One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Δελτίο εποχής: Η κυβέρνηση αγωνίζεται να επιπλεύσει καθώς αναδύεται αποπνικτικά πια η δυσοσμία από την διαπλοκή και τα σκάνδαλα της [αλλά ?

By Maria Emmanuel



«..με την στροφή που σημειώθηκε από την ημέρα της ανακήρυξης της ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, γνωρίσαμε μια επανάσταση στον πνευματικό τομέα, που έχει τις διαστάσεις μια ιμπρεσιονιστικής αντίληψης του κόσμου, μια δίψας για ζωή, για κίνηση, για δημιουργια που αντιμάχεται τη στατικότατα και το ημίφως της περασμένης εποχής» ..Κυριάκος Χαραλαμπίδης


Η προσπάθεια επιστροφής και συντήρησης του παρελθόντος: Ένα ελεγχόμενο επικοινωνιακό τοπίο – το οποίο όμως δεν φαίνεται να αποδίδει προκαλώντας πανικό και επιπρόσθετες προσπάθειες συγκεντροποίησης του ελέγχου….

Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση φαίνεται να αγκομαχά και να προσπαθεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα να κινητοποιήσει μηχανισμούς, δίκτυα και εξαγορές [όπως των συμβουλών στο προεδρικό] για να διασφαλίσει έλεγχο της πληροφόρησης – αλλά και βολικές παροχές σε διάφορα δίκτυα, όπως φάνηκε με το νομοσχέδιο που αποφυλακίσεις διαφόρων. Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη επιτυχία, παρά τον ολοκληρωτικό πια έλεγχο των τηλεοράσεων – η ανάληψη του TVONE από τον Χάσικο, σε συνάρτηση με την ιδιοκτησία των εγκαταστάσεων του  Άλφα, την παρουσία του Τσουρούλη στο Σίγμα, την ολοκλήρωση από ότι φαίνεται [μέχρι τώρα τουλάχιστον] της συνεγερμοποίησης του δελτίου ειδήσεων του ΡΙΚ με την Αλεξανδρινού, και την σταθερή σχέση με τον Λουκή του Αντένα, περιγράφουν ένα πλήρως ελεγχόμενο τοπίο με στημένα θεάματα.

Η έκφραση δυσφορίας, ωστόσο, του Αναστασιάδη για τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, μάλλον δείχνει την αδυναμία της κυβέρνησης να μετατρέψει σε επιρροή τον απόλυτο έλεγχο που έχει ανάμεσα στους ιδιοκτήτες των καθεστωτικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Στον τύπο η υποταγή το Πολίτη στο προεδρικό φαίνεται να είναι ξεκάθαρη πια – σε βαθμό που η Αλήθεια των Χάσικου-Κουλέρεμου, προβάλει κάπως σαν ενδο-συναγερμική αντιπολίτευση για το κυπριακό [προσπαθεί να προωθήσει την πίεση για κινήσεις προς την ..λύση]. Ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση φαίνεται να υπάρχει εν μέρει από τον Φιλελεύθερο που προβάλει φυσικά την κυβερνητική θέση σταθερά με ημέτερους και στην αρχισυνταξία και στα πρωτοσέλιδα. Αλλά σε αντίθεση με τον Πολίτη που μετατράπηκε σε «φωνή του προεδρικού» η στρατηγική του Παττίχη φαίνεται να είναι πιο πλουραλιστική – αφήνοντας και χώρο για κριτική. Και από εκεί και πέρα στα mainstream σαν αντιπολίτευση υπάρχουν μόνο τα ΜΜΕ της αριστεράς [Χαραυγή, Άστρα]. Ο ιδιοκτησιακός έλεγχος από τους ΔΗΣΥ-Αναστασιάδη φαίνεται να φτάνει το 90%… Και προφανώς, θα γίνει και πιο πιεστικός τώρα που το ΔΗΣΥ ελέγχει η έχει άμεση πρόσβαση στα ΔΣ των 2 εναπομεινάντων τράπεζων μέσα από τις οποίες θα εκβιάζει τους ιδιοκτήτες αν [μεγάλο αν] διαφωνούν σε κάτι. Δεν ήταν τυχαίο σε αυτό το πλαίσιο, το σκηνικό με την Logicom και την δωρεάν του Συνεργατισμού στην Ελληνική…


Η απρόσμενη ανάδυση της δυσφορίας σαν οργή: η αποτυχία συγκάλυψης/λογοκρισίας του σκανδάλου του Συνεργατισμού και η εντυπωσιακή κινητοποίηση των εκπαιδευτικών ως μοντέλο αντίστασης

Όμως παρά τα θεαματικά σκηνικά ελέγχου το προεδρικό και ο ΔΗΣΥ δεν φαίνονται να πείθουν. Και μάλιστα, μάλλον παρακολουθήσαν με horror την κινητοποίηση των εκπαιδευτικών.  Σε ένα πρώτο επίπεδο, όπως έγινε πια διάχυτα κατανοητό, η κίνηση της κυβέρνησης στις αρχές Ιουλίου να εξαπολύσει μια χυδαία επίθεση δαιμονοποίησης των εκπαιδευτικών, ήταν απόπειρα μετατόπισης από το σκάνδαλο του Συνεργατισμού που ξεφευγε πια από τον έλεγχο των ημέτερων/καθεστωτικών ΜΜΕ. Δυστυχώς για την κυβέρνηση το θέμα του Συνεργατισμού, δεν εξαφανίστηκε – αντίθετα πηρέ πιο έντονη μορφή καθώς άρχισε να καταγράφεται, με ξεκάθαρο τρόπο η ημετεροκρατικα πρακτική του Χ. Γεωργιάδη, και άρχισαν να κυκλοφορούν αναφορές για την λίστα διαγράφης δανείων με φόντο συναλλαγές, αλλά και για σκόπιμες παραπλανήσεις του κοινού όπως και για σχέδια για στημένων «ελεγχόμενων εκροών καταθέσεων». Το σκηνικό μιας στημένης διαδικασίας για μεταφερθούν οι καταθέσεις του Συνεργατισμού σε ένα ελεγχόμενο από τον ΔΗΣΥ [και σαν άτομα από τα ηγετικά του στελέχη μέσω Logicom] τραπεζιτικό ίδρυμα όπως η Ελληνικη άρχισε να διαγράφεται ξεκάθαρα. Σύμπτωμα του πανικού του κατεστημένου είναι οι δικηγόροι που άρχισαν να μαζεύονται στην αίθουσα των καταθέσεων της Διερευνητικής, αλλά και οι επιθέσεις ενάντια στον Γεωργίου της επιτροπής σαν ξεκάθαρο συναγερμικό κόλπο δημιουργίας «σκιών», όπως τις ονομάζουν εσωκομματικά, αλλά και στους ευρύτερους κύκλους της εμπλεκομένης πτέρυγας της πολιτικής ελίτ.


Η κινητοποίηση των εκπαιδευτικών όχι μόνο απέτρεψε την εστίαση σε αυτούς σαν δαιμονοποιημένο στόχο για να μην εστιαστεί η κοινή γνώμη στους ημέτερους του Χάρη [πάντως οι τηλεοράσεις προσπάθησαν έντονα με κατ’ επανάληψη στημένα πάνελ] αλλά πρόβαλαν ένα ακόμα χειρότερο σενάριο: ξαφνικά μια ομάδα εργαζομένων, σε ποσοστό 95% [και άμα ελέγχεις τα 90% των ΜΜΕ και το 100% των τηλεοράσεων και ψηφίζουν εναντίον σου 95% σε αι διαμάχη…], ξεπέρασε τις οποίες εσωτερικές διαφοροποιήσεις [την πρακτική, δηλαδή, του ΔΗΣΥ, για «διαίρει και βασίλευε»] και οργανωμένοι στα πλαίσια των συντεχνιών τους, αντιμετώπισαν την επικοινωνιακή μηχανή της κυβέρνησης, και την νίκησαν. 

Ήταν και η ήττα του νεοφιλελευθερισμού μια απώλεια, αλλά το περιορισμένο βεληνεκές της απήχησης τόσο του νεοφιλελευθερισμού σαν οικονομικής πρακτικής, αλλά και της δαιμονοποίησης των εργαζομένων που διεκδικούν, του Δημοσίου σαν θεσμού, αλλα και των συντεχνιών, φάνηκε από την πρώτη προσπάθεια το 2012-14. Εκείνο που ήταν πολύ πιο προβληματικό για την κυβέρνηση ήταν η ανάδυση μια ταξική συνείδησης με άξονα την αξιοπρέπεια της εργασίας που ξεπερνούσε τους διχασμούς και διαιρέσεις πάνω στους οποίους στήνει ο ΔΗΣΥ διακυβέρνηση της μειοψηφίας που εκπροσωπεί. Και αν αυτό το μοντέλο, της συσπείρωσης για κοινωνικά ζητήματα, απλωθεί και σε άλλους τομείς;…


Τρέχοντας στον ΟΗΕ για να εκλιπαρήσουν διατήρηση/μη-μείωση της UNFICYP και πουλώντας καραμέλες υποσχέσεων… για ανακύκλωση διαπραγματεύσεων

Κατά τα άλλα όμως τρέχει και το κυπριακό κάπως με φόντο την ευθύνη [όσον αφορά τον ΟΗΕ] του Αναστασιάδη για το ναυάγιο του Κραν Μοντανά, και την απειλουμένη μείωση της UNFICYP. Ο Αναστασιάδης εκφώνησε μια κωμική [για τον ίδιο] ομιλία στον ΟΗΕ, με αναφορές σε διεθνή ζητήματα [από τον υποσιτισμό μέχρι την κατάσταση στην Νιγηρία και την Υεμένη !!] για τα οποία ο ίδιος ποτέ δεν ασχολήθηκε και δεν έχει ιδέα. Απλώς του έδωσαν ένα copy paste κείμενο, και ο διάβασε χωρίς να τσαπίζει στην ανάγνωση. Κατά τα άλλα μερικοί άρχισαν να ρίχνουν σενάρια για σκηνικά δυο κρατών [εξελικτικά ή μη] - στον Πολίτη καταγράφονται «σκέψεις δυο κρατών» εξισώνοντας τις ευθύνες από το Κραν Μοντανά, ενώ ο Πολυβίου περιφέρεται με τα εξελικτικά σενάρια. Γενικότερα, η ελίτ που ζει από το καθεστώς εξαίρεσης/έκτακτης ανάγκης προσπαθεί να επαναφέρει το σκηνικό σε ένα μοτίβο επανάληψης συνομιλιών που θα κωλοβαρούν στο μοντέλο της ανακύκλωσης των θεμάτων που ήδη συζητήθηκαν την περίοδο 2015-17. Ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα βρεθεί τρόπος [υπαρχει και το ΕΛΑΜ ως ρεζέρβα] να δημιουργηθεί μια νέα εμπλοκή κοκ. Και τότε τουλάχιστον εσωτερικά, όπως έγινε αρχικά μετα το ναυάγιο του Κραν Μοντανά από τους Αναστασιάδη – Χριστοδουλίδη, θα είναι διαθέσιμα τα ΜΜΕ να ξεπλύνουν. Αλλά και εκείνο το ξεπλυμα δεν κράτησε πολύ… Και τώρα είναι άλλο το σκηνικό…


Το φυσικό αέριο και το αδιέξοδο: στο πανικό τους μερικοί φαίνονται να το παραχωρούν σε ξένα κράτη/συμφέροντα με υποσχέσεις θεαμάτων…

Από την άλλη υπάρχει και το ζήτημα του φυσικού αερίου, στο οποίο η κυβέρνηση ποντάρει ότι θα καταφέρει να γίνουν κάποιες γεωτρήσεις – για να έχει κάτι να προσφέρει στο κοινό. Αλλά για μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να έχει την κατανόηση της Τουρκίας – και αρά σχετικές παραχωρήσεις. Οι συνομιλίες ανακύκλωσης σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν ένα σκηνικό, όπου θα προσπερνιόταν η αποκάλυψη του Αναστασιάδη το 2017 στο Κραν Μοντανά, και η Τουρκία θα ήταν κάπως δεσμευμένη να μην επαναλάβει το σενάριο της Σουπιάς. Κατά τα άλλα η Τουρκία έχει πια θέσει τις διεκδικήσεις της [για την δική της ΑΟΖ χωρίς διαπραγμάτευση, αφού και η ελληνοκυπριακή πλευρά κανει το ίδιο] όπως και τις διεκδικήσεις των τουρκοκυπρίων, μέσα από την ελεύθερη διακίνηση των πλοίων της γύρω από την Κύπρο, υπό μορφή περικύκλωσης. Η κρυφή ελπίδα του Αναστασιάδη και του καθεστώτος διαπλοκής φαίνεται, σε αυτό το πλαίσιο, να είναι ουσιαστικά να παραχωρήσουν την βόρεια, ανατολική και στην ανάγκη και μερίδα της δυτικής θάλασσας γύρω από την Κύπρο, στην Τουρκία [όπως του «ξέφυγε», υποτίθεται, προεκλογικά]. Όμως σε ένα τέτοιο καθεστώς, όλοι διαισθάνονται την αδυναμία και το αδιέξοδο – το Ισραήλ διεκδικεί ήδη μερίδιο από το κυπριακό φυσικό αέριο. Όχι ότι κάνει και τίποτα ιδιαίτερο καθώς περιμένει την Τουρκία με την ελπίδα να κανει άνοιγμα προς το Τελ Αβίβ – απλώς προσφέρει φαντασιακές ελπίδες, και ζητά αντίτιμο όπως φαίνεται. Και ενδεχομένως ανάλογα να ζητούν και άλλοι που θα προσφέρουν υποσχέσεις… και θεάματα συναντήσεων για εσωτερική κυπριακή κατανάλωση…


Οι νέες ισορροπίες και δυναμικές της περιοχής, αλλά και της Ασίας που αναδύεται πια ολοκληρωτικά εκτός του δυτικού πέπλου επιρροής

Η φευγαλέα ελπίδα του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης ότι η κόντρα Τουρκίας – ΗΠΑ [μέσω Τραμπ] θα οδηγούσε σε «κατάρρευση» [κάτι όπως τον «μαρμαρωμένο βασιλιά» ή το «κουρδικό κράτος» προηγούμενων φαντασιώσεων] δεν επιβεβαιώθηκε και πάλι. Αντίθετα, η Τουρκία εμφανίστηκε με σταθερή στήριξη [και ανατολικά, αλλά και με ανοίγματα από την ΕΕ] να είναι αυτό που διαφαινόταν από καιρό – η περιφερειακή δύναμη της περιοχής. Ο ρόλος της στην συμφωνία για το Idlib με την Ρωσία, η στήριξη της οικονομικά από το Κατάρ, και η σχέση της με το Ιράν στην βάση της συμφωνίας για τα πυρηνικά, την θέτει στο πλαίσιο των νέων δυναμικών στην περιοχή. Αντίθετα, η κυβέρνηση του Αναστασιάδη – ΔΗΣΥ παρακολουθεί τους συμμάχους της να μπλέκουν σε αδιέξοδα- και ο Αναστασιάδης να διαβάζει στον ΟΗΕ την ομιλία του που του έδωσαν, στην οποία αναφερόταν το πρόβλημα στην Υεμένη [το οποίο προκάλεσε η σύμμαχος του, η Σαουδική Αραβία]. Και το Ισραήλ παρακολουθεί τον εξοπλισμό με S 300 της Συρίας, η οποία νομιμοποιήθηκε από την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου. Οι απρόσμενες συνέπειες είναι προϊόν κινήσεων πανικού.


Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρύτερες κινήσεις σταθεροποίησης της περιοχής και ανάπτυξης νέων δυναμικών με άξονα την αυτονομοποίηση της περιοχής από την Δύση, αλλά και την ανάπτυξη του κινεζικού δρόμου του Μεταξιού [στο οποίο εμπλέκεται και η ΕΕ] είναι πέρα από το ραντάρ κατανόησης της κυβέρνησης – και του Αναστασιάδη αυτονόητα. Όπως και το γεγονός ότι καταλήγει στην περιοχή μας. Στο προεδρικό αγωνίζονται να επιπλεύσουν από τα σκάνδαλα διαπλοκής – δεν έχουν καιρό για γεωπολιτική..


Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης στην αποσύνθεση του: συγκροτήθηκε σαν μηχανισμός προστασίας και μετατρέπεται σε μηχανισμό ξεπουλήματος της χωράς..

Η πραγματική τους εξωτερική πολιτική συνίσταται στο να πουλούν την χωρά ή ότι απέμεινε. Η σκανδαλώδης εμπλοκή του δικηγορικού γραφείου της οικογένειας του προέδρου και στην πώληση διαβατήριων και στην υπόθεση με τα ψηλά κτήρια, είναι σαφές δείγμα – και το χειρότερο για την κυβέρνηση είναι πια καταγεγραμμένο στην συλλογική συνείδηση. Τώρα φαίνεται ότι προς πώληση ή χάρισμα/δωρεά [όπως έγινε με τον Συνεργατισμό] μπαίνουν η θάλασσα και κρατική γη.


Η δυσοσμία της διαπλοκής εκφράζεται στην κοινή γνώμη με την οργή για κάθε νέα αποκάλυψη της κυβερνητικής πρακτικής: η υπόθεση με την απελευθέρωση παιδεραστή, συνδεόταν αναπόφευκτα στο συλλογικό ασυνείδητο με την υπόθεση του θανάτους της Έλενας Φραντζή. Οι αποφυλακίσεις του Ρίκκου, αλλά και του Ηλιάδη [έστω και αν ο δεύτερο βγήκε με την βοήθεια δικαστών του Ανώτατου που αποφάσισαν ότι η παραπλάνηση από ημέτερους των τράπεζων, δικαιολογείται – και ο ένας από τους δικαστές μάλιστα φαίνεται, όπως το κατέγραψε και ο Παπακώστας, να αναρριχήθηκε με ταχύτητα στο Ανώτατο μετά την δίκη για το Μαρί] και τώρα των καταδικασθέντων για το θέμα του ΣΑΠΑ, αναδίνουν ένα αίσθημα ασυδοσίας για τους ημέτερους – ή για την εξασφάλιση στήριξης από μερίδες δικτύων και κυκλωμάτων.

Το ότι σε αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση [που κατά τα άλλα ήθελε να κόψει χρήματα από  την παιδεία] άρχισε να πετά χρήματα για να αγοράζει δημοσιογράφους η δίκτυα σχέσεων με δημοσιογράφους, απλώς επιβεβαίωνε ότι ήταν πριν λίγα χρόνια μια υποψία που πρόβαλε από τον εναλλακτικό χώρο σαν κριτική των ΜΜΕ. Το «θα σας βγάλω στα κανάλια» χάθηκε πια – τώρα είναι θα «γραφτεί στο facebook/Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης».


Μια κυβέρνηση που πολεμά τον χρόνο και την πλειοψηφία..

Σε αυτό το πλαίσιο, η προσπάθεια ανακύκλωσης του κυπριακού, έχει και σαν στόχο της αποτροπή συνεργασίας της αντιπολίτευσης για τα εσωτερικά – μια αυξανομένη συνεργασία στην Βουλή, θα δυσκόλευε την κυβέρνηση στην εξαγορές πλειοψηφιών, και ακόμα χειροτέρα για αυτήν μια αίσθηση ότι το κυπριακό θα μείνει σταλμένο [με υπόγειες παραχωρήσεις στην Τουρκία για να μπορεί να επιπλέει κάπως η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ], θα άνοιγε την πόρτα σε πλειοψηφία της αντιπολίτευσης να εμποδίζει τις συνεχόμενες προσπάθειες έγκρισης κονδυλίων και νομοσχέδιων διαπλοκής για τα εσωτερικά. Οποτε λίγη καραμέλα «κάτι γίνεται στο κυπριακό» θα ανοίξει χάσμα και πάλι για να μπορεί ο ΔΗΣΥ να περνά νομοσχέδια – και όταν έρθει η ώρα του κόλπου του ναυαγιου [είτε με ψηφίσματα του κόμματος του αρχιεπίσκοπου, του ΕΛΑΜ, είτε πιο ξεδιάντροπα όπως στο Κραν Μοντανά], θα έχουν εγκριθεί ήδη τα νομοσχέδια θα έχουν βγάλει εξω το Ρίκκο και θα έχουν προσλάβει την νέα στρατιά ημέτερων στο προεδρικό και αλλού κοκ…


Η Ιστορία ίσως να γράφεται και από τα κάτω – η διάχυση του αναπόφευκτου μέσω της καθημερινότητας

Η αντίδραση της βάσης [άλλωστε είναι καλά να θυμόμαστε ότι ήταν η βάση που έσπρωχνε την αντιπαράθεση με την κυβερνήτη όταν προσπαθούσε να εξαγοράσει ακόμα και εκεί] είναι ίσως η πιο ελπιδοφόρα. Όσο και να κτυπιούνται τα κόμματα του συρματοπλέγματος και οι σχολιογράφοι τους, οι ουρές για την βόρεια Λευκωσία [για πεζίνα, ψώνια, βόρεια θάλασσα] κοκ, είναι η κίνηση του χώρου που επανενωνεται.. Οι ρητορικές της επιφάνειας δεν πουλούν πια. Και οι φαντασιώσεις τις διχοτόμησης φαίνονται να είναι πιο φθηνές και από την τιμή της βενζίνης στη βόρεια Λευκωσία. Τα δεδομένα για την ομοσπονδιακή λυση είναι ήδη στο τραπέζι, και τα διεθνή δεδομένα [από το φυσικό αέριο μέχρι την ΕΕ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες] επιβεβαιώνουν το αναπόφευκτο σε ένα συνοριακό χώρο όπως η Κύπρος με δυο κοινότητες . Πλειοψηφία για δυο κράτη δεν υπάρχει ακόμα και αν δεχόταν η ε/κ ελίτ να μοιραστεί το καθεστώς έκτακτης ανάγκης το οποίο διαχειρίζεται μονοπωλιακά.


Η ομοσπονδία παραμένει η μόνη λυση, όχι γιατί είναι μια επιλογή ή γιατί έγινε τόση δουλειά για τόσες για τόσες δεκαετίες για να καταλήξουμε στο σχήμα που είναι στο τραπέζι σήμερα, αλλά γιατί είναι η πρακτική σύνθεση των αντίπαλων θέσεων και η αναπόφευκτη κατάληξη στην συμβίωσης σε ένα νησί σε ένα συνοριακό χώρο. Η διζωνική ομοσπονδία σήμερα είναι όπως η ανεξαρτησία πριν το 1960 – αναπόφευκτη, δαιμονοποιημένη από μερίδα της εξουσίας. Και τελικά και το ευκταίο και το εφικτό, όπως δείχνει ο ιστορικός χρόνος. Σε αυτό το πλαίσιο,  οι κινήσεις από το εξωτερικό [ΟΗΕ αλλά ίσως και μερίδα της ΕΕ] θα σπρώχνουν στο αναπόφευκτο. Όμως, το πραγματικό ρήγμα θα έρθει εσωτερικά. Οι Μαρωνίτες που άρπαξαν την ευκαιρία μετά το Κραν Μοντανά, ξανακτίζουν τα χωριά τους. Και το νότιο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, και το βαθύ κατεστημένο του, [για τα οποία το καρτέλ των καυσίμων είναι ίσως απλώς σύμπτωμα] αναζητούν τρόπους να κλείσουν μερικά πρόβατα πίσω στην μάντρα… Αλλά κάτι τρίζει βαθιά

Ίσως λοιπόν να μην είναι τυχαίο που βγήκε [η έβγαλαν;] στο σεργιάνι ο Πολυβίου… Η ανακύκλωση των ονομάτων [και αυτό το παράδοξα [;] κομβικό σημείο Τράπεζα Κύπρου – Μαρί είναι ενδιαφέρον στην επανάληψη του] ίσως να λέει και κάτι ευρύτερο..


❌