One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYeraltı Notları, Sevgul Uludag's blog on hamamboculeri.org

Story from a Turkish Cypriot reader: “Epiho and Maratha rubbish dumps are the same…”

By Sevgul Uludag

Story from a Turkish Cypriot reader: "Epiho and Maratha rubbish dumps are the same…"

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

One of my readers, a wonderful Turkish Cypriot who has been helping us for many years to find possible burial sites in the Mesaoria region has written a short story about what happened to those Greek Cypriots who were taken as prisoners of war in Voni, in the house of Frosso Dimou and then they all "disappeared" for many years… They were taken prisoners by a group of Turkish Cypriots from nearby villages… Today, I want to share his story… The following story is what he has written to me, after the remains of five Greek Cypriots buried at the Epiho rubbish dump were identified by the Cyprus Missing Persons' Committee and after they were returned for burial to their relatives… The sister of one of those Greek Cypriots had asked me about how her brother had died and whether he had suffered, whether he was tortured and what were the circumstances…
I asked my Turkish Cypriot reader who has been helping me for many years to write down what he knew… And he sat down and wrote a letter to the sister of that "missing" Greek Cypriot whose remains were found in the Epiho rubbish dump.
Here is his story, addressing the sister of one of the "missing" Greek Cypriots whose remains were found there:
"My dear sister,
I will write for you a short story… I heard that you wanted to know about how I was killed… It's been years since I was killed. My mother died, my father died… After they passed away, my bones were found in a rubbish dump…
I heard that you said "Thank God that my mother and father passed away before they would see us burying our brother…"
And I heard that you said "My brother was in a rubbish dump for many years…"
Don't be sad… Where the remains of the dead persons are is not important for them… But it is important for you… This I know… You want to remember the one who died, to memorise old days, to go and pray for him… I don't need that.
What I needed was days to live… Days to be alive…
I could not even have a kid…
I could not even make love with a woman as much as I wanted…
My sweat did not even mix with the sweat of a woman as much as I wanted…
We died for those who do not know the meaning of life, for their unbelievable ideologies… Their ideologies were not even my ideology… It wasn't even a thought I would follow to the end…
Then why did we die?
I died for the defense of my country… But without honour…
No, no, it is not me who has no honour… It is those who have killed me, the ones without honour.
What makes a human a real human is his or her honour.
Honour is the self-respect of a human being.
Honour is the value and the respect that a person feels for his or her own personality… It is the internal value of a human being…
A human being lives for its honour and kills for its honour…
With honour and with self-respect, he would kill with respect he feels towards the enemy. He kills while fighting… And then he feels respect for the person he has killed because his enemy was so strong and fearless…
We were with honour, we had accepted the defeat. But we were fearless.
We surrendered ourselves without fearing death… But we were wrong… The enemy group that arrested and killed us had no honour. They were such a group without honour that they would bury their enemy inside a rubbish dump.
If I had an enemy, I would hold him high… Because I would not pull the trigger against an enemy without honour. They are not my enemies… These were people who hid my burial site, my grave and threw trash over me in order to hide my burial site. They cannot be my enemies…
My enemy would be the one confronting me, looking me in the eye and fighting with me…
My enemies are not the ones who would put us on a truck after we would surrender and kill some of those on the truck by using their bayonets… These cannot be my enemies… This group was a group who did not go to fight and after the war would appropriate the victory of war… A bunch of vagabonds…
My enemies should have been as honourable as me… They should have been honourable in order not to pull a gun and pull the trigger to those who had surrendered.
I heard that you were asking how we had been killed…
If this would make your pain less, let me tell you but please don't cry…
When we lost the war, we went to a woman's house and sought shelter there in Voni…
She gave us clothes… She gave us food to eat… And then we started waiting for the UN soldiers to come… But the house we were in were surrounded by the enemy (!) and we surrendered… But before we surrendered, we had given our names to be written down by the woman in whose house we had taken shelter.
Many of us knew the man who took us as prisoners of war. They knew both him and his father… His father was one who had eaten the bread of some of us who had surrendered… They put us on a truck… When taking us up on a truck, they used their bayonets to wound us. Because we could not fit in the truck, all 45 of us, they killed one of us to make space… One of us died… We could not revolt for the one who died… They took us through a small village at the back of the truck and we were going towards Chatoz. While passing through this small village called Beykeuy, kids were watching us… But believe me, we were not thinking that we were going to be killed. A lot of us waved to the kids who were playing by the side of the road while we were passing through that village. And of course the kids waved back at us…
A military jeep was following us… On it was an A4 type of gun and this jeep was behind the truck, following us… It never crossed our mind that we were going to be killed. They were taking us as prisoners to Chatoz village…
While passing from near a cemetery, the truck turned into a dirt track near the cemetery… And then we realized that they were going to kill us… And about 500 meters further, they got us off the truck…
We wanted to escape and we spoke amongst us, we were going to run and escape… And then we heard that ear screeching sound… In the same moment, about 25 of us fell on top of each other. Some of us got wounded… And then the sound of the machine gun stopped. It had got stuck…
The guy who was behind the machine gun shouted an order, saying "Kill all of them!"
We ran and they followed us… Within a thousand meters, they killed all those who had been wounded one by one… They shot me from behind. I did not suffer… I ran with the hope of escaping… Next to me were two of my friends with whom we lay down together for many years in the rubbish dump…
We had escaped around 20 of us…
Three of us, we were shot from behind… When the gun of the enemy got stuck, one from our group was killed by crushing his skull…
One of us had taken shelter in the house of an old Turkish Cypriot woman in Epiho… He had been wounded… He was found and taken from this house and a bayonet was stuck in his wound and taken to the centre of the village… He was killed in the centre of the village while people were watching and then they tried to burn his body… For many years they did not dig where he had been buried although they knew his place… Really, why were they not digging for him for so many years? Perhaps they knew something that we did not know… Recently they started digging for him and it became apparent that because of the smell, one of the villagers took his burned body further up and reburied him under the eucalyptus trees… The eucalyptus trees have been cut but only one eucalyptus tree remained to mark his burial site, like a monument… Perhaps finally, they will find his remains and give these remains back to his family…
When he was killed and fell on the ground in the centre of the village, they had taken his boots and his belt saying "These are good…"
Nine or ten of us were used like a target and were killed. One of us tried to escape towards the village where we had surrendered. He too was wounded but I don't know what happened to him…
I heard that you were curious about how we died… That you were asking whether we had been tortured… If we felt fear realizing that we were dying…
We understood death but we did not fear… We did not feel fear but the bunch of guys who were supposed to be our enemies had no honour. They killed us without accepting that we were their enemies and killed us without honour. We had fought a war for nothing because this group of people had no honour. Dying was not the bitterness we felt… The lack of honour of this bunch of guys was what was bitter about the whole thing… Without having enough time to make love with a woman, without having a child of my own… That's what has killed me, above all…
And what happened to us in this small village in Mesaoria, happened further up… With similar bunch of guys from our own side who had no honour and who would kill in the same way, unarmed, civilian women and children and bury them in the same way they buried us in a rubbish dump in Maratha… The ones without honour from our side from EOKA-B and the ones without honour from the other side who took us from Voni were like identical twins in their ideology and in their attitude and in the way they behaved – neither of them went to the war to fight but tried to rip off the "victory" after the war… Neither of them had the honour to respect their "enemy" and killed and buried them in rubbish dumps… Neither of them was ever punished by authorities on either side… On the contrary, they would rip off the "benefits" and "spoils" after the war and would be treated like "heroes"…
We lay down in the rubbish dump for so many years until they found our remains…
Funerals were held for us… Epiho and Maratha rubbish dumps became the shame of our country… Epiho and Maratha rubbish dumps are the same: They contained the bodies of those who were killed and hidden there – our bodies, the bodies of women and children and old men, people without defense, people who should have been alive but were killed because we have people in both communities who feel no shame and who have no honour…
So dear sister when you think of me, think of all the good people who lived and who continue to live on this island with human dignity, trying to protect the human dignity of all… And think of all those people who lack honour and human dignity and who buried bodies of those they have killed in Epiho and in Maratha-Sandallaris-Aloa… These people without honour are exactly the same even if they might speak different languages: Either Turkish or Greek, whether they are Turkish Cypriot or Greek Cypriot… Just as the good people of this land with human dignity are the same: whether they speak Turkish or Greek, whether they are Turkish Cypriot or Greek Cypriot… Seek those good people out sister and hold them close to your heart… Because humanity is there, not in the ones who lack honour and who pose as "heroes"… Seek out the real heroes of our land and hold them tight… They will be the hope for the future…"

(This article has been written by a Turkish Cypriot reader whose name is known and safe with us… He has been helping us finding the possible burial sites of missing persons and who helps us to write their stories… He too is one of the real heroes of our island… I thank him for his humanity… - 9.4.2019)

4.5.2019


Photos:

Bodies discovered at former rubbish damp of Maratha in 1974

And

This is how the place looked back in 2013 at Epikho rubbish damp…

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 2nd of June 2019, Sunday. A similar article was published in the YENIDUZEN newspaper in Turkish on the 9th of April 2019 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/murataga-ve-galatya-katliamlari-anlatilacak-13849yy.htm
  • June 25th 2019 at 18:55

Μια ιστορία από ένα Τουρκοκύπριο αναγνώστη «Οι χωματερές της Επηχούς και της Μαράθας είναι οι ίδιες…»

By Sevgul Uludag

Μια ιστορία από ένα Τουρκοκύπριο αναγνώστη «Οι χωματερές της Επηχούς και της Μαράθας είναι οι ίδιες…»

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Ένας από τους αναγνώστες μου, ένας υπέροχος Τουρκοκύπριος που μας βοηθά για πολλά χρόνια τώρα για να βρούμε πιθανούς τόπους ταφής στην περιοχή της Μεσαορίας, έχει γράψει μια σύντομη ιστορία για το τι συνέβηκε σε εκείνους τους Ελληνοκύπριους που τους πήραν αιχμάλωτους πολέμου στη Βώνη, στο σπίτι της Φρόσως Δήμου και μετά όλοι «εξαφανίστηκαν» για πολλά χρόνια… Μια ομάδα Τουρκοκυπρίων από κοντινά χωριά τους είχε πάρει αιχμαλώτους… Σήμερα θέλω να μοιραστώ την ιστορία του… Μου έχει γράψει την ακόλουθη ιστορία μετά την ταυτοποίηση των οστών των πέντε Ελληνοκυπρίων που ήταν θαμμένοι στην χωματερή της Επηχούς, από την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, και την επιστροφή τους στους συγγενείς τους για ταφή… Η αδελφή ενός από εκείνους τους Ελληνοκύπριους με ρώτησε για το πως είχε πεθάνει ο αδελφός της και αν υπέφερε, αν είχε βασανιστεί και ποιες ήταν οι συνθήκες…
Ζήτησα από τον Τουρκοκύπριο αναγνώστη μου που με βοηθά για πολλά χρόνια, να γράψει αυτά που ήξερε… Και κάθισε και έγραψε ένα γράμμα στην αδελφή εκείνου του «αγνοούμενου» Ελληνοκύπριου, του οποίου τα οστά βρέθηκαν στη χωματερή της Επηχούς…
Αυτή είναι η ιστορία του, και απευθύνεται προς την αδελφή ενός από τους «αγνοούμενους» Ελληνοκύπριους του οποίου τα οστά βρέθηκαν εκεί:
«Αγαπητή μου αδελφή,
Θα σου γράψω μια σύντομη ιστορία… Άκουσα ότι ήθελες να ξέρεις για το πως είχα σκοτωθεί… Έχουν περάσει χρόνια από τότε που σκοτώθηκα. Η μητέρα μου πέθανε, ο πατέρας μου πέθανε… Μετά που πέθαναν, τα οστά μου βρέθηκαν σε μια χωματερή…
Άκουσα ότι είπες «Ευχαριστώ το Θεό που η μητέρα μου και ο πατέρας μου πέθαναν πριν να μας δουν να θάβουμε τον αδελφό μας…»
Και άκουσα ότι είπες «Ο αδελφός μου ήταν σε μια χωματερή για πολλά χρόνια…»
Μην λυπάσαι… Δεν είναι σημαντικό για τους ίδιους τους νεκρούς το που βρίσκονται τα οστά τους… Όμως είναι σημαντικό για σένα… Αυτό το ξέρω… Θέλεις να θυμάσαι αυτόν που πέθανε, να θυμάσαι τον παλιό καιρό, να πηγαίνεις και να προσεύχεσαι για αυτόν… Εγώ δεν το χρειάζομαι αυτό.
Αυτό που χρειαζόμουν ήταν μέρες για να ζήσω… Μέρες για να είμαι ζωντανός…
Δεν μπόρεσα να έχω ούτε ένα παιδί…
Δεν μπόρεσα να κάνω έρωτα σε μια γυναίκα όσο ήθελα…
Ο ιδρώτας μου δεν αναμείχθηκε καν με τον ιδρώτα μιας γυναίκας όσο θα ήθελα…
Πεθάναμε για αυτούς που δεν ήξεραν το νόημα της ζωής, για τις απίστευτες τους ιδεολογίες… Οι ιδεολογίες τους δεν ήταν καν η δική μου ιδεολογία… Δεν ήταν καν μια σκέψη που θα ακολουθούσα μέχρι το τέλος…
Τότε γιατί πεθάναμε;
Πέθανα για την υπεράσπιση της χώρας μου… Αλλά χωρίς τιμή…
Όχι, όχι, δεν ήμουν εγώ που δεν είχα τιμή… Είναι αυτοί που με σκότωσαν, αυτοί είναι χωρίς τιμή.
Αυτό που κάνει ένα άνθρωπο, πραγματικό άνθρωπο είναι η τιμή του/της.
Η τιμή είναι ο αυτοσεβασμός ενός ανθρώπου.
Η τιμή είναι η αξία και ο σεβασμός που νιώθει ένα άτομο για τη δική του/της προσωπικότητα… Είναι η εσωτερική αξία ενός ανθρώπου…
Ένας άνθρωπος ζει για την τιμή του και σκοτώνει για την τιμή του…
Με την τιμή και τον αυτοσεβασμό, θα σκότωνε με το σεβασμό που νιώθει προς τον εχθρό. Σκοτώνει καθώς αγωνίζεται… Και μετά νιώθει σεβασμό προς το άτομο που σκότωσε διότι ο εχθρός του ήταν τόσο δυνατός και ατρόμητος…
Είχαμε τιμή, είχαμε αποδεχτεί την ήττα… Αλλά ήμασταν ατρόμητοι.
Παραδοθήκαμε χωρίς να φοβόμαστε το θάνατο… Αλλά είχαμε λάθος… Η ομάδα του εχθρού που μας συνέλαβε και μας σκότωσε δεν είχε τιμή. Ήταν μια τέτοια ομάδα χωρίς τιμή που έθαψαν τον εχθρό τους μέσα σε μια χωματερή.
Αν είχα ένα εχθρό, θα τον κρατούσα ψηλά… Διότι δεν θα πατούσα τη σκανδάλη ενάντια σε ένα εχθρό χωρίς τιμή. Δεν ήταν εχθροί μου… Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκρυψαν τον τόπο ταφής μου, τον τάφο μου και έριξαν σκουπίδια από πάνω μου για να κρύψουν τον τόπο ταφής μου. Δεν μπορούν να είναι εχθροί μου…
Ο εχθρός μου θα ήταν αυτός που με αντιμετώπιζε, με κοίταζε στα μάτια και με πολεμούσε…
Οι εχθροί μου δεν είναι αυτοί που θα μας έβαζαν σε ένα φορτηγό μετά που παραδοθήκαμε και θα σκότωναν κάποιους από αυτούς στο φορτηγό χρησιμοποιώντας τις ξιφολόγχες τους… Αυτοί δεν μπορεί να είναι εχθροί μου… Αυτή η ομάδα ήταν μια ομάδα που δεν πήγε να πολεμήσει και μετά τον πόλεμο σφετερίστηκαν τη νίκη του πολέμου… Μια ομάδα αλητών…
Οι εχθροί μου θα έπρεπε να ήταν όσο έντιμοι όσο εγώ… Θα έπρεπε να ήταν έντιμοι έτσι ώστε να μην τραβήξουν όπλο και να πατήσουν τη σκανδάλη σε αυτούς που είχαν παραδοθεί.
Άκουσα ότι ρωτούσες για το πως είχαμε σκοτωθεί…
Αν αυτό θα σε κάνει να πονάς λιγότερο, θα σου πω, αλλά σε παρακαλώ μην κλάψεις…
Όταν χάσαμε τον πόλεμο, πήγαμε στο σπίτι μιας γυναίκας και ζητήσαμε καταφύγιο εκεί, στη Βώνη…
Μας έδωσε ρούχα… Μας έδωσε φαγητό να φάμε… Και στη συνέχεια αρχίσαμε να περιμένουμε τους στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών να έρθουν… Όμως το σπίτι στο οποίο βρισκόμασταν ήταν περιτριγυρισμένο από τον εχθρό (!) και παραδοθήκαμε… Όμως πριν να παραδοθούμε, είχαμε δώσει τα ονόματα μας για να τα γράψει η γυναίκα στης οποίας το σπίτι είχαμε βρει καταφύγιο.
Πολλοί από εμάς ήξεραν τον άντρα που μας πήρε αιχμάλωτους πολέμου. Τον ήξεραν και αυτόν και τον πατέρα του… Ο πατέρας του ήταν αυτός που είχε φάει το ψωμί κάποιων από εμάς που είχαμε παραδοθεί… Μας έβαλαν σε ένα φορτηγό… Όταν μας έπαιρναν στο φορτηγό χρησιμοποίησαν τις ξιφολόγχες τους για να μας τραυματίσουν. Επειδή δεν χωρούσαμε όλοι στο φορτηγό, και οι 45 μας, σκότωσαν ένα από εμάς για να υπάρχει χώρος… Ένας από εμάς πέθανε… Δεν μπορούσαμε καν να εξεγερθούμε για αυτόν που πέθανε… Μας πήραν μέσα από ένα μικρό χωριό στο πίσω μέρος του φορτηγού και πηγαίναμε προς το Τζιάος. Ενώ περνούσαμε από αυτό το μικρό χωριό που ονομάζεται Beykeuy, τα παιδιά μας παρακολουθούσαν… Αλλά πίστεψε με, δεν σκεφτόμασταν ότι πηγαίναμε για να σκοτωθούμε. Πολλοί από εμάς χαιρετούσαμε τα παιδιά που έπαιζαν στην άκρη του δρόμου ενώ περνούσαμε από εκείνο το χωριό. Και φυσικά τα παιδιά μας χαιρετούσαν πίσω…
Μας ακολουθούσε ένα στρατιωτικό τζιπ… Πάνω σε αυτό ήταν ένα όπλο τύπου Α4 και το τζιπ αυτό ήταν πίσω από το φορτηγό και μας ακολουθούσε… Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι θα μας σκότωναν. Μας έπαιρναν ως αιχμάλωτους στο χωριό Τζιάος…
Ενώ περνούσαμε κοντά από ένα νεκροταφείο, το φορτηγό έστριψε σε ένα χωματόδρομο κοντά στο νεκροταφείο… Και τότε συνειδητοποιήσαμε ότι θα μας σκότωναν… Περίπου 500 μέτρα πιο κάτω μας κατέβασαν από το φορτηγό…
Θέλαμε να διαφύγουμε και μιλούσαμε μεταξύ μας, θα τρέχαμε και θα διαφεύγαμε… Και τότε ακούσαμε τον εκκωφαντικό ήχο… Την ίδια στιγμή, περίπου 25 από εμάς έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Κάποιοι από εμάς τραυματίστηκαν… Και μετά ο ήχος του πολυβόλου σταμάτησε. Είχε κολλήσει…
Ο άντρας που ήταν πίσω από το πολυβόλο φώναξε μια διαταγή και είπε «Σκοτώστε τους όλους!»
Τρέξαμε και μας ακολούθησαν… Μέσα σε χίλια μέτρα σκότωσαν όλους εκείνους που είχαν τραυματιστεί, ένα ένα… Με πυροβόλησαν από πίσω. Δεν υπέφερα… Έτρεξα με την ελπίδα να δραπετεύσω… Δίπλα μου ήταν δύο φίλοι μου με τους οποίους κειτόμασταν μαζί στη χωματερή για πολλά χρόνια…
Περίπου 20 από εμάς διέφυγαν…
Τρείς από εμάς, μας πυροβόλησαν από πίσω… Όταν κόλλησε το όπλο του εχθρού, ένας από την ομάδα μας σκοτώθηκε όταν του συνέθλιψαν το κρανίο…
Ένας από εμάς βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μιας ηλικιωμένης Τουρκοκύπριας γυναίκας στην Επηχώ… Ήταν τραυματισμένος… Τον βρήκαν και τον πήραν από το σπίτι αυτό και έμπηξαν μια ξιφολόγχη στην πληγή του και τον πήραν στο κέντρο του χωριού… Τον σκότωσαν στο κέντρο του χωριού ενώ έβλεπαν οι άνθρωποι και μετά προσπάθησαν να κάψουν το σώμα του… Για πολλά χρόνια δεν έσκαψαν εκεί που είχε θαφτεί, παρόλο που ήξεραν τον τόπο του… Πραγματικά, γιατί δεν έσκαψαν για αυτόν για τόσα πολλά χρόνια; Ίσως ήξεραν κάτι που δεν ξέραμε εμείς… Πρόσφατα άρχισαν να σκάβουν για αυτόν και έγινε εμφανές ότι λόγω της μυρωδιάς, ένας από τους χωρικούς πήρε το καμένο του σώμα πιο πέρα και τον ξαναέθαψε κάτω από τους ευκάλυπτους… Οι ευκάλυπτοι κόπηκαν, αλλά μόνο ένας ευκάλυπτος έμεινε για να σηματοδοτεί τον τόπο ταφής τους, σαν μνημείο… Ίσως τελικά, θα βρουν τα οστά του και να τα επιστρέψουν στην οικογένεια του…
Όταν είχε σκοτωθεί και έπεσε στο έδαφος στο κέντρο του χωριού, πήραν τις μπότες του και τη ζώνη του και είπαν «Αυτά είναι καλά…»
Εννιά ή δέκα από εμάς χρησιμοποιηθήκαμε ως στόχος και σκοτωθήκαμε. Ένας από εμάς προσπάθησε να διαφύγει προς το χωριό όπου είχαμε παραδοθεί. Και αυτός ήταν τραυματισμένος αλλά δεν ξέρω τι απέγινε…
Άκουσα ότι ήσουν περίεργη για το πως πεθάναμε… Ότι ρωτούσες αν είχαμε βασανιστεί… Αν νιώσαμε φόβο συνειδητοποιώντας ότι θα πεθαίναμε…
Καταλάβαμε το θάνατο, αλλά δεν φοβηθήκαμε… Δεν νιώσαμε φόβο, αλλά η ομάδα των αντρών που υποτίθεται ήταν οι εχθροί μας δεν είχε καθόλου τιμή. Μας σκότωσαν χωρίς να αποδεχτούν ότι ήμασταν οι εχθροί τους και μας σκότωσαν χωρίς τιμή. Είχαμε πολεμήσει ένα πόλεμο για το τίποτα, διότι αυτή η ομάδα ανθρώπων δεν είχε τιμή. Η πίκρα που αισθανθήκαμε δεν ήταν επειδή πεθάναμε… Η έλλειψη τιμής σε αυτή την ομάδα αντρών ήταν αυτό που μας πίκρανε… Χωρίς να έχω αρκετό χρόνο για να κάνω έρωτα με μια γυναίκα, χωρίς να έχουμε χρόνο να έχω δικό μου παιδί… Αυτό είναι που με σκότωσε, πάνω από όλα…
Και αυτό που συνέβηκε σε μας σε αυτό το μικρό χωριό στη Μεσαορία, συνέβηκε και πιο πέρα… Με μια παρόμοια ομάδα αντρών από τη δική μας πλευρά που δεν είχε καθόλου τιμή και που σκότωσαν με τον ίδιο τρόπο, άοπλες, πολίτες γυναίκες και παιδιά και τις έθαψαν με τον ίδιο τρόπο που μας έθαψαν εμάς, σε μια χωματερή στη Μαράθα… Αυτοί χωρίς τιμή από τη δική μας πλευρά από την ΕΟΚΑ Β και αυτοί χωρίς τιμή από την άλλη πλευρά που μας πήραν από τη Βώνη ήταν σαν πανομοιότυπα δίδυμα στην ιδεολογία τους και την στάση τους και τον τρόπο που συμπεριφέρονταν – κανένας από αυτούς δεν πήγε στον πόλεμο για να πολεμήσει, αλλά προσπάθησαν να καταληστεύσουν την «νίκη» μετά τον πόλεμο… Κανένας από αυτούς δεν είχε την τιμή να σεβαστεί τον «εχθρό» τους και τους σκότωσαν και τους έθαψαν σε χωματερές… Κανένας από αυτούς δεν τιμωρήθηκε ποτέ από τις αρχές και στις δύο πλευρές… Αντιθέτως, καταλήστευσαν τα «οφέλη» και τα «λάφυρα» μετά τον πόλεμο και τους αντιμετωπίζουν σαν «ήρωες»…
Κειτόμασταν στη χωματερή για τόσα πολλά χρόνια μέχρι να βρουν τα οστά μας…
Έγιναν κηδείες για εμάς… Οι χωματερές της Επηχούς και της Μαράθας έγιναν η ντροπή της χώρας μας… Οι χωματερές της Επηχούς και της Μαράθας είναι οι ίδιες: Περιείχαν τα σώματα εκείνων που σκοτώθηκαν και κρύφτηκαν εκεί – τα σώματα μας, τα σώματα γυναικών και παιδιών και ηλικιωμένων αντρών, ανυπεράσπιστων ανθρώπων, ανθρώπων που θα έπρεπε να ήταν ζωντανοί, αλλά σκοτώθηκαν διότι έχουμε ανθρώπους και στις δύο κοινότητες που δεν νιώθουν καθόλου ντροπή και δεν έχουν καθόλου τιμή…
Έτσι αγαπητή αδελφή, όταν με σκέφτεσαι, να σκέφτεσαι όλους τους καλούς ανθρώπους που έζησαν και συνεχίζουν να ζουν σε αυτό το νησί με ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προσπαθώντας να προστατεύσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλων… Και να σκέφτεσαι όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν τιμή και ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που έθαψαν σώματα εκείνων που σκότωσαν στην Επηχώ και στα χωριά Μαράθα-Σανταλλάρη-Αλόα… Αυτοί οι άνθρωποι χωρίς τιμή είναι ακριβώς οι ίδιοι παρόλο που μπορεί να μιλούν διαφορετικές γλώσσες: Είτε τουρκικά είτε ελληνικά, είτε είναι Τουρκοκύπριοι είτε Ελληνοκύπριοι… Όπως οι καλοί άνθρωποι αυτής της γης με ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι οι ίδιοι: είτε μιλούν τουρκικά είτε ελληνικά, είτε είναι Τουρκοκύπριοι είτε Ελληνοκύπριοι… Αναζήτησε εκείνους τους καλούς ανθρώπους αδελφή μου, και κράτα τους κοντά στην καρδιά σου… Διότι η ανθρωπιά είναι εκεί, όχι σε εκείνους που δεν έχουν τιμή και που ποζάρουν σαν «ήρωες»… Αναζήτησε τους πραγματικούς ήρωες της γης μας και κράτα τους σφικτά…. Αυτοί θα είναι η ελπίδα για το μέλλον…»

(Το άρθρο αυτό γράφτηκε από ένα Τουρκοκύπριο αναγνώστη του οποίου το όνομα είναι γνωστό και ασφαλές μαζί μας… Μας βοηθά με την ανεύρεση των πιθανών τόπων ταφής αγνοουμένων ατόμων και μας βοηθά να γράφουμε τις ιστορίες τους… Και αυτός είναι ένας από τους πραγματικούς ήρωες του νησιού μας… Τον ευχαριστώ για την ανθρωπιά του… - 9.4.2019)

Photos:

Τα πτώματα ανακαλύπτονται στην πρώην χωματερή στη Μαράθα το 1974
Έτσι φαινόταν η χωματερή τηςΕπηχούς το 2013

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 2nd of June 2019, Sunday. A similar article was published in the YENIDUZEN newspaper in Turkish on the 9th of April 2019 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/murataga-ve-galatya-katliamlari-anlatilacak-13849yy.htm
  • June 25th 2019 at 18:54

From Tymbou to Aphania…

By Sevgul Uludag

From Tymbou to Aphania…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

One of my readers calls to tell me the following:
"While going from Tymbou to Louroudjina, on the right side of the road, there are some flags and a place like a monument for the martyrs. You would be going from the old road – now that a new road has been built, I do not know what the situation of the old road is…
While going from Tymbou to Louroudjina, this place would be on your right, a few hundred meters prior to the old farm. I believe that there had been a farm there, a farm set up by the Jewish people in old times called "The Margo Farm"… So this place is close and across that old farm, few hundred meters before you get to the farm.
Maybe that monument was built there as a symbol or something…
An old Turkish Cypriot from the former underground organisation had told me that they had buried some "missing" Greek Cypriots there and each time I was going through that old road going to Louroudjina, I was staring at this place, thinking of what he had told me…
This old Turkish Cypriot from the former underground organisation was in fact from Louroudjina and he was claiming that some Greek Cypriots who had gone "missing" from Assia had been buried there… The old man who had told me these is no longer alive…"
I would start investigating about this place and call another reader and he would tell me the following:
"The place you are talking of is a place prior to Kirklar, close to the area where the new section of the airport in Tymbou is being built. It is in a fenced area and I think it belongs to the Ercan Airport. While putting up these flag posts, they had opened the fences and put them up and then closed the fences anyway… I think they put a stone there and had written the names of some martyrs, perhaps the names of martyrs from a certain unit and they had even planted some trees there… What they planted there grew and became big trees… So while passing as you look at that place, due to the trees they had planted, it is difficult to see the monument…"
In January 2019, I have informed the officials of the Cyprus Missing Persons' Committee about this place and asked them that if they like, we can try to go together to check it out and to do further investigation…
Was this old man from the underground organisation telling the truth or did he imagine these things? Without further investigation, it is difficult to find out… But one other reader expressed his views about this saying that we need to see if this place with the flags and the monument is visible to UNFICYP since they patrol some areas there and he questioned what my reader had told me, saying "Why bury people in a place, if it is visible to the UN patrols? You need to tell this to the CMP so that they check where the UNFICYP is doing patrols…"
Together with an official from CMP, we had tried to locate some Turkish Cypriots who might have been responsible in that time period because my reader who told me the story he had heard from the old man said further that "Those Greek Cypriots who had been killed and who are "missing" had been buried there around the 17th-18th of August 1974… The old man had gone there and saw the burial and had learned what had happened and told them 'Why you did this? We have Turkish Cypriots who are prisoners of war in the southern part of the island… If the Greek Cypriots find out what you have done here, they will start killing our prisoners of war…' I believe the old man's story is genuine, but you check it out and do further investigations…"
I thank all my readers for speaking to me and giving me details… I have shared everything they have said with the officials of the CMP… Let's see what further investigation will bring to us…
Another reader calls me and wants to meet with me face to face… I do not know him, so I arrange to meet with him to see what he has to say…
He tells me the following:
*** I have just found out something that is connected with a well that the CMP had dug years ago – they had been looking for a "missing" skull… You had written the story of the "missing" skull more than ten years ago… The skull was acquired by the father of a girl from Aphania studying medicine in Istanbul in return for two truckloads of manure and then she tried to take it to Istanbul and was caught in the scan since she had put it in her handbag… It is about that skull… As I found out, the CMP was looking for the skull in the wrong well… They had dug a well and did not find anything – I believe that well is still open. Since after the digging they did not fully close that well, the villagers are throwing their trash in there.
*** One of my friends told me that he had seen the exhumations, he knew that the CMP was digging the wrong well, but he did not go and speak to them since he did not want to be involved with these things. "That skull is in another well about 100 meters away from the well they dug" he told me. If the CMP would search the wells in that area, they will find the skull of a "missing" Greek Cypriot. If the bulldozer scratches the surface, they will find the mouth of that well… The skull is in a closed well…
I had written about the "missing skull" of a Greek Cypriot more than ten years ago in YENIDUZEN and in POLITIS. We had even gone with the officials of the CMP and a Greek Cypriot reader in order to do investigations about the possible burial site of the skull in Aphania on the 21st of July 2010.
What was the story of the "missing skull" that I had written more than 10 years ago?
A student from Aphania studying to become a doctor at a medical university in Istanbul asked from her father to find her a skull. Her lecturers had asked that so that she could study the skull during her classes. Her father would go to the coffee shop in Aphania and had found the bulldozer operator who had buried "missing" Greek Cypriots during the war in 1974 and said to him, "My daughter will become a doctor, her professors gave her a task to find a human skull because she needs to study the skull. Can you find me a skull please?"
The bulldozer operator would tell him, "If you give me two truckloads of manure (gubri), I would get you a skull…"
So the father of the girl studying medicine and the shiro operator would agree. A skull in return for two truckloads of manure…
The bulldozer operator would immediately go to behind the church in Aphania where a number of Greek Cypriots were killed and buried in a mass grave on the banks of a stream. Since he had buried them, he knew the place. He would open the mass grave, take a skull and then in return for two truckloads of manure, would give the skull to the father of the girl studying medicine. The girl would be happy that her father had found her the skull that her teachers had asked from her and while going back to Istanbul, would put this skull in her handbag and would go to the Ercan Airport… This was around 1995…
While passing her hand luggage through the scan at the airport, the policeman checking the luggage would be shocked…
He would ask her, "What is this?????!!!!"
And she would answer him, "That's my homework. My father gave two truckloads of manure (gubri) for that skull, don't you take it!"
Of course the police would take it and would take the girl's father and the bulldozer operator to the police station in Mora. The police would take the skull…
My Greek Cypriot reader with whom we went to Aphania says that he had learned what had happened to the skull from some of his Turkish Cypriot friends… According to the story told to him, the police gave this skull to a teacher in Aphania saying "Take this and make it disappear… It became a curse!" And the teacher would take it and throw it in a well behind the school in Aphania and make it "disappear"….
On the 21st of July 2010 with this reader and with the officials of CMP of that time, Xenophon Kallis, Murat Soysal and Okan Oktay we go to Aphania, find the school and try to search for the well… Kallis finds an open well, half filled with soil… Was this the well that some Turkish Cypriots of Aphania were talking about?
The CMP digs that well but finds nothing and the story fades away until this reader contacts me to remind me of the story of the "missing skull"…
I thank my reader and will continue to work to find more information about the well… As always, I have also informed the Turkish Cypriot and Greek Cypriot officials of the CMP about this new information…
My reader promised to show me where the well is so that I can show it to the CMP… He says he does not want to be involved with CMP but wants to help anonymously… And that is fine with me…
(Note to my readers: When the skull was found in the handbag of the young medical student at Ercan Airport and she was taken to the Mora police station, the policemen would also call the bulldozer operator there… Later on, some officials would ask the bulldozer operator to take them to the mass grave from where he took the skull to show them and they would do an "operation" to empty this mass grave – they would empty partially and take the remains to outside Phota village… Years later the group of persons buried in that mass grave would be found – some in Aphania, some in Phota…)

2.3.2019

Photo: Kallis investigating the well behind school in 2010...

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 24th of March, 2019, Sunday. Similar articles were published in the YENİDÜZEN newspaper in Turkish on the 1st of March 2019 and the 28th of January 2019 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/lefke-kseroda-cmc-bolgesine-yumusak-topraklarin-bulundugu-yere-bazi-kibrislirumlar-g-13554yy.htm

http://www.yeniduzen.com/kuyuya-atilan-kafatasini-yanlis-kuyuda-aradiydilar-13685yy.htm
  • April 2nd 2019 at 17:37

Από την Τύμπου στην Αφάνεια…

By Sevgul Uludag

Από την Τύμπου στην Αφάνεια…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Ένας από τους αναγνώστες μου τηλεφωνά για να μου πει τα ακόλουθα:
«Καθώς πηγαίνεις από την Τύμπου στη Λουρουτζίνα, στη δεξιά πλευρά του δρόμου, υπάρχουν κάποιες σημαίες και ένα μέρος σαν μνημείο για τους μάρτυρες. Έτσι όπως θα πήγαινες από τον παλιό δρόμο – τώρα που έχει κατασκευαστεί νέος δρόμος, δεν ξέρω την κατάσταση του παλιού δρόμου…
Στην κατεύθυνση από την Τύμπου στη Λουρουτζίνα, το μέρος αυτό βρίσκεται στα δεξιά σου, μερικές εκατοντάδες μέτρα πριν από την παλιά φάρμα. Πιστεύω ότι υπήρχε φάρμα εκεί, μια φάρμα που δημιούργησαν Εβραίοι τον παλιό καιρό και ονομαζόταν «Φάρμα Margo»… Το μέρος αυτό είναι κοντά και απέναντι από εκείνη την παλιά φάρμα, μερικές εκατοντάδες μέτρα πριν να φτάσεις στη φάρμα.
Ίσως εκείνο το μνημείο να είχε κτιστεί εκεί ως σύμβολο ή κάτι…
Ένας ηλικιωμένος Τουρκοκύπριος από την πρώην υπόγεια οργάνωση μου είχε πει ότι εκεί είχαν θάψει κάποιους «αγνοούμενους» Ελληνοκύπριους και κάθε φορά που περνούσα από εκείνο τον παλιό δρόμο πηγαίνοντας στη Λουρουτζίνα, κοίταζα το μέρος αυτό και σκεφτόμουν αυτά που μου είχε πει…
Αυτός ο ηλικιωμένος Τουρκοκύπριος από την πρώην υπόγεια οργάνωση ήταν στην πραγματικότητα από τη Λουρουτζίνα και ισχυριζόταν ότι εκεί είχαν θαφτεί κάποιοι Ελληνοκύπριοι που είχαν γίνει «αγνοούμενοι» από την Άσσια… Ο ηλικιωμένος άντρας που μου τα είχε πει αυτά δεν ζει πλέον…»
Άρχισα να ερευνώ για το μέρος αυτό και τηλεφώνησα σε ένα άλλο αναγνώστη ο οποίος μου είπε τα ακόλουθα:
«Το μέρος στο οποίο αναφέρεσαι είναι ένα μέρος πριν από το χωριό Kirklar, κοντά στην περιοχή που κτίζεται το νέο τμήμα του αεροδρομίου στην Τύμπου. Είναι σε μια περιφραγμένη περιοχή και νομίζω ανήκει στο αεροδρόμιο Ercan. Ενώ τοποθετούσαν αυτούς τους ιστούς σημαίας, είχαν ανοίξει την περίφραξη και τους έβαλαν και μετά έκλεισαν ξανά την περίφραξη… Νομίζω ότι έβαλαν μια πέτρα εκεί και είχαν γράψει τα ονόματα κάποιων μαρτύρων, ίσως τα ονόματα των μαρτύρων από μια συγκεκριμένη μονάδα και φύτεψαν επίσης και κάποια δέντρα εκεί… Αυτά που φύτεψαν μεγάλωσαν και έγιναν μεγάλα δέντρα… Έτσι καθώς περνάς και κοιτάζεις το μέρος αυτό, λόγω των δέντρων που είχαν φυτέψει, είναι δύσκολο να δεις το μνημείο…»
Τον Ιανουάριο του 2019, είχα ενημερώσει τους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων για το μέρος αυτό και τους ζήτησα αν ήθελαν, να προσπαθήσουμε να πάμε μαζί για να το ελέγξουμε και να κάνουμε περαιτέρω έρευνες…
Άραγε αυτός ο ηλικιωμένος άντρας από την υπόγεια οργάνωση έλεγε την αλήθεια ή τα φαντάστηκε αυτά τα πράγματα; Χωρίς περαιτέρω έρευνες, είναι δύσκολο να το μάθουμε… Όμως ένας άλλος αναγνώστης εξέφρασε τις απόψεις του για αυτό, λέγοντας ότι χρειάζεται να δούμε αν το μέρος αυτό με τις σημαίες και το μνημείο είναι ορατό στην UNFICYP αφού περιπολούν κάποιες περιοχές εκεί και αμφισβήτησε αυτά που μου είχε πει ο αναγνώστης μου λέγοντας «Γιατί να θάψουν ανθρώπους σε ένα μέρος αν το μέρος αυτό είναι ορατό στις περιπολίες των ΗΕ; Πρέπει να το πεις αυτό στη ΔΕΑ έτσι ώστε να ελέγξουν τα μέρη που κάνει περιπολίες η UNFICYP…»
Μαζί με ένα λειτουργό από τη ΔΕΑ, προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε κάποιους Τουρκοκύπριους που μπορεί να ήταν υπεύθυνοι εκείνη την εποχή, εφόσον ο αναγνώστης μου που μου είπε την ιστορία που είχε ακούσει από τον ηλικιωμένο άντρα είπε επίσης ότι «Εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι που είχαν σκοτωθεί και που είναι «αγνοούμενοι» είχαν θαφτεί εκεί γύρω στις 17-18 Αυγούστου 1974… Ο ηλικιωμένος άντρας είχε πάει εκεί και είδε την ταφή και έμαθε τι είχε συμβεί και τους είπε «Γιατί το κάνατε αυτό; Έχουμε Τουρκοκύπριους που είναι αιχμάλωτοι πολέμου στο νότιο μέρος του νησιού… Αν οι Ελληνοκύπριοι μάθουν αυτό που κάνατε εδώ, θα αρχίσουν να σκοτώνουν τους αιχμαλώτους μας…» Πιστεύω ότι η ιστορία του ηλικιωμένου άντρα είναι αληθινή, αλλά ελέγξετε την και ερευνήστε περισσότερο…»
Ευχαριστώ όλους τους αναγνώστες μου που μου μιλούν και μου δίνουν λεπτομέρειες… Μοιράστηκα όλα όσα μου έχουν πει με τους λειτουργούς της ΔΕΑ… Ας δούμε τι θα μας φέρουν οι περαιτέρω έρευνες…
Ένας άλλος αναγνώστης μου τηλεφωνά και θέλει να με συναντήσει… Δεν τον γνωρίζω έτσι κανονίζω να συναντηθώ μαζί του για να δω τι έχει να πει…
Μου λέει τα ακόλουθα:
*** Μόλις έχω ανακαλύψει κάτι που συνδέεται με ένα πηγάδι που είχε σκάψει η ΔΕΑ πριν από χρόνια – έψαχναν για ένα «αγνοούμενο» κρανίο… Είχες γράψει την ιστορία του «αγνοούμενου» κρανίου πριν από περισσότερο από δέκα χρόνια… Το κρανίο αποκτήθηκε από τον πατέρα ενός κοριτσιού από την Αφάνεια που σπούδαζε ιατρική στην Istanbul σε αντάλλαγμα για δύο φορτηγά κοπριάς και μετά προσπάθησε να το πάρει στην Istanbul και την έπιασαν στον έλεγχο αφού το είχε βάλει στην τσάντα της… Είναι για εκείνο το κρανίο… Όπως ανακάλυψα, η ΔΕΑ έψαχνε για εκείνο το κρανίο σε λάθος πηγάδι…
Είχαν σκάψει ένα πηγάδι και δεν βρήκαν τίποτα – πιστεύω ότι εκείνο το πηγάδι είναι ακόμα ανοικτό. Επειδή μετά την εκσκαφή δεν είχαν κλείσει πλήρως το πηγάδι, οι χωρικοί ρίχνουν τα σκουπίδια τους εκεί.
*** Ένας από τους φίλους μου μου είπε ότι είχε δει τις εκσκαφές, ήξερε ότι η ΔΕΑ έσκαβε το λάθος πηγάδι, αλλά δεν πήγε να τους μιλήσει αφού δεν ήθελε να ασχοληθεί με αυτά τα πράγματα. «Εκείνο το κρανίο είναι σε ένα άλλο πηγάδι περίπου 100 μέτρα μακριά από το πηγάδι που έσκαψαν» μου είπε. Αν η ΔΕΑ ερευνήσει τα πηγάδια σε εκείνη την περιοχή, θα βρούνε το κρανίο ενός «αγνοούμενου» Ελληνοκύπριου. Αν οι μπουλντόζες σκάψουν λίγο την επιφάνεια, θα βρουν το στόμιο εκείνου του πηγαδιού… Το κρανίο βρίσκεται σε ένα κλειστό πηγάδι…
Είχα γράψει για το «αγνοούμενο κρανίο» ενός Ελληνοκύπριου πριν από περισσότερο από δέκα χρόνια στις εφημερίδες YENIDUZEN και ΠΟΛΙΤΗΣ. Πήγαμε ακόμα και με τους λειτουργούς της ΔΕΑ και ένα Ελληνοκύπριο αναγνώστη για να ερευνήσουμε τον πιθανό τόπο ταφής το κρανίου στην Αφάνεια στις 21 Ιουλίου 2010.
Ποια ήταν η ιστορία του «αγνοούμενου κρανίου» για το οποίο είχα γράψει πριν από περισσότερο από 10 χρόνια;
Μια φοιτήτρια από την Αφάνεια που σπούδαζε ιατρική σε ιατρική σχολή στην Istanbul ζήτησε από τον πατέρα της να της βρει ένα κρανίο. Οι καθηγητές της το είχαν ζητήσει έτσι ώστε να μελετήσει το κρανίο στη διάρκεια των μαθημάτων της. Ο πατέρας της πήγε στο καφενείο στην Αφάνεια και βρήκε τον χειριστή μπουλντόζας που είχε θάψει «αγνοούμενους» Ελληνοκύπριους στη διάρκεια του πολέμου το 1974 και του είπε, «Η κόρη μου θα γίνει γιατρός, οι καθηγητές της της ζήτησαν να βρει ανθρώπινο κρανίο εφόσον το χρειάζεται για να μελετήσει το κρανίο. Μπορείς να μου βρεις ένα κρανίο σε παρακαλώ;»
Ο χειριστής μπουλντόζας του είπε «Αν μου δώσει δύο φορτηγά γεμάτα κόπρι, θα σου βρω ένα κρανίο…»
Έτσι συμφώνησαν ο πατέρας του κοριτσιού που σπούδαζε ιατρική και ο χειριστής μπουλντόζας. Ένα κρανίο σε αντάλλαγμα για δύο φορτηγά κόπρι…
Ο χειριστής μπουλντόζας πήγε αμέσως πίσω από την εκκλησία στην Αφάνεια όπου σκοτώθηκε ένας αριθμός Ελληνοκυπρίων και θάφτηκαν σε ένα μαζικό τάφο στις όχθες ενός ρέματος. Αφού τους είχε θάψει, ήξερε το μέρος. Άνοιξε το μαζικό τάφο, πήρε ένα κρανίο και μετά σε αντάλλαγμα για δύο φορτηγά κοπριάς έδωσε το κρανίο στον πατέρα του κοριτσιού που σπούδαζε ιατρική. Το κορίτσι ήταν χαρούμενο που ο πατέρας της βρήκε το κρανίο που ζήτησαν οι καθηγητές της και καθώς πήγαινε πίσω στην Istanbul, έβαλε το κρανίο στην τσάντα της και πήγε στο αεροδρόμιο Ercan… Αυτό ήταν γύρω στο 1995…
Καθώς περνούσε τις χειραποσκευές της από τον έλεγχο στο αεροδρόμιο, ο αστυνομικός που έλεγχε τις αποσκευές σοκαρίστηκε…
Τη ρώτησε «Τι είναι αυτό;;;;;!!!!»
Και του απάντησε «Είναι η εργασία μου. Ο πατέρας μου έδωσε δύο φορτηγά κοπριάς για το κρανίο αυτό, μην το πάρετε!»
Φυσικά η αστυνομία το πήρε και πήραν τον πατέρα του κοριτσιού και τον χειριστή μπουλντόζας στον αστυνομικό σταθμό στη Μόρα. Η αστυνομία πήρε το κρανίο…
Ο Ελληνοκύπριος αναγνώστης μου, με τον οποίο πήγαμε στην Αφάνεια, λέει ότι είχε μάθει τι είχε συμβεί στο κρανίο από κάποιους Τουρκοκύπριους φίλους του… Σύμφωνα με την ιστορία που του είπαν, η αστυνομία έδωσε το κρανίο αυτό σε ένα δάσκαλο στην Αφάνεια και του είπαν «Πάρε το κρανίο αυτό και εξαφάνισε το… Έχει γίνει μια κατάρα!» Και ο δάσκαλος το πήρε και το έριξε σε ένα πηγάδι πίσω από το σχολείο στην Αφάνεια και το «εξαφάνισε»…
Στις 21 Ιουλίου 2010, μαζί με αυτόν τον αναγνώστη και τους τότε λειτουργούς της ΔΕΑ Ξενοφώντα Καλλή, Murat Soysal και Okan Oktay πήγαμε στην Αφάνεια, βρήκαμε το σχολείο και προσπαθήσαμε να ψάξουμε για το πηγάδι… Ο Καλλής βρήκε ένα ανοικτό πηγάδι, μισογεμάτο με χώμα… Ήταν άραγε αυτό το πηγάδι στο οποίο αναφέρονταν κάποιοι Τουρκοκύπριοι από την Αφάνεια;
Η ΔΕΑ σκάβει εκείνο το πηγάδι αλλά δεν βρίσκει τίποτε και η ιστορία χάνεται μέχρι που αυτός ο αναγνώστης επικοινωνεί μαζί μου για να μου θυμίσει την ιστορία του «αγνοούμενου κρανίου»…
Ευχαριστώ τον αναγνώστη μου και θα συνεχίσω να εργάζομαι για να βρω περισσότερες πληροφορίες για το πηγάδι… Όπως πάντα, έχω επίσης ενημερώσει τους Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους λειτουργούς της ΔΕΑ για αυτές τις νέες πληροφορίες…
Ο αναγνώστης μου υποσχέθηκε να μου δείξει που βρίσκεται το πηγάδι έτσι ώστε να το δείξω στη ΔΕΑ… Λέει ότι δεν θέλει να εμπλακεί με τη ΔΕΑ, αλλά θέλει να βοηθήσει ανώνυμα… Και αυτό είναι εντάξει μαζί μου…
(Σημείωση για τους αναγνώστες μου: Όταν βρέθηκε το κρανίο στην τσάντα της νεαρής φοιτήτριας ιατρικής στο αεροδρόμιο Ercan και την πήραν στον αστυνομικό σταθμό στη Μόρα, οι αστυνομικοί κάλεσαν εκεί και τον χειριστή μπουλντόζας… Αργότερα, κάποιοι λειτουργοί ζήτησαν από τον χειριστή μπουλντόζας να τους πάρει στον μαζικό τάφο από όπου πήρε το κρανίο και να τους δείξει το μέρος και έκαναν μια «επιχείρηση» για να αδειάζουν αυτό το μαζικό τάφο – άδειασαν μερικώς το μαζικό τάφο και πήραν τα οστά έξω από το χωριό Φώτα… Μετά από χρόνια βρέθηκε αυτή η ομάδα ατόμων που θάφτηκε σε εκείνο το μαζικό τάφο – κάποιοι στην Αφάνεια και κάποιοι στο χωριό Φώτα…)

Photo: Ο Καλλής ερευνά το πηγάδι πίσω από το σχολείο το 2010…

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 24th of March, 2019, Sunday. Similar articles were published in the YENİDÜZEN newspaper in Turkish on the 1st of March 2019 and the 28th of January 2019 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/lefke-kseroda-cmc-bolgesine-yumusak-topraklarin-bulundugu-yere-bazi-kibrislirumlar-g-13554yy.htm

http://www.yeniduzen.com/kuyuya-atilan-kafatasini-yanlis-kuyuda-aradiydilar-13685yy.htm
  • April 2nd 2019 at 17:35

My childhood memories…

By Sevgul Uludag

My childhood memories…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Last week I travel from Nicosia to Agios Ermolaos to go and meet a witness about possible burial sites in the village and the view is simply breath-taking! Such green and such yellow and red spots here and there: The red field tulips that grow naturally – babarunes in Cypriot Greek and Horoz Lalesi in Cypriot Turkish – if there are no pesticides in the fields… Agios Ermolaos, after the rains even has its own little lake to feel proud of…
For kilometres, there is nothing – just open fields and a few factories here and there for chicken that belong to Haciali from Shilloura… I think Haciali's grandfather was from Agia Marina – the mixed Maronite and Turkish Cypriot village which has become a ghost village after 1974… I remember Mustafa Hadjiali from my childhood, a tall, dark man with a thin moustache who had a shop selling chicken in the bandabuliya – old market – of Nicosia called "Chicken of Krini (Kirni)". He had a chicken farm and was selling chicken and eggs… He also had a shop upstairs near the side entrance of the bandabuliya where there was a sewing shop and a lot of young girls sewing clothes there… This shop was adjacent to the house of Gianni and Kakoullou Ellinas, who had been killed in 1963 and who are still "missing" – I had written their stories on these pages and each time I pass from there, I remember Kakoullou from Yialousa and her incredible and tragic life…
So this sewing workshop was adjacent to the house of Kakoullou and we would go with my sister and my mother so my sister could have a new dress fitting or to choose fabric for a party dress… She loved dressing up throughout her life and always had seamstresses sewing clothes for her… These were times when there was no such abundance of ready-made textiles in Cyprus yet – everyone was sewing and Singer sewing machines were something valuable to have in the house… For those who did not know how to sew or did not have a sewing machine, there were always seamstresses who worked in their houses and some had apprentices, young girls, who would learn to sew… Choosing the cloth, choosing buttons to go with it, choosing accessories were all part of this ritual and then the seamstress would take measurements and write it down and then the cutting of the cloth… Perhaps this was the most important part of it – whoever the seamstress was, she would be cutting it since she could not afford to make a mistake! And then there would be two dress provas (fittings) – the first fitting, where she would fix the dress according to the body of the customer and after a while, a second fitting where the dress would almost be finalized and where she would fix the accessories – if there was any – on the dress…
My sister Ilkay was married to Kutlu Adali and he was the private secretary of Denktash who was the community leader at the time in the Turkish Cypriot Communal Chamber. So my sister and her husband would be going to parties very often and she would have fantastic party dresses made out for her… I would go with her when she was buying the cloth for the dress - chiffons and taffetas and silks in beautiful colours and for the accessories we would cross together from the Ledras crossing to go to Diran where she would get shiny beads or feathers in green to sew on her dress and for beautiful buttons we would go to Yaghcioghlou who was – and still is – the expert for the buttons…
We were poor, my mother and me – my father died when I was seven years old, leaving debts of the house that he had built for us and my mother had a "fixed wage" of 20 Cypriot pounds… From this money, my mother had to support my brother who was studying in Ankara to become an electrical engineer, pay the debts to the bank and raise me… We had no money for such "luxuries" so my mother would make "new" dresses for me from her old clothes or my sister's clothes – she would sew the dress and then design beautiful embroidery with beads and different coloured threads and it would no longer be the old dress of mom or my sister. It would be something completely new… We never had money for coats for me so I would be wearing redesigned coats of my mother or my sister throughout my childhood and my youth until such time when I began to work and I could afford to buy my own clothes… Class differences were visible between the rich and the poor but my mother made sure that I would not feel unhappy and she would use all her creativity with buttons and beads and colourful threads to make something old look like brand new! She had learned sewing through her cousin Ulufer and even had sewn her own wedding gown… Ulufer's sister Tomris was a hat-maker and she knew how to make hats… They were the rich cousins of my mother – I think all my mother's cousins were rich except us since my father had committed the "sin" of refusing to join the underground organisation of the time, saying "I cannot kill anyone…" And the punishment would be to impoverish us, my father dying of a heart attack after getting out of prison, my mother working with a "fixed wage" and never given any raise for many years even though she was working like hell as head of the national Turkish Cypriot library… As a result, we would also pay for the stance of my father, my mother and me but this would never stop us from taking pleasure from life and the earth – even a tin box of buttons would make me so happy as a child…
Buttons were important – for every single shirt or dress or jumper or woollen sweater or sakko, you would choose different buttons according to the style and colour…
My mother always had at least three tin boxes of buttons – these were tin boxes of Milk Tray and Horniman's Tea and if she was changing a dress – cutting it to make it smaller for me – she would never throw away buttons but keep them in these tin boxes… Even if a dress or a coat was out of wear, she would keep the buttons…
And these tin boxes of buttons were what we played with as kids – when my sister's small children came to our houses, we would take the tin boxes of buttons and play with the buttons – making imaginary trains or cars, arranging them according to colour or to size and when finished, we would collect and fill the boxes with those buttons…
When you went to buy buttons for a dress or a coat from Yaghcioghlou or Munise or Djoshkoun (Coskun) or Zako, you always got a few more in case you lost a button so there would always be spare buttons in the house for such emergencies…
And then of course, my sister would have to find shoes and capes and bags to go with the dress… She had several shoemakers so she would go and as a kid I would accompany her – she is 14 years older than me so I would tag along with her whenever I could since I wanted to peek into the world of the grown-ups – and they would take measurements of her feet and her ankles and her calves and she would choose the colour of the leather from which she wanted boots or shoes and also design the model and then her boots or shoes would be ready no later than a week… I remember these shoe workshops where old men or young apprentices worked with wooden moulds where they would fix the leather with tiny nails and there would be the strong smell of glue and leather in the shop… Shoemaking was an art and all my mother's brothers knew how to do this – we even had a plaster cast of a child's shoe that they had used when making shoes…
So my sister would have red boots, green boots, blue shoes, purple shoes – shoes of all colours and kinds… There was no abundance of imported shoes back then – we only knew Clarks and Bata and the rest were made by shoemakers' cooperatives or individual shoe makers…
These shoes would last a long time and would not be damaged by rain and wear so you had a pair of shoes for school and you would wear them a whole year unless your feet grew…
As a child, I had Clarks shoes before my father had gone to prison and when we could afford to buy shoes from Clarks… My mother Turkan Uludagh in those times was thinking that the best shoes in the world were Clarks shoes… I remember those shoes and even have a photo that Kutlu Adali – the journalist and author who was murdered in 1996 and who was married to my sister – took… At that time, Kutlu Adali wanted to come into our family and was trying to convince my father Niyazi Uludagh to accept him as a son-in-law… So he was coming often to take my photos by the pond or at my birthday party and in one photo, I am sitting at a chaise longue and this must be my third birthday party… I am wearing a dress my mother has sewn for my birthday and I have a big white ribbon on my hair… I can read "Clarks" under my shoes from this photograph… Probably the shoes were brand new, for my third birthday – so this photo must have been taken in 1961…
I remember the shoemaker Kilich where together with my childhood friend Neshe Yashin, we had got identical pairs of red shoes with a shiny buckle on the side – these were such elegant shoes and the colour red gave us energy, making us feel as though we had magical shoes and we could do anything and go anywhere! We would roam the streets of old Nicosia within the walls, we would go to the Turkish Cypriot Communal Chamber to hear the Turkish Cypriot MPs debating various laws of the time and we would sit at the back, giggling and looking how this one sat or that one fell asleep! We were around the age 10 or 11 or 12… Those magical red shoes would take us to the library full of books where my mother worked or to her father's bookshop – again full of books – Ozker Yashin Kitabevi and we would read and read and read and write and write and write… Neshe would be writing poems and during the first years of the secondary school when we were around 12 years old, she would be reciting her poems at the poetry competitions at our school and winning prizes… I would be writing compositions and also poems, but my strength was the prose… Neshe's father when seeing one of my letters written to Neshe when I was in the USA as a Foreign Exchange student at the age of 15 with a Fulbright scholarship would point out to her that one day, I would become a writer… Back in Cyprus after the scholarship, he would also tell me that "Your pen is strong, you write well… You will be a writer…"
The red shoes we both remember because your family would only afford to get you a pair of shoes maybe once a year for an important occasion like starting of the new semester of the school year or your birthday or the Bayram or the New Year…
Travelling to Agios Ermolaos somehow brought back all these memories… My mother passed away, my father passed away, Neshe's mother and father passed away, Kutlu Adali was murdered and we remain on this earth to remember the old times and cherish our memories, even if some of them are bitter…

23.3.2019

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 31st of March 2019, Sunday.

Photos:

*** Both my mother's and my dress was sewn by mom for my birthday as we celebrate together in this photo of 1961... Photo taken by my sister's husband Kutlu Adalı, the journalist who was murdered in 1996...

*** This photo from my third birthday was taken by Kutlu Adali, my sister's husband back in 1961...
  • April 2nd 2019 at 17:19

Αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία…

By Sevgul Uludag

Αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Την περασμένη βδομάδα ταξιδεύω από τη Λευκωσία στον Άγιο Ερμόλαο για να συναντήσω ένα μάρτυρα σχετικά με πιθανούς τόπους ταφής στο χωριό και η θέα απλά μου κόβει την ανάσα! Τέτοια χρώματα – πράσινο και κίτρινο και κηλίδες κόκκινου εδώ και εκεί: Οι κόκκινες παπαρούνες που φυτρώνουν φυσικά – παπαρούνες στην ελληνοκυπριακή διάλεκτο και horoz lalesi στην τουρκοκυπριακή – αν δεν υπάρχουν φυτοφάρμακα στα χωράφια… Ο Άγιος Ερμόλαος μετά τις βροχές, έχει ακόμα και τη δική του μικρή λίμνη για την οποία περηφανεύεται…
Για χιλιόμετρα, δεν υπάρχει τίποτα – μόνο χωράφια και μερικά εργοστάσια για κοτόπουλα εδώ και εκεί, που ανήκουν στον Haciali από την Σκυλλούρα… Νομίζω ότι ο παππούς του Haciali ήταν από την Αγία Μαρίνα – το μικτό μαρωνίτικο και τουρκοκυπριακό χωριό που μετά το 1974 έχει γίνει χωριό φάντασμα… Θυμούμαι τον Mustafa Hadjiali από την παιδική μου ηλικία, ήταν ένας ψηλός, μελαχρινός άντρας με λεπτό μουστάκι που πουλούσε κοτόπουλα στο παντοπωλείο στη Λευκωσία στο κατάστημα που ονομαζόταν «Κοτόπουλα της Κρηνής (Kirni)». Είχε φάρμα με κοτόπουλα και πουλούσε κοτόπουλα και αυγά… Είχε επίσης ένα κατάστημα πάνω, κοντά στην πλαϊνή είσοδο του παντοπωλείου που ήταν ραφτάδικο και εκεί πολλά νεαρά κορίτσια έραβαν ρούχα… Το κατάστημα αυτό ήταν δίπλα στο σπίτι του Γιάννη και της Κακουλούς Έλληνα, που είχαν σκοτωθεί το 1963 και που είναι ακόμα «αγνοούμενοι» - είχα γράψει την ιστορία τους σε αυτές τις σελίδες και κάθε φορά που περνώ από εκεί θυμούμαι την Κακουλού από τη Γιαλούσα και την απίστευτη και τραγική ζωή της…
Έτσι, το ραφτάδικο αυτό ήταν δίπλα από το σπίτι της Κακουλούς και πηγαίναμε μαζί με την αδελφή και τη μητέρα μου, για να πάρουν μέτρα της αδελφής μου για ένα καινούργιο φόρεμα ή να διαλέξει ύφασμα για ένα φόρεμα για πάρτι… Σε όλη της τη ζωή της άρεσε να ντύνεται όμορφα και πάντοτε είχε ράφταινες να της ράβουν ρούχα… Ήταν ο καιρός που στην Κύπρο ακόμα δεν υπήρχε αφθονία έτοιμων ρούχων – όλοι έραβαν και οι ραπτομηχανές Singer ήταν κάτι πολύτιμο αντικείμενο να υπάρχει στο σπίτι… Για αυτούς που δεν ήξεραν πως να ράβουν ή δεν είχαν ραπτομηχανή, πάντοτε υπήρχαν ράφταινες που εργάζονταν στα σπίτια τους και κάποιες είχαν μαθητευόμενες, νεαρά κορίτσια που μάθαιναν ράψιμο… Η επιλογή του υφάσματος, η επιλογή των κουμπιών, η επιλογή των αξεσουάρ ήταν όλα μέρος αυτής της τελετουργίας και τότε η ράφταινα μετρούσε και έγραφε κάτω τις μετρήσεις και μετά έκοβε το ύφασμα… Πιθανόν αυτό να ήταν το πιο σημαντικό μέρος της διαδικασίας – όποια και να ήταν η ράφταινα, έκοβε το ύφασμα η ίδια, αφού θα της κόστιζε αν έκανε λάθος! Και μετά γίνονταν δύο πρόβες του φορέματος – η πρώτη πρόβα όταν θα διόρθωνε το φόρεμα σύμφωνα με το σώμα της πελάτισσας και μετά από λίγο, μια δεύτερη πρόβα όταν το φόρεμα ήταν σχεδόν τελειωμένο και όταν θα τοποθετούσε πάνω στο φόρεμα τα αξεσουάρ, αν υπήρχαν…
Η αδελφή μου Ilkay ήταν παντρεμένη με τον Kutlu Adali, ο οποίος ήταν ο προσωπικός γραμματέας του Denktash που τότε ήταν ο ηγέτης της κοινότητας στην Τουρκοκυπριακή Κοινοτική Συνέλευση. Έτσι η αδελφή μου και ο σύζυγος της πήγαιναν πολύ συχνά σε πάρτι και είχε απίθανα φορέματα φτιαγμένα για την ίδια… Πήγαινα μαζί της όταν αγόραζε το ύφασμα για το φόρεμα – σιφόν και ταφτάδες και μεταξωτά σε όμορφα χρώματα και για τα αξεσουάρ περνούσαμε μαζί από το οδόφραγμα στην οδό Λήδρας για να πάμε στου Diran όπου αγόραζε αστραφτερές χάντρες ή φτερά σε πράσινο χρώμα για να ραφτούν πάνω στο φόρεμα της ή πηγαίναμε στου Yaghcioghlou για όμορφα κουμπιά που ήταν – και είναι ακόμα – ο ειδικός για τα κουμπιά…
Ήμασταν φτωχές, η μητέρα μου και εγώ – ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν εφτά χρονών, αφήνοντας τα χρέη του σπιτιού που έκτισε για μας και η μητέρα μου είχε «σταθερό μισθό» 20 Κυπριακών λιρών… Με τα λεφτά αυτά, η μητέρα μου έπρεπε να συντηρεί τον αδελφό μου που σπούδαζε στην Άγκυρα ηλεκτρολόγος μηχανικός, να πληρώνει τα χρέη στην τράπεζα και να με μεγαλώνει εμένα… Δεν είχαμε λεφτά για τέτοιες «πολυτέλειες» έτσι η μητέρα μου έφτιαχνε για μένα «καινούργια» φορέματα από τα παλιά της ρούχα ή από τα ρούχα της αδελφής μου – έραβε το φόρεμα και μετά σχεδίαζε όμορφα κεντήματα με χάντρες και κλωστές με διάφορα χρώματα και δεν ήταν πια το παλιό φόρεμα της μητέρας ή της αδελφής μου. Θα ήταν κάτι εντελώς νέο… Ποτέ δεν είχαμε λεφτά για παλτά για μένα, έτσι σε όλη μου την παιδική και νεανική ηλικία φορούσα τα ξανασχεδιασμένα παλτά της μητέρας ή της αδελφής μου, μέχρι που ξεκίνησα να εργάζομαι και μπορούσα να αγοράσω τα δικά μου ρούχα… Οι ταξικές διαφορές ήταν ορατές μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών, αλλά η μητέρα μου φρόντιζε να μην αισθάνομαι δυστυχισμένη και χρησιμοποιούσε όλη της την δημιουργικότητα με κουμπιά και χάντρες και χρωματιστές κλωστές για να κάνει κάτι παλιό να φαίνεται καινούργιο! Έμαθε να ράβει μέσω της ξαδέλφης της Ulufer και έραψε ακόμα και το νυφικό της… Η Tomris, αδελφή της Ulufer, ήταν καπελού και ήξερε να φτιάχνει καπέλα… Ήταν οι πλούσιες ξαδέλφες της μητέρας μου – νομίζω όλα τα ξαδέλφια της μητέρας μου ήταν πλούσιοι εκτός από εμάς αφού ο πατέρας μου διέπραξε την «αμαρτία» να αρνηθεί να ενταχθεί στην υπόγεια οργάνωση της τότε εποχής, λέγοντας «Δεν μπορώ να σκοτώσω κανένα…». Και η τιμωρία ήταν να μας φτωχύνουν, ο πατέρας μου να πεθάνει από καρδιακό επεισόδιο μετά την αποφυλάκιση του, η μητέρα μου να εργάζεται με «σταθερό μισθό» και ποτέ να μην πάρει αύξηση για πολλά χρόνια, παρόλο που εργαζόταν ασταμάτητα ως επικεφαλής της Τουρκοκυπριακής βιβλιοθήκης… Ως αποτέλεσμα, πληρώσαμε και εμείς για τη στάση του πατέρα μου, η μητέρα μου και εγώ, αλλά αυτό δεν μας σταμάτησε ποτέ από το να απολαμβάνουμε τη ζωή και τη γη – ακόμα και ένα μεταλλικό κουτί με κουμπιά με έκανε τόσο χαρούμενη όταν ήμουν παιδί…
Τα κουμπιά ήταν σημαντικά – για το κάθε πουκάμισο ή φόρεμα ή πουλόβερ ή μάλλινο τρικό ή σακάκι, διάλεγες διαφορετικά κουμπιά σύμφωνα με το στυλ και το χρώμα…
Η μητέρα μου πάντοτε είχε τουλάχιστον τρία μεταλλικά κουτιά γεμάτα με κουμπιά – αυτά ήταν μεταλλικά κουτιά από σοκολάτες Milk Tray ή τσάι Horniman's και αν διαφοροποιούσε ένα φόρεμα – κόβοντας το για να το μικρύνει για μένα – ποτέ δεν πέταγε τα κουμπιά αλλά τα φύλαγε σε αυτά τα κουτιά… Ακόμα και αν ένα φόρεμα ή παλτό ήταν φθαρμένο, φύλαγε τα κουμπιά…
Και ήταν με αυτά τα μεταλλικά κουτιά γεμάτα με κουμπιά που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά – όταν έρχονταν στο σπίτι μας τα μικρά παιδιά της αδελφής μου, παίρναμε τα μεταλλικά κουτιά με τα κουμπιά και παίζαμε με τα κουμπιά – φτιάχναμε φανταστικά τρένα ή αυτοκίνητα, τα τακτοποιούσαμε ανάλογα με το χρώμα ή το μέγεθος και όταν τελειώναμε, τα μαζεύαμε και γεμίζαμε τα κουτιά με τα κουμπιά…
Όταν πήγαινες στου Yaghcioghlou ή στη Munise ή στου Djoshkoun (Coskun) ή στη ΖΑΚΟ για να αγοράσεις κουμπιά για ένα φόρεμα ή παλτό, πάντοτε έπαιρνες μερικά παραπάνω σε περίπτωση που έχανες ένα κουμπί, έτσι πάντοτε υπήρχαν επιπλέον κουμπιά στο σπίτι για τέτοιες καταστάσεις…
Και φυσικά μετά, η αδελφή μου έπρεπε να βρει παπούτσια και κάπες και τσάντες που ταίριαζαν με το φόρεμα… Είχε διάφορους παπουτσήδες όπου πήγαινε και την συνόδευα όταν ήμουν παιδί – είναι 14 χρόνια μεγαλύτερη μου έτσι πήγαινα μαζί της όποτε μπορούσα, αφού ήθελα να κοιτάζω στον κόσμο των μεγάλων – και έπαιρναν μετρήσεις των ποδιών της και των αστραγάλων της και των κνημών της και επέλεγε το χρώμα του δέρματος από το οποίο ήθελε μπότες ή παπούτσια και επίσης σχεδίαζε το μοντέλο και μετά οι μπότες ή τα παπούτσια της ήταν έτοιμα σε λιγότερο από μια βδομάδα… Θυμούμαι αυτά τα εργαστήρια παπουτσιών όπου ηλικιωμένοι άντρες ή νεαροί μαθητευόμενοι δούλευαν με ξύλινα καλούπια όπου τοποθετούσαν το δέρμα με μικροσκοπικά καρφιά και στο κατάστημα υπήρχε η δυνατή μυρωδιά της γόμας και του δέρματος… Η κατασκευή παπουτσιών ήταν μια τέχνη και όλοι οι αδελφοί της μητέρας μου ήξεραν να φτιάχνουν παπούτσια – είχαμε ακόμα και καλούπι από γύψο για παιδικό παπούτσι που χρησιμοποιούσαν όταν έφτιαχναν παπούτσια…
Έτσι η αδελφή μου είχε κόκκινες μπότες, πράσινες μπότες, μπλε παπούτσια, μωβ παπούτσια – παπούτσια όλων των ειδών και χρωμάτων… Τότε δεν υπήρχε αφθονία εισαγόμενων παπουτσιών – γνωρίζαμε μόνο τα Clarks και τα Bata και τα υπόλοιπα φτιάχνονταν από συνεργατισμούς παπουτσήδων ή μεμονωμένους παπουτσήδες…
Τα παπούτσια αυτά άντεχαν πολύ καιρό και δεν καταστρέφονταν από τη βροχή ή την φθορά έτσι είχες ένα ζευγάρι παπούτσια για το σχολείο και τα φορούσες για ένα ολόκληρο χρόνο, εκτός και αν τα πόδια σου μεγάλωναν…
Όταν ήμουν παιδί είχα παπούτσια Clarks, πριν να πάει φυλακή ο πατέρας μου και όταν μπορούσαμε να αγοράσουμε παπούτσια Clarks… Η μητέρα μου Turkan Uludagh εκείνο τον καιρό θεωρούσε ότι τα καλύτερα παπούτσια στον κόσμο ήταν τα παπούτσια Clarks… Θυμούμαι εκείνα τα παπούτσια και έχω ακόμα και μια φωτογραφία που έβγαλε ο Kutlu Adali – ο δημοσιογράφος και συγγραφέας που δολοφονήθηκε το 1996 και που ήταν παντρεμένος με την αδελφή μου… Εκείνο τον καιρό, ο Kutlu Adali ήθελε να μπει στην οικογένεια μας και προσπαθούσε να πείσει τον πατέρα μου Niyazi Uludagh να τον δεχτεί ως γαμπρό του… Έτσι ερχόταν συχνά για να με βγάλει φωτογραφία δίπλα στη λίμνη ή στο πάρτι των γενεθλίων μου και σε μια φωτογραφία, κάθομαι σε μια ξαπλωτή πολυθρόνα και πρέπει να είναι τα τρίτα μου γενέθλια… Φορώ ένα φόρεμα που έραψε η μητέρα μου για τα γενέθλια μου και έχω ένα μεγάλο άσπρο φιόγκο στα μαλλιά μου… Σε αυτή τη φωτογραφία μπορώ να διαβάσω τη λέξη «Clarks» κάτω από τα παπούτσια μου… Πιθανόν τα παπούτσια ήταν ολοκαίνουργια, για τα τρίτα μου γενέθλια – έτσι η φωτογραφία αυτή πρέπει να τραβήχτηκε το 1961…
Θυμούμαι τον παπουτσή Kilich από όπου μαζί με την παιδική μου φίλη Neshe Yashin πήραμε πανομοιότυπα κόκκινα παπούτσι με γυαλιστερή μπούκλα στο πλάι – αυτά ήταν τόσο κομψά παπούτσια και το κόκκινο χρώμα μας έδινε ενέργεια, μας έκανε να νιώθουμε ότι είχαμε μαγικά παπούτσια και μπορούσαμε να κάνουμε οτιδήποτε και να πάμε οπουδήποτε! Γυρίζαμε τους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας εντός των τειχών, πηγαίναμε στην Τουρκοκυπριακή Κοινοτική Συνέλευση για να ακούσουμε τους Τουρκοκύπριους βουλευτές να συζητούν διάφορους νόμους του καιρού και καθόμαστε στο πίσω μέρος, γελούσαμε και βλέπαμε πως αυτός καθόταν ή ο άλλος αποκοιμόταν! Ήμασταν 10 ή 11 ή 12 χρονών… Εκείνα τα μαγικά κόκκινα παπούτσια μας έπαιρναν στη βιβλιοθήκη που ήταν γεμάτη βιβλία όπου εργαζόταν η μητέρα μου ή στο βιβλιοπωλείο του πατέρα της – πάλι γεμάτο βιβλία – το βιβλιοπωλείο του Ozker Yashin και διαβάζαμε και διαβάζαμε και διαβάζαμε και γράφαμε και γράφαμε και γράφαμε… Η Neshe έγραφε ποιήματα και τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου όταν ήμασταν περίπου 12 χρονών, απάγγελε τα ποιήματα της σε διαγωνισμούς ποίησης στο σχολείο μας και κέρδιζε βραβεία… Εγώ έγραφα εκθέσεις αλλά και ποιήματα, αλλά το δυνατό μου σημείο ήταν η πεζογραφία… Ο πατέρας της Neshe όταν είδε ένα από τα γράμματα που έγραψα στη Neshe όταν στην ηλικία των 15 χρονών βρισκόμουν στις ΗΠΑ ως μαθήτρια ανταλλαγής με υποτροφία Fulbright, της υπόδειξε ότι μια μέρα θα γινόμουν συγγραφέας… Όταν επέστρεψα στην Κύπρο μετά την υποτροφία, είπε και σε μένα επίσης ότι «Η πένα σου είναι δυνατή, γράφεις καλά… Θα γίνεις συγγραφέας…»
Θυμόμαστε και οι δύο τα κόκκινα παπούτσια διότι οι οικογένειες μας μπορούσαν να αγοράσουν ένα ζευγάρι παπούτσια ίσως μια φορά το χρόνο για μια σημαντική περίσταση όπως την έναρξη της σχολικής χρονιάς ή τα γενέθλια ή το Μπαϊράμι ή η Πρωτοχρονιά…
Με κάποιο τρόπο το ταξίδι προς τον Άγιο Ερμόλαο έφερε πίσω όλες αυτές τις αναμνήσεις… Η μητέρα μου πέθανε, ο πατέρας μου πέθανε, η μητέρα και ο πατέρας της Neshe πέθαναν, ο Kutlu Adali δολοφονήθηκε και εμείς παραμένουμε σε αυτή τη γη για να θυμούμαστε τον παλιό καιρό και να αγαπούμε τις αναμνήσεις μας, ακόμα και αν μερικές από αυτές είναι πικρές…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 31st of March 2019, Sunday.

Photos:

1. Όλες οι φωτογραφίες αυτές τραβήχθηκαν το 1961 από τον Kutlu Adali, σύζυγο της αδελφής μου

2. Το φόρεμα της μητέρας μου και το δικό μου ράφτηκαν από τη μητέρα μου για τα γενέθλια μου καθώς γιορτάζαμε μαζί σε αυτή τη φωτογραφία του 1961
  • April 2nd 2019 at 17:18

A night in honour of our humanitarian and voluntary work on “missing persons”…

By Sevgul Uludag

A night in honour of our humanitarian and voluntary work on "missing persons"…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Larnaca becomes Lysi when we gather at a secondary school theatre saloon there at the invitation of the Lysi Municipality to honour our humanitarian and voluntary work on "missing persons"…
People come to listen and to participate at an event to honour our work on `missing persons` - with the help of Kyriacos Andreou and my Turkish Cypriot readers, we have managed to find the burial sites of 11 `missing` Greek Cypriots and Turkish Cypriots. Three of these were Turkish Cypriots, buried in a well that our dear friend Kyriacos Andreou managed to find out the location and show us and we showed to the Cyprus Missing Persons' Committee and upon digging they would find their remains at a depth of around 30 meters… A Turkish Cypriot woman, Mrs. Shifa from Knodhara and two Turkish Cypriot men, Bayar Ibrahim and Hasan Tasher had been taken at the Kontea junction back in May 1964 and were held at Kontea and the following day, executed as `revenge` for the killing of the son of the chief of Nicosia Police of that time, Pantelides and two Greek officers who tried to enter the Turkish Cypriot controlled walled city of Famagusta and they were shot dead on the 12th of May 1964… In the following days, there would be `revenge` killings by the Greek Cypriot officials since whoever they would catch on the roads, travelling from here to there, they would execute them, like they would do in Lysi… Part of the police and army would be involved in these killings and cover-up of the murders… Many Turkish Cypriots would go `missing` on those days and we are still finding them buried in wells or in fields…
So when Kyriacos Andreou from Lysi would show us this well and the remains of the Turkish Cypriots would be found, perhaps it would open up the way for the softening of the hearts of some people from Sinda. And with the help of one of my loyal readers, an old man who was NOT involved in the killings but in the burials would speak to us… He would show us various possible burial sites and we would show these to the Cyprus Missing Persons' Committee and upon digging, they would find six Greek Cypriot `missing` buried in one place: Yiangos and Antonis Geropapas, Costas Attas, Charalambos Attas, Xenis Roussos and Panayis Spyrou… With my Turkish Cypriot reader, we would show another place in Lysi and CMP would find one `missing` Greek Cypriot, Andreas Larkou and we would also show another well nine years ago and after nine years when CMP would dig that well, they would find the remains of who we believe to be Demetris Stroufos in the well…
So the good and humanitarian gesture of Kyriacos Andreou would help to open the way to the finding of those `missing` from Lysi…
It is a lesson in itself how we should not just expect people to give things to us but we should also give from ourselves…
It shows how humanitarian gestures can soften the hearts and they too with this impact, would decide to make their own humanitarian gestures…
We are not talking about golden treasures that are hidden – we are talking about humans who have been murdered in cold blood be they civilians or prisoners of war and buried in secret places…
During the event to honour my work on `missing persons`, I show photographs to the audience and tell them how I do my voluntary and humanitarian work, not part of any project or any funding but totally voluntarily with the help of ordinary citizens – that is my readers from both sides from YENIDUZEN and POLITIS newspapers – again who work voluntarily and in a humanitarian way…
I show photographs from places we showed to the CMP and where they found remains but in order for the digging to start, on some occasions, we had to show several times these possible burial sites and wage a struggle for these spots to be dug… It would take years sometimes, until finally CMP would manage to dig some places – like the place we showed around Yerolakko-Geunyeli, it would take five years from the time we had shown the area and we would go again and again with the officials of CMP and each time we would go, they would find human remains but digging would only start after five years, despite the fact that one of my readers had given remains taken from there to the CMP and upon examination, they would know that these were human remains… Finally, when digging would take place there, they would find the remains of 13 `missing persons` and 11 of them would be identified as Greek `missing persons` from ELDYK… My reader would want to meet their families when they would come to Cyprus but this would never happen since we are never invited in such events… The relatives of those Greek `missing persons` would not be told of the story of how we showed and how we struggled for this place to be exhumed… So the relatives of those 11 Greek `missing persons` would never learn the humanitarian and voluntary role my reader played in the finding of the remains of their loved ones since the articles we would see appearing in the media of Greece, would talk about something else but not our efforts…
I would talk about the great delay things like this created but not of the reasons of the obstacles since some of the reasons of the big delays in finding the remains of `missing persons` might be due to the internal obstacles and some obstacles might derive from external factors in connection with the Cyprus Missing Persons' Committee… And I would give the example of the United Nations...
The United Nations, as part of the Cyprus Missing Persons' Committee as the Third Member sitting next to the Turkish Cypriot and Greek Cypriot Members, have not shared its files with the CMP until quite recently…
Imagine what a big scandal this is: The UNFICYP would have files from 1964 and 1974 but would not voluntarily share it with the committee that it is a major part of! After a lapse of half a century, at the insistence of the CMP, the UN would finally decide to share these files where there might be information about possible burial sites! So this is one example of how external forces also have a role that they have played in the delays of the work of CMP…
But let us focus on our own humanitarian mission because whatever the obstacles, we have managed to push and try to find the burial sites of `missing persons`, as well as writing their stories in three languages – Turkish, English and Greek – for all to read to learn the real, untold stories of our island… This helps create empathy and better understanding of others who also suffered and who also lost and who also have `missing persons`… For me, my country in my heart can never be divided, I tell the people from Lysi who have kindly come to this great event…
At the same event, the Lysi Municipality makes a surprise and also honours the humanitarian work on `missing persons` of our dear friend Kyriacos Andreou… Kyriacos Andreou makes a speech to ask people to speak up and says `There is nothing to fear – I have spoken and I have shown and I have proven that nothing bad happens if you speak up and share what you know… With these efforts, we bring a little bit of peace to the relatives of `missing persons` who would get the remains and have proper burials and their loved one would have a decent grave…`
I thank the Mayor of Lysi, Mr. Andreas Kaouris for organizing this event and all those who attended… I thank Mr. Photis Photiou for making a speech in the name of the President of the Republic of Cyprus, Mr. Nikos Anastasiades, acknowledging my humanitarian and voluntary work on `missing persons`. I thank Mr. Xenophon Kallis who spent all his life in search of `missing persons` and who attended the event – I have learned a lot from him, from the day I had interviewed him 14-15 years ago when he had told me that `The missing persons are neither dead, nor alive. They live in the twilight zone… Unless you provide proof of death to their relatives, they continue to live in the twilight zone…` These words would leave a mark on my work and I would soon realize how true they are as I would indulge in investigations on both parts of our island and see with my own eyes that in order to release the relatives from this paralysis of their lives, we needed very urgently to find out what had happened to them…
I thank all the relatives of `missing persons` - my dear friends – who attended the event like Christina Pavlou Solomi Patsia, Andreas Sizinos, Katerina Antona, Chrystalla Kyriacou, Koko Geropapa… I also thank the psychologist of the CMP, Panagiotis Messios who came to attend the event…
The Lysi Municipality was the first municipality in Cyprus to honour our work and to devote a whole night and a platform for us so that we could talk about how we do our humanitarian work and call on everyone to speak up and share what they know…
My CYTA number is 99 966518… Call me if you decide to share something you know, with or without your name…

29.12.2018

Photo: Talking about how we have found Turkish Cypriot and Greek Cypriot missing persons' burial sites at the event...

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek language on the 27th of January, 2019 – Sunday. A similar article was published in the YENİDÜZEN newspaper in Turkish language on the 14th of December 2018 and the link is:

http://www.yeniduzen.com/amacimiz-adamizin-yaralarini-sarmak-109848h.htm
  • January 31st 2019 at 17:02

Μια βραδιά προς τιμή του ανθρωπιστικού και εθελοντικού μας έργου για τους «αγνοουμένους»…

By Sevgul Uludag

Μια βραδιά προς τιμή του ανθρωπιστικού και εθελοντικού μας έργου για τους «αγνοουμένους»…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Η Λάρνακα γίνεται Λύση όταν συναντιόμαστε στο θέατρο ενός σχολείου μετά από πρόσκληση του Δήμου Λύσης για να τιμήσουμε το ανθρωπιστικό και εθελοντικό μας έργο για τους «αγνοουμένους»…
Άνθρωποι έρχονται για να ακούσουν και να συμμετέχουν σε μια εκδήλωση όπου τιμάται το έργο μας για τους «αγνοουμένους» - με τη βοήθεια του Κυριάκου Ανδρέου και των Τουρκοκύπριων αναγνωστών μου, καταφέραμε να βρούμε τους τόπους ταφής 11 Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων «αγνοουμένων». Τρείς από αυτούς ήταν Τουρκοκύπριοι, θαμμένοι σε ένα πηγάδι που ο αγαπητός μας φίλος Κυριάκος Ανδρέου κατάφερε να βρει την τοποθεσία του και να μας τη δείξει και εμείς να τη δείξουμε στην Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων και με τις εκσκαφές βρήκαν τα οστά τους σε βάθος περίπου 30 μέτρων… Μια Τουρκοκύπρια γυναίκα, η κυρία Shifa από τα Κνώδαρα και δύο Τουρκοκύπριοι άντρες οι Bayar Ibrahim και Hasan Tasher, είχαν απαχθεί στον κόμβο της Κοντέας το Μάιο του 1964 και κρατήθηκαν στην Κοντέα και την επόμενη μέρα εκτελέστηκαν ως «εκδίκηση» για τη δολοφονία του γιου του τότε αρχηγού της Αστυνομίας Λευκωσίας Παντελίδη και δύο Ελλήνων αξιωματικών που προσπάθησαν να μπουν στην εντός των τειχών πόλη της Αμμοχώστου που ήταν υπό Τουρκοκυπριακό έλεγχο και πυροβολήθηκαν στις 12 Μαΐου 1964… Τις επόμενες μέρες, υπήρξαν σκοτωμοί «εκδίκησης» από τους Ελληνοκύπριους λειτουργούς, αφού όσους έπιαναν στους δρόμους, που ταξίδευαν από δω προς εκεί, τους εκτελούσαν, όπως έκαναν και στη Λύση… Μέλη της αστυνομίας και τους στρατού ήταν αναμεμειγμένοι σε αυτούς τους σκοτωμούς και κάλυπταν τις δολοφονίες… Εκείνες τις μέρες πολλοί Τουρκοκύπριοι έγιναν «αγνοούμενοι» και ακόμα τους βρίσκουμε θαμμένους σε πηγάδια ή σε χωράφια…
Έτσι, όταν ο Κυριάκος Ανδρέου από τη Λύση μας έδειξε το πηγάδι αυτό και βρέθηκαν τα οστά των Τουρκοκυπρίων, ίσως αυτό να άνοιξε το δρόμο για να μαλακώσουν οι καρδιές κάποιων από τη Σίντα. Και με τη βοήθεια ενός από τους πιστούς μου αναγνώστες, ένας ηλικιωμένος άντρας που ΔΕΝ ήταν αναμεμειγμένος στους σκοτωμούς αυτούς, αλλά στις ταφές, μας μίλησε… Μας έδειξε τους διάφορους πιθανούς τόπους ταφής και εμείς τους δείξαμε στην Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων και μετά από εκσκαφές, βρήκαν έξι Ελληνοκύπριους «αγνοούμενους» θαμμένους σε ένα μέρος: οι Γιάγκος και Αντώνης Γερόπαπας, Κώστας Αττάς, Χαράλαμπος Αττάς, Ξενής Ρούσου και Παναγής Σπύρου… Μαζί με τον Τουρκοκύπριο αναγνώστη μου δείξαμε ένα άλλο μέρος στη Λύση και η ΔΕΑ βρήκε ένα Ελληνοκύπριο «αγνοούμενο», τον Αντρέα Λάρκου, και επίσης δείξαμε ακόμα ένα πηγάδι πριν από εννιά χρόνια και μετά από εννιά χρόνια όταν η ΔΕΑ έσκαψε το πηγάδι βρήκαν μέσα στο πηγάδι τα οστά κάποιου που πιστεύουμε ότι είναι ο Δημήτρης Στρούφος…
Έτσι η καλή και ανθρωπιστική χειρονομία του Κυριάκου Ανδρέου βοήθησε να ανοίξει ο δρόμος για να βρεθούν οι «αγνοούμενοι» από τη Λύση…
Είναι ένα μάθημα από μόνο του στο πως δεν πρέπει απλά να αναμένουμε από τους ανθρώπους να μας δίνουν πράγματα, αλλά πρέπει και εμείς να δίνουμε από τον εαυτό μας…
Μας δείχνει πως ανθρωπιστικές χειρονομίες μπορούν να μαλακώσουν τις καρδιές και αυτές με τον ίδιο αντίκτυπο θα αποφασίσουν να κάνουν τις δικές τους ανθρωπιστικές χειρονομίες…
Δεν μιλούμε για χρυσούς θησαυρούς που είναι κρυμμένοι – μιλούμε για ανθρώπους που έχουν δολοφονηθεί εν ψυχρώ, είτε πολίτες είτε αιχμάλωτοι πολέμου, και θάφτηκαν σε μυστικούς τόπους…
Στη διάρκεια της εκδήλωσης για να τιμηθεί το έργο μου για τους «αγνοουμένους», δείχνω στο κοινό φωτογραφίες και τους λέω πως κάνω το εθελοντικό και ανθρωπιστικό μου έργο, όχι ως μέρος κάποιου προγράμματος ή με χορηγία αλλά εντελώς εθελοντικά με τη βοήθεια απλών πολιτών – των αναγνωστών μου από τις εφημερίδες YENIDUZEN και ΠΟΛΙΤΗΣ και στις δύο πλευρές – που εργάζονται και πάλι εθελοντικά και ανθρωπιστικά…
Δείχνω φωτογραφίες από μέρη που δείξαμε στη ΔΕΑ και όπου βρήκαν οστά αλλά για να ξεκινήσουν οι εκσκαφές, σε κάποιες περιπτώσεις, χρειαστήκαμε να δείξουμε αρκετές φορές αυτούς τους πιθανούς τόπους ταφής και να διεξάγουμε αγώνα για να σκαφτούν τα μέρη αυτά… Κάποτε χρειάστηκαν χρόνια μέχρι που τελικά η ΔΕΑ να καταφέρει να σκάψει κάποια μέρη – όπως το μέρος που δείξαμε γύρω από το Γερόλακο- Geunyeli, όπου χρειάστηκε πέντε χρόνια από τον καιρό που είχαμε δείξει την περιοχή και πήγαμε ξανά και ξανά με τους λειτουργούς της ΔΕΑ και κάθε φορά που πηγαίναμε έβρισκαν ανθρώπινα οστά αλλά οι εκσκαφές άρχισαν μόνο μετά από πέντε χρόνια, παρόλο το γεγονός ότι ένας από τους αναγνώστες μου είχε δώσει στη ΔΕΑ οστά που πήρε από εκεί και μετά από εξέταση ήξεραν ότι αυτά ήταν ανθρώπινα οστά… Τελικά, όταν έγινε η εκσκαφή εκεί, βρήκαν τα οστά 13 «αγνοουμένων» και 11 από αυτούς ταυτοποιήθηκαν ως Έλληνες «αγνοούμενοι» από την ΕΛΔΥΚ… Ο αναγνώστης μου ήθελε να συναντήσει τις οικογένειες τους όταν ήρθαν στην Κύπρο, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ αφού ποτέ δεν προσκαλούμαστε σε τέτοιες εκδηλώσεις… Δεν είπαν την ιστορία στους συγγενείς εκείνων των Ελλήνων «αγνοουμένων», για το πως δείξαμε και πως αγωνιστήκαμε για να γίνουν αυτές οι εκταφές… Έτσι οι συγγενείς εκείνων των 11 Ελλήνων «αγνοουμένων» ποτέ δεν έμαθαν για τον ανθρωπιστικό και εθελοντικό ρόλο που έπαιξε ο αναγνώστης μου για να βρεθούν τα οστά των αγαπημένων τους, αφού τα άρθρα που είδαμε να εμφανίζονται στα ΜΜΕ της Ελλάδας μιλούσαν για κάτι άλλο και όχι για τις προσπάθειες μας…
Μίλησα για τις μεγάλες καθυστερήσεις που δημιούργησαν πράγματα σαν αυτό, αλλά όχι για τους λόγους των εμποδίων, αφού κάποιοι από τους λόγους των μεγάλων καθυστερήσεων στην ανεύρεση των οστών των «αγνοουμένων» μπορεί να είναι λόγω των εσωτερικών εμποδίων και κάποια εμπόδια μπορεί να προκύπτουν από εξωτερικούς παράγοντες σε σχέση με την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων… Και έδωσα το παράδειγμα των Ηνωμένων Εθνών…
Τα Ηνωμένα Έθνη ως μέρος της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, ως το Τρίτο Μέλος που παρακάθεται δίπλα από το Τουρκοκύπριο και Ελληνοκύπριο Μέλος, μέχρι πολύ πρόσφατα δεν είχαν μοιραστεί τα αρχεία τους με τη ΔΕΑ…
Φανταστείτε πόσο μεγάλο σκάνδαλο: η UNFICYP είχε τα αρχεία από το 1964 και το 1974 αλλά δεν τα μοιράστηκαν εθελοντικά με την επιτροπή της οποίας είναι σημαντικό μέλος! Μετά από πάροδο μισού αιώνα, με την επιμονή της ΔΕΑ, τα ΗΕ τελικά αποφάσισαν να μοιραστούν τα αρχεία αυτά, όπου μπορεί να υπάρχουν πληροφορίες για πιθανούς τόπους ταφής! Έτσι αυτό είναι ένα παράδειγμα του πως εξωτερικές δυνάμεις επίσης έχουν ρόλο που μπορεί να διαδραμάτισαν στις καθυστερήσεις του έργου της ΔΕΑ…
Όμως ας επικεντρωθούμε στη δική μας ανθρωπιστική αποστολή αφού ανεξάρτητα από τα εμπόδια, καταφέραμε να σπρώξουμε και να προσπαθήσουμε να βρούμε τους τόπους ταφής των «αγνοουμένων», όπως επίσης και να γράψουμε τις ιστορίες τους σε τρεις γλώσσες – Τουρκικά, Αγγλικά και Ελληνικά – έτσι ώστε όλοι να τις διαβάσουν και να μάθουν τις πραγματικές, ανείπωτες ιστορίες του νησιού μας… Αυτό βοηθά να δημιουργηθεί ενσυναίσθηση και καλύτερη κατανόηση των άλλων που επίσης υπέφεραν και επίσης έχασαν και επίσης έχουν «αγνοουμένους»... Για μένα, η χώρα μου στην καρδιά μου ποτέ δεν μπορεί να διαιρεθεί, λέω στους ανθρώπους από τη Λύση που έχουν την καλοσύνη να έρθουν σε αυτή την σπουδαία εκδήλωση…
Στην ίδια εκδήλωση ο Δήμος Λύσης κάνει έκπληξη και τιμά επίσης τον αγαπητό μας φίλο Κυριάκο Ανδρέου για το ανθρωπιστικό του έργο για τους «αγνοουμένους»… Ο Κυριάκος Ανδρέου κάνει μια ομιλία και ζητά από τους ανθρώπους να μιλήσουν και λέει «Δεν υπάρχει τίποτε για να φοβηθείτε – έχω μιλήσει και έχω δείξει και έχω αποδείξει ότι δεν θα γίνει τίποτε κακό αν μιλήσετε και μοιραστείτε αυτά που γνωρίζετε… Με αυτές τις προσπάθειες, φέρνουμε λίγη ειρήνη στους συγγενείς των «αγνοουμένων» που θα πάρουν τα οστά και θα κάνουν κατάλληλες ταφές και οι αγαπημένοι τους θα έχουν ένα αξιοπρεπή τάφο…»
Ευχαριστώ το Δήμαρχο Λύσης, κύριο Αντρέα Καουρή που διοργάνωσε αυτή την εκδήλωση και όλους όσους παρευρέθηκαν… Ευχαριστώ τον κύριο Φώτη Φωτίου που μίλησε εκ μέρους του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, κυρίου Νίκου Αναστασιάδη, αναγνωρίζοντας το ανθρωπιστικό και εθελοντικό μου έργο για τους «αγνοουμένους». Ευχαριστώ τον κύριο Ξενοφώντα Καλλή που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην αναζήτηση των «αγνοουμένων» και που έχει παρευρεθεί στην εκδήλωση – έχω μάθει πολλά από αυτόν, από τη μέρα που του πήρα συνέντευξη πριν από 14-15 χρόνια όταν μου είχε πει ότι «Οι αγνοούμενοι δεν είναι ούτε πεθαμένοι, ούτε ζωντανοί. Ζουν στη ζώνη του λυκόφωτος… Αν δεν προσκομίσεις αποδεικτικά θανάτου στου συγγενείς τους, συνεχίζουν να ζουν στη ζώνη του λυκόφωτος...» τα λόγια αυτά σημάδεψαν το έργο μου και σύντομα συνειδητοποίηση πόσο αληθινά είναι καθώς επιδόθηκα σε έρευνες και στις δύο πλευρές του νησιού μας και είδα με τα δικά μου μάτια ότι για να απελευθερώσεις τους συγγενείς από την παράλυση της ζωής τους, χρειαζόμασταν να μάθουμε τι τους συνέβηκε….
Ευχαριστώ όλους τους συγγενείς «αγνοουμένων» - τους αγαπητούς μου φίλου – που παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, όπως η Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά, ο Αντρέας Σύζινος, η Κατερίνα Αντωνά, η Χρυστάλλα Κυριάκου, ο Κόκος Γερόπαπας… Επίσης ευχαριστώ τον ψυχολόγο της ΔΕΑ Παναγιώτη Μέσσιο που επίσης παρευρέθηκε στην εκδήλωση…
Ο Δήμος Λύσης ήταν ο πρώτος δήμος στην Κύπρο που τίμησε το έργο μας και αφιέρωσε ένα ολόκληρο βράδυ και μια πλατφόρμα σε εμάς για να μιλήσουμε για το πως διεκπεραιώνουμε το ανθρωπιστικό μας έργο και να καλέσουμε όλους να μιλήσουν και να μοιραστούμε αυτά που ξέρουν…
Το τηλέφωνο μου στη CYTA είναι 99 966518… Τηλεφωνήστε μου αν αποφασίσετε να μοιραστείτε κάτι που γνωρίζετε, επώνυμα ή ανώνυμα…
Photo: Παρουσίαση στην εκδήλωση για το πως βρήκαμε τόπους ταφής Τουρκοκυρπίων και Ελληνοκυπρίων "αγνοουμένων"...

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek language on the 27th of January, 2019 – Sunday. A similar article was published in the YENİDÜZEN newspaper in Turkish language on the 14th of December 2018 and the link is:

http://www.yeniduzen.com/amacimiz-adamizin-yaralarini-sarmak-109848h.htm
  • January 31st 2019 at 17:00

Wise words from Joseph Kassapis that fall on deaf ears…

By Sevgul Uludag

Wise words from Joseph Kassapis that fall on deaf ears…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

I discovered Joseph Kassapis on Facebook and I was simply amazed with his wise words… Every few days, he would write something that would make me want to publish everything he wrote so that more people would read them and hope that his wise words would not fall on deaf ears…
I want to offer a glimpse into his thinking and writing – as Cypriots, we are lucky to have people like him since it calls on wisdom rather than falling into the trap of the `nationalisms… It opens your eyes and invites you to think, to think differently, to use your brains in order to see what has been going on in Cyprus… Here is some of Joseph Kassapis writing on the wall – his wise words falling on deaf ears… Let me quote Joseph Kassapis here:
"The idea of my whole life being lived in / in the shadow of the Cyprus problem ... and Ending joylessly without the final relief of seeing the Day it will End, after seeing so many loved ones pass away without this consolation for their life-long troubles courtesy of the "Cyprus Problem", is getting more terrifying as the possibility gets more and more likely. I have done nothing wrong to, and did everything right not to, deserve this. I loved Cyprus and respected all Cypriots irrespective of ethnicity (- for me they are all firstly and mostly, and increasingly only, Cypriot), abhorred and condemned violence from all sides, was law abiding, harmed nobody and condemned harm on anybody, upheld and defended democracy, was loyal to Cyprus, ... I did nothing to deserve this, the Cyprus Problem. It is others who erred and offended, committed the crimes and caused the consequences. Why am I bearing them? I, and so many innocent others like me."

WHAT DIFFERENCE IT WOULD HAVE MADE…
"When you think what difference it would have made if the Cyprus Republic had had the seriousness, the sense, or the guts - not sure which one (more than the others) - to punish the First Greek Cypriot who harmed the First Turkish Cypriot; or the Second; or Third; ... or 100th; ... or 1000th.
What tremendous difference in the way it would think of itself and we & others would think of it; to its self-confidence, its credibility, its moral standing. To TCs' confidence and trust in it, acceptance of it; their feeling of security, of self-worth as citizens, of their being valued as equal citizens, considered by the State as the equals of GCs. To (the Credibility of) Turkey's claim to fill the void: to be protectors of those the Republic utterly, abysmally failed to.
If only as a society we had the Guts ... Which of course pre-requires Will. Which in turn requires Understanding. Which takes us back to ... what we ultimately seem to want (lack): QUALITY.
If only ..."

VISIT TO KORMAKITIS…
"When last weekend I visited my northern village of Kormakitis close to the cape bearing its name and went on a walk with a brother and cousin at a fantastic spot along a wooded ridge overlooking the sea on both sides (about where the distance between Cyprus and Turkey is at its minimum) just after a strong shower that left the sky extraordinarily clear in late afternoon soon progressing to early evening as the sun set and darkness fell, the lights of what must have been villages on the slopes of the coastal mountains on the Turkish mainland opposite were not all that dimmer from the exceptionally bright ones shimmering on the Akamas peninsula across the Morphou bay.
So close!
Yet their reality, or significance, had so remarkably been totally lost about 60 year ago on the mindless fools and fanatics who, on taking unilaterally the fate of Cyprus upon them, behaved as if those massive mountains and the massive country and people and army behind them, with their massive keenness and eagerness and readiness, and ability - shrouded with a legal right or ground or claim or argument or excuse - to pounce and end forever life on the island as we knew it, did not exist. It could well have been a clear night like that, with the lights across the northern sea showing as if within a stone's throw, when very close to the very spot where we stood a bunch of some of the worst of these brainless patriots had exterminated the whole of a large peaceful TC family - minus the mother who survived to tell the story - to further their pure Greek Turkey-blind vision for our multi-ethnic island. [Note: Those poor TC sheep tenders were not to be their only or last victims; they effectively were also the killers of the bunch of innocent GCs from the area that the TCs executed in cold blood shortly after the Turkish army arrived at my village (-that is, apart from any other TCs they may have gone on to kill later, or killed before; and any other GCs the TCs may have killed in reprisal)].
They played with fire like no children ever did or could. They pushed with unimaginable recklessness for the most elusive, most remote, most nebulous, most doubtful vision ignoring, failing to see, the biggest, closest, most concrete, most unmistakeable reality dominating the landscape- the mammoth in the room. They knew or must have known Turkey could and would come, and if it came it could not be stopped and ever be made to leave. Yet they proceeded happily to do EXACTLY AND ALL OF WHAT TURKEY NEEDED TO COME. And to come in a way and on a basis that few if any outsiders would substantively question.
So absolutely clear, the gigantic danger, the risks. So absolutely corresponding the blindness to them, the oblivion of the people in question.
Must have taken a hell of a blinding force. NATIONALISM!"

COUNTRIES AND "COUNTRIES"…
"Germany last week convicted a 95-year-old for serving as a mere lowly guard in a WW2 concentration camp 3 quarters of a century ago. A self-respecting State, learning lessons from its disasters. Punishing those who harmed it, even though the harm they caused it - at least the material, tangible part - has by now been fully repaired.
Cyprus the last half century plus has not convicted, tried or even investigated, or even questioned or stigmatised in any way, its destroyers- from top instigators and leaders down to the lowest/last/least EOKA B terrorist; far from it, it rewarded many of them, especially the ring leaders, with massive rewards. Even though the harm caused was total and totally irreversible. A pseudo-state, lacking self-respect, and incapable of learning…"

ABOUT "HERO-FICATION INDUSTRY"…
"Our thriving Hero-fication Industry's depressing explanation: our severe Depression about Us.
It may seem to some - this constant proclaiming of more and more of our own, mostly once dead of course, as Heroes - a harmless part of our celebrated propensity for excess. It's not. It's much, much worse. Its causes, sources, explanations and motives, are several, all unflattering. Here are some:
First, it's another expression of our beloved national sport: self-elevation. A people with so many heroes is a heroic people ... (true to its gloriously heroic ancestry).
Secondly, it's a cunning device of a class of people who caused, did not lose and often profited from our national catastrophe to placate and cajole and pacify the victims and/or their families, to check and forestall any thoughts and tendencies of seeking justice to be done.
Thirdly, it implies that the other side - the opponents of Heroes - are Villains. That we are the virtuous side in the Right, and they the vicious side in the Wrong.
4th, partly covered by the previous 3 (especially 1 and 3), it helps obscure our guilt for terrible crimes, AND - AS IMPORTANTLY IF NOT MORE - our guilt at turning a blind eye and never punishing those crimes.
5th, (also overlapping with some of the aforementioned), it shows our inability and/or unwillingness to acknowledge the merciless universal law of association between Cause and Consequence. Desperate to avoid the Death being a Wasted, Needless, Avoidable, Pointless death caused directly by our actions, we call them Heroes, implying a totally different context and manner and purpose of death. Attributing value to the death, when there is none.
6th, it perpetuates the divided status quo, encouraging our people to vote No to any proposed Solution plan, convinced it's grossly unfair (reawarding the Criminal side for its crimes against the Heroic side), and creating a revulsion making it seem and feel inconceivable to coexist - as Heroes/Victims - with the Villains/Perpetrators.
7th, (also overlapping with ... above), it helps ensure the elite is left free to enjoy its vast corruptly obtained riches and privileges, while the working classes are distracted ... chewing on the bone of "hero" thrown their way ... happy to go on living on (false) honour.
8th, the hero proclaimers honour themselves through honouring others; in the sense that the confer-or of an honour, as giver, is in the party in the superior position relative to the conferee.
9th, the awarder also profits in more tangible, material ways, like ... VOTES; expecting a return of favours from the award-ee and his family/circle.
10th, political parties use as a tool to keep the faithful loyal. Awarding honours to buy loyalty.
11th, ... simply low IQ.
At least low, critically low, on critical parts/aspects of it (IQ).
Lastly, and Most, rather than Least:
Out of our severe Depression about us, our mess. Pretending to think the most of ourselves when we in fact think least; when we know very well Who We Are, and how Who We Are brought us to Where We Are ...
Trying to hide our extremely low self esteem ..."
And last, a comment about why he tries to analyse:
"I do try to analyse. And reason. Strong views, but always backed by arguments. With which one can agree or disagree. I hate Half Truths and hypocrisy. Especially about what has ruined our country, and especially from those who did the ruining. And there is a hell of a lot of it ..."
Thanks so much dear Joseph Kassapis… You create wisdom and hope on this barren land full of pretence and hypocrisy… Thank you for who you are and for speaking the truth… We are grateful for that…

15.12.2018

Photo: Joseph Kassapis

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 20th of January 2019, Sunday. Part of this article was published on my pages in YENİDÜZEN newspaper in Turkish called "Cyprus: The Untold Stories" on the 30th of November 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/kayiplarini-birlikte-arayan-kibrislilar-sri-lankalilara-umut-isigi-oldu-13300yy.htm
  • January 24th 2019 at 16:42

Σοφά λόγια από τον Ιωσήφ Κασάπη που πέφτουν στο κενό …

By Sevgul Uludag

Σοφά λόγια από τον Ιωσήφ Κασάπη που πέφτουν στο κενό …

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Ανακάλυψα τον Ιωσήφ Κασάπη στο Facebook και έμεινα έκπληκτη με τα σοφά του λόγια… Κάθε μερικές μέρες γράφει κάτι που με κάνει να θέλω να δημοσιεύσω όλα όσα έγραψε, έτσι ώστε περισσότεροι άνθρωποι να τα διαβάσουν και ελπίζοντας ότι τα σοφά του λόγια δε θα πέσουν στο κενό…
Θέλω να σας προσφέρω μια ματιά στη σκέψη και τη γραφή του – ως Κύπριοι είμαστε τυχεροί που έχουμε ανθρώπους σαν και αυτόν αφού επικαλείται τη σοφία αντί να πέσει στην παγίδα των «εθνικισμών»… Ανοίγει τα μάτια και μας προσκαλεί να σκεφτούμε διαφορετικά, να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας για να δούμε τι συμβαίνει στην Κύπρο… Εδώ είναι μερικά από τα λόγια του Ιωσήφ Κασάπη από τον τοίχο του – τα σοφά του λόγια που πέφτουν στο κενό… Επιτρέψτε μου να παραθέσω τον Ιωσήφ Κασάπη εδώ:
«Η ιδέα ότι ολόκληρη μου η ζωή βιώθηκε στη σκιά του Κυπριακού προβλήματος … και να Τελειώνει άχαρα χωρίς την τελική ανακούφιση να δω τη Μέρα που θα Τελειώσει, μετά που είδα τόσους αγαπημένους να πεθαίνουν χωρίς αυτή την παρηγοριά για τα δια βίου προβλήματα χάρη στο «Κυπριακό Πρόβλημα», γίνεται όλο και πιο τρομακτική καθώς η πιθανότητα γίνεται όλο και πιο πιθανή. Δεν έχω κάνει τίποτε λάθος, και έκανα τα πάντα για να μην το αξίζω αυτό. Αγαπούσα την Κύπρο και σεβόμουν όλους τους Κύπριους άσχετα με την εθνότητα (- για μένα είναι όλοι πρώτα και κύρια, και όλο και περισσότερο μόνον, Κύπριοι), αποστρεφόμουν και καταδίκαζα τη βία από όλες τις πλευρές, ήμουν νομοταγής, δεν έβλαψα κανένα, δεν θέλησα κακό για κανένα, διατήρησα και υπερασπίστηκα τη δημοκρατία, ήμουν πιστός στην Κύπρο, … Δεν έκανα τίποτε για να μου αξίζει αυτό, το Κυπριακό Πρόβλημα. Είναι οι άλλοι που έσφαλαν και πρόσβαλλαν, διέπραξαν τα εγκλήματα και προκάλεσαν τις συνέπειες. Γιατί τα αντέχω εγώ; Εγώ, και τόσοι άλλοι αθώοι σαν εμένα.»

ΤΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΑ ΕΚΑΝΕ…
«Όταν σκέφτεσαι τι διαφορά θα έκανε αν η Κυπριακή Δημοκρατία είχε την σοβαρότητα, τη λογική ή τα κότσια – δεν είμαι σίγουρος πιο (περισσότερο από τα άλλα) – να τιμωρήσει τον Πρώτο ΕλληνοΚύπριο που έβλαψε τον Πρώτο ΤουρκοΚύπριο; ή το Δεύτερο; ή τον Τρίτο; … ή 100ο; … ή 1000ο.
Τι τεράστια διαφορά στον τρόπο που θα σκεφτόταν η ίδια και εμείς και άλλοι θα σκεφτόμασταν για αυτή; Για την αυτοπεποίθηση της, την αξιοπιστία της, την ηθική της στάση. Για την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη των ΤΚ σε αυτή, την αποδοχή της, το αίσθημα ασφάλειας τους, την αυτοεκτίμησης τους ως πολίτες, ότι θεωρούνται ως ισότιμοι πολίτες, ότι θεωρούνται ως ίσοι με τους ΕΚ από το Κράτος. Προς την (αξιοπιστία της) αξίωσης της Τουρκίας να γεμίσει το κενό: να είναι προστάτες εκείνων που η Δημοκρατία απέτυχε εντελώς και παταγωδώς να προστατεύσει.
Αν ως κοινωνία είχαμε τα Κότσια… Πράγμα που προαπαιτεί Θέληση. Η οποία με τη σειρά της απαιτεί Κατανόηση. Που μας οδηγεί πίσω σε … αυτό που τελικά φαίνεται να θέλουμε (αλλά υπάρχει έλλειψη): ΠΟΙΟΤΗΤΑ.
Αν μόνο…»

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΚΟΡΜΑΚΙΤΗ…
«Όταν το περασμένο Σαββατοκύριακο επισκέφτηκα το βόρειο χωριό μου Κορμακίτης, κοντά στο ακρωτήρι που φέρει το όνομα του και πήγα βόλτα με ένα αδελφό και ξάδελφο σε μια φανταστική τοποθεσία κατά μήκος μιας δασώδους κορυφογραμμής με θέα τη θάλασσα και στις δύο πλευρές (κοντά στο σημείο όπου η απόσταση μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας είναι η μικρότερη) αμέσως μετά από μια δυνατή μπόρα που άφησε τον ουρανό εξαιρετικά καθαρό αργά το απόγευμα προς νωρίς το βράδυ, καθώς ο ήλιος έδυε και έπεφτε το σκοτάδι, τα φώτα του τι θα πρέπει να ήταν χωριά στις πλαγιές των παράκτιων βουνών στην ηπειρωτική Τουρκία απέναντι δεν ήταν πιο θολά από τα εξαιρετικά λαμπερά φώτα που λαμπύριζαν στην χερσόνησο του Ακάμα στην άλλη πλευρά του κόλπου της Μόρφου.
Τόσο κοντά!
Ωστόσο η πραγματικότητα τους, ή η σπουδαιότητα τους, έχει χαθεί τόσο εντυπωσιακά πριν από περίπου 60 χρόνια από ανόητους ηλιθίους και φανατικούς που λαμβάνοντας μονομερώς τη μοίρα της Κύπρου πάνω τους, συμπεριφέρθηκαν σαν πως και εκείνα τα ογκώδη βουνά και η τεράστια χώρα και άνθρωποι και στρατός πίσω τους, με τον τεράστιο ζήλο και προθυμία και ετοιμότητα τους, και ικανότητα τους – περιτριγυρισμένοι από το νόμιμο δικαίωμα ή έδαφος ή αξίωση ή επιχείρημα ή δικαιολογία – να αναχαιτίσουν και να τελειώσουν για πάντα τη ζωή όπως τη ξέραμε στο νησί, δεν υπήρχαν. Θα μπορούσε να ήταν μια καθαρή νύκτα σαν εκείνη, με τα φώτα στην άλλη πλευρά της βόρειας θάλασσας να δείχνουν σαν σε απόσταση αναπνοής, όταν πολύ κοντά στο σημείο που στεκόμασταν μια ομάδα των χειροτέρων από εκείνους τους άμυαλους πατριώτες είχε εξοντώσει μια ολόκληρη μεγάλη ειρηνική οικογένεια ΤΚ – εκτός της μητέρας που επέζησε για να πει την ιστορία – για να εντείνει την καθαρή Ελληνική Τουρκική τυφλή όραση για το πολυεθνικό νησί μας. (Σημείωση: Εκείνοι οι φτωχοί ΤΚ βοσκοί δεν θα ήταν τα μοναδικά ή τελευταία τους θύματα. Στην πραγματικότητα ήταν και οι δολοφόνοι της ομάδας αθώων ΕΚ από την περιοχή που οι ΤΚ εκτέλεσαν εν ψυχρώ λίγο μετά την άφιξη του Τουρκικού στρατού στο χωριό μου (-δηλαδή, πέραν των άλλων ΤΚ που μπορεί να είχαν σκοτώσει αργότερα, ή σκότωσαν πριν, και οποιωνδήποτε άλλων ΕΚ που μπορεί να είχαν σκοτώσει οι ΤΚ σε αντίποινα)).
Έπαιξαν με τη φωτιά όπως τα παιδιά δεν έπαιξαν ή μπορούσαν να παίξουν ποτέ. Πίεσαν με την πιο απίστευτη απερισκεψία για το πιο φευγαλέο, πιο απομακρυσμένο, πιο ομιχλώδες, πιο αμφιλεγόμενο όραμα που αγνοούσε, παρέλειπε να δει τη μεγαλύτερη, πλησιέστερη, πιο συγκεκριμένη, πιο αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που κυριαρχούσε στο τοπίο – το μαμούθ στο δωμάτιο. Ήξεραν ή πρέπει να γνώριζαν ότι η Τουρκία μπορούσε και θα ερχόταν, και αν ερχόταν δεν θα μπορούσε να σταματηθεί και να αναγκαστεί ποτέ να φύγει. Ωστόσο προχώρησαν με ευχαρίστηση να κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ. Και να έρθει με ένα τρόπο και σε μια βάση που λίγοι, αν κάποιοι, ξένοι θα αμφισβητούσαν ουσιαστικά.
Τόσο απόλυτα σαφής, ο γιγαντιαίος κίνδυνος, τα ρίσκα. Έτσι απολύτως αντιστοιχούσε η τύφλωση σε αυτούς, όπως η λήθη των εν λόγω ανθρώπων.
Πρέπει να χρειάστηκε μια απίστευτη τυφλή δύναμη. Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ!»

ΧΩΡΕΣ ΚΑΙ «ΧΩΡΕΣ»…
«Την περασμένη βδομάδα η Γερμανία καταδίκασε ένα 95χρονο επειδή υπηρέτησε ως απλός φρουρός σε ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πριν από τρία τέταρτα του αιώνα. Ένα Κράτος που σέβεται τον εαυτό του, μαθαίνει μαθήματα από τις καταστροφές του. Τιμωρεί εκείνους που το έβλαψαν, παρόλο που η ζημιά που του προκάλεσαν – τουλάχιστον η υλική, απτή πλευρά – έχει ήδη επιδιορθωθεί πλήρως.
Η Κύπρος τον τελευταίο μισό και επιπλέον αιώνα δεν έχει καταδικάσει, δικάσει ή ακόμα και ερευνήσει, ή ακόμα και ανακρίνει ή στιγματίσει με οποιοδήποτε τρόπο τους καταστροφείς του – από τους κορυφαίους υποκινητές και ηγέτες μέχρι τον χαμηλότερο/τελευταίο/ελάχιστο τρομοκράτη της ΕΟΚΑ Β. Πέρα από αυτό, έχει ανταμείψει πολλούς από αυτούς, ειδικά τους ηγέτες του δακτυλίου, με τεράστιες ανταμοιβές. Παρόλο που η ζημιά που προκλήθηκε ήταν ολική και εντελώς μη αναστρέψιμη. Ένα ψευδο-κράτος, που δεν έχει αυτοσεβασμό, και είναι ανίκανο να μάθει…»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΗΡΩ-ΠΟΙΗΣΗΣ»
«Η καταθλιπτική εξήγηση της ακμάζουσας μας Βιομηχανίας Ηρω-ποίησης: η σοβαρή μας Κατάθλιψη για Εμάς.
Μπορεί να φανεί σε μερικούς – αυτή η διαρκής ανακήρυξη όλο και περισσοτέρων δικών μας, ως επί το πλείστων αφού έχουν πεθάνει φυσικά, ως Ήρωες – ένα ακίνδυνο μέρος της διάσημης τάσης μας για υπερβολή. Δεν είναι. Είναι πολύ, πολύ χειρότερο. Τα αίτια, οι πηγές οι εξηγήσεις και κίνητρα, είναι πολλά, όλα μη κολακευτικά. Εδώ είναι μερικά:
Πρώτο, είναι μια άλλη έκφραση του αγαπημένου μας εθνικού αθλήματος: αυτό-ανύψωση. Ένας λαός με τόσους πολλούς ήρωες είναι ένας ηρωικός λαός … (πιστός στην ένδοξη ηρωική του καταγωγή).
Δεύτερο, είναι ένα πονηρό τέχνασμα μιας τάξης ανθρώπων που προκάλεσαν, δεν έχασαν και συχνά κέρδισαν από την εθνική μας καταστροφή για να εξευμενίσουν και να καλοπιάσουν και σιωπήσουν τα θύματα και/ή τις οικογένειες τους, να ελέγξουν και να αποτρέψουν οποιεσδήποτε σκέψεις και τάσεις για αναζήτηση δικαιοσύνης.
Τρίτο, υπονοεί ότι η άλλη πλευρά, - οι αντίπαλοι των Ηρώων – είναι Κακοποιοί. Ότι είμαστε η ενάρετοι πλευρά με το Σωστό, και είναι η κακιά πλευρά με το Λάθος.
Τέταρτο, που εν μέρει καλύπτεται από τα προηγούμενα 3 (ιδιαίτερα το πρώτο και το τρίτο), βοηθά να συγκαλύπτεται η ενοχή μας για τρομερά εγκλήματα, ΚΑΙ – ΕΞΙΣΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΝ ΟΧΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ – η ενοχή μας να κλείνουμε τα μάτια και ποτέ να μην τιμωρούμε αυτά τα εγκλήματα.
Πέμπτο, (που επικαλύπτεται με κάποια από τα προαναφερθέντα), δείχνει την ανικανότητα μας και/ή απροθυμία μας να αναγνωρίζουμε το ανελέητο παγκόσμιο νόμο συσχετισμού Αιτίας και Συνέπειας. Απελπισμένοι να αποφύγουμε το Θάνατο, να είναι ένας Χαμένος, Περιττός, Αποφευκτός, Άσκοπος θάνατος που προκλήθηκε άμεσα από τις πράξεις μας, τους αποκαλούμε Ήρωες, υπονοώντας ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο και τρόπο και σκοπό του θανάτου. Αποδίδοντας αξία στο θάνατο, όταν δεν υπάρχει.
Έκτο, διαιωνίζει το διαιρεμένο στάτους κβο, ενθαρρύνοντας το λαό μας να ψηφίσει Όχι σε οποιοδήποτε προτεινόμενο σχέδιο Λύσης, πεπεισμένο ότι είναι κατάφορα άδικο (ξανα-αποδίδοντας την Εγκληματική πλευρά για τα εγκλήματα ενάντια στην Ηρωική πλευρά), και δημιουργώντας μια αποστροφή που κάνει να φαίνεται και να αισθάνεται αδιανόητο να συνυπάρχουν – ως Ήρωες/Θύματα – με τους Κακοποιούς/Δράστες.
Έβδομο, (επίσης επικαλύπτεται με … πιο πάνω), βοηθά να διασφαλιστεί ότι η ελίτ παραμένει ελεύθερη να απολαύσει τα τεράστια πλούτη και προνόμια που αποκτήθηκαν διεφθαρμένα, ενώ αποσπάται η προσοχή των εργατικών τάξεων … μασώντας το κόκκαλο του «ήρωα» που τους έριξαν … ευτυχισμένοι να συνεχίσουν να ζουν με αυτή την (ψεύτικη) τιμή.
Όγδοο, οι ανακηρυκτές ηρώων τιμούν τους εαυτούς τους μέσα από το να τιμούν άλλους, με την έννοια ότι αυτός που απονέμει μια τιμή, ως δότης, είναι στην ομάδα με την ανώτερη θέση σε σχέση με τον παραλήπτη.
Ένατο, ο βραβευτής επίσης κερδίζει σε πιο απτούς, υλικούς τρόπους, όπως … ΨΗΦΟΥΣ, αναμένοντας ανταπόδοση των ευνοιών από τον βραβευμένο και την οικογένεια/κύκλο του.
Δέκατο, τα πολιτικά κόμματα χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να κρατήσουν τους πιστούς, πιστούς. Η απονομή τιμών αγοράζει αφοσίωση.
Εντέκατο, … απλά χαμηλό IQ.
Τουλάχιστον χαμηλό, εξαιρετικά χαμηλό, πάνω σε κρίσιμα μέρη/πτυχές του (IQ).
Τέλος, και Περισσότερο, παρά Ελάχιστο:
Από τη σοβαρή μας Κατάθλιψη για εμάς, το χάος μας. Προσποιούμενοι ότι σκεφτόμαστε το καλύτερο για τον εαυτό μας ενώ στην πραγματικότητα σκεφτόμαστε το λιγότερο. Όταν γνωρίζουμε πολύ καλά Ποιοι Είμαστε, και πως το Ποιοι Είμαστε μας έφερε στο σημείο Που Βρισκόμαστε …
Προσπαθώντας να κρύψουμε την εξαιρετικά χαμηλή αυτοεκτίμηση μας …»
Και τέλος, ένα σχόλιο για το λόγο που προσπαθεί να αναλύσει:
«Προσπαθώ να αναλύσω. Και να εκλογικεύσω. Ισχυρές απόψεις, αλλά πάντοτε υποστηριζόμενες από επιχειρήματα. Με τα οποία μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Μισώ τις Μισές Αλήθειες και την υποκρισία. Ειδικά για αυτά που έχουν καταστρέψει τη χώρα μας, και ειδικά από εκείνους που έκαναν την καταστροφή. Και υπάρχει πάρα πολλή καταστροφή …»
Σε ευχαριστώ τόσο πολύ αγαπητέ μου Ιωσήφ Κασάπη… Δημιουργείς σοφία και ελπίδα σε αυτή την άγονη γη που είναι γεμάτη με προσποίηση και υποκρισία… Σε ευχαριστώ για το ποιος είσαι και που λες την αλήθεια… Είμαστε ευγνώμονες για αυτό…


Photo: Joseph Kassapis

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 20th of January 2019, Sunday. Part of this article was published on my pages in YENİDÜZEN newspaper in Turkish called "Cyprus: The Untold Stories" on the 30th of November 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/kayiplarini-birlikte-arayan-kibrislilar-sri-lankalilara-umut-isigi-oldu-13300yy.htm
  • January 24th 2019 at 16:41

Πηγαίνοντας από κηδεία σε κηδεία…

By Sevgul Uludag

Πηγαίνοντας από κηδεία σε κηδεία…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Πάω από κηδεία σε κηδεία, όλες κηδείες «αγνοουμένων ατόμων», «αγνοουμένων» Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων…
«Αγνοουμένων» από το 1963-64 και 1974…
Είναι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον ότι κανένας δεν παρατηρεί το γεγονός ότι ακόμα προσπαθούμε να καθαρίσουμε το χάος που μας έχουν αφήσει και ότι κουβαλούμε το βάρος μισού αιώνα στους ώμους μας…
Κουβαλούμε αυτό το βάρος στη συνείδηση μας, στις καρδιές μας, στις ψυχές μας…
Το κουβαλούμε και ζούμε στο παρελθόν και συνεχίζουμε να ζούμε στο παρελθόν αφού το παρελθόν δεν έχει ακόμα καθαριστεί…
Και σε αυτό το νησί υπάρχουν «δυνάμεις» τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές που θέλουν να μας διατηρήσουν εδώ που είμαστε – δηλαδή στο παρελθόν… Δεν μας θέλουν να προχωρήσουμε μαζί για ένα μέλλον… Ζούμε ζωές για ανθρώπους που έχουν πεθάνει από καιρό, ζούμε με τις αναμνήσεις, φωνάζουμε για τον πόνο μας, νομίζουμε ότι είμαστε τα μόνα θύματα σε αυτή τη γη και είμαστε παγωμένοι στον καταψύκτη της ιστορίας, παραλυμένοι και δεν μπορούμε καν να εννοήσουμε ένα μέλλον για όλους τους κατοίκους σε αυτή τη γη…
Οι προσπάθειες μας δεν είναι αρκετές για να συναγωνιστούν με τις «μεγάλες πολιτικές» της «επικρατούσας τάσης» που αγνοούν τη συμφιλίωση, που αγνοούν την οικοδόμηση μιας υποδομής για αμοιβαία κατανόηση, που αγνοούν το γεγονός ότι χρειαζόμαστε συνεργασία σε αυτή τη γη και όχι αντιπαράθεση…
Τον περισσότερο καιρό νιώθω λυπημένη και αναστατωμένη αφού είναι σαν μια κούρσα που χάνουμε ως Κύπριοι αφού αρνούμαστε να δούμε το προφανές: Χρειαζόμαστε ξεκάθαρες, καθαρές, φρέσκες ιδέες και πεντακάθαρα σκεπτόμενα μυαλά για να μπορέσουμε να είμαστε ορατοί σε αυτή τη γη και να δείξουμε την πραγματική εικόνα αντί εκείνες τις φιγούρες που καταφεύγουν στον ασφαλή μηχανισμό προπαγάνδας που θα φέρει «ψήφους» ή «συμφέροντα»… Όχι συμφέροντα για ολόκληρο το νησί, αλλά συμφέροντα για τους εαυτούς τους, προσωπικά συμφέροντα, συμφέροντα για τις οικογένειες τους ή τους συγχωριανούς τους ή τους γείτονες τους…
Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει στολιστεί από το Δήμο Λευκωσίας και κάποιοι συγγενείς «αγνοουμένων» προσκλήθηκαν να κρεμάσουν φωτογραφίες των «αγνοουμένων» τους πάνω στο δέντρο…
Είναι ένα «Ελληνοκυπριακό γεγονός» και κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί όλους τους Τουρκοκύπριους «αγνοούμενους», ούτε καν να μπει συμβολικά μια φωτογραφία ενός Τουρκοκύπριου «αγνοούμενου» σε εκείνο το δέντρο…
Ίσως φοβούνται την «αντίδραση» ή δεν θέλουν να διαταράξουν τις «ισορροπίες»; Ή ίσως δεν περνά καν από το μυαλό τους να κάνουν κάτι τέτοιο, που υποψιάζομαι ότι είναι ο κύριος λόγος… Δεν είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε μαζί, αλλά μόνο για τη «δική» μας κοινότητα – δεν εισάγουμε την «δικοινοτικότητα» ή την «πολυ-πολιτισμικότητα» των κοινοτήτων μας και απλά κολλάμε στα ίδια και τα ίδια… Πράγμα που είναι πιο ασφαλές και πιο εύκολο… Που δεν μας θέτει σε κίνδυνο… Δεν μας κάνει να χάσουμε τίποτε… Είναι ένα «τέλειο καταφύγιο» και είναι αυτό που ονομάζεται το «στάτους κβο» σε αυτή τη γη. Το «στάτους κβο» συνεχίζει, αλλά όχι μόνο συνεχίζει αλλά γίνεται όλο και πιο περίπλοκο αφού τίποτε δεν μένει όπως ήταν – οι εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες επηρεάζουν το «στάτους κβο» καθώς εδραιώνεται όλο και περισσότερο καθώς δεκαετίες προπαγάνδας, στερεοτύπων, μύθων, ψεμάτων, βουνών ψεμάτων κτίζονται το ένα πάνω στο άλλο και οι προσπάθειες για διάλυση αυτών των ψευδαισθήσεων που δημιουργούνται από «δυνάμεις» που θέλουν να διατηρήσουν τα πράγματα «ως έχουν» είναι ένας ατέλειωτος αγώνας ανάμεσα στο «κακό» και την «καλοσύνη»…
Στις κηδείες ή σε δραστηριότητες για τους «αγνοουμένους» έρχονται άνθρωποι και μου μιλούν… Με ρωτούν γιατί ο «αγνοούμενος» αγαπημένος τους δεν έχει ακόμα βρεθεί και παραπονιούνται για την μακρά αναμονή δεκαετιών – κάποιοι περιμένουν εδώ και 44 χρόνια, κάποιοι περιμένουν εδώ και 55 χρόνια… Όλα εξαιτίας αυτής της προσποίησης ότι κάνουν κάτι, αλλά δεν κάνουν τίποτε. Διατηρούν το στάτους κβο… Νιώθουν «ασφάλεια» στα δικά τους μικρά καταφύγια, ενώ πετάμε την προοπτική ενός ολόκληρου μέλλοντος ενός ολόκληρου νησιού…
Οι άνθρωποι δεν μιλούν, μένουν σιωπηλοί. Μερικοί άνθρωποι μιλούν… Τα λόγια τους είναι μπερδεμένα… Πιάνουμε κάποιες λέξεις και προσπαθούμε να τα παρουσιάσουμε έτσι ώστε όλοι να μπορούν να τα δουν, αλλά γενικά τέτοια λόγια πέφτουν στο κενό…
Μπορούμε μόνο να ρωτήσουμε μερικές ερωτήσεις και να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τις απαντήσεις…
«Ποιος θέλει να μας κρατήσει κολλημένους στο παρελθόν;»
«Ποιος θέλει να συνεχιστεί το στάτους κβο;»
«Ποιος έχει συμφέρον στη διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν;»
Μια από τις πιο δραματικές ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου ανήκω είναι μια ομάδα ανθρώπων από την Αμμόχωστο (Βαρώσι)…
Εκεί, μπορώ να δω πως κάποιοι άνθρωποι θέλουν να διατηρήσουν τα πράγματα ως έχουν, ενώ άλλοι αγωνίζονται να τους βάλουν κάποια λογική και τους παροτρύνουν για κάτι καλύτερο για την Αμμόχωστο…
Κάποτε νιώθω ότι θέλω να φωνάξω στην ομάδα:
«Βρεεεε φίλοι! Θέλουν να σας κρατήσουν στο παρελθόν! Σας θέλουν να κλαίτε για πάντα για το χαμένο σας Βαρώσι! Δεν σας θέλουν να αναλάβετε δράση ή να προχωρήσετε οπουδήποτε – θέλουν να σας κρατήσουν εκεί που είσαστε, ως πρόσφυγες έτσι ώστε να παίζουν με τις ελπίδες σας να πάρετε πίσω το Βαρώσι, κατηγορώντας αυτό ή εκείνο για το γεγονός ότι δεν το παίρνεται πίσω αλλά διατηρώντας σας ως πιόνια στο παιγνίδι για να σας χρησιμοποιούν! Βρεεεε φίλοι! Κοιτάξετε γύρω σας και δείτε μόνοι σας ότι θέλουν να σας κρατούν κλειδωμένους για πάντα σε ένα καταψύκτη με τα όνειρα σας για το Βαρώσι, την Πόλη Φάντασμα!»
Νομίζετε ότι υπάρχει οποιαδήποτε διαφορά στο τοπίο της Τουρκοκυπριακής κοινότητας; Φυσικά και όχι… Ούνα Φάτσα Ούνα Ράτσα όπως λένε – η ίδια ιστορία σε διαφορετική μορφή…
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα λόγια του γιου του «αγνοουμένου» Τουρκοκύπριου Mehmet Raif που είχε «εξαφανιστεί» στις 21 Δεκεμβρίου 1963 από τον τόπο εργασίας του στη CYTA – ήταν στην νυκτερινή βάρδια εκείνη τη νύκτα – είναι σαν ατέλειωτη κραυγή:
«Γιατί, σε ένα τόσο μικρό, μικροσκοπικό νησί, δεν μπορείτε να βρείτε τους αγνοούμενους μας; Έχουν περάσει ακριβώς 55 χρόνια από τότε που ο πατέρας μου Mehmet Raif πήγε στη CYTA όπου εργαζόταν. Ενώ εργαζόταν εκεί, ξαφνικά «εξαφανίστηκε»… Σήμερα 21 Δεκεμβρίου, είναι η αρχή εκείνων των ημερών, η 21η Δεκεμβρίου 1963…
Δεν υπάρχει τόπος που δεν ρωτήσαμε, που δεν ερευνήσαμε… Ποιος άκουσε αυτά που είπαμε; Γιατί δεν μπορείτε να βρείτε τους αγνοούμενους μας σε ένα τέτοιο μικρό νησί; Ίσως είναι επειδή θέλετε να κάνετε πολιτική και να χρησιμοποιείτε εκείνους τους αγνοούμενους στην πολιτική σας;
Πρώτα απ' όλα, θέλω να πω ότι κανένας δεν πρέπει να μεταναστεύει από το νησί μας… Κάτι πρέπει να γίνει έτσι ώστε κανένας να μην φεύγει…
Αν μιλώ για την οικογένεια μας, ο μεγαλύτερος μου αδελφός το 1969, εγώ το 1971, η μητέρα μου και ο μικρός μου αδελφός το 1973 αναγκαστήκαμε να μεταναστεύσουμε στην Αυστραλία από το νησί μας.
Ο λόγος; Ο πατέρας μου είχε γίνει μάρτυρας το 1963 – για να σας πω την αλήθεια, πήγε στη δουλειά του στη CYTA μια μέρα και ποτέ δεν επέστρεψε… Μας έδιναν το μισθό του και είχαμε ενοικιάσει ένα σπίτι στην περιοχή που ονομάζεται Marmara στη Λευκωσία και μετά για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε, μοίρασαν στο μισό το μισθό που έδιναν στη μητέρα μου. Ως αποτέλεσμα, έπρεπε να φύγουμε από το σπίτι που ενοικιάζαμε. Βρήκαμε ένα γκαράζ δίπλα από μια μάντρα και το μετατρέψαμε σε σπίτι αφού ήταν πιο φτηνό. Δεν μας πείραζε. Δημιουργήσαμε τρία δωμάτια σε ένα γκαράζ – στο υπνοδωμάτιο τέσσερα άτομα, κουζίνα και τουαλέτα… Λόγω των αναγκών έπρεπε να γίνω Τουρκοκύπριος στρατιώτης στην ηλικία των 16 έτσι ώστε να παίρνω 8 Κυπριακές Λίρες το μήνα. Μετά έφυγα από το σχολείο αφού θα πήγαινα στην Αυστραλία για να κερδίζω 15 Κυπριακές Λίρες το μήνα… Μεταναστεύσαμε στην άλλη άκρια του κόσμου… Λόγω της απληστίας των διοικήσεων…
Έκανα δύο γιους ενώ ήμουν στο εξωτερικό. Εφόσον αγαπώ τόσο πολύ την ΚΥΠΡΟ μας που επέστρεψα με την οικογένεια μου. Τα παιδιά μου πήγαν στο σχολείο, πήγαν στο πανεπιστήμιο, υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία, κάθισαν και πέρασαν εξετάσεις και έκαναν αίτηση για δουλειές. Και στους δύο τους δεν τους έδωσαν δουλειές. Μιλούν και οι δύο άπταιστα Αγγλικά και Τουρκικά αλλά επειδή δεν πήγαμε να παρακαλέσουμε κάποιους ανθρώπους για δουλειές, δεν τους έδωσαν δουλειά. Για τα τελευταία 20 χρόνια, και οι δύο εργάζονται σε γραφεία στοιχημάτων. Δεν είμαι εναντίον οποιασδήποτε δουλειάς αλλά άλλοι που δεν τους άξιζε, τους έδωσαν δουλειές στη διοίκηση όχι όμως στους γιους μου…»
Στο τέλος είμαστε εμείς, οι απλοί άνθρωποι που υποφέρουμε από αυτή τη διαίρεση και αυτό το «κλείδωμα στον καταψύκτη του παρελθόντος»…
Είναι άνθρωποι όπως ο Raif που υπέφεραν όλη τους τη ζωή επειδή ο πατέρας του ήταν «αγνοούμενος, έχασαν το σπίτι τους, έχασαν τη χώρα τους, έπρεπε να σταματήσει το σχολείο και έπρεπε να φύγει από την Κύπρο έτσι ώστε να επιβιώσει η οικογένεια τους…
Είναι άνθρωποι όπως τους πρόσφυγες από το Βαρώσι ή τη Λύση ή την Πάφο που υπέφεραν… Ή από τη Λεμεσό…
Άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, τους αγαπημένους τους, βιώνουν ατέλειωτο πόνο και υποφέρουν…
Δεν είναι ο πόνος των «Τουρκοκυπρίων» ή των «Ελληνοκυπρίων» - ο πόνος μας είναι κοινός, όλα όσα συνέβηκαν τον τελευταίο μισό αιώνα – όλοι έχουμε χάσει. Χάσαμε τους γιους μας, τους πατεράδες μας, τις μητέρες μας, τις αδελφές μας και τους αδελφούς μας… Χάσαμε τη γη μας, τα σπίτια μας, τις φωτογραφίες μας… Χάσαμε τα πάντα, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από τα σπίτια μας και να ζούμε σε αντίσκηνα και αυτοσχέδια γκαράζ που μετατρέψαμε σε σπίτια σε μια νύχτα… Χάσαμε τις ελπίδες για μια καλύτερη χώρα… Και εδώ είναι που θέλουν να μας κρατήσουν…
Εκτός αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας και σκεφτούμε και αναρωτηθούμε «Ποιοι αποκομίζουν οφέλη από όλα αυτά;»
Σίγουρα δεν είναι οι απλοί Τουρκοκύπριοι ή οι απλοί Ελληνοκύπριοι…
Άρα, τι μας εμποδίζει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι όλοι έχουμε χάσει και ότι ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε το μέλλον μας είναι να έρθουμε μαζί και να δράσουμε μαζί, να αρνηθούμε να μείνουμε στο παρελθόν και να θυματοποιούμε μόνο τους εαυτούς μας και να κλαίμε μόνο για το δικό μας πόνο…
Πάω από τη μια κηδεία στην επόμενη… Βοηθώ να θάψουμε Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους «αγνοούμενους» τους οποίους οι αναγνώστες μου βοήθησαν να βρεθούν…
Πιστέψτε με, οι τάφοι τους είναι ακριβώς οι ίδιοι: ενάμιση μέτρο βάθος, ίσως το πολύ 90 εκατοστά πλάτος…
Αυτή είναι η μόνη γη που μας κατανέμεται καθώς φεύγουμε από αυτή τη γη και δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτε μαζί μας…
Κοιτάζω αυτούς τους τάφους και βλέπω την ηλιθιότητα και τον παραλογισμό όλων αυτών και επίσης βλέπω πόσο εύθραυστη είναι η ζωή σε αυτή τη γη – ανά πάσα στιγμή, με το κτύπημα των δακτύλων κάποιων «δυνάμεων» οτιδήποτε μπορεί να ανατιναχθεί δυσανάλογα – μπορούν αν «δημιουργήσουν» και να «προκαλέσουν» οτιδήποτε θέλουν σε αυτή τη γη, εκτός αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να χρησιμοποιούμε τα μυαλά μας και να αμφισβητούμε τα πάντα που έχουν συμβεί τον τελευταίο μισό αιώνα σε αυτό το νησί.
Ας γίνουμε πιο σοφοί και ας σκεφτόμαστε περισσότερο αντί να κλαίμε μόνο για τους εαυτούς μας…

Photo: Ο Mehmet Raif εργαζόταν στη CYTA από όπου εξαφανίστηκε το Δεκέβρη του 1963…

(*) Article published in Greek in the POLITIS newspaper on the 13th of January 2019, Sunday. Two similar articles were published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of December 2018 and on the 2nd of January 2019 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/bu-minnacik-adada-bu-kayiplarimizi-niye-bulmazsiniz-13405yy.htm

http://www.yeniduzen.com/bir-kayip-cenazesinden-oteki-kayip-cenazesine-giderken-13435yy.htm
  • January 13th 2019 at 18:17

Historical visits to the mass graves `created` in the name of `revenge`…

By Sevgul Uludag

Historical visits to the mass graves `created` in the name of `revenge`…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

We get on the bus together in the morning on the 5th of December 2018, Wednesday to go on a visit to three mass graves…
We, meaning, the relatives of `missing` persons and victims of war, political parties and the media… We have helped the Slovak Embassy and the political parties to organize these visits to the mass graves as TOGETHER WE CAN, the bi-communal association of relatives of missing persons and victims of war. And today Michalis Yiangou Savva, Sevilay and Mustafa Berk, Christina Pavlou Solomi Patsia, Christos Efthymiou are present, the ones who lost their loved ones in 1964 and in 1974… We move together to show that we can work together for peace and reconciliation and to heal the wounds of our island… That we can talk about the past – the whole truth, not half-truths, not hiding what happened to this or that community but reflecting on what happened to both main communities of our country.
The three mass graves we will visit have been `created` as a sign of `revenge` - one in Voroklini and the two others in the Galatia lake…
We drive to Voroklini where Eleni Michael meets us and all together we go to the site of the well where 11 Turkish Cypriots had been killed and buried back on the 14th of May 1964 as `revenge` for the killing of the son of the chief of Nicosia police, Pantelides and the two Greek officers within the walled city of Famagusta on the 12th of May 1964…
On the bus with us is Djelal Dimililer whose father Kamil Raif Dimililer was also amongst those 11 on the `missing bus` - the chauffeur was called `Yusufga` (Yusuf) and he had 10 passengers on the bus, taking them from Larnaca to Dhekelia British Military Bases where they worked as policemen…
The bus could not reach its final destination – it was kidnapped and the 11 Turkish Cypriots going to work from Larnaca to Dhekelia were killed and buried here, in this well that is closed now after the exhumations done back in 2007 by the Cyprus Missing Persons' Committee and after remains found here were returned for burial to the relatives.
Djelal was barely eight years old and he was amongst the relatives we had taken here, next to the well to plant some olive trees…
The first olive tree we had planted on the well was back on the 8th of March 2009 as Turkish Cypriot and Greek Cypriot women, as `Hands Across the Divide` and Eleni Michael would take care of this olive tree planted in the mouth of the well, watering it so it would not die… The following year on the 14th of May 2010, we had taken the relatives of `missing persons` whose remains had been found in this well… They too, would plant their own olive trees around the well and Eleni Michael, from the `Nea Genia Club` would take care of them as well… In those days, our dear friend Michalis Kirlitchas was alive and helped to welcome the Turkish Cypriots in Oroklini where he was living… Kirlitchas was from Lefkoniko, a progressive Greek Cypriot whose paintings told stories of Lefkoniko and stories from the world – he passed away a few years ago, may he rest in peace…
We would continue to visit this site and the former mukhtar would greet us together with Eleni…
The bus cannot go near the field where the well was, since the dirt tracks are flooded so we get off and walk in the mud in order to reach the well…
Here I would give information about this mass grave, the Slovak Ambassador Jan Skoda would read the joint declaration of the Turkish Cypriot and Greek Cypriot political parties and we would lay flowers in memory of those killed and buried in this well…
The location of the well was found by Xenophon Kallis, the Assistant to the Greek Cypriot member of the CMP at that time… Oroklini was a `tough` village so it was not so easy to find information about killings and burial sites in this village… Kallis had to work hard to try to locate the place of this well… There was a huge pipe passing very close to the well, bringing desalinated water from Larnaca to Nicosia but because they had an experienced bulldozer operator, he had noticed the sand they had laid out over this pipe and had stopped digging, pointing out that there must be some pipeline passing from here… If he had hit the pipe, due to the huge pressure, there could have been a catastrophe for those who were digging this well as CMP…
I would tell these to those present and then Djelal Dimililer would give a plaquette to our dear Eleni Michael for her humanity, courage and voluntary work on `missing persons` to honour her and recognize her humanity… All the olive trees planted around the well have grown and flourished, due to Eleni taking care of them… We have marked this place with the hope for peace…
After a short break in Oroklini, we move again with the bus to cross the checkpoint at Pergamos to go to the Galatia lake…
The Turkish Cypriot and Greek Cypriot political parties who have been meeting regularly every month at the Ledra Palace Hotel under the auspices of the Slovak Embassy, with our encouragement, have started to deal with the humanitarian issue of `missing persons` and do activities around this sensitive issue. It is the first time ever in Cyprus that political parties are visiting burial sites together… So in this sense, this is a historical moment for all of us…
Although the weather was sunny and nice in Voroklini, it starts raining heavily as we reach the lake of Galatia… Here in the lake, now flooded with recent rains, there existed two mass graves a few meters away from each other…
We stop and get off the bus and Djemil Sarichizmeli, the mayor of Galatia is there to welcome us. He too lost his father during the conflict in 1963 and his grave is somewhere in Koloni but the actual place is not known… Although Galatia was a very `tough` village, just like Oroklini, Djemil has been helping us as a progressive Turkish Cypriot and has agreed to welcome us in this village…
We had to work quite hard for these two mass graves in the lake – I, myself struggled at least 12 years for both to be exhumed with the help of one of my readers and her family. And she is here now, Selda Shafak who was my very first reader to open a path towards the truth for me in Galatia… She was the first reader ever to call and meet me and to tell me the story of what had happened in Galatia in 1974… She and her family helped to show us and the CMP the actual places of these two mass graves and insisted and insisted and insisted for them to be dug… I had introduced Christina Pavlou Solomi Patsia from Komikebir to this family and they had become good friends and we would occasionally go and visit them in their house while they helped us with information about not only the mass graves in the lake but also other possible burial sites… Her father would show me other places and I would show these to the CMP and we owe it to their courage, humanity and sincerity, working voluntarily to help find the burial sites of the `missing persons` in this area and with their help and insistence we would be able to find many…
In the two mass graves that Selda and her family showed us, there were a total of 17 Greek Cypriots buried… In one mass grave was 11 and in another 6 Greek Cypriots. These were prisoners of war in Galatia and again, these two mass graves were `created` as `revenge` of the killings of EOKA-B in Maratha-Sandallaris-Aloa… When news of the killings of EOKA-B of 126 Turkish Cypriots, mainly women and children reached Galatia, there started a cycle of killing as `revenge`, just like it `happened` in Oroklini as `revenge` for the killing of the Greek Cypriot son of the police chief in Famagusta in 1964… The Greek Cypriot `elites` of those days would be responsible for the kidnapping and disappearance of around 30-40 Turkish Cypriot civilians, taken from the roads or from their work places like NAAFI or the Barclays Bank in Famagusta.
Acts of `revenge` have created these mass graves and Christina's father and brother were buried in the Galatia Lake, in one of the mass graves and while exhumations were continuing, we would visit the mass grave with her, going down inside the grave and Christina would recognize her brother from a t-shirt he had been wearing. It was a brown t-shirt, a present from Canada from their relatives and because the shirt had nylon in it, it had remained as it was, the colour, the pattern and everything…
Here again I would give some information about these two mass graves in the Galatia lake and Djemil would also express his wish for peace – that no such things should ever happen either in Cyprus or our world…
Christina would present a plaquette to Selda Shafak as an expression of our appreciation for her voluntary humanitarian help with courage and Selda would also express her wish for peace…Then we would lay flowers on the lake in commemoration of all those Greek Cypriot civilians killed and buried here, in the two mass graves…
Then we would rush into the bus under the rain to go to the village to a restaurant in the centre of the village where the ambassador would read the joint declaration of the political parties:
"Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties visited on the 5th of December 2018 two burial sites of Greek Cypriots and Turkish Cypriots in the villages of Voroklini and Galateia/ Mehmetchik. They expressed their sorrow over civil victims of military actions and ethnic conflicts in the island. The visit was organised with the assistance of the non-governmental bi-communal Association of Relatives of Missing Persons and Victims of War "TOGETHER WE CAN".
Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties do support efforts of the Committee on Missing Persons (CMP) to identify all remaining missing persons, civilians or military, and heal the pain of their families. To achieve this goal, they call upon the public of both communities for more accurate information that could lead to burial sites and the identification of missing persons.
Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties are convinced that the time has come for official actions on behalf of the two communities in honour of the missing people of both communities. In this direction, they call upon the two leaders to consider (a) the construction of common monument and (b) to declare a joint Commemoration Day, both dedicated to the memory of victims of the Cyprus conflict, Greek Cypriots and Turkish Cypriots.
Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties appreciate commemorative acts performed on both burial sites and awarding symbolic memorial plaquettes to relatives of persons buried in Voroklini and Galateia/Mehmetchik."
Representatives of AKEL, DHSY and EDEK, CTP, TDP, YKP and BKP were with us and we would head back to Nicosia, looking forward to other similar activities facing our past in order to be able to build a better future on this land…
I thank all those involved who enabled these historical visits for the first time and I thank the Slovak Embassy for its support in arranging all of this…

8.12.2018

Photos:

1. At the lake Galatia explaining what happened here with Christina and Selda…

2. Laying flowers at the Galatia lake…

3. The Slovak Ambassador Skoda reading declaration of political parties at the Oroklini mass grave…

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 30th of December 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 6th of December 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/siyasi-partilerden-iki-lidere-ortak-bir-anit-ve-ortak-bir-anma-gunu-cagrisi-13324yy.htm
  • January 7th 2019 at 17:22
❌