχανία όπλων αποκομίζει μεγάλα κέρδη από αυτούς τους πολέμους. Ως καταπιεσμένος λαός, δεν έχουμε κανένα έθνος ή κανένα κράτος. Είμαστε ήδη εκμεταλλευόμενοι από την αστική μας τάξη στο όνομα της δημοκρατίας, υπό το καθεστώς της δημοκρατίας. Η δημοκρατία είναι η μεγάλη ψευδαίσθηση που μας έχει επιβληθεί. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα στον καπιταλισμό.

 

Ο πόλεμος που διεξήχθη το 1974 δεν είναι δικός μου. Ο πόλεμος που μαίνεται στη Μέση Ανατολή δεν είναι δικός μου πόλεμος. Γι ‘αυτό δεν θα κρατήσω κανένα όπλο εναντίον του φίλου μου του Αντώνη στην Κύπρο και του φίλου μου Αχμέτ στη Μέση Ανατολή. Δεν θα σηκώσω όπλο εναντίον άλλων φίλων, συντρόφων οπουδήποτε στον κόσμο. Πρέπει να δυναμώσουμε τη φωνή μας ενάντια στον φασισμό. Αρκετά με το να βλέπουμε αθώους ανθρώπους να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Αρκετά με το να βλέπουμε καταπιεσμένους να γίνονται στρατιώτες αυτής της καταστροφής στον κόσμο.

Εγώ υπάρχω για τον ελεύθερο κόσμο, τον ελεύθερο άνθρωπο. Υπάρχω για μια νέα ζωή που δεν έχει σύνορα, όπλα ή στρατούς. Υπάρχω ενάντια στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας και την λεηλάτηση της φύσης. Για αυτόν τον λόγο, επέλεξα να γίνω αντιρρησίας συνείδησης.

 

Στις 15 Ιανουαρίου, το καθεστώς που βρίσκεται κάτω από τη σκιά του Ερντογάν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, με φυλάκισε. Πολλοί άνθρωποι στην Τουρκία, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί συνελήφθησαν από το καθεστώς του Ερντογάν. Πολλοί από όσους αντιτίθενται στον πόλεμο της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων φυλακίστηκαν, όπως και πολλοί από όσους είναι ενάντια στο καθεστώς του Ερντογάν. Είναι αδύνατο να μιλήσουμε για σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή της ελευθερίας του λόγου στην Τουρκία. Υπάρχουν περισσότεροι από 40.000 Τούρκοι στρατιώτες στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκική πρεσβεία ελέγχει τα πάντα. Πέρυσι, η εφημερίδα Αfrika, η οποία κυκλοφορεί στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, δέχθηκε επίθεση από εκατοντάδες φασίστες που είχαν πάρει την εντολή του Ερντογάν. Προσπάθησαν να σκοτώσουν τους ανθρώπους που βρίσκονταν στο κτίριο της εφημερίδας.

Σε αυτή την περίπτωση, προσπαθούμε να δείξουμε τη δική μας αντίσταση.

 

Θα ήθελα επίσης να υπογραμμίσω την δράση τριών συντρόφων. Του Salih Askeroğlu που είναι ο πρώτος αντιρρησίας συνείδησης που αρνήθηκε να υπηρετήσει στον στρατό το 1993. Των συντρόφων μου Murat Kanatlı και Haluk Selam Tufanlı που φυλακίστηκαν το 2014 από το καθεστώς λόγω της άρνησης τους να στρατευτούν. Αυτά τα τρία ονόματα είναι πολύ σημαντικά για τον αγώνα μας. Οι δικαστικές υποθέσεις του Μουράτ και του Χαλούκ συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, όπως και η δική μου. Δεν ξέρουμε τι θα μας φέρει το μέλλον. Ωστόσο, αυτή είναι η πρώτη φορά που το Κοινοβούλιο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου αρχίζει να συζητά το δικαίωμα στην άρνηση στράτευσης. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική περίοδος για εμάς. Εάν δεν νομιμοποιήσουν αυτό το δικαίωμα, ο Murat, ο Haluk και εγώ θα αντιμετωπίσουμε εκ νέου τη φυλάκιση.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας μας, συντρόφισσες από το νότιο τμήμα της Κύπρου, την Ελλάδα και την Τουρκία εξέφρασαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν σύντροφοι που αντιστέκονται ενάντια στον καπιταλισμό. Η ελπίδα δεν έρχεται από το πουθενά. Η ελπίδα προέρχεται από την καθεαυτό μας ύπαρξη, από την ύπαρξή μας ως τέτοια. Πιστεύω ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία θα καταρρεύσει και ο άνθρωπος θα γίνει απόλυτα ελεύθερος.

Όπως είπε και ο Jean-Paul Sartre: “Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος”

English text follows

Dear Comrades and Friends

There are two basic questions which are “why am I living in this life?” and “How is my life constructed?” The answers of these questions could be change in different periods of our life. However, I believe that these questions would be guide how do we need to live. In other words, these questions help us to create our own views of point.

One of the main problems in this century is human being have been lost its own meaning. We are not able to clarify meaning of our existence. This absence throws our life to the emptiness. The human being who is found his/her self in the emptiness hasn’t got any passion to question, to understand or to change what is constructed for him/her.

My story had been started from this point. Cyprus is an island which people are banishment in the respect of soul and mind. That’s why; the people who live in this island are not able to clarify meaning of their existence. Who could explain the meaning of existence? The answer should be free human being. Cypriots always say proudly “Cyprus is a home for many civilizations.” By saying this, we as a Cypriot attempt to cover our bondage and try to emphasize how we are “civilized”.

This is a biggest mistake of reading history. Cyprus is occupied by all empires and all states during the history. Does the occupation mean civilization? Occupation is a war. Occupation means slavery. Occupation means militarism. Occupation means exploitation of human labour and natural resource. When you look at the historical buildings which are take place in the island, majority of them are castles, churches or mosques. These buildings are figures of power. In the other words, these buildings are figures of slavery. As all we know, the power controls oppressed people by religion and militarism. We as an oppressed people in the Cyprus internalize slavery. We never learn meaning of freedom. The one how doesn’t know meaning of freedom, doesn’t able to ask and to find meaning of existence. In all respects, freedom is an existence.

What does conscientious objection mean in Cyprus? Conscientious objection is individual resistance against the power. It is a civil disobedience. At 1974, our island was occupied by Turkey. Northern part of Cyprus is under control of occupation troops. Southern part of Cyprus has military bases which belong to England. Many times in the news, we are reading that American and European military troops use ports of Southern Cyprus for war of Iraq and war of Syria. Cyprus always has a significance place for imperialism. Who dies in these wars? Oppressed people were killed in these wars. Still we are ready to die for needs of bourgeoisie. Oppressed people haven’t got any confliction between each other. However, bourgeoisie wants to earn more and more. Oppressed people are ready to die for them because of nation, because of state.

There is a big fire in the Middle East. It seems it will spread to other countries. In the meeting of Warsaw, Poland, Netanyahu pointed out position of Iran in the Syria. It seems that we will face another big war very soon in the Middle East. Weapon industry makes a lot of profit from these wars as well. As an oppressed people, we do not have any nation or any state. We are already exploited by bourgeoisie under the name of democracy. Democracy is the big illusion which imposes to us. We do not have any right under the capitalism.

The war which was held in 1974 is not my war. The war which is holding in the Middle East, it is not my war. That’s why I will not hold any arms against my friend Antonis in Cyprus and my friend Ahmed in the Middle East or any friends, comrades from anywhere around of the world. We must to increase our voice against fascism. It is enough to see innocent people kill each other. It is enough to see oppressed people are soldiers of this deconstruction in the world.

I exist for free world, free human being. I exist for new life which hasn’t got any borders, guns or armies. I exist for against exploitation human labour and natural sources. From these points, I have been declared my conscientious objection.

15 of January, the regime which stands under the shadow of Erdoğan at the northern part of Cyprus, imprisoned me. A lot of people in Turkey who are writers, journalists, academicians are arrested by Erdoğan. Many of them are against war between Turks and Kurds. Many of them are against pressure of Erdoğan. It is impossible to mention human rights or freedom of speech in Turkey. There are more than 40.000 Turkish soldiers at the northern part of Cyprus. Turkish embassy controls everything. Last year, newspaper called Afrika which is published northern part of Cyprus was attacked by hundreds of fascists who were taken Erdoğan’s order. They attempted to kill people who are in the building of newspaper.

In this circumstance, we try to show our own resistance. I would like to underline three comrades name as well. Salih Askeroğlu is first conscientious objector who declared his objection at 1993. My comrades Murat Kanatlı and Haluk Selam Tufanlı were imprisoned at 2014 by the regime because of their objection. These three names are very important for our struggle. Murat’s and Haluk’s cases are still carrying on and mine as well. We do not know what the future will bring to us. However, this is the first time that Parliament in the Northern part Cyprus start to discuss right of conscientious objection. Thus it is very important period for us. If they do not legalize this right, it means that Murat, Haluk and I will face imprisonment again.

I would like to thank all people who show their solidarity with us. During our campaign, comrades from Southern part of Cyprus, Greece and Turkey shows their solidarity in all respects. It is very important for us to know we are not alone. It is very important for us to know there are many comrades to show resistance against capitalism. We do not take hope from anywhere. Hope itself comes from our profound existence. I believe that private property will collapse and human being will be totally free.

As Jean-Paul Sartre said: “Man is condemned to be free”

Το πραξικόπημα στην Βενεζουέλα δεν θα περάσει!

By Bandieracy

Οι φονιάδες ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ σε συνεργασία με τα ανδρείκελα τους στην Βενεζουέλα, δηλαδή σύσσωμη η αστική τάξη και η νεοφιλελεύθερη δεξιά μέχρι και την φασιστική ακροδεξιά, επιχειρούν με πραξικοπηματικές ενέργειες να ανατρέψουν την κυβέρνηση και να επιβάλουν τον ηγέτη της δεξιάς αντιπολίτευσης σαν πρόεδρο, όπως ο ίδιος έχει αυτοανακηρυχθεί!

Ο Γκουαϊδό δήλωσε ότι είναι έτοιμος να αναλάβει την προεδρία “με την υποστήριξη των ενόπλων δυνάμεων, του λαού και της διεθνούς κοινότητας” καλώντας απροκάλυπτα σε πραξικόπημα, ενώ ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο κάλεσε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο να παραιτηθεί και παρότρυνε τις ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας να στηρίξουν το πραξικόπημα.

Είναι πάγια πολιτική των ΗΠΑ σε όλη την υφήλιο, μα ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική ιστορικά, να ανατρέπουν εκλεγμένες κυβερνήσεις που δεν τους είναι αρεστές, να επιβάλουν φασιστικά καθεστώτα και να επεμβαίνουν στρατιωτικά για να προωθήσουν τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα.

Ειδικότερα στην Βενεζουέλα, είναι νωπές ακόμα οι μνήμες από το πραξικόπημα του 2002 , για την ανατροπή και δολοφονία του προηγούμενου προέδρου Ούγκο Τσάβες, το οποίο απέτυχε χάρη στη μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση. Σήμερα οι ΗΠΑ μετά από πολύχρονο εμπάργκο, το οποίο ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τα προβλήματα που υπάρχουν στην Βενεζουέλα, επιτίθενται ξανά και απειλούν να πνίξουν στο αίμα τον λαό.

Φυσικά οι στόχοι τους είναι εμφανείς και δεν τους κρύβουν καθόλου. Όπως δήλωσε ο Τζον Μπόλτον, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, «θα κάνει μεγάλη διαφορά για τις ΗΠΑ από οικονομική άποψη αν μπορούσαμε να πετύχουμε οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες να επενδύσουν και να παράγουν το πετρέλαιο στη Βενεζουέλα»….

Σε αυτή την συγκυρία έχουν σαν συμμάχους αντιδραστικά καθεστώτα στη περιοχή, όπως ο νέος ακροδεξιός πρόεδρος της Βραζιλίας Μπολσονάρο και ο νεοφιλελεύθερος πρόεδρος της Αργεντινής Μάκρι, που έσπευσαν ήδη να αναγνωρίσουν ως πρόεδρο τον Γκουαϊδό.

Το πραξικόπημα επικροτεί και η ΕΕ με δηλώσεις του προέδρου του συμβουλίου της, Ντόναλντ Τουσκ, αλλά και εκπροσώπων των περισσότερων κρατών-μελών, ενώ το ευρωκοινοβούλιο με ψήφισμα της δεξιάς, των συντηρητικών και των σοσιαλδημοκρατών αναγνωρίζει τον Guaido ως το «μοναδικό νόμιμο προσωρινό πρόεδρο» της Βενεζουέλας, με ψήφους και κυπρίων ευρωβουλευτών, συγκεκριμένα ο Λ. Χριστοφόρου (ΔΗΣΥ) και η Ελ. Θεοχάρους (Αλληλεγγύη/ΔΗΚΟ), ενώ ο Δ. Παπαδάκης (ΕΔΕΚ) τήρησε αποχή. Έτσι και η ΕΕ ξεκάθαρα στηρίζει ολόπλευρα το πραξικόπημα και την επίθεση των ΗΠΑ.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον λαό της Βενεζουέλας και ενώνουμε τις φωνές μας με όσους αντιστέκονται στη πραξικοπηματική απόπειρα κατάληψης της εξουσίας του Γκουαϊδο. Μόνο ένα μαχητικό ακηδεμόνευτο ταξικό κίνημα μπορεί να ορίσει το μέλλον του χωρίς προστάτες και να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου.

Bandiera – Συλλογικότητα Αναρχικών και Κομμουνιστών

Εκδήλωση 24/1/19 στη Λευκωσία: «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών»

By Bandieracy

Μετά την πρώτη παγκύπρια προβολή στην Λεμεσό, οι Παρτιζάνοι των Αθηνών ταξιδεύουν στην Λευκωσία! Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που παρακολουθούν αυτό το διάστημα χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα και προκαλεί συγκίνηση. 

Ένα ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα (’41-’44). 14 αφηγήσεις. 14 ιστορίες. Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη.

Η εκδήλωση στην Λευκωσία με παρουσίαση, προβολή του ντοκιμαντέρ και συζήτηση, θα γίνει μετά από σχετική πρόσκληση, στο οίκημα του κεντρικού συνδέσμου της Θύρα 9, που βρίσκεται στην οδό Αχερμού 10, περιοχή Παλλουριώτισσα, την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου ώρα 19:30.

Με αφετηρία τις μαρτυρίες ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην Αντίσταση, το ντοκιμαντέρ Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών επιχειρεί να ρίξει φως σε γνωστές και άγνωστες ιστορίες του αγώνα τους, όπως αυτές διαδραματίστηκαν μέσα στις συνοικίες της Αθήνας.

Από την περίοδο του λιμού του ’41-’42, τα συσσίτια, τις μεγαλειώδεις πορείες ενάντια στην επιστράτευση, τις μάχες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στις συνοικίες, την ίδρυση του ΕΑΜ με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, τις παράνομες προκηρύξεις και τα συνθήματα της ΕΠΟΝ στους τοίχους μέχρι την απελευθέρωση της Αθήνας οι πρωταγωνιστές συνθέτουν ένα μωσαϊκό εμπειριών, αγώνων και προσδοκιών για το πώς επέλεξαν να συγκρουστούν με την ηττοπάθεια και τη συνεργασία με τον ναζισμό-φασισμό.

Οι προσωπικές ιστορίες «δένουν» με σπάνιο αρχειακό υλικό, πρωτότυπη μουσική των drog_A_tek και πλάνα του σήμερα μέσα από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τις συνοικίες της Αθήνας.

Σκηνοθεσία: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Γιάννης Ξύδας
Έρευνα – Σενάριο: Γιάννης Ξύδας
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Δ/νση φωτογραφίας – Μοντάζ: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Ηχοληψία – Μιξάζ: Ανδρέας Γκόβας
Πρωτότυπη μουσική: drog_A_tek
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Χρήστος Πανάγος
Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Ηλίας Διάμεσης
Γραφιστική επιμέλεια: Κώστας Μηναΐδης
Επικοινωνία – Απομαγνητοφωνήσεις: Σέβη Σαλαγιάννη
Παραγωγή: Ομάδα Συλλογική Μνήμη

Στη φυλακή ο Τ/Κ αντιρρησίας Χαλιλ

By Bandieracy

Σήμερα συνελήφθη και θα εκτίσει 20 μέρες φυλακή ο Τουρκοκύπριος αντιρρησίας συνείδησης, Χαλίλ Καραπατσιάογλου, γιατί αρνήθηκε να πληρώσει το πρόστιμο που του επέβαλε το στρατοδικείο του κατοχικού καθεστώτος, εντός 10 ημερών όπως όριζε η καταδικαστική απόφαση.

Μετά τη σύλληψη του Χαλίλ στο σπίτι του, εκ μέρους της δικοινοτικής πρωτοβουλίας για τους αντιρρησίες συνείδησης, ο Μουράτ Κανατλί μίλησε για «πληγή της δικαιοσύνης», λέγοντας ότι ο Χαλίλ είναι όμηρος της Τουρκίας. Ανέφερε τις διαδικασίες ενώπιον των δικαστηρίων που αφορούν τους αντιρρησίες και σημείωσε ότι και η διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ συνεχίζεται.

Το απόγευμα έξω από τις φυλακές όπου οδηγήθηκε ο Χαλίλ, έγινε συγκέντρωση αλληλεγγύης με αρκετούς διαδηλωτές να κρατούν πανό με συνθήματα όπως «νομοθεσία για τους αντιρρησίες συνείδησης τώρα» και «ελευθερία στους πολιτικούς κρατούμενους».

Ο Χαλίλ είχε καταδικαστεί σε είκοσι μέρες φυλάκιση από το στρατοδικείο πριν δέκα μέρες. Ο ίδιος ανακοίνωσε από το 2014 ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης και αρνήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του εφεδρεία. Από τότε είχε ξεκινήσει η δικαστική διαδικασία εναντίον του που ολοκληρώθηκε με την καταδικαστική απόφαση. Δήλωσε ότι το κάνει για ιδεολογικούς λόγους και ήταν αποφασισμένος όπως και έπραξε, να διεκδικήσει το δικαίωμα αναγνώρισης του αντιρρησία συνείδησης, ακόμα κι αν πάει φυλακή.

Ανέφερε ότι είχε υποχρεωθεί στα 18 να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία καθώς ο πατέρας του δούλευε ως επιστάτης σε ένα εργοστάσιο των δυνάμεων ασφαλείας.

Τότε δεν είχε το θάρρος είπε να ανακοινώσει ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης πριν πάει στρατό, αλλά δηλώνει ότι εάν υπάρχει κάποιος που έχει το θάρρος να το πράξει πριν πάει στρατό, «είμαι δίπλα του».

Δεν είναι εχθροί μας οι Ελληνοκύπριοι συμπατριώτες μας, όπως και κανένας λαός στον κόσμο είπε χαρακτηριστικά.

Ο Χαλίλ είναι μέλος της δικοινοτικής πρωτοβουλίας για τους αντιρρησίες συνείδησης, λέγοντας ότι ως πρωτοβουλία είναι έτοιμοι να προσφέρουν στήριξη και νομική αρωγή σε όποιον αποτανθεί κοντά τους από ολόκληρη την Κύπρο. Πρόσθεσε ότι ούτε η κυπριακή δημοκρατία είναι εναρμονισμένη με τις διεθνείς προδιαγραφές στο θέμα αυτό, αφού κανονικά η επιτροπή αξιολόγησης τέτοιων αιτημάτων θα έπρεπε να αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από πολίτες (μη στρατιωτικούς) ενώ στη αρμόδια επιτροπή είπε, υπάρχουν στρατιωτικοί αξιωματούχοι.

Έξω από τα δικαστήρια εκείνη την μέρα έγινε μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης. Μετά την καταδικαστική απόφαση ο Χαλιλ ευχαρίστησε όλους όσοι στάθηκαν αλληλέγγυοι και τόνισε ότι ο αγώνας συνεχίζεται.

Ο δικηγόρος του ανάφερε ότι θα προσφύγει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχει ήδη ένας Τ/Κ αντιρρησίας συνείδησης, ο Χαλούκ Σελάμ Τουφανλί, που έχει προσφύγει στο ΕΔΑΔ, ενώ ήδη εξετάζεται η υπόθεση του επίσης αντιρρησία συνείδησης, Μουράτ Κανατλί.

Η συντεχνία των Τ/Κ εργαζομένων στον τύπο, τόνισε σε ανακοίνωση της ότι δεν αναγνωρίζουν το δικαστήριο και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η απόφαση. Δηλώνουν ξεκάθαρα ότι Ε/κ και Τ/κ είναι ένας λαός και δεν πρόκειται να σηκώσουν όπλο σε συμπατριώτες τους. Μάλιστα ο πρόεδρος της συντεχνίας Αλί Κισμίρ και ο γενικός γραμματέας, Σερκάν Σογιαλάν είπαν ότι θα διεκδικήσουν και οι ίδιοι το δικαίωμα του αντιρρησία συνείδησης.

Εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυοι και στηρίζουμε με όποιο τρόπο μπορούμε τον δίκαιο αγώνα του Χαλίλ, ενός πραγματικού αγωνιστή για την ειρήνη και την επανένωση που πρέπει να γίνει παράδειγμα για όλο τον κυπριακό λαό

Οι ομιλίες από την εκδήλωση με τις τ/κ οργανώσεις

By Bandieracy

Δημοσιεύουμε σήμερα σε μπροσούρα, τις ομιλίες από την εκδήλωση που έγινε στις 20 Νοεμβρίου στην Λευκωσία με θέμα: Κρίση στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και η προοπτική ταξικών δικοινοτικών αγώνων.

Η μπροσούρα περιλαμβάνει μια σύντομη εισήγηση της εκδήλωσης από την συλλογικότητα μας και μεταφρασμένες στα ελληνικά τις ομιλίες που έγιναν από τις κομμουνιστικές τουρκοκυπριακές οργανώσεις, Πολιτιστικό κέντρο Μποράν, Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα και Σοσιαλιστικό κόμμα Κύπρου. Μπορείτε να την διαβάσετε και να την κατεβάσετε σε μορφή pdf

Πέταξαν στο δρόμο 100 άτομα και οικογένειες!

By Bandieracy

Η είδηση ότι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων στο κέντρο της Λευκωσίας πέταξαν στον δρόμο 100 άτομα, κύπριους και μετανάστες (κάποιοι απ αυτούς πολιτικοί πρόσφυγες) μπορεί να φαίνεται πρωτοφανής και να προκαλεί σε όλους/ες μας οργή και αγανάκτηση (εκτός από κάποιους που χαίρονται με την δυστυχία ανθρώπων όταν προέρχονται από άλλες χώρες) δεν αποτελεί όμως έκπληξη, ούτε μεμονωμένο περιστατικό δυστυχώς. Όσο μεγαλώνει το κόστος ζωής και αυξάνεται η κοινωνική ανισότητα με τα μειωμένα εισοδήματα της εργατικής τάξης και τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, τόσο οξύνεται και το κοινωνικό πρόβλημα της πρόσβασης στη στέγη, όπως παρατηρούμε ήδη σε έντονο βαθμό στην Λεμεσό με την συνεχή αύξηση των ενοικίων που αφήνει ήδη αρκετούς ανθρώπους και οικογένειες άστεγους.

Όσο κι αν προσπαθούν αυτοί που κυβερνούν να μας πείσουν ότι η κρίση έχει παρέλθει και βαδίζουμε σε μεταμνημονιακή περίοδο δήθεν ανάπτυξης και ευημερίας, η αμείλικτη πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά καθημερινά. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν βαριά τις πολιτικές και την αναλγησία κράτους και κεφαλαίου που σπρώχνουν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι ένοικοι που αφήνονται σήμερα χωρίς κανένα έλεος στον δρόμο, είναι μέρος της πιο υποτιμημένης και εκμεταλλευόμενης εργατικής τάξης.

Χωρίς να τους δοθεί κανένα περιθώριο, με ελάχιστες μέρες προειδοποίησης και με κομμένο το νερό και το ρεύμα εδώ και μέρες, προχώρησαν σε αναγκαστικές εξώσεις ανθρώπων που έμεναν εκεί για χρόνια και με αρκετούς ενοικιαστές να έχουν το δικαίωμα να διαμένουν στην οικία τους μέχρι και τον Αύγουστο του 2019. Δεν σεβάστηκαν ούτε έγκυο γυναίκα και οικογένειες με μικρά παιδιά, ούτε δίστασαν να τους πετάξουν έξω κυριολεκτικά πετώντας τα πράγματα τους στο δρόμο, ενώ φαίνεται ότι η απόφαση ήταν προειλημμένη από κάποιους ώστε να υλοποιήσουν τα σχέδια τους για πώληση σε επενδυτές ή μετατροπής των χώρων, αφού έβγαλαν έξω κόσμο που αποδεδειγμένα είχε διευθετήσει τις όποιες υποχρεώσεις του.

Η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη, απέδειξαν ακόμα μια φορά ότι προστατεύουν μόνο τα επιχειρηματικά συμφέροντα και τις τράπεζες εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη πέραν το να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να στεγαστούν άμεσα όσοι είναι άστεγοι και δίνουν αγώνα επιβίωσης, να υπάρχει οργάνωση για αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων.

Όπως έχουμε επισημάνει και με αφορμή πρόσφατη κινητοποίηση στην Λεμεσό, είναι απαραίτητες οι συλλογικές αντιστάσεις και η κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά και η δημιουργία ενός κινήματος που να συνδέει όλα τα επιμέρους ζητήματα που πλήττουν την κοινωνία (στέγαση, εργασιακά, χρέος κτλ) και να κατευθύνεται μαχητικά ενάντια τόσο στις πολιτικές του κεφαλαίου, όσο και στο σύστημα που τους γεννά.

Εκδήλωση 20/11: Κρίση στην τ/κ κοινότητα – προοπτική δικοινοτικών ταξικών αγώνων

By Bandieracy

Ως γνωστό η οικονομική κρίση στην Τουρκία επηρεάζει έντονα την τουρκοκυπριακή κοινότητα, λόγω και της οικονομικής εξάρτησης μεταξύ άλλων, του κατοχικού καθεστώτος από το τουρκικό κράτος και κεφάλαιο. Πως όμως την βιώνει ο πληθυσμός, ιδιαίτερα η εργατική τάξη;

Σαν Bandiera, διοργανώνουμε εκδήλωση – συζήτηση την Τρίτη στην Λευκωσία ώρα 19:00 στην Δημοτική αγορά (πλατεία παλιού δημαρχείου)  με κεντρικούς ομιλητές τις τ/κ οργανώσεις: Κομμουνιστική Λίγκα, Σοσιαλιστικό Κόμμα Κύπρου και Πολιτιστικό κέντρο Μποράν.

Η εκδήλωση έχει ως κεντρικό στόχο να ενημερωθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά για την οικονομική κατάσταση των εργαζομένων στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, από την οπτική γωνία των ομιλητών, μέσα στα πλαίσια της παρούσας οικονομικής κρίσης, αλλά και για τα βήματα τακτικής που προτείνονται από τις ομάδες στην κατεύθυνση της δικοινοτικής συνεννόησης και κοινής δράσης.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει με μια δική μας σύντομη τοποθέτηση για τη γενικότερη οικονομική κατάσταση και τη σημασία της δικοινοτικής συνεννόησης, ιδιαίτερα των συλλογικοτήτων εκείνων που οραματίζονται και δρουν προς την κατεύθυνση μιας άλλης κοινωνίας απελευθερωμένης από τα δεσμά του καπιταλισμού.

Εκδήλωση 30/10: Προβολή «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών»

By Bandieracy

Τρίτη 30 Οκτωβρίου ώρα 19:00 στην Λεμεσό στο καφενείο Στο Δρόμο, περιοχή Κάστρου, οδός γενεθλίου Μιτελλά 21.

Έχουμε την χαρά και την τιμή να παρουσιάζουμε για πρώτη φορά στην Κύπρο ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που προβάλλεται τώρα στην Ελλάδα. Ένα ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα (’41-’44). 14 αφηγήσεις. 14 ιστορίες. Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη.

Με αφετηρία τις μαρτυρίες ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην Αντίσταση, το ντοκιμαντέρ Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών επιχειρεί να ρίξει φως σε γνωστές και άγνωστες ιστορίες του αγώνα τους, όπως αυτές διαδραματίστηκαν μέσα στις συνοικίες της Αθήνας.

Από την περίοδο του λιμού του ’41-’42, τα συσσίτια, τις μεγαλειώδεις πορείες ενάντια στην επιστράτευση, τις μάχες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στις συνοικίες, την ίδρυση του ΕΑΜ με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, τις παράνομες προκηρύξεις και τα συνθήματα της ΕΠΟΝ στους τοίχους μέχρι την απελευθέρωση της Αθήνας οι πρωταγωνιστές συνθέτουν ένα μωσαϊκό εμπειριών, αγώνων και προσδοκιών για το πώς επέλεξαν να συγκρουστούν με την ηττοπάθεια και τη συνεργασία με τον ναζισμό-φασισμό.

Οι προσωπικές ιστορίες «δένουν» με σπάνιο αρχειακό υλικό, πρωτότυπη μουσική των drog_A_tek και πλάνα του σήμερα μέσα από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τις συνοικίες της Αθήνας.

Σκηνοθεσία: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Γιάννης Ξύδας
Έρευνα – Σενάριο: Γιάννης Ξύδας
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Δ/νση φωτογραφίας – Μοντάζ: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Ηχοληψία – Μιξάζ: Ανδρέας Γκόβας
Πρωτότυπη μουσική: drog_A_tek
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Χρήστος Πανάγος
Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Ηλίας Διάμεσης
Γραφιστική επιμέλεια: Κώστας Μηναΐδης
Επικοινωνία – Απομαγνητοφωνήσεις: Σέβη Σαλαγιάννη
Παραγωγή: Ομάδα Συλλογική Μνήμη

Συμμετέχουμε στην κινητοποίηση για τα ψηλά κτίρια στην Λεμεσό

By Bandieracy

Στηρίζουμε το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λεμεσού για κινητοποίηση αύριο ώρα 11:00 στην γέφυρα του ΓΣΟ στον παραλιακό.

Η ανέγερση των ψηλών κτηρίων στην Κύπρο και ειδικότερα στην πόλη της Λεμεσού, αποτελεί μέρος μιας γενικευμένης επίθεσης που βιώνει ο κόσμος της εργασίας και η κοινωνική βάση. Αποτελεί τμήμα μιας πολιτικής που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας εις βάρος της κοινωνίας, με ταυτόχρονες οικολογικές, αρχιτεκτονικές και κυκλοφοριακές συνέπειες.

Η ριζική αλλαγή του αστικού τοπίου εμφανίζεται ως μια κρατική στρατηγική ανάκαμψης της οικονομίας από την κρίση, μετατρέποντας ολοκληρωτικά την πόλη σε ένα ψυχρό τοπίο γρήγορης κερδοφορίας. Η πολιτική αυτή, αναδεικνύει την πλήρη υποταγή του κρατικού μηχανισμού στις υπηρεσίες ενός ολιγαρχικού συμπλέγματος (κατασκευαστικός κλάδος, επαγγελματικές υπηρεσίες κλπ) καθώς κατοχυρώνονται υπέρμετρες εξουσίες στην πολεοδομία και το υπουργείο εσωτερικών, να αδειοδοτεί πύργους σχεδόν ανεξέλεγκτα.

Παράλληλα αναδεικνύοντας ότι μέσα στο πλαίσιο των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων οι νομοθετικές ρυθμίσεις δεν είναι «ουδέτερες» και «γενικές» αλλά ταξικά μεροληπτικές εξυπηρετώντας τα επιμέρους  συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Την ίδια στιγμή που συντελείται αυτή η διαδικασία έχουμε, σε επικοινωνιακό επίπεδο, τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της αστικής τάξης (αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, ΜΜΕ κλπ.)  να «θεαματοποιούν» το όλο ζήτημα παρουσιάζοντας την εντατικοποιήμενη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και απόσπαση υπεραξίας (καπιταλιστικό κέρδος) ως «ευκαιρία απασχόλησης και άνοιγμα νέων θέσεων εργασίας».

Οι συνέπειες της στον κόσμο της εργασίας και τα χαμηλά στρώματα είναι άμεσες και δυσμενείς. Οι τιμές των ενοικίων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα καθώς οι τιμές ενοικίασης στέγης, είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις πολιτικές προσέλκυσης μεγαλοεπενδυτών έναντι διαβατηρίων αλλά και της “ανάπλασης της πόλης”. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται για την ανάκαμψη της οικονομίας στρώνουν τον δρόμο στους μεγαλοεπιχειρηματίες να επενδύσουν σε καζίνο, επιβλητικές μαρίνες και ψηλά κτήρια εκτοπίζοντας ταυτόχρονα την εργατική τάξη και τα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Με αυτό τον τρόπο επιτελείται μια διαδικασία αισθητικοποίησης των κοινωνικοοικονομικών αντιθέσεων σε αρχιτεκτονικό και χωροταξικό επίπεδο καθώς η ταξική τμηματοποίηση (κεφαλαιοκράτες – εργατική τάξη/λαϊκά στρώματα) συμπίπτει με τη γεωγραφική τμηματοποίηση (κέντρο πόλης – περιφέρεια).

Μεθοδεύεται μια σταδιακή «γκετοποιήση» των πλουσίων στο κέντρο της πόλης, ενώ παράλληλα,  επιχειρείται μια πλήρη υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης (απολύσεις, μειώσεις μισθών, συντάξεων κτλ). Αυτή η πολιτική κοινωνικής εξαθλίωσης σε συνδυασμό με τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, δημιουργεί ένα ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα στην πρόσβαση της στέγης.

Επεκτείνεται επίσης σταδιακά η εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου (θάλασσα) και περιορίζεται η ηλιοφάνεια και η θέα στο ευρύ κοινό. Η ανεξέλεγκτη κατάσταση και οι περιβαλλοντικές συνέπειες που επιφέρουν τα κατασκευαστικά απόβλητα είναι ήδη εμφανείς, καθώς μπροστά στην αναγκαιότητα του γρήγορου κέρδους, δεν έγινε η απαραίτητη περιβαλλοντική μελέτη.

Η πολιτική ανέγερσης ψηλών κτηρίων και η ανάπλαση της πόλης, δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο τους κατοίκους της περιοχής που βιώνουν την ριζική αλλαγή του τοπίου τους, αλλά είναι ένα ζήτημα με πολλές πολιτικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις. Τα ψηλά κτήρια αποτελούν όψη μιας ευρύτερης επίθεσης κράτους-κεφαλαίου, όπου εντείνει μια ταξική και κοινωνική σύγκρουση επηρεάζοντας όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής.

Η δημιουργία ενός κινήματος που να συνδέει όλα τα επιμέρους ζητήματα που πλήττουν την κοινωνία (πόλη, στέγαση εργασιακά, κτλ) και να κατευθύνεται μαχητικά ενάντια τόσο στις πολιτικές τους, όσο και στο σύστημα που τους γεννά,  είναι επιτακτική ανάγκη.

                                                                                                                            

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

ΠΑΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΨΗΛΩΝ ΚΤΗΡΙΩΝ

ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ                            

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΙΚΙΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΤΩΝ ΚΑΤΩΤΑΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ      

 

Bandiera

Η εισήγηση μας από την εκδήλωση στην Αθήνα

By Bandieracy

Την Πέμπτη 19 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση-συζήτηση στην Αθήνα από την Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) με θέμα: ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου Ισραήλ και ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας στην Κύπρο. Η εκδήλωση άνοιξε με εισήγηση από την Ταξική Αντεπίθεση με επίκεντρο την στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ και τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και ακολούθησε εισήγηση από μέλος της συλλογικότητας μας που παρευρέθηκε και συμμετείχε στην εκδήλωση.

Η εισήγηση δημοσιεύτηκε στο 3ο τεύχος (10/2018) της έντυπης παρέμβασης δρόμου Έφοδος στον Ουρανό από την Ταξική Αντεπίθεση που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.

 

 

Την (ανα)δημοσιεύουμε αυτούσια:

Σύντροφοι/φισες χαίρομαι που είμαι σήμερα μαζί σας και έχω την ευκαιρία να μοιραστώ εμπειρίες και εκτιμήσεις κι από τις δικές μας μάχες. Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 44 χρόνια από το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας με σύμμαχο την ε/κ ακροδεξιά οργάνωση ΕΟΚΑ Β (15 Ιουλίου 1974) και ακολούθως την τουρκική εισβολή στην Κύπρο (20 Ιουλίου). Αυτές τις συμφορές μας έφεραν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και συγκρουόμενοι εθνικισμοί που κλιμακώνονταν συνεχώς από την δεκαετία του 1950 και μετά.

Έχει σημασία να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή όχι μόνο για σκοπούς ενημέρωσης, αλλά και γιατί εκτός των άλλων, η κυρίαρχη τάση στην πολιτική προσπαθεί να απαλείψει από την συλλογική μνήμη των Κυπρίων  την ολιστική ιστορία της Κύπρου και στη θέση της να εγκαθιδρύσει μέσω της παιδείας και του καθεστωτικού λόγου, έναν αλυτρωτισμό γεμάτο σωβινισμό και εθνικισμό ο οποίος σίγουρα δεν μπορεί να συμβάλει σε ένα κοινό μέτωπο με τους τ/κ προοδευτικούς ανθρώπους.

Αντίστοιχα και σε συνάρτηση με το κεντρικό θέμα της σημερινής εκδήλωσης, οι ενεργειακοί και στρατιωτικοί άξονες Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ που προβάλλονται με «εθνική ομοψυχία» ως «κινήσεις προστασίας του «ελληνισμού», δεν είναι τίποτα άλλο παρά εργαλεία και μοχλοί πιέσεως των μεγάλων παιχτών της περιοχής (π.χ. απέναντι στην Τουρκία που προσπαθεί να κάνει τους δικούς της ακροβατισμούς και εκτός «δυτικού πλαισίου»)  για να υποτάξουν ολόκληρη την περιοχή στους σχεδιασμούς τους.

Βέβαια, η παραποίηση της ιστορίας χρησιμεύει και ως ιδεολογικό όπλο που υπηρετεί το δυτικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος για δεκαετίες επιδιώκει να διατηρήσει την Κύπρο ως οργανικό τμήμα των γεωστρατηγικών του σχεδιασμών στη Μεσόγειο, τη Β. Αφρική, την Μέση και Εγγύς Ανατολή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκει να υποδαυλίζει, να αξιοποιεί και να εργαλειοποιεί τις εθνοτικές διαφορές, να αναπαράγει ένα διαιρετικό πλαίσιο εντός της κυπριακής κοινωνίας που θα του επιτρέπει να παρεμβαίνει. Είτε αυτοπροσώπως, είτε μέσω των δύο νατοϊκών κρατών (Ελλάδας και Τουρκίας) στις οποίες οι δύο κοινότητες αποτείνονται για να ισχυροποιεί η μια τη θέση της έναντι της άλλης και αποπροσανατολίζοντας από ένα κοινό μέτωπο στο οποίο οι εργαζόμενοι -ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι- θα μπορούσαν να αγωνιστούν μαζί για την ανεξαρτησία της Κύπρου απέναντι στους ιμπεριαλιστές και τις ντόπιες αντιδραστικές αστικές τάξεις.

Ένα κοινό, ταξικό και διεθνιστικό μέτωπο που θα όριζε το Κυπριακό όχι ως «ελληνοτουρκική» διαφορά, ούτε ως αφηρημένα πρόβλημα «διαμοιρασμού εξουσίας», αλλά ως πρόβλημα του οποίου η ταξική συνθήκη και η κεντρική σύγκρουση που το διαπερνά είναι: ιμπεριαλισμός – λαός. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε να επαναφέρει το Κυπριακό ζήτημα (ως επιμέρους) στη κοινωνική του βάση, και την αντιθετική σχέση κεφαλαίου – εργασία (το γενικό) που χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό κοινωνικό πλαίσιο και τον ιμπεριαλισμό, μιας και ο τελευταίος συνιστά ανώτερο στάδιο ανάπτυξης των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων. Την ίδια στιγμή βέβαια που η ιστορική συγκυρία επιβάλει να τεθεί το Κυπριακό ζήτημα (ως επιμέρους) και με πολιτικούς όρους, δηλαδή εναντίωσης στον εθνικισμό, το φασισμό και τις ξένες στρατιωτικές παρουσίες.

Το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα που άρχισε να αναπτύσσεται την δεκαετία του 1920 με την συγκρότηση των πρώτων συνδικάτων αλλά και την ίδρυση του κομμουνιστικού κόμματος Κύπρου (1926) που δρούσε υπό συνθήκες παρανομίας επί αγγλικής αποικιοκρατίας,  είχε στο επίκεντρο του την κοινή δράση Ελλήνων και Τούρκων εργατών. Στην αντιαποικιακή εξέγερση των Οκτωβριανών το 1931, πέφτουν νεκροί και μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας, ενώ με την καταστολή της, στελέχη του κόμματος εξορίζονται. Το ΚΚΚ συμμετείχε με δεκάδες εθελοντές στον Ισπανικό εμφύλιο το 1936 στο πλευρό αναρχικών και κομμουνιστών που μάχονταν ενάντια στους φασίστες του Φράνκο.

Την δεκαετία του 1940 το κίνημα πρωτοστατεί στον αντιαποικιακό αγώνα έχοντας ακόμα και νεκρούς σε διαδηλώσεις από πυροβολισμούς της αποικιακής αστυνομίας. Εκείνη την περίοδο άρχισαν να αναπτύσσονται δικοινοτικοί ταξικοί αγώνες. Μετά την λήξη του παγκοσμίου πολέμου, οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν στο κίνημα αποστράτευσης ενάντια στα σχέδια των Άγγλων να στείλουν τους αντιφασίστες εθελοντές σε πολεμικές εκστρατείες της Αγγλίας για να καταστείλει απελευθερωτικά κινήματα. Σε μια τέτοια διαδήλωση, έπεσε νεκρός ο Τάσος Κυθραιώτης από πυρά Άγγλου αξιωματικού, στις 8 Οκτωβρίου 1945.

Ο εμφύλιος στην Ελλάδα εντείνει την ιδεολογική σύγκρουση και τον πολιτικό διαχωρισμό στη ε/κ κοινότητα. Οι εθνικιστές ιδρύουν οργάνωση Χ στην Κύπρο, στα πρότυπα της αντίστοιχης στην Ελλάδα που είχε αρχηγό τον Γρίβα. Οι Χίτες στην Κύπρο προσπαθούσαν με επιθέσεις να εκφοβίσουν αριστερούς και συνεργάζονταν με την αποικιακή αστυνομία για την καταστολή των συνδικάτων.

Το 1948 έγιναν και οι μεγαλύτερες και πιο άγριες απεργίες στην Κύπρο, με την συμμετοχή ε/κ και τ/κ εργατών. Τα δεξιά συνδικάτα και οι Χίτες ενίσχυαν τους απεργοσπάστες, η αστυνομία πυροβολούσε απεργούς μεταλλωρύχους, ενώ αυτόνομες ομάδες εργατών απάντησαν με δυναμίτες! Τότε γίνονταν καθημερινά συλλήψεις, δίκες και φυλακίσεις απεργών.

 

 

Η στροφή του ΑΚΕΛ (ιδρύθηκε το 1941 σαν η νόμιμη έκφραση του ΚΚΚ που αυτοδιαλύθηκε το 1944) προς τo σύνθημα «ένωση και μόνο ένωση» (με την Ελλάδα) εγκαταλείποντας την εξελικτική προσέγγιση που είχε προηγουμένως (αυτοκυβέρνηση-αυτοδιάθεση-ένωση) αλλά και η απροθυμία του να στηρίξει δυναμικές μορφές αντίστασης, αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην εκκλησία και την δεξιά παράταξη να πάρει την ηγεμονία του αντιαποικιακού αγώνα. Επιστέγασμα αυτών των εξελίξεων είναι ο ερχομός του Γρίβα στην Κύπρο, μετά από κάλεσμα του Μακάριου, για να ηγηθεί ένοπλου αγώνα με σκοπό την ένωση με την Ελλάδα. Ο Γρίβας ως γνωστό ίδρυσε την ΕΟΚΑ που ξεκίνησε την δράση της την πρώτη Απριλίου 1955.

Τα επόμενα χρόνια αναδύεται ο εθνικισμός-σοβινισμός ως κυρίαρχο ηγεμονικό πλαίσιο μέσα στις δύο κοινότητες, ενώ παράλληλα ο αμερικανοβρετανικός ιμπεριαλιστικός παράγοντας βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να εκμεταλλευτεί, να υποδαυλίσει αυτό το εθνοτικό μίσος και να μετατρέψει το Κυπριακό από αποικιακό ζήτημα, σε ζήτημα «ελληνοτουρκικής» αντιπαράθεσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το 1958 κατά την αποικιακή περίοδο, ξεσπούν οι πρώτες ένοπλες δικοινοτικές συγκρούσεις.  Την ίδια χρόνια ιδρύθηκε η ΤΜΤ, ένοπλη σοβινιστική τ/κ οργάνωση που είχε σαν στόχο την διχοτόμηση.

Η Κύπρος, η θέση της οποίας αναβαθμίζεται όλο και περισσότερο σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, εντάσσεται τότε όλο και πιο έντονα στους σχεδιασμούς των Άγγλων αλλά και των Αμερικανών. Τη δεκαετία του ’50 έχουμε την ανάδυση του αραβικού αντιαποικιακού εθνικισμού που έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση των Βρετανών από τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ (κάτι που αναγκάζει τους Βρετανούς να μεταφέρουν το στρατηγείο της περιοχής στην Κύπρο).  Χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού Ήντεν, το ’56, που αναφέρει ότι η βιομηχανική ζώνη των Βρετανών εξαρτάται από τις πετρελαιοπηγές της Μέσης Ανατολής, στις οποίες η Κύπρος παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο ως σταθμός ανεφοδιασμού και ότι σε περίπτωση που χαθεί ο έλεγχος στις πηγές αυτές, συνεπάγεται τεράστια οικονομικά προβλήματα για τη Μ. Βρετανία. Επίσης, την ίδια περίοδο οι Αμερικανοί επιδιώκουν μια πιο διευρυμένη και αναβαθμισμένη παρουσία στην περιοχή, ενώ έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο να παραμείνει αρραγής η ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ διατηρώντας μια ελληνοτουρκική ισορροπία δυνάμεων στην Κύπρο.

Το 1960 με την επιβολή των συμφωνιών της Ζυρίχης-Λονδίνου δημιουργήθηκε στην ουσία ένα κράτος προτεκτοράτο. Αυτές οι συμφωνίες έβαζαν σε λειτουργία μια σειρά από ωρολογιακές βόμβες που στα επόμενα χρόνια θα έπνιγαν την Κύπρο στο αίμα. Έθεταν το νέο κράτος ουσιαστικά υπό την κηδεμονία των «εγγυητριών δυνάμεων» Ελλάδας, Τουρκίας και Μ. Βρετανίας. Το σύστημα διακυβέρνησης ήταν εξαιρετικά δυσλειτουργικό και συνέβαλε στον εθνοτικό ανταγωνισμό και διαχωρισμό.

Με τις συνθήκες αυτές η Μ. Βρετανία διατηρεί μέχρι σήμερα το 5% των κυπριακών εδαφών υπό την κατοχή της και στα εδάφη αυτά αναπτύσσει στρατιωτικές βάσεις που χρησιμεύουν και ως ορμητήριο και μετόπισθεν των πολέμων του ΝΑΤΟ σε άλλες χώρες όπως Ιράκ, Αφγανιστάν και Συρία.

Το 1963, τρία χρόνια μετά την εγκαθίδρυση του κυπριακού κράτους, οι δικοινοτικές συγκρούσεις οξύνονται και επεκτείνονται καθώς έδρασαν  παραστρατιωτικές οργανώσεις και στις δύο κοινότητες. Σε πολιτικό επίπεδο αφενός η ε/κ εθνικιστική ελίτ επιχειρεί να μονοπωλήσει την εξουσία του κυπριακού κράτους διατηρώντας παράλληλα τη θέση για Ένωση με τη Ελλάδα και αφετέρου η τ/κ εθνικιστική ελίτ, επιχειρεί να δημιουργήσει συνθήκες γεωγραφικού διαχωρισμού με την προοπτική οριστικής διχοτόμησης.

Με όχημα τη «διπλή ένωση» οι νατοϊκοί κύκλοι επεξεργάστηκαν σχέδια ντε φάκτο διχοτόμησης του νησιού έχοντας ως στόχο η Κύπρος να μοιραστεί ανάμεσα στις «σφαίρες επιρροής» της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, δρώντας ως τοποτηρητές των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή. Διατηρώντας επομένως το γεωστρατηγικό έλεγχο της Κύπρου υπό την ευρύτερη ηγεμονία της Δύσης (αμερικανικοί κατασκοπευτικοί σταθμοί, βρετανικές βάσεις κλπ), υπονομεύοντας την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου και εξυπηρετώντας τους συνολικότερους σχεδιασμούς στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Εκείνη την περίοδο, τόσο το 1958, όσο και αργότερα τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, δολοφονούνται ε/κ και τ/κ κομμουνιστές, από εθνικιστές στις δύο κοινότητες. Ίσως τα δούμε εκτενέστερα σε μελλοντική εκδήλωση, για την ώρα δεν θα επεκταθώ αλλά θα κάνω μια ξεχωριστή αναφορά στην διπλή δολοφονία του τ/κ Ντερβις Αλι Καβάζογλου και του ε/κ Κώστα Μισιαούλη (μέλη του ΑΚΕΛ) από την ΤΜΤ στις 11 Απριλίου 1964. Κι αυτό γιατί η ιστορία τους συμπυκνώνει την σύγχρονη κυπριακή τραγωδία.

Κύριος στόχος τότε των δολοφόνων ήταν ο Καβάζογλου που πρωτοστατούσε στη κοινή πάλη της εργατικής τάξης και ήταν αποφασισμένος να αντιταχθεί με κάθε μέσο στα σχέδια των εθνικιστών και ιμπεριαλιστών για να επιβάλουν την διχοτόμηση και τον διαχωρισμό. Το 1963 όταν γενικεύονταν οι δικοινοτικές συγκρούσεις, είχε πει: «Οι ιμπεριαλιστές τα κατάφεραν να οδηγήσουν τους νέους της Κύπρου – Έλληνες και Τούρκους – να πολεμούν ο ένας τον άλλο με όπλα και να σκοτώνονται. Αυτοί οι νέοι που ως τα χτες ακόμα δούλευαν μαζί στα ίδια μεταλλεία, αυτοί που πότιζαν με τον ιδρώτα τους την ίδια γη για να τους δώσει ψωμί για τα παιδιά τους”.

Σύμφωνα με μαρτυρίες τ/κ συντρόφων (που μετά την δολοφονία αποχώρησαν από το ΑΚΕΛ έχοντας πολιτικές διαφωνίες αλλά και την εκτίμηση ότι δεν τον προστάτεψε) πιθανολογείται ότι ο Καβάζογλου οδηγήθηκε στο ριψοκίνδυνο σχέδιο μιας ένοπλης κατάληψης του χωριού Λουρουτζίνα όπου δολοφονήθηκε, με σκοπό την μετατροπή του σε φρούριο κατά της πολιτικής του διαμελισμού που εφάρμοζε ο Ντενκτάς (πολιτικός ηγέτης της ΤΜΤ).

Ο Μισιαούλης που εκείνη την μέρα συνόδευε τον σύντροφο του σε εξόρμηση και θυσιάστηκε μαζί του, έχει πίσω από το όνομα του μια διπλή ιστορία πολιτικής δολοφονίας. Ο ανιψιός του με το ίδιο όνομα, εργάτης, δολοφονήθηκε από την ΕΟΚΑ Β στις 17 Ιουλίου 1974, σε ηλικία 24 ετών. Έτσι ένας Μισιαούλης δολοφονήθηκε από τον τουρκικό εθνικισμό κι ένας άλλος αργότερα από τον ελληνικό εθνικισμό.

Για τα επόμενα χρόνια, ειδικότερα από την εγκαθίδρυση της χούντας στην Ελλάδα το 1967 και μετά, οι επεμβάσεις της στην Κύπρο, η ίδρυση της ΕΟΚΑ Β από τον Γρίβα το 1971 και η δράση της, οι εξελίξεις μέχρι και τα τραγικά γεγονότα του 1974, αλλά και τι ακολούθησε από τότε μέχρι σήμερα, θα τα αφήσω για την ώρα να τα δούμε πιο αναλυτικά, μελλοντικά σε άλλη εκδήλωση όπως προείπα, αλλά και μέσα από την συζήτηση σήμερα ενδεχομένως.

Η δική μας αντίληψη σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα, αλλά και ειδικότερα στην σημερινή συγκυρία, είναι ότι μόνο ένα ενιαίο δικοινοτικό κίνημα, με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, με ταξικό και μαχητικό χαρακτήρα, μπορεί να αντιπαρατεθεί με τις επιδιώξεις των ελίτ στις 2 κοινότητες, να παλέψει ενάντια στο βίαιο διαχωρισμό, τον εθνικισμό και την κατοχή, να υπερβεί τα πλαίσια που καθορίζουν οι κυρίαρχες τάξεις και να θέσει τους δικούς του όρους και προϋποθέσεις, στην προοπτική για την απελευθέρωση από ιμπεριαλιστές αλλά και ντόπιους δυνάστες.

Είναι κάτι που τονίσαμε από την ιδρυτική μας διακήρυξη πριν σχεδόν ένα χρόνο και που προσπαθούμε να προωθήσουμε μέσα από τις επαφές μας, τις εκδηλώσεις, τις παρεμβάσεις και τις δράσεις  που είχαμε μαζί και με τουρκοκύπριους συντρόφους, όπως ήταν για παράδειγμα η διαδήλωση στις βρετανικές βάσεις στην Λεμεσό που ήταν ορμητήριο επιθέσεων στην Συρία πριν λίγους μήνες. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η αντιφασιστική-αντικατοχική κινητοποίηση που πραγματοποιήσαμε προχτές στην Λευκωσία με την συμμετοχή και τ/κ οργανώσεων.

Θα κλείσω με κάποια σχόλια σχετικά με τις διακρατικές στρατηγικές συμμαχίες με το Ισραήλ. Οι υπό διαμόρφωση ενεργειακοί (αλλά και στρατιωτικοί) άξονες Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, όπως και Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου προβάλλονται από την ντόπια ε/κ αστική τάξη ως «δίκτυ προστασίας» απέναντι στις επιδιώξεις του ανταγωνιστικού τουρκικού κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο παρά εργαλεία και μοχλοί πιέσεως της ιμπεριαλιστικής «Αυτοκρατορίας» των ΗΠΑ με σύμμαχο την ΕΕ για να υποτάξουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ολόκληρη την περιοχή υπό τη δυτική ηγεμονία.

Από την άλλη το τουρκικό κεφάλαιο θέτει το ζήτημα αξιοποίησης των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου μέσω της κατασκευής ενός αγωγού προς Τουρκία, που θα προμηθεύει την Ευρώπη με φυσικό αέριο, με στόχο να καταστεί η Τουρκία διαμετακομιστικός σταθμός και περιφερειακός ενεργειακός κόμβος. Η τουρκική αστική τάξη επιδιώκει να γίνει Ευρασιατικός κόμβος αερίου εκμεταλλευόμενη τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν προς την Ευρώπη, την ενεργειακή συνεργασία με το ιρακινό Κουρδιστάν και την ένταξη των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου σε αυτό το συνολικό εγχείρημα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχουμε και το ζήτημα του East-Med. Ο αγωγός αυτός που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την περιοχή της ΝΑ Μεσογείου (Ισραήλ, Κύπρος) προς την Ελλάδα και από ‘κει στην Ιταλία, με στόχο να προμηθεύει την ευρωπαϊκή αγορά, αποτελεί νομιμοποίηση της ληστείας και απόσπασης του φυσικού πλούτου των Παλαιστινίων. Τα δικαιώματα του κοιτάσματος «Λεβιάθαν» που συνορεύει με την κυπριακή ΑΟΖ ανήκουν ιστορικά στον παλαιστινιακό λαό.

 

 

Πρέπει να πούμε ότι η συνεργασία Κύπρου-Ισραήλ που αναβαθμίζεται συνεχώς την τελευταία δεκαετία, άρχισε να μορφοποιείται επί της “αριστερής ” κυβέρνησης Χριστόφια το 2008 και φυσικά εντατικοποιήθηκε και επεκτάθηκε (ιδιαίτερα στον στρατιωτικό τομέα) το 2013 μέχρι σήμερα από την δεξιά κυβέρνηση Αναστασιάδη.

Είναι χαρακτηριστική η εχθρική στάση που κράτησε το κυπριακό κράτος απέναντι στην διεθνή αποστολή αλληλεγγύης των πλοίων προς την Γάζα τον Μάιο του 2010, τότε που ως γνωστό εκείνες τις μέρες έγιναν και οι δολοφονίες ακτιβιστών από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό, όταν εισέβαλε στα πλοία.

Συγκεκριμένα στις 29 Μαΐου το κυπριακό κράτος απαγόρευσε τον απόπλου του Στόλου της Ελευθερίας από τα λιμάνια της Κύπρου, αλλά και την επιβίβαση κόσμου που ήθελε να συμμετέχει στην αποστολή. Τα πλοία μετέφεραν περίπου 700 άτομα και 10.000 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας. Η αιτιολόγηση τότε ήταν ότι “η Κυπριακή Δημοκρατία δίνει αγώνα επιβίωσης και ότι πρέπει να αποφεύγονται οι οποιεσδήποτε ενέργειες, οι οποίες προκαλούν δυσκολίες, ακόμα και ζημιά σε αυτό τον αγώνα.” Στην πραγματικότητα απλά εκτελούσε εντολές του ισραηλινού κράτους.

Οι δολοφονίες από τους Ισραηλινούς έγιναν ξημερώματα της 31ης Μαΐου.

Ακολούθως, τον Δεκέμβρη του 2010 η κυβέρνηση Χριστόφια υπέγραψε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, παρά τις αντιδράσεις του Λιβάνου, καθώς παραβιάζονταν κυριαρχικά του δικαιώματα.

Ακόμα και τα τραγικά γεγονότα με την έκρηξη πυρομαχικών στην ναυτική βάση στο χωριό Μαρί, στις 11 Ιουλίου 2011, που είχε σαν αποτέλεσμα 13 νεκρούς και 62 τραυματίες, σχετίζονται με τις σχέσεις Κύπρου-Ισραήλ.

Τα πολεμοφόδια ήταν αρχικά στο υπό κυπριακή σημαία πλοίο Μόντσεγκορσκ, που κατευθυνόταν αρχές του 2009 από το Ιράν προς τη Συρία, ναυλωμένο από ιρανική εταιρεία.

Η κυπριακή κυβέρνηση, μετά από σήμα του Ισραήλ και πιέσεις των ΗΠΑ, ανέλαβε να ελέγξει το πλοίο στο λιμάνι της Λεμεσού. Στα κοντέινερ βρέθηκαν πυρομαχικά, τα οποία δεσμεύτηκαν στο νησί, αφού “παραβιαζόταν το εμπάργκο εξαγωγής όπλων από το Ιράν”, όπως δήλωσε η κυπριακή κυβέρνηση σε συνεννόηση με ΗΠΑ και Ισραήλ. Έτσι φυλάσσονταν στην ναυτική βάση στο Μαρί μέχρι που έγινε η έκρηξη τους.

Εμείς γενικότερα και σε αυτό το ζήτημα δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα σε ότι αφορά την δράση μας. Ήδη έχουμε τοποθετηθεί ξεκάθαρα ενάντια στην οποιαδήποτε συνεργασία Κύπρου-Ισραήλ, για τον αντιδραστικό χαρακτήρα που έχει  ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και προσπαθούμε να αναδείξουμε τον βρώμικο ρόλο του κυπριακού κράτους ως υπηρέτης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, αλλά και τους κινδύνους που εμπεριέχουν αυτές οι συμμαχίες για τους λαούς στη ευρύτερη περιοχή. Ταυτόχρονα επιδιώκουμε με την δράση μας σε αυτό το πεδίο να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό  αγώνα του Παλαιστινιακού λαού που βιώνει τον μιλιταριστικό σοβινισμό του ισραηλινού κατοχικού στρατού.

Αλληλεγγύη εκφράζουμε παράλληλα στα τμήματα εκείνα της αριστεράς και των αναρχικών που δρουν στο Ισραήλ ορθώνοντας έμπρακτα ανάστημα απέναντι στις πρακτικές εθνοκάθαρσης που εφαρμόζει η ισραηλινή κυβέρνηση, όπως και στους αντιρρησίες συνείδησης που αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτή την σφαγή.

Τονίζουμε ότι σε αυτό το έγκλημα εις βάρος του παλαιστινιακού λαού, συμμετέχει όχι μόνο το κυπριακό κράτος, αλλά και όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα που στηρίζουν αυτή την πολιτική.

Θεωρούμε αδιανόητο, για μια χώρα όπως η Κύπρος η οποία συνεχίζει να βρίσκεται υπό τον κλοιό ξένων στρατευμάτων και η ανεξαρτησία της οποίας συνεχίζει να παραβιάζεται από τον κατοχικό τουρκικό στρατό, να συμμετέχει στην στήριξη με οποιοδήποτε τρόπο της κατοχής μιας άλλης χώρας και της αφαίμαξης του πλούτου των Παλαιστινίων.

Σκοπός μας είναι να μπορέσουμε να συμβάλουμε όχι μόνο τοπικά, αλλά και διεθνώς σε ένα ευρύτερο συντονισμό κινημάτων και οργανώσεων, στην προοπτική συγκρότησης ή ισχυροποίησης μετώπων αντίστασης στην επιθετικότητα των ιμπεριαλιστών. Εκτιμούμε σύντροφοι/φισες ότι ειδικά εδώ δίνουμε κοινό αγώνα, η δική σας συμβολή είναι κρίσιμη και πολύ σημαντική, όπως και η δράση σας την οποία παρακολουθούμε στενά και δίνει δύναμη και σε μας. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

 

❌