One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Yesterday — January 16th 2019Your RSS feeds

Στη φυλακή ο Τ/Κ αντιρρησίας Χαλιλ

By Bandieracy

Σήμερα συνελήφθη και θα εκτίσει 20 μέρες φυλακή ο Τουρκοκύπριος αντιρρησίας συνείδησης, Χαλίλ Καραπατσιάογλου, γιατί αρνήθηκε να πληρώσει το πρόστιμο που του επέβαλε το στρατοδικείο του κατοχικού καθεστώτος, εντός 10 ημερών όπως όριζε η καταδικαστική απόφαση.

Μετά τη σύλληψη του Χαλίλ στο σπίτι του, εκ μέρους της δικοινοτικής πρωτοβουλίας για τους αντιρρησίες συνείδησης, ο Μουράτ Κανατλί μίλησε για «πληγή της δικαιοσύνης», λέγοντας ότι ο Χαλίλ είναι όμηρος της Τουρκίας. Ανέφερε τις διαδικασίες ενώπιον των δικαστηρίων που αφορούν τους αντιρρησίες και σημείωσε ότι και η διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ συνεχίζεται.

Το απόγευμα έξω από τις φυλακές όπου οδηγήθηκε ο Χαλίλ, έγινε συγκέντρωση αλληλεγγύης με αρκετούς διαδηλωτές να κρατούν πανό με συνθήματα όπως «νομοθεσία για τους αντιρρησίες συνείδησης τώρα» και «ελευθερία στους πολιτικούς κρατούμενους».

Ο Χαλίλ είχε καταδικαστεί σε είκοσι μέρες φυλάκιση από το στρατοδικείο πριν δέκα μέρες. Ο ίδιος ανακοίνωσε από το 2014 ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης και αρνήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του εφεδρεία. Από τότε είχε ξεκινήσει η δικαστική διαδικασία εναντίον του που ολοκληρώθηκε με την καταδικαστική απόφαση. Δήλωσε ότι το κάνει για ιδεολογικούς λόγους και ήταν αποφασισμένος όπως και έπραξε, να διεκδικήσει το δικαίωμα αναγνώρισης του αντιρρησία συνείδησης, ακόμα κι αν πάει φυλακή.

Ανέφερε ότι είχε υποχρεωθεί στα 18 να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία καθώς ο πατέρας του δούλευε ως επιστάτης σε ένα εργοστάσιο των δυνάμεων ασφαλείας.

Τότε δεν είχε το θάρρος είπε να ανακοινώσει ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης πριν πάει στρατό, αλλά δηλώνει ότι εάν υπάρχει κάποιος που έχει το θάρρος να το πράξει πριν πάει στρατό, «είμαι δίπλα του».

Δεν είναι εχθροί μας οι Ελληνοκύπριοι συμπατριώτες μας, όπως και κανένας λαός στον κόσμο είπε χαρακτηριστικά.

Ο Χαλίλ είναι μέλος της δικοινοτικής πρωτοβουλίας για τους αντιρρησίες συνείδησης, λέγοντας ότι ως πρωτοβουλία είναι έτοιμοι να προσφέρουν στήριξη και νομική αρωγή σε όποιον αποτανθεί κοντά τους από ολόκληρη την Κύπρο. Πρόσθεσε ότι ούτε η κυπριακή δημοκρατία είναι εναρμονισμένη με τις διεθνείς προδιαγραφές στο θέμα αυτό, αφού κανονικά η επιτροπή αξιολόγησης τέτοιων αιτημάτων θα έπρεπε να αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από πολίτες (μη στρατιωτικούς) ενώ στη αρμόδια επιτροπή είπε, υπάρχουν στρατιωτικοί αξιωματούχοι.

Έξω από τα δικαστήρια εκείνη την μέρα έγινε μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης. Μετά την καταδικαστική απόφαση ο Χαλιλ ευχαρίστησε όλους όσοι στάθηκαν αλληλέγγυοι και τόνισε ότι ο αγώνας συνεχίζεται.

Ο δικηγόρος του ανάφερε ότι θα προσφύγει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχει ήδη ένας Τ/Κ αντιρρησίας συνείδησης, ο Χαλούκ Σελάμ Τουφανλί, που έχει προσφύγει στο ΕΔΑΔ, ενώ ήδη εξετάζεται η υπόθεση του επίσης αντιρρησία συνείδησης, Μουράτ Κανατλί.

Η συντεχνία των Τ/Κ εργαζομένων στον τύπο, τόνισε σε ανακοίνωση της ότι δεν αναγνωρίζουν το δικαστήριο και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η απόφαση. Δηλώνουν ξεκάθαρα ότι Ε/κ και Τ/κ είναι ένας λαός και δεν πρόκειται να σηκώσουν όπλο σε συμπατριώτες τους. Μάλιστα ο πρόεδρος της συντεχνίας Αλί Κισμίρ και ο γενικός γραμματέας, Σερκάν Σογιαλάν είπαν ότι θα διεκδικήσουν και οι ίδιοι το δικαίωμα του αντιρρησία συνείδησης.

Εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυοι και στηρίζουμε με όποιο τρόπο μπορούμε τον δίκαιο αγώνα του Χαλίλ, ενός πραγματικού αγωνιστή για την ειρήνη και την επανένωση που πρέπει να γίνει παράδειγμα για όλο τον κυπριακό λαό

Birleşik Kıbrıs Partisi, Halil Karapaşaoğlu’na desteğini yineledi.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Sekreteri Salih Sonüstün ,en temel insan hakkı olan vicdani ret hakkını kullanmak istediği gerekçesiyle askeri mahkemede yargılanan ve 20 gün hapse mahkum edilen Halil Karapaşoğlu’na desteğini yineledi. Demokrasi ile yönetilen ve temel insan haklarını kendine rehber edinen hiçbir ülke, insanlık onurunun kabul ettiği ve en temel insan hakkı olan vicdani reddin yargılanması ve hapislikle sonuçlanmasını kabul etmeyeceğine vurgu yapan Sonüstün, “ Bu olsa olsa orta çağ zihniyetinin hüküm sürdüğü ülkelerde kendine zemin bulur” dedi.

“Hükümete geldikleri günden bu yana, kendi seçim manifestolarında ve hükümet programında yer almasına karşın vicdani ret yasasını hazırlamayı ve hayata geçirmeyi adeta bilinçli bir şekilde oyalayan hükümet partileri bu yaşananlardan sorumludur” diyen Sonüstün devamla, “ Kıbrıs’ın kuzeyinde her geçen gün artan adli suç vakalarının sorumlularını, çeteleri, voyvodaları, tacizcileri, tecavüzcüleri, yolsuzluk yapanları, ülkeyi talan edenleri ve ülke topraklarını peşkeş çekenleri tutuklayıp yargılamazken, insan öldürmek için eğitilmeyi reddeden bir genci mahkûm etmeyi seçen zihniyeti kınıyor, Halil Karapaşaoğlu ve diğer vicdani reddini açıklayan tüm gençlerimizi de bu barışçıl hareketlerinden ötürü destekliyoruz” dedi.

 

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, hastaneden taburcu oldu.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Basın Bürosu yaptığı açıklamada, BKP Genel Başkanı İzzet İzcan’ın geçirdiği kalp rahatsızlığı sonucu Dr. Burhan Nalbantoğlu Hastanesi’nde geçirdiği başarılı operasyon ve tedavinin ardından taburcu olduğunu bildirdi.

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, “ Hastanende tedavi gördüğüm uzun süre içerisinde benimle yakinen ilgilenen başta, Baş Hekim Dr. Bülent Dizdarlı, operasyonu gerçekleştiren Dr. Hasan Birtan, Dr. Ozan Emiroğlu, Dr. Hasan Feray, Kardiyoloji ve Kalp Damar Servisi doktor, hemşire ve tüm çalışanlarına gösterdikleri ilgi ve alakadan dolayı teşekkür ederim” diyerek, bu süreçte yanında olan herkese de destekleri ve iyi temennileri için teşekkür etti.

13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη.

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Την 1η Ιανουαρίου 1948, η συλλογική σύμβαση που υπεγράφη το 1946 μεταξύ της Kυπριακης Μεταλλευτικής Εταιρείας και των συντεχνιών έληγε. Ως εκ τούτου, στις 17 Δεκεμβρίου 1947, η συντεχνία των μεταλλωρύχων της ΠΕΟ και η αντίστοιχη των τουρκικών Συντεχνιών (KTIVK) παρουσίασαν από κοινού στην εταιρεία νέες απαιτήσεις για τις διαπραγματεύσεις για τη νέα συλλογικής σύμβασης. Στα αιτήματα περιλαμβάνονταν το οκτάωρο, αυξήσεις στα μεροκάματα, πληρωμή υπερωριών τις Κυριακές και η δημιουργία δεκατεσσάρων αργιών, πέντε από τις οποίες θα ήταν πληρωμένες. Η ΚΜΕ θα μπορούσε να έρθει άμεσα σε μια συμφωνία με τις συντεχνίες δεδομένου των κερδών που είχε εκείνη την περίοδο όντας ο 3ος μεγαλύτερος παραγωγός και 2ος μεγαλύτερος εξαγωγέας χαλκοπυρίτη στον κόσμο. Αντ’αυτού, απέρριψε τα αιτήματα και με επιθετική αντι-κομμουνιστική φρασεολογία, αρνήθηκε οποιαδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευση με τη συντεχνία. 

Έτσι, στις 13 Ιανουαρίου, σε κοινή γενική συνέλευση μεταξύ της Συντεχνίας της ΠΕΟ και της Τουρκικής Συντεχνίας, στην οποία συμμετείχαν 1.500 εργαζόμενοι, ξεκίνησε η μεγαλειώδης απεργία των μεταλλωρύχων που σύντομα μετατράπηκε σε αορίστου χρόνου λόγω των εκδικητικών ενεργειών της εταιρείας που σταμάτησε να μοιράζει γάλα στα παιδιά των μεταλλωρύχων, εκδίωξε όλους τους άρρωστους μεταλλωρύχους από το νοσοκομείο της και προχώρησε σε απολύσεις.

Στην πορεία, ο οικονομικός αγώνας των μεταλλωρύχων μετατράπηκε σε αγώνα για την διασφάλιση του δικαιώματος τους να οργανώνονται αυτόνομα και χωρίς παρεμβάσεις από την εργοδοσία αφού η εταιρεία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εκτός αν αναδιοργανώνονταν και ανασυνθέτονταν σε νέα βάση.

Το 1948, με τον εμφύλιο στην Ελλάδα να μαίνεται και να επηρεάζει κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής της Κύπρου, αλλά και με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την απόσπαση από το καπιταλιστικό στρατόπεδο χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, το νησί είχε αποκτήσει μια σημαντική στρατηγική θέση για τα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή. Oποιεσδήποτε εσωτερικές εξελίξεις θα είχαν άμεσες επιπτώσεις, όχι μόνο στη παραμονή της Βρετανίας στην αποικία, αλλά στα στρατηγικά της συμφέροντα της σε ολόκληρη την περιοχή. Ως εκ τούτου, η αποικιακή κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περιορίσει το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα σε μια στρατηγικής σημασίας αποικία. Το σπάσιμο της απεργίας και η διάλυση ενός συνδικάτου που βρισκόταν στην πρωτοπορία των εργατικών αγώνων προσέφερε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία προς αυτό το στόχο. 

Συνεπώς, η Κυπριακή κοινωνία μοιράστηκε στα δυο με κάθε κοινωνικό παράγοντα αναπόφευκτα να διαλέγει πλευρά, είτε υπέρ των εργαζομένων είτε υπέρ του κεφαλαίου. Με την πλευρά των μεταλλωρύχων, βρέθηκε το σύνολο της κυπριακής εργατικής τάξης και την φτωχής αγροτιάς και αυτό φαίνεται μέσα από τις συνεχείς εισφορές στο απεργιακό ταμείο αλλά και την μαζική συμμετοχή στις γενικές απεργίες του Φεβρουαρίου και Μαρτίου που κάλεσε η ΠΕΟ. Οι σελίδες του τύπου της εποχής, τόσο του Ελληνοκυπριακού αλλά και του Τουρκοκυπριακού, κατακλύζονται από τη μαζική συνεισφορά Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργατών και αγροτών στο απεργιακό ταμείο.  

Στο πλευρό της εταιρείας προσέτρεξε η ντόπια αστική τάξη, η Εκκλησία αλλά και η αποικιακή κυβέρνηση. Η προοπτική του να σπάσει η ΚΜΕ την απεργία του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας ήταν πολύ δελεαστική αφού θα έστελνε ισχυρά μηνύματα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας και θα σηματοδοτούσε την αντεπίθεση της αστικής τάξης στις παραχωρήσεις που είχαν δοθεί στο συνδικαλιστικό κίνημα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο πρόσωπο της ΚΜΕ βρήκαν το δικό τους «ήρωα». Καλύτερο παράδειγμα ήταν ότι η ΣΕΚ καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας έδρασε σαν μηχανισμός στρατολόγησης απεργοσπαστών. Στον ίδιο δρόμο και η Εκκλησία όπου ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος με ανακοίνωσή του καλούσε τους χριστιανούς εργάτες να επιστρέψουν στην εργασία τους και καταδίκαζε τη «βία των απεργών» και των κομμουνιστών υποκινητών τους. Το αποικιακό καθεστώς με τη σειρά του χρησιμοποίησε όλους τους κατασταλτικού μηχανισμούς που είχε στην διάθεσή του αλλά και του θεσμού των δικαστηρίων στην προσπάθειά του να σπάσει την απεργία με την βία. 

Η εταιρεία και η κυβέρνηση ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αλλά με κοινή στρατηγική, πολιτικοποίησαν την στάση τους απέναντι στην απεργία και βρέθηκαν στην ίδια πλευρά. Προϋπόθεση για να διασφαλίσει η εταιρεία τα μελλοντικά της κέρδη και την αναμενόμενη αύξηση της παραγωγής, ήταν το σπάσιμο της συντεχνίας και ένα υπάκουο εργατικό δυναμικό, μακριά από τις συγκρούσεις της περιόδου 1936-1948. 

Η αποικιακή κυβέρνηση από την άλλη, είχε πολλαπλά οικονομικά οφέλη από τις δραστηριότητες της ΚΜΕ, όπως η εισροή πολύτιμου ξένου συναλλάγματος, αλλά το βασικότερο κριτήριο για τις πράξεις της ήταν τα πολιτικά οφέλη που θα είχε με το σπάσιμο της απεργίας και τον περιορισμό της δράσης των συντεχνιών, και κατ’ επέκταση και του ΑΚΕΛ, σε μια δύσκολη περίοδο για τα Βρετανικά συμφέροντα στη περιοχή.  

Στις 17 Μαΐου, και μετά από ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μεταλλωρύχων, η απεργία έλαβε τέλος μετά από 125 μέρες, με την ικανοποίηση 30% των αιτημάτων των απεργών. Η επιτυχία των συνδικάτων στη διατήρηση μιας παρατεταμένης απεργίας είναι απόδειξη πως οι εργάτες μπορούν όταν είναι ενωμένοι να πετύχουν. Η ενότητα ανάμεσα σε 2000 απεργούς, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους αλλά και η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη προς τον αγώνα των μεταλλωρύχων από το σύνολο της Κυπριακής εργατικής τάξης, είναι εξαιρετικής σημασίας, τόσο στο ιστορικό πλαίσιο της χρονιάς ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες στην χώρα μας, όσο και στις γερές αγωνιστικές παρακαταθήκες που αυτή άφησε. Σε στιγμές που το εργατικό κίνημα είναι αποδιοργανωμένο και με το κεφάλαιο να αλωνίζει δίχως αντίπαλο, η αγωνιστική ανάγνωση αυτής της ιστορίας δείχνει ακόμα τον δρόμο για την αποτελεσματικότητα των αγώνων της τάξης μας αλλά και της ανάγκης ανασύνταξης του εργατικού κινήματος.

του Αλέξη Αντωνίου

The post 13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη. appeared first on Αγκάρρα.

Οι ομιλίες από την εκδήλωση με τις τ/κ οργανώσεις

By Bandieracy

Δημοσιεύουμε σήμερα σε μπροσούρα, τις ομιλίες από την εκδήλωση που έγινε στις 20 Νοεμβρίου στην Λευκωσία με θέμα: Κρίση στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και η προοπτική ταξικών δικοινοτικών αγώνων.

Η μπροσούρα περιλαμβάνει μια σύντομη εισήγηση της εκδήλωσης από την συλλογικότητα μας και μεταφρασμένες στα ελληνικά τις ομιλίες που έγιναν από τις κομμουνιστικές τουρκοκυπριακές οργανώσεις, Πολιτιστικό κέντρο Μποράν, Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα και Σοσιαλιστικό κόμμα Κύπρου. Μπορείτε να την διαβάσετε και να την κατεβάσετε σε μορφή pdf

Καταδίκη – σταθμός για ρατσιστικές δηλώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

By Doros Polykarpou

Στις  07 Ιανουαρίου το Επαρχιακό δικαστήριο Λευκωσίας καταδίκασε για πρώτη φορά πολίτιδα για ρατσιστικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συγκεκριμένα, η κα. Α. Μ. αποτεινόμενη σε  γονέα τον χαρακτήρισε «ανόητο» γιατί υιοθέτησε  παιδιά από την Ασία τα οποία είναι «βλάκες», όπως η ίδια ισχυρίστηκε.

Η ΚΙΣΑ θεωρεί  ότι η απόφαση αυτή αποτελεί αναμφίβολα σημαντική και  θετική εξέλιξη στην προσπάθεια που καταβάλλεται για την καταπολέμηση και εξάλειψη της ξενοφοβίας, του ρατσιστικού λόγου, της ρητορικής και των εγκλημάτων μίσους. Φαινόμενα εντελώς απαράδεκτα και επικίνδυνα, τα οποία όμως λαμβάνουν  ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τόσον η Αστυνομία όσο και η Γενική Εισαγγελία ανταποκρίθηκαν θετικά στη καταγγελία της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, μετά από καταγγελία πολίτη.

Χαιρετίζουμε την καίρια παρέμβαση της  Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού που εμφανώς επηρέασε και την αντίδραση των διωκτικών και εισαγγελικών αρχών. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η ανάδειξη του θεσμού αυτού ως ένα από τους κορυφαίους θεσμούς  προάσπισης και προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον τόπο μας.

Η ΚΙΣΑ εκφράζει ταυτόχρονα τις ανησυχίες της ως προς το γεγονός ότι η ίδια συντεταγμένη και με βάση το ισχύον νομικό πλαίσιο αντιμετώπιση, δεν παρατηρήθηκε σε άλλες υποθέσεις και καταγγελίες παρόμοιας φύσης, της ίδιας της ΚΙΣΑ ή άλλων θυμάτων. Η ΚΙΣΑ εκτιμά ότι η αποφασιστικότητα που επέδειξαν οι θεσμοί  απονομής της δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι άσχετη με το γεγονός ότι οι γονείς των παιδιών που στοχοποιήθηκαν είναι Κύπριοι, και η υπόθεση αφορούσε παιδιά, τα οποία είναι πολύ πιο ευάλωτα σε τέτοιες καταστάσεις και άρα πρέπει να τυγχάνουν αυξημένης προστασίας.  

Από την εμπειρία της ΚΙΣΑ μέχρι σήμερα και τις καταγγελίες που έχει υποβάλει για παρόμοιες υποθέσεις, εκτιμούμε ότι η σημερινή έξαρση αυτών των φαινομένων, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενδεχομένως να μην υφίστατο  αν οι διάφοροι θεσμοί απονομής της δικαιοσύνης, και , ιδιαίτερα ο Γενικός Εισαγγελέας,  αντιδρούσαν με την ίδια αποφασιστικότητα σε όλες τις περιπτώσεις ρατσιστικής και ξενοφοβικής ρητορικής και ρητορικής μίσους, ανεξάρτητα από ποιον αυτή προέρχεται και ανεξάρτητα από την εθνοτική καταγωγή ή άλλη διαφορετικότητα των θυμάτων.

Οφείλουμε επίσης να επισημάνουμε ότι για μια ακόμη φορά, ο κατ΄εξοχήν αρμόδιος εξωδικαστικός μηχανισμός για την καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων, η Επίτροπος Διοικήσεως έλαμψε δια της απουσίας και σιγής της. Όπως έχει επανειλημμένα καταγγείλει η ΚΙΣΑ, η Επίτροπος έχει κατ’ επανάληψη απορρίψει την περαιτέρω εξέταση σοβαρών υποθέσεων που υποβάλλονται από την οργάνωση μας  αλλά και άλλες ΜΚΟ, αναφορικά με τις διακρίσεις, το ρατσιστικό και ξενοφοβικό λόγο και στη βάση αόριστων δικαιολογιών ή της «διακριτικής [της] ευχέρειας» να μην επιλαμβάνεται παραπόνων που η ίδια κρίνει ότι δεν αξίζουν εξέτασης. Δυστυχώς, η Επίτροπος, η οποία έπρεπε να εργάζεται   για την προάσπιση του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων των πολιτών, υπονομεύει τις κατακτήσεις  των προκατόχων της, παραλύοντας τον θεσμό. 

Στη βάση των πιο πάνω, η ΚΙΣΑ καλεί όλες τις αρμόδιες αρχές και ιδιαίτερα τις διωκτικές αρχές , περιλαμβανομένου του  Γενικού Εισαγγελέα, την Επίτροπο Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε πλήρη και αποτελεσματική εφαρμογή των σχετικών νομοθεσιών που ποινικοποιούν τον ρατσιστικό και ξενοφοβικό λόγο και ρητορική μίσους και την αντιμετώπιση  όλων των καταγγελιών  για ξενοφοβικό και ρατσιστικό λόγο, ρητορική και εγκλήματα μίσους με την ίδια αποφασιστικότητα και ευαισθησία που επέδειξαν στη συγκεκριμένη υπόθεση.

Διοικητικό Συμβούλιο, 10.01.2018

Landmark conviction for racist comments in social media

By Doros Polykarpou

On 7 January, the District Court of Nicosia convicted for the first time a citizen for racist comments on social media. In particular, responding to a parent, Ms A.M. called him ‘’stupid’’ because he had adopted children from Asia, which are ‘’idiots’’, as she claimed.

KISA considers that this decision undoubtedly constitutes an important and positive development in the efforts for the elimination and combating of xenophobia, racist discourse, hate speech and hate crime. Phenomena completely unacceptable and dangerous but which have taken uncontrollable proportions, especially on social media. Both the Police and the Attorney-General responded positively to the report of the Commissioner for Children’s Rights, following a complaint by a citizen.


We applaud the decisive intervention of the Commissioner for Children’s Rights, which obviously influenced the reaction of the prosecuting authorities. Once again, it is confirmed that this is one of the top institutions for the protection and promotion of human rights in Cyprus.

At the same time, KISA expresses its concerns regarding the fact that this approach based on the current legal framework was not observed in other similar cases and complaints of similar nature, submitted by KISA or other victims. KISA is of the opinion that the determination shown by the administration of justice agencies in this case is not irrelevant to the fact that the parents of the targeted children are Cypriots, and that the case concerned children, a group particularly vulnerable to such situations and therefore warranting increased protection.


From KISA’s experience todate and the reports submitted for similar cases, we consider that the current upsurge of such phenomena, especially on the social media, would probably not be as intense if the administration of justice agencies, and particularly the Attorney General, reacted with the same determination in all cases of racist and xenophobic discourse and hate speech, regardless of the person that this action came from and regardless of the ethnic origin or other diversity of the victims.

We also note that, once more, the only extrajudicial institution, with a specific mandate to combat racism and discrimination, the Ombudsman and national human rights institution, was conspicuous by being absent. As reported by KISA on many occasions, the Ombudsman, repeadelty rejected the examination of serious cases submitted by our organisation as well as other NGOs, relating to discrimination and racist and xenophobic speech on the basis abstract justifications or her discretion not to examine complaints that she finds not worthy of examination. Unfortunately, the Obbudsman who was supposed to safeguard the rule of law and the human rights of the people, does not only fulfil its mandate but also undermines the achievements of predecessors, nullifying the institution.

On the basis of the above, KISA calls on all competent authorities, especially the prosecution authorities including the Attorney General, and the Ombudsman and National Human Rights Body, to proceed to the complete and effective Implementation of the legislation that criminalises racist and xenophobic discourse and hate speech and for the treatment of all reports and complaints about xenophobic and racist discourse, hate speech and crime with the same determination and sensitivity exhibited in this particular case.

Steering Committee, 10.01.2019

Before yesterdayYour RSS feeds

Going from one funeral to the next…

By Sevgul Uludag

Going from one funeral to the next…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

I go from one funeral to the other, all funerals of "missing persons", "missing" Turkish Cypriots and Greek Cypriots…
"Missing" from 1963-64 and 1974…
It is quite significant and interesting that no one is noticing the fact that we are still trying to clean up the mess that has been left over to us and that we carry the burden of half a century on our shoulders…
We carry this burden on our conscience, in our hearts, in our souls…
We carry it and we live in the past and we continue to live in the past since the past has not been cleaned up yet…
And there are "forces" both internal and external on this island who want to keep us where we are – that is, in the past… They don't want us to move together for a future… We live lives for people long gone, we live with memories, we cry for our pain, we think we are the only victims on this land and we are frozen in the deep freeze of history, paralysed and can't even conceptualize a future for all the inhabitants of this land…
Our efforts are not sufficient to compete with the "big politics" of the "mainstream" who are ignoring reconciliation, who are ignoring building an infrastructure for mutual understanding, who are ignoring the fact that we need cooperation on this land, not confrontation…
Most of the time, I feel sad and upset since it's like a race we are losing as Cypriots because we refuse to see the evident: We need clear minded, clean, fresh ideas and crystal clear thinking minds to be able to be visible on this land and to show the real picture instead of those figures resorting to the safe propaganda mechanism that would bring in "votes" or "interests"… Not interests as a whole for this island but interests for themselves, personal interests, interests for their families or their villagers or their neighbours…
A Christmas tree is decorated by the Nicosia Municipality and some relatives of "missing persons" are invited to hang the photos of their "missing" on the tree…
It is a "Greek Cypriot event" and no one bothers to think of all the Turkish Cypriot "missing persons" and even put a symbolic photo of a single Turkish Cypriot "missing" person on that tree…
Perhaps they are afraid of the "backlash" or they don't want to upset the "balances"? Or perhaps it does not even cross their mind to do such a thing which I suspect is the main reason… We are not used to thinking together but only of our "own" community – we do not introduce the "bicommunality" or "multi-culturalism" of our communities and just stick with the same old thing… Which is more safe and more easy… Which does not endanger us… It does not make us lose anything… It's a "perfect sanctuary" and it is what is called the "status quo" on this land. The "status quo" continues but it does not only continue but gets more and more complicated since nothing stays as it is – internal and external conditions affect the "status quo" as it gets more and more consolidated as decades long propaganda, stereotypes, myths, lies, mountains of lies build on top of each other and efforts at dismantling these illusions created by "forces" that want to keep things "as they are" is an endless struggle between "evil" and "goodness"…
At the funerals or in activities about "missing persons" people come and speak to me… They ask me why their "missing" loved one is not found yet and complain about the decades' long wait – some have been waiting for 44 years, some have been waiting for 55 years… All because of this pretence of doing stuff but not actually doing anything. Keeping the status quo… Feeling "safe" in their own little sanctuaries while throwing away the prospect of a whole future of a whole island…
People don't speak, they keep silent. Some people speak… Their words are muffled… Some words we catch and we try to put up so everyone can see but generally such words fall on deaf ears…
We can only ask a few questions and try to think of the answers….
"Who wants us to get stuck in the past?"
"Who wants the status quo to continue?"
"Who has an interest in keeping things as they are?"
One of the most dramatic social media groups I am part of is a group of people from Famagusta (Varosha)…
There, I can see how some people want to keep things as they are while others struggle to put some sense into them and urge them on for something better for Famagusta…
Sometimes I feel like shouting in the group:
"Vreeeeee friends! They want to keep you in the past! They want you to cry forever for your lost Varosha! They don't want you to take action or move anywhere – they want to keep you where you are, as refugees so that they can play with your hopes of getting back Varosha, blaming this or that for not getting it back but keeping you as a pawn in the game to use you! Vreeeee friends! Look around and see for yourselves that they want to keep you locked up in a freezer forever with your dreams of your Ghost Town Varosha!"
You think there is any difference in the Turkish Cypriot community landscape? Of course not… Una Fatsa una rasta as they say – same old story in different forms…
In the social media, the words of the son of a "missing" Turkish Cypriot Mehmet Raif who had "disappeared" on the 21st of December 1963 from his workplace CYTA – he was in the night shift that night – is like an endless cry:
"Why, in such a small, tiny island, you cannot find our missing persons? It has been exactly 55 years since my father Mehmet Raif went to CYTA where he worked. While working there, all of a sudden he "disappeared"… Today the 21st of December is the beginning of those days, 21st of December 1963…
There hasn't been any place where we haven't asked, we haven't investigated… Who took care of what we said? Why can't you find our missing persons in such a tiny island? Perhaps it's because you want to make politics and use those missing persons in your politics?
First of all, I want to say that no one should emigrate outside our island… Something must be done so no one would leave…
If I speak about our family in 1969 my elder brother, in 1971 myself, in 1973 my mother and my younger brother had to emigrate to Australia from our island.
The reason? My father became a martyr in 1963 – to tell you the truth, he went to work one day at CYTA and he never came back… They were giving us his wage and we had rented a house in the area called Marmara in Nicosia and then for a reason we do not know, they cut half the wages they were giving to my mother. As a result of this, we had to move from the house we were renting. We found a garage next to a mandra and we turned it into a house since this was cheaper. We didn't mind. We created three rooms out of a garage – in the bedroom four person, the kitchen and toilet… Due to the necessities I had to become a Turkish Cypriot soldier at the age of 16 in order to get 8 Cypriot Pounds a month. Then I left school since I was going to go to Australia so that I would make 15 Cypriot Pounds a month… We emigrated all the way to the other end of the world… Due to the greediness of these administrations…
I had two sons while I was abroad. Since I love our CYPRUS so much, I came back with my family. My kids went to school, they went to university, they did their military service, they sat in exams and passed and applied for jobs. Both of them were not given jobs. They are both very fluent in English and Turkish but since we did not go and beg some people for jobs, they were not given a job. For the past 20 years, they both work at bet offices. I am not against any kind of job but others who did not deserve were given jobs in the administration but not my sons…"
In the end it is us, the ordinary people who suffer from this partition and this "being locked in the freezer of the past"…
It is people like Raif who suffered all his life because his father was "missing", they lost their house, they lost their country, he had to quit school and he had to quit Cyprus so that his family would survive…
It is people like the refugees from Varosha or from Lyssi or from Paphos who suffered… Or from Limassol…
People losing homes, loved ones, in endless pain and suffering…
It is not the pain of "Turkish Cypriots" or "Greek Cypriots" – it is our common pain all that has happened in the last half century – we all lost. We lost our sons, our fathers, our mothers, our sisters and brothers… We lost our land, our homes, our photographs… We lost everything, having to flee from our homes and live in tents or makeshift garages turned into houses over one night… We lost hopes for a better country… And this is where they want to keep us…
Unless we use our mind and think and question, "Who are making benefits out of all this?"
Definitely not the ordinary Turkish Cypriots or ordinary Greek Cypriots…
So what keeps us from trying to understand that we all lost and that the only way to gain our future is if we come together and think together and act together, refusing to stay in the past and victimise only ourselves and cry for only our own pain…
I go from one funeral to the next… I help bury Turkish Cypriot and Greek Cypriot "missing persons" whom my readers helped to find…
Believe me, their graves are exactly the same: One and a half meters depth, maybe 90 centimetres most the width…
That's the only land we are allocated as we leave this earth and we cannot take anything with us…
I look into these graves and I see the stupidity and absurdity of all these and also see how fragile life is on this land – at any moment, with the click of the fingers of some "forces" anything can blow up out of proportions – they can "create" and "provoke" anything they like on this land, unless we start thinking and using our brains and questioning everything that has happened in the past half century on this island.
Let us become wiser and think more instead of crying only for ourselves…

25.12.2018

Photo: Mehmet Raif at work at CYTA from where he disappeared in December 1963...

(*) Article published in Greek in the POLITIS newspaper on the 13th of January 2019, Sunday. Two similar articles were published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of December 2018 and on the 2nd of January 2019 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/bu-minnacik-adada-bu-kayiplarimizi-niye-bulmazsiniz-13405yy.htm

http://www.yeniduzen.com/bir-kayip-cenazesinden-oteki-kayip-cenazesine-giderken-13435yy.htm
  • January 13th 2019 at 18:19

Πηγαίνοντας από κηδεία σε κηδεία…

By Sevgul Uludag

Πηγαίνοντας από κηδεία σε κηδεία…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Πάω από κηδεία σε κηδεία, όλες κηδείες «αγνοουμένων ατόμων», «αγνοουμένων» Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων…
«Αγνοουμένων» από το 1963-64 και 1974…
Είναι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον ότι κανένας δεν παρατηρεί το γεγονός ότι ακόμα προσπαθούμε να καθαρίσουμε το χάος που μας έχουν αφήσει και ότι κουβαλούμε το βάρος μισού αιώνα στους ώμους μας…
Κουβαλούμε αυτό το βάρος στη συνείδηση μας, στις καρδιές μας, στις ψυχές μας…
Το κουβαλούμε και ζούμε στο παρελθόν και συνεχίζουμε να ζούμε στο παρελθόν αφού το παρελθόν δεν έχει ακόμα καθαριστεί…
Και σε αυτό το νησί υπάρχουν «δυνάμεις» τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές που θέλουν να μας διατηρήσουν εδώ που είμαστε – δηλαδή στο παρελθόν… Δεν μας θέλουν να προχωρήσουμε μαζί για ένα μέλλον… Ζούμε ζωές για ανθρώπους που έχουν πεθάνει από καιρό, ζούμε με τις αναμνήσεις, φωνάζουμε για τον πόνο μας, νομίζουμε ότι είμαστε τα μόνα θύματα σε αυτή τη γη και είμαστε παγωμένοι στον καταψύκτη της ιστορίας, παραλυμένοι και δεν μπορούμε καν να εννοήσουμε ένα μέλλον για όλους τους κατοίκους σε αυτή τη γη…
Οι προσπάθειες μας δεν είναι αρκετές για να συναγωνιστούν με τις «μεγάλες πολιτικές» της «επικρατούσας τάσης» που αγνοούν τη συμφιλίωση, που αγνοούν την οικοδόμηση μιας υποδομής για αμοιβαία κατανόηση, που αγνοούν το γεγονός ότι χρειαζόμαστε συνεργασία σε αυτή τη γη και όχι αντιπαράθεση…
Τον περισσότερο καιρό νιώθω λυπημένη και αναστατωμένη αφού είναι σαν μια κούρσα που χάνουμε ως Κύπριοι αφού αρνούμαστε να δούμε το προφανές: Χρειαζόμαστε ξεκάθαρες, καθαρές, φρέσκες ιδέες και πεντακάθαρα σκεπτόμενα μυαλά για να μπορέσουμε να είμαστε ορατοί σε αυτή τη γη και να δείξουμε την πραγματική εικόνα αντί εκείνες τις φιγούρες που καταφεύγουν στον ασφαλή μηχανισμό προπαγάνδας που θα φέρει «ψήφους» ή «συμφέροντα»… Όχι συμφέροντα για ολόκληρο το νησί, αλλά συμφέροντα για τους εαυτούς τους, προσωπικά συμφέροντα, συμφέροντα για τις οικογένειες τους ή τους συγχωριανούς τους ή τους γείτονες τους…
Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει στολιστεί από το Δήμο Λευκωσίας και κάποιοι συγγενείς «αγνοουμένων» προσκλήθηκαν να κρεμάσουν φωτογραφίες των «αγνοουμένων» τους πάνω στο δέντρο…
Είναι ένα «Ελληνοκυπριακό γεγονός» και κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί όλους τους Τουρκοκύπριους «αγνοούμενους», ούτε καν να μπει συμβολικά μια φωτογραφία ενός Τουρκοκύπριου «αγνοούμενου» σε εκείνο το δέντρο…
Ίσως φοβούνται την «αντίδραση» ή δεν θέλουν να διαταράξουν τις «ισορροπίες»; Ή ίσως δεν περνά καν από το μυαλό τους να κάνουν κάτι τέτοιο, που υποψιάζομαι ότι είναι ο κύριος λόγος… Δεν είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε μαζί, αλλά μόνο για τη «δική» μας κοινότητα – δεν εισάγουμε την «δικοινοτικότητα» ή την «πολυ-πολιτισμικότητα» των κοινοτήτων μας και απλά κολλάμε στα ίδια και τα ίδια… Πράγμα που είναι πιο ασφαλές και πιο εύκολο… Που δεν μας θέτει σε κίνδυνο… Δεν μας κάνει να χάσουμε τίποτε… Είναι ένα «τέλειο καταφύγιο» και είναι αυτό που ονομάζεται το «στάτους κβο» σε αυτή τη γη. Το «στάτους κβο» συνεχίζει, αλλά όχι μόνο συνεχίζει αλλά γίνεται όλο και πιο περίπλοκο αφού τίποτε δεν μένει όπως ήταν – οι εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες επηρεάζουν το «στάτους κβο» καθώς εδραιώνεται όλο και περισσότερο καθώς δεκαετίες προπαγάνδας, στερεοτύπων, μύθων, ψεμάτων, βουνών ψεμάτων κτίζονται το ένα πάνω στο άλλο και οι προσπάθειες για διάλυση αυτών των ψευδαισθήσεων που δημιουργούνται από «δυνάμεις» που θέλουν να διατηρήσουν τα πράγματα «ως έχουν» είναι ένας ατέλειωτος αγώνας ανάμεσα στο «κακό» και την «καλοσύνη»…
Στις κηδείες ή σε δραστηριότητες για τους «αγνοουμένους» έρχονται άνθρωποι και μου μιλούν… Με ρωτούν γιατί ο «αγνοούμενος» αγαπημένος τους δεν έχει ακόμα βρεθεί και παραπονιούνται για την μακρά αναμονή δεκαετιών – κάποιοι περιμένουν εδώ και 44 χρόνια, κάποιοι περιμένουν εδώ και 55 χρόνια… Όλα εξαιτίας αυτής της προσποίησης ότι κάνουν κάτι, αλλά δεν κάνουν τίποτε. Διατηρούν το στάτους κβο… Νιώθουν «ασφάλεια» στα δικά τους μικρά καταφύγια, ενώ πετάμε την προοπτική ενός ολόκληρου μέλλοντος ενός ολόκληρου νησιού…
Οι άνθρωποι δεν μιλούν, μένουν σιωπηλοί. Μερικοί άνθρωποι μιλούν… Τα λόγια τους είναι μπερδεμένα… Πιάνουμε κάποιες λέξεις και προσπαθούμε να τα παρουσιάσουμε έτσι ώστε όλοι να μπορούν να τα δουν, αλλά γενικά τέτοια λόγια πέφτουν στο κενό…
Μπορούμε μόνο να ρωτήσουμε μερικές ερωτήσεις και να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τις απαντήσεις…
«Ποιος θέλει να μας κρατήσει κολλημένους στο παρελθόν;»
«Ποιος θέλει να συνεχιστεί το στάτους κβο;»
«Ποιος έχει συμφέρον στη διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν;»
Μια από τις πιο δραματικές ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου ανήκω είναι μια ομάδα ανθρώπων από την Αμμόχωστο (Βαρώσι)…
Εκεί, μπορώ να δω πως κάποιοι άνθρωποι θέλουν να διατηρήσουν τα πράγματα ως έχουν, ενώ άλλοι αγωνίζονται να τους βάλουν κάποια λογική και τους παροτρύνουν για κάτι καλύτερο για την Αμμόχωστο…
Κάποτε νιώθω ότι θέλω να φωνάξω στην ομάδα:
«Βρεεεε φίλοι! Θέλουν να σας κρατήσουν στο παρελθόν! Σας θέλουν να κλαίτε για πάντα για το χαμένο σας Βαρώσι! Δεν σας θέλουν να αναλάβετε δράση ή να προχωρήσετε οπουδήποτε – θέλουν να σας κρατήσουν εκεί που είσαστε, ως πρόσφυγες έτσι ώστε να παίζουν με τις ελπίδες σας να πάρετε πίσω το Βαρώσι, κατηγορώντας αυτό ή εκείνο για το γεγονός ότι δεν το παίρνεται πίσω αλλά διατηρώντας σας ως πιόνια στο παιγνίδι για να σας χρησιμοποιούν! Βρεεεε φίλοι! Κοιτάξετε γύρω σας και δείτε μόνοι σας ότι θέλουν να σας κρατούν κλειδωμένους για πάντα σε ένα καταψύκτη με τα όνειρα σας για το Βαρώσι, την Πόλη Φάντασμα!»
Νομίζετε ότι υπάρχει οποιαδήποτε διαφορά στο τοπίο της Τουρκοκυπριακής κοινότητας; Φυσικά και όχι… Ούνα Φάτσα Ούνα Ράτσα όπως λένε – η ίδια ιστορία σε διαφορετική μορφή…
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα λόγια του γιου του «αγνοουμένου» Τουρκοκύπριου Mehmet Raif που είχε «εξαφανιστεί» στις 21 Δεκεμβρίου 1963 από τον τόπο εργασίας του στη CYTA – ήταν στην νυκτερινή βάρδια εκείνη τη νύκτα – είναι σαν ατέλειωτη κραυγή:
«Γιατί, σε ένα τόσο μικρό, μικροσκοπικό νησί, δεν μπορείτε να βρείτε τους αγνοούμενους μας; Έχουν περάσει ακριβώς 55 χρόνια από τότε που ο πατέρας μου Mehmet Raif πήγε στη CYTA όπου εργαζόταν. Ενώ εργαζόταν εκεί, ξαφνικά «εξαφανίστηκε»… Σήμερα 21 Δεκεμβρίου, είναι η αρχή εκείνων των ημερών, η 21η Δεκεμβρίου 1963…
Δεν υπάρχει τόπος που δεν ρωτήσαμε, που δεν ερευνήσαμε… Ποιος άκουσε αυτά που είπαμε; Γιατί δεν μπορείτε να βρείτε τους αγνοούμενους μας σε ένα τέτοιο μικρό νησί; Ίσως είναι επειδή θέλετε να κάνετε πολιτική και να χρησιμοποιείτε εκείνους τους αγνοούμενους στην πολιτική σας;
Πρώτα απ' όλα, θέλω να πω ότι κανένας δεν πρέπει να μεταναστεύει από το νησί μας… Κάτι πρέπει να γίνει έτσι ώστε κανένας να μην φεύγει…
Αν μιλώ για την οικογένεια μας, ο μεγαλύτερος μου αδελφός το 1969, εγώ το 1971, η μητέρα μου και ο μικρός μου αδελφός το 1973 αναγκαστήκαμε να μεταναστεύσουμε στην Αυστραλία από το νησί μας.
Ο λόγος; Ο πατέρας μου είχε γίνει μάρτυρας το 1963 – για να σας πω την αλήθεια, πήγε στη δουλειά του στη CYTA μια μέρα και ποτέ δεν επέστρεψε… Μας έδιναν το μισθό του και είχαμε ενοικιάσει ένα σπίτι στην περιοχή που ονομάζεται Marmara στη Λευκωσία και μετά για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε, μοίρασαν στο μισό το μισθό που έδιναν στη μητέρα μου. Ως αποτέλεσμα, έπρεπε να φύγουμε από το σπίτι που ενοικιάζαμε. Βρήκαμε ένα γκαράζ δίπλα από μια μάντρα και το μετατρέψαμε σε σπίτι αφού ήταν πιο φτηνό. Δεν μας πείραζε. Δημιουργήσαμε τρία δωμάτια σε ένα γκαράζ – στο υπνοδωμάτιο τέσσερα άτομα, κουζίνα και τουαλέτα… Λόγω των αναγκών έπρεπε να γίνω Τουρκοκύπριος στρατιώτης στην ηλικία των 16 έτσι ώστε να παίρνω 8 Κυπριακές Λίρες το μήνα. Μετά έφυγα από το σχολείο αφού θα πήγαινα στην Αυστραλία για να κερδίζω 15 Κυπριακές Λίρες το μήνα… Μεταναστεύσαμε στην άλλη άκρια του κόσμου… Λόγω της απληστίας των διοικήσεων…
Έκανα δύο γιους ενώ ήμουν στο εξωτερικό. Εφόσον αγαπώ τόσο πολύ την ΚΥΠΡΟ μας που επέστρεψα με την οικογένεια μου. Τα παιδιά μου πήγαν στο σχολείο, πήγαν στο πανεπιστήμιο, υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία, κάθισαν και πέρασαν εξετάσεις και έκαναν αίτηση για δουλειές. Και στους δύο τους δεν τους έδωσαν δουλειές. Μιλούν και οι δύο άπταιστα Αγγλικά και Τουρκικά αλλά επειδή δεν πήγαμε να παρακαλέσουμε κάποιους ανθρώπους για δουλειές, δεν τους έδωσαν δουλειά. Για τα τελευταία 20 χρόνια, και οι δύο εργάζονται σε γραφεία στοιχημάτων. Δεν είμαι εναντίον οποιασδήποτε δουλειάς αλλά άλλοι που δεν τους άξιζε, τους έδωσαν δουλειές στη διοίκηση όχι όμως στους γιους μου…»
Στο τέλος είμαστε εμείς, οι απλοί άνθρωποι που υποφέρουμε από αυτή τη διαίρεση και αυτό το «κλείδωμα στον καταψύκτη του παρελθόντος»…
Είναι άνθρωποι όπως ο Raif που υπέφεραν όλη τους τη ζωή επειδή ο πατέρας του ήταν «αγνοούμενος, έχασαν το σπίτι τους, έχασαν τη χώρα τους, έπρεπε να σταματήσει το σχολείο και έπρεπε να φύγει από την Κύπρο έτσι ώστε να επιβιώσει η οικογένεια τους…
Είναι άνθρωποι όπως τους πρόσφυγες από το Βαρώσι ή τη Λύση ή την Πάφο που υπέφεραν… Ή από τη Λεμεσό…
Άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, τους αγαπημένους τους, βιώνουν ατέλειωτο πόνο και υποφέρουν…
Δεν είναι ο πόνος των «Τουρκοκυπρίων» ή των «Ελληνοκυπρίων» - ο πόνος μας είναι κοινός, όλα όσα συνέβηκαν τον τελευταίο μισό αιώνα – όλοι έχουμε χάσει. Χάσαμε τους γιους μας, τους πατεράδες μας, τις μητέρες μας, τις αδελφές μας και τους αδελφούς μας… Χάσαμε τη γη μας, τα σπίτια μας, τις φωτογραφίες μας… Χάσαμε τα πάντα, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από τα σπίτια μας και να ζούμε σε αντίσκηνα και αυτοσχέδια γκαράζ που μετατρέψαμε σε σπίτια σε μια νύχτα… Χάσαμε τις ελπίδες για μια καλύτερη χώρα… Και εδώ είναι που θέλουν να μας κρατήσουν…
Εκτός αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας και σκεφτούμε και αναρωτηθούμε «Ποιοι αποκομίζουν οφέλη από όλα αυτά;»
Σίγουρα δεν είναι οι απλοί Τουρκοκύπριοι ή οι απλοί Ελληνοκύπριοι…
Άρα, τι μας εμποδίζει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι όλοι έχουμε χάσει και ότι ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε το μέλλον μας είναι να έρθουμε μαζί και να δράσουμε μαζί, να αρνηθούμε να μείνουμε στο παρελθόν και να θυματοποιούμε μόνο τους εαυτούς μας και να κλαίμε μόνο για το δικό μας πόνο…
Πάω από τη μια κηδεία στην επόμενη… Βοηθώ να θάψουμε Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους «αγνοούμενους» τους οποίους οι αναγνώστες μου βοήθησαν να βρεθούν…
Πιστέψτε με, οι τάφοι τους είναι ακριβώς οι ίδιοι: ενάμιση μέτρο βάθος, ίσως το πολύ 90 εκατοστά πλάτος…
Αυτή είναι η μόνη γη που μας κατανέμεται καθώς φεύγουμε από αυτή τη γη και δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτε μαζί μας…
Κοιτάζω αυτούς τους τάφους και βλέπω την ηλιθιότητα και τον παραλογισμό όλων αυτών και επίσης βλέπω πόσο εύθραυστη είναι η ζωή σε αυτή τη γη – ανά πάσα στιγμή, με το κτύπημα των δακτύλων κάποιων «δυνάμεων» οτιδήποτε μπορεί να ανατιναχθεί δυσανάλογα – μπορούν αν «δημιουργήσουν» και να «προκαλέσουν» οτιδήποτε θέλουν σε αυτή τη γη, εκτός αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να χρησιμοποιούμε τα μυαλά μας και να αμφισβητούμε τα πάντα που έχουν συμβεί τον τελευταίο μισό αιώνα σε αυτό το νησί.
Ας γίνουμε πιο σοφοί και ας σκεφτόμαστε περισσότερο αντί να κλαίμε μόνο για τους εαυτούς μας…

Photo: Ο Mehmet Raif εργαζόταν στη CYTA από όπου εξαφανίστηκε το Δεκέβρη του 1963…

(*) Article published in Greek in the POLITIS newspaper on the 13th of January 2019, Sunday. Two similar articles were published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of December 2018 and on the 2nd of January 2019 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/bu-minnacik-adada-bu-kayiplarimizi-niye-bulmazsiniz-13405yy.htm

http://www.yeniduzen.com/bir-kayip-cenazesinden-oteki-kayip-cenazesine-giderken-13435yy.htm
  • January 13th 2019 at 18:17

The tears of Deryneia must be dried, the wounds must be healed…

By Sevgul Uludag

The tears of Deryneia must be dried, the wounds must be healed…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

The Deryneia checkpoint opens, my stomach is in tangles… After so many years of shuffling, so many harsh words, so much struggle, finally the checkpoint opens…
Deryneia is an area full of pain… Varosha is full of pain… If there was no civic movement, the Initiative of Famagusta, if they had not struggled and campaigned so loudly, if they had not brought together the Turkish Cypriots and Greek Cypriots from across the dividing line, again this checkpoint would not open…
The checkpoint opens, people pass, at the very front is a woman whose heart beats for peace, carrying a flag that says in Turkish and Greek `Barış-Eirini" – peace… A journalist from POLITIS captures her unbelievably beautiful march and the photo taken by Christos Theodorides will become an icon for peace – it already has, as soon as it goes online and shared by many – Ioli Kythreotou has marked the opening of this checkpoint…
The Deryneia checkpoint opens and my stomach is in tangles – a Facebook group about Varosha, where I am also a member of, has so much swearing and so many bad words against the opening of Deryneia, it is unbelievable… In this group photos and articles about Solomou and Tasos Isaak who had been killed here in 1996 is shared and a photo of the father of Solomou demonstrating against the opening of the checkpoint is also shared…
Deryneia is full of pain: Its story does not begin in 1996 but actually in 1974. In this area many Greek Cypriots were killed and went "missing"…
Immediately some people look into archives and find and share a photo taken by an English soldier. The photo shows the killed Greek Cypriots, left on the side of this road when they had tried to return to Varosha, hearing a call from RIK radio on the 16th of August 1974 telling them that `Varosha is safe, go back!` They would believe the call on RIK and would try to return and would meet some Turkish tanks and some Turkish Cypriot soldiers, getting caught, some of them killed there in the middle of the road and the photo shows those dead bodies…
In fact a call was really made from RIK to the public calling on them to go back to Varosha. People would believe this and try to go back.
In Deryneia they would meet some Turkish tanks and some Turkish Cypriot soldiers – they would walk into a sort of `trap`… They had tried to go back with their own cars or would get a taxi and go by taxi…
How many people were taken from here, how many were killed and went `missing`? We don't know the actual numbers… What is certain though is that some Turkish Cypriot soldiers would take them to the Gardens of Perdjana to kill them there, that they would execute some Greek Cypriots next to a pond there, that a Turkish commander while passing through this area by coincidence would see the view of the massacre and would stop the massacre there, would save the lives of many Greek Cypriots but then afterwards he would lose his sleep for the rest of his life and would never find peace until the day he died…
Years later, one of my friends who is the relative of a `missing person` would go and stay in his house by coincidence and would tell me what had happened that night in his house… The commander's wife would tell her, `If you hear some screams at night, don't worry` and would tell her that her dear husband after seeing the massacre at the Perdjana Gardens had become very anxious and would have nightmares every night…
This commander had saved the life of the famous Greek Cypriot sculptor together with the group he was with, around 10-15 Greek Cypriots… Those Turkish Cypriot soldiers would have killed them as well… Philippos Yiapanis wrote about this years later on his social media page and implied that he wanted to find and thank that commander and someone reading this told him that `Sevgul can find him` - seeing my name being mentioned, I would write to Philippos that the commander who had saved his life is no longer alive…One day I hope very much to have an interview with Philippos Yiapanis so he can tell me what he had gone through so we can write about it so other people can also learn about it… Philippos Yiapanis, in his social media post was saying `Why did I stay alive?` and his friends would answer him, `So that you can produce so many beautiful works of art…` For Philippos Yiapanis, life would become just a coincidence: One moment you were there and the next moment you could be executed, buried at the Gardens of Perdjana and years later your remains might be dug out and carried elsewhere… When the `De Cuellar Plan` came out and there was the fear of `Varosha might be given back to the Greek Cypriots`, some civilian and military authorities had `fears` and due to those `fears`, some burial sites were emptied and remains `relocated` or maybe even destroyed… The mass graves in the Gardens of Perdjana were also emptied according to my readers and these remains were reburied in the yard of the Namik Kemal Lyceum and there were also rumours that there were reburial of some remains in the parking lot of the `Anit Casino`…
But this wasn't the only thing that happened in Deryneia – a child ran away to safety, he just ran and ran like crazy… Are those who were with him and killed, still there? Or did their burial site was also opened and were their remains also carried elsewhere? We don't know…
Last year I had interviewed his elder sister Chrystalla Kyriakou and she had told me how she had lost her kids in one of the massacres in Deryneia… We had published Chrystalla Kyriakou's story in both YENIDUZEN and POLITIS newspapers – her father in law, her mother in law, her sister in law, her brother in law, her five-year-old son and her twin daughters who were only three years old were all killed on the 19th of August 1974 in Deryneia and they all went `missing`. Her brother Alkis had managed to come out alive from this massacre. When I had published my interview with her entitled `The Tears of Deryneia`, this had shocked the Turkish Cypriots because they did not know of this massacre… What was more, Chrystalla had always been in the forefront of bicommunal activities for peace – a woman in pain, a woman whose children were killed and went `missing`…
One of my Turkish Cypriot readers had seen a lot of dead bodies of children near the pool of the Golden Sands Hotel and had told me years later that `Maybe there was some sort of orphanage there?` Maybe these were the children of Chrystalla and the children of her relatives… In this massacre, Tasos, Christos and Koulla, the three young children of her sister in law Sotira were also killed…
The Deryneia checkpoint opens and my stomach is in tangles… This checkpoint is quite different from other checkpoints since there are people killed and went `missing` in this area… There are the houses of the ghost city Varosha in this area… Some Greek Cypriots who lived in these houses look at their homes behind the barbed wires and feel sad…
It is a good thing that the Deryneia checkpoint has opened but it is bad that the wounds of Deryneia has not been treated, its tears not dried…
That's why I have a huge stone in my stomach…
If there existed a humanitarian system that functioned in Cyprus, then not only would this checkpoint open but we would have been talking about how to dry the tears of Deryneia, how to treat the wounds of Deryneia and we would have developed policies and projects to do that…
Authorities from both sides of the partition line could have helped the Cyprus Missing Persons` Committee to find the `missing` of Deryneia and Varosha… An investigation could be done to see where the remains of `missing persons` taken from these areas have been carried to… Authorities on both sides, particularly the Turkish Cypriot authorities could have helped more the CMP for this.
If the authorities could have felt the pain of the Greek Cypriots from this whole area, they would have understood that these Greek Cypriots could not just pass from this road like a tourist because the deep pains would start bleeding over and over again – and they would have helped civil society to make programmes for the healing of the wounds of the area…
Just as I cannot pass from the road of Tochni or Maratha like a tourist, those who have `missing` in their families and feel that tragic pain for their loved ones, these relatives of `missing` cannot just pass by this road like a tourist… I cannot go with joy to Kofinou or Zygi or Tochni or Galatia or Sinda or Kondea or Oroklini – each time I pass from these areas my heart starts bleeding again and again as I remember the terrible massacres committed in these areas both by Turkish Cypriots and Greek Cypriots…
The only way to prevent these wounds to be used by extreme right groups over and over again is to dry the tears of Deryneia… And for this, the two leaders, Akinci and Anastasiades could have done important work.
Unfortunately, Cypriots in general fail when it comes to humanity – they act without thinking, they stay silent when the pain of people is eaten up by wolves, they keep silent and cannot show any courage to share what they know due to their own little petty interests…
Very few Turkish Cypriots and Greek Cypriots get a `Bravo` when it comes to humanity – and those are the ones who feel the pain of all `missing` Cypriots in their own hearts and who try to help ease this pain and who try to help dry the tears, no matter what the nationality of the victims are…
I salute them with all my heart and thank them for keeping the candle of hope on this land for humanity, despite all the restraints of the lack of a humanitarian system on this land.

14.11.2018

Photo: Andreas, 5 year old son of Christalla "missing"...

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 25th of November 2018, Sunday. A similar article of mine was published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 15th of November 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/derinyanin-gozyaslari-henuz-dinmedi-yaralari-henuz-sarilmadi-13230yy.htm
  • November 26th 2018 at 16:33

Τα δάκρυα της Δερύνειας πρέπει να στεγνώσουν, οι πληγές πρέπει να επουλωθούν…

By Sevgul Uludag

Τα δάκρυα της Δερύνειας πρέπει να στεγνώσουν, οι πληγές πρέπει να επουλωθούν…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Το οδόφραγμα στη Δερύνεια ανοίγει, το στομάχι μου είναι μπερδεμένο… Μετά από τόσα χρόνια ανακατέματος, τόσων σκληρών λογιών, τόσου αγώνα, τελικά το οδόφραγμα ανοίγει…
Η Δερύνεια είναι μια περιοχή γεμάτη πόνο… Το Βαρώσι είναι γεμάτο πόνο… Αν δεν υπήρχε κίνημα πολιτών, η Πρωτοβουλία Αμμοχώστου, αν δεν είχαν αγωνιστεί και κάνει τόσο δυνατή εκστρατεία, αν δεν είχαν φέρει μαζί τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής, πάλι το οδόφραγμα αυτό δεν θα άνοιγε…
Το οδόφραγμα ανοίγει, ο κόσμος περνά, μπροστά βρίσκεται μια γυναίκα της οποίας η καρδιά κτυπά για την ειρήνη, κρατώντας μια σημαία που γράφει στα Τουρκικά και τα Ελληνικά «Barış-Ειρήνη»… Ένας δημοσιογράφος από τον ΠΟΛΙΤΙ την αποθανατίζει στην απίστευτα όμορφη πορεία της και η φωτογραφία του Χρίστου Θεοδωρίδη θα γίνει μια εικόνα για την ειρήνη – ήδη αυτό έχει γίνει, μόλις μπαίνει στο διαδίκτυο και μοιράζεται από πολλούς – η Ιόλη Κυθραιώτου έχει σημάνει την διάνοιξη του οδοφράγματος αυτού…
Το οδόφραγμα στη Δερύνεια ανοίγει και το στομάχι μου είναι μπερδεμένο – μια ομάδα για το Βαρώσι στο Facebook, στην οποία επίσης ανήκω, έχει τόσες βρισιές και τόσα κακά λόγια εναντίον του ανοίγματος του οδοφράγματος στη Δερύνεια, που είναι απίστευτο… Σε αυτή την ομάδα μοιράζονται φωτογραφίες και άρθρα για το Σολωμού και τον Τάσσο Ισαάκ που είχαν σκοτωθεί εδώ το 1996 και μοιράζεται επίσης μια φωτογραφία του πατέρα του Σολωμού να διαδηλώνει ενάντια στη διάνοιξη των οδοφραγμάτων…
Η Δερύνεια είναι γεμάτη πόνο: Η ιστορία της δεν ξεκινά το 1996 αλλά το 1974. Σε αυτή την περιοχή πολλοί Ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι»…
Αμέσως κάποιοι άνθρωποι έψαξαν σε αρχεία και βρήκαν και μοιράστηκαν μια φωτογραφία που έβγαλε ένας Άγγλος στρατιώτης. Η φωτογραφία δείχνει τους σκοτωμένους Ελληνοκύπριους, αφημένους στην άκρια του δρόμου αυτού όταν είχαν προσπαθήσει να επιστρέψουν στο Βαρώσι, μετά από κάλεσμα που άκουσαν στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ στις 16 Αυγούστου 1974 που έλεγε ότι «το Βαρώσι είναι ασφαλισμένο, πηγαίνετε πίσω!». Πίστεψαν σε αυτό το κάλεσμα στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ και προσπάθησαν να επιστρέψουν και συνάντησαν μερικά Τουρκικά τανκς και κάποιους Τουρκοκύπριους στρατιώτες, πιάστηκαν, κάποιοι από αυτούς σκοτώθηκαν εκεί στη μέση του δρόμου και η φωτογραφία δείχνει εκείνα τα νεκρά σώματα…
Στην πραγματικότητα, έγινε πραγματικά ένα κάλεσμα προς το κοινό στο ΡΙΚ, που τους καλούσε να πάνε πίσω στο Βαρώσι. Οι άνθρωποι το πίστεψαν αυτό και προσπάθησαν να επιστρέψουν.
Στη Δερύνεια συνάντησαν κάποια Τουρκικά τανκς και κάποιους Τουρκοκύπριους στρατιώτες – περπάτησαν σε ένα είδος «παγίδας»… Είχαν προσπαθήσει να επιστρέψουν με τα δικά τους αυτοκίνητα ή πήραν ταξί…
Πόσοι άνθρωποι πιάστηκαν εδώ, πόσοι σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι»; Δεν γνωρίζουμε τους πραγματικούς αριθμούς… Αυτό που είναι βέβαιο όμως είναι ότι κάποιοι Τουρκοκύπριοι στρατιώτες τους πήραν στους Κήπους του Perdjana για να τους σκοτώσουν εκεί, ότι εκτέλεσαν κάποιους Ελληνοκύπριους δίπλα από μια λίμνη εκεί, ότι ένας Τούρκος διοικητής ενώ περνούσε τυχαία μέσα από αυτή την περιοχή και είδε το θέαμα της σφαγής και σταμάτησε τη σφαγή εκεί, έσωσε τη ζωή πολλών Ελληνοκυπρίων αλλά μετά έχασε τον ύπνο του για το υπόλοιπο της ζωής του και δεν κατάφερε να βρει ηρεμία μέχρι τη μέρα που πέθανε…
Μετά από χρόνια, μια από τις φίλες μου που είναι συγγενής «αγνοουμένου» πήγε και έμεινε τυχαία στο σπίτι του και μου είπε τι είχε γίνει εκείνο το βράδι στο σπίτι του… Η γυναίκα του διοικητή της είπε «Αν ακούσεις κάποιες κραυγές το βράδυ, μην ανησυχείς» και της είπε ότι ο αγαπητός της σύζυγος μετά που είδε τη σφαγή στους Κήπους του Perdjana είχε γίνει πολύ ανήσυχος και είχε εφιάλτες κάθε βράδυ…
Ο διοικητής αυτός είχε σώσει τη ζωή του διάσημου Ελληνοκύπριου γλύπτη μαζί με την ομάδα με την οποία βρισκόταν, γύρω στους 10-15 Ελληνοκύπριους… Εκείνοι οι Τουρκοκύπριοι στρατιώτες θα τους είχαν επίσης σκοτώσει… Ο Φίλιππος Γιαπάνης έγραψε για αυτό μετά από χρόνια στη σελίδα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και υπονοούσε ότι ήθελε να βρει και να ευχαριστήσει αυτό τον διοικητή και κάποιος που το διάβασε του είπε ότι «μπορεί να τον βρει η Sevgul» - βλέποντας ότι αναφέρθηκε το όνομα μου, έγραψα στο Φίλιππο ότι ο διοικητής που είχε σώσει τη ζωή του δεν ζει πλέον… Μια μέρα ελπίζω πολύ να πάρω συνέντευξη από το Φίλιππο Γιαπάνη έτσι ώστε να μου πει για αυτά που πέρασε και να μπορέσουμε να γράψουμε για αυτά έτσι ώστε να μάθουν και άλλοι για αυτό… Ο Φίλιππος Γιαπάνης στην ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έλεγε «Γιατί έμεινα ζωντανός;» και οι φίλοι του του απάντησαν «Έτσι ώστε να δημιουργήσεις τόσα πολλά όμορφα έργα τέχνης…» Για το Φίλιππο Γιαπάνη η ζωή έγινε απλά μια σύμπτωση: Τη μια στιγμή ήσουν εκεί και την επόμενη θα μπορούσες να εκτελεστείς, να θαφτείς στους Κήπους του Perdjana και μετά από χρόνια τα οστά σου να εκσκαφούν και να μεταφερθούν αλλού… Όταν είχε βγει το «Σχέδιο De Cuellar» και υπήρχε ο φόβος ότι «το Βαρώσι μπορεί να επιστραφεί στους Ελληνοκύπριους», κάποιες πολιτικές και στρατιωτικές αρχές είχαν «φόβους» και εξαιτίας αυτών των «φόβων», κάποιοι τόποι ταφής αδειάστηκαν και τα οστά «μεταφέρθηκαν» ή ίσως ακόμα και να καταστράφηκαν… Οι μαζικοί τάφοι στους κήπους του Perdjana σύμφωνα με τους αναγνώστες μου επίσης αδειάστηκαν και τα οστά ξαναθάφτηκαν στην αυλή του Λυκείου Namik Kemal και υπήρχαν επίσης φήμες ότι υπήρξε επανα-ταφή κάποιων οστών στο χώρο στάθμευσης του «Anit Casino»…
Όμως αυτό δεν ήταν το μόνο πράγμα που συνέβηκε στη Δερύνεια – ένα παιδί έτρεξε προς την ασφάλεια και απλά έτρεχε και έτρεχε σαν τρελός… Άραγε εκείνοι που ήταν μαζί του και σκοτώθηκαν είναι ακόμα εκεί; Ή μήπως ο τόπος ταφής τους επίσης ανοίχτηκε και τα οστά τους μεταφέρθηκαν αλλού; Δεν ξέρουμε…
Πέρσι είχα πάρει συνέντευξη από τη μεγάλη του αδελφή Χρυστάλλα Κυριάκου και μου είχε πει πως είχε χάσει τα παιδιά της σε μια από τις σφαγές στη Δερύνεια… Η ιστορία της Χρυστάλλας Κυριάκου είχε δημοσιευθεί στις εφημερίδες YENIDUZEN και ΠΟΛΙΤΗΣ – ο πεθερός της, η πεθερά της, η νύφη της και ο γαμπρός της, ο πεντάχρονος γιός της και οι δίδυμες κόρες της που ήταν μόλις τριών χρονών σκοτώθηκαν όλοι στις 19 Αυγούστου 1974 στη Δερύνεια και έγιναν όλοι «αγνοούμενοι». Ο αδελφός της Άλκης κατάφερε παραμείνει ζωντανός από τη σφαγή αυτή. Όταν είχα δημοσιεύσει τη συνέντευξη μου μαζί της με τον τίτλο «Τα δάκρυα της Δερύνειας» αυτό είχε σοκάρει τους Τουρκοκύπριους διότι δεν γνώριζαν για τη σφαγή αυτή… Επιπλέον, η Χρυστάλλα πάντοτε ήταν στην πρώτη γραμμή των δικοινοτικών δραστηριοτήτων για την ειρήνη – μια γυναίκα που πονούσε, μια γυναίκα της οποίας τα παιδιά σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενα»…
Ένας από τους Τουρκοκύπριους αναγνώστες μου είχε δει πολλά νεκρά σώματα παιδιών κοντά στην πισίνα του ξενοδοχείου Golden Sands και μου είχε πει μετά από χρόνια ότι «Ίσως αυτό να ήταν ένα είδος ορφανοτροφείου εκεί;» Ίσως αυτά να ήταν τα παιδιά της Χρυστάλλας και τα παιδιά των συγγενών της… Στη σφαγή αυτή σκοτώθηκαν επίσης ο Τάσος, ο Χρίστος και η Κούλα, τα τρία νεαρά παιδιά της νύφης της Σωτήρας…
Το οδόφραγμα στη Δερύνεια ανοίγει και το στομάχι μου είναι μπερδεμένο… Το οδόφραγμα είναι αρκετά διαφορετικό από τα άλλα οδοφράγματα αφού υπάρχουν άνθρωποι που σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι» σε αυτή την περιοχή… Υπάρχουν τα σπίτια της πόλης φάντασμα, του Βαρωσιού σε αυτή την περιοχή… Κάποιοι Ελληνοκύπριοι που ζούσαν σε αυτά τα σπίτια βλέπουν τα σπίτια τους πίσω από τα συρματοπλέγματα και νιώθουν θλίψη…
Είναι θετικό το γεγονός ότι άνοιξε το οδόφραγμα στη Δερύνεια αλλά είναι κακό που οι πληγές της Δερύνειας δεν έχουν θεραπευθεί, τα δάκρυα δεν έχουν στεγνώσει…
]Γι αυτό έχω μια τεράστια πέτρα στο στομάχι μου…
Αν υπήρχε ένα ανθρωπιστικό σύστημα που να λειτουργούσε στην Κύπρο, τότε όχι μόνο θα άνοιγε το οδόφραγμα αυτό, αλλά θα μιλούσαμε για το πως να στεγνώσουμε τα δάκρυα της Δερύνειας, πως να θεραπεύσουμε τις πληγές της Δερύνειας και θα είχαμε αναπτύξει πολιτικές και προγράμματα για να το κάνουμε αυτό…
Οι αρχές και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων να βρει τους «αγνοούμενους» της Δερύνειας και του Βαρωσιού… Θα μπορούσε να γίνει μια έρευνα για να δούμε που μεταφέρθηκαν τα οστά των «αγνοουμένων» από αυτές τις περιοχές… Οι αρχές και στις δύο πλευρές, ιδιαίτερα οι Τουρκοκυπριακές αρχές θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη ΔΕΑ περισσότερο με αυτό.
Αν οι αρχές μπορούσαν να νιώσουν τον πόνο των Ελληνοκυπρίων από όλη αυτή την περιοχή, θα καταλάβαιναν ότι αυτοί οι Ελληνοκύπριοι δεν θα περνούσαν απλά από το δρόμο αυτό, όπως ένας τουρίστας, λόγω των βαθιών πόνων που θα άρχιζαν να αιμορραγούν ξανά και ξανά – και θα βοηθούσαν την κοινωνία των πολιτών να δημιουργήσει προγράμματα για την επούλωση των πληγών της…
Ακριβώς όπως δεν μπορώ να περάσω από το δόμο της Τόχνης ή της Μαράθας σαν τουρίστας, εκείνοι που έχουν «αγνοούμενους» στις οικογένειες τους και νιώθουν τον τραγικό πόνο για τους αγαπημένους τους, αυτοί οι συγγενείς «αγνοουμένων» δεν μπορούν απλά να περάσουν από το δρόμο αυτό σαν τουρίστες… Δεν μπορώ να πάω με χαρά στην Κοφίνου ή το Ζύγι ή την Τόχνη ή τη Γαλάτεια ή τη Σίντα ή την Κοντέα ή την Ορόκλινη – κάθε φορά που περνώ από τις περιοχές αυτές η καρδιά μου αρχίζει να αιμορραγεί ξανά και ξανά καθώς θυμούμαι τις τρομερές σφαγές που διαπράχθηκαν στις περιοχές αυτές και από Τουρκοκύπριους και από Ελληνοκύπριους…
Ο μόνος τρόπος να αποφευχθούν από το να χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά οι πληγές αυτές από ακροδεξιές ομάδες είναι να στεγνώσουν τα δάκρυα της Δερύνειας… Και γι αυτό, οι δύο ηγέτες Akinci και Αναστασιάδης θα μπορούσαν να είχαν κάνει σημαντικό έργο.
Δυστυχώς, οι Κύπριοι γενικά αποτυγχάνουν όταν πρόκειται για ανθρωπιά – δρουν χωρίς να σκέφτονται, μένουν σιωπηλοί όταν ο πόνος των ανθρώπων τρώγεται από τους λύκους, παραμένουν σιωπηλοί και δεν μπορούν να δείξουν το θάρρος να μοιραστούν αυτά που γνωρίζουν λόγω τον δικών τους μικροσυμφερόντων…
Πολύ λίγοι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι παίρνουν ένα «Μπράβο» όταν πρόκειται για την ανθρωπιά – και αυτοί είναι εκείνοι που νιώθουν τον πόνο όλων των «αγνοούμενων» Κυπρίων στη δική τους καρδιά και που προσπαθούν να βοηθήσουν να απαλυνθεί ο πόνος αυτός και που προσπαθούν να βοηθήσουν να στεγνώσουν τα δάκρυα, ανεξάρτητα από την εθνικότητα των θυμάτων…
Τους χαιρετίζω με όλη μου την καρδιά και τους ευχαριστώ που διατηρούν το κερί της ελπίδας σε αυτό τον τόπο για την ανθρωπιά, παρ' όλους τους περιορισμούς της έλλειψης ενός ανθρωπιστικού συστήματος σε αυτό τον τόπο…

Photo: Ο Ανδρέας, ο 5χρονος γιός της Χρυστάλλας Κυριάκου που είναι "αγνοούμενος"…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 25th of November 2018, Sunday. A similar article of mine was published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 15th of November 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/derinyanin-gozyaslari-henuz-dinmedi-yaralari-henuz-sarilmadi-13230yy.htm
  • November 26th 2018 at 16:32

They killed their families but could not prevent the friendship of the children…

By Sevgul Uludag

*** Sevilay Berk's mother and father were killed by some Greek Cypriots in 1964… Maria Georgiadou's mother, father, sister and brother were killed by some Turkish Cypriots in 1974… These murders did not prevent them from becoming friends… The two relatives of "missing" became very close friends…

They killed their families but could not prevent the friendship of the children…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Two women: Both of them relatives of "missing" persons… In total they have six "missing" persons in their families: Two of them Turkish Cypriots and four of them Greek Cypriots… Two Turkish Cypriots were killed and "disappeared" in 1964 and four Greek Cypriots killed and "disappeared" in 1974…
Sevilay Berk's mother and father were killed by some Greek Cypriots in 1964… Maria Georgiadou's mother, father, sister and brother were killed by some Turkish Cypriots in 1974… These murders did not prevent them from becoming friends… The two relatives of "missing" became very close friends… They killed their families but could not prevent the friendship of the children…
When the mother and father of Sevilay Berk were killed and "disappeared", she was barely a 17-year-old girl, the eldest of the five kids and the youngest was only two years old. They were from Pervolia-Trikomo… Her mother Shefika Huseyin and her father Huseyin Ahmet Kamber were taken by some Greek Cypriots from the road they were travelling in May 1964 and "disappeared". Huseyin Ahmet Kamber also known in the area as the "Milkman" was collecting and selling milk and helping his family survive in the area… When in May 1964 he would be taken together with his wife and turned into "missing", they would leave behind five kids… The eldest was Sevilay, the 17-year-old girl. She would have to become both a mother and a father for her siblings, would raise them with love and care and would become one of the greatest peacebuilders in Cyprus among all this tragedy… We have found the remains of Sevilay Berk's parents in a well in Trikomo with the help of my readers, but we have not found any of the "missing" relatives of Maria Georgiadou yet…
Maria Georgiadou was born and raised in one of the most beautiful and important villages in Cyprus with an abundance of water… She would have a happy childhood in the old Cyprus that we used to know… In 1974 her mother Chrystalla, her father Andreas Orphanides, her sister Militsa would be killed and become "missing" from their own house in Kythrea. Her brother Stelios Orphanides would be killed and become "missing" in 1974 between Gypsou and Trikomo…
Maria Georgiadou was the only one from her family who remained alive – this was because she had been married in Nicosia. If she had stayed in Kythrea, perhaps today we would be looking for her whereabouts today…
Although Maria lost four of her closest relatives, she never nurtured hatred, enmity or anger and became one of the greatest peacebuilding persons in Cyprus…
When I had introduced Maria and Sevilay to each other, right after the crossing points "opened" back in 2003, I had told them that "Your stories are so similar to each other – almost the same… You are so much like each other… I am sure you will like each other a lot…"
And in fact, Maria and Sevilay, a Greek Cypriot and a Turkish Cypriot, both relatives of "missing persons" struck up such an extraordinary and beautiful friendship that they became a symbol of peace in Cyprus.
Even though their families have been massacred, their close friendship as their children could not be shaken by anything at all…
If one of them would get sick, the other one would run, cross the checkpoint, bring a pot of soup to help heal…
They would go on holidays together, they would celebrate the Easter, New Year and the Bayram together…
They became shining examples for all of us…
They showed us through their own lives that the pain of the relatives of "missing persons" is not "Turkish pain" or "Greek pain" but human pain… That it is a universal pain felt by all whoever have "missing persons" in their families, no matter what language they speak or what colour or ethnicity they are from…
They opened a path for the relatives of "missing" persons in Cyprus, both Turkish Cypriots and Greek Cypriots to walk together this path called life and to stand together next to each other, empathising and understanding, instead of being drowned in hatred…
Due to their extraordinary friendship, the Bicommunal Association of Relatives of Missing Persons and Victims of War called "TOGETHER WE CAN!" could have a strong basis and Turkish Cypriot and Greek Cypriot relatives of "missing persons" and victims of war with similar thinking could come together just like them and form friendships… And beyond friendships, work together in order to find other "missing persons"…
Maria and Sevilay participated in many local and international activities together as speakers…
They went around schools and showed their extraordinary friendship in flesh and blood to the kids…
So that there will be no more wars, no more killings, no more "missing persons" in Cyprus they spoke and spoke and spoke…
A lot of documentaries were produced about their friendship both in Cyprus and abroad…
The crimes committed against civilians both in 1964 and 1974 could not cast any shadow over the unique friendship of these women whose families also share their feelings and constantly visit each other… They chose the path for peace… They chose the path for friendship and mutual understanding…
On the night of the 19th of October 2018, Sevilay Berk's daughter, opera singer Beste Berk was getting married with Barish Topal in Mersin-Turkey at the Navona Hotel… There would be the wedding ceremony…
The speciality of this wedding was that Sevilay's friend Maria Georgiadou would also go to Turkey from Cyprus, to attend the wedding in Mersin.
Maria would be next to Sevilay and Mustafa Berk in the family to celebrate the special day of the daughter of Sevilay, Beste with an extraordinary voice, an opera singer, like someone from the close family…
Another Greek Cypriot would go from Cyprus to Mersin for this wedding: Eleni Vasiliou was a childhood friend of Sevilay from Trikomo and she too would share the joy of the wedding with her friend Sevilay…
The two relatives of "missing persons", Sevilay and Maria are way ahead from politicians – their lives show us how far ahead they are living…
Their lives show us how ordinary people in Cyprus can form beautiful and understanding friendships despite our tragic history…
Sevilay and Maria are thorns in the throats of those who want to partition our island…
They show us the way we should take: The path we should take is that of friendship, sisterhood, peace…
We also congratulate the young couple, Beste and Barish…
They are very lucky youngsters since in their families and in their lives, there are such women like Sevilay and Maria who have become symbols of peace…

26.10.2018

Photos: Maria and Eleni with Sevilay and family at the wedding…
The black and white photo: The relatives of Maria killed and "missing" since 1974 and relatives of Sevilay killed and were "missing" since 1964… Sevilay's parents, with the help of my readers, we managed to find them buried in a well in Trikomo… We had no such luck with Maria's mother, father, sister and brother who are still "missing"…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 18th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of October 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/ailelerini-oldurduler-ama-evlatlarin-dostlugunu-engelleyemediler-13130yy.htm
  • November 18th 2018 at 20:18

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν την φιλία των παιδιών…

By Sevgul Uludag

*** Οι γονείς της Sevilay Berk σκοτώθηκαν από κάποιους Ελληνοκύπριους το 1964… Οι γονείς, η αδελφή και ο αδελφός της Μαρίας Γεωργιάδου σκοτώθηκαν από κάποιους Τουρκοκύπριους το 1974… Οι φόνοι αυτοί δεν τις σταμάτησαν να γίνουν φίλες… Οι δύο συγγενείς «αγνοουμένων» έγιναν πολύ στενές φίλες…

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν την φιλία των παιδιών…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Δύο γυναίκες: Και οι δύο τους συγγενείς «αγνοουμένων»… Συνολικά έχουν έξι «αγνοούμενα» άτομα στις οικογένειες τους: Δύο από αυτούς Τουρκοκύπριοι και τέσσερεις Ελληνοκύπριοι… Δύο Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν και «εξαφανίστηκαν» το 1964 και τέσσερεις Ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν και «εξαφανίστηκαν» το 1974…
Οι γονείς της Sevilay Berk σκοτώθηκαν από κάποιους Ελληνοκύπριους το 1964… Οι γονείς, η αδελφή και ο αδελφός της Μαρίας Γεωργιάδου σκοτώθηκαν από κάποιους Τουρκοκύπριους το 1974… Οι φόνοι αυτοί δεν τις σταμάτησαν να γίνουν φίλες… Οι δύο συγγενείς «αγνοουμένων» έγιναν πολύ στενές φίλες… Σκότωσαν τις οικογένειες τους, αλλά δεν σταμάτησαν την φιλία των παιδιών…
Όταν οι γονείς της Sevilay Berk σκοτώθηκαν και «εξαφανίστηκαν», αυτή ήταν μόλις 17 χρονών, η μεγαλύτερη από πέντε παιδιά και το πιο μικρό ήταν μόνο δύο χρονών. Ήταν από τα Περβόλια Τρικώμου… Κάποιοι Ελληνοκύπριοι πήραν τη μητέρα της Shefika Huseyin και τον πατέρα της Huseyin Ahmet Kamber από το δρόμο που ταξίδευαν το Μάιο του 1964 και «εξαφανίστηκαν». Ο Huseyin Ahmet Kamber ήταν γνωστός στην περιοχή και ως ο «Γαλατάς», μάζευε και πουλούσε γάλα και βοηθούσε την οικογένεια του να επιβιώσει στην περιοχή… Όταν τον πήραν μαζί με τη γυναίκα του τον Μάιο του 1964 και έγιναν «αγνοούμενοι», άφησαν πίσω τους πέντε παιδιά… Η πιο μεγάλη, η Sevilay, το 17χρονο κορίτσι. Αναγκάστηκε να γίνει και μητέρα και πατέρας για τα αδέλφια της, τους μεγάλωσε με αγάπη και φροντίδα και έγινε μια από τις πιο μεγάλες ειρηνοποιούς στην Κύπρο μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία… Έχουμε βρει τα οστά των γονιών της Sevilay Berk σε ένα πηγάδι στο Τρίκωμο με τη βοήθεια των αναγνωστών μου, αλλά δεν έχουμε βρει ακόμα κανένα από τους «αγνοούμενους» συγγενείς της Μαρίας Γεωργιάδου…
Η Μαρία Γεωργιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα από τα πιο όμορφα και σημαντικά χωριά στην Κύπρο με αφθονία νερού… Είχε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία στην παλιά Κύπρο που ξέραμε… Το 1974 η μητέρα της Χρυστάλλα, ο πατέρας της Αντρέας Ορφανίδης, η αδελφή της Μηλίτσα σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι» στο δικό τους σπίτι στην Κυθρέα. Ο αδελφός της Στέλιος Ορφανίδης σκοτώθηκε και έγινε «αγνοούμενος» το 1974 μεταξύ των χωριών Γύψου και Τρίκωμο…
Η Μαρία Γεωργιάδου ήταν η μόνη που έμεινε ζωντανή από την οικογένεια της – αυτό ήταν επειδή ήταν παντρεμένη στη Λευκωσία. Αν έμενε στην Κυθρέα, ίσως σήμερα να ψάχναμε και για τα δικά της οστά…
Παρόλο που η Μαρία έχασε τέσσερεις από τους πιο στενούς της συγγενείς, ποτέ δεν καλλιέργησε το μίσος, εχθρότητα ή θυμό και έγινε μια από τις πιο μεγάλες ειρηνοποιούς στην Κύπρο…
Όταν είχα συστήσει τη Μαρία και τη Sevilay, αμέσως μετά τη «διάνοιξη» των οδοφραγμάτων το 2003, τους είσαι πει ότι «Οι ιστορίες σας είναι τόσο παρόμοιες – σχεδόν οι ίδιες… Μοιάζετε τόσο πολύ… Είμαι σίγουρη θα αρέσει η μια στην άλλη…»
Και πράγματι, η Μαρία και η Sevilay, μια Ελληνοκύπρια και μια Τουρκοκύπρια, και οι δύο συγγενείς «αγνοουμένων» δημιούργησαν μια εξαιρετική και όμορφη φιλία που έγιναν σύμβολο ειρήνης στην Κύπρο.
Παρόλο που οι οικογένειες τους σφαγιάστηκαν, η στενή τους φιλία ως τα παιδιά τους δεν μπορούσε να κλονιστεί από οτιδήποτε…
Αν η μια αρρωστούσε, η άλλη έτρεχε, περνούσε το οδόφραγμα, και της έφερνε σούπα για να βοηθήσει να θεραπευθεί…
Πηγαίνουν μαζί για διακοπές, γιορτάζουν μαζί το Πάσχα, την Πρωτοχρονιά και το Μπαϊράμι…
Έγιναν λαμπρά παραδείγματα για όλους μας…
Μας έδειξαν μέσα από τη δική τους ζωή ότι ο πόνος των συγγενών των «αγνοουμένων» δεν είναι «Τουρκικός πόνος» ή «Ελληνικός πόνος» αλλά ανθρώπινος πόνος… Ότι είναι ένας καθολικός πόνος που βιώνεται από όλους όσους έχουν «αγνοούμενους» στις οικογένειες τους, ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλούν ή το χρώμα ή την εθνικότητα τους…
Άνοιξαν το δρόμο για τους συγγενείς των «αγνοουμένων» στην Κύπρο, Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους, για να περπατήσουν μαζί σε αυτό το δρόμο που ονομάζεται ζωή και να σταθούν μαζί ο ένας δίπλα από τον άλλο, νιώθοντας ενσυναίσθηση και κατανόηση, αντί να πνιγούν στο μίσος…
Λόγω της εξαιρετικής τους φιλίας, η Δικοινοτική Οργάνωση Συγγενών Αγνοουμένων και Θυμάτων Πολέμου «Μαζί Μπορούμε!» μπορούσε να έχει μια δυνατή βάση και Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι συγγενείς «αγνοουμένων» και θύματα πολέμου με παρόμοιο τρόπο σκέψης ήρθαν μαζί όπως αυτές και δημιούργησαν φιλίες… Και πέρα από τις φιλίες, εργάζονται μαζί για να βρεθούν άλλοι «αγνοούμενοι»…
Η Μαρία και η Sevilay συμμετείχαν σε πολλές τοπικές και διεθνείς δραστηριότητες μαζί ως ομιλήτριες…
Πήγαν σε σχολεία και έδειξαν στην πράξη την εξαιρετική τους φιλία στα παιδιά…
Μίλησαν και μιλούν και μιλούν έτσι ώστε να μην υπάρχουν άλλοι πόλεμοι, άλλοι σκοτωμοί, άλλοι «αγνοούμενοι» στην Κύπρο…
Έγιναν πολλά ντοκιμαντέρ για τη φιλία τους τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό…
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίων αμάχων πολιτών τόσο το 1964 όσο και το 1974 δεν μπόρεσαν να σκιάσουν τη μοναδική φιλία αυτών των γυναικών, των οποίων οι οικογένειες επίσης μοιράζονται τα αισθήματα τους και συνεχώς αλληλο-επισκέπτονται… Επέλεξαν τον δρόμο της ειρήνης… Επέλεξαν το δρόμο της φιλίας και της αλληλοκατανόησης…
Το βράδυ της 19ης Οκτωβρίου 2018, η κόρη της Sevilay Berk, τραγουδίστρια όπερας Beste Berk παντρευόταν με τον Barish Topal στην Μερσίνα της Τουρκίας στο ξενοδοχείο Navona… Πήγαν στην τελετή του γάμου…
Η ιδιαιτερότητα του γάμου αυτού ήταν ότι η Μαρία Γεωργιάδου, φίλη της Sevilay πήγε επίσης στην Τουρκία από την Κύπρο, για να παρευρεθεί στο γάμο στη Μερσίνα.
Η Μαρία ήταν στην οικογένεια, δίπλα από τη Sevilay και το Mustafa Berk, για να γιορτάσει τη ξεχωριστή μέρα της Beste, κόρης της Sevilay, με την εξαιρετική φωνή, μια τραγουδίστρια όπερας, όπως κάποιος από τη στενή οικογένεια…
Ακόμα μια Ελληνοκύπρια πήγε από την Κύπρο στη Μερσίνα για το γάμο αυτό: Η Ελένη Βασιλείου ήταν παιδική φίλη της Sevilay από το Τρίκωμο και επίσης μοιράστηκε τη χαρά του γάμου μαζί με τη φίλη της Sevilay…
Οι δύο συγγενείς «αγνοούμενων», Sevilay και Μαρία, είναι πολύ μπροστά από τους πολιτικούς – οι ζωές τους μας δείχνουν πόσο μπροστά ζούνε…
Οι ζωές τους μας δείχνουν πως οι απλοί άνθρωποι στην Κύπρο μπορούν να δημιουργήσουν όμορφες φιλίες γεμάτες κατανόηση, παρά την τραγική μας ιστορία…
Η Sevilay και η Μαρία είναι αγκάθια στο λαιμό εκείνων που θέλουν τη διχοτόμηση του νησιού μας…
Μας δείχνουν το δρόμο που πρέπει να πάρουμε: Ο δρόμος που πρέπει να πάρουμε είναι αυτός της φιλίας, της αδελφοσύνης, της ειρήνης…
Συγχαίρουμε και το νεαρό ζευγάρι Beste και Barish…
Είναι πολύ τυχεροί νεαροί, αφού στις οικογένειες τους και στη ζωή τους υπάρχουν τέτοιες γυναίκες όπως τη Sevilay και τη Μαρία που έχουν γίνει σύμβολα ειρήνης…


Photos: Η Μαρία και η Ελένη με τη Sevilay και την οικογένεια στο γάμο…
Maria and Eleni with Sevilay and family at the wedding…
The black and white photo: The relatives of Maria killed and "missing" since 1974 and relatives of Sevilay killed and were "missing" since 1964… Sevilay's parents, with the help of my readers, we managed to find them buried in a well in Trikomo… We had no such luck with Maria's mother, father, sister and brother who are still "missing"…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 18th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of October 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/ailelerini-oldurduler-ama-evlatlarin-dostlugunu-engelleyemediler-13130yy.htm
  • November 18th 2018 at 20:17

Leyla’s appeal to the International Committee of the Red Cross: “No one ever took care of the traumas of the relatives of missing persons…”

By Sevgul Uludag

Leyla's appeal to the International Committee of the Red Cross:
"No one ever took care of the traumas of the relatives of missing persons…"

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

On the 4th of September 2018, we have a meeting with a representative of the International Committee of the Red Cross who is investigating the "needs" of the relatives of "missing persons…"
We go, as `TOGETHER WE CAN`, the Bicommunal Association of Relatives of Missing Persons and Victims of War… Amongst us is Tijen Gulle who lost her father back in 1963, Kyriacos Solomi who lost his brother in 1974, Yusuf Chaylar who lost his father in 1964, Christina Pavlou Solomi Patsia who lost her brother and father in 1974…
Leyla Kiralp who lost her husband as a very young woman in the massacre of Tochni could not make it, so I would ask her to write a message to the International Committee of the Red Cross, so I take her note she sends to me and I read it in the meeting…
ICRC is doing research on the `needs of relatives of missing persons` whose loved ones have not been found yet and the Cyprus Missing Persons' Committee will do research on the `needs of relatives of missing persons` whose loved ones' remains have been found or that has not been found…
First of all, Leyla is very critical of the International Committee of the Red Cross, as well as the local authorities – whether they are Turkish Cypriot or Greek Cypriot – for taking them around 55 or 44 years to look into `the needs` of the relatives of `missing persons`…
Later I ask her to write an article about her feelings on this… And she does… I want to share with you what she has written…
Leyla Kiralp in her appeal entitles her article `The Whirlpool` and says:
`Just next to us, in the neighbouring country Syria, a war is waging… Civilians are being killed… Thousands of people are emigrating to foreign countries… They are being drowned in the sea while emigrating or becoming desolate in the countries they go to live in… In whatever geography war is waged, the war itself is the enemy of civilians, and the profit only goes to those who start wars and who gain benefits from it…
In our country Cyprus, we also lived through war. In our country too, civilians were killed. Rapes took place, emigration took place.
Thousands of Cypriots were taken from their homes and sent away, some killed and some went `missing`… Thousands of `missing persons` have not been found yet and their fate is still uncertain…
War itself is a disaster. In these terrible and indescribable disasters, even those people who might not have lost anything are also affected… It is not possible to describe the depth of the traumas of those who have lost loved ones, their homes and especially who have been raped…
In 1974, just like thousands of Cypriots, I too have gone through the negative effects of war and I am still going through it…
I have never forgotten and I will never forget this… In May 1975, while passing to the northern part of the island with the Red Cross transport, we had stopped at the Ledra Palace where there were Turkish Cypriot officials so that the UNFICYP soldiers could register us… When the UNFICYP soldier found out what our ages were, he was quite surprised and said `Oh, very young!...` But the Turkish Cypriot official answered him `These are villagers!` What this Turkish Cypriot official was saying that we had been widowed not because of war but because we were `villagers`! The first blow came at me from this Turkish Cypriot official on that day!
In the following years, similar blows were in my face…
44 years ago, the communal values were very different `values` from today's values… It was considered a `sin` that a young woman was a widow. It did not matter that she had lost her husband in the violence of war. They were looking at her with humiliation and evaluating her in a humiliating way…
The trauma of war, the trauma of losing our loved ones and relatives were multiplied with this pressure from the community and the impact of this pressure was even worse than the impact of war… It was very difficult to start a new life among some people who had gone crazy with looting at the end of the war… What they cared about was looting houses, furniture, positions, cars, fields, gardens… What we cared about was the loss we were going through since we lost our loved ones and not knowing what had happened to them… They were `missing`…
The Turkish Cypriot administration of those times and the administration which is a continuity of that administration started paying monthly wages to the relatives of missing, of those killed and those wounded in the war. Yes, they did that. But apart from paying wages, there was never any interest in the psychological condition of these people…
In the following years a lot of relatives of `missing` persons, relatives of those killed in the war or wounded in the war, have lost their lives… Those who are still alive are still living with the traumas they lived through between 1963-1974 and will continue to live with this trauma… This trauma is such a whirlpool that it sucks in not only the relatives of `missing persons` but all of those around them and creates a big negative impact…
The trauma of the relatives of `missing persons`, has its own peculiarities among the traumas of the victims of war since the relatives of `missing persons` don't know the fate of their loved ones… Hope and hopelessness is merged in this trauma... Even when their remains are found and given back for burial, this only creates a little bit of peace for the relatives of `missing persons`. They cannot get back their health…
Overcoming such a trauma is not possible with the `wage` that the authorities give to the relatives of `missing persons` because most relatives of `missing persons` spend their wages on the doctors and medicine for in order to find a cure for their deteriorating health. But these expensive medicines also don't cure their psychology since physical illnesses are something else and psychological illnesses are quite another thing.
For the male politicians saying `They died for our country and our people` is `sufficient` in the handling of this trauma or like some other male politicians would say `is it time now when we shall have peace in the country` and just prefer to remain silent. We have had women representatives as `MPs`, women authorities as `ministers` and even two women heads of `parliament` and both of them were in fact doctors! But unfortunately, none of them were ever curious enough about the situation of the relatives of `missing persons` and none of them knocked on the doors of relatives except when it was `election` time…
Lack of confidence, desperation, lack of meaning, hope and hopelessness – all these years passed by with those feelings… For me and those who lost their loved ones in 1974, 44 years… for those who lost their loved ones between 1963-74, 55 years… I see the impact of what we lived through not only in myself but also in those relatives of `missing persons` around me. If the politicians looked more closely and with more humanitarian eyes, they too would notice the psychological needs of these people.
Even the `feminists` who are against `violence against women` did not show any interest in the relatives of `missing persons`… But the biggest violence had to be endured by these women relatives because of war…
A psychological rehabilitation centre must be opened in order to help the relatives of `missing persons` and victims of war and they must be given support… If you claim to be authorities, you are responsible for giving such support to the relatives.
Those who have killed people are being given medals for their `heroism` - you should add the relatives of `missing persons` on your list of tasks and show them that you are really authorities…
(LEYLA KIRALP – SEPTEMBER 2018)`

Photo: Leyla Kıralp together with her Greek Cypriot friends at the funeral of her missing husband killed in Tochni...

(*) Article published in POLITIS newspaper on the 11th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 1st of October 2018 and here's the link:

http://www.yeniduzen.com/hic-kimse-kayip-yakinlarinin-travmalariyla-ilgilenmedi-13008yy.htm
  • November 13th 2018 at 20:23

Η έκκληση της Leyla στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού… «Κανένας δεν φρόντισε τα τραύματα των συγγενών των αγνοουμένων…»

By Sevgul Uludag

Η έκκληση της Leyla στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού…
«Κανένας δεν φρόντισε τα τραύματα των συγγενών των αγνοουμένων…»

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2018 έχουμε συνάντηση με ένα εκπρόσωπο της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού που ερευνά τις «ανάγκες» των συγγενών των «αγνοουμένων»…
Πάμε στη συνάντηση ως η Δικοινοτική Οργάνωση Συγγενών Αγνοουμένων και Θυμάτων Πολέμου «Μαζί Μπορούμε!»… Ανάμεσα μας είναι η Tijen Gulle που έχασε τον πατέρα της το 1963, ο Κυριάκος Σολωμή που έχασε τον αδελφό του το 1974, ο Yusuf Chaylar που έχασε τον πατέρα του το 1964 και η Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά που έχασε τον αδελφό και τον πατέρα της το 1974…
Η Leyla Kiralp που έχασε το σύζυγο της όταν ήταν πολύ νεαρή γυναίκα στη σφαγή στην Τόχνη δεν τα κατάφερε να έρθει, έτσι της ζήτησα να γράψει ένα μήνυμα προς τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC), έτσι πήρα το σημείωμα που μου έστειλε και το διάβασα στη συνάντηση…
Η ICRC διεξάγει έρευνα πάνω στις «ανάγκες των συγγενών των αγνοουμένων ατόμων» των οποίων οι αγαπημένοι τους δεν έχουν ακόμα βρεθεί και η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων θα διεξάγει έρευνα πάνω στις «ανάγκες των συγγενών αγνοουμένων» των οποίων τα οστά των αγαπημένων τους βρέθηκαν ή δεν βρέθηκαν…
Καταρχάς, η Leyla είναι πολύ επικριτική απέναντι στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, όπως επίσης και τις τοπικές αρχές – είτε είναι Τουρκοκυπριακές είτε Ελληνοκυπριακές – που χρειάστηκαν 55 ή 44 χρόνια για να κοιτάξουν «τις ανάγκες» των συγγενών των «αγνοουμένων»…
Αργότερα της ζητώ να γράψει ένα άρθρο για τα συναισθήματα της για αυτό το θέμα… Και το κάνει… Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτά που έγραψε…
Η Leyla Kiralp στην έκκληση της δίνει τον τίτλο «Η δίνη (ρουφήχτρα)» στο άρθρο της και λέει:
«Ακριβώς δίπλα μας, στη γειτονική χώρα Συρία, διεξάγεται ένας πόλεμος… Πολίτες σκοτώνονται… Χιλιάδες άνθρωποι μεταναστεύουν σε ξένες χώρες… Πνίγονται στην θάλασσα ενώ μεταναστεύουν ή καταλήγουν απελπισμένοι στις χώρες στις οποίες πάνε για να ζήσουν… Σε οποιαδήποτε γεωγραφία διεξάγεται πόλεμος, ο ίδιος ο πόλεμος είναι ο εχθρός των πολιτών, και το κέρδος πάει μόνο σε εκείνους που ξεκινούν τους πολέμους και που κερδίζουν οφέλη από αυτούς…
Στη χώρα μας την Κύπρο, και εμείς ζήσαμε πόλεμο. Και στη χώρα μας σκοτώθηκαν πολίτες. Έγιναν βιασμοί, έγινε μετανάστευση.
Χιλιάδες Κύπριοι αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους και διώχθηκαν μακριά, κάποιοι σκοτώθηκαν και κάποιοι έγιναν «αγνοούμενοι»… Χιλιάδες «αγνοούμενοι» δεν έχουν ακόμα βρεθεί και η μοίρα τους είναι ακόμα αβέβαιη…
Ο πόλεμος ο ίδιος είναι μια καταστροφή. Σε αυτές τις τρομερές και απερίγραπτες καταστροφές ακόμα και αυτοί που μπορεί να μην έχασαν τίποτε, επίσης επηρεάζονται… Δεν είναι δυνατό να περιγραφεί το βάθος των τραυμάτων εκείνων που έχουν χάσει αγαπημένους, τα σπίτια τους και ιδιαίτερα αυτών που έχουν βιαστεί…
Το 1974, όπως χιλιάδες Κύπριοι, και εγώ έχω βίωσα τις αρνητικές συνέπειες του πολέμου και ακόμα τις περνώ…
Ποτέ δεν έχω ξεχάσει και ποτέ δεν θα το ξεχάσω αυτό… Τον Μάιο του 1975, καθώς περνούσαμε στο βόρειο μέρος του νησιού μας με τα μεταφορικά του Ερυθρού Σταυρού, είχαμε σταματήσει στο Λήδρα Πάλας, όπου υπήρχαν Τουρκοκύπριοι αξιωματούχοι, έτσι ώστε οι στρατιώτες της UNFICYP να μπορέσουν να μας εγγράψουν… Όταν ο στρατιώτης της UNFICYP έμαθε τις ηλικίες μας, ήταν πολύ ξαφνιασμένος και είπε «Ώ! Πολύ νεαρές!...» Όμως ο Τουρκοκύπριος αξιωματούχος του απάντησε «Αυτές είναι χωρικές!» Αυτό που έλεγε ο Τουρκοκύπριος αξιωματούχος ήταν ότι είχαμε γίνει χήρες, όχι λόγω του πολέμου, αλλά επειδή ήμασταν «χωρικές»! Το πρώτο χτύπημα ήρθε για μένα από αυτόν τον Τουρκοκύπριο αξιωματικό εκείνη τη μέρα!
Στα επόμενα χρόνια, παρόμοια χτυπήματα ήρθαν στο πρόσωπο μου…
Πριν από 44 χρόνια, οι κοινοτικές αξίες ήταν πολύ διαφορετικές «αξίες» από τις σημερινές αξίες… Θεωρείτο «αμαρτία» για μια νεαρή γυναίκα να είναι χήρα. Δεν είχε σημασία ότι είχε χάσει το σύζυγο της στη βία του πολέμου. Την κοίταζαν με ταπείνωση και την αξιολογούσαν με ταπεινωτικό τρόπο…
Στο τραύμα του πολέμου, το τραύμα του να χάσεις τους αγαπημένους σου και τους συγγενείς πολλαπλασιαζόταν με αυτή την πίεση από την κοινότητα και ο αντίκτυπος αυτής της πίεσης ήταν ακόμα χειρότερος από την επίπτωση του πολέμου… Ήταν πολύ δύσκολο να ξεκινήσεις μια νέα ζωή ανάμεσα σε κάποιους ανθρώπους που είχαν τρελαθεί με τις λεηλασίες στο τέλος του πολέμου… Αυτό που τους ένοιαζε ήταν να λεηλατήσουν σπίτια, έπιπλα, θέσεις, αυτοκίνητα, χωράφια, κήπους… Αυτό που μας ένοιαζε εμάς ήταν η απώλεια την οποία περνούσαμε από τότε που χάσαμε τους αγαπημένους μας και δεν ξέραμε τι τους είχε συμβεί… Ήταν «αγνοούμενοι»…
Η Τουρκοκυπριακή διοίκηση εκείνου του καιρού και η διοίκηση που είναι μια συνέχεια εκείνης της διοίκησης ξεκίνησε να καταβάλλει μηνιαίους μισθούς στους συγγενείς των αγνοουμένων, εκείνων που σκοτώθηκαν και εκείνων που τραυματίστηκαν στον πόλεμο. Ναι, το έκαναν αυτό. Όμως εκτός από την καταβολή μισθών, πότε δεν υπήρξε ενδιαφέρον για την ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων αυτών…
Στα χρόνια που ακολούθησαν πολλοί συγγενείς «αγνοουμένων», συγγενείς εκείνων που σκοτώθηκαν στον πόλεμο ή τραυματίστηκαν στον πόλεμο, έχασαν τη ζωή τους… Εκείνοι που είναι ακόμα ζωντανοί, ζούνε ακόμα με το τραύμα που πέρασαν μεταξύ 1963-1974 και θα συνεχίζουν να ζουν με αυτό το τραύμα… Το τραύμα αυτό είναι μια τέτοια δίνη που ρουφά όχι μόνο τους συγγενείς των «αγνοουμένων», αλλά όλους εκείνους γύρω τους και δημιουργεί ένα μεγάλο αρνητικό αντίκτυπο…
Το τραύμα των συγγενών των «αγνοουμένων», έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες ανάμεσα στα τραύματα των θυμάτων του πολέμου αφού οι συγγενείς των «αγνοουμένων» δεν γνωρίζουν τη μοίρα των αγαπημένων τους… Η ελπίδα και η απελπισία συγχωνεύονται σε αυτό το τραύμα… Ακόμα και όταν βρεθούν τα οστά τους και επιστραφούν για ταφή, αυτό δημιουργεί μόνο λίγη ειρήνη για τους συγγενείς των «αγνοουμένων». Δεν μπορούν να ανακτήσουν την υγεία τους…
Η υπέρβαση ενός τέτοιου τραύματος δεν είναι εφικτή με το «μισθό» που δίνουν οι αρχές στους συγγενείς των «αγνοουμένων», διότι οι περισσότεροι συγγενείς «αγνοουμένων» ξοδεύουν τους μισθούς τους στους γιατρούς και τα φάρμακα για να βρουν θεραπεία για την υγεία τους που επιδεινώνεται… Όμως αυτά τα ακριβά φάρμακα επίσης δεν θεραπεύουν την ψυχολογία τους εφόσον οι σωματικές ασθένειες είναι ένα πράγμα διαφορετικό και οι ψυχολογικές ασθένειες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Για τους άντρες πολιτικούς το να λένε «Πέθαναν για την πατρίδα μας και το λαό μας» είναι «αρκετό» για τη διαχείριση του τραύματος αυτού ή όπως θα έλεγαν κάποιοι άλλοι άντρες πολιτικοί «είναι τώρα καιρός για να έχουμε ειρήνη στη χώρα» και απλά επιλέγουν να παραμένουν σιωπηλοί. Είχαμε γυναίκες ως «βουλευτές», γυναίκες ως «υπουργούς» και ακόμα και δύο γυναίκες «πρόεδρους της βουλής» και οι δύο τους ήταν και γιατροί! Όμως δυστυχώς, καμιά από αυτές δεν ήταν ποτέ περίεργη για την κατάσταση των συγγενών των «αγνοουμένων» και καμιά από αυτές δεν κτύπησε την πόρτα των συγγενών εκτός στη διάρκεια των «εκλογών»…
Έλλειψη εμπιστοσύνης, απόγνωση, έλλειψη του νοήματος, ελπίδα και απελπισία – όλα αυτά τα χρόνια έχουν περάσει με αυτά τα αισθήματα… Για μένα και για αυτούς που έχουν χάσει τους αγαπημένους τους το 1974, 44 χρόνια… για εκείνους που έχασαν τους αγαπημένους τους μεταξύ 1963-1974, 55 χρόνια… Βλέπω τον αντίκτυπο αυτών που περάσαμε όχι μόνο στον εαυτό μου αλλά επίσης στους συγγενείς των «αγνοουμένων» γύρω μου. Αν οι πολιτικοί κοίταζαν πιο στενά και με πιο ανθρωπιστικά μάτια, και αυτοί θα παρατηρούσαν τις ψυχολογικές ανάγκες των ανθρώπων αυτών.
Ακόμα και οι «φεμινιστές» που είναι εναντίων της «βίας κατά των γυναικών» δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τους συγγενείς των «αγνοουμένων»… Όμως τη μεγαλύτερη βία έπρεπε να υποστούν αυτές οι γυναίκες συγγενείς λόγω του πολέμου…
Πρέπει να δημιουργηθεί ένα κέντρο ψυχολογικής αποκατάστασης που θα βοηθά τους συγγενείς των «αγνοουμένων» και τα θύματα του πολέμου και πρέπει να τους δίδεται υποστήριξη… Αν ισχυρίζεστε ότι είσαστε αρχές, είσαστε υπεύθυνοι για την παροχή τέτοιας στήριξης στους συγγενείς.
Εκείνοι που έχουν σκοτώσει ανθρώπους λαμβάνουν μετάλλια για τον «ηρωισμό» τους – πρέπει να προσθέσετε τους συγγενείς των «αγνοουμένων» στον κατάλογο των καθηκόντων σαν και να τους δείξετε ότι είσαστε πραγματικά αρχές…»
(LEYLA KIRALP – Σεπτέμβριος 2018)


Photo: Η Leyla με Ελληνοκύπριους φίλους της στην κηδεία του αγνοούμενου συζύγου της που σκοτώθηκε στην Τόχνη…

(*) Article published in POLITIS newspaper on the 11th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 1st of October 2018 and here's the link:

http://www.yeniduzen.com/hic-kimse-kayip-yakinlarinin-travmalariyla-ilgilenmedi-13008yy.htm
  • November 13th 2018 at 20:22

ARŞİVDEN… Tserili Spiro Konstantinu anlatıyor: "Masumiyetini kaybeden ada…"

By Sevgul Uludag

ARŞİVDEN… ARŞİVDEN…

YENİDÜZEN – Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler - Sevgül Uludağ
(Bu röportaj 26 Haziran-10 Temmuz 2017 tarihleri arasında YENİDÜZEN gazetesinde "Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler" başlıklı yazı dizimde yayınlanmıştır...)

*** Yaşamını Avustralya'da sürdüren Tserili Spiro Konstantinu, 1958, 1963 ve 1974'ten hatıralarını anlattı…

Masumiyetini kaybeden ada…

Yaşamını Avustralya'da sürdüren Tserili Spiro Konstantinu, 1963 ve 1974'ten hatıralarını anlattı.
Tatil için Kıbrıs'a gelen ve sorularımızı yanıtlamayı kabul eden Spiro Konstantinu'yla aslında 2007 yılında internet üzerinden yazışmıştık…
Fatma Azgın ablamızın SİM TV'deki "Düşünüyorum" programına yine Avustralya'dan Tümer Mimi'yle birlikte konuk olarak katılmak üzere United Medya binasına geldiği zaman karşılaştık Spiro Konstantinu'yla ve hemen "Sen Sevgül olmalısın" diyerek beni tanıdığını söyledi…
Oturup konuştuk ve röportaj için o adadan ayrılmadan önce buluşmayı kararlaştırdık…
Onunla HAMUR'da buluşarak üç saat devam eden harika bir röportaj yaptık…
Tserili Spiro Konstantinu bizi alıp 50-60 yıl öncesinin Kıbrısı'na götürdü – yitirdiğimiz, elimizden kayıp giden o eski Kıbrıs'a… Kıbrıs'ın masumiyetini nasıl yitirdiğini onun anlattıklarından anlıyorduk…
1958'de, 1963'te, 1974'te köyde neler olmuştu?
1953 doğumlu olan Spiro Konstantinu, 1963'te 10 yaşındaydı ve bir Kıbrıslırum'un kahvehanede bir Kıbrıslıtürk'ü nasıl öldürdüğünü anlatmasına tanık olmuştu… Ardından babasıyla Tseri'nin dışında bir gömü yerine rastlamıştı… Yıllar sonra bunun Aretyu'dan alınarak "kayıp" edilen bazı Kıbrıslıtürkler'in gömü yeri olduğunu anlayacaktı…
Bu gömü yerini bize bir başka Kıbrıslırum okurumuz göstermiş, biz de hem bu yeri, hem de bir başka noktayı Kayıplar Komitesi'ne göstermiştik – buralarda yapılan kazılarda üçü kuyuda olmak üzere dört "kayıp" Kıbrıslıtürk'ten geride kalanlar bulunmuştu. Bunlar Mustafa Osman Akay, Naim Hüseyin, Kemal Hüseyin ve Salih Mehmet'ti… Tserili bir Kıbrıslırum okurumuz sayesinde onlardan geride kalanlar bulunmuş ve ailelerine defnedilmek üzere Kayıplar Komitesi tarafından küçük tabutlar içinde verilmişti… Biz de onların cenaze törenlerine katılarak bu son yolculuklarında onlara veda etmiştik…
Tserili Spiro Konstantinu işte böylesi dehşet hikayeleriyle büyümüş, 1974'te bu kez EOKA-B tarafından tutuklanarak bir idam mangasının önüne çıkarılmış ve öldürülmek üzereyken bundan kurtulabilmişti…
Spiro Konstantinu'nun masumiyetini kaybeden Kıbrıs'ın geçmişiyle ilgili röportajımız şöyle:

SORU: Sayın Spiro Konstantinu, kaç yaşındasınız?
SPİRO KONSTANTİNU: Bu yıl 65 yaşında olacağım… Yani Temmuz 1953'te Lefkoşa'da, Tseri köyünde dünyaya gelmiştim…

SORU: Babanızın adı neydi?
SPİRO KONSTANTİNU: Konstantinos Sofokleus. Annemin adı İrini Konstantinu. Beş kardeşten beşincisiyim ben. İki kız, üç oğlan… En büyük kardeşimiz 1946'da dünyaya gelmişti… Ben en küçükleriyim, 1953 doğumluyum… Her iki yılda bir çocuk… Ben de kazaen dünyaya gelmişim!

SORU: Babanız ne iş yapardı?
SPİRO KONSTANTİNU: Çiftçilik yapardı babam. Evet, babam çiftçiydi ancak babamla diğer köylüler arasındaki fark şuydu: Babam köyde sanayileşme için adım atan ilk kişiydi… Traktör satın alan ilk kişiydi köyde, sonra da kombay satın almıştı. Sonra da yağ değirmeni almıştı…

SORU: Yağ değirmeni vardı yani…
SPİRO KONSTANTİNU: Evet, evet… Ve hala oradadır o değirmen… Kızkardeşime kaldı bu yer ve eski değirmendeki bazı aksamları korudu o…

SORU: Sanırım siz çok özgür büyüdünüz…
SPİRO KONSTANTİNU: Çok özgür biçimde, evet… 1950'li-60'lı yılların tipik bir Kıbrıs köyüydü – çoğunlukla yalınayak gezerdik… Potinsiz yani…

SORU: Potin almaya paraları olmadığı için miydi bu yoksa bu bir yaşam biçimi miydi?
SPİRO KONSTANTİNU: Haftasonları giyerdik potin ya da okula gittiğimizde, bazı çocuklar potin giyerdi, bazıları giymezdi. Bu plastik potinler çıkana kadar böyle gitti – bu plastik potinlerin çifti 3 şilindi… O zaman herkesin potini oldu çünkü hem ucuzdu, hem de köy kooperatifinde bulunuyordu bunlar… Gidip üç şiline alabiliyorduk…

SORU: Babanızın davarı da var mıydı?
SPİRO KONSTANTİNU: Hayır, hayvanımız yoktu. Esas olarak çiftçilik yapıyordu. Arpa buğday ekiyordu, zeytinlerimiz vardı. Ancak babamın esas geliri tarımsal araçlarından geliyordu. Bir traktörü, bir kombayı vardı ve hasat zamanı geldiğinde yalnızca bizim köyde değil, Lakadamya, Deftera, Psimolofu, Latça, Koççat, Marki gibi köylerde tüm hasadı babam yapıyordu… Başkaları da gidip bu tarımsal araçlardan alıncaya kadar babam bölgede bunlara sahip olan ilk kişiydi…
Babam çok tanınmış birisiydi çünkü bölgeden pek çok insanla ilişkisi vardı.

SORU: Tseri köyü, Lefkoşa'nın dışındaydı… Lefkoşa'ya gittiğiniz olur muydu? Veya özel günlerde mi giderdiniz Lefkoşa'ya?
SPİRO KONSTANTİNU: Hayır, çok enderdi Lefkoşa'ya gidişler… Lefkoşa'ya gitmek için bir nedenin olmalıydı, çok ciddi bir gerekçen olmalıydı şehere gitmek için… Genellikle eğer hasta olursak ve doktora ihtiyaç duyarsak ancak o zaman giderdik Lefkoşa'ya… Ben Lefkoşa'yı ziyaret etmemizle ilgili pek bir şey hatırlamıyorum, ta ki 10 yaşıma gelinceye kadar – apandisitim patlamıştı o zaman, çok hastalanmıştım, ölüyordum… Annem beni Lefkoşa'ya götürmüştü. Bazı otobüsler bizim köyden Lefkoşa'ya giderdi… Otobüsle gitmiştik… Son otobüsle gitmiştik hatırlarım çünkü çok büyük sızılar içindeydim apandisitim patlayıncaya kadar ve anneciğim Lefkoşa'da nereye gitmesi gerektiğini bilmiyordu. Annem doktorların nerede olduğunu bilmiyordu – otobüsteki bir kadın bizi yönlendirmişti, nerede otobüsten inmemiz gerektiği konusunda. Özel bir klinikti bu ve küçük bir tabellası vardı, bir ayak kadar, üstünde kızılhaç ve doktorun adı. Bizi oraya götürdü bu kadın… Annemle benim ödümüz patlamıştı kaybolacağız diye çünkü yol-sokak bilmiyorduk. Başka bir gezegene gitmek gibiydi bu! Lefkoşa ile Tseri arası yalnızca birkaç kilometre olduğu halde o kadar korkuyorduk ki kaybolacağız diye! O duyguyu hatırlıyorum…

SORU: Klinikte ne yapmışlardı?
SPİRO KONSTANTİNU: Beni muayene eder etmez ölmek üzere olduğumu anlamışlardı… Anneme beni hastaneye götürmesini söylediler çünkü bir çocuğun kendi kliniklerinde ölmesini istemiyorlardı. Annem de kendilerine "Madem ki ölecek, ne manası var hastaneye götürmenin? Neden onu kurtarmaya çalışmıyorsunuz?" demişti.
Doktor da anneme, "Onu kurtarmam için durumu bildiğiniz yönünde bir kağıt imzalamalısın, babası da imza atmalı ki sonra hakkımda soruşturma açılmasın" demişti.
Ancak babam orada değildi… Böylece bizi oraya götüren şöför, babammış gibi kağıda imza atmıştı!
Böylece beni ameliyat etmeyi kabul etmişlerdi, apandisitimin patlamış olduğunu bildikleri halde…
Anneme hayatta kalmam için çok ufak bir şansım olduğunu söylemişlerdi… Sonraki üç gün baygın yatmıştım – kendimde değildim… Tüm bağırsaklarımı yıkamışlardı enfeksiyonun yayılmasını durdurabilecek ilaçlarla – göbeğimin yan tarafına da bir hortum takmışladı… Bunun izi hala duruyor… Ondan sonraki hafta beni yan tarafıma çevirip bu hortumdan çıkacak olanları süzüyorlardı…
Anneme de, bana da yaşayıp yaşamayacağımı ancak sistemim yeniden çalışmaya başlarsa anlayacaklarını söylemişlerdi.
Bundan bir hafta kadar sonra doktor bana yellenip yellenmediğimi sormuştu… O kadar utanmıştım ki! Bir doktorun bana böyle bir şey sorması karşısında çok utanmış, kıpkırmızı kesilmiştim! Dönüp anneme bakmıştım… Annem de bana "Utanma, yaptıysan lütfen söyle!" demişti.
Böylece doktora bakarak "Evet, yaptım!" demiştim… Ona bunu söylemekten çok korkmuştum!
Doktor çok mutlu olmuştu! Yellenmenin neden bu kadar önemli olduğunu anlayamamıştım! Çok utangaç bir köylü çocuğuydum! Yellenmek çok utanç verici birşeydi, hele de doktorun önünde!
Ancak doktor çok mutlu olmuştu ki "Sana bir şilin vereceğim!" demişti!
O zaman anlamışlardı ki hayatta kalma şansım yüksekti…
Tüm olumsuzluklara karşın hayatta kalmayı başarmıştım… Aslında bu olay, 63 olaylarının başlamasına çok az kala meydana gelmişti…

SORU: 63 olaylarına geçmeden önce, genel olarak köyünüzün ve de ailenizin Kıbrıslıtürkler'le ilişkileri nasıldı? Mesela Kıbrıslıtürkler'le hiç karşılaşır mıydınız?
SPİRO KONSTANTİNU: Benim annem Perahoryo Nissu diye başka bir köydendir… Nissu (Dizdarköy), karma bir köydü, Kıbrıslıtürkler'le Kıbrıslırumlar birlikte yaşardı bu köyde. Ve annemin ailesi pek çok Kıbrıslıtürk tanırdı. Annem onları şahsen tanırdı… Pek çok kereler annem bana şu öyküyü anlatmıştı: Annem evleneceğinde ve başka köye gideceğinde – yani Tseri'ye – köylüler bunu annem sanki de yurtdışına gidecekmiş gibi karşılamıştı… Buna "ksenigya" diyorlar. "Ksenigya" sözcüğünü Avustralya'ya, İngiltere'ye falan gideceğinizde kullanırsınız. Ve annemin arkadaşı küçük Kıbrıslıtürk kızlar ona gidip "Annesinin bu kadar güzel bir kızı Ksenigya'ya ("yurtdışına") göndereceği için ne kadar üzüldüklerini" söylüyorlardı! Annem bana onların neler söylediklerini aktarıyordu, yarı-Türkçe, yarı-Rumca konuşuyorlardı belli ki…
Bu benim ilk deneyimimdi…
Sonraları Perahoryo Nissu'ya giderdik babamla… Ancak Perahoryo Nissu'ya gidebilmek için traktörümüzle giderdik, Marki ve Koççat'tan geçerek… Babamın arabası yoktu.
Marki ve Koççatlılar babamı iyi tanırdı çünkü onların kombayı yoktu ve babam biçerdi tarlalarını… Bir de zeytinlerini babamın zeytinyağı değirmenine getirirlerdi… Bu çok normaldi, çok doğaldı çünkü bölgede başka kombay veya başka zeytinyağı değirmeni yoktu… Onu ismen tanıyorlardı… Ve her geçtiğimizde köyün ortasından, kahvehanedekiler seslenirdi ona! Ve bizi hep durdururlardı! "Be Konstantinos dur be!" diye seslenirlerdi… "Gel bir gave içesin!"

SORU: "Çocuğa da lokum getirin!" derlerdi herhalde!
SPİRO KONSTANTİNU: Evet! Ve ben de lokumları toplardım! Bir çanta dolusu lokumum olurdu! Ben de onları isim isim tanıyordum… Mesela Ali diye birisi vardı, babam bana onun oğlunun orduda olduğunu söylüyordu – ben bundan o kadar etkilenmiştim ki! O zamanlar ordu benim için çok etkileyici birşeydi ve orduda subay olmak! Koççatlı Ali'nin oğlu orduda askerdi… Başka kısa boylu bir adamcık vardı, onu gerçekten sevmiştim, çok masum bir insandı – ona "Mavri" diyorduk çünkü çok esmerdi… Adını bile bilmiyordum adamın. Çok zeytini vardı – topladığı zeytinlerini eşeciğine yükler, kızıyla birlikte bizim köye gelirdi. Çok sessiz bir kızı vardı, çok hafif bir engeli vardı bu kızın… Çok tatlı bir adamdı…
Marki çok daha küçük bir köydü, o kadar küçüktü ki bir kahvehanesi bile yoktu… Esas olan Koççat'tı orada… Mustafa'yı hatırlıyorum, köyün tüm ana karakterlerini tanıyordum… Toprak sahibiydiler, topraklarında ürettikleriyle geçiniyorlardı yani… Kombay gelince ve aniden artık bu işleri kendi elleriyle yapmaları gerekmediğinde, bu tam bir devrim olmuştu onlar için… Babam onlara bu yeni teknolojiyi tanıtan kişiydi… Yani bugünün bilgisayarları gibi! Ağır işlerin çoğu bitmişti, böylece daha iyi bir hayat sürebilecektiler… Babamı sevme nedenlerinden biri buydu.

SORU: Peki ya Matyat?
SPİRO KONSTANTİNU: Matyat biraz daha uzaktaydı… Derenin öbür tarafındaydı Matyat. Yalya deresi… Dereyi geçmek zorundaydık ve oradaki tek köprü de Perahoryo'daydı… Başka köylere gitmek için geçebileceğimiz başka bir köprü yoktu. Dere boyunca gidiyorduk, Marki'ye gidiyorduk, sonra dere boyunca Koççat'a, oradan Perahoryo'ya… Nissu'da köprüden geçip Perahoryo'ya gidiyorduk. Tabii dere akmıyorsaydı… O yıllarda dere hep akardı, çoğunlukla akardı yani… Ve dereyi tam olarak nereden geçeceğinizi bilmeniz gerekirdi… Bazan dereyi suların içinden traktör ve treylerle geçerdik – ancak babam tam olarak nereden geçmesi gerektiğini bilirdi… Biz çocuklar için bu o kadar heyecan verici birşeydi ki! Dereyi geçecektik! Bir kutlama günüydü bu sanki de! Sydney'deki Opera House'ı görmek gibi birşeydi! Çok heyecan verici bir olaydı biz çocuklar için dereyi geçmek! Çocukluğumdan bunları hatırlıyorum işte…

SORU: Köylülerin babanızı sevmelerinin ikinci nedenini anlatacaktınız…
SPİRO KONSTANTİNU: Babam kendisine nasıl ödeme yapılacağı konusunda çok merhametliydi… Çünkü o yıllarda da, şimdi olduğu gibi her zaman bereketli geçmezdi yıl… Tarlalardan neredeyse hiç ürün alınamadığı yıllar da olurdu. Ancak bir torba buğday üretseniz de, on torba buğday üretseniz de, buğdayı biçmenin dönüm başı fiyatı aynıydı… Babam oturur ve şu kadar dönüm biçtim diye fiyat biçmek yerine, üretimlerine bakardı. "Beş torba buğday ürettiyseler ve ben onlardan dönüm başına 10 şilin alırsam bana 5 Kıbrıs Lirası ödeyecekler… Ellerinde hiçbirşey kalmayacak" derdi… "Durup tohum için ödeme yapacaklar, gübre için ödeme yapacaklar, tarlanın biçilmesine de para ödeyecekler ve ellerinde bir şey kalmayacak" derdi…
Büyük, kalın bir defteri vardı – ne biçmişse, buraya yazardı…
Kaç dönüm biçtiğini yazardı ancak bunun yanına da üretim miktarını da yazardı.
O günlerde hemen ödeme yapmazlardı – üreticiler, ürünlerini hükümete teslim ettikten sonra ödeme yaparlardı.
Buğday biçildikten birkaç hafta veya bir süre sonra bunu hükümete teslim ederler, ödenirlerdi. Ondan sonra babamla traktöre biner, Koççat'a gider, kahvehanede otururduk. Babam hiçbir zaman oraya gidip para istemezdi.
Babama sorardım, "Baba, paraları nasıl toplayacağız?" – çünkü görürdüm, o büyük defterine yazardı…
O zaman bana döner ve şöyle derdi:
"Oğlum gidip para istemezsin… Eğer insanlarda para varsa, zaten gelip bizi ödeyecekler… Eğer paraları yoksa, onlardan para istemeyiz…"
Kahvehaneye gidip otururduk. Ben de lokumları toplamakla meşgul olurdum! Büyük bir çanta dolusu lokumum olurdu!
Bu kahve ziyaretlerinden çoğu kez para almadan dönerdik… Çünkü bunlar çok zor yıllardı… Ama babam onlardan asla para istemezdi, hiçbir zaman… Ve eğer ödeme yapmaya gelirlerse ve "Sana 10 Lira borcumuz var" derlerse, defterini açıp ne üretmiş olduklarına bakardı.
"Bana beş lira ver da tamamdır" derdi…
Veya bazan "Bana üç lira ver da tamamdır" derdi…
İşte bu nedenle onu çok severlerdi çünkü adil bir insandı…
Babam bazan ancak da masraflarını çıkarabilecek kadar para kazanırdı. Çünkü kendisinin de ödemesi gereken insanlar vardı, ona çalışan insanlar vardı…
Şunu çok iyi biliyorum ki üreticilerin hiç para kazanamadığı bazı yıllar, babam da para kazanamamıştı… Eline çok az bir para geçiyordu böylesi yıllarda. Bunu çok iyi hatırlıyorum – işte bu yüzden yalınayaktık…
Güya iş sahibi bir insanın çocuklarıydık ancak pek çok kereler, köydeki en sade yurttaştan daha fakir durumda olabiliyorduk… Bu, babamın mentalitesinden kaynaklanıyordu…


SORU: Kıbrıslıtürkler'in deyişiyle babanız "Gözü-göynü tok" bir insandı demek ki… Peki, 1963 olaylarıyla ilgili neler hatırlıyorsunuz?
SPİRO KONSTANTİNU: Babam Kıbrıslıtürkler arasında popüler bir insandı… 1963 olayları patlak verdiğinde ben babama "Baba, Perahoryo'ya nasıl gideceğiz?" demiştim.
"Tabii ki gideceğiz oraya" demişti.
Gitmeye devam etmek istiyordu…
1963 olayları Lefkoşa'da patlak verdiğinde bizlere "Eğer Kıbrıslıtürk köylerinden geçerseniz, sizi öldürecekler" demişlerdi. "Ama'sı, eğer'i falan yok bu işin, öldürecekler sizi" demişlerdi.
Ama babam, "Biz gideceğiz" demişti.
O köylerden geçmek üzere traktöre bindiğimiz zaman çok gergin olduğumuzu hatırlıyorum… Babam değil, biz çocuklar çok gergindik… Böyle bir şey yapmaya kalkışan bir babanın çocukları olduğumuz için neredeyse saklanıyorduk! 1963 olaylarından sonra kısa bir süre o köylerden gene de geçip gittik…
1963'le ilgili ilk hikayeyi hatırlıyorum…
Oğlu orduda olan Ali babamı durdurmuş ve "Büyük bir bela geliyor" demişti… "Kara bulutlar toplandı" diye anlatmıştı ve bunu sanki kehanette bulunur gibi söylemişti… Bu sözcükler bize bir kehanet gibi geliyordu. Ancak Ali, oğlundan ötürü biliyordu herhalde bunları. Babama "Be Konstantino, dikkatli olman lazım" demişti. Babama köye gelip giderken ve köydeki davranışları hakkında dikkatli olması için gerçekten uyarıda bulunuyordu çünkü babam çok rahattı, herhangi birisinin kendisine zarar verebileceğine hiç ihtimal vermiyordu. Ancak arkadaşı Ali onu uyarıyor ve "Çok ama çok dikkatli olmalısın, büyük bir bela geliyor" diyordu… "Öldürmeler olacak" diyordu. Kullandığı sözcükleri bile hatırlıyorum bunları söylerken babama – "Turça büyük, çok büyük olaylara hazırlanıyor" demişti. "Turça" dediği Türkiye'ydi… Neden bu şekilde ifade etmişti bilmiyorum ancak bu sözcükleri babam bize de, babamla aynı şekilde davranan ve bu köylere alışverişe giden başka birkaç insana da tekrarlamıştı… Marki ve Koççat'takilerin hayvanları vardı – keçileri, koyunları vardı. Bizim köyden insanlara bu iki köyden hayvan satın almaya giderdi… Sıkı alışverişleri vardı… Babam kaygılanmıştı…
"Tamam, bizi uyardılar da diğerleri ne olacak?" demişti. Onlara da bu duyduklarını tekrarlamıştı…
Bundan birkaç hafta sonra Marki ve Koççat'a doğru gidip davarlarını otlatan çobanlar çok korkmuş bir halde koşarak köyümüze dönmüşlerdi. Gerçekten çok korkmuşlardı! Davarlarını ovalarda bırakıp canlarını kurtarmak için koşturarak köye dönmüşlerdi, oflaya puflaya… O günü çok iyi hatırlıyorum. Kendilerine ateş açıldığını söylüyorlardı. "Aspro" dedikleri beyaz bir tepecik var, birisi orada durmuş ve kendilerine ateş etmişti… Beyaz toprağı olduğu için bu tepeye "Aspro" diyorlardı. Koççat yakınında bir tepecikti bu… "Aspro"nun diğer tarafında Koççat vardır. Tepenin bu tarafında da bizim köy Tseri vardır. Ancak ikisi arasında çok arazimiz vardı, tarlalarımız vardı.
Çobanlar "Bize ateş açtılar" diye anlattılar. Ve bütün köy altüst oldu bu haberle… Bütün köy paniğe kapılmıştı! Çünkü çobanlar "Bize ateş açtılar, canımızı kurtarmak için koşturup kaçtık" demişlerdi. Ateş edenin kim olduğunu bilmiyorlardı çünkü çok uzaktaydı bu tepe ancak kendilerine ateş açılmıştı. Bugüne kadar ateş açanın kim olduğunu bilmiyoruz.
Köydeki ilk panik buydu. Aralık 1963 sonrasıydı…
Hatırladığım ikinci şey şudur: Aralık 1963'ten kısa bir süre sonrasıydı… Köyde bir ev sahibinin Lefkoşa'da bir işyeri vardı.
Küçük bir kamyonla köye gelmişti – kamyonet askeri miğferlerle doluydu, ezik büzük miğferler… Bunlar İngiliz devrinden kalma, İngiliz askerlerinin eski demir şapkalarıydı, hepsi hasar görmüştü… Köyümüzden pek çok genç erkek ve genç kadın bu adamın evine giderek bunları çekiçle düzeltmeye ve kullanılabilir hale getirmeye çalışıyordu… Sonra da bu miğferlerin içine sünger parçaları yerleştiriyor, ipçikleri de iki yanına tutturuyorlardı ki insanlar bunları giyebilsin… Boyasızdı bu miğferler, paslanmışlardı… Bunlar hurda metal olarak atılmıştı bir zamanlar İngilizler tarafından ve köyden bu adam bunları alıp köye getirmişti… Kullanılabilecek durumda değildi bunlar ancak Lefkoşa'da bunlara ihtiyacı olan pek çok insan olduğunu, bunların düzeltilip kullanılır hale getirilmesi gerektiğini söylüyorlardı.
Olaylar başladığında Lefkoşa'da olan köyümüzden bazı gençler, köye döndüklerinde paniğe kapılmışlardı. Bunların okulumuza geldiğini hatırlıyorum.
Bu gençler öğretmene, "Daskale! ("Hoca!") Ateş etme olayları çok fazladır!" diyorlardı.
Ermu Caddesi'nde bulunmuşlardı ki bu bölgede bazı çatışmalar olmuştu…
Biz hala tam olarak neler olup bittiğini anlayamıyorduk.
Bunun geçici bir şey olduğunu, bazı başbelalarının bela yarattığını sanıyorduk. Aradan birkaç hafta geçtikten sonra hükümetin bu durumu düzelteceğine ve herşeyin normale döneceğine inanıyorduk.
Korkuyorduk ama… Kıbrıslıtürk köylerden ateş açılıncaya kadar, Ali'den babama "Daha büyük bir bela geliyor, bizim köylerin içinden geçmekten vazgeç" diye uyarı gelinceye kadar bunun geçici bir şey olduğunu sanıyorduk.
Ancak durum daha da çirkinleşmeye başlamıştı. 1964'te daha da büyük olaylar meydana geldi… Bu da Mansura olaylarıydı… Ağustos 1964'teydi, bunu hatırlıyorum. O zamana kadar işler gerçekten ciddileşmişti.
Bu olaydan bir ay kadar önce köyümüzden nişanlı bir gençle bir başka adam bir Vespa'yla seyahat ediyordu… Bu iki insan herhangi bir orduya veya askere dahil değillerdi, sivil insanlardı, köyden Vespa'yla ayrılıyorlardı… Eğer bir "hat" varsaydı, bu "hattın" nerede olduğunu da bilmiyorlardı… Palluryotissa yakınlarındaydılar. Yolda giderken birisi motorun önündeki şahsı vurmuş, kurşun karnından geçip arkasındakini de yaralamıştı. Motorun önündeki şahıs ölmüş, yaralanan şahıs da hastaneye kaldırılmıştı.

SORU: İsmini hatırlıyor musunuz?
SPİRO KONSTANTİNU: Evet, biri hala hayattadır ve Tseri'de yaşıyor. Ancak hiçbir zaman tam olarak iyileşemedi bu adam. Yaralarından ötürü çok acı çekti – hiçbir zaman tam olarak işe dönemedi o tarihten sonra. Yannis Pelekanidis'tir adı.
Ölen şahıs Strovulolu'ydu, Tseri'den bir kızla nişanlanmıştı – bu olaydan kısa bir süre sonra o kız da depresyondan ötürü vefat etti… Üzüntüsünden öldü kızcağız…
Ölen şahsın adını hatırlamıyorum ama onu tanıyordum çünkü makinistti bu genç adam ve babamın traktörlerini tamir ederdi. Yani kim olduğunu biliyordum. Babama çok saygı duyardı, köylümüz bir kızla nişanlıydı, bu kız onu o kadar çok severdi ki bir yıl geçmeden bu kız öldü – hastalıktan falan değil, doğrudan üzüntüsünden öldü. Annesi, babamın yeğeniydi.
Onu her gün mezarlıkta görürdüm…
Birisini gömeceğiniz zaman kilisede beş çocuk olur, mumları falan taşırlar… Ben o çocuklardan birisiydim. İki mum olur, ortada bir haç ve Rumca'da "Eksapteriga" dedikleri şeyi taşırlar.
Ben de bunları taşıyan beş çocuktan biri olduğum için, onu gömdüklerinde oradaydım ve nişanlısı olan bu kız, onunla birlikte gömülmek istiyordu. Kimse bu kızı yatıştıramıyordu…
Bu beş çocuk, birisi gömülürken kazılan mezarın başında dururlar – mezara konan tabutu görürler… Bu olay beni travmaya uğratmıştı – bugüne kadar bu travmayı taşıyorum…
Bu kızın annesinin adı Morgya idi – "Omorfia"dan gelir bu… Babasının adı da Teohari idi. Bu kız nişanlısı öldürüldükten sonra bir yıla varmadan ölmüştü ve ben ilk kez bir insanın üzüntüden öldüğüne tanık olmuştum… O kadar seviyordu ki onu, ölmek istemişti…

SORU: Bu öldürme olayları köyde nasıl bir duygu yaratmıştı?
SPİRO KONSTANTİNU: Öldürme ve ateş açma olayları herkesin tehlikede olduğumuzu anlamasını sağlamıştı – tehlike büyüktü ve inanılmaz büyüklükte bir korku vardı… Köyümüzden her gün Lefkoşa'ya giden beş otobüs vardı. Bu otobüsler Lefkoşa'da çalışmaya giden köylülerimizle dolar taşardı. Ve tüm bu insanlar artık tehlikedeydi…
1958'de köyümüzden bir başka insanla ilgili olay da vardır – bu adamın Ermu Caddesi'nde dükkanı vardı ve EOKA yıllarında bu adam bazı Kıbrıslıtürkler tarafından öldürülmüştü.
Bazı bombalama olayları olmuştu Türk tarafında ve o dönem EOKA'yı suçlamışlardı – ben bugüne kadar bunu yapanın İngiliz gizli servisleri olduğuna inanıyorum. Ancak galeyana gelen Kıbrıslıtürkler gidip Ermu'da bazı dükkanları yakıp yıkmışlar ve dükkan sahibi bazı Kıbrıslırumlar'ı da öldürmüşlerdi… Öldürülen insanlardan birisi de işte bu köylümüzdü. Bu adamın soyadı Salidis idi… Kumaş satıyordu dükkanında…
Bu olay olduğunda yani 1958'de ben beş yaşındaydım ancak biz bu olayı bilerek büyümüştük çünkü geride iki evladı kalmıştı – öksüz bir kız ve öksüz bir oğlan…
Ancak EOKA yılları bitmişti… EOKA yılları bittiğinde rahat bir nefes almıştık. Artık daha az korku vardı ve herşey normale dönüyordu. 1960'taki bağımsızlıktan ötürü kutlamalar falan yapılıyordu. 1960 ile 1963 yılları arasında tümüyle farklı bir atmosfer vardı. Bunlar iyimserlikle dolu yıllardı. Ve bu gerçekti de – elektriğe sahip olmayan bizim köy dahil pek çok köy elektriğe kavuşmaya başlamıştı. 1963'te elektriğimiz vardı. İlk kez televizyonla tanışıyorduk. Herkes köy kahvesinde toplanıyordu çünkü köydeki tek televizyon o kahvehanedeydi. Her gece üç saat televizyon seyrediyordu herkes kahvede… Çok heyecan verici bir dönemdi bu! Mesela "Bonanza"yı izliyorduk ve dizide güzel bir şey olduğunda hep beraber alkışlıyorduk bu olayı! Bunlar masum yıllardı… Politize edilmemiştik, barışçıl düşünüyorduk – 1963'e kadar…
1963'ü nasıl yaşadık biz? Politikayı bir yana koyun – aniden varlığımızın tehdit altında olduğunu hissettiğimiz derin bir korkuyla yaşamaya başladık… Sonraları büyüdüğümde ve geri döndüğümde, neden bu kadar çok korku duyduğumuzu düşünmeye başladım… Çünkü mantıklı değildi böylesi bir korku… Duyulan bu korku, daha çok Kıbrıslıtürkler'in bizi öldüreceklerine yönelik bir korku değildi – bunun çok ötesindeydi bu korku. Bize "Türkiye işgal edecek ve tüm Kıbrıslırumlar'ı temizleyecek, 1922'de olduğu gibi" denmesinden kaynaklanan bir korkuydu. Okulda durum bize böyle tarif ediliyordu, radyoda yayımlanan röportajlarda durum bize böyle tarif ediliyordu – konuşma yapan tüm politikacılar bu durumu böyle tarif ediyordu. 1963'ü, 1922'de olup bitenler gibi tarif ediyorlardı, etnik temizlikten söz ediyorlardı… Kıbrıslırumlar, ada nüfusunun yüzde 80'ini teşkil ediyor olsa dahi adadan tümüyle temizleneceğimiz yönündeydi korkumuz… 1922'de İzmir'de, İstanbul'da olduğu gibi temizleneceğimiz yönünde… Tümüyle bir etnik temizlik… Bu korkuyu bana birisi henüz geçen hafta ifade etti! Çok üst düzey bir parti lideriydi bu… Yani bu, o dönem meydana gelip de bitmiş bir şey değildir. Bugün aklı başında, eğitim görmüş bazı insanlar vardır ki bunlar Türkiye'nin Kıbrıs'ı tümüyle almak istediğini söylüyorlar. Bunu neden söylüyorum? Çünkü bu insanların korkuları gerçektir. Tıpkı benim 1963-64'teki korkumun gerçek olduğu gibi çok gerçektir bu korkuları. Bu şekilde düşündüğünüz zaman yani böylesi bir korkuya dayalı düşündüğünüz zaman, yapacağınız her şey o korkuya dayanacaktır. Herhangi bir Kıbrıslıtürk'le veya Türkiye'den bir Türk'le karşılaştığınızda, o zaman "Bu insanlar bana tehdittir" diye düşünmekten kendinizi alamazsınız eğer bu korkuya dayalı düşünüyorsanız… İşte o noktadan sonra meydana gelen herşeyin temelinde bu vardır. Bize bu şekilde açıklanıyordu ve bizim de onların yaptıklarını kabul etmemiz gerekiyordu. Bizi bu "korku"dan "korumaya" çalışmak üzere harekete geçenlerin "eylemleri"ni böylece kabul ediyorduk.
Sonra öldürme olaylarının meydana geleceği ortaya çıkmıştı… Eğer bir Kıbrıslıtürk köyüne saldıracak olurlarsaydı bir takım silahlı insanlar, onları "suçlu" olarak göremiyorduk, bizleri bu "tehlike"den korumaya çalışanlar olarak görüyorduk… Bizi bu "korku"dan "korudukları" için onlara "müteşekkir" oluyorduk!

SORU: Böyle "haklı" çıkarıyorlardı hareketlerini…
SPİRO KONSTANTİNU: Evet… Korku çok gerçek birşeydi ama aynı zamanda bir araçtı da – bir kadın ve çocuğunu öldüren birisine "kahraman" dedirtecek bir araçtı bu…
Birilerinin Lefkoşa'da bir öldürme olayını anlatmasını hatırlıyorum – çocukları da öldürmüşlerdi…
Bu öldürme olayını anlatan şahsa oradaki bir kişi "Çocuğu niye öldürdün?" diye sormuştu… O da "Bu çocuk büyüyünce ne yapacaktı dersin?" diye sormuştu. İşte böylece "haklı" çıkarıyorlardı hareketlerini. Bir çocuğu öldürmeyi "haklı" görebilmek ve bunu "kendini korumak" olarak algılayabilmek için korkunun ne kadar derin olduğunu düşünebiliyor musunuz? "Kendini korumak"! Dönüp bu insanlara bakıyorsun ve bunlar katil mi doğmuş yahu diye kendine sorarsın… Bunun cevabı "Hayır"dır. Bu insanlar "korku"yla hareket ediyorlardı ve bu "korku" içlerine şu veya bu şekilde yerleştirilmişti ve bunları yaparken kendilerini gelecek olan korkunç şeylerden "korudukları"na, ailelerini ve toplumlarını "korudukları"na gerçekten inanmaktaydılar!
Bu "korku"dan ben ağırlıkla siyasi liderliği de, medyayı da sorumlu tutuyorum çünkü bu "oyun"u oynamışlardır. O günün gazetelerine bir dönüp bakın, o günlerde RIK'te yayımlanan haber bültenlerini gidip dinleyin, o dönem RİK'in bize neler anlattığını dinleyin bir… Tek bir radyo istasyonu vardı ve hepimiz onu dinlerdik… Gidip o dönemin haber bültenlerini dinleyiniz, bu haber bültenlerinden çıkan siyasi mesajları dinleyiniz… İşte o zaman benim gibi insanların neden buna "inandığını" anlayabilirsiniz – çünkü o dönem tek bir haber kaynağı vardı ve ya bu haber kaynağına inanırdınız ya da inanmıyorsaydınız demek ki deliydiniz! Başka kime inanacaktınız? Ne yapacaktınız? Yani bizi manipüle etmeleri çok kolaydı o dönem… Bizleri yönlendirmek, içimize korku salmak ve deyim yerindeyse istedikleri gibi "kullanmak" çok kolaydı o dönem… O dönemin siyasi liderliğine bakacak olursanız, bize söylenmekte olanlara karşı onlara karşı çıkan herhangi bir ses yoktu! Günümüz demokrasilerinde "karşı görüş" dediğimiz şey yoktu! Rumca konuşabilen pek çok Kıbrıslıtürk olduğu halde, hiçbiri bu Kıbrıslıtürkler'i kendi görüşlerini ifade etmek, kendi toplumlarında neler olup bittiğini anlatmak üzere radyoya çıkarmıyordu mesela! Bunlar gerçekten oluyor muydu? Ben mesela hiçbir zaman bir Kıbrıslıtürk'le bu konularda radyoda röportaj yapıldığını hatırlamam… Sanki de yoktular! Radyoda Kıbrıslıtürkler'le ilgili herhangi bir program yoktu! Yani Kıbrıslıtürkler'e bir mesaj gönderilmek istenseydi bile – örneğin Cumhurbaşkanı Makarios, Kıbrıslıtürkler'e mesaj iletmeye çalışsaydı dahi – bunu yapacak bir yöntem dahi yoktu! Yani Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Cumhurbaşkanı idi ancak Kıbrıs halkına ulaşabilecek durumda değildi, bu şekilde yani… Sadece Kıbrıslırumlar'a ulaşabiliyordu. Yani sadece Kıbrıslırumlar'ı temsil ediyordu! Ve konuşmalarında sadece biz Kıbrıslırumlar'a sesleniyordu! "Ellinizmos tis Kipru" diye bize hitap ediyordu! Hiçbir zaman tüm Kıbrıs'a, tüm Kıbrıslılar'a seslenmiyordu konuşmalarında! Konuşmalarına başladığında yalnızca Kıbrıslırumlar'a sesleniyordu! Kıbrıs'ın Cumhurbaşkanı olduğu halde böyle yapıyordu!
Dr. Küçük ise, Kıbrıslıtürkler tarafından Cumhurbaşkan Yardımcısı olarak seçilmişti.
Böylece bunlar bize "normal" gelmeye başlamıştı – çünkü böyle büyümüştük…
Düşünün ki o zaman köyüm Tseri'de tek bir üniversite mezunu yoktu, bir tane bile!
Eğitimi olan tek kişi okuldaki öğretmendi… Köy papazının eğitimli olduğunu düşünürdük o zamanlar, meğer hiç de eğitimli değilmiş! Papazların eğitimi çok temel bir şeydi, bazıları okuyup yazamazdı bile! Çok saygı duyulan insanlardı çünkü papazdılar – ancak köyün en fazla saygı gören iki kişisi köydeki öğretmen ve köydeki papazdı…
Elbette papaz, Makarios'un çalışanıydı… Öğretmen ise çoğunlukla burada Kıbrıs'ta birkaç yıllık bir koleje gitmişti – öğretmen de herhangi bir şeye itiraz edecek veya farklı bir bakış açısı ileri sürecek durumda değildi yani – böylece bize aktarılan bilgi yüzde yüz tek bir kaynaktan gelmekteydi…

SORU: Bana, babanızla bir gün köyün dışında bir yere gittiğinizi, babanızın kötü bir koku aldığını anlatmıştınız… Bu olayı anlatabilir misiniz?
SPİRO KONSTANTİNU: Evet… Bu herhalde 1964'teydi…

SORU: Size sözünü ettiğim Kıbrıslıtürkler Tseri'de 1963 sonunda öldürülmüşlerdi… Aslında Aretyu'daki evlerinden Aralık 1963'te Deftera'dan bir Kıbrıslırum çavuş tarafından alınarak götürülmüşler ve sonra da "kayıp" edilmişlerdi.
SPİRO KONSTANTİNU: Size bu hikayeyi nasıl öğrendiğimi anlatayım…
Babam tarlaları sürmekteydi… Sonra bana tarlanın belirli bir bölümüne gitmememi söylemişti. Bunun nedenini bilmiyordum, yalnızca 10 yaşında bir çocuktum. Bana "gitme oraya" dendiği için 10 yaşında bir çocuk olarak elbette oraya gidip bakacaktım! İlk kokuyu duymuştum – herhalde buraya ölü bir eşek attıklarını düşünmüştüm… O günlerde bir eşek veya büyük bir hayvan öldüğü zaman onu gömmezler, öylece açıkta bırakırlardı ve yırtıcı kuşlar gelip hayvan leşini yerdi… Bizler bu büyük yırtıcı kuşları kovalardık – akbabaları yani… Bu kuşların havalanması zaman aldığı için onları kovalardık, tüylerinden birini koparmaya çalışırdık – bunu ud çalanlara verirdik çünkü udu bununla çalarlardı… Altı şiline satardık böyle bir tüyü…
Ben gene bir hayvanın açıkta bırakıldığını ve o kötü kokunun ondan geldiğini sanmıştım ancak yaklaştığımda böyle olmadığını görmüştüm… Kokunun kaynaklandığı yerde dışarıya çıkan bir şey görmüştüm. Daha da yaklaşınca korkmaya başladım çünkü bunun bir insan olduğundan kuşkulanmaya başlamıştım… Sanırım bu bir ayaktı… Ancak çok fazla yaklaşmadım çünkü koku çok kötüydü, oradan koşarak kaçtım. Fakat babam görmüştü beni ve kovalamıştı.
Babama orada ne olduğunu sorduğumda, beni ilgilendirmediğini söylemişti…
Babam bu konuda bir şey bilmiyordu ama belli ki o da olup bitenlerden kuşku duymuştu. Benimle bu konuyu asla konuşmak istememişti.
Bu böylece aklıma takılmıştı, ne olduğunu bilmiyordum, orada neler meydana geldiğini bilmiyordum. Sadece korkuya kapılmıştım gördüklerimden…
Bundan kısa bir süre sonra köy kahvehanesinde bir adam vardı – şimdi olduğu gibi o zamanlar da her Pazar ava çıkardı insanlar…
O Pazar da ava gitmişler, kuş ve tavşan falan avlamışlar, sonra da kahveye gelip oturmuşlardı… Av tüfekleri falan da yanlarındaydı. Bu kahvedeki o adam neler yaşadığını anlatmaktaydı. Ve bunu bağıra bağıra yapmaktaydı… Birisini nasıl öldürmüş olduğunu anlatmaktaydı bu adam. Ben de ondan biraz uzakta oturmaktaydım. Ben bu sohbetin parçası değildim – bu adam, başka birisine başından geçenleri anlatmaktaydı ancak bağıra bağıra konuştuğu için söylediklerini rahatlıkla duyabiliyordum.
20 yaşındaki bir gençten bahsediyordu – bu gencin Kıbrıslıtürk olduğundan ya da isminden falan bahsetmiyordu, sadece bu gencin kendisini öldürmemesi için ona yalvardığını ancak kendisinin av tüfeğini bu gencin başına dayayıp beynini uçurduğunu anlatıyordu… Bunu bağıra bağıra, sanki da "kahramanlık" yapmış gibi anlatmaktaydı…
İşte hikayenin ikinci bölümünü böyle duymuştum…
Üçüncü bölümünü ise daha da sonraları öğrenecektim.
Sonraları gene kahvehanede Aretyu'dan alınan Kıbrıslıtürkler'le ilgili bir konuşma olmuştu. Birisi gene bir hikaye anlatmaktaydı kahvehanede. Aretyu'ya gitmişler ve "Silah var mı?" diye sormuşlar. "Hayır, hayır, silah yoktur" demeye devam etmiş Kıbrıslıtürkler. Polis onlara "Ama bizde bilgi var ki sizde silah var" demiş. Böylece kadınlardan birisi erkeklere dönmüş – ve bu güne bir "şaka" olarak anlatılmaktaydı, onun için anlatmaktaydılar bunu ve gülüşmekteydiler – Kıbrıslıtürk kadınlardan biri polisin önünde kocasına doğru dönerek "Neden onlara silahları vermiyorsun? Ver da gitsinler… Silah milah istemeyiz" demiş. Güya bu kadının "aptallığına" gülmekteydiler kahvehanede, kocasını ele vermesine yani… Böylece evi aramışlar ve silahları bulmuşlar, sonra da adamı dövmeye başlamışlar çünkü daha fazla silah olabileceğine inanıyorlarmış – böylece adamın karısı gene konuşmuş ve daha fazla silah bulmuşlar… Hikaye böyle anlatılıyordu kahvehanede… Ve sonra hepsini de tutukladıklarını anlatmışlardı. "Hepsini" demelerinden kasıtları neydi, bunu bilmiyordum.
"Hepsini" derken bütün o aileyi mi kastediyorlardı yoksa başka insanları mı?
Aretyu'da kaç Kıbrıslıtürk yaşıyordu, bunu bilmiyordum… Orada Kıbrıslıtürkler'in yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyordum.
Sana anlatmıştım, Lefkoşa'ya gitmek bile çok büyük bir olaydı bizler için… Aretyu'da bir silah zulası bulduklarını ve Kıbrıslıtürkler'i tutukladıklarını anlatmaktaydılar. Onları öldürdüklerinden söz etmemişlerdi ama… Onlara ne yaptıklarını da anlatmamışlardı. Duyduğum bundan ibaretti yani…
Daha sonra bir söylenti çıkmıştı, bu Kıbrıslıtürkler'i Tseri'ye getirmiş oldukları yönünde…
İşte o zaman noktaları birleştirmeye başlamıştım…
Bundan birkaç yıl sonra kardeşim bana birşeyler söylemişti – nereden duymuştu bilmiyorum. Ancak kardeşim kuyuların yanında benim yaşadıklarımdan haberdardı…
"Oraya kimi gömdülerdi bilir min?" demişti kardeşim bana.
"Hayır" demiştim.
"20 yaşlarındaki gençle ilgili kahvede birşeyler adamı hatırlar mın? İşte oraya gömdükleri Aretyulu Kıbrıslıtürkler'di" demişti kardeşim bana.
"Bunu nereden biliyorsun?" demiştim kardeşime.
"Böyle duydum çünkü!" demişti bana. "Onlardır…"
Bunlar söylentilerdi – teyit edilmemiş söylentilerdi. Kimse kalkıp da "Öldürülenler şunlardır" dememişti.
Bizler bu öykünün parçacıklarını şuradan buradan duyarak noktaları birleştirmeye çalışıyorduk. İlk bir bölümünü duymuş, aradan zaman geçmiş, ikinci bölümünü duymuştuk… Sonra da üçüncü bölümünü…
Aradan zaman geçtikten sonra da "Acaba öyle midir?" diye düşünmeye başlamıştık… "Gerçekten öyle midir?"
Bilmiyorduk.
Bunları yaşıyorsun, kafanın bir yerinde duruyor, yine de "Belki öyledir, belki da değildir" diyorsun… "Belki susmalıyım…"
Kime söyleyecektik bunları?
Kime anlatacaktık?
Kimse yoktu ki anlatacak!
Eğer kuşku duyup polise gitseydin anlatmaya, polis size "Tam olarak ne demek istersiniz yani?" diyecekti. "Kötü bir şey mi meydana geldi diyorsun?" diyecekti. "Hem bu konuyu neden soruşturuyorsun sen bakalım?" diyecekti…
Babam bu durumdan çok mutsuzdu ama çok da dikkatliydi…
Çünkü bir noktada EOKA'nın hedefi haline gelmişti…
1950'lerde yağmurlu bir gecede iki genç İngiliz askeri sarhoş olmuşlar ve yollarını kaybetmişlerdi. Ve soğuktu ve yağmur yağıyordu…
Bu iki sarhoş İngiliz askeri sokaklarda dolanıyordu… Gelip evimizin kapısını çalmışlardı… Lefkoşa'ya nasıl gidebilecekleri yönünde yol tarifi sormuşlardı… Yayaydılar…
Babam ne yapacağını kestirememişti. O günlerde İngilizler'e yardım edecek olursanız size hemen "Hain" derlerdi…
EOKA'cı birisinin bulunduğu bir eve giderek sabahın saat 2'sinde kapısını çaldı babam – "İki asker var böyle, ne yapmak istersiniz?" diye sordu kendisine. Bu adam "Nestersan yap, umurumda değil" demişti babama.
Babam da bu iki sarhoş İngiliz'i traktörüne bindirerek köyün dışındaki bir tepeciğe götürmüştü – bu tepecikten Lakadamya havaalanının ışıkları görünüyordu… Bu bir İngiliz üssüydü… Dümdüz gittiğinizde, iki kilometre kadar uzaktaydı bu yer.
Adam iki İngiliz askerine orayı göstererek "Oraya doğru yürüyüp gidiniz" demişti.
Ancak birkaç gün sonra ne oldu?
Ben en küçük çocuk olduğum için annem ve babamla aynı odada yatıyordum. Yatağımın üstünde de pencere vardı. Birisi gelip pencereyi tıklatmış, ben de uyanmıştım. Korkmuştum. Maskeli adamlar vardı orada!
Babam uyanmıştı, tüm ev ahalisi uyanmıştı… Elektrik yoktu o zamanlar, idare lambaları vardı…
Hatırlıyorum, babamı o gece olanlarla ilgili sorguya çekmekteydiler!
Babamın bir "Hain" olduğu düşüncesiyle oraya gelmişlerdi – onu kurşuna dizmek üzere gelmişlerdi bu maskeli adamlar.
Bilir misiniz nasıl kurtuldu babam?
Çünkü kapının dışında bölgemizin EOKA sorumlusu duruyordu… Bugün hala hayattadır bu adam. Bu hikayeyi teyit edecektir – adı Doros İlias'tır. Babamı tanırdı bu adam. İçeriye girmeden babamın söylediklerini dinledi, kapının hemen dışındaydı. Ve içerideki maskelileri dışarıya çağırarak "Onu rahat bırakın" demişti.
Babam biliyordu ki bölgedeki ilk "işadamı" olduğu için bazı insanlar kıskanırdı kendisini, bazıları düşmanlık beslerdi bu yüzden… Ve bunu kendisine karşı kullanıyorlardı, ona missilleme yapmak için…
İşte bu nedenle 1963-64'te babam çok dikkatli davranıyordu.
1963'teki bir başka deneyimim de şuydu: Büyük bir kamyon gelmişti köye, çok büyük bir kamyondu bu ve eşya yüklenmişti. Televizyonlar, masalar, sandalyeler, iki şiline, beş şiline satılıyordu bu eşyalar. Bir televizyon, 2-3 Kıbrıs Lirası'na satılıyordu.
Koşarak babama gitmiş ve "Baba, elektrik geldi köyümüze ama bir televizyonumuz yok! Bunlar ikinci el televizyonlar, kullanılmış ama çok ucuza satılıyor!" demiştim.
Babam bana bakmış ve "Be! Bunlar çalıntı eşyalardır!" demişti.
Ben henüz on yaşındaydım, "Nedir yahu bunu söylediği?" diye düşünmüştüm. "Köyün ortasında nasıl olur da çalıntı mal satılır?" diye düşünmüştüm.
Kamyon şöförüne gittim ve ona "Bu eşyalar neredendir?" diye sormuştum.
Kamyon şöförü de "Türkler'dendir" demişti…
"Hangi Türkler'den?" demiştim.
"Omorfita'dan (Kaymaklı)…" demişti.
"Omorfita mı?" demiştim.
Ganimetin sonucuydu bu… Ganimetti bu eşyalar ve açık açık gidip köylerin ortasında bunları satıyorlardı!
Babam bunları almayı reddetmişti çünkü bunlar çalıntı eşyalardı ama başkaları gidip aldı bunları. Kamyon şöförü, tüm kamyonu olduğu gibi boşaltmış, hepsini satmıştı! Bir liraya satamıyorsa, on şiline satıyordu!

SORU: Kamyon şöförü sizin köyden değildi…
SPİRO KONSTANTİNU: Hayır, değildi. Yani bunlar yaşadıklarımızdı… Ve bilir misin? Omorfita (Kaymaklı) neredeydi? Bunu bilmiyordum ben. Şöför "Omorfita" deyinceye kadar böyle bir yer olduğunu dahi bilmiyordum, sanki de yurtdışından bir yerden söz ediyordu! Bize komşuydu bu köy ama biz bilmiyorduk.
Yeğenimle evli olan bir şahıs da Omorfita'daki olaylara katılmıştı – nişanlanmıştı, sonra da onun izini kaybetmiştik. Köyden ayrılmış ve ondan sonra onu görememiştik, nişanlısını terkettiğini sanmıştık. Sonra köye geri döndü ve "Lefkoşa'daydım" demişti, "Organize gruplara katıldım…" Ve bize Lefkoşa'da olup bitenleri anlatmaya başlamıştı, böylece Lefkoşa'da neler olduğunu ondan öğrenmiştik. Bu şahıs hala hayattadır.
Ancak bize ulaşan hikayelerin çoğu, Kıbrıslırumlar'ın nasıl öldürülmüş olduğuna ilişkin hikayelerdi. Çünkü bu insanlar ateş açtıklarında öteki tarafta kaç kişinin öldüğünü bilmiyorlardı. İlerleyip ölenleri toplamıyorlardı. Ateş ettiklerinde biri düşüp ölmüşse ve bunu görmüşlerse ancak o zaman birisinin öldüğünü anlıyorlardı.
Bu şahısla her konuştuğumuzda "Beş kişi öldürdüler, altı kişi öldürdüler" diyordu. "Sekiz kişi öldürdüler" diyordu. Öldürülenlerden kastı, Kıbrıslırumlar'ın öldürülmüş olduğuydu. Hiçbir zaman "Biz da şu kadar insan öldürdük" denmiyordu. Haber bültenleri de hep böyleydi… RİK'in bültenlerinde öteki taraftan kaç kişinin öldüğüne dair herhangi bir haber verilmiyordu. Tek bir tarafın ölülerinden bahsediliyordu sadece haberlerde, o da Kıbrıslırum ölüleriydi… Yani eğer bir çocuksaydınız ve bunları dinliyorsaydınız, ne düşünebilirdiniz? Size söylediklerinin doğru olduğuna inanırdınız… "Birileri hepimizi öldürmek istiyor" diye düşünürdünüz… Ve kanıtı da işte buydu! Her gün Kıbrıslırumlar'ı öldürüyorlardı!
Rasyonel olarak düşünecek olursanız, tüm bunlar pek anlamlı gelmez. Ancak bugüne kadar içtenlikle inanıyorum ki bana korkularını ifade eden siyasi liderlerin ve diğer insanların korkuları gerçektir.
Yapmamız gereken şeyin bir bölümü, o korkuyu kafalarından çıkarmalarını ve olaylara başka bir gözle bakmalarını sağlamaktır.
Bunu yapabilecek herhangi birisi yoktur, bunu yapabilecek olanlar bir tek Kıbrıslıtürkler'dir. Kıbrıslıtürkler, "Sizi öldürmek isteyenler biz Kıbrıslıtürkler değiliz, bizim başımıza gelenler de vardır ve geliniz size bizim tarafta neler olduğunu detaylı biçimde anlatalım…" demelidir. "Size her iki tarafta da neler olduğunu gösterelim, işte o zaman neden bazı Kıbrıslıtürkler'in neden Temmuz 1974'te bayram ettiğini anlayabilirsiniz…"
Ben EOKA-B tarafından tutuklanmıştım, dövülmekteydim…

SORU: Ancak oraya geçmeden önce, ilk tanıştımızda bana Deftera'yla ilgili bazı şeyler anlatmıştınız, Tseri'yle ilgili ve Tseri'de burada adından söz etmeyeceğim başka bir şahısla ilgili, K. ile ilgili - onların üstünde duralım önce…
SPİRO KONSTANTİNU: Kahvehanede o hikayeyi anlatan K. idi…

SORU: Şimdi Aretyu'daki Kıbrıslıtürkler tutuklanarak Deftera polis karakoluna götürülmüşlerdi. Nasıl olup da Tseri'de öldürülmüşlerdi? Aradaki bağlantı neydi? İlişkileri neydi? Bu işler nasıl yürütülüyordu?
SPİRO KONSTANTİNU: O günlerde bir "ordu" yoktu. Yani polis de fakto ordu haline gelmişti. Ve polisin sayısı da bunun için yetersizdi.
Böylece eski EOKA'cılara gidiyorlardı ve onlardan "yardım" istiyorlardı.
İki nedenle bunu yapıyorlardı: Nedenlerden birisi, bu eski EOKA'cılar, silah kullanmayı biliyordu. O nedenle çok fazla eğitime ihtiyaçları yoktu. İkinci nedense, büyük olasılık bunlar zaten yardım etmeye gönüllüydüler, istekliydiler.
Böylece sağın tanınmış kişilerine gidiyorlardı – nereseyse tümüyle sağcıydı bunlar – ve onlardan gelip polise yardım etmelerini istiyorlardı. Onları böyle dahil ediyorlardı, "Polise yardım etmeleri" için… Bunlar "paramiliter güç" olarak falan görülmüyordu – bunlar "polisin yardımcıları" idi. Landrover, polise ait bir landroverdi, büyük olasılıkla landroverde bir veya iki polis de vardı – ancak landroverin arkasında silah tutan dört-beş kişi vardı ki bunlar o sivillerdi, o eski EOKA'cılar…
Bunların bazılarını yüzlerinden tanıyorduk, köyümüzden olan bazılarını tanıyorduk ancak başka köylerden de vardı. Bazılarının zaten bir ismi vardı, "şu adam şudur, bu adam budur" diyerekten… Ve onlara karşı bir korku ve "saygı" duyuyorduk. Çünkü sana o korkulardan bahsetmiştim ya, bunlar kendilerini bizi "korumaya" adamışlardı.
Yani eğer birkaç gün önce bize ateş açılmışsa ve bunlar da silah alıp da bir Kıbrıslıtürk köyüne gidiyorlarsaydı, o zaman onlara bakıp "İyi ki bunlar var da bizi korurlar" diyordunuz. Böylece bunlar defakto liderliğe dönüştüler. Seçeneğiniz yoktu başka. Başka nereye gidebilirdiniz? Eğer korkunuz ya bir sorununuz varsa, nereye gidebilirdiniz? Bunlar defakto liderliğe dönüşmüştü ve otomatik olarak siyasi bir statü kazanmışlardı. Çünkü bakan da, üst düzey hiyerarşiden insanlar da bunlara "teşekkür" etmekteydi. Onların yaptıklarına "saygı" gösteriyorlardı. Ve onlara erişim sağlıyorlardı…

SORU: Zaten Yorgacis'in "Örgüt"ü vardı…
SPİRO KONSTANTİNU: Evet, tamam…

SORU: Ve bu "Örgüt" çerçevesinde insanlara silah eğitimi vs. veriliyordu… Yani o kadar da "kendiliğinden" olmuyordu bunlar…
SPİRO KONSTANTİNU: Ben size bu "Örgüt"ü nasıl gördüğümü ve neler olduğunu anlatayım…
Sana bir apandisit ameliyatı geçirdiğimi anlatmıştım. Kliniğin bulunduğu yerde neredeyse yolun tam karşısında İçişleri Bakanlığı dedikleri yer vardı. Yorgacis'in ofisiydi bu. Ben klinkteyken, annem de balkondaydı… Karşıya baktığında, daha önce sözünü ettiğimiz köyümüzden Bay K.'yu gördü… Yorgacis'le tavla oynuyordu K.!...
O zamanlar Yorgacis, büyük bir isimdi – oturup onunla tavla oynayabilmek için, ona çok yakın olmanız gerekirdi… "Güç" budur… Cumhurbaşkanı'nın yanında duran birisi gibi…
Yani köyümüzden bu adam oturmuş, Yorgacis'le tavla oynuyordu!
Annem içeri girdi "Falan oradadır" dedi bana, "Yorgacis'le tavla oynar!"
Ve onu izleyen günlerde hep oraya geliyordu K. Sürekli geliyordu… Sana anlattığım gibi bu 1963'teydi…
EOKA döneminde bu adamın bir "tim"i vardı ve bunları evinde saklıyordu. Yerde kazılmış bir sığınağı vardı, evinin içinde ve bu EOKA timini orada saklıyordu. Yani İngiliz askerleri gelecek olursa, K.'nun evinde saklanıyorlardı, yeraltı sığınağında. Gizli bir sığınaktı bu. Bugüne kadar oradadır bu sığınak. Köyde bunlardan iki tane vardı.
Bir başka şahıs vardı, arada bir içerdi ve her gün bisikletiyle Lefkoşa'ya işlemeye giderdi… Bu adam bir gün biraz sarhoş olmuştu ve birşeyler söylemişti – o zaman bu adamın evinin karşısında EOKA'cıların bir sığınağının olduğunu bildiğini sanmışlardı. Ne oldu dersiniz? Bu adamın altı tane çocuğu vardı, benim yaşlarımda bir oğlu vardı, aynı okula giderdik. Evleri iki odacıktan oluşuyordu. Bir odada bütün aile uyurdu… EOKA gidip adamın kapısını çaldı, kapıyı açınca bu adamı karısı ve çocuklarının gözü önünde öldürdüler… Yatağın altına girmişti adam, yatağı kaldırıp onu vurdular, vurdular, vurdular… Sonra bir tahta parçası alarak kapıya çivilediler. Tüm aile, çocuklar falan evin içindeydi ve kapıyı bir tahta parçasıyla çakıp kapattılar… Adam ölüyordu, can çekişiyordu ve bunlar kapıyı çakmışlardı… Adam ölmemişti, aileye sabaha kadar evden çıkmalarının yasak olduğunu söyleyip kapıyı çaktılar. Bunu yapanlar hala hayattadırlar. Hiçbir zaman mahkemeye çıkarılmadılar.

SORU: Bu şekilde ailesinin gözü önünde öldürdükleri adamın adı neydi?
SPİRO KONSTANTİNU: Garaguşis… Çocukları bu infazı çok iyi hatırlıyor… Bu infaz, bizim evin yakınında meydana gelmişti. İşte bu nedenle babamın EOKA yıllarından korkuları olduğunu anlatmıştım sana… Bu adamların şakası yoktu. Gelip seni öldürürlerdi. Çok kolaydı gelip öldürmeleri…

SORU: Aynı köyden miydi bu tetikçiler?
SPİRO KONSTANTİNU: Bu olayda karmaydılar. Hiçbir zaman katillerin kim olduğu açıklanmadı çünkü maske takıyorlardı… Ancak biz kim olduklarını biliyoruz. Bugüne kadar "Bu bir sırdır" diyorlar. Sır değildir bu çünkü kimler olduklarını biliyoruz. Ve bir de tuhaf rastlantı vardır burada – çünkü 1974'te bunlardan birisi kardeşimle birlikteydi Mia Milya'da – kardeşim de kendisine "Türkler gelmeye başladığı zaman seni vuracam, kalaşnikofunu da alacam" demişti ve bu adam bunun gerçek olduğunu sanarak buna inanmıştı! O dakikadan sonra çok korkmaya başlamıştı! "Bu adamın silahı var, tek kurşunla işimi bitirecek" diye düşünmüş ve çok korkmuştu!
O günlerde yani 1950'lerde yasa falan yoktu yani… Kimse bunlara "Neden bu adamı öldürdünüz?" diyemezdi… "Şahit" falan olamazdı… Vururlardı ve biterdi…
Bu adam kimlerin kendisiyle birlikte olduğunu biliyor. Bu karar alındığı zaman orada olan bir başka şahsı biliyorum ben – infaz timinin içinde değildi bu şahıs ancak o sığınakta saklananlar arasındaydı.
Yorgacis'in "Örgüt"üne dönecek olursak, Yorgacis'le tavla oynayan, evinde bir "sığınak" bulunan K.'nin köyde küçük bir timle bağlantılı olduğunu biliyorduk. Çünkü mesela kahveye hep birlikte geliyorlardı, beraber oturuyorlar, sadece kendi aralarında konuşuyorlardı, hep beraber kalkıp gidiyorlardı. O küçük masadaki o adamların "Örgüt"ten olduğunu biliyorduk. Bunların işi neydi? Bunların işi kahvehanede söylenen herşeyi takip etmekti! Ve sonra da rapor etmeliydiler bunları… Sürpriz, sürpriz, sürpriz! Raporları Kıbrıslıtürkler'le ilgili değildi! Raporları, "komünizm tartışmaları" ile ilgiliydi! Bunların ana amacı, kimin "komünist" olduğunu anlamaktı!
Biz şaşırmıştık buna! Çünkü o dönem "Türkiye ve Kıbrıslıtürkler bizi öldürmeye çalışıyordu" ancak bizim köyde Kıbrıslıtürk falan yoktu. Bu adamlar oturup bilgi topluyordu ancak Kıbrıslıtürkler yoktu ki aramızda! Yavaş yavaş farkettik ki bu adamlar kahvede söylenenleri rapor ediyorlardı!
Bunu nasıl farkettiğimizi de anlatayım size:
(1964'te Milli Muhafız) Ordusu'na ilk askerler alınmaya başlanmıştı ve kimin çavuş olacağına karar vermeleri gerekirdi. Kim er olacak, kim subay olacaktı… Köyümüzden askere gidenler olmuştu ve bunlar arasında çok akıllı, çok yetenekli insanlar vardı. Bunlar sade "er" olarak kalmışlardı – orduya gittiklerinde Yunan subaylar kendilerine "Sen pis komünist! Senin kim olduğunu bilmeyiz mi zannettin!" diye bağırmaya başlamışlardı! Adam Yunanistan'dan geliyordu! Köylümüz asker bu subaya bakarak "Sen nerden bilin benim ne olduğumu? Sen başka bir ülkeden geldin buraya" demişti. Yunan subay da kendisine "Bizde bilgi vardır bu konuda!" demişti.
İşte o zaman konuşulanları dinleyenler olduğunu anlamıştık!
Kahvehanede konuşulanları dinliyorlardı, kendi aramızdaki sohbetleri dinliyorlardı! Sonra da ağzımızı hemen topladık! Tümümüz değil elbette, bazılarımız… Ne söylediğine dikkat etmen gerekirdi artık!
Kıbrıslıtürkler ve Türkiye'yle ilgili korkular devam ederken bir de soğuk savaş havası hakim olmuştu köye böylece – şimdi bir başka korkumuz daha vardı! Çünkü size "komünist" denmesi, "hain" denmesiyle eşdeğerdi!
"Hain"likle aynıydı, hatta daha da ağırdı "komünist" diye damgalanmak!
İşte Yorgacis'in "Örgüt"ünden bu adamlardı, kahvehanede konuşulanları toparlayıp aktaran… Ve hükümete bilgi veren…
O günlerde eğer solcuysanız, hükümette herhangi bir işe giremezdiniz. Hastaneye temizlikçi olarak dahi işe giremezdiniz!
Bu insanlarla iyi geçinmeniz ve onların dostunuz olduğundan emin olmanız gerekirdi – çünkü bunların ahbabı değilseniz, hiç nedensiz size çok büyük zarar verebilirlerdi!

SORU: TMT'yle tamamen aynı hikayeler yaşandı!
SPİRO KONSTANTİNU: Denktaş ve Yorgacis…

SORU: "Mastermind" aynıydı çünkü…
SPİRO KONSTANTİNU: Bunlar aynı merkezlerden finanse ediliyordu… Sözde "anti-komünist", McCarthy yıllarıydı bunlar… Amerika McCarthizm'e teslim olmuştu, dünyada herkes "Kızılları" kovalıyordu! İki toplum arasındaki sorunlara bir de bu eklenmişti! Şimdi de "Kızıllar"la başetmemiz gerekiyordu!
Toplumumuz neredeyse boğuluyordu, nefes alamaz hale gelmişti. Şuna dikkat et, buna dikkat et, şöyle yapma, böyle yapma… Şuraya gitme, şu çizgiyi aşma… Ve eğer yanlışlıkla Kıbrıslıtürk tarafına gidecek olursanız, bilir misiniz ne söylerlerdi? Beş farklı versiyon aktarabilirim size. Bunlardan biri şöyleydi: "Yolunu şaşırdı ve Türk tarafına gitti. Hemen onu yakalayıp yere yatırdılar, traktörle üstünden geçtiler… Bunu yapan Kıbrıslıtürkler'in ailelerinden birilerini kaybetmişlerdi. Bunu intikam olarak yaptılar…"
Bir başka versiyonda, "K..çlarına şişe soktular" diye anlatılıyordu… "Belkola şişesi soktular" diyorlardı.
Yanlışlıkla çizgiyi aşıp da Türk tarafına geçenlerle ilgili anlatılan hikayeler o kadar korkunçtu ki! İşkence hikayeleriydi bunlar, insanlık-dışı hikayeler, tarif ettikleri o kadar korkunçtu ki aşırı derecede dikkatli olmalıydınız…

SORU: Tamamen aynı hikayeleri, Kıbrıslıtürkler'e de anlattılar… Tamamen aynı hikayeleri anlattılar iki topluma ayrı ayrı… Kıbrıslıtürkler'e anlatılan bir hikaye, "İşte yere gömdüler kendilerini ve şiroyla kafalarını biçtiler" şeklindeydi mesela… "Bir gaminiye koyup canlı canlı yaktılar" diye anlattılar. Tamamen aynı hikayeleri anlattılar Kıbrıslıtürkler'i de korkutmak için, Kıbrıslırumlar'ı korkuttukları gibi…
SPİRO KONSTANTİNU: Tamamen aynı hikayeler evet…

SORU: Çünkü bu hikayelerin kaynağı aynıydı! Mandıracılar!
SPİRO KONSTANTİNU: Evet, tamamen aynı kaynaktandı bu hikayeler!
Kaynak da aynıydı, patron da aynıydı!
Ancak biz bilmiyorduk bunu, tamamen aynı hikayelerin öteki tarafta da anlatıldığını bilmiyorduk ki!
"Örgüt"ün "gücü"nün bilincine vardığımızda ve bunlar defakto hükümete dönüştüğünde… Çünkü eğer onlarla geçinemiyorsaydınız, askere gittiğinizde acı çekiyordunuz, gündelik hayatta sizi asla hükümet işine yani memuriyete falan almıyorlardı, asla öğretmen olamazdınız çünkü sizi koleje almazlardı – toplum yaşamının her yönü, bunlar tarafından kontrol edilmekteydi. Çünkü her yerde "referans" istiyorlardı – "referans" bulmak zorundaydınız işiniz olsun diye. Ve bu "referanslar" nereden geliyordu sanıyorsunuz? Bu adamlardan…
1972'de askere gidecektim… Liseyi Amerika'da okumuştum ve ondan önce de Yunanistan'da üç yıllık bir Amerikan Çiftçilik Okulu'nu bitirmiştim. 14 yaşındayken olmuştu bu. Bursla Yunanistan'da Amerikan Çiftçilik Okulu'nda okuyup sonra bu okulla Amerika'ya gitmiş, orada liseyi bitirmiştim. Geri döndüğümde pasaportumu yenilemedikleri için askere gitmiştim. Ocak 1972'ydi ve başıma ilk gelen şey ne oldu dersiniz?
Beni çağırdılar ve "Sen bir komünistsin!" dediler!
Onlara bakıp güldüm! Askere gireli sadece birkaç hafta olmuştu. Ve "çavuş" olacak olanları seçmekteydiler. Ocak 1972'de lise mezunu olmayanlar, daha sonra da lise mezunları alınmıştı askere. Ben sezon dışı gittiğim için Ocak 1972'de askere alınanlar arasında tek lise mezunuydum.
"Sen subay olacaksın" demişlerdi bana ve gelen subay listesinde de adım vardı. Üç gün sonra ise gelip "Hayır, hiçbir yere gitmiyorsun" demişlerdi… Birkaç gün sonra "Tamam gidecen" demişler, sonra birkaç gün geçmiş ve "Hayır gitmeycen" demişlerdi. Nihayet beni çağırmışlardı…
Hakkımda "soruşturma" yaparlarken bir Yunan subayı yanıma gelerek "Sen gerçekten Amerika'da liseye gittin mi?" diye sormuştu. O günlerde bana "Amerikano" diyorlardı çünkü Amerika'dan gelmiştim.
"Evet gittim" dedim.
"Sana inanmıyorum" dedi Yunan subay. Askere giderken edilen yemini çıkararak "Bunu İngilizce'ye çevir bakalım" demişti. Ben de buna bakarak gülmeye başlamıştım.
"Neden gülüyorsun?" demişti.
"Bunu neden İngilizce'ye çevirmek istiyorsunuz ki? Herhangi birisi bunu İngilizce okumayacak ki" demiştim.
"Sana söylediğimi yap" demişti.
Satır satır çevirmeye başlamıştım ki dördüncü satırda "Dur" demişti. "Seni anlamıyorum…"
"Neyimi anlamıyorsunuz?" demiştim…
"Eğer gerçekten Amerika'daysaydın, o zaman neden seni komünist diye yazmışlar?" demişti. Çünkü "İkinci Ofis" ya da "Enformasyon Ofisi" beni "komünist" olarak marke etmişti.
"Aldığınız bilgi yanlıştır çünkü" demiştim Yunan subayına.
"Neden ama?" demişti.
Bu adam cuntacı birisiydi…
"Çünkü efendim ailemiz ve ben, cuntaya karşıyız" demiştim. "İşte bu nedenle bizi komünist olarak marke ettiler…"
"Cunta karşıtı da ne demek? Cunta diye bir şey yok ki" demişti bana.
"Yunan askeri hükümetine öyle diyoruz" demiştim. "Benim ailem solcu bir aile değildir ancak bizden hoşlanmıyorlar çünkü demokratik olmayan Yunan hükümetine karşıyız çünkü demokratik olmamakla kalmıyor, aynı zamanda çok kötü biçimde Kıbrıs'a da karışıyor" demiştim. Böyleydi bu subayla sohbetimiz.
Kasım 1973'te Atina'da Politeknik olayları meydana geldiğinde durum çok gerginleşmişti – beni askeri mahkemeye vermişlerdi falan…
Size anlatmak istediğim, "Örgüt"ün köylerimizi böyle idare ettiğiydi…
Hayatımızda olup biten herşeyi etkileyecek biçimde "bilgi" veriyordu bu "örgüt"ün adamları… İster öğrenim olsun, ister iş bulma olsun, herşey kontrolleri altındaydı. Nereye giderdiniz, kime koşardınız? Nasıl ayakta kalıp, nasıl bildiğinizi okurdunuz?
Bunun tek yolu eğer bu insanların hiçbirine ihtiyaç duymuyorsaydınız, tek yolu oydu… Ve bu insanlara hiç ihtiyaç duymamanın tek yolu da eğer size zarar veremeyecekleri bir işiniz varsaydı kendinize ait, eğer mali olarak bağımsız iseydiniz, ve eğer sizi tehdit ediyorlarsaydı silahlarla, buna karşılık verebilecek duruşu sergileyebiliyorsaydınız, tek yolu buydu… Çünkü bunların silahları vardı…
Böylece "Örgüt"ten yavaş yavaş 1972'ye, EOKA-B yıllarına geldik…
EOKA-B yılları geldiğinde, biz büyümüştük artık, çocuk değildik. Onca şey yaşamıştık, onca deneyimimiz vardı artık. Artık düşünmeye başlamıştık, eğitim görmeye başlamıştık. İngilizce öğrenmeye başlamıştık, başka analizleri, başka insanların Kıbrıs'la ilgili neler söylemekte olduğunu dinlemeye başlamıştık. Ben yurtdışına gidip dönmüştüm. Olup bitenlerle ilgili olarak farklı bir perspektifim vardı artık.
Annemin ailesi dine önem veren bir aile olduğu için çocukken papazın yardımcısı bir çocuk olarak törenlerde yer almıştım. Dedem de köyde kilisenin yapılmasına yardım etmiş kişilerden birisiydi…
Benim babam hiçbir siyasi partiye yakın değildi…
1974 öncesi, 1972'den itibaren EOKA-B, iç cephede ana oyunculardan birisi olarak kendini ortaya çıkarmaya başlamıştı.
Bizler "Ortodoks Dini Kahvesi"ne giderdik – kardeşim ve bazı arkadaşlarla oturur kağıt oynardık kahvede. EOKA-B'ciler de bu kahveye takılır ancak kendi masalarında otururlardı.
Ben bu kahvede EOKA-B'cilerle tartışmaya girerdim, yaptıkları hakkında.
"Be! Nedir yapacağınız?" derdim kendilerine.
Bazı EOKA-B'ciler yoktu ortada çünkü aranmaktaydılar. Köyden kaçmışlar, Maşera'da dağda polisten saklanmaktaydılar. Aileleri de onların nerede olduğunu bilmiyordu falan… Birkaç hafta sonra polis gidip bunları yakalamıştı çünkü birileri ihbar etmişti kendilerini. Gazetelerde elleri havada fotoğrafları çıkmıştı. Yani büyük bir olaydı bu…
Ben kahvede bunlara "Nedir başarmak istediğiniz sizin?" diye sorardım.
"Biz ENOSİS yapmak istiyoruz" derlerdi.
"Bunu nasıl başaracaksınız? Anlatın bana!" derdim kendilerine.
Bana "Bizimle ENOSİS arasında şu anda tek engel Makarios'tur" derlerdi… "Bizi reddeden odur" derlerdi.
Ben onlara eğer ENOSİS'i gerçekten gerçekleştirmeye çalışırlarsa, Türkiye'nin kesinlikle buna tepki göstereceğini anlatırdım.
Bana bunun uydurma bir hikaye olduğunu söylerlerdi!
"Türkiye Kıbrıs'ı işgal etmeyecek çünkü en son işgal hareketi İkinci Dünya Savaşı esnasında olduydu ve işgale gittiğinizde binlerce askeriniz ölür… Bu hikayeyi mahsustan Makarios yayıyor ortalığa sırf kalplerimize korku salsın diye" derlerdi bana! "Makarios bunu bizim ENOSİS hedefimizi engellemek için yayar" derlerdi.
Ben de onlara "Yunanistan'da Cunta tüm bunları yapmanız için size para veriyor ama farkında mısınız ki hiçbir zaman Kıbrıs'ın ENOSİS yapmasını istemediler?" diyordum.
Aslında hiçbir zaman ENOSİS talep etmediler, "Bana bir şey gösterin, Yunan hükümetinin ENOSİS'i desteklediğini gösteren bir kanıt gösterin" derdim kendilerine.
Böylece açık tartışmalara girişirdik bu EOKA-B'cilerle kahvehanede. Bu EOKA-B'ciler kahvehanede ceplerinde tabancaları sarkar vaziyette otururlardı bu tartışmaları yaparken kendileriyle ama onlardan korkmuyorduk. Onlardan korkmayacaktınız, onlara ihtiyacınız olmayacaktı. Bizim onlara ihtiyacımız yoktu maddi olarak ve silahlarından da korkmuyorduk. Bizim silahımız yoktu… Silahımız yoktu ama bundan sonra tuhaf şeyler olmuştu.
Madem ki ceplerinden sallanan silahlardan korkmuyorduk, demek ki bizde büyük silahlar olmalı diye düşünüyordu bu EOKA-B'ciler! Hem da otomatik silahlar! Çünkü kendilerinde tabanca vardı, demek ki bizde otomatik silahlar olmalıydı!
Onlara incitirdim ve "Be! Cebinizden silahlarınızı alıyorum ha!" derdim, benilerlerdi oturdukları yerde! "Teksas'ta kavboyculuk mu oynarsınız!" derdim. "Aptallık yapmaktan vazgeçin!" derdim. Bazıları arkadaşımdı, onları okuldan tanırdım.
Bir gece kahvehaneye bir bildiri astılar ve "Aşağıdaki isimler bu kahvede istenmeyen kişilerdir – buraya giremezler" diye yazdılar. Benim ismim, kardeşimin ismi falan vardı bu listede.
Onlara giderek "Bu şeyi kim astı buraya?" dedik.
Bildirinin altında "Komite" yazıyordu.
Bir tanesi bize "Görmez misiniz? Komite yazar" dedi.
"Komite da kim oluyor?" dedik.
"Komite'nin kim olup olmadığı önemsizdir, artık bu kahvede istenmiyorsunuz" dediler.
"Bilirsiniz?" dedik kendilerine, "hiç da kaçmayız buraştan! Kimin cesareti varsa, gelip bizi dışarı atsın bakalım!" dedik.
Bunlar, EOKA-B'nin merkezinde meydana geliyor, kahvehanede, ceplerinde de tabancaları var!
Sonuçta hükümeti devirmeyi başarmışlardı 15 Temmuz'da. Ben 17 Temmuz'da ABD'ye gidecektim, o nedenle 15 Temmuz'da Lefkoşa'daydım, son gün alışverişleri için ve ilk patlamaları duymuştuk. Köye geri döndüm. Ancak köye dönerken Cumhurbaşkanlığı sarayının yanından geçmek durumundaydım – oradan geçemedik, İngiliz Okulu'nun arkasından geçtik köye gitmek için. Cumhurbaşkanlığı sarayının havaya uçurulduğunu görebiliyordunuz, büyük bir ateş topu vardı! Bir bombanın patlamasını izler gibiydi! 08.20'de başlamışlardı – biz Lefkoşa'nın merkezinden otobüsle hareket edinceye kadar trafikte İngiliz Okulu'nun arkasına gelinceye kadar herhalde aradan bir saat falan geçmişti. O saatte artık Cumhurbaşkanlığı sarayındaki savunma çökmüştü. Makarios oradan ayrılıncaya kadar sarayı savunmuşlardı. Sonra da saldırganlar, sarayı havaya uçurmuştu…
Otobüste benimle birlikte olan birisi bunu kutlamaktaydı!
Bu adama "Eğer bugün bunu gerçekten başarırsanız, haftasonuna kadar ya öleceksin, ya da başında bir fes olacak!" dedim.
"Palavra!" demişti bu adam.
"Bekle da gör" demiştim kendisine.
Köye döndüğümde bazılarının etrafta kalaşnikoflarla dolaşmakta olduğunu gördüm. "Devriye" geziyorlardı! Bunlardan birine baktım, gidip onu tutup kulaklarını çekmek geldi içimden!
Kahveleri geçtim, bir terzi vardı, erkeklere takım elbise dikerdi.
Ona "Sence ne yapmalıyım?" demiştim.
"Dikkatli olmalısın" demişti bana.
"Neden?" demiştim.
"Çünkü senden korkuyorlar ve eğer onlara sorun çıkarırsan seni vuracaklar" demişti. "Kötü bir şey yapmış olduğun için vurmayacaklar seni, senin onları vurmandan korktukları için vuracaklar seni!" demişti.
"Ama deliliktir bu!" demiştim terziye… "Şunlara baksana! Bunlar bildiğimiz insanlar değil mi?" demiştim. "Köyümüzde insanları tutuklasınlar, şunu yapsınlar, bunu yapsınlar!"
Eve dönerek kardeşime "Köyden ayrılmalıyız" demiştim.
"Neden ki?" demişti bana.
"Çünkü bunlar gelip bizi tutuklayacaklar… Köyün ortasında neler olup bittiğini gördüm çünkü" demiştim.
Kardeşim, "Hiçbir yere da gitmem çünkü biz kimseye yanlış bir şey yapmadık ki" demişti.
"Tamam" demiştim, "ama olacak olanlara hazırlıklı ol çünkü gelip tutuklayacaklar bizi…"
"Hiç umurumda değil" demişti kardeşim, "ne isterlerse yapsınlar… Biz yanlış hiçbir şey yapmadık…"
Kardeşime, "Bu insanlar mantıklı ya da adil değildir" demiştim… "Bu insanlar önyargılarıyla hareket ederler…"
O da bana "Hiçbir yere da gitmiyorum" demişti. "Ailemiz vardır" demişti.
Evli değildi kardeşim ama annemiz vardı, babamız vardı, kızkardeşimiz vardı… Kızkardeşimizin kocası ki evi bizim evin yanındaydı, o da aynı şeyi söylemişti.
"Karım var, iki çocuğum var, hiçbir yere da gitmeyeceğim" demişti.
Darbeden iki gün sonra, 17 Temmuz'da EOKA-B'cilerle dolu iki landrover gelmişti. Bunları köye çağırmışlardı çünkü köydeki EOKA-B'cilerin gelip bizi tutuklamaya cesaretleri yoktu! Destek çağırmışlardı dışarıdan! İki landrover gelmişti dışarıdan, yaklaşık 30 tane EOKA-B'ci! Köy meydanına gelmişler ve papazı almışlardı… Önce insanları köy meydanında toplamışlar, onları sorguya çekmeye başlamışlar, sonra da köydeki EOKA-B'cilerin kendilerine verdiği bir isim listesini çıkarmışlar ve papaza "Filanın ve falanın evi nerededir?" diye sormaya başlamışlardı…
Papaz da "Buraştan yukarı doğru gitmeniz lazım" demişti…
Papaz solcu falan değildi… Ancak papaza dönüp "Sen yolun tam ortasından gidecen, biz da seni takip edeceyik" demişlerdi.
Sonra da kalaşnikoflarla tam kulaklarının yanından ateş etmişlerdi…
Böylece papaz sağır oldu…
Papaz öldüğü zaman ileriki yıllarda, sağır olarak ölmüştü…
Çünkü ateş ettiklerinde kulak zarlarını patlatmışlardı adamın…
Böylece papazın evimize doğru gelmekte olduğunu görmüştük…
Kardeşime dönerek "Bizim için geliyorlar" demiştim.
Babam, "Gidip hem ön kapıyı, hem da arka kapıyı açın" demişti.
Böylece kapıları açıp evin oturma odasına oturmuştuk… Böylece evin ortasında oturmakta olduğumuzu görebilecekler ve ateş etmeyeceklerdi…
Ancak köyümüzden olan EOKA-B'ciler evimizin diğer tarafına gitmişler ve komşular onları görmüştü…
Komşularımız kendilerine "Burada ne işiniz var?" diye sormuşlardı.
Bunlar da "Konstantinos'un oğlularının kaçmasını beklerik, vuracayık kendilerini… Kaçarken vuracayık kendilerini" demişlerdi. Çünkü evin arkasından kaçacağımızı sanmışlardı. Bu insanlar hala hayattadır, yani ölmüş bir takım insanlardan söz etmiyoruz, bugün hayattadırlar hala…
Böylece evimizi kuşatmışlar ve bağırmaya başlamışlardı!
"Elleriniz havada dışarı çıkın! Yoksa evinizi havaya uçuracağız!" diyorlardı…
Sokakta duranlardan birine bakmış ve ona "İçeri gel!" demiştim.
Derhal silahını bana doğru doğrultmuş ve "Sakın kıpırdama!" demişti.
Şimdi burada oturduğum gibi oturuyordum… Ona, "Be! Gel içeri!" demiştim. Üçümüz oturuyorduk orada – babam, kardeşim ve ben – annemle kızkardeşimi başka bir odaya koymuştuk. Annemle kızkardeşime, "Büyük olasılık içimizden birini vuracaklar… Ancak kalkıp da bir şey varmış gibi evde konuşmayın çünkü bilirsiniz ki evde silah falan yoktur… 'Aman vurmayın da söyleyecem' demeyin sakın çünkü ne söyleyeceksiniz sonra? Bizim silahımız yoktur ki… Yani korkup da böyle konuşmayın sakın ha!" demiştim… "Onlara verebilecek hiçbirşeyimiz yoktur, herhangi bir silahımız yoktur!" demiştim annemle kızkardeşime… Korkup da onları kuşkulandıracak bir şey söylemesinler diye çünkü gerçekten herhangi bir silahımız yoktu… Bunların silah aramaya geleceklerini biliyordum çünkü sürekli bizde silah olduğundan kuşkulandıklarını söylüyorlardı.
Her neyse, dışarıdaki şahıs "Sakın kıpırdamayın!" falan diye bağırmaya başlamıştı.
Ona tekrardan, "İçeri gel be!" demiştim.
O da bana "Hayır, sen dışarı çık bakayım!" demişti.
"Tamam, önden mi çıkalım yoksa arkadan mı?" demiştim.
O zamana kadar arka bahçeye gelmişlerdi… Ve küçük bahçe duvarının arkasında tam bir ekipleri mevcuttu! İki metrede bir kişi! Hepsi de avluya doluşmuştu!
Bağırmaya başlamışlardı, "Eller yukarı! Eller yukarı!" diye. "Ellerinizi başınıza koyunuz! Ellerinizi başınıza koyunuz!" diyorlardı.
Ellerimizi başımıza koyarak arka kapıdan çıkmıştık evin arka avlusuna… Derhal "Başka birisi var mı?" diye sormuşlar, biz de "Hayır, yoktur" demiştik.
"Emin misiniz, içeride başka birisi yok mudur?" diye sormuşlar, ben de "Yoktur, eminim" demiştim.
Buna inanamıyorlardı, bizim "organize" olduğumuzu sanıyorlardı!
Ayaklarımın içine birkaç el ateş etmişlerdi!
"Eğer başka biri varsa evde, seni kıyma yapacağız!" demişti bana oradaki bir EOKA-B'ci.
"Yoktur biri yahu!" demiştim. "Evde sadece annemle kızkardeşim vardır" demiştim.
"Eminsin kimse yoktur?" deyip duruyorlardı.
"Evet, eminim, kimsecikler yoktur" diyordum.
Sakallı birisi bana doğru gelmişti, benim de sakalım vardı…
Bana doğru gelerek "Hey! Başına neler gelecek biliyor musun?" demişti bana.
"Ne olacak bana?" demiştim.
Anneme dönerek, "Hanım, git üç tane tabut satın al!" demişti.
Annem neredeyse düşüp bayılıyordu, annemi görüyordum, anneme "Üzülme" diyordum ama işlerin çirkinleşmekte olduğunu da görüyordum… Önce ateş etmişlerdi bize, sonra da dövmeye başlamışlardı bizi…
Sürekli vuruyorlardı bize ve "Konuşun köpekler! Konuşun!" diye bağırıyorlardı.
Bizi dövenler, bizim köyden olanlar değildi, bunlar "takviye" olarak gelenlerdi… Bizim köyden olanların bunu yapmaya cesaretleri yoktu. Çünkü hayatta kalırsaydım, ondan sonra neler olacaktı köyde? O nedenle kendi pis işlerini yaptırmak için başkalarını bulmuşlardı… Sürekli dövüyorlardı, kanlar akıyordu gömleğime falan… Bir süre bizi dövdükten sonra onlara "İsterseniz arayın evi" dedik. "Hiçbirşey yoktur… Evde silah falan yoktur" dedik. "Nedir yani istediğiniz?"
"Bu kağıtta 60 tane saklı kalaşnikofunuz olduğu yazılıdır" dediler bize!
Onlara dönüp "Bakınız" dedim, "tek bir tane silah bulursanız eğer, bizi kurşuna dizin! Ama yoktur bizde silah!"
"Bizi enterese etmez! Çapuk bulup çıkarın silahları, yoksa öleceksiniz!" diyorlardı…
Epeyi bir işkenceden sonra bize "Hade, yürüyün bakalım!" dediler.
Böylece yürümeye başlamıştık… Evden sokağa çıkmıştık…
Sokağa çıkar çıkmaz az ötede köydeki AKEL Sekreteri'ni görmüştüm… Yüzü kapıya dönüktü, kapı kapalıydı… İki kişi onu orada tutuyordu… O da katıldı bize ve köy meydanına doğru yürümeye devam ettik… Papazın iki oğlu da tutuklanmıştı… Daha bir sürü insan vardı…
Orada bu EOKA-B'ciler arasında öyle insanlar vardı ki – mesela bir tanesinin dört çocuğunu vaftiz etmişti babam, vaftiz babalarıydı yani… Babama o kadar çok şey borçlu olan insanlar vardı – bu insanlar babam geçtiğinde yerlerinden kalkar ve şapkalarını çıkararak onu selamlarlardı geçmişte!

SORU: Şimdi de EOKA-B'ci olmuşlardı!
SPİRO KONSTANTİNU: Yalnızca EOKA-B'ci olmakla kalmamışlardı, köy dışından getirttikleri EOKA-B'cileri bizim kulakları büyüklüğünde küçük parçacıklara ayrılmamızı istediklerini söylemişlerdi! Tam olarak bu cümleyi kullanmışlardı! "Onları öyle küçük parçalara ayrılmış görmek isterim ki!" diyordu bir tanesi, "kulaklarından daha büyük olmayan parçacıklara" diyordu. Önümüzde söylüyordu bunları!
Babam tüm bunları duyuyordu…
Köy meydanında pek çok kişiyi dövdükten sonra bir Toyota Hilux aldılar – hava çok sıcaktı… Toyota kabininin çeliği neredeyse 150 derece ısınmıştı kavurucu sıcaktan ve kardeşimle beni buraya yatmaya zorladılar – her iki yanım da yanmıştı bu kızgın çelikten… Bizi yatırdılar ve gelip tepemize dikildiler. Başımızı tabana yapıştırıyorlardı ki yanalım… Babamı ve AKEL Sekreteri'ni iki yana oturttular… AKEL Sekreteri'nin adı Yorgo Makris idi, halen hayattadır kendisi… Papazın iki oğlunu da öne oturtmuşlardı. İkişer tane de EOKA-B'ci vardı. Bir landrover önde, bir landrover arkada, Deftera'ya doğru yola koyulmuştuk… Aslında Deftera'ya gittiğimizi bilmiyorduk ancak tepeye tırmanışımızdan falan bunu tahmin etmiştim. Yakınımdaydı kardeşim, ona dönüp "Takis, bizi kurşuna dizmeye götürüyorlar" demiştim.
"Ne yapacağız?" demişti.
"Silahlarını ellerinden almaya çalışmamız lazım" demiştim kardeşime…
"Birinin üstüne ben atlayım, diğerinin üstüne da sen atla" demiştim. "Öleceksek ölürüz ama zaten öleceğiz" demiştim.
Beş dakika kadar yol aldıktan sonra başka birşeylerle meşgul olmaya başlamışlardı…
Bacaklarından birini çekmek o kadar da zor bir şey değildi.
Bacaklarından çekip onları düşürürsek, diğerlerinin ateş edemeyeceğini çünkü ateş ederlerse kendi adamlarını da vurabileceklerini hesaplıyordum… Ne olursa olsun bunu denemeliydik!
Kardeşime çok kızgındım o anda çünkü beni dinlememişti…
Ona "Gel köyden ayrılalım" demiştim ama o "Hayır, köyde kalacağız" demişti.
"İşte sonucu budur" demiştim kardeşime…
Çok ama çok öfkeliydim çünkü tam da böyle bir şeyin olmasını istememiştim, onların eline düşmeyi yani! Ama işte ellerine düşmüştüm! Ve ben sanki de hiçbirşeymişim gibi şimdi işte hayatımla oynuyorlardı bu adamlar…
Her neyse, "Bizi burada vuracaklar" diye düşünmüştüm. Yola devam ediyorlardı, ta ki Deftera'ya varıncaya kadar…
Deftera polis karakolunun dışında durduğumuz zaman aşağı yukarı 50 kişiden oluşan bir başka tim bekliyordu! Bizi bekliyorlardı yani! Bizi o kadar feci dövdüler ki ayaklarım yere değmiyordu bile! Üstümüze öyle bir çullanmışlardı! Ne dişlerim, ne yüzüm, ne dudaklarım, ne vücudum kalmıştı – kollarımla yüzümü korumaya çalışıyordum ama kollarımı tutup iki yana çekiyorlardı suratıma vurabilmek için… Kardeşimi de dövüyorlardı ama beni daha çok dövüyorlardı. Niçin bilir misiniz? Çünkü beni kardeşim sanıyorlardı! Kardeşim politikayla biraz ilgiliydi da ondan! Ama ben politikayla ilgili değildim… En büyük erkek evlat… Kardeşim benden üç yaş büyüktür ancak benim en büyük erkek evlat olduğumu sanmışlardı…
Bizi dövdükten sonra polis karakoluna koydular.
Polis karakolunun arkasında depo gibi bir yer vardı ve yerde kırık çakıl taşları vardı… Temmuz'du ve hava çok sıcaktı… Bizi güneşte yere oturttular, su olmaksızın, hiçbirşey olmaksızın öylece güneşe oturttular. Sonra da sorgulamaya başladılar. Bizi tek tek alıp sorguya çekiyorlardı.
Küçük bir hücre vardı insanları koymak için. Bizi hücreye koymadılar.
Bize "Bir otobüs bekliyoruz, otobüs gelip sizi alacak ve Lefkoşa'ya Ayios Pavlos'taki hapishaneye götürecek" demişlerdi. "Hapse gireceksiniz" demişlerdi.
Ancak ben bizi hapishaneye götürmeyeceklerini, kurşuna dizeceklerini düşünüyordum, kesindi bu…
Dövülmemizin üstünden iki saat kadar geçmişti ki polis karakolu neredeyse boşalmıştı, sadece on kişi kadar kalmıştı… Hepsi EOKA-B'ciydi ve bir tanesi de önümüzde oturuyordu elinde silahla, bize nöbetçilik ediyordu…
Bize dönerek "Ben EOKA-B'ciyim, hapishanede de bulundum, beni öyle dövdülerdi ki ayaklarımı yere basamıyordum. Yani dayağın ne olduğunu çok iyi bilirim" demişti. "Sizi dövmeyeceğim ama bana konuşmanızı istiyorum" demişti.
Kimse konuşmuyordu…
"Ne istiyorsun?" demiştim bu adama.
"Sizce şimdi ne olacak?" demişti bana.
Kimse ağzını açmıyordu…
Üç defa aynı soruyu sormuştu ama kimse konuşmuyordu.
Sonunda ona dönerek "Sana bir şey söyleyeceğim" demiştim, "ama söyleyince vurmayasın beni!"
"Yok, söz veririm, vurmayacam seni" demişti.
"Tamam, dinle" demiştim kendisine… "Ben İngilizce bilirim ve Deutsche Welle'yi de, Tel Aviv'i de dinlerim, siz gelip beni tutuklamadan önce BBC'yi de dinledim…" demiştim. "Bu radyoların hepsi de haftasonuna bir Türk işgali olacağını söylediler" demiştim.
"Bütün o yabancı insanların söylediklerine inandın yani?" demişti bana.
"Tabii ki inanırım çünkü yalan söylemeleri için bir nedenleri yoktur" demiştim kendisine. "Türk da değiller, Yunan da değiller… Yani bir işgal olacak" demiştim.
"Peki ya o zaman ne olacak?" demişti bana.
"Ölenlerimiz ölecek" demiştim kendisine, "geriye kalanlarımız da hayatlarını kurtarmak için ya bir zamanlar Kıbrıslılar'ın olduğu gibi Müslüman olacak ya da esir olacaklar" demiştim. "Ya öleceğiz, ya Müslüman olacağız, ya da esir olacağız" demiştim…
"Buna gerçekten inanın?" demişti bana.
"Tabii ki inanırım. Sen söyle bana, işgalin sonucu ne olabilir?" demiştim.
"Ama işgal olacağını nereden bilin?" demişti.
"Sana söyledim ya, tüm radyo istasyonlarını dinledim" demiştim.
Gömleğim kanlı olduğu için sinekler falan geliyordu üstüme… Bana dönerek "Bak orada çeşme var, git elini yüzünü yıka ama sakın su içeyim deme… Su içecek olursan, seni kusturacam" demişti.
Böylece gidip yüzümü yıkamıştım… Çok yorgunduk, açtık, susuzduk…
EOKA-B'ciler geri gelerek başka tutuklular getirmişlerdi. Meğer gitmelerinin nedeni, başkalarını tutuklayıp buraya getirmekmiş… Beni nasıl dövmüşlerseydi, onları da öyle dövdüklerini görüyordum şimdi… Benim yaşlarımdaki gençleri böyle dövüyorlardı… Bu gençlerden birisinin kafası demir parmaklıklar arasına sıkışmıştı gancellide ve onu ölesiye dövüyorlardı. Bu gence baktığımda, onun öleceğini anlamıştım. Normal bir dayak değildi bu çünkü, tüm hınçlarıyla vuruyorlardı. Bu genci tanıyordum, son derece sakin, kimseye bulaşmayan birisiydi…
"Bunlar size ne yaptı ki? Bulabileceğiniz en sakin insanları bulup getirdiniz!" demiştim bizi bekleyen EOKA-B'ciye…
Daha sonra öğrendik tutuklanma nedenlerini…
Bu genç ve kardeşi Lefkoşa'dan dönerken yolda iki polis bulmuşlar ve onları arabalarına alarak gitmek istedikleri yere götürmüşler… Neden Makarios polisini arabalarına almışlardı! Onları tutuklayıp ölesiye dövmelerinin gerekçesi buydu…
Bu insanları dayaktan geçirdikten sonra bana, kardeşime ve babama gelmişlerdi. Babam o günlerde 63 yaşındaydı…
"İhtiyar" demişlerdi babama, "oğlularından birini kurşuna dizeceğiz… Hangisini alalım?" demişlerdi babama…
O anda Yunanistan'dan bir Yunan subayı gelmiş ve karakolun kapısında duruyordu. Bizim hakkımızda konuşuyordu bu subay EOKA-B'cilerle ve bizi işaret ediyorlardı. Bizim hakkımızda konuşmakta oldukları açıkça anlaşılıyordu. Bu Yunan subayı kendisiyle birlikte askeri bir takım da getirmişti. Bunlar normal askerlerdi, EOKA-B falan değillerdi yani. Yakındaki Lakadamya askeri kampından gelmişti bu Yunan subay. Böylece bir idam mangası kurmuşlardı! Deftera polis karakolunun önünde bir duvar, altı tane asker, bu bir idam mangasıydı…
"Oğlularından birini kurşuna dizeceğiz" demişlerdi babama.
"Nedir söylediğiniz!" demişti babam…
"Bir tanesini seç" demişlerdi babama…
"Size hangi kolumu keseceğinizi mi söyleyecem?" demişti babam… "Sağ kolumu mu, sol kolumumu mu keseceksiniz? Size hangisini kurşuna dizeceğinizi söylemeyeceğim" demişti.
Kolumdan beni yakalamışlar ve "Hade bakalım, sen git" demişlerdi.
Beni polis karakolunun önüne götürmüşler, duvara dayamışlardı.
50li yaşlarda bir subay gelmişti önce. Genç subay benim yanımda duruyordu, bu gelen idamı organize eden daha yaşlıca olan Yunan subayıydı.
Bana, "Birkaç dakika içinde kurşuna dizileceksin… Sana tavsiyem, silahların yerini söylemendir" demişti bu Yunan subayı.
Ona dönüp bakmış ve "İşte bu kadar" diye düşünmüştüm… Bu adam ciddiydi, genç bir EOKA-B'ci değildi. Beni gerçekten kurşuna dizeceklerdi…
Bu arada şunu da söyleyeyim: Diğer tutukluları getirirken yolda Kostas Mişaulis'i kurşuna dizmişlerdi! Bu, Derviş Ali Kavazoğlu'yla birlikte öldürülmüş olan Kostas Mişauli'nin yeğeniydi ve aynı ismi taşıyordu. İşte bu nedenle geldiklerinde üstleri başları kan içindeydi bu EOKA-B'cilerin… Yolda gelirken durmuşlar, Kostas Mişauli'yi öldürmüşlerdi – beş kişiydi bunlar, birisi itiraz etmişti –onu alıp tekrar kamyona koymuşlar ama kaldırırken, üstleri başları kan olmuştu. Mişauli'nin yanındaki genci benim yanıma oturtmuşlardı – henüz 15 yaşlarında bir gençti bu. Ona "Ne oldu?" diye sormuştum. Çünkü ağzında kan vardı bu gencin… "Mişauli'yi vurdular, bana da taşların üstündeki Mişauli'nin kanını yalattılar" demişti… Yoldaki taşlara bulanan kanını bu gence yalatmışlardı… Bu olay, beni kurşuna dizmek için götürmelerinden birkaç dakika önce olmuştu…
İdam mangasını ayarlayan adam bana "Silahların yerini söyle" dedikten sonra oradan ayrılmıştı.
Orada duran genç subay bana dönerek "Benim işim nedir bilir misin?" demişti.
"Nedir?" demiştim.
"Yere düştüğünde, alnının ortasına bir kurşun sıkmak benim işimdir" demişti. "Oyunu kaybettin" demişti. "O zaman neden silahları vermiyorsun?" demişti.
Ben de ona dönerek "Tek bir silahım olmuş olsaydı, bu durumda olmazdım" demiştim. "Sizin tarafınızdan kurşuna dizilmek yerine çarpışırdım ve son kurşunu da kendi kafama sıkardım" demiştim. "Üzgünüm ama bende silah yoktur" demiştim. Yüksek sesle konuşmuyordum, benden bir ayak kadar uzaklıkta duran bu subaya konuşuyordum sadece…
"Silahım yoktur ve silahım olmadığı için çok üzgünüm" demiştim kendisine. "Bu duruma bakılacak olursa, keşke olsaydı silahım" demiştim. "Ne yapmamı istiyorsunuz? Gidip çarşıdan silah mı satın alayım yani?" demiştim.
Bana, "Tamam" demişti, "yani silahları vermiyorsun…"
"Bende silah yoktur" demiştim.
"Tamam" demişti, "öyleyse arkanı dön…"
Ben de, "Neden arkamı döneyim ki?" demiştim.
"Arkanı dön dedim sana!" demişti, "Duvara doğru dön!"
Arkamda idam mangası olacaktı tabii ki!
Ben de kendisine "Ben sırtımdan vurulmak istemiyorum" demiştim.
"Neden sırtından vurulmak istemiyorsun?" demişti.
"Çünkü ben bir hain değilim" demiştim.
"Sen bir hainsin" demişti.
"Ben idam mangasına doğru durmak istiyorum" demiştim kendisine.
"Eğer idam mangasına doğru duracaksan, başına bir torba geçireyim" demişti.
"Neden kafama bir torba geçireceksin? Kurşunların bana doğru geldiğini görmek isterim" demiştim.
Üç gündür yeyip içmemiştim, çok yorgundum, vücudum çökmüştü… O nedenle üstüme etmedim çünkü üstüme edecek bir şey yoktu ki içimde!
O anda "İşte hayatın sonu bu" diye düşünmüştüm… "Ne yapabilirsin? Öleceksin" demiştim kendi kendime.
Bu yeryüzünde pek az insanın yaşadığı bir deneyimdir – ve bu sizi sonsuza dek değiştiren bir deneyimdir.
Bu deneyim beni değiştirdi, hayata bakışımı değiştirdi…
Kısacası arkamı dönmemi sağlamışlardı, ellerimi iki yana açtırmışlardı, duvara bakıyordum, duvar boyumdan pek az yüksek bir duvardı… Ellerimi duvara koydum, gözlerimi kapadım… Askerlere emir verdi bu subay ve askerler ateş açtılar… Gözlerimi kapamıştım, havada asılıydım sanki, bunun benim başıma geldiğine inanamıyordum… Bana anlatılan oydu ki bir kurşun göğsünüzü delip geçtiğinde hemen ölmezsiniz, aradan birkaç saniye geçtikten sonra yere yığılırsınız… Yere düştüğünüzde hala hayatta olduğunuz için, alnınızın ortasına bir kurşun sıkarlar… Yani idam mangasının sıktığı kurşundan ölmezsiniz, yere düştükten sonra kafanıza sıkılan kurşun öldürür sizi…
Gözlerimi açıp bakmıştım, akan kanları görmek için ama farklı bir yerdeydim…
Kafamın içinde vedalaşmıştım herşeyle… Hayattaki pişmanlıklarımı ve diğer şeyleri düşünmüştüm…
Orada duran subay gelip dizini sırtıma dayamış, koluyla boğazımdan kavramıştı beni ve üstüme abanmıştı güçlü biçimde… Beni yere yatırmıştı… Öteki subayın arkaya geçtiğini ve babama "Oğlularından biri gitti, şimdi sıra ikincisinde" dediğini duymuştum… "Şimdi artık kalaşnikofların nerede olduğunu bize söyleyecek misin?" demişti…
Babam öyle büyük bir çığlık atmıştı ki, onun öleceğini sanmıştım çünkü kalbinde bir rahatsızlık vardı babamın…
Her gün bir hap alırdı kalbi için ama son üç gündür hiç hap alamamıştı…
Dilinin altına koyduğu bir haptı bu, kalp rahatsızlığı için…
Babamın öleceğini düşünmüştüm – eğer kurşunlar işini bitirmezse, kalp krizi geçirip ölecekti adam…
"Beeeeee!" diye bağırmıştı babam, "Kendinizden utanın beeee! Ne yaptınız!"
Subay koluyla benim boğazımı sıkmayı bırakınca – çünkü nefes alamıyordum – ben de çok kuvvetli bir çığlık atmıştım! Babamla konuşmalarını duyabiliyordum – Deftera polis karakolu, küçük bir karakoldu… İngilizler tarafından yapılmış bir karakoldu, küçük taş bir binaydı…
Beni yerde tutarlarken, babamı sorguya çekiyorlardı…
Sonra beni hücreye götürmüşlerdi.
Hücrede pek çok insan vardı.
Hücre herhalde bu masanın dört kat büyüklüğünde bir yerdi… Hücre bir veya en fazla iki kişinin tutulması için yapılmış bir yerdi. Orada herhalde on kişi kadardık! Ve karanlıktı. Kapıyı kapattıklarında, içeriye ışık falan girmiyordu.
Beni hücreye attıklarında, ben şoktaydım… Titriyordum… Bu işin sonu olup olmadığını bilmiyordum, titriyordum… Beni vurmamış olmalarına inanamıyordum bile… Hala hayatta olduğuma inanamıyordum… O günün sonunu görebileceğime inanmıyordum. Mişauli'yi vurmuş olduklarını biliyordum. Bir idam mangası kurmuş olduklarını biliyordum.
Onları durduran tek şey bizi ne yapacakları hakkında net emirlerin olmamasıydı. Herhalde bir yerlerde birileri, başka bir yerde olup bitenlere konsantre olmuştu. Ve bunlar da herhalde "Bunları ne yapacağımıza karar verinceye kadar kendilerini tutalım" diye düşünmüşlerdi. "Nasılsa onların icabına bakacak vaktimiz ve araçlarımız vardır" diye düşünmüşlerdi…
Hücrede yaralı olarak bulunan bir genç bana yaklaşarak "Neden buradasın?" diye sormuştu.
Hücre karanlıktı diye yüzünü göremiyordum.
"Buradayım çünkü 60 tane kalaşnikof arıyorlar" demiştim.
"E, ne oldu?" demişti…
"Ne mi oldu? Kalaşnikof falan yok ki" demiştim.
"Kalaşnikofları nereden buldun?" demişti bu yaralı genç…
"Almadım ki!" demiştim.
"Öyleyse neden seni buraya getirdiler?" demişti.
"Çünkü bende 60 tane kalaşnikof olduğuna inanıyorlar!" demiştim.
"Eğer ellerinde bilgi olmasaydı, seni buraya getirmezlerdi" demişti.
Ben de ona, "Sen neden buradasın?" demiştim.
"Ben başkanlık muhafızındanım" demişti. "Başkanlık sarayında polistim, o nedenle beni tutukladılar" demişti.
Ancak bu genç dövülmemişti…
Bana "Sana tavsiyem" demişti, "istediklerini ver kendilerine… Çünkü herşey bitti… Kendini kurtarmaya bak" demişti.
Tekrar bu gence dönerek, "Be! Duyman ama ne derim sana?" demiştim. "Bende kalaşnikof falan yoktur!" demiştim.
Bilmiyorum ama bugüne kadar bu gencin bir muhbir olduğuna inanıyorum… Çünkü ben hücredeyken bu sohbet uzun süre devam etmişti – ta ki beni hücreden çıkarıncaya kadar… Beni tekrar yere yatırmışlardı… Ertesi güne kadar böyle devam etmişti.
Bizi 17'sinde tutuklamışlardı – 17sini ve 18ini böyle geçirmiştik… 17sinin gecesi, bizi serbest bırakacaklarını söylemişlerdi. Başkalarını serbest bırakmaya başlamışlar ancak babam, kardeşim ve ben serbest bırakılmamıştık. "Demek ki bizi serbest bırakmayacaklar" diye düşünmüştük. "Bu da, bizi kurşuna dizecekler demektir" diye düşünmüştük – eğer başkalarını serbest bırakıyorlar ve sizi tutuyorlarsa…
Benim köyümden EOKA-B'cilerden birisi gelerek "Dinleyin" demişti bize, "Benim gözetimimde sizin serbest bırakılmanızı sağlayacağım – ancak serbest bırakılmanızın tek nedeni, köylülerimize sizin sağ olduğunuzu söylemenizdir… Çünkü Kostas Mişaulis gibi çokluk etliye sütlüye karışmayan birisi öldürülünce köylüler dehşete kapıldılar ve "Kosta gibi birini bunlar öldürdüyse, geriye kalana neler yaparlar!" demeye başladılar… Demek ki hepsini öldürdüler" diyorlar…"
İşte bu nedenle köy karışmıştı…
Bu EOKA-B'ci bize, "Kahvelere gideceksiniz ki görsünler, ölü değilsiniz, sağsınız. Ondan sonra evinize gideceksiniz. Ev hapsinde tutulacaksınız. Evden dışarı hiç çıkmayacaksınız – ben size söyleyinceye kadar hiçbir yere gitmeyeceksiniz" demişti.
Deftera'ya doğru yürümüştük. Orada bir olay daha olmuştu… Uzun lafın kısası bu adamı alt edebilir, silahını alıp onu orada öldürebilirdik… Kardeşimle ben onun arabasındaydık, o arabayı sürüyordu… Silahı vardı. Ben arkasında oturuyordum – tek yapmam gereken boğazından tutup onu çekmekti – ancak böyle yapmadık. O anda başka olay istemediğimize karar verdik. Böylece köye döndük… Babamla kardeşim hemen eve gitmişlerdi, annemle kızkardeşimi görmeye. Bense kahvehanede kalmıştım.
Kahvehanede bir masaya oturmuştum, bir EOKA-B'ci gelerek başka bir masaya oturmuştu. Kalaşnikofunu da sandalyenin dalına asmıştı! Bir de tabancası vardı…
Kahveciye, "Bir orta kahve bana, bir kahve de ona" demiştim.
Dönüp dik dik bakmıştı bana bu EOKA-B'ci ve "Senin kahveni istemem" demişti.
Kahveciye dönüp "O zaman ona kahve getirme" demiştim.
Başkalarının gözünde itibarını kaybetmiş olduğunu o anda anlamıştım…
Çünkü kahvehanede pek çok insan vardı, aralarında AKEL'ciler de vardı… Başka kahvehanelerden insanlar da bizi görüp bakmaya gelmişlerdi… "Kim geldi? Kim hayattadır? Kim hayatta değildir?" diye bakmaya gelmişti insanlar. Yani insanlar kahvede toplanmıştı.
Ancak benim oturduğum masada kimsecikler yoktu! Herkes mesafesini koruyordu!
Bir yeğenimi gördüm kahvehanede, bana bakıyor ama yanıma gelmiyordu! Çünkü EOKA-B'ci adam oradaydı!
Böylece yeğenime dönerek, "Be yeğen, gel be buraya! Yanaş da bulaşıcı değildir ya!" demiştim… Böylece yeğenim benim oturduğum masaya gelmişti! Üstümde hala kanlı gömleğim vardı…
Yeğenim bana, "Neler oldu?" diye sormuştu.
"Ah! Suratımın üstüne düşüp burnumu kırdım!" demiştim… "Ayağım takıldı da düştüm!" demiştim…
Herkes bize bakıyordu…
EOKA-B'ci adam, "Kendini akıllı sanıyorsun!" demişti…
Ona dönerek, "Bir dakika!" demiştim. "Onlara ne anlatmamı istiyorsun? Beni öldüresiye dövdüğünüzü mü anlatayım? Eğer beni dövdüğünüzü söylersem canın sıkılacak, suratımın üstüne düştüğümü söyleyinca da kendini akıllı sanıyorsun ha diyorsun… Onlara neyi anlatayım?" demiştim.
"Ağzın çok büyüktür senin" demişti bana…
"Evet" demiştim… "Ağzım büyüktür biraz… Ne yapmamı istersin?" demiştim.
Sonra da yeğenime dönerek, "Yeğen, biz birkaç şanslı insandan biriyiz" demiştim. "Bizim kadar şanslı olmayan pek çok insan vardır… Geri döndük ama bundan sonra ne olur, bilemem…"
Kahvehanede bir radyo vardı…
"Eğer o radyoyu yabancı bir istasyona çevirirsek, inanırım ki bu haftasonuna kadar bir işgalin olduğunu söyleyecektir bize" demiştim.
EOKA-B'ci adam "Husolasın!" diye bağırmıştı bana!
"Tamam" demiştim.
Orada sohbet etmiş, birkaç kişiye neler olup bittiğini anlatmıştım. Çok fazla detaya girmeden anlatmıştım…
Sonra bize "Şimdi hastaneye gidip kan vermemiz lazım" demişlerdi. Çünkü pek çok yaralı vardı.
Bu size anlattıklarım işgalden önceydi.
Böylece kan vermek üzere hastaneye gitmiştik… Hastane tepeden tırnağa doluydu! Yaralılarla dolup taşıyordu!
Hastaneye girdiğim zaman, benim bulunmuş olduğum askeri kamptan tanıdığım bir kişi beni görmüştü. EOKA-B'ciydi bu adam – gelip beni kucaklamıştı! Çok heyecanlanmıştı beni görünce! Beni de kendilerinden birisi sanmıştı! Beni görmekten o kadar mutlu olmuştu ki! Derhal anlamıştım, bu adamın beni EOKA-B'ci sandığını… Bana hükümetin devrilmesinden ne kadar mutlu olmuş olduğunu anlatmaya başlamıştı! Ben kan vermeyi henüz tamamlamıştım.
Bana dönüp "Biliyor musun kim var burada?" demişti.
"Kim var?" demiştim.
"Komutan Ermis var!" demişti.
Ermis, Girne'dendi. Askerliğimi yapmış olduğum kampta komutandı… Ermis Hristodulu…

SORU: EOKA-B'ci miydi?
SPİRO KONSTANTİNU: Hayır, değildi… Makarios taraftarıydı. EOKA-B tarafından tutuklanmış ve bacaklarından vurulmuştu… Sonra bir askere onu öldürmesi için emir vermişler fakat bugüne kadar bilinmeyen bir nedenden ötürü o asker, bu komutanı öldürmemişti. Pek çok kereler bu hikayeyi televizyonlarda anlattı Komutan Ermis…
Ancak askerdeyken komutanımız olduğu için ben bu EOKA-B'ciye, "Sana inanmıyorum!" demiştim.
"Dur seni götüreyim da göresin kendini!" demişti bana… "Dur da gösterecem sana" demişti.
Böylece hastanenin içinden geçmiştik… Ve Grivasçıları ve Makariosçuları nasıl ayırmış olduklarını görmüştüm…
Makariosçulara bakan yoktu…
Yalnızca Grivasçılar yani EOKA-B'ciler tedavi ediliyordu…
Diğerlerine dokanılmıyordu, ölüyorlardı…
Ve tepeleme doluydu hastane…
Koridorlarda bile insanlar vardı…
Böylece Ermis'i görmeye gitmiştik.
Ermis'in yatağını bulduk, "Komutanım nasılsın?" demiştim ona…
Ermis bana bakmış, yanımdaki EOKA-B'ciyi görünce beni de onlardan biri sanmıştı!
Şimdi ona onlardan biri olmadığımı nasıl söyleyecektim?!...
Bugüne kadar hakkımda neler düşündü, bilmiyorum!
Ona dokandım ve "Umarım herşey yolunda gider, inşallah buradan sağ çıkarsınız" dedim kendisine…
Çok duygulanmıştım ama herhangi bir şey yapabilecek durumda değildim!
Sadece sabırlı olması için ona cesaret vermeye çalışıyordum!
Ermis de bana bakarak, ne olup bittiğini anlamaya çalışıyordu!
İri yarı bir Yunan vardı, hastane sorumlusuydu, adı Danos'tu…
Beni bu EOKA-B'cinin yanında görmüştü, hastanede Makariosçuların bulunduğu bölümde, kasaplığın olduğu bölümde yani…
Danos yanımdaki EOKA-B'ciye "Bu da kimdir?" diye kızmıştı…
EOKA-B'ci adam da kendisine "Filanın kardeşidir bu" demiş ve bir EOKA-B'cinin adını vermişti…
Bugün hala o EOKA-B'cinin beni başka biriyle karıştırıp karıştırmadığını bilmiyorum…
"Goççino'nun kardeşidir bu" demişti…
Goççino'nun kim olduğunu bile bilmiyordum ben!
Ancak beni kurtarmıştı!
1974'ten sonra bu adama ne oldu bilmiyorum, ondan sonra bir daha görmedim kendini…
Ancak onu askerden tanıyordum, aynı birlikteydik Girne'de…
Zamanımın çoğunu Girne'de geçirirdim işgal oluncaya kadar…
Böylece hastaneden ayrıldım ve köye geri döndük.
Eve gitmek yerine – çünkü ev hapsindeydim – kahvehanenin yanındaki bir eve gitmiştim. Bir akrabamıza aitti bir ev ve damı düzdü… Genç bir çocukları vardı… Annesiyle babası hemşire olduğu için hastaneye gitmişlerdi… Çocuk yalnızdı yani evde… Oraya gidip dama çıkmıştım. Sırtüstü yatmıştım dama… Aşağıdaki EOKA-B'cileri görebiliyordum ama onlar beni göremiyordu…
Onları görebiliyordum, onlar beni göremiyordu, damdaydım çünkü ama onların konuşmalarını duyabiliyordum çünkü çok yakındık…
"Falana ne oldu? Filan yere gitti mi?" diyorlardı.
Bir tanesi "Spiro'yu kaybettim… Spiro nerdedir, bilmem" diyordu bir tanesi.
Çünkü "Şimdi gidip silahları çıkaracaklar ve bizi vuracaklar" diye düşünüyorlardı hakkımızda… Korkuları buydu. O nedenle tam olarak nerede olduğumuzu bilmek zorundaydılar ama ne yapacaklarını da bilemiyorlardı. Ben damdan onları dinliyordum. "Sabaha kadar burada kalmayacağım" diye düşünüyordum. Sabah olmadan evime dönmüştüm… Ve uyudum çünkü kaç gündür uyumuyordum. Ama uykuya dalmadan önce radyoyu açmıştım. İngilizce konuşulan bir istasyon buluncaya kadar kanalları gezdim… Birkaç haber bültenini dinledim. Ve "Haftasonundan önce işgal bekleniyor" diyorlardı… "Cumartesi'nden önce" diyorlardı.
Radyoyu kapatmış ve uykuya dalmıştım.
20 Temmuz 1974'te sabah uyandığımızda radyo önce sanki hiçbirşey olmamış gibi sabah duası yapıyordu… Halbuki işgal ve öldürmeler başlamıştı…
Bundan biraz sonra sabah saat 06.00'da radyo işgalin başladığını ve insanların askere çağrıldığını duyuruyordu! 18-40 yaş arası erkeklerin bağlı oldukları birliklere gitmesi yönünde çağrı yapıyordu radyo…
Kalktık, kardeşime "Askeri kıyafetlerimizi giyinip gidelim" demiştim. Askerliğimi henüz birkaç hafta, birkaç ay önce tamamlamıştım… Giyindim ve köyün merkezine doğru yürüdüm… Ben, kardeşim ve kızkardeşimin eşi, bizi Lefkoşa'ya götürecek otobüsleri bulmak için köy merkezine gidiyorduk.
Senin de bildiğin o Bay K. gelişimizi görmüştü… Bize dönerek, "Be! Gidip o kalaşnikofları getirin hade! Onlara ihtiyacımız vardır!" demişti! "Türkler geldi! Şimdi o silahlara ihtiyacımız vardır!" demişti… Hala bizde silah olduğunu zannediyorlardı! EOKA B, bizde hala silah olduğuna inanıyordu! Bizde silah falan yoktu oysa…
"Bizde kalaşnikof falan yoktur!" dedik kendisine… "Kaç defa söyleyeceyik size, bizde silah yoktur!" dedik.
Bay K. gene "Orada boşu boşuna paslanacaklar, o silahları şimdi kullanmazsanız, ne zaman kullanacaksınız?" diyordu!
Sonra bizi ayırdılar – ben başka bir yöne, kardeşim ve köyümden insanlar bir başka yöne gönderilmiştik.
Kaotik bir ortam vardı – EOKA B'ciler hala işbaşındaydı ancak ne yaptıklarını kesinlikle bilmiyorlardı.
Normal askeri personel ortalarda görünmüyordu…
Binlerce insan Cikko Okulları'nda toplanmışlardı ancak hiç kimse bundan sonra ne yapılacağını bilmiyordu…
Türk hava kuvvetlerine ait savaş uçakları uçuyor ve Lefkoşa'nın her tarafını bombalıyordu, biz de kolay bir hedeftik… Havaalanının üstünden uçuyorlardı, bu da bizden yaklaşık 10 kilometre kadar uzaktaydı… Canları çekerse bizi birkaç dakika içinde bombalayabilirlerdi…
Birkaç saat sonra yakınlardaki bir depodan yüklenmiş bazı silahların bulunduğu bir kamyon gelmişti. Silahlar yağ içindeydi ve bizim onları temizleyecek herhangi bir durumumuz yoktu. Bir Bren aldım ve bunu temizlemeye çalıştım, bu hiç de kolay bir iş değildi…
Bundan bir saat kadar sonra bir Kıbrıs ordu subayı gelmişti – çok büyük stres altında olduğu görülüyordu… Bu adamın adını biliyordum çünkü tanınmış birisiydi ancak onunla hiç tanışmamıştık.
Gönüllülerin bazı kamyonlara binerek Ayvasıl köyüne gitmelerini, Lefkoşa'nın kuzeybatısındaki Ayvasıl'da şiddetli çarpışmalar olduğunu söyledi…
Ben henüz tanıştığım bir şahısla birlikte kamyona atladım – bu şahsın adını bilmiyordum ancak Bren'i kullanmak için iki kişiye ihtiyaç olduğu için biz de bir takım oluşturmuştuk.
Bu oluncaya kadar vakit öğleden sonra olmuştu, biz hiçbirşey yeyip içmemiştik…
Köyden bir arkadaşım bana yaklaşarak, "Bu kamyonlara binen herhangi bir EOKA-B'ci gördün mü?" demişti. O anda birşeylerin tahminimden daha da ötü olduğunu kavradım… Bu kaos bir tesadüf değildi, o insanlar ya haindiler ya da tam olarak neler olup bittiğini biliyorlardı…
Cehennemde geçireceğimiz üç gün sonra bize başçılık eden Kıbrıslı yüzbaşı Yunan cuntasının bizi Türkler'e sattığını açıkça söylemişti. Aslında bu Kıbrıslı yüzbaşı Yunan subayının karşısına dikilmişti – bu Yunan subayı sürekli olarak bizi bazı tepeleri ele geçirmeye göndermekteydi…
Kıbrıslı yüzbaşı bu Yunan subayına "Eğer beni öldürmek istersen öldür ama bu masum genç insanları öldürmekten vazgeç" demişti. Sonra da tabancasını bu Yunan subayına vermişti.
Bunun nedeni önümüzde bulunan tepeleri her alışımızda, bu Yunan subayının bizi geri çağırması ve sonra da aynı şeyi tekrarlamamızı istemesiydi! Ancak her defasında on kadar askerimizi kaybediyorduk, hiç nedensiz!
Buna tanık olduktan sonra Türk işgalinin, EOKA-B'nin başlatmış olduğu şeyin devamı olduğu hakkında kafamda herhangi bir kuşkuya yer kalmamıştı…
Hükümeti devirmelerinin nedeni hiçbir şekilde ENOSİS değildi. Yunan cuntası, Türk hükümetiyle aynı plan hakkında ANLAŞAMAYA varmıştı… Yunanistan ve Türkiye adayı bölerek, her biri bir parçasını alacaktı!
Lefkoşa'ya geri geldikten sonra yanımdaki genç insanın tam bir sinir krizi geçirdiğini görmüştüm. Hayatımda bir insanın tam bir sinir krizi geçirmesine hiç tanık olmamıştım daha önce…
Köyüme dönmeye çalışırken, zeytin ağaçlarının altında kaygı içinde, çok korkmuş insanlar görmüştüm…
Onlara yaklaşarak nereden geldiklerini sormuştum, hepsi de ağır çarpışmaların olduğu köylerden kaçarak buraya gelmişlerdi. Anneler evlatlarını ve kocalarını kaybetmişti. Açtılar, susuzdular ama en önemlisi çok korkmuşlardı ve ağlıyorlardı…
Her bir zeytin ağacının altında çocuklu aileler vardı, ağlıyorlardı ve korkularını gözlerinden okuyabiliyordunuz…
Evimize gittim ve annemden birkaç tavuk kesmesini, bulabileceği en büyük kazanda bunları pişirmesini ve suyuna mümkün olduğu kadar çok makarna salmasını istedim… Üstümdeki azıcık parayla bakkala giderek alabileceğim kadar çok makarna aldım. Hepsini pişirdik, küçük kamyonetimize yükledik bunu ve yedirebileceğimiz kadar çok insanı yedirmeye çalıştık.
Kaybedilen bir savaştı bu – getirdiğimiz yiyecekler asla yetmezdi bu insanlara…
Tekrar askere dönmem gerekiyordu, bu yüzden köyden ayrılarak yeniden Lefkoşa'ya gitmiştim.
Nereye gideceğimi bilmiyordum, böylece stadyum yakınlarında bir ordu merkezinin bulunduğunu bildiğim bir yere gittim.
Askerliğimi yaptığım kamptan tanıdığım üç kişiyi görmüştüm orada. O sabah Girne'den gelmişlerdi. Bizim kampımız Glitotissa denen yerdeydi – bu da işgalin başlamış olduğu noktaydı…
Bundan sonra olanlarla ilgili bir kitap yazabilirdim ancak sözünü etmek istediğim şey, bulunduğumuz yerden yarım kilometre uzaklıkta Genel Hastane vardı. Kan vermeye gitmiştik çünkü radyodan sürekli çağrı yapılmaktaydı… Hastane, vücut parçaları kopmuş yaralılarla doluydu, koridorlarda ölüler vardı ve morg da doluydu… Bizden ölüleri bir kamyona yüklememiz için yardım istenmişti. Böylesi bir deneyim kadar insanı insanlıktan soğutacak başka bir deneyim yoktur sanırım… Bunun detaylarını bugüne kadar tekrar edemiyorum, anlatamıyorum – sadece bunu düşünmek bile beni hasta ediyor…
Bundan bir gün sonra ailemizden birisini teşhis etmemiz istendi ancak vücudu yoktu, sadece yüzüğü ve saati vardı…
Hastanedeki o ölü bedenlerden kurtulmak istemelerinin nedeni, gelmekte olanlar için yer açmaktı…
Ağustos'taki ikinci işgalden dönünceye kadar evimiz göçmenlerle dolmuştu, otuzdan fazla insan evimizde yerde yatıp kalkmaktaydı…
EOKA-B'ciler bizim savaştan dönmekte olduğumuzu, üstelik bu kez elimizde silah olduğunu görünce paniğe kapılmışlardı.
Derhal askeri polisi göndererek silahlarımızı teslim etmemizi sağladılar, sonra da bizi tekrardan orduya aldılar!
EOKA-B'cilerden intikam alma fikrinin birkaç gün kafamızda dolaşıp durduğunu itiraf etmeliyim ancak o kadar çok ölüm görmüştük ki, bunun ötesi bizi rahat ettirmeyecekti.
Ağustos 1974'ten sonra olaylar beni uzun süre etkisine almıştı ama hala hayattaydım ve şanslı olanlardan birisiydim…
Benimle birlikte Girne'de askerliğini yapmış olan arkadaşlarımın çoğu öldürülmüş, bazıları ise yakalanarak Türkiye'deki hapishanelere götürülmüşlerdi. Onların da anlatacak öyküleri vardır. Birkaç tanesini Avustralya'da buldum ve temasımızı sürdürüyoruz…
Bu satırları okuyan herhangi birisine sonuç olarak şunu söylemek istiyorum: EOKA-B ile Yunan cuntasının Kıbrıs'ta yaptıkları, yalnızca planlanmış olan oyunun "birinci sahnesi"ydi ki bu Türk işgaliyle "ikinci sahnede" devam ettirilecekti.
İngilizler bizleri 50'li yıllarda bölmüşlerdi, 1963-64'te herşeyi yüzümüze gözümüze bulaştırmıştık…
1974'ün mimarları Amerikalılar'dı, bunu uygulayanlar da Yunanlılar ve Türkler'di… Bizlerse her nasılsa bu plana uymuştuk.
Düşman veya kurbanlar da bizlerdik, biz Kıbrıs halkı – birbirmize saygı göstererek ve anavatanlarımızla barış içinde yaşamak isteyen biz Kıbrıs halkı…
EOKA B veya TMT veya başka ülkelrin gizli servislerine katılmış olanlar gerçek Kıbrıslılar değildir. Kendilerine "vatanseverler" diyorlar ancak çektiğimiz acılardan, HEPİMİZİN çektiği acılardan onlar sorumludur.
Ben intikam peşinde değilim, intikam aramıyorum ancak tarih kitaplarında gerçeğin yazılmasını görme umudu taşıyorum…
1963 veya 1974 ve hatta 50'li yılların olaylarını yaşamış olanlara, düşmanın komşu köyde olduğuna inanmaktan vazgeçmelerini söylüyorum… Böyle düşünmek fazla naifçe olur…
Düşmanımız, bizim AYNI halk olduğumuzu, tarihsel nedenlerden ötürü Hristiyan veya Müslüman olduğumuzu anlamayı başaramamaktır. Hem kültürümüz, hem de genetik yapımız aynıdır. HERHANGİ bir bölünmenin barışa ve refaha yol açmayacağını anlamamızın vakti gelmiştir. Ancak tek bir halk olarak gerçekten birleştiğimiz zaman iyi birer yaşam sürebileceğiz…

SORU: Avustralya'ya ne zaman gittiniz?
SPİRO KONSTANTİNU: 1978'de gittim. Amerika'ya gidecektim ancak geç kalmıştım savaştan ötürü – İngiltere'ye gittim ve bazı sınavları geçerek orada yol ulaşım mühendisliğine girdim.
İngiltere'deyken kalbimde bir sorun olduğundan emindim… Böyle oturup konuşurken aniden kalbim hızlanıyor ve duruyordu! Bir süre sonra yeniden kalbim atmaya başlıyordu.
Semmeris Hastanesi'ne gittim Londra'da ve doktora "Kalbim rahatsızdır" dedim.
Doktor bana baktı – henüz 21 yaşındaydım…
"Neden kalbinin rahatsız olduğunu düşünüyorsun?" dedi bana.
"Çünkü semptomlar bunu gösteriyor" dedim.
"Kalbini muayene edeceğim" dedi bana.
"Bu bir eğitim hastanesidir, birkaç öğrenci de çağırabilir miyim?" demişti.
"Tabii" demiştim, "umurumda değil, yeter ki kalbimi muayene edin çünkü kalp hastasıyım ben…"
Bir makineyle kalbimi muayene etti ve "Senin kalbin normaldir" dedi bana.
"Ama normal değil ki! Şimdi siz buradasınız diye böyle" demiştim.
"Nerelisin sen?" demişti bana.
"Kıbrıs'tanım" demiştim.
"İngiltere'ye ne zaman geldin?" demişti.
"Birkaç hafta önce" demiştim.
O zaman doktor bana "Oğlum" demişti, "burada savaş yoktur! Sakin ol! Rahatla…"
Doktora kızmıştım çünkü söylediklerimi dikkate almadığına inanmıştım!
"Ama doktor bey!" demiştim, "bu her gün oluyor!"
"Rahatla oğlum" demişti bana doktor, "bu altı aya kadar böyle devam edebilir… Hatta bazılarında iki sene da sürebilir… Ama sen bunu altı ayda atlatırsın!"
Oradan çok büyük bir düşkırıklığı içinde ayrılmıştım… Çünkü kalp hastası olduğumdan emindim!
"Belki de bir kalp krizi geçirip öleceğim ve doktor da haksız çıkacak" diye düşünüyordum.
O günlerde her gün Kıbrıs için gösteriler yapılmaktaydı…
O kadar öfkeliydim ki gösterilere her katıldığımda polisle mutlaka bir kavgaya karışıyordum! Ve tutuklanıyordum!
Bir kere tutuklanmıştım, iki kere, üç kere… Bizi suçluyorlar sonra da serbest bırakıyorlardı.
Ben gösterilere katılıyordum, bulunduğum kolejdeki Kıbrıslılar örgütünün başkanlığına seçilmiştim. Ondan sonra da gösterilere ben öncülük etmekteydim… Ancak tüm bu gösterileri Londra'daki Amerikan Büyükelçiliği'ne karşı yapıyorduk çünkü herşeyin olup bittiği yerdi orası.

SORU: Mastermind…
SPİRO KONSTANTİNU: Evet… Türkiye Büyükelçiliği'ne gitmiyorduk, Amerikan Büyükelçiliği'ne gidiyorduk gösteri yapmak için kendilerine karşı…
Bir gün böylesi bir gösteride, Hyde Park'ta konuşma yapmıştım – birisi benden birkaç söz söylememi istemişti, ben de konuşmuştum.
O günlerde amcamın evinde kalmıyordum artık, başka bazı arkadaşlarla bir apartman dairesi kiralamıştık… Günün birinde kapı çalmıştı… Kapıyı açınca karşımda iki tane sivil giyimli polisi bulmuştum… İngilizdiler…
"Sen Spiro Konstantinu musun?" demişlerdi.
"Evet" demiştim.
"Tutuklusun" demişlerdi, "bizi takip et…"
Aman Tanrım! Kıbrıs'ta yaşadıklarımı gene yaşıyordum işte burada!
"Ne yaptım ki?" diye sormuştum kendilerine.
Rover marka bir araba bizi bekliyordu, bir şöför vardı, arkaya iki polisin arasına oturtmuşlardı beni, bir polis de öne oturmuştu. Dört polis vardı arabada benimle birlikte! Holborn'daki polis karakoluna götürmüşlerdi beni.
Beni sorguya aldıklarında bunun herhalde Kıbrıs'la ilgili olduğunu düşünüyordum.
Bana "Londra'daki bağlantıların kimlerdir?" demişlerdi.
Ben de "Ne bağlantısından söz ediyorsunuz?" demiştim.
"Nereden bahsettiğimizi biliyorsun" demişlerdi.
Çavuşa baktım, "Nereden bahsettiğinizi bilmem" dedim.
Bu arada beni soymuşlar, sadece iç çamaşırımla bırakmışlardı… Giysilerimi bir sepete koymuşlar, beni bir hücreye tıkmışlardı iç çamaşırlarımla…
"IRA'yla bağlantın var mı?" dediler.
"Kim?" dedim, "IRA mı???"
"Evet" dediler.
"Hayır!" dedim, "ama fena bir fikir değil bu!"
"Komik değil bu" dediler.
"Ben de komik olmaya çalışmıyorum" dedim. "Neden IRA'yla bağlantım olsun ki?" dedim.
O günlerde IRA'nın Londra yer altı trenlerini bombalayacağı yönünde tehditler vardı… Ve bunlar da bizim onlarla bağlantılı olduğumuzu sanmışlardı…
"Çavuş" dedim oradaki çavuşa, "benim IRA'yla bağlantım yoktur çünkü uzun süredir burada değilim ben… Ve ben her zaman IRA'nın İrlanda'da olduğunu sanırdım… Londra'ya gelmiş olduklarını bilmiyordum" dedim. "Bizim herhangi bir toplantımıza da katılmadılar…"
Ben solcuların, Troçkistlerin, Marksistlerin falan toplantılarına katılıyordum… Bizi tek destekleyenler onlardı o zamanlar ve açıkçası aralarında bunların casusları olmalıydı… Böylece nerede oturduğumu öğrenmişlerdi.
Bana "Sınırdışı edileceksin" dediler.
"Ne yaptım ki ben?" demiştim.
"Çünkü sen bu ülke için tehlike arzediyorsun" dediler.
"Çavuş, dinle beni… Bugünlerde siz 100 mil kare toprağa sahipsiniz Kıbrıs'ta, bunlar İngiliz üsleridir. Sizin orada olmaya neden hakkınız var ve neden benim burada olma hakkım yok?" dedim. "Siz izah edin bana, bizimkisi gibi küçük bir adada neden sizin için yer açmak zorunda kaldık? Ve siz benim için alan açamıyorsunuz... Ben size ne yaptım?"
"Kararları ben vermiyorum" dedi bana. "Ama eğer IRA'yla bağlantın varsa…"
Böylece beni tehdit etmeye başlamıştı…
"Sana söylediklerimi duymadın mı?" demiştim. "IRA'yla hiçbir bağlantım yoktur. Herhangi bir şeyle bir alakam yoktur…"
Sorgu böylece devam edip durdu.
Sonra bana "Londra'da başka birisini tanıyor musun?" demişti.
"Evet, yeğenim var" demiştim.
"Yeğenini sormadık sana" demişti.
"Ama yeğenim kimdir, bilir misiniz? Sue Konstantinidis'tir" demiştim.

SORU: Aman! Sue'nun yeğenisiniz demek!
SPİRO KONSTANTİNU: Evet! Babalarımız kardeştir…

SORU: Vay be! Çok uzun yıllardır tanırım Sue Konstantindis'i, annemin de iyi arkadaşıydı… Benim çok iyi bir arkadaşımdır…
SPİRO KONSTANTİNU: Evet, birinci yeğenimdir.
"Numarasını biliyor musun?" demişti bana.
"Evet" demiştim.
Böylece polis, Sue'ya telefon etmişti.
Suzy olmasaydı, sınırdışı edilecektim!
Polis karakoluna gelmişti Sue ve beni oradan çıkarmıştı.
Sue'nun babasıyla babam kardeşti – Sue'nun babası İkinci Dünya Savaşı'na katılıp savaşmıştı… Çok saygı gören birisiydi Sue – hatta Saray'dan bile takdir almıştı… Bunu biliyor musun bilmem ama Prens Charles ona bir takdirname vermişti…
O günlerde İçişleri Bakanlığı'nda irtibat memuruydu – İçişleri Bakanlığı'nda bir ofiste pasaportlara bakarak kimin göçmen olduğuna, kimin olmadığına karar vermekteydiler, Sue da işte orada irtibat memuruydu. Yönetimin güvendiği bir şahıstı Sue. Beni oradan çıkardı ve bana "Dinle" dedi, "biraz sakin ol… Aksi halde bilirsin ne olacak… Bu insanların sorunları vardır, başlarında IRA sorunu var, sen varsın, başkaları var… Şimdi yaptıklarını aynı şekilde yapmaya devam edemezsin" demişti…
"Tamam" demiştim. Ondan sonra da öyle davranmıştım çünkü düşünmüştüm ki eğer beni sınırdışı ederlerse nereye gidecektim, ne yapacaktım? Üniversite eğitimimin ortalarındaydım, bir kez sınırdışı edilirsem yarım kalacaktı eğitimim, geri dönemeyecektim… Ailem o günlerde Avustralya'ya göç etmişti – ben de Avustralya'ya gitmek için başvuru yapayım bari diye düşünmüştüm…
Böylece başvuru yapmaya başlamıştım.
Sonuçta 1978'de Avustralya'ya gitmeyi başarmıştım… İşte bu da benim Britanya polisiyle yaşadığım deneyimdi… Çok tuhaf bir deneyimdi bu çünkü neredeyse sınırdışı ediliyordum. Ama hayat bu, ne yapabilirsin ki?
Avustralya'da yıllar sonra Avustralya Kıbrıs İçin Adalet Komitesi Başkanlığı'na seçilmiştim. Başkan olunca, birkaç toplantılarına gitmiştim, neler söylediklerini dinlemiştim… Birinci yıl, pek çok milliyetçi şey söylüyorlardı. Ancak komitenin adı "Kıbrıs İçin Adalet Komitesi"ydi… İkinci yılda "Bazı şeyleri tartışmamız lazım, bu laflar yerine" demiştim. "Anlamlı tartışmalar yapmamız lazım" demiştim.
"Ne yapmak istiyorsun?" demişlerdi.
"Eğer Kıbrıs İçin Adalet'ten söz ediyorsak, burada neden Kıbrıslıtürkler yoktur?" demiştim.
Gülmeye başlamışlardı! Bana gülüyorlardı, beni naif buluyorlardı!
"Bir dakika, neden gülüyorsunuz?" demiştim.
"Çünkü hiçbir Kıbrıslıtürk gelmez buraya" demişlerdi. "Kıbrıslıtürkler gelip de bize mi destek verecekler?" demiştiler.
Ben de "Tamam da hiç davet ettik mi herhangi bir Kıbrıslıtürk'ü?" demiştim.
"Eh, tanıdığın biri varsa buraya gelecek, davet et kendini bakalım" dediler.
Her Ağustos ayında Kıbrıs'ta, yurtdışında yaşayan göçmen Kıbrıslılar'ın toplantısı yapılır, Kıbrıs'a gelmiştim o yaz. RİK'te bir röportaja katılmıştım, bir arkadaşımla birlikteydim. Oradayken bir kadın kendini tanıtmıştı bana, bir Kıbrıslıtürk'tü bu. Ben de onu Avustralya'ya davet etmiştim… Ona kim olduğumu söylemiş, kartımı vermiştim. "Tamam," demişti, "geleceğim Avustralya'ya…"
Ben bunu çok ciddiye almamıştım… Ertesi sene Brisbane'de yıllık toplantımızı yapıyorduk ki bu yaşadığım yerden binlerce kilometre uzaktadır, bu Kıbrıslıtürk kadın Brisbane'e gelmişti! Adı, Aydın Mehmedali idi…
Bu arada Kıbrıs'tan atanan Yüksek Komiser değişmişti… Yeni bir Yüksek Komiser (elçi) vardı. Yüksek Komiser her zaman bu toplantılara katılırdı ancak bir konuk olarak katılırdı. Çünkü bunlar Avustralyalı örgütlenmelerdi.
Ben toplantıyı, Aydın Mehmedali'ye "Hoşgeldiniz" diyerek açmıştım…
Yüksek Komiser de orada oturuyordu. Bana bakarak "Bu da kimdir yahu?" demişti.
"Dur da daha sonra öğrenecen kimdir" demiştim.
"Hayır, hiç da sonra öğrenmeyecem" demişti bana.
"Neden? Sorunun nedir ki?" demiştim kendisine.
"O, odadan çıkmazsa ben çıkacam buradan" demişti.
"O buradan çıkmayacak çünkü benim konuğumdur" demiştim.
Sonra da Aydın'a seslenerek konuşması için söz vermiştim.
Aydın da Türkçe konuşmaya başlamıştı. Birkaç dakika Türkçe konuştuktan sonra, "Neden mi Türkçe konuştum? Esas sorunumuzu ortaya koymak için" demişti… "Ki o da iletişim sorunudur" demişti. "Dil engeli" demişti. Ve güzel bir sunuş yapmıştı İngilizce olarak.
Benimle Yüksek Komiser arasında oturan şahıs, Avustralya'daki tüm toplumların komitelerinin oluşturduğu federasyonun başkanıydı ve bir avukattı, Avustralya doğumlu bir avukat. Bu avukat baha doğru eğilip "Bir ara vermelisin bu oturuma" demişti… "Konuşmamız lazım…"
Böylece oturuma on dakika ara vermiştik.
Dışarıya çıkınca Yüksek Komiser bana "Şimdi içeriye döndüğümüzde sana karşı bir güvensizlik önergesi verilecek" demişti. "Ve sen artık Kıbrıs İçin Adalet Komitesi Başkanı olmayacaksın çünkü bu göreve uygun değilsin" demişti.
"Yüksek Komiser, senin güvensizlik önergesi vermeye hakkın yoktur" demiştim. "Sen burada sadece bir konuksun… Olanları beğenmediysen, kapı oradadır, evine dön" demiştim.
Yüksek Komiser de bana "Sen neler olup bittiğinin farkında değilsin" demişti. "Seni devirecek oylar bendedir" demişti. "Sana güvensizlik önergesi verecek insanlar elimin altındadır" demişti. "Ve sen devrileceksin… Bu toplantıya başkanlık edemeyeceksin…"
Komitelerin başkanı bana "Spiro" dedi, "içeriye girene kadar istifanı ver" demişti. "Bittin artık…"
Ona, "Bak oğlum, sen Avustralyalısın, Avustralya yasalarının ne olduğunu bilirsin… Sana şimdiden söyleyeyim, burada olup biten herşey, Avustralya Dışişleri Bakanlığı'na bildirilecektir. Çünkü Yüksek Komiser burada yabancıdır, sadece konuk olarak bulunabilir. Sen de onun tarafını tutarak yasayı çiğnemiş oldun. Seni de rapor edeceğim, sana neler olacak, onu da göreceğiz çünkü beni tehdit ettin" demiştim. "Çünkü bu konudaki Avustralya yasasının ne dediğini biliyorsun" demiştim. "Onun yaptığının da yasadışı olduğunu biliyorsun ve onu destekliyorsun. Eğer içeri girdiğimiz zaman bana karşı güvensizlik önergesi verilirse, derhal polisi arayacağım" demiştim. "Ve Avustralya Dışişleri Bakanlığı'nı da arayacağım… İçimizden biri hapse girecek" demiştim…
Komiteler başkanı hemen Yüksek Komiseri bir kenara çekmiş ve beş dakika süreyle kendi aralarında konuşmuşlardı. Ve toplantının devam etmesine karar vermişlerdi!
Toplantıya dönmüş ve normal biçimde devam etmiştik.
Yüksek Komiser'le bu kavgadan sonra Avustralya Dışişleri Bakanlığı'yla bir görüşme istemiştim. O günlerde Avustralya Dışişleri Bakanı da Aleksandr Downer idi!
Bu arada inanmayacaksın ama bu Yüksek Komiser, Kıbrıs Dışişleri Bakanlığı'na benim hakkımda mektuplar gönderiyordu ve bu mektuplarda benim "tehlikeli bir komünist" olduğumu ileri sürüyordu! Bir kez daha! Ben bu mektuplardan haberdar değildim, ta ki birileri bana bu mektupların kopyalarını verinceye kadar! Bu mektuplar Yüksek Komiserlik'te yazılıyor ve çeşitli komitelerde bulunan şahıslara imzalattırılıyordu! Bu mektupları kendisi imzalamak yerine, çeşitli komitelerde bulunan başka Kıbrıslılar'a imzalattırıyordu. Elimdeydi şimdi bu mektuplar! Bunları okuduğum zaman gözlerim başımdan fırlayacaktı sanki de! Bunları bana veren şahıs bazı yerlerini karartmıştı, "Bunları kullanamazsın ama bilmeni istedim ki hakkında böyle bir kampanya var" demişti. Bu mektupları aldım ve Avustralya Dışişleri Bakanlığı'na gittim. Randevu istemiştim Downer'den. Onunla daha önce başka toplantılarım olmuştu Kıbrıs sorunu konusunda ama bu kez durum farklıydı.
"Sayın Bakan" demiştim Downer'e – yalnız gitmiştim oraya… "Bu kez Kıbrıs için bir şey yapmanı istemeye gelmedim. Senden Avustralya'da olan bir sorunu çözmeni istemeye geldim…"
"Nedir?" demişti ve ona bütün hikayeyi anlatmıştım. "Ve işte bunlar da belgeleridir" demiştim… Bu belgelerin çoğu da Rumca'ydı… "Bunlar Yüksek Komiserlik'ten Kıbrıs'a gönderiliyor… Bunları tercüme ettiriniz…"
Avustralya Başbakanlığı'nda personel şefi Yunan bir kişiydi. Şimdi bir senatördür bu adam. Adı Arthur Sinodinos'tur, hala senatördür. O zaman personel şefiydi ve Avustralya hükümetiyle bağlantımdı benim… Herhangi birisiyle görüşmek istediğimde, ona telefon etmem yeterdi, hemen ayarlardı görüşmeyi…
Dışişleri Bakanı'na "Filanın, falanın da haberi var bu işten" dedim. "Sizden bu duruma müdahale ederek onu sınırdışı etmenizi istiyorum" dedim.
"Durumu inceleyelim ve sana bilgi veririz" demişti Downer. Ofisinde iki kişi daha vardı o anda, yanımızda. Birkaç hafta sonra bir toplantı daha yapmıştık.
Beni aramış ve "Çok ciddi konular vardır" demişti.
Ona "Hayır, Sayın Bakan" demiştim, "bu konu basına gidecek" demiştim. "Ve basında ne manşet olacak bilir misiniz? "Eğer Kıbrıs Yüksek Komiserliği, Avustralya'daki Kıbrıslılar'ı idare ediyorsa, İtalyan Yüksek Komiserliği, İtalyanlar'ı idare ediyorsa, Maltalılar da Maltalılar'ı, eski Yugoslavya da Yugoslavyalılar'ı, o zaman sizin işiniz nedir?" diye soracaklar size" demiştim. "Avustralya'da onlarca etnik toplum var, hepimiz etnik toplumlardan geliyoruz – ya siz yöneteceksiniz bu ülkeyi ya da etnik toplumlar" demiştim. "Sizden eylem talep ediyorum. Sizden rica etmeye gelmedim bunu, talep etmeye geldim… Bir şey yapmanızı talep etmeye geldim" demiştim. "Aksi halde yarın basına ve televizyonlara gidecem" demiştim.
O zaman Downer, "Bir dakika" demişti, "eğer şimdi Kıbrıs Yüksek Komiserliği'ne karşı bir hareket yaparsam, bunun sonuçları ne olur biliyor musun? Çok ciddi sonuçları olur bunun" demişti. "Diplomatik bir olay olur bu… Ve büyük bir düşmanlık yaratır" demişti.
"Ne yapacaksınız?" demiştim.
"Onu buraya çağırarak kendisine fırça çekeceğiz" demişti.
"Size işinizi nasıl yapmanız gerektiğini söyleyemeyeceğim" demiştim, "ama bu konuda bir şey yapılmazsa, ben de medyaya gideceğim…"
"Kaygılanma, bu işi bana bırak" demişti Downer.

SORU: Bunlar ne zaman oluyordu?
SPİRO KONSTANTİNU: Sanırım 1999-2000 yıllarıydı…
Her neyse, aradan birkaç hafta geçmişti, Canberra'ya gitmiştim, orada Yunan toplumunun bir toplantısı vardı ve Yüksek Komiser de orada konuşma yapacaktı. Ben de davetliydim bu toplantıya. Ben Yunan değildim ancak nazik biçimde bizi de davet etmişlerdi. Böylece Canberra'ya gitmiştim. Ve Yüksek Komiser gördü beni. Birisini göndererek dışarıda benimle konuşmak istediğini iletti.
Ben onunla konuşmak için dışarı çıkarken, iki de başka Kıbrıslı benimle birlikte dışarı çıkmıştı. Beni dışarı çıkarken görmüş, ne olduğunu bilmeden kalkıp benimle birlikte dışarı çıkmışlardı!
Gidip toplantıdan uzakta bir yere oturmuştuk.
Yüksek Komiseri Avustralya Dışişleri Bakanlığı çağırıp fırçalamıştı… Ve son derece öfkelenmişti buna!
"Neler çevirdiğinin farkında değil miyim sandın?" demişti bana.
Bu adamın adı A… idi. Ona saygı göstermediğimi göstermek için ona küçük ismiyle hitap etmiştim:
"Be A…." demiştim, "yaptıklarımı inkar edeceğimi mi zannettin? Sana taa Brisbane'deyken görüşeceğimizi söylemiştim" demiştim.
"Hatırlarsan odada konuşmuştuk ve sana Kıbrıs'ın mı yoksa Kıbrıslırumlar'ın mı Yüksek Komiseri olduğunu sormuştum. Sen de "Tüm Kıbrıs'ın" demiştin. Aydın da senin temsil ettiğin insanlardan biridir, sana yardım için başvurabilir yani çünkü bir Kıbrıslıdır o" demiştim. "Ve sen onun odada bulunmasını kabul etmiyor musun? Kim oluyorsun da böyle davranıyorsun?" demiştim sana… Kendi işini yapmayı bile beceremiyorsun, yetersizsin bunun için…"
O gün orada, Canberra'da tartışmamız o kadar çirkinleşmişti ki "Sana şimdiden söyleyeyim, Avustralya'daki görev süreni tamamlayamayacaksın" demiştim. "Kıbrıs'taki tüm bağlantılarını da biliyorum senin" demiştim.
O da bana "Beni tanımıyorsun" demişti. "Benim çocuklarımı kim vaftiz etti bilir min? Dışişleri Bakanlığı Genel Direktörü vaftiz etti çocuklarımı" demişti. Kardeşini de tanıyordum. Kardeşi de bir dönem Kayıplar Komitesi'ndeydi…
O yıl tekrar Kıbrıs'a gelmiş ve konuşmak için ayağa kalkmıştım yurtdışında yaşayan Kıbrıslılar toplantısında. Avustralya'daki faaliyetlerimizi anlatmak yerine, Yüksek Komiser'in yaptıklarını anlatmaya başlamıştım toplantıda! Cumhurbaşkanı da oradaydı. "Yurtdışında Kıbrıs'ı temsil eden bazıları çoban bile olamaz" demiştim, "bırakın diplomat olmayı!"
Kardeşi gelerek beni öğle yemeğine davet etmişti. Beni Hilton'a götürmüştü… O gün tesadüf eseri orada bulunan Özker Özgür'le de orada tanışmıştım.
Yüksek Komiser'in kardeşi benden geri adım atmamı istemişti. "Bazı psikolojik sorunları vardır kardeşimin" demişti. Ben de ona, "Psikolojik sorunu varsa, zaten Yüksek Komiser olmamalıdır" demiştim. "Bir kahvehanede açıkça EOKA-B'nin kendisini onlara katılmaya davet ettiğini, bunu reddettiğini çünkü kendisine önerdikleri rütbenin çok düşük bir rütbe olduğunu anlattı kardeşin" demiştim. "Küçük kardeşin işte budur… Sen ona söyle geri adım atsın, bana söyleyeceğine" demiştim. "Böyle birisini Yüksek Komiser yaptınız. Bunu Kıbrıs'ta yapabilirsiniz ama Avustralya'da yapamazsınız" demiştim. "Onunla mücadele etmeye devam edeceğim" demiştim.
Sonuçta Kıbrıs hükümeti ortalığı yatıştırması için gelecek toplantımıza bir bakan göndermişti, Manolis Hristofidis'i göndermişti… Kıbrıs hükümeti beni dışlamak için harekete geçmişti, aleyhime oyları toparlamışlardı, bunu biliyordum. Pek çok kanıt toplamıştım, bunları Avustralya basınına verirseydim, epeyi bir soruşturma olacaktı… Toplantıdan bir gece önce Hristofidis beni görmeye gelmişti… "Bu, başınıza çok dert açacak" demiştim. "Yüksek Komiseri yarın buradan çıkaramam" demişti. "Açıktır ki ikiniz birlikte olamıyorsunuz" demişti.
"Yani benden istifa etmemi istiyorsunuz" demiştim.
"Pozisyonunu düşün ama öncelikle Kıbrıs'ı düşün" demişti.
"Benim derdim sizin gibi insanlarla" demiştim. "Yarın toplantıya hitap edeceğim, söylemem gerekenleri söyleyeceğim ve ayrılacağım" demiştim.
Ertesi günü toplantıya hitap etmiştim. Benimle aynı masada oturuyorlardı bunlar.
"İşte bunlar Kıbrıs sorunundan bir kariyer yapan şahıslardır" diyerek onları işaret etmiştim elimle. "Eğer Kıbrıs sorununu ortadan kaldırırsanız, bunların yapacak işi kalmayacaktır" demiştim. "Yılda 300 bin dolar kazanmayacaklar, şöförlü Mersedesler süremeyecekler ve bugünkü gibi toplantılara katılmak üzere kendilerine ödenek verilmeyecektir" demiştim. Ve orada bulunanlara sormuştum, "Aranızdan herhangi birisi buraya gelip bu toplantıya katılmak için ödenek aldı mı?"
"Hayır" demişti insanlar.
"Ama bunlar ödeniyor" demiştim. "Biletleri ödeniyor, evden uzakta oldukları için çifte ödeniyorlar, büyük olasılık bu toplantı nedeniyle ceplerine 5 bin dolar girecektir" demiştim. "Sizin cebinize ne girdi?" demiştim. "Şimdi söyleyin bakalım, kim çalışıyor Kıbrıs için? Karar verin, kim çalışıyor Kıbrıs için… Sizin ve benim gibi insanlar. Ya onlar ne yaptılar? Sizi bana karşı çevirdiler… Size şans dilerim… Bunu yapmanız gerekmez, sizi bu dertten kurtaracağım, istedikleri kuklayı oturtabilirler o pozisyona ve birkaç yıl içerisinde Kıbrıs İçin Adalet Komitesi de geçmişte hangi noktadaysa, o noktaya gerileyecektir" demiştim. "Törensel bir pozisyondur bu" demiştim. Ve bunları söyleyip bu işi kapatmıştım. Adaylığımı koymamıştım.
Sonra da Tümer Mimi ve Aydın Mehmedali aracılığıyla tanıştığım onun gibi birkaç kişiyle birlikte çalışmaya başlamıştım, Kıbrıslıtürkler'i davet etmiştik, dört Kıbrıslıtürk davet etmiştik, Kıbrıslı toplumlardan insanlar öykülerini anlatmışlardı, inanılmazdı bu… "Kıbrıs İçin Adalet Komitesi"ne ihtiyacım yoktu, doğrudan insanlar arasında temaslar başlatmıştık… Orada anlatılan hikayeleri anlatsam, ağlarsınız… Ve Kıbrıslırumlar da ilk kez Kıbrıslıtürkler'in hikayelerini dinliyordu.
Benim üzüldüğüm bir nokta vardır: Bu tür etkinliklere olanak sağlamıyor hükümet çünkü o zaman kendi yetersizlikleri ortaya çıkacaktır…
(YENİDÜZEN – Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler - Sevgül Uludağ – 26 Haziran-10 Temmuz 2017)
  • November 5th 2018 at 21:00

“Kıbrıs sorununun özü nedir?”, “What is the essence of the Cyprus problem?” in four languages (Turkish, English, Greek and Spanish) by Gregoris Ioannou…

By Sevgul Uludag

"Kıbrıs sorununun özü nedir?", "What is the essence of the Cyprus problem?" in four languages (Turkish, English, Greek and Spanish) by Gregoris Ioannou…

The Turkish text was translated by me and printed in today's YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories…"
The rest of the texts were shared by Gregoris Ioannou on his Facebook profile…
The four tests in Turkish, English, Greek and Spanish follow:


YENİDÜZEN gazetesi
KIBRIS: ANLATILMAMIŞ ÖYKÜLER…

Sevgül Uludağ

Caramel_cy@yahoo.com


*** Gregoris Yuannu yazdı:

"Kıbrıs sorununun özü nedir?"

*** "Kıbrıs sorununun özü, Kıbrıslırum liderliği ve toplumun çoğunluğunun, Kıbrıslıtürk toplumunu siyasi bir Kıbrıslı entite olarak eşit biçimde varolmasını ve ülkenin geleceği hakkında birlikte karar vermelerini kabul etmeyişidir…"

Daha önce de sayfalarımızda görüşlerini geniş biçimde yayınlamış olduğumuz Kıbrıslırum öğretim görevlisi akademisyen, aktivist ve vicdani redci Gregoris Yuannu, "Kıbrıs sorununun özü nedir?" sorusunu sorduğu kısa bir yazı yazdı. Gregoris Yuannu, sosyal medyada Rumca olarak yayımladığı bu yazısını, ricamız üzerine İngilizce olarak da kaleme aldı… Biz de Gregoris Yuannu'nun bu kısa fakat anlamlı yazısını siz okurlarımız için İngilizce'den Türkçe'ye çevirdik. Gregoris Yuannu, "Kıbrıs sorununun özü nedir?" sorusu hakkında şöyle yazıyor:
"Kıbrıs sorununun özü, Kıbrıslırum liderliği ve toplumun çoğunluğunun, Kıbrıslıtürk toplumunu siyasi bir Kıbrıslı entite olarak eşit biçimde varolmasını ve ülkenin geleceği hakkında birlikte karar vermelerini kabul etmeyişidir…
1950'de Kıbrıs sorununun nedeni buydu, 1963'teki çatışmaya yol açan şey buydu, 1974 trajedisinin arka planında da bu vardı ve bugüne kadar hala herhangi bir çözüme ulaşmamış olmamızın nedeni de budur.
Kıbrıslıtürk toplumuyla ilgili olarak çoğunluğa dayalı iki tane Kıbrıslırum perspektifi ve anlatısı mevcuttur – bunlar birbirinden farklı olsalar dahi, farklı biçimde sorunludurlar. Kimi zaman devletin siyasi hesapları bunları birleştirir ve bu da daha da büyük bir çelişki yaratır. Gözle görülebilecek derecede absürd olmasına karşın bu çelişkinin hala var olmasının nedeni, Kıbrıslırumlar'da egemen olan Kıbrıslıtürkler'in eşitliğini reddeden derin bir özün varlığıdır.
Kıbrıslırumlar'daki anlatılardan birincisi, Kıbrıslıtürk toplumunu Türkiye'nin bir aracı olarak görür ve (sonsuz) düşmanın bir parçası olarak görürler, onları bu "Yunan adası"nda yabancı bir varlık olarak görürler. Bu, Kıbrıslırum derin devletinin pozisyonudur ve Kıbrıslıtürkler'in Kıbrıslılığı'nı inkar eder. 1974 öncesinde bu pozisyon, "düşmanı denize dökme" sloganına kadar vardırılmıştı ve bunun sonuçları da bugün toplu mezarlardan çıkarılan kemiklerdir.
Kıbrıslırumlar'daki ikinci anlatı ise Kıbrıslıtürk toplumunu problemli ve dezavantajlara sahip Kıbrıslı bir öğe olarak görür, onların da Türkiye'nin kurbanı olduğunu ve bir miktar kültürel otonomiyle tolere edilebileceklerini varsayar ancak hiçbir koşul altında anayasayla garanti edilmiş kolektif siyasi hakları onlar için öngörmez.
1974 öncesinde bu pozisyon, Kıbrıs Cumhuriyeti anayasasının iki toplumluluğunu ortadan kaldırmak ve Kıbrıslıtürk toplumunu bir azınlığa düşürmek girişimleriyle kendini ortaya koymuştur. Bu anlatı da, Kıbrıslıtürkler'i kabul edebilmenin koşulu olarak onların Türklüklerini reddeder.
Ancak hem "Rumlar'la Türkler asla birlikte yaşayamaz", hem de "1974 öncesi Türkler'le çok iyi geçinirdik" sözcükleri yarı-gerçeklerdir. Asıl gerçek, (ve bunu açarsak, bütün bir Kıbrıs yaratmak için) pratikte Kıbrıslıtürkler'in siyasi eşitliğini tanımak ve federal bir devlette güç paylaşımı için irade ortaya koymak gerekmektedir.
Diyoruz ki gerçek, her zaman dile getirilmelidir ve biz de bunu yapmalıyız…"
(GREGORİS YUANNU – Türkçesi: Sevgül Uludağ- YENİDÜZEN – 5.11.2018)

http://www.yeniduzen.com/gregoris-yuannu-yazdi-kibris-sorununun-ozu-nedir-13183yy.htm?fbclid=IwAR2jXAqofgFKuqejdfQyKvoTsx_Ez2uuqLMFYQKL3b7VxBDLWWqpCl_1kOc


The English text of what Gregoris Ioannou wrote:

"The essence of the Cyprus problem, we have said it many times, is the refusal of the Greek Cypriot leadership and by extension the majority of the g/c community, to accept the Turkish Cypriot community as a Cypriot political entity with which to co-exist equitably and to co-decide the future of the country. This was the cause of the Cyprus problem in 1950, this led to the conflict in 1963, this was the backdrop behind the 1974 tragedy, and this is until today the reason why we have no solution.
There are two majoritarian g/c perspectives and narratives about the t/c community, differentiated but differently problematic. Sometimes state political calculation unites them creating a great contradiction. But the reason why this contradiction stands, in spite of its apparent absurdity, is the deeper essence of a dominant g/c refusal to accept t/c in terms of parity. The first narrative regards the Turkish Cypriot community as an instrument of Turkey, as a part of the (eternal) enemy, and as a foreign body on this "Greek island". This is the position of the deep g/c state, which denies t/c their Cypriotness. Before 1974, this position culminated in the slogan "the enemy to the sea" and its consequences are the bones that are being excavated today from group graves. The second narrative considers the Turkish Cypriot community as a problematic disadvantageous Cypriot element, a victim also of Turkey, which can be tolerated with some cultural autonomy but in no circumstances with constitutionally guaranteed collective political rights. Prior to 1974, this position culminated in the attempt to abolish the bi-communalism of the constitution and to transform the t/c community into a minority. This narrative denies t/c their Turkishness as a precondition for their acceptance.
But both "the Greeks and the Turks cannot do together" and "we were doing just fine with the Turks before 1974" are half truths. The whole truth (and by extension the creation of a whole Cyprus) is the recognition of political equality in practice and the will to share power in a federal state. We said, the truth must always be said, and we ought to say it."



The original Greek text of what Gregoris Ioannou wrote:

"Η ουσία του κυπριακού, το έχουμε πει πολλές φορές, είναι η άρνηση της ε/κ ηγεσίας και κατ' επέκταση της πλειοψηφίας της ε/κ κοινότητας να αποδεχτεί την τ/κ κοινότητα ως κυπριακή πολιτική οντότητα με την οποία να συνυπάρξει ισότιμα και να συναποφασίσει το μέλλον της χώρας. Αυτή ήταν η γενεσιουργός αιτία του κυπριακού το 1950, αυτό οδήγησε στην σύγκρουση το 1963, αυτό ήταν το υπόβαθρο πίσω από την τραγωδία του 1974, αυτό είναι και μέχρι σήμερα ο λόγος που δεν έχουμε λύση.
Υπάρχουν δυο πλειοψηφικές ε/κ οπτικές και αφηγήσεις για την τ/κ κοινότητα, διαφοροποιημένες μεν αλλά με διαφορετικό τρόπο προβληματικές. Κάποτε η κρατική πολιτική σκοπιμότητα τις ενοποιεί δημιουργώντας μια μεγάλη αντίφαση. Αλλά ο λόγος που αυτή η αντίφαση στέκει παρά τον εμφανή παραλογισμό της είναι η βαθύτερη ουσία μιας κυρίαρχης ε/κ άρνησης της αποδοχής των τ/κ με όρους ισοτιμίας. Η πρώτη αφήγηση θεωρεί την τ/κ κοινότητα ως όργανο της Τουρκίας, ως κομμάτι του (προαιώνιου) εχθρού, και ως ξένο σώμα σε αυτό το «ελληνικό νησί». Αυτή είναι η θέση του βαθέως ε/κ κράτους που αρνείται στους τ/κ την κυπριακότητα τους. Πριν το 1974 αυτή η θέση κορυφώθηκε με το «ο εχθρός στη θάλασσα» και οι συνέπειες της είναι τα κόκαλα που ξεθάβονται σήμερα από τους ομαδικούς τάφους. Η δεύτερη αφήγηση θεωρεί την τ/κ κοινότητα ως προβληματικό μειονεκτικό κυπριακό στοιχείο, θύμα και αυτή της Τουρκίας, το οποίο μπορεί να τύχει ανοχής με κάποια πολιτιστική αυτονομία αλλά σε καμιά περίπτωση με συνταγματικά κατοχυρωμένα συλλογικά πολιτικά δικαιώματα. Πριν το 1974 αυτή η θέση κορυφώθηκε με την προσπάθεια κατάργησης του δικοινοτισμού του συντάγματος και την μετατροπή της τ/κ κοινότητας σε μειονότητα. Αυτή η αφήγηση αρνείται στους τ/κ την τουρκικότητα τους ως προϋπόθεση της αποδοχής τους.
Είναι όμως μισές αλήθειες και το «Έλληνες τζιαι Τούρτζιοι εν κάμνουν μαζί» και το «επερνούσαμεν καλά με τους Τούρκους πριν το 1974». Η ολική αλήθεια (και κατ' επέκταση η δημιουργία μιας ολικής Κύπρου) είναι η αναγνώριση της πολιτικής ισότητας στην πράξη και η βούληση για τον διαμοιρασμό της εξουσίας σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Είπαμε, η αλήθεια πρέπει πάντα να λέγεται, και οφείλουμε να την λέμε…"




Spanish translation of the text of Gregoris Ioannou by Luis Eduardo Mena Puebla here:
"La esencia del problema de Chipre, lo hemos dicho muchas veces, es el rechazo de los líderes grecochipriotas y, por extensión, la mayoría de la comunidad g / c, a aceptar a la comunidad turcochipriota como una entidad política chipriota con la que colaborar. Existen equitativamente y para co-decidir el futuro del país. Esta fue la causa del problema de Chipre en 1950, esto llevó al conflicto en 1963, este fue el telón de fondo detrás de la tragedia de 1974, y esta es hasta hoy la razón por la que no tenemos una solución.
Hay dos perspectivas y narrativas mayoritarias de g / c sobre la comunidad de t / c, diferenciadas pero problemáticamente diferentes. A veces el cálculo político estatal los une creando una gran contradicción. Pero la razón por la cual esta contradicción se mantiene, a pesar de su aparente absurdo, es la esencia más profunda de una negativa dominante de g / c a aceptar t / c en términos de paridad. La primera narrativa considera a la comunidad turcochipriota como un instrumento de Turquía, como parte del enemigo (eterno) y como un cuerpo extraño en esta "isla griega". Esta es la posición del estado g / c profundo, que niega a t / c su chipriota. Antes de 1974, esta posición culminó con el eslogan "el enemigo al mar" y sus consecuencias son los huesos que se están excavando hoy en las tumbas de grupos. La segunda narrativa considera a la comunidad turcochipriota como un elemento problemático desventajoso y chipriota, víctima también de Turquía, que puede tolerarse con cierta autonomía cultural pero en ningún caso con derechos políticos colectivos garantizados por la Constitución. Antes de 1974, esta posición culminó en el intento de abolir el bicomunismo de la constitución y transformar la comunidad de t / c en una minoría. Esta narración niega que su condición turca sea una condición previa para su aceptación.
Pero "tanto los griegos como los turcos no pueden hacerlo juntos" y "lo estábamos haciendo bien con los turcos antes de 1974" son medias verdades. Toda la verdad (y, por extensión, la creación de todo Chipre) es el reconocimiento de la igualdad política en la práctica y la voluntad de compartir el poder en un estado federal. Dijimos que la verdad siempre debe ser dicha, y debemos decirla."
  • November 5th 2018 at 17:12

«Ο Mustafa Mehmet Koukoudi είναι θαμμένος στην Πηγή…»

By Sevgul Uludag

«Ο Mustafa Mehmet Koukoudi είναι θαμμένος στην Πηγή…»

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Φέτος το Φεβρουάριο είχαμε πάει στη Λάρνακα μαζί με την αγαπητή μου φίλη Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά για να παρουσιάσουμε το έργο μας σχετικά με τους «αγνοούμενους» και τους μαζικούς τάφους σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε η Εργατική Δημοκρατία…
Μετά την παρουσίαση μας, ένας Ελληνοκύπριος που δεν είχα δει ποτέ μου πριν, ήρθε και μου είπε «Θα βρουν όλους τους Τουρκοκύπριους που σκοτώθηκαν από την ΕΟΚΑ Β στη Μαράθα-Σανταλλάρη-Αλόα το 1974 εκτός από ένα άτομο… Τελείωσαν τις εκσκαφές;»
«Πως το ξέρεις, ότι ένα άτομο δεν είναι θαμμένο εκεί;» τον είχα ρωτήσει.
«Διότι τον πήραν ξεχωριστά και τον σκότωσαν ξεχωριστά… Ξέρω κάποιον που το ξέρει αυτό…»
«Μπορείς να ζητήσεις τη βοήθεια του; Ίσως μπορεί να μας δείξει το μέρος» του είπα. «Και αν δεν θέλει να δείξει σε μας, ίσως μπορεί να σου δείξει εσένα και μετά, εσύ μπορείς να μας το δείξεις…»
«Σίγουρα, θα προσπαθήσω να βοηθήσω» είπε και ήρθαν άλλα άτομα και μετά είχε φύγει… Δεν κατάφερα να τον εντοπίσω ξανά, παρά τις προσπάθειες μου…
Μίλησα για αυτό με το γιο και την κόρη του Mustafa Mehmet Koukoudi, Ahmet και Djemaliye…
Ο Ahmet μου είπε ότι «Όχι, τον βρήκαμε…» έτσι σταμάτησα να ψάχνω για αυτό το άτομο που γνώριζε κάτι για τον «αγνοούμενο» Koukoudi…
Μετά από μήνες, όταν ο Μιχάλης Θεοδώρου άρχισε να δημοσιεύει «Τα εγκλήματα που έμειναν ατιμώρητα στην Κύπρο» και έγραφε για τη Μαράθα, η Djemaliye, η κόρη του Koukoudi, μου τηλεφώνησε και ζήτησε βοήθεια για να βρει που ήταν θαμμένος ο πατέρας της…
«Μα ο αδελφός σου μου είχε πει ότι τον βρήκατε…»
«Όχι δεν ήταν αυτός… Ήταν κάποιος άλλος… Νομίσαμε ότι ήταν αυτός, αλλά τελικά ήταν κάποιος άλλος… Είχες πει στον αδελφό μου για εκείνο τον Ελληνοκύπριο που είπε ότι ξέρει ότι δεν θα τον βρούμε στον μαζικό τάφο… Μπορείς να τον βρεις για να μας βοηθήσει σε παρακαλώ;» μου είπε…
Έτσι για μια ακόμα φορά, άρχισα τις έρευνες μου…
Ένας από τους Ελληνοκύπριους αναγνώστες μου, μετά τις έρευνες μου για τον μόνο Τουρκοκύπριο «αγνοούμενο» που δεν βρέθηκε στο μαζικό τάφο στη Μαράθα-Σανταλλάρη, μου στέλνει ένα μήνυμα και μου λέει:
«Αγαπητή Sevgul,
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάζεψα, ο Mustafa Mehmet Koukoudi που αιχμαλωτίστηκε από την Μαράθα από την ΕΟΚΑ Β στις 10 Αυγούστου 1974 και μετά έγινε «αγνοούμενος» είναι στην πραγματικότητα θαμμένος στην Πηγή… Όχι στην Περιστερώνα, αλλά στην Πηγή…. Αυτή είναι η μόνη πληροφορία που έχω… Η πληροφορία αυτή έρχεται από κάποιο που ζει και τον οποίο πιστεύω ότι η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων γνωρίζει. Το όνομα του ατόμου αυτού κατά κάποιο τρόπο συνδέεται με αυτά που συνέβηκαν στη Μαράθα.
Το όνομα του δεν είναι ανάμεσα στα 15 άτομα που παρουσιάστηκαν σε Τουρκοκυπριακό πρωτοσέλιδο το 2009.
Όσο για μερικά από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εκεί, εμπλέκονται τρεις στενοί συγγενείς και ένα άλλο άτομο. Για τον ένα από αυτούς, είναι επιβεβαιωμένο ότι ζει στο χωριό … Ο μεγαλύτερος είναι αστυνομικός. Ο τέταρτος, δεν έχω ιδέα που είναι, αλλά υποθέτω ότι είναι γνωστός ανάμεσα στους συγχωριανούς του. Θα προσπαθήσω να επανέλθω το συντομότερο…»
Τηλεφώνησα στη Djemaliye Serdar, κόρη του «αγνοούμενου» Mustafa Mehmet Koukoudi και μίλησα μαζί της…
Μου είπε:
«Το όνομα της μητέρας μου είναι Ayshe Moustafa και του πατέρα μου Mustafa Mehmet Koukoudi… Πρώτα παντρεύτηκαν και ζούσαν στην Περιστερωνοπηγή αλλά όταν ξεκίνησε η ΕΟΚΑ, έφυγαν από εκείνο το χωριό μαζί με άλλους Τουρκοκύπριους της Περιστερωνοπηγής και διασκορπίστηκαν παντού μετά το 1955… Είχαν γίνει πρόσφυγες…
Η μητέρα μου Ayshe Moustafa ήταν από τις Γούφες… Οι γονείς μου είχαν τέσσερα παιδιά: εμένα (Djemaliye Serdar), τον αδελφό μου Ahmet Altemur, την αδελφή μου Afet Arabadji που τώρα ζει στην Αγγλία και τη μικρή μου αδελφή Oldjay την οποία χάσαμε στην σφαγή το 1974… Η ηλικία της αδελφής μου είχε γραφτεί λάθος στο φάκελο της ως «αγνοούμενο άτομο» - δεν είχε γεννηθεί το 1958 αλλά το 1960. Έτσι όταν σκοτώθηκε δεν ήταν 16, αλλά μόλις 14 χρονών…
Στη διάρκεια του 1960-61, είχαν κτίσει προσφυγικά σπίτια στη Μαράθα για τους Τουρκοκύπριους πρόσφυγες της Περιστερωνοπηγής… Εκείνο τον καιρό οι γονείς μου ήρθαν και εγκαταστάθηκαν σε ένα από εκείνα τα προσφυγικά σπίτια.. Το δικό μας σπίτι, όπως επίσης και άλλα σπίτια Τουρκοκυπρίων στην Περιστερωνοπηγή κάηκαν από κάποιους Ελληνοκύπριους μετά το 1955..
Όπως ξέρεις στις 6 Σεπτεμβρίου 2018 είχαμε μια κηδεία και θάψαμε τα οστά της μητέρας μου Ayshe Moustafa και της αδελφής μου Oldjay Moustafa στο Νεκροταφείο Μαρτύρων Μαράθας… Εκείνη τη μέρα όπως ξέρεις τάφηκαν τα οστά 12 από εκείνων που ταυτοποιήθηκαν από τη ΔΕΑ μέσω εξετάσεων DNA… Οι περισσότερες ήταν γυναίκες…
Καθώς θάψαμε την αδελφή μου και τη μητέρα μου δίπλα-δίπλα, ο τάφος δίπλα τους κρατήθηκε άδειος για τον «αγνοούμενο» πατέρα μου Mustafa Mehmet Koukoudi. Επειδή τα οστά του δεν βρέθηκαν στο μαζικό τάφο στη Μαράθα… Το ξέρουμε ότι τον πήραν ξεχωριστά και ότι είναι ξεχωριστά «αγνοούμενος»… Γι αυτό σου το ζητώ και καλώ τους αναγνώστες σου να κάνουν ότι μπορούν για να βρεθεί ο τόπος ταφής του πατέρα μου… Σε παρακαλώ, ζητώ επίσης από την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή να κάνουν ότι είναι δυνατό για να βρουν τα οστά του…
Σε παρακαλώ βρείτε τον τόπο ταφής του το συντομότερο δυνατόν, έτσι ώστε να τον θάψουμε και αυτόν και επιτέλους να βρούμε κάποια ειρήνη – και αυτός και εμείς…»
Έτσι απευθύνω έκκληση σε εσάς αγαπητοί μου αναγνώστες να μου τηλεφωνήσετε, επώνυμα ή ανώνυμα, μπορείτε να παραμείνετε ανώνυμοι αν το επιθυμείτε. Το τηλέφωνο μου στη CYTA είναι 99 966518. Μπορείτε επίσης να επικοινωνήσετε με τη ΔΕΑ αν θέλετε…
Αν δουλέψουμε μαζί, θα μπορέσουμε να φέρουμε κλείσιμο για την οικογένεια αυτή που πονεί…
Αν γνωρίζετε οτιδήποτε για τον Mustafa Mehmet Koukoudi, πείτε μας σας παρακαλώ… Ακόμα και το μικρότερο στοιχείο είναι πολύ σημαντικό σε αυτή τη διαδικασία… Αν υπάρχει κάποιος που ξέρετε, με τον οποίο θα πρέπει να μιλήσουμε, σας παρακαλώ κατευθύνετε μας έτσι ώστε να τον βρούμε και να του μιλήσουμε…
Σας ευχαριστώ όλους για όλη σας τη βοήθεια που προσφέρετε εθελοντικά…

Photo: Mustafa Mehmet Koukoudi

(*) Article published on the 4th of November 2018, Sunday in the POLITIS newspaper. A similar article was published on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on the 8th of October 2018 and here's the link:

http://www.yeniduzen.com/muratagadan-1974te-eoka-b-tarafindan-alinip-kayip-edilen-mustafa-mehmet-kukudi-piyid-13043yy.htm
  • November 4th 2018 at 20:06

The island that lost its innocence…

By Sevgul Uludag

The island that lost its innocence…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Spyros Constantinou was born in July 1953 in Tseri… His father's name was Constantinos Sohpocleous. His mother's name was Irini Constantinou. They had five children, two girls and three boys and Spyros was the youngest… I interviewed him last year when he came for a visit from Australia to Cyprus and it was a huge interview, an eye opener when he told me the stories from Tseri… I would call this series of the interview with him that lasted 12 days when I published double pages each day in Yeniduzen last year in June and July 2017, `The island that lost its innocence`…
His family had become a target of EOKA-B in 1974 when they were arrested and tortured and he would tell me the details of what had happened…
But because Tseri was a place where we found some `missing` Turkish Cypriots from Aredhiou from 1963, I wanted to know what he had heard as a child in those days (he was 10 years old in 1963) and later on in order to understand what actually had been happening in Tseri…
Today I am giving my Greek Cypriot readers a summary of his interview – the actual interview could become a book and his experience is quite unique… I thank him for sharing what he knew with us and wish more people could be as brave… Here is a summary of what he said to me in connection with Tseri…
`My father was a farmer. But the difference between my father and the rest of the villagers was he was the first one that started the industrialization – he was the first one who got a tractor, then a combine and then the olive processing plant – he had a mill and it still stands there… My sister inherited it and transformed it into a fashion centre but she kept some of the old machinery that was in the mill…
I grew up very free, in a typical Cypriot village of the 50s and the 60s, most of the time barefoot… We used to wear shoes on the weekend or if we went to school, some kids went with shoes and some without shoes until the time when plastic shoes came… They used to cost 3 shillings. So everybody had shoes because it was cheap and it was readily available from the cooperative of the village…`
One of the `main characters` of the village was a man named `K.` who had a hideout for EOKA members inside his house. When little Spyros had had to have an urgent appendix operation at the age of 10, just before the intercommunal fighting broke out in December 1963, he had been taken to a private clinic just across the Ministry of Interior – mother of Spyros would see that `K.` was playing `tavli` with the Minister of Interior Yiorgadjis just across the clinic… In those days Yiorgadjis was a big name and this `K.` was very friendly with him, going to the Ministry of Interior to see him every day…
`K. had a team in the village… They would always move together, go to the coffee shop together, sit together, talk only amongst themselves… What was their mission? Surprise surprise! The reports they were giving were not at all about Turkish Cypriots but they were following the `communist stuff` in the coffee shop – their `reports` were about who was communist in the village!`
In those days, the police would find former EOKA members and would ask for `help` when intercommunal fighting began… And this was what had happened in Tseri as well… Spyros says:
`In those days there was no `army`. The police had become a de facto army. And their numbers were not sufficient. That is how they would go to former EOKA members and ask for `help` from them. They were doing this for two reasons. First, these EOKA members knew how to use guns so they did not need training. And the second reason is most probably they were eager and willing to help. So that's how they were going to the well-known persons from the right wing – almost all of them were right wing, asking them to help. That's how they were being involved, for `helping the police`. They were not seen as `paramilitary forces` but as `helping hands/aids for the police`. The land rover would be a car owned by the police and they would have one or two policemen in the front but at the back of the land rover would most probably would be four or five persons with guns and these would be those civilians, the former EOKA men. Some of them we knew from their faces, we knew those from our village but there were others from other villages. We would fear them and would be `respectful` since we were instilled a fear that the `Turkish Cypriots would attack and kill us` - we had only one-sided information, from RIK and the village authorities like the priest and the teacher… So if a few days ago some Turkish Cypriots had shot at some Greek Cypriots and if these guys would pick up guns and go to a Turkish Cypriot village, then you would look at them and say `Thank God that they are protecting us…` So in this way, they became the de facto leadership in the village. You had no choice, where would you go if you had a problem? When they turned into a de facto leadership, they would automatically acquire a political status. Because the high-level hierarchy and ministers were `thanking` them! They were `respecting` what they were doing and were giving them access…`
`… These were the anti-communist McCarthy years… The whole world was chasing `communists`! Our community was almost choking, couldn't even breathe… Be careful, don't do this, don't do that… Don't go there, don't cross to the Turkish Cypriot side! There were at least five different versions of what would happen to you if you accidentally crossed to the Turkish Cypriot side: "He crossed accidentally to the Turkish Cypriot side, laid him on the floor and crushed him with the tractor…` or `They put Bel-Cola bottles up their ….` The stories were so horrible, stories of torture and inhuman stories, you had to be extra careful… Similar stories would be told to the Turkish Cypriots because the source was the same and the boss was the same but we did not know that… And you had to be on good terms with the `Organisation` otherwise your daily life would become very difficult: You would suffer when you would go to the army, they wouldn't give you a job in the civil service, you would never be able to become a teacher since they would not take you there since you needed a `reference` everywhere – and you needed to find a `reference` - and where did these `references` come from? They came from these people in the village… They controlled every aspect of the daily life…`
The discovery of some Turkish Cypriots killed and buried in Tseri would come in bits and pieces over a long period of time to Spyros:
`My father was ploughing the fields… And he asked me not to go in a certain direction of the field. I didn't know why, I was 10 years old… Then the smell came – in those times when a donkey or a big animal died, they used to leave it exposed and the birds would come and eat it… We used to chase the big birds. Vultures… Because they were big birds, it would take time for them to take off so we used to chase and if we caught one, we would tear a feather off and sell it to those who played laouto… If we managed to get one of them, we used to sell it for six shillings…
When I got near the place of the smell, I saw a little thing that stuck up… When I went a little bit closer, I became afraid because I suspected it was something human, maybe a foot… But I didn't get close to it because the smell was horrendous so I ran away. But my father saw me and chased me… I asked him and he said `None of your business…`
My father didn't know anything about it but he suspected obviously what was happening but didn't want to speak to me about it. He never wanted to speak to me about it. So it stayed like that in my mind, not knowing… I didn't know who it was, I didn't know what happened there… I didn't know, I just had this fear…
A little while later, in the coffee shop of the village, there was this man. In those days, as today, they go hunting on Sundays… And they came back after they got some birds or rabbits that they hunted and they were sitting in the coffee shop and they still had their shooting guns and everything and one of them there was shouting about how he executed somebody. And I was sitting at a distance from him. I wasn't part of the conversation, but he was telling the story to somebody and he was shouting when he was talking. So I could hear what he was actually saying. And he was describing this young 20-year-old – he never said he was Turkish Cypriot – but he mentioned the conversation between them… And he said how he was begging him not to shoot him and how he put the shotgun to his head and blew his brains off… And he was saying it in a very loud way and in almost like a `hero` type thing. That's when I heard the second part of the story…
The third part of the story came even later… Later on, there was conversation again in the coffee shop about some Turkish Cypriots that were taken from Aredhiou… And somebody was saying a story in the coffee shop again and he said that they went to this Turkish Cypriot village and they asked them if they had any guns. And they kept on saying no, no, no but the police said to them that `we have information that you do.`
And one of the women turned to the men and this was supposed to be a `joke`, this is why the story was being told and they were laughing about it because apparently the Turkish Cypriot woman turned to her husband in front of the police and said `Why don't you just give them the guns and let them go away? We don't want them…' And they were laughing at her `stupidity` if you want to call it that way, in inverted comas, for `giving away` her husband. So they searched the house and they said they found guns. And then they started beating the husband because they thought there were more guns and again they said the Turkish Cypriot woman spoke and they found more… This is how the story was told… And then they said, they arrested them all… `All`… I didn't know what `all` was… Was it `all` that family? Was it other families? I didn't know how many Turkish Cypriots lived in Aredhiou, I didn't know if there was any there… We didn't know… As I told you, coming to Nicosia was a big deal in those days… And they said they found a cache of weapons in the village and that they arrested the Turkish Cypriots. But they never said they killed them. They never said what they did with them, that was the end of the story that I heard.
Again later on there was a rumour that they brought them to Tseri… And that's when I started connecting the dots… And some years later my brother actually said to me – I don't know where he heard it from – he knew the story with what happened to me with the well and the bodies and the smell – and he said to me `Do you know who was buried in that place?` I said `No…` He said `You remember the guy who was telling the story in the coffee shop? They are the Turkish Cypriots from Aredhiou…`
I said `How do you know that?`
He said `I heard it… It's them…`
But it was rumours… There was no confirmation. Nobody actually stood up and said `These are the people…`
We knew broken bits and pieces of the story but you couldn't connect the dots, you heard the first part and long time later something more, then all of a sudden you start thinking `Is it? But is it?'
We didn't know. So you live with this thing and you put it at the back of your mind and you think, `Maybe, maybe not… Maybe I should shut up, maybe I shouldn't say… But who do I say to? Who do I put this to? There was no one to report it to even if you were suspicious… If you went to the police to report it, they were going to say to you 'What exactly are you saying? Are you saying that something went wrong? Why are you investigating?`…"
I will continue to tell the story of how Spyros experienced 1974 in another article…

30.9.2018

Photo: Spyro Constantinou

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 21st of October 2018, Sunday. My interview with Spyro Constantinou was published in the YENIDUZEN newspaper in Turkish between the 26th of June and 10th of July 2017 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada-10879yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada2-10883yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada3-10887yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada4-10891yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada5-10896yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada-6-10904yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada7-10909yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada8-10914yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada9-10918yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada10-10922yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada11-10926yy.htm

http://www.yeniduzen.com/masumiyetini-kaybeden-ada-12-10938yy.htm
  • October 28th 2018 at 19:20

Επισκόπηση 7-13/01

By Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων


Επισκόπηση 7-13/01

Απεργούν για 6η ημέρα οι εργαζόμενοι στον ΟΣΥΠΑ

13/01
Για έκτη συνεχόμενη ημέρα συνεχίζεται η επ’ αόριστον απεργία των εργαζομένων στον Οργανισμό Συγκοινωνιών Πάφου.Καλούν όπως εξεύρει άμεσα μια λύση
Για έκτη συνεχόμενη ημέρα συνεχίζεται η επ’ αόριστον απεργία των εργαζομένων στον Οργανισμό Συγκοινωνιών Πάφου.

Σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ ο εκπρόσωπος των οδηγών στον ΟΣΥΠΑ Χρίστος Ευαγγέλου ανέφερε πως η απεργία τους συνεχίζεται από την Τρίτη και μετά το υπόμνημα που επέδωσαν στον ΠτΔ στο πλαίσιο της επίσκεψης του στην Πάφο και της δέσμευσης του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη ότι την Δευτέρα θα έχει συνάντηση με την αρμόδια Υπουργό και τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Μεταφορών, αναμένουν εξελίξεις.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε στους εργαζόμενους στον ΟΣΥΠΑ ότι την Δευτέρα θα έχει συνάντηση με την αρμόδια Υπουργό, και με τον Γενικό Διευθυντή, για να εξετάσουν σε ποιο στάδιο βρίσκεται ο διάλογος με τους μετόχους της εταιρείας, με την ελπίδα ότι θα εξευρεθεί ένας τρόπος κάλυψης κάποιων υπερπληρωμών, χωρίς να καθορίζει το ποσό.

Ο κ. Ευαγγέλου ανέφερε πως στο υπόμνημα τους οι εργαζόμενοι επισημαίνουν το τεράστιο πρόβλημα της μη καταβολής του μισθού τους λόγω των διαφορών μεταξύ του Υπουργείου Συγκοινωνιών και της εταιρείας.

Οι εργαζόμενοι στο υπόμνημα τους σημειώνουν πως σήμερα παραμένουν απλήρωτοι για το μήνα Δεκέμβριο , ασχέτως των διαβεβαιώσεων που δόθηκαν από το Προεδρικό τη Βουλή και το Υπουργείο ένα μήνα πριν, και κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί για το μέλλον 250 και πλέον εργαζομένων στην εταιρεία.

Καλούν τέλος τον ΠτΔ όπως εξεύρει άμεσα μια λύση για την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μισθών, καθώς και τη διασφάλιση της εργασίας μέχρι το τέλος της σύμβασης για να δοθεί ένα τέλος και στη δική τους καθημερινή αβεβαιότητα.

Πηγή: http://politis.com.cy/article/apergoun-gia-6i-imera-i-ergazomeni-ston-osipa

Αντιδρά σε επιπρόσθετες συνεισφορές η ΠΑΣΥΔΥ

12/01

Η ΠΑΣΥΔΥ δεν πρόκειται να δεχθεί την επιβολή οποιασδήποτε πρόσθετης συνεισφοράς των εν ενεργεία και συνταξιούχων δημοσίων υπαλλήλων, εκπαιδευτικών και μελών της αστυνομικής δύναμης και του Κυπριακού Στρατού για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και καλεί τον Υπουργό να προχωρήσει άμεσα σε κατάργηση του Κανονισμού 3Α, που εκδόθηκε δυνάμει του περί Ιδρυμάτων και Υπηρεσιών (Ρυθμίσεις και Τέλη) Νόμου του 1978 και 2000, με τον οποίο επιβλήθηκε η υποχρεωτική συνεισφορά ποσοστού 1,5%.

Σε ανακοίνωσή της, η ΠΑΣΥΔΥ αναφέρει ότι σε αντίθετη περίπτωση θα κληθούν τα Συλλογικά Σώματα της Οργάνωσης για λήψη των ενδεδειγμένων μέτρων αντίδρασης.

Ξεκαθαρίζει, επίσης, ότι αμφισβήτησε τη νομιμότητα της υποχρεωτικής συνεισφοράς του 1,5%, θα αμφισβητήσει δε και τη νομιμότητα της συνεισφοράς του 1,7% που προβλέπει ο περί Γενικού Συστήματος Υγείας (Τροποποιητικός) Νόμος του 2017.
Εκφράζει την έκπληξή της για τις δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών όσον αφορά τη συνεισφορά των εν ενεργεία και συνταξιούχων δημοσίων υπαλλήλων, εκπαιδευτικών και μελών της αστυνομικής δύναμης και του Κυπριακού Στρατού, για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και του υπενθυμίζει ότι με σειρά προσφυγών που έχουν καταχωρηθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο το 2013, αμφισβήτησε τη νομιμότητα της κατάργησης του δικαιώματος των δημοσίων υπαλλήλων για δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Επιπλέον, αναφέρει πως απέφυγε οποιεσδήποτε δυναμικές κινητοποιήσεις για την αυθαίρετη επιβολή του 1,5%, εν αναμονή της ετυμηγορίας του Δικαστηρίου.
Πηγή: stockwatch

Επιστολή ΠΑΣΥΚΙ στον Πρόεδρο για τις εισφορές των δημοσίων υπαλλήλων στο ΓεΣΥ

11.01

Τι αναφέρει σε σημερινή ανακοίνωση η ΠΑΣΥΚΙ – Εκφράζει έκπληξη για τοποθετήσεις του Υπουργού Οικονομικών που αφορούν το ύψος των αποκοπών που θα καταβάλλουν οι δημόσιοι υπάλληλοι
Επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας απέστειλε η Παγκύπρια Συντεχνία Κυβερνητικών Ιατρών (ΠΑΣΥΚΙ) αναφορικά με το θέμα των εισφορών που θα καταβάλλουν οι δημόσιοι υπάλληλοι για το ΓεΣΥ.
Σε σημερινή ανακοίνωση η ΠΑΣΥΚΙ εκφράζει έκπληξη για τοποθετήσεις του Υπουργού Οικονομικών σε μεσημβρινή εκπομπή της 10ης Ιανουαρίου, που αφορούν το ύψος των αποκοπών που θα καταβάλλουν οι δημόσιοι υπάλληλοι ώστε να καταστούν δικαιούχοι στη φάση της εξωνοσοκομειακής περίθαλψης του Γενικού Συστήματος Υγείας.
Η συντεχνία θεωρεί ότι «οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις αποδεικνύουν την προχειρότητα με την οποία προσεγγίζονται σημαντικότατοι παράμετροι σε σχέση με τον σχεδιασμό και εφαρμογή του ΓΕΣΥ, όπως οι αποκοπές, καθώς και του τρόπου που λαμβάνουμε ή/και ενημερωνόμαστε για τέτοιου είδους θέματα για τα οποία έχουμε υποβάλει σχετικά ερωτήματα».
Η ΠΑΣΥΚΙ καλεί τον Υπουργό «να εξηγήσει την αντίληψη που έχει καταθέσει ότι τα τελευταία χρόνια οι δημόσιοι υπάλληλοι κατέβαλαν μειωμένες εισφορές καθώς και την πρόταση του μία ομάδα πληθυσμού να καταβάλλει αυξημένες εισφορές έστω και για την περίοδο ενός χρόνου». Όπως υπενθυμίζει η συντεχνία, οι κυβερνητικοί υπάλληλοι δικαιούνταν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από καταβολής την Δημοκρατίας και η αποκοπή του 1.5% έχει γίνει αποδεκτή από τις συντεχνίες στα πλαίσια αλληλεγγύης κατά την περίοδο του μνημονίου.
«Η συγκεκριμένη πρακτική παραγνωρίζει εργασιακά θέσμια αφού ετσιθελικά αφαιρεί εργασιακά κεκτημένα από εργαζόμενους. Η ΠΑ.ΣΥ.Κ.Ι. δεν μπορεί να συναινέσει επί της συγκεκριμένης τοποθέτησης και προς τούτου έχει αποστείλει σχετική επιστολή προς τον εξοχότατο Πρόεδρο της Δημοκρατίας» αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Πηγή: ΚΥΠΕ
πηγή: cyprustimes

Παρέμβαση ΠτΔ ζητούν οι εργαζόμενοι στον ΟΣΥΠΑ

11/01

Συνεχίζεται  για 3η ημέρα η απεργία των εργαζομένων του Οργανισμού Συγκοινωνιών Πάφου  ενώ οι οδηγοί στον ΟΣΥΠΑ θα ζητήσουν παρέμβαση του ΠτΔ με αφορμή την αποψινή του επίσκεψη του στην Πάφο όπου τα τελέσει τα εγκαίνια του "Αττικόν".
Ο εκπρόσωπος των οδηγών  του ΟΣΥΠΑ Χρίστος Ευαγγέλλου σε δηλώσεις του ανέφερε πως η προσπάθεια του Υπουργείου Μεταφορών για εξασφάλιση λεωφορείων από άλλες εταιρείες απέτυχε.
Μετά είπε, “ από παρέμβαση δική μας στους οδηγούς και στις άλλες εταιρείες αυτοί , έχουν αποσύρει το ενδιαφέρον τους για να μεταφέρουν οποιοδήποτε μαθητή από Δευτέρα”.
O κ. Ευαγγέλου κάλεσε το Υπουργείο Μεταφορών να μην επιχειρήσει ξανά να αποταθεί σε άλλες εταιρείες και να προχωρήσει στην εξεύρεση μόνιμων λύσεων. Ακολούθως παρουσίασε στοιχεία από δυο τραπεζικά εμβάσματα που έγιναν τον Δεκέμβριο από την πολιτεία για το ποσό των 424 χιλιάδων ευρώ. Το συνολικό κόστος για τρεις μισθούς είναι υπερδιπλάσιο , ανέφερε ,αφού ξεπερνά τις 887 χιλιάδες ευρώ και συνεπώς δεν έχει δοθεί ολόκληρο το ποσό για τις μισθοδοσίες όπως διατείνονται, ανέφερε.
Επεσήμανε μάλιστα πως οι  εργαζόμενοι θα ζητήσουν την μεσολάβηση του ΠτΔ με αφορμή την αποψινή του επίσκεψη στην Πάφο  με στόχο να εξευρεθεί  άμεσα μια οριστική λύση στο πρόβλημα.
Θα ζητήσουμε είπε από τον κ. Αναστασιάδη να κάνει ακόμη μια προσπάθεια προς όλες τις πλευρές ώστε να βρεθεί λύση για την μισθοδοσία των εργαζομένων και να επαναρχίσουν οι συγκοινωνίες στην Πάφο.
Πρόσθεσε μάλιστα πως για το θέμα των υπερπληρωμών που επικαλείται το αρμόδιο Υπουργείο δεν έχουν καμία σχέση οι οδηγοί .
Εμείς ζητούμε είπε την αποπληρωμή των δεδουλευμένων μας για το μήνα Δεκέμβριο αλλά και για τις ημέρες της απεργίας, για όσο αυτή συνεχιστεί.
Στο μεταξύ το Υπουργείο Μεταφορών εργάζεται για τη λήψη μέτρων για εξυπηρέτηση του κοινού.
Πηγή: stockwatch

ΟΣΥΠΑ: Έκαναν πίσω οι ιδιωτικές εταιρείες

11/01

Δεν θα κινηθούν τελικά από την ερχόμενη Δευτέρα λεωφορεία ιδιωτικών εταιρειών για εξυπηρέτηση των μαθητών στην Πάφο. Αυτό ανακοίνωσε σήμερα ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στον οργανισμό, Χρήστος Ευαγγέλου, τονίζοντας ότι μετά από επαφές που είχαν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων με τους συναδέλφους του των εν λόγω εταιρειών οι τελευταίοι αποφάσισαν να μην ενεργήσουν με τρόπο που θα έπληττε τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στον ΟΣΥΠΑ.
Κατόπιν τούτου, είπε ο κ. Ευαγγέλου, η Πάφος θα παραμείνει χωρίς λεωφορεία και πλέον Υπουργείο Μεταφορών και διεύθυνση του ΟΣΥΠΑ θα πρέπει να βρουν από κοινού λύση στο πρόβλημα που θυματοποιεί κοινό και εργαζόμενους, αντί να αναζητούνται πρόσκαιρες και μπαλωματικές λύσεις.
Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες της Πάφου απέρριψε επίσης τη θέση του Υπουργείου ότι έχει καταβάλει το κονδύλι που απαιτείται και για τη μισθοδοσία Δεκεμβρίου του προσωπικού, αναφέροντας ότι έχουν παραλάβει τα σχετικά τραπεζικά εμβάσματα από τα οποία φαίνεται ότι το κονδύλι είναι το μισό του απαιτουμένου.
«Για τη μισθοδοσία Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου και 13ου μισθού», είπε ο Χρήστος Ευαγγέλου, «απαιτείται ένα ποσό 827 χιλιάδων ευρώ. Από τα έγγραφα της τράπεζας φαίνεται ότι το Υπουργείο κατέθεσε ποσό μόλις 400 χιλιάδων, εκ των οποίων μάλιστα αποκόπηκαν και 70 χιλιάδες ως πρόστιμο για τις απεργιακές μας κινητοποιήσεις των περασμένων μηνών. Συνεπώς, δεν ισχύει ότι δόθηκαν όσα έπρεπε για να πληρωθούμε».
Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στον ΟΣΥΠΑ ανέφερε τέλος ότι ενόψει της αποψινής έλευσης του Προέδρου Αναστασιάδη στην Πάφο για τα εγκαίνια του πολυχώρου «Αττικόν», οι εργαζόμενοι θα συγκεντρωθούν επί τόπου και θα αιτηθούν μια ολιγόλεπτη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον οποίο θα επιδώσουν και υπόμνημα ζητώντας την προσωπική παρέμβαση του για επίλυση του προβλήματος.
Ντόρα Χριστοδούλου
πηγή: philenews

Οι έκτακτοι διογκώνουν την κρατική μηχανή

11/01

Το εργατικό δυναμικό της κυβέρνησης τον Δεκέμβριο του 2018 αυξήθηκε κατά 1.107 άτομα (2,2%) σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2017 και έφτασε τα 51.846 άτομα.
Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε η Στατιστική Υπηρεσία, στο μόνιμο προσωπικό παρατηρείται μείωση κατά 780 άτομα (-2,2%). Στο έκτακτο προσωπικό παρατηρείται αύξηση (12,6%) φθάνοντας τις 16.867 σε σχέση με τις 14.980 άτομα τον Δεκέμβριο του 2017.
Σε όλες τις κατηγορίες προσωπικού, εκτός της Δημόσιας Υπηρεσίας, υπάρχει αύξηση σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2017 με τη μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση να παρατηρείται στο Ωρομίσθιο Προσωπικό (11,1%) και πιο συγκεκριμένα στο έκτακτο προσωπικό με ποσοστό 121,9% (992 άτομα).
Σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2018 παρατηρείται αύξηση 0,6% στο προσωπικό της Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (87 άτομα) και μείωση στο προσωπικό της Δημόσιας Υπηρεσίας -0,1% (-9 άτομα), των Δυνάμεων Ασφαλείας -0,2% (-24 άτομα) και στο Ωρομίσθιο Προσωπικό -0,6% (-53 άτομα).
Πηγή: stockwatch

Ελπίδες ΠτΔ για συμμετοχή γιατρών στο ΓεΣΥ

11/01

Θέλω να πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών, μέσα από το διάλογο που έχουμε ξεκινήσει, θα αποφασίσει να συμμετέχει στο ΓΕΣΥ είπε σήμερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης.
Σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους, στο Προεδρικό Μέγαρο, και κληθείς να σχολιάσει την άρνηση του ΠΙΣ να συμμετέχει στο ΓΕΣΥ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ότι «θέλω να πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών, μέσα από το διάλογο που έχουμε ξεκινήσει, θα αποφασίσει να συμμετέχει, διότι πιστεύω πως η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών θέτει πέρα και πάνω απ’ όλα αυτό που ο όρκος του Ιπποκράτη υπαγορεύει, αλλά και η κοινωνική ευαισθησία και η προσφορά που διακρίνει τον ιατρικό κόσμο της Κύπρου».
«Για αυτό και πέραν της βούλησης της Κυβέρνησης, του πολιτικού κόσμου αλλά και του λαού, γενικότερα, είμαι βέβαιος ότι το αίσθημα ευθύνης των γιατρών της Κύπρου θα επιτρέψει έτσι ώστε χρονοδιαγραμματικά (το ΓΕΣΥ) όπως έχει τεθεί, θα υλοποιηθεί και θα υλοποιηθεί».
Σε ερώτηση πως θα χειριστεί το θέμα που προέκυψε με τον κ. Νίκολσον, Πρόεδρο του ΟΚΥπΥ απάντησε πως «θα το χειριστώ κατά την κρίση μου και εφόσον διευκρινιστούν, όπως ορθώς επισημαίνει και ο Γενικός Εισαγγελέας, κάποια γεγονότα που λείπουν. Αλλά, εγώ αποφασίζω πότε το Υπουργικό Συμβούλιο συνέρχεται και όχι οποιοσδήποτε άλλος».
Ερωτηθείς αν έλαβε θετικά μηνύματα για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ από την κα Σπέχαρ ανέφερε ότι «αυτό που έχω εισπράξει είναι ότι και η κα Σπέχαρ υιοθετεί ότι η ανάγκη παρουσίας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες σταθερότητας και αποφυγής οποιωνδήποτε ανεπιθύμητων εξελίξεων».
Πηγή: stockwatch

ΟΜΕΠΕΓΕ ΣΕΚ: Εντείνουμε την προσπάθεια για πλήρη κατοχύρωση των δικαιωμάτων των λιμενεργατών

11/01

Στο Συμβούλιο Λιμενεργασίας παραπέφθηκε για επίλυση το θέμα που προέκυψε στο λιμάνι Λεμεσού μετά τη μονομερή απόφαση της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ να προειδοποιήσει με απεργιακά μέτρα με τον ισχυρισμό ότι παραβιάζεται ο Κώδικας Βιομηχανικών Σχέσεων.

Η ΣΕΚ θεωρεί ότι τα εξαγγελθέντα μέτρα από την ΠΕΟ θα είναι επιζήμια και σύρουν χωρίς λόγο σε περιπέτειες τη λιμενική βιομηχανία με δυσμενείς επιπτώσεις στην οικονομία.

Αναφορικά με την τεταμένη εργασιακή κατάσταση που επικρατεί στο λιμάνι Λεμεσού, η ΟΜΕΠΕΓΕ – ΣΕΚ, με ανακοίνωση της διευκρινίζει τα ακόλουθα:

• Οι ισχυρισμοί της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ ότι δεν εφαρμόσθηκαν οι θεσμοθετημένες εργασιακές διαδικασίες για επίλυση της διαφοράς δεν ευσταθούν καθώς διεξήχθη κοινωνικός διάλογος στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο.

• Οι χειρισμοί της εργατικής διαφοράς στο λιμάνι Λεμεσού έγιναν μέσα από τη συνεργασία του συνδικαλιστικού κινήματος στη βάση των εργασιακών θεσμίων και η πρόταση της υπουργού Εργασίας η οποία αποδέκτηκε όλα τα αιτήματα που ήγειραν οι συντεχνίες, έτυχε της αποδοχής των εκπροσώπων των λιμενεργατών. Έτσι καταλήξαμε στην καταρχήν συμφωνία για ανανέωση της συλλογικής σύμβασης, την οποία υπέγραψαν τόσο η ΟΜΕΠΕΓΕ – ΣΕΚ όσο και η ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ στις 7 Νοεμβρίου 2018.

Διερωτούμαστε λοιπόν σε ποιο σημείο δεν έχουν ικανοποιηθεί τα εργατικά αιτήματα όπως ισχυρίζεται σήμερα η συντεχνία της ΠΕΟ, η οποία επιδιώκει να πάρει νέα απεργιακά μέτρα στο λιμάνι Λεμεσού. Η ΣΕΚ θεωρεί ότι η στάση της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ είναι επιζήμια και οδηγεί τις εργασιακές σχέσεις στο λιμάνι σε σοβαρά αδιέξοδα, σεβάρος της εργασιακής ειρήνης και των δικαιωμάτων των λιμενεργατών.

Η ΣΕΚ, πάντως, παρακολουθεί στενά τα τεκταινόμενα και θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν να διασφαλίσει τα συμφέροντα των λιμενεργατών και την εργατική ειρήνη στο λιμάνι που επιτεύχθηκαν μέσα από εξαντλητικό κοινωνικό διάλογο.

Πηγή: ΣΕΚ

Τα αιτήματα ξενοδοχοϋπαλλήλων για ανανέωση συμβάσεων

10.01

Επαναφορά όλων των δικαιωμάτων που παραχωρήθηκαν το 2013 με την έκτακτη ειδική συμφωνία που έγινε τότε, παραχώρηση αυξήσεων σε όλους τους εργαζόμενους, ένταξη των κλιμάκων μισθοδοσίας στους κανονισμούς για τους όρους υπηρεσίας στα ξενοδοχεία, ένταξη του Ταμείου Ευημερίας στους κανονισμούς για τους όρους υπηρεσίας στα ξενοδοχεία, ως επίσης και του 13ου μισθού, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στον κατάλογο των αιτημάτων των ξενοδοχοϋπαλλήλων για την ανανέωση της συλλογικής σύμβασης στην ξενοδοχειακή βιομηχανία.

Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση, τα Διοικητικά Συμβούλια των Συντεχνιών ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ και ΟΥΞΕΚΑ-ΣΕΚ συνήλθαν την Τρίτη 8 Ιανουαρίου σε κοινή συνεδρία και συζήτησαν την υποβολή αιτημάτων για την ανανέωση της συλλογικής σύμβασης που έληξε στις 31/12/2018.

Για το θέμα της ανανέωσης της συλλογικής σύμβασης προηγήθηκαν ανοικτές συνελεύσεις των εργαζομένων στα ξενοδοχεία σε όλες τις επαρχίες στις οποίες τα μέλη ελεύθερα υπέβαλαν τις δικές τους σκέψεις και εισηγήσεις για τα αιτήματα.

Μετά από τη συζήτηση των εισηγήσεων που είχαν ενώπιον τους, τα δύο Διοικητικά Συμβούλια ομόφωνα κατέληξαν στον τελικό κατάλογο των αιτημάτων που θα υποβληθούν στους Συνδέσμους Ξενοδόχων για διαπραγμάτευση.

Πηγή: stockwatch

ΟΣΥΠΑ:Πληροφορία για απεργοσπάστες–«Θα βρουν 1000 μπροστά τους"

10/01

Σε επ’ αόριστον απεργία έχουν κατέλθει οι οδηγοί λεωφορείων στην Πάφο εδώ και 2 24ωρα. Ο εκπρόσωπος των οδηγών του Οργανισμού Χρίστος Ευαγγέλου ανέφερε σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ πως οι οδηγοί στον ΟΣΥΠΑ δεν πρόκειται να πιάσουν τιμόνι αν δεν τους καταβληθεί η μισθοδοσία για τον μήνα Δεκεμβρίου, αλλά και αν δεν διευθετηθεί η έγκαιρη πληρωμή τους κάθε μήνα.
Από την απεργία επηρεάζονται 8.500 χιλιάδες άτομα, εκ των οποίων 5.000 περίπου μαθητές και περίπου 3.500 χιλιάδες επιβατικό κοινό.
Στο SigmaLive μίλησε ο κ.Ευαγγέλου, ο οποίος ανέφερε ότι έφθασαν κοντά τους πληροφορίες ότι το Υπουργείο Μεταφορών προτίθεται να «βάλει απεργοσπάστες από την ερχόμενη Δευτέρα». «Θα μας βρουν μπροστά τους και εμάς και τις οικογένειές μας αν κάνουν κάτι τέτοιο.
Θα βρουν 1000 άτομα στον δρόμο», τόνισε ο κ.Ευαγγέλου στο SigmaLive  ο οποίος κάλεσε το Υπουργείο να εξετάσει άλλες λύσεις και όχι αυτές των απεργοσπαστών. Υπάρχει πρόθεση όπως είπε να εξυπηρετηθούν σχολικά δρομολόγια με εταιρείες από Λεμεσό και Πάφο. «Με 7-10 λεωφορεία δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των σχολικών λεωφορείων», σημείωσε ο κ.Ευαγγέλου.
Οι οδηγοί δεν θα επιτρέψουν κάτι τέτοιο, τόνισε στο SigmaLive ο εκπρόσωπος των οδηγών του Οργανισμού.
Πηγή: sigmalive

Απεργιακά σύννεφα στο λιμάνι Λεμεσού

10.01

Το πράσινο φως για λήψη απεργιακών μέτρων, έλαβε σήμερα η ΠΕΟ από τα μέλη της, λιμενεργάτες και σημειωτές στο λιμάνι Λεμεσού, σε Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στην παρουσία και μελών της ΣΕΚ και της ΔΕΟΚ, που ομόφωνα στήριξαν, σε ξεχωριστή ψηφοφορία, την απόφαση.

Η Γενική Συνέλευση αποφάσισε πως δεν πρόκειται να αποδεχθεί το διορισμό Διαιτητικού Δικαστηρίου, που αποφάσισε το Συμβούλιο Λιμενεργασίας Λεμεσού, για επίλυση της εργατικής διαφοράς που προέκυψε με τη συνομολόγηση της Συλλογικής Σύμβασης.

Σημειώνει δε πως, την ημέρα που το Υπουργικό Συμβούλιο θα συγκληθεί για να ορίσει δικαστή, οι λιμενεργάτες θα πραγματοποιήσουν 24ωρη απεργία και θα συγκεντρωθούν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο.

«Θα μεταβούμε όλοι έξω από το Προεδρικό και θα ζητηθεί συνάντηση για να εξηγηθούν οι λόγοι γιατί δεν πρέπει να διοριστεί αυτό το Διαιτητικό Δικαστήριο», δήλωσε μετά το πέρας της Γενικής Συνέλευσης ο ΓΓ της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ ΠΕΟ, Άθως Ελευθερίου.

Υπενθυμίζεται πως τα δυο άλλα μέλη του τριμελούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, αποτελούνται από εκπρόσωπο της εργοδοτικής πλευράς, που ήδη έχει οριστεί, και εκπρόσωπο των εργαζομένων, που ορίζεται από τις συντεχνίες ΠΕΟ - ΣΕΚ.

Χθες, πρόσθεσε ο κ. Ελευθερίου, ο ΓΓ της ΠΕΟ, Πάμπτης Κυρίτσης, απέστειλε επιστολή στην Υπουργό Μεταφορών, με κοινοποίηση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Υπουργό Εργασίας, «με την οποίαν εξηγεί τους λόγους που διαφωνούμε με αυτή τη διαδικασία και αναφέρει ότι εμείς δεν θα προτείνουμε κανένα άτομο για το διαιτητικό δικαστήριο».

Επιπρόσθετα, η Γενική Συνέλευση ζητά άμεση έναρξη διαβουλεύσεων, προειδοποιώντας πως, εάν δεν υπάρξει πρόοδος και ανάλογα με τις εξελίξεις, έχει εξουσιοδοτήσει τη συντεχνία για λήψη απεργιακών μέτρων, αρχής γενομένης από αύριο.

Σημειώνει δε ότι, εάν εντός της ερχόμενης εβδομάδας δεν αρχίσουν διαβουλεύσεις για επίλυση των εργατικών διαφορών, θα πραγματοποιηθεί 24ωρη απεργία, τη Δευτέρα 21 Ιανουαρίου.

Οι λιμενεργάτες δηλώνουν ακόμη πως δεν πρόκειται να ανεχθούν παραβιάσεις της Συλλογικής Σύμβασης, ενώ έχουν αποφασίσει όπως, από την 1η Φεβρουαρίου που συμπληρώνονται δύο χρόνια από την εμφάνιση της εργατικής διαφοράς για το ποιος εργάζεται στο μόλο (αποβάθρα), δεν θα επιτρέψουν να γίνεται εργασία από μη εγγεγραμμένους λιμενεργάτες.


Υπενθυμίζεται πως, μετά την εμπορικοποίηση του λιμανιού, υπήρξε διαφωνία εργοδοτικής πλευράς και λιμενεργατών, που διεκδικούν 100% της εργασίας στο χερσαίο χώρο του τερματικού γενικού φορτίου, θέμα για το οποίο εκκρεμεί νομική γνωμάτευση που ζήτησε το Υπουργείο Μεταφορών.

Να σημειωθεί πως λήξαν θεωρείται το θέμα που προέκυψε με την παραπομπή, σε πειθαρχική επιτροπή, των λιμενεργατών που δεν προσήλθαν στην εργασία τους και συμμετείχαν στην 24ωρη απεργία της 22ας Δεκεμβρίου 2018, παρά την απαγόρευση απεργιακών μέτρων από το Συμβούλιο Λιμενεργασίας Λεμεσού. Οι εταιρείες DP World Limassol και Eurogate απέσυραν προχθές τη σχετική καταγγελία, κάτι το οποίο ο ΓΓ της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ ΠΕΟ χαιρέτισε.
Σχολιάζοντας την παρουσία μελών της ΣΕΚ και της ΔΕΟΚ στη Γενική Συνέλευση των λιμενεργατών της ΠΕΟ, ο Άθως Ελευθερίου είπε πως "δεν αποκλείσαμε κανέναν εργαζόμενο που θα ήθελε να παρευρεθεί για να ενημερωθεί ή για να εκφράσει άποψη".

«»Είναι θετικό και το λέμε με ικανοποίηση, ότι υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός μη μελών της ΠΕΟ στη Συνέλευση μας, στα οποία δώσαμε ξεχωριστά τη δυνατότητα να ψηφίσουν, με μυστική ψηφοφορία, και να ανακοινώσουν ότι, ομόφωνα, όλοι οι παρευρισκόμενοι έχουν εγκρίνει τη λήψη μέτρων, αφού διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει δυστυχώς άλλη επιλογή», κατέληξε στις δηλώσεις του.

Εξάλλου, σε ανακοίνωση της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ ΠΕΟ, αναφέρεται πως, για τις επιπτώσεις από τη λήψη μέτρων «εάν οι εργοδότες θα συνεχίσουν να ενεργούν ετσιθελικά,  θα φέρουν οι ίδιοι και όσοι τους στηρίζουν».
πηγή: stockwatch

Βλέπουν επαναφορά μισθών οι τραπεζικοί υπάλληλοι

10.01

Επαναφορά των μισθών στα επίπεδα που ήταν πριν από την οικονομική και τραπεζική κρίση του 2013 διεκδικεί η συντεχνία των 10 χιλ. τραπεζικών υπαλλήλων, προκαλώντας την αντίδραση των τραπεζών.
Οι πλείστες εκ των συλλογικών συμβάσεων έληξαν στις 31 Δεκεμβρίου, πλην της Τράπεζας Κύπρου που έχει λήξει από τις 31 Δεκεμβρίου του 2017 και της Εθνικής Τράπεζας που έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 2016.
Το ύψος των αποκοπών που έγινε κατά την κρίση είναι περίπου 15% στις δύο συστημικές τράπεζες και περίπου 10-12% στις υπόλοιπες.
Η ΕΤΥΚ διεκδικεί επίσης περαιτέρω αύξηση των απολαβών όλων των χαμηλόμισθών.
Θεωρεί δεδομένη την καταβολή της ΑΤΑ και των ετήσιων προσαυξήσεων.
Η συντεχνία των τραπεζικών υπαλλήλων επαναφέρει επίσης το αίτημα της για συμμετοχή των εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών.
Το αίτημα αυτό είχε γίνει για πρώτη φορά αποδεκτό στον τραπεζικό τομέα από την πρώην Λαϊκή Τράπεζα επί διοίκησης Ανδρέα Βγενόπουλου.
Η ΕΤΥΚ αξιώνει επίσης εκσυγχρονισμό του συστήματος αξιολόγησης σε συνδυασμό με τις απολαβές, με στόχο την καθιέρωση της αντικειμενικότητας, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας.
Η συντεχνία στο πλαίσιο του εν λόγω αιτήματος ζητά εκσυγχρονισμό και των κριτηρίων προαγωγών.
Σκληρή γραμμή από πλευράς τραπεζών
Την ίδια στιγμή που η ΕΤΥΚ αυξάνει τον πήχη των διεκδικήσεων της, οι τράπεζες φαίνονται διατεθειμένες να κρατήσουν σκληρή γραμμή στην προσπάθεια τους να συγκρατήσουν το εργασιακό κόστος.
Ίσως θα είναι η πρώτη φορά που οι τράπεζες θα προσέλθουν στις διαπραγματεύσεις με την ΕΤΥΚ με πρωταρχικά αιτήματα την κατάργηση της ΑΤΑ και όλων των αυτόματων μισθολογικών αυξήσεων.
Ο γενικός διευθυντής της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ) Μιχάλης Αντωνίου δήλωσε στη StockWatch ότι «όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, θα πρέπει να κατανοήσουμε τις αντοχές, τις δυνατότητες και τις προοπτικές του τραπεζικού τομέα πριν την υποβολή οποιωνδήποτε διεκδικήσεων».
 «Αν θέλουμε», πρόσθεσε, «να είμαστε σοβαροί και δημιουργικοί και όχι συγκρουσιακοί θα πρέπει να βλέπουμε τις πραγματικότητες».
Υπέδειξε ότι αν θέλει η ΕΤΥΚ να τιμήσει την ιστορία της θα πρέπει να προσαρμοστεί με τις πραγματικές αντοχές των τραπεζών.
Σημείωσε ότι οι επενδύσεις των μετόχων των τραπεζών έχουν απομειωθεί σημαντικά.  Η παροχή μερίσματος προς τους μετόχους που αποτελούσε επί σειρά ετών παράδοση για τις περισσότερες τράπεζες, έχει παρέλθει και είναι άγνωστο πότε οι μέτοχοι θα λάβουν μέρισμα.
«Δεν έχω αμφιβολία ότι η ΕΤΥΚ θα τιμήσει την ιστορία της και δεν θα ήθελε να στραγγαλίσει τον τραπεζικό τομέα στον οποίο εργοδοτούνται χιλιάδες μέλη της», παρατήρησε ο κ. Αντωνίου ο οποίος ωστόσο δεν δίστασε να ρίξει το γάντι στην ΕΤΥΚ.
«Αν η ΕΤΥΚ τελικά επιλέξει τη σύγκρουση θα την έχει», είπε. 
Από πλευρά της ΕΤΥΚ δεν υπάρχει στο παρόν στάδιο οποιαδήποτε αντίδραση στις αναφορές του ανώτατου στελέχους της ΟΕΒ.
Η συντεχνία αφήνει να εννοηθεί ότι τα οποιαδήποτε επιχειρήματα της εργοδοτικής πλευράς θα πρέπει να τεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Σημείωσε ότι η σύγκρουση απόψεων και θέσεων μεταξύ των δύο μερών δεν θα πρέπει να γίνεται μέσω των ΜΜΕ, αλλά μέσω των διαδικασιών που προβλέπει ο κώδικας βιομηχανικών σχέσεων.
Αξιωματούχος της ΕΤΥΚ περιορίστηκε να δηλώσει στη StockWatch ότι η συντεχνία δεν διεκδικεί επαναφορά όλου του ποσοστού των αποκοπών των μισθών στον τραπεζικό τομέα.
Αυτό το οποίο η ΕΤΥΚ διεκδικεί, είπε, είναι αυτό το οποίο έχει συμφωνηθεί μεταξύ των συντεχνιών και του υπουργείου οικονομικών για το δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Η συμφωνία αυτή η οποία επιτεύχθηκε τον περασμένο Μάιο, προβλέπει τη σταδιακή αποκατάσταση των μισθών σε βάθος πενταετίας.
Ανώτατα στελέχη των τραπεζών επεσήμαναν στη StockWatch ότι το τραπεζικό σύστημα συνεχίζει να διέρχεται δύσκολες μέρες και ως εκ τούτου, το εργατικό κόστος, που επωμίζονται οι τράπεζες όχι μόνο δεν θα πρέπει να διογκωθεί αλλά επιβάλλεται η περαιτέρω μείωση του.
Υποστήριξαν ότι με βάση τις νέες διεκδικήσεις της ΕΤΥΚ οι τράπεζες θα κληθούν να επωμιστούν ένα δυσβάστακτο οικονομικό βάρος.
Παρατήρησαν ότι οι τράπεζες καταβάλλουν σήμερα επιπρόσθετα των μισθών προς το προσωπικό τους, 3% του συνόλου του μισθολογίου τους στο ταμείο υγείας της ΕΤΥΚ συν 1,5% που συνεισφέρει ο κάθε υπάλληλος.
Από τον ερχόμενο Μάρτιο οι εργοδότες θα καταβάλλουν επιπρόσθετα και 1,8% στο ΓεΣΥ.
Εξέφρασαν την άποψη ότι αυτό το επιπρόσθετο κόστος δεν θα μπορεί να το αντέξουν οι τράπεζες σε συνάρτηση και με την καταβολή 9% στο ταμείο προνοίας των υπαλλήλων και τις εισφορές σε τρίτους όπως στα ταμεία κοινωνικής συνοχής και στο ΤΚΑ το ύψος των οποίων ανέρχεται στο 8,3%.
Του Λεύκου Χρίστου
πηγή: stockwatch

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΑΛΛΗΛΟΙ
Υποβλήθηκαν τα αιτήματα των Συντεχνιών για την ανανέωση της συλλογικής σύμβασης στην ξενοδοχειακή βιομηχανία.
Ανακοίνωση των Συντεχνιών ΠΕΟ-ΣΕΚ:
ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΑΝ
ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ
Συνήλθαν την Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2019 σε κοινή συνεδρία τα Διοικητικά Συμβούλια των Συντεχνιών ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ και ΟΥΞΕΚΑ-ΣΕΚ και συζήτησαν την υποβολή αιτημάτων για την ανανέωση της συλλογικής σύμβασης που έληξε στις 31/12/2018.
Για το θέμα της ανανέωσης της συλλογικής σύμβασης προηγήθηκαν ανοικτές συνελεύσεις των εργαζομένων στα ξενοδοχεία σε όλες τις επαρχίες στις οποίες τα μέλη ελεύθερα υπέβαλαν τις δικές τους σκέψεις και εισηγήσεις για τα αιτήματα.
Μετά από την συζήτηση των εισηγήσεων που είχαν ενώπιον τους τα δύο Διοικητικά Συμβούλια ομόφωνα κατέληξαν στον τελικό κατάλογο των αιτημάτων που θα υποβληθούν στους Συνδέσμους Ξενοδόχων για διαπραγμάτευση.
Στα αιτήματα μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται η επαναφορά όλων των δικαιωμάτων που παραχωρήθηκαν το 2013 με την έκτακτη ειδική συμφωνία που έγινε τότε, παραχώρηση αυξήσεων σε όλους τους εργαζόμενους, ένταξη των κλιμάκων μισθοδοσίας στους κανονισμούς για τους όρους υπηρεσίας στα ξενοδοχεία, ένταξη του Ταμείου Ευημερίας στους κανονισμούς για τους όρους υπηρεσίας στα ξενοδοχεία, ως επίσης και του 13ου μισθού.
Εκ των Συντεχνιών
ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ ΟΥΞΕΚΑ-ΣΕΚ
10/01/2019
πηγή: ΠΕΟ (φβ σελίδα)

ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΓΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΟΙ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ-ΠΕΟ:
ΛΗΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΛΕΜΕΣΟΥ
10.01
Σήμερα πραγματοποιήθηκε συνέλευση των Λιμενεργατών και Σημειωτών στο Λιμάνι Λεμεσού στα γραφεία της ΠΕΟ. Έγινε ενημέρωση για τις τελευταίες εξελίξεις, ανταλλάγηκαν απόψεις και λήφθηκαν αποφάσεις για λήψη μέτρων.
Η συνέλευση ομόφωνα εξουσιοδότησε τη Συντεχνία να προχωρήσει με τη λήψη μέτρων από αύριο και ανάλογα με τις εξελίξεις.
Στη λήψη μέτρων οδηγήθηκαν οι εργαζόμενοι, μετά την επιμονή της εργοδοτικής πλευράς να υλοποιηθεί η δια πλειοψηφίας απόφαση του Συμβουλίου Λιμενεργασίας Λεμεσού, για επίλυση των εργατικών διαφορών σε Διαιτητικό Δικαστήριο.
Συγκεκριμένα η Γενική Συνέλευση αποφάσισε:
1. Να αποσυρθεί η απόφαση για το διορισμό Διαιτητικού Δικαστηρίου.
2. Να ζητηθεί η άμεση έναρξη διαβουλεύσεων για επίλυση των εργατικών διαφορών.
Εάν τα πιο πάνω δεν γίνουν αποδεκτά τότε ανάλογα με τις εξελίξεις από αύριο 11/01/2019, θα λαμβάνονται απεργιακά μέτρα.
Επιπρόσθετα αποφασίστηκε:
Α) Την επόμενη συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου οι Λιμενεργάτες θα μεταβούν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο όπου θα απαιτηθεί να μην διοριστεί Διαιτητικό Δικαστήριο.
Β) Εάν εντός της ερχόμενης εβδομάδας δεν αρχίσουν διαβουλεύσεις για επίλυση των εργατικών διαφορών, να πραγματοποιηθεί 24ωρη απεργία τη Δευτέρα 21/01/2019.
Γ) Καμιά ανοχή δεν θα επιδεικνύεται για τις εξόφθαλμες παραβιάσεις της Συλλογικής Σύμβασης.
Δ) Από την 01/02/2019, που συμπληρώνονται δύο χρόνια από την εμφάνιση της εργατικής διαφοράς για την εργασία στο Μόλο (Αποβάθρα), αυτή η εργασία θα πρέπει να γίνεται μόνο από τους εγγεγραμμένους Λιμενεργάτες.
Για τις επιπτώσεις από τη λήψη μέτρων εάν οι εργοδότες θα συνεχίσουν να ενεργούν ετσιθελικά θα φέρουν οι ίδιοι και όσοι τους στηρίζουν.
10/01/2019
πηγή: ΠΕΟ (φβ σελίδα)

ΤΥΜΠΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΛΕΜΕΣΟΥ
8/01
Άρθρο του Άθου Ελευθερίου
Γενικού Γραμματέα ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ

Οι Λιμενεργάτες στη διάρκεια της 24ωρης απεργίας που πραγματοποιήθηκε στις 22/12/2018, για να καταδικάσουν τις καθημερινές παραβιάσεις της Σύμβασης τους, αποφάσισαν να μην προκηρύξουν νέα μέτρα για να δοθεί χρόνος για διάλογο. Αντί όμως για διάλογο από τους εργοδότες και την κυβέρνηση, ακούγονται τύμπανα πολέμου. Η DP WORLD και η EUROGATE αποφάσισαν να καταγγείλουν τους Λιμενεργάτες γιατί δεν εργάστηκαν στη διάρκεια της απεργίας, στο Συμβούλιο Λιμενεργασίας και αυτό να τους παραπέμψει στο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Επίσης η υπουργός Μεταφορών, μερίμνησε αμέσως να υλοποιήσει την απόφαση του Συμβουλίου Λιμενεργασίας Λεμεσού στις 19/12/2018 για ορισμό Διαιτητικού Δικαστηρίου. Για τις υπόλοιπες αποφάσεις που εκκρεμούν από το 2017, για την εργασία στο Μόλο, τον καθορισμό του εργοδότη των Λιμενεργατών και άλλα, τίποτα; Τα παρέπεμψαν στις Ελληνικές καλένδες;
Η ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ ΠΕΟ εξ υπαρχής δεν αποδέχτηκε αυτές τις αποφάσεις και ρυθμίσεις. Επιμένει στη θέση αρχής για συζήτηση αυτών των προβλημάτων όπως και μέχρι σήμερα, στα πλαίσια του Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων και των εργασιακών πρακτικών στην Κύπρο. Αυτοί όμως αρνούνται.

Στέλνουν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο τους λιμενεργάτες γιατί ισχυρίζονται πως παραβιάστηκε η απόφαση του Συμβουλίου Λιμενεργασίας Λεμεσού στις 19/12/2018, για να μην γίνει η επαόριστο απεργία λόγω της μη ανανέωσης της Σύμβασης, που είχε προκηρυχθεί από τις Συντεχνίες ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ ΠΕΟ και ΟΜΕΠΕΓΕ ΣΕΚ στις 14/12/2018. Ουδέν αναληθέστερο. Η επαόριστο απεργία δεν πραγματοποιήθηκε. Αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε 24ωρη προειδοποιητική απεργία για να καταγγελθεί η επιλεκτική υλοποίηση των αποφάσεων του Συμβουλίου Λιμενεργασίας Λεμεσού, αγνοώντας άλλες αποφάσεις που εκκρεμούν για δύο περίπου χρόνια και κυρίως για τις καθημερινές παραβιάσεις της Σύμβασης από τους εργοδότες.
Η πλειοψηφία του Συμβουλίου Λιμενεργασίας δίνει τις ερμηνείες της και προχωρεί, αγνοώντας τους εργαζόμενους. Ποιος θα κρίνει τις αποφάσεις τους, αν είναι ορθές ή λάθος; Οι ίδιοι που τις παίρνουν; Θα δεχθούν πως έκαναν λάθος ή θα αποφασίζουν και πάλι με πλειοψηφία πως ορθά ενεργούν; Υπάρχει μήπως περίπτωση με αυτά που ακούγονται, πως είναι καιρός να ξεμπερδεύουν με τους Λιμενεργάτες, οι όποιες αποφάσεις της πλειοψηφίας να δικαιώσουν θέσεις των εργαζόμενων;

Παραπέμπουν την ανανέωση της Σύμβασης σε Διαιτητικό Δικαστήριο για να αποφασίσει τι; Αν θα δοθούν αυξήσεις, ή αν θα γίνουν οι δεκάδες μειώσεις που ζητούν οι εργοδότες; Με βάση ποια κριτήρια θα ληφθούν οι αποφάσεις; Ποιος θα τα αποφασίσει; Θα λάβουν υπόψη τις αυξήσεις των εκατοντάδων ευρώ που έβαλαν οι ιδιωτικές εταιρείες εδώ και δύο χρόνια στις ταρίφες και θα δώσουν και τα μερικά σεντς που ζητούν οι λιμενεργάτες, ή θα αποφασίσουν πως η οικονομία του τόπου δεν αντέχει άλλες αυξήσεις; Αν αποφασιστεί πως χρειάζεται να γίνουν μειώσεις θα μπορούν να πάρουν από τους λιμενεργάτες, αντί να τους δώσουν; Πάλι με πλειοψηφία θα αποφασίσουν; Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τις απαντήσεις.

Όμως το σημαντικότερο για την ανανέωση της Συλλογικής Σύμβασης, το οποίο πολύ καλά όλοι γνωρίζουν αλλά το παραβλέπουν, είναι το γεγονός πως αυτή αφορά και τα δύο Λιμάνια. Αφορά και τους Λιμενεργάτες της Λάρνακας, όμως ίσως αυτό να είναι ψηλά γράμματα, γι’ αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Δηλαδή οι αποφάσεις του Συμβουλίου Λιμενεργασίας Λεμεσού και κατ’ επέκταση του Διαιτητικού Δικαστήριου θα δεσμεύουν και τους Λιμενεργάτες της Λάρνακας που έχουν άλλο Συμβούλιο Λιμενεργασίας; Αυτό δεν τους ενδιαφέρει; Θα λάβουν απόφαση και γι’ αυτό πάλι με πλειοψηφία;

Ας απαντήσουν, τι επιδιώκουν με αυτές τους τις ενέργειες; Την ποδοσφαιροποίηση των Εργασιακών Σχέσεων, όπου με τον ορισμό ενός διαιτητή που θα είναι ο άρχων του γηπέδου θα ξεμπερδεύουν με τους εργαζόμενους; Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε και στις πιο απάνθρωπες δικτατορίες και αναμένουν από εμάς να τα δεχθούμε; Σε καμιά περίπτωση.
08/01/2018
πηγή: ΠΕΟ (φβ σελίδα)

0,76% ΤΙΜΑΡΙΘΜΙΚΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 1η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019
7/01

Ανακοίνωση της ΠΕΟ για την Α.Τ.Α:
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η Στατιστική Υπηρεσία Κύπρου την περίοδο από τον Ιανουάριο του 2018 μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2018 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2017, υπάρχει αύξηση του δείκτη τιμών καταναλωτή κατά 1,51%.
Δεδομένου ότι ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν θετικός το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο του 2018, με βάση την μεταβατική συμφωνία για περίοδο τριών ετών για ετήσια καταβολή Α.Τ.Α στο 50%, οι μισθοί από την 1/1/19 θα έχουν αύξηση στο τιμαριθμικό επίδομα κατά 0,76 %
Υπενθυμίζεται ότι για την αντίστοιχη περσινή περίοδο από 1/1/18 μέχρι και την 31/12/18 υπήρξε αύξηση στο τιμάριθμο κατά 0,28%.
Έτσι η συνολική αύξηση τιμαρίθμου και των δύο ετών θα ανέλθει στο 1.04%

πηγή: ΠΕΟ (fb page)

Χωρίς εισοδηματικά κριτήρια η στήριξη παθόντων
9/01

Η στήριξη σε άτομα με αναπηρία από το Ταμείο Ανακουφίσεως Παθόντων παρέχεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, σε ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς τους προς την πατρίδα, σημειώνει το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε ανακοίνωσή του, με αφορμή σημερινά δημοσιεύματα σε σχέση με την έκθεση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας για το Ταμείο.

Όπως επισημαίνει το Υπουργείο, το Ταμείο Ανακουφίσεως Παθόντων ιδρύθηκε το 1988 δυνάμει του περί Ανακουφίσεως Παθόντων Νόμου και έκτοτε παρέχει ειδικές μηνιαίες συντάξεις σε πρόσωπα που έχουν καταστεί ανάπηρα κατά την υπηρεσία τους προς την πατρίδα κατά τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, λόγω των γεγονότων του 1963-64, λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974, αλλά και κατά τη θητεία τους στην Εθνική Φρουρά μετά το 1974, καθώς και στους εξαρτώμενους τους.

«Η παροχή των ειδικών μηνιαίων συντάξεων καθώς και των άλλων ωφελημάτων που παρέχονται από το Ταμείο Ανακουφίσεως Παθόντων, βασίζεται σε αξιολόγηση της αναπηρίας η οποία προκλήθηκε στον δικαιούχο κατά την υπηρεσία του προς την πατρίδα. Τα ωφελήματα αυτά παρέχονται από την Πολιτεία εις ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της προσφοράς αυτών των προσώπων τα οποία είναι άτομα με αναπηρία για τους λόγους που έχουν αναφερθεί» σημειώνεται.

Για τους πιο πάνω λόγους, αναφέρεται, «από την ίδρυση του Ταμείου μέχρι και σήμερα, τα ωφελήματα παρέχονται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οποιαδήποτε εισοδηματικά ή περιουσιακά κριτήρια. Ως εκ τούτου, πρόσωπα που τραυματίστηκαν στον πόλεμο ή κατά τα ανωτέρω γεγονότα και τα οποία εργάζονται ή έχουν άλλες πηγές εισοδημάτων, λαμβάνουν τη στήριξη που δικαιούνται από το Ταμείο Ανακουφίσεως Παθόντων ανεξάρτητα από το ύψος των εισοδημάτων τους, τα οποία μπορεί να προέρχονται από εργασία, από συντάξεις, από άλλα επιδόματα ή από άλλες πηγές».

Καθόσον αφορά στην έκθεση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας που δημοσιεύτηκε χθες, το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα μελετήσει και θα λάβει υπόψη όλες τις εισηγήσεις, αναφέρεται.

Πηγή: stockwatch

Eurostat: Αυξήθηκε η ανεργία Κύπρου
9/01

Μικρή αύξηση παρουσίασε τον Νοέμβριο το ποσοστό της ανεργίας στην Κύπρο, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε η Eurostat.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, το ποσοστό ανεργίας στην Κύπρο ανήλθε στο 9,2% από 8,8% τον Οκτώβριο του 2018 και 10,2% τον Νοέμβριο του 2017.
Όπως διαφαίνεται από τα στοιχεία, τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας έχει η Ελλάδα (18,6%-Σεπτέμβριος 2018) και η Ισπανία (14,7%).
Αντίθετα, τα χαμηλότερα σημειώθηκαν στη Τσεχία (1,9%) και στη Γερμανία (3,3%).
Το ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη, μειώθηκε στο 7,9% από 8% τον προηγούμενο μήνα.
Στην ΕΕ το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε στο 6,7% που αποτελεί το χαμηλότερο σημείο από τον Απρίλιο του 2008.
Γ.Χ.

πηγή: stockwatch

ΕΤΥΚ: Υπάλληλοι δύο κατηγοριών στην Ελληνική
9/01

Για δημιουργία υπαλλήλων δύο ταχυτήτων καταγγέλλει την Ελληνική Τράπεζα η ΕΤΥΚ λέγοντας ότι είναι υποχρεωμένη να καταθέσει τις απόψεις της, «ούτως ώστε να αποκαταστήσει την πλήρη αλήθεια για το τι συμβαίνει στην Ελληνική Τράπεζα και να μην αφήσει να πλανάται η λάθος εικόνα που δημιουργούν οι εκπρόσωποι της Τράπεζας με τις δηλώσεις τους στον Τύπο αλλά και μέσω των διαδόσεων των ψιθύρων εντός της Τράπεζας».

Σε ανακοίνωση η ΕΤΥΚ αναφέρει ότι η Ελληνική Τράπεζα προσπαθεί να δημιουργήσει κατ’ αρχήν υπαλλήλους δύο κατηγοριών, με απώτερο στόχο της σε δεύτερο στάδιο «τους «καλύτερους» να τους υποβαθμίσει στη χαμηλή κατηγορία». Αναφέρει πως στην ΕΤΥΚ είναι εγγεγραμμένα μέλη πάνω από το 93% του προσωπικού.

Συγκεκριμένα στην ΕΤΥΚ είναι εγγεγραμμένα 2.400 μέλη, στη ΣΕΚ 80 μέλη, στην ΠΕΟ 75 μέλη και στην ΠΑΣΥΔΥ 3 μέλη.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, συνεχίζεται η εγγραφή νέων μελών στην ΕΤΥΚ με μέσο όρο 15 κάθε βδομάδα και σύμφωνα με τις χθεσινές δηλώσεις του εκπροσώπου της Τράπεζας, «τα μέλη της ΣΕΚ και της ΠΕΟ προέρχονται από 18 διαφορετικά ΣΠΙ, άρα διαφορετικές συμβάσεις».
«Το συμπέρασμα είναι απλό, η ΣΕΚ και η ΠΕΟ έχουν περίπου 3 - 5 μέλη στο κάθε ΣΠΙ (σύμβαση) και η Ελληνική Τράπεζα προσπαθεί να τους διατηρήσει σε ζωή και κατ’ επέκταση να επιβιώσουν οι συμβάσεις που είχαν τα ΣΠΙ (πολύ υποδεέστερες των συμβάσεων της ΕΤΥΚ – Ελληνικής). Αν το επιτύχει αυτό η Ελληνική Τράπεζα, οριοθετεί δύο κατηγορίες υπαλλήλων με στόχο μακροχρόνια την υποβάθμιση της καλύτερης (παλαιά Ελληνική) προς τα κάτω για να «σμικρύνει» τις διαφορές, όπως η ίδια επιδιώκει σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις τους στο χθεσινό Τύπο», αναφέρει η ΕΤΥΚ.
Διευκρινίζει πως στην Ελληνική Τράπεζα μόνο μία σύμβαση υπάρχει και όλο το προσωπικό  πρέπει άμεσα να ενταχθεί σ’ αυτήν και μάλιστα αναδρομικά από την ημερομηνία εργοδότησης τους από την Ελληνική Τράπεζα.

«Δεν μπορεί η Ελληνική Τράπεζα σε κάποιους να εισφέρει 9% ταμείο προνοίας και σ’ άλλους 7%. Η μία σύμβαση που υπάρχει, προβλέπει μία ενιαία οργανική διάρθρωση και η τράπεζα άμεσα πρέπει να προχωρήσει σε 750 – 800 προαγωγές (νέες θέσεις και αναβαθμίσεις)», αναφέρει η ΕΤΥΚ και κάνει λόγο για προσπάθεια της διεύθυνσης της τράπεζας να διασπάσει το προσωπικό.

πηγή: stockwatch

Καλούν σε δίωρη αποχή από τα μαθήματα οι γονείς λόγω...ΟΣΥΠΑ

9/01

Ως ένδειξη διαμαρτυρίας στα επαναλαμβανόμενα προβλήματα των σχολικών δρομολογίων αλλά και τις απεργίες των οδηγών λεωφορείων του ΟΣΥΠΑ, οι οργανωμένοι γονείς απαντούν με αντίμετρα. 
Με ανακόνωση της η Παγκύπρια Συνομοσπονδία Μέσης Εκπαίδευσης τονίζει ότι στηρίζει την απόφαση των συνδέσμων γονέων της Τεχνικής Σχολής Πάφου και του Λυκείου Έμπας να ζητήσουν από τους μαθητές να απέχουν από τα μαθήματα τους τις δυο πρώτες διδακτικές περιόδους.

Αυτούσια η ανακοίνωση:
Για άλλη μια φορά μαθητές και γονείς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με απεργιακά μέτρα στις δημόσιες μεταφορές, τα οποία έχουν εξελιχτεί σε μάστιγα με κύρια θύματα τους μαθητές/τριες.
Ως γονείς υποχρεωνόμαστε να βρούμε λύσεις στο θέμα της μεταφοράς των παιδιών μας από και προς τα σχολεία τους για να μην χάνουν μαθήματα, ενώ είχαμε εμπιστευτεί την μεταφορά τους στις δημόσιες μεταφορές. Έχουμε επίσης καταβάλει το ανάλογο αντίτιμο για την μεταφορά τους με σχολικά λεωφορεία!
Κύριοι, πότε επιτέλους θα σταματήσει η θυματοποίηση των μαθητών/τριών λόγω των διαφορών των εμπλεκομένων στις συγκοινωνίες; Χθες στην Λάρνακα, σήμερα στην Πάφο, αύριο σε κάποιαν άλλη Επαρχία, οι μαθητές/τριες γίνονται, για μια ακόμη φορά, η διελκυστίνδα μεταξύ εταιρειών, εργαζομένων και αρμόδιας αρχής.
Παρόλο που σεβόμαστε πάντα το δικαίωμα των εργαζομένων στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, εύλογα όμως, ως γονείς διερωτόμαστε αν τελικά ενδιαφέρεται κανείς για τους μαθητές/τριες, τα παιδιά, τα ανήψια, τα εγγόνια όλων μας. Παρά τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις μας κατά την περσινή σχολική χρονιά, αλλά και παλαιότερα, φαίνεται ότι, τελικά, ούτε οι εταιρείες, ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε η αρμόδια αρχή, ενδιαφέρονται για τα παιδιά μας.
Οι Οργανωμένοι Γονείς ζητούν και εκλιπαρούν εδώ και καιρό από όλους να αντιληφθούν και να πράξουν το αυτονόητο. να αφήσουν επιτέλους εκτός από τα όποια απεργιακά μέτρα τα μαθητικά δρομολόγια. Τα παιδιά όλων μας πρέπει να απολαμβάνουν το δικαίωμα της ασφαλούς και έγκαιρης μεταφοράς προς και από τις σχολικές μονάδες χωρίς να είναι όμηροι στην όποια διαφορά προκύψει μεταξύ των εμπλεκομένων μερών. Αυτό άλλωστε πληρώνουμε όλοι ως φορολογούμενοι πολίτες και καλούμε τους εμπλεκόμενους φορείς να εντοπίσουν πουακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα και να δώσουν την πρέπουσα και μόνιμη λύση.
Δυστυχώς οι Γονείς αναγκάζονται να προβούν σε αντίμετρα για να δηλώσουν την έντονη διαμαρτυρία και την αγανάκτηση τους στα όσα συμβαίνουν, ευελπιστώντας ότι θα σταματήσει επιτέλους αυτό το φαινόμενο. Οι Σύνδεσμοι Γονέων της Τεχνικής Σχολής Πάφου και του Λυκείου Έμπας αποφάσισαν, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα επαναλαμβανόμενα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν με τα μαθητικά δρομολόγια, να ζητήσουν από τους μαθητές όπως αύριο το πρωί απέχουν από τα μαθήματά τους τις 2 πρώτες περιόδους. Την απόφαση των Συνδέσμων Γονέων στηρίζει η Ομοσπονδία Μέσης Εκπαίδευσης Πάφου αλλά και η Παγκύπριας Συνομοσπονδία.
Αν το πρόβλημα δεν επιλυθεί, γίνονται σκέψεις για κλιμάκωση των μέτρων.
Πηγή: philenews



  • January 13th 2019 at 16:35

The 2018 Political Sewerage Awards

By linopampakos



ΑΠΟΨΕΙΣ


  
The 2018 Political Sewerage Awards

                                                                FrankK



The Political Sewerage Awards were established in recognition of the important contribution Cyprus’ political class has made to turning the island into one of the most corrupt countries in Europe. Whereas in other countries awards are given for sporting achievements, creative talent or scientific contributions we thought it only appropriate to bestow awards on those members of the political elite who work tirelessly every day to ensure that corruption, nepotism and woeful governance are the natural order of our social, political, financial and judicial system. No doubt, for our stench ridden political class this is far more important than any form of civilized behaviour.

In no particular order, the 2018 awards are as follows:

Corrupt Politician of the Year—Nicos Anastasiades
The jury had no hesitation in awarding this prize to our drunk president. In between imbibing his favourite morning whisky tea, trying to remember which policy position to adopt on any given issue and retiring to bed for his afternoon siesta, our esteemed president likes nothing more than to sell a few passports. Of course he has denied that any of the proceedings benefit his law office arguing that the firm is owned and run by his daughters. But he has been seen visiting the firm’s premises so many times that we can only conclude that, unless he is helping his daughters with the office plumbing or advising them on the finer points of commercial law, he is still running the show.

The Pinocchio Award for Lies—Harris Georgiades
It was a close race between Harris, his friend Nicholas Hadjiyiannis  and President Anastasiades. After much deliberation, the jury chose Harris for his outstanding contribution to the demise of the Coop while all the time telling us that there was nothing to worry about and that the Coop was doing fine. Pinocchio would have been very proud of him. Of course, the jury also took into account the countless other lies Harris has fed us during his term as Minister of Finance but unfortunately space precludes us from listing them all.

The Machiavelli Award for Duplicity—Averof Neofytou
Having begun his life in the humble surroundings of Argaka in Paphos, Neofytou has honed his skills of deception, Napoleonic arrogance and backstabbing to become the second most powerful politician in Cyprus. Not quite the biggest whore and pimp in politics, as his boss Anastasiades describes himself, but almost there. He has demolished  or contained all his opponents in DISY and he dreams that one day he will replace the drunk at the presidential palace. (Every morning he stands in front of the mirror practising his Napolean impersonation.) Of course it helps to have backers such Leptos, Aristo, Shacolas and Irinarchos.

Political Poodle Award—Nicholas Papadopoulos
Following his disastrous performance in the 2018 presidential elections, it was expected that Papadopoulos would attempt to bounce back with new ideas and ready to go on the offensive against the DISY government. Instead, he opted to give his long tongue some exercise by arse licking Anastasiades and Averof. So much so that he has ridiculed himself and his party. I hear that Anastasiades likes to walk him along the Limassol beach, accompanied by his other dogs. Averof prefers letting Poodle Pap run around in the parks of Nicosia. Apparently he is very well trained and will only bite when Averof tells him. When it’s time to go home all Averof has to do is whistle and Poodle Pap comes to him with his tail wagging in excitement.

The Johnnie Walker Award for Services to the Whisky Industry—Nicos Anastasiades
The jury are in no doubt that President Anastasiades has single handedly made the largest contribution to whisky sales in Cyprus. Apart from his own voluminous consumption of the golden nectar, which begins at breakfast time and continues until he is so inebriated that he has to have a siesta to recover, Anastasiades has been known to offer a glass or two of his favourite tipple to his guests. Napolean is not amused by his boss’ drinking habits but the Archbishop
has been known to join the president in a glass or two, purely for spiritual reasons you understand.

The Incompetent Idiot Award—Ionas Nicolaou and Nicholas Hadjiyiannis
This was a difficult choice and in the end the jury decided to award the prize to both the two short-listed candidates. Nicolaou is one of the most accident prone ministers ever to serve a Cypriot government. His  record speaks for itself—prisoner suicides, beatings of inmates by prison guards, collaboration between senior police officers and members of the criminal underworld, etc. The list is long. And what can one say about Harris’s friend Hadjiyiannis that has not already been said? A complete disaster. (See also below.)

Arrogant Shithead of the Year—Nicholas Hadjiyiannis
The jury were unanimous in their choice and it took them all of one minute to arrive at their decision. It’s not enough that this incompetent idiot contributed more than any other individual to the collapse of the Coop, he did so with a demeanor that was bereft of any understanding of the term remorse and accountability. Harris, why are most of your friends such twits? Perhaps that says something about you.

The Freemasons Award—The judges in the Eliades and Laiki Bank cases
Their spectacularly baffling decisions in the cases of Andreas Eliades and the four senior Laiki Bank executives confirms that freemasonry is alive and well in Cyprus.  Nod, nod, wink, wink.

Spiritual Contribution to Fascism Award—Archbishop Chrysostomos II
Our god fearing head of church, in his infinite wisdom and concern for Christian values, has offered his flock sermons in support of homophobia, ELAM and other worthy political causes in the hope of saving them from depraved and godless communists. The jury had considered short listing him for the Most Incompetent and Greedy Entrepreneur Award but that would have been unfair on the bankers.

The Goebbels Media Awards—Politis and Kathimerini
After very long deliberations the jury decided that the award should be shared between Politis and Kathimerini for their outstanding service to the DISY government but special mention was made of Alithia and RIK for their important contributions as well.

Most Stupid Economic Policy Proposal—The ESTIA scheme
The jury had no hesitation in giving the award to a policy that rewards strategic defaulters in order to help banks offload their NPLs and sticks two fingers up to those borrowers who live according to their means and not their fantasies. An  example of populism marrying the interests of the banks. Anastasiades, Harris, and the banks are having a good laugh at the expense of taxpayers. More a case of ASTIO than ESTIA.

Shyster Public Sector Lawyer of the Decade—Rikkos Erotokritou
No comment.
 




  • January 13th 2019 at 16:18

Επισκόπηση 1-6/01

By Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων


Επισκόπηση 1-6/01

ΠΡΟΣ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΛΕΜΕΣΟΥ
3/01
Ανακοίνωση της ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ για την απαράδεκτη απόφαση του προέδρου του Συμβούλιου Λιμενεργασίας Λεμεσού να παραπέμψει σε πειθαρχική επιτροπή τους λιμενεργάτες που συμμετείχαν στην απεργία και την άρνηση του Υπουργείου Εργασίας για μεσολάβηση:
Η απόφαση του προέδρου του Συμβούλιου Λιμενεργασίας Λεμεσού, να παραπέμψει σε πειθαρχική επιτροπή τους λιμενεργάτες που δεν εργάστηκαν στη διάρκεια της 24ωρης απεργίας που έγινε στις 22/12/2018 στο Λιμάνι Λεμεσού και η άρνηση του υπουργείου Εργασίας να μεσολαβήσει για την επίλυση της εργατικής διαφοράς, οδηγεί σε ολομέτωπη σύγκρουση.
Οι Λιμενεργάτες και Σημειωτές στο Λιμάνι Λεμεσού δεν έχουν πλέον άλλη επιλογή από τη δυναμική διεκδίκηση του αυτονόητου δικαιώματος τους να υπερασπιστούν τον Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων, την εργασιακή πρακτική και γενικά τις Εργασιακές Σχέσεις όπως διαμορφώθηκαν εδώ και δεκαετίες στην Κύπρο.
Η απόφαση του Συμβούλιου Λιμενεργασίας Λεμεσού, δημιουργεί απαράδεκτα τετελεσμένα που αν γίνουν αποδεκτά, ουσιαστικά όχι μόνο δεν «ρυθμίζουν» (όπως η ΟΕΒ και το ΚΕΒΕ απαιτούν και το συνδικαλιστικό κίνημα διαφωνεί), αλλά καταργούν το δικαίωμα της απεργίας στα λιμάνια.
Υπενθυμίζεται πως το Συμβούλιο Λιμενεργασίας, αγνοώντας τις θέσεις των εργαζόμενων αποφάσισε με πλειοψηφία να παραπέμψει την εργατική διαφορά για επίλυση σε διαιτητικό δικαστήριο. Πως είναι δυνατόν οι ανανεώσεις των Συλλογικών Συμβάσεων και οι διεκδικήσεις των εργαζόμενων να αποφασίζονται με πλειοψηφία είτε από σώματα όπως το Συμβούλιο Λιμενεργασίας, είτε από διαιτητικά δικαστήρια.
Μέχρι σήμερα το Συμβούλιο Λιμενεργασίας δεν υπήρξε ποτέ μέρος της διαδικασίας ανανέωσης της Συλλογικής Σύμβασης. Αυτό γινόταν πάντοτε στα πλαίσια του Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων και το αποτέλεσμα επικυρωνόταν από το Συμβούλιο.
Η ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ – ΠΕΟ για ακόμα μια φορά δηλώνει ξεκάθαρα πως ουδέποτε θα αποδεχθεί να επιλύονται οι εργατικές διαφορές έξω από το υφιστάμενο Σύστημα Εργασιακών Σχέσεων, όπως αυτό λειτουργεί στην Κύπρο με επιτυχία για δεκαετίες. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα συνεχίσει τις προσπάθειες της, για την επίλυση τους και στα λιμάνια.
Εάν και αυτή η απόφαση του προέδρου του Συμβούλιου Λιμενεργασίας Λεμεσού δεν αποσυρθεί, την ευθύνη για ότι θα επακολουθήσει δεν θα φέρουν οι εργαζόμενοι.
πηγή: ΠΕΟ (fb σελίδα)

Μηνύματα Ι. Νικολάου για εκσυγχρονισμό φυλακών

4/01

Ο εκσυγχρονισμός του Τμήματος Φυλακών δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει, δήλωσε σήμερα ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Ιωνάς Νικολάου, ενώ χαρακτήρισε το 2018 ως μια χρονιά η οποία συνέβαλε ουσιαστικά στην εδραίωση της εκσυγχρονιστικής προσπάθειας. Σύμφωνα με τον Ιωνά Νικολάου, εντός του τρέχοντος μηνός θα ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του συστήματος απενεργοποίησης των κινητών τηλεφώνων στις Φυλακές και το σύστημα θα τεθεί σε λειτουργία.
Ο Υπουργός μιλούσε το πρωί σε εκδήλωση του προσωπικού του Τμήματος Φυλακών για την κοπή της βασιλόπιτας, ενώ ακολούθως μετέβη και έκοψε τη βασιλόπιτα και με κρατούμενους των Κεντρικών Φυλακών.
Είπε ακόμη ότι εντός Ιανουαρίου θα συμπληρωθεί και ο νομοτεχνικός έλεγχος του νομοθετικού πλαισίου των Φυλακών που έχει υποβληθεί εδώ και αρκετό καιρό στη Νομική Υπηρεσία, ώστε το νομοσχέδιο και οι Κανονισμοί να κατατεθούν στη Βουλή.
Εξέφρασε παράλληλα τη βεβαιότητα ότι η συνεργασία που υπάρχει με το Κοινοβούλιο και η απαίτηση από όλους για εκσυγχρονισμό «θα διασφαλίσει τη δυνατότητα της άμεσης προώθησης και εξέτασης αυτών των νομοσχεδίων, ούτως ώστε να δημιουργηθεί εκείνο το νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο θα εδραιώσει από τη μια και από την άλλη θα κατοχυρώσει αυτές τις αλλαγές».
Μιλώντας σε μέλη του προσωπικού του Τμήματος Φυλακών, ο Ιωνάς Νικολάου έκανε ιδιαίτερη μνεία σε συναδέλφους τους που, όπως είπε «είναι ‘εθισμένοι’ στο να παίρνουν άδειες ασθενείας».
«Δυστυχώς, κάποιοι δεν παίρνουν τα μηνύματα, τα οποία θα τα πάρουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο» είπε, ενώ πρόσθεσε ότι θα εντατικοποιηθούν κάποια από τα μέτρα που ήδη εφαρμόζει η Διεύθυνση των Φυλακών. «Ό,τι δεν λύνεται, κόβεται. Και εδώ θα οδηγηθούμε κάποια στιγμή. Κάποιοι, οι οποίοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν αυτόν τον ‘εθισμό’ θα υποχρεωθούμε να κόψουμε το νήμα της λειτουργίας», συμπλήρωσε.
«Παρά τις μεγάλες προσπάθειες που έχουν γίνει από την πλευρά της Διεύθυνσης, παρά τη μείωση που είχαμε σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια – και υπήρξε ουσιαστική μείωση – ο ‘εθισμός’ ακόμα δυστυχώς αποτελεί πρόβλημα στο θέμα των αδειών για λόγους ασθένειας» είπε, προσθέτοντας ότι «αυτό συνιστά έλλειψη σεβασμού μεταξύ συναδέλφων» ενώ δημιουργεί και προβλήματα λειτουργίας.
Ο κ. Νικολάου ανέφερε εξάλλου ότι εκκρεμεί η εγκατάσταση της αψίδας για να ελέγχεται η μεταφορά επικίνδυνων αντικειμένων ή ουσιών εξάρτησης στον χώρο των Φυλακών. «Πρέπει να ληφθούν απαραίτητα μέτρα για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα, στο βαθμό που μπορούν να αντιμετωπιστούν» είπε.
Όσον αφορά την πρόοδο, ο κ. Νικολάου σημείωσε ότι «το 2018 ήταν μια χρονιά η οποία συνέβαλε ουσιαστικά στην εδραίωση της εκσυγχρονιστικής προσπάθειας την οποία κάνουμε». Για πρώτη φορά, συνέχισε, έχουμε υλοποίηση του προϋπολογισμού των Κεντρικών Φυλακών κατά 85%. Αναφέρθηκε επίσης στην υλοποίηση προγραμμάτων, τα οποία αναβάθμισαν τις υποδομές, αλλά και σε ευρωπαϊκά προγράμματα για δεσμοφύλακες και κρατούμενους.
Είπε ακόμη ότι ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στο κτίριο της Σχολής Δεσμοφυλάκων, η οποία λειτουργεί, αλλά και στο γυμναστήριο «και βλέπουμε μπροστά για την περαιτέρω ανάπτυξη των δυνατοτήτων εκγύμνασης δεσμοφυλάκων».
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης διαβεβαίωσε εξάλλου ότι δίνεται ιδιαίτερη σημασία στην ασφάλεια των δεσμοφυλάκων.
«Δεν θα λείψουν δυστυχώς περιστατικά όπως εκείνο που έγινε προχθές», είπε, αναφερόμενος στο περιστατικό που συνέβη την παραμονή της Πρωτοχρονιάς με την επίθεση καταδίκου σε δεσμοφύλακα. Συνέχισε, λέγοντας ότι θα πρέπει να υπάρχει «αποφασιστικότητα από πλευράς όλων μας να τα αντιμετωπίσουμε» είτε με σωφρονιστικό, είτε με αποφασιστικό τρόπο.
Ακόμη, ανέφερε ότι η Διεύθυνση των Φυλακών είναι έτοιμη να παρέχει όλη την απαιτούμενη στήριξη για να αντιμετωπιστούν τέτοια περιορισμένα φαινόμενα επιθέσεων σε δεσμοφύλακες από κρατούμενους ή άλλες μορφές βίας μεταξύ κρατουμένων.
Σύμφωνα με τον κ. Νικολάου, ο χώρος των φυλακών ήταν επιβαρυμένος με πολλά προβλήματα. «Σταδιακά επιλύονται πολλά από αυτά, αλλάζει ο χώρος των φυλακών, νομίζω ότι δεν χωρεί αμφιβολία από κανένα, και τον πιο κακόπιστο ακόμα κριτή, ότι έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα πράγματα στον χώρο των φυλακών» είπε.
Πρόσθεσε ότι «οι αλλαγές έρχονται και θα συνεχίσουν να επέρχονται», καθώς δεν σταματά ποτέ ο εκσυγχρονισμός. «Μέσα από αυτή την μεγάλη προσπάθεια που γίνεται, έχουμε καταφέρει να οδηγήσουμε το σωφρονιστικό μας σύστημα σε ένα επίπεδο» για το οποίο συζητούν πολλοί και θέλουν να το επισκεφτούν από κοντά για να δουν τις αλλαγές που έχουν γίνει, κατέληξε.
Η Διευθύντρια του Τμήματος Φυλακών Άννα Αριστοτέλους διαβεβαίωσε από την πλευρά της ότι το προσωπικό θα συνεχίσει να επιτελεί τα καθήκοντά του με τον ίδιο ζήλο. Στάθηκε επίσης και στο θέμα της αξιοποίησης του 85% του προϋπολογισμού, για πρώτη φορά, όπως είπε, στα χρονικά των Φυλακών, με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών για κρατούμενους και σωφρονιστικούς υπαλλήλους.
Αναφέρθηκε επίσης στη δημιουργία της Ακαδημίας σωφρονιστικών υπαλλήλων, αλλά και στην υλοποίηση 50-60 εκπαιδευτικών προγραμμάτων του προσωπικού το 2018. Σύμφωνα με την κ. Αριστοτέλους, το κονδύλι για την εκπαίδευση του προσωπικού αυξήθηκε από €6.000 σε €100.000 ενώ ευχαρίστησε τον Υπουργό για τη συμβολή του.
Μνεία έκανε και για το θέμα της καταβολής της υπερωριακής αποζημίωσης στο προσωπικό, ενώ εξαιρώντας τους παρόντες, απευθύνθηκε στους λίγους μεταξύ των μελών του προσωπικού, οι οποίοι «λαμβάνουν άδεια ασθενείας με συνηθισμένη, ως γνωστόν, την ασθένεια της οσφυαλγίας». «Να ξέρουν ότι θα είμαστε απέναντί τους και θα ληφθούν περαιτέρω μέτρα, όπως το θέμα της αξιολόγησής τους, το θέμα της συμμετοχής τους σε διάφορα προγράμματα και άλλα μέτρα» είπε.
«Είμαστε δίπλα στα μέλη, τα οποία εκτελούν με τιμιότητα τα καθήκοντά τους, αλλά αυτοί οι λίγοι οι οποίοι χαλούν την όλη εικόνα, που έχουν συνηθίσει στην ευνοιοκρατία και στο βόλεμα, να ξέρουν ότι αυτά πλέον δεν ισχύουν» σημείωσε. Η Διευθύντρια των Φυλακών ανέφερε τέλος ότι «είμαστε κάθετοι και σε θέματα διαφθοράς και το έχουμε αποδείξει με τη σύλληψη και την απόλυση ελάχιστου αριθμού δεσμοφυλάκων», σημειώνοντας παράλληλα ότι η συντριπτική πλειοψηφία του προσωπικού ασκεί με τιμιότητα τα καθήκοντά του.
Παρών ήταν και ο Εκπρόσωπος Τύπου της Βουλής, Λουκάς Φουρλάς, ο οποίος είπε ότι «πρέπει κάποιος να είναι τυφλός να μην δει ότι τα τελευταία χρόνια έγινα μεγάλες αλλαγές στις Κεντρικές Φυλακές». Πρόσθεσε ότι αυτό το οποίο προέχει για τη Διεύθυνση είναι ο άνθρωπος. «Όταν έρθουν στη Βουλή νομοσχέδια ή Κανονισμοί που αφορούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη ελευθερία και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον άνθρωπο, πάντα η Βουλή το αντικρίζει με θετικό μάτι και αυτό θα πράξει και πάλι», είπε.
Μιλώντας αργότερα κατά την κοπή βασιλόπιτας στην ανοιχτή φυλακή, ο κ. Νικολάου είπε ότι η πολιτεία στηρίζει την προσπάθεια για ένταξη στην κοινωνία όσων αποφυλακίζονται, λέγοντας ότι μαζί με την Υπουργό Εργασίας και σε συνεννόηση με τη Διεύθυνση έγινε κατορθωτό να υποβάλλονται έγκαιρα τα αιτήματα για ένταξη στο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα.
Τα κάλαντα έψαλε τους κρατούμενους και στο προσωπικό των φυλακών η εκκλησιαστική χορωδία του ΙΝ. Αγίου Παντελεήμονα.
Πηγή: stockwatch

Αύξηση ΑΤΑ το 2019, θέλουν επαναδιαπραγμάτευση οι εταίροι

4/01

Αύξηση 0,76% στην αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή στους μισθούς από τον Ιανουάριο του 2019 ανακοίνωσε το υπουργείο οικονομικών, με τους εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων να επιδιώκουν για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, επαναδιαπραγμάτευση της σχετικής συμφωνίας που βρίσκεται σε ισχύ, αμέσως μετά τη λήξη της στο τέλος του 2020.
Σε εγκύκλιο που εξέδωσε σήμερα το υπουργείο, σημειώνεται η αύξηση 1,51% που παρουσιάζει ο δείκτης τιμών καταναλωτή για το 2018 εξαιρουμένης της επίπτωσης από τη διακύμανση των φόρων κατανάλωσης και αναφέρεται ότι οι μισθοί και οι συντάξεις των συνταξιούχων της δημόσιας υπηρεσίας αναπροσαρμόζονται με την καταβολή του 50% αυτής της αύξησης.
Το τιμαριθμικό επίδομα αυξάνεται από την 1η Ιανουαρίου και για δώδεκα μήνες, από 310,71% σε 313,83% πάνω στους βασικούς μισθούς με κατώτατο όριο επιδόματος τα €11,808.
Σημειώνεται ότι το εν λόγω τιμαριθμικό επίδομα, θα λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς υπολογισμού των απολαβών των υπαλλήλων και μισθωτών, στους βασικούς μισθούς των οποίων δεν έχει ενσωματωθεί οποιοδήποτε μέρος του τιμαριθμικού επιδόματος.
Προστίθεται ότι για τους αξιωματούχους και εργοδοτουμένους της κρατικής υπηρεσίας στους βασικούς μισθούς των οποίων έχει ενσωματωθεί ποσοστό τιμαριθμικού επιδόματος 27,99% (από 28,35% που ίσχυε το εξάμηνο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2018), καθώς και γενικές αυξήσεις 6,66%, η αύξηση τιμαριθμικού επιδόματος από την 1η Ιανουαρίου και για περίοδο 12 μηνών, θα ανέλθει από 0,28% σε 1,04% πάνω στους νέους βασικούς μισθούς όπως έχουν διαμορφωθεί, με κατώτατο όριο τιμαριθμικού επιδόματος τα €160.
Θέλουν επαναδιαπραγμάτευση συμφωνίας
Ο γγ της ΣΕΚ Ανδρέας Μάτσας δήλωσε στη StockWatch ότι με βάση την προσωρινή τριετή ρύθμιση για την ΑΤΑ με ισχύ κατά την περίοδο 2018 – 2020 και στη βάση της επίσημης εγκυκλίου του υπουργείου, τους επόμενους 12 μήνες το τιμαριθμικό επίδομα θα αυξηθεί κατά 0,76%.
Ο κ. Μάτσας ανέφερε ότι η εν λόγω ρύθμιση πραγματοποιήθηκε σε περίοδο οικονομικής κρίσης σε μια προσπάθεια να κατοχυρωθεί η διατήρηση του θεσμού της ΑΤΑ.
«Είναι δεδομένο και αναφέρεται ευκρινώς στη συμφωνία, ότι η ρύθμιση είναι προσωρινή και πως με το πέρας της θα υπάρξει δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης στη βάση της βασικής φιλοσοφίας της για διατήρηση της αγοραστικής δύναμης των μισθών» σημείωσε.
«Θεωρούμε ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξει δυνατότητα επανασυζήτησης και επαναδιαπραγμάτευσης της διευθέτησης με στόχο να επαναφέρουμε το θεσμό στην πραγματική του διάσταση», πρόσθεσε.
Ο κ. Μάτσας σημείωσε ότι η πλήρης κατάργηση της ΑΤΑ ήταν από την αρχή ο στόχος της εργοδοτικής πλευράς και έκανε λόγο για προσπάθεια εκμετάλλευσης των δεδομένων που προέκυψαν από την οικονομική κρίση, για υλοποίηση του πάγιου αιτήματος της για κατάργηση της ΑΤΑ.
«Παρά το ότι η ΑΤΑ έχει περιοριστεί στο 50%, είναι σημαντικό το τι έχουμε πετύχει» είπε, προσθέτοντας ότι ο θεσμός παρέμεινε ζωντανός και εφαρμόζεται.
«Στόχος είναι να επανέλθει, αξιοποιώντας τα νέα δεδομένα της οικονομίας, της ανάκαμψης και των θετικών ρυθμών ανάπτυξης, για να επιτελεί το σκοπό του» είπε.
Ο γγ της ΠΕΟ Πάμπης Κυρίτσης σημείωσε ότι αυτή τη στιγμή ισχύει η συμφωνία που πραγματοποιήθηκε μεταξύ συντεχνιών, εργοδοτών και κυβέρνησης για περίοδο μιας τριετίας, βάσει της οποίας μια φορά το χρόνο, τον Ιανουάριο, θα παραχωρείται η ΑΤΑ σε ποσοστό 50% του δείκτη που ανακοινώνεται από την στατιστική υπηρεσία και πως ως εκ τούτου, φέτος πρέπει να προστεθεί 0,76% στους βασικούς μισθούς.
Πρόσθεσε ότι η ΑΤΑ είναι ένας σημαντικός θεσμός που έχει σκοπό την κατοχύρωση της αγοραστικής αξίας του μισθού με βάση τις τιμές πληθωρισμού. Ανέφερε ότι είναι ένας θεσμός που αμφισβητήθηκε και συνεχίζει να αμφισβητείται και που εντούτοις «καταφέραμε να διατηρήσουμε», όπως είπε.
Παράλληλα, επεσήμανε ότι η συμφωνία «έχει αρχή και τέλος», και πως «στόχος της ΠΕΟ είναι σταδιακά η ΑΤΑ να επανέλθει πλήρως και να αποδίδεται στο 100%». Σημείωσε ότι μετά το πέρας της τριετίας που προβλέπει η ισχύουσα συμφωνία, θα υπάρξει σίγουρα, επαναδιαπραγμάτευση της.
Από την πλευρά των εργοδοτών, ο γενικός διευθυντής της ΟΕΒ Μιχάλης Αντωνίου έκανε λόγο για αναχρονιστικό θεσμό σε ότι αφορά την ΑΤΑ.
Σημείωσε ότι «έχει επιτευχθεί μια μεταβατική ρύθμιση αλλά, οι οριζόντιες αυξήσεις στους μισθούς σκοτώνουν την παραγωγικότητα και διαβρώνουν την υγιή δραστηριότητα» όπως είπε.
«Κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά για κατάργησή της ΑΤΑ» σημείωσε ο κ. Αντωνίου.
Πρόσθεσε ότι μετά τη λήξη της ισχύος της συμφωνίας, στο τέλος του 2020 η ΟΕΒ θα επιδιώξει επαναδιαπραγμάτευση της με στόχο την πλήρη κατάργηση της ΑΤΑ, τονίζοντας ότι «πρέπει να μπούμε στην λογική των κινήτρων για καλύτερη απόδοση και της σύνδεσης με τα αποτελέσματα».
«Οι οριζόντιοι αυτοματισμοί είναι ότι χειρότερο, είτε πρόκειται για κλίμακες, είτε για προσαυξήσεις, είτε ΑΤΑ, είτε οτιδήποτε άλλο», σημείωσε ο κ. Αντωνίου.
Της Μαρίας Χαμπή

πηγή: stockwatch

Μειώθηκαν κατά 20% οι άνεργοι το 2018

4/01

Μείωση 20,5% παρουσίασε ο μέσος όρος των εγγεγραμμένων ανέργων το 2018 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε η Στατιστική Υπηρεσία, καθώς η αγορά εργασίας παρουσιάζει ανάκαμψη. 
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Cystat, ο μέσος όρος των εγγεγραμμένων ανέργων για ολόκληρο το 2018 μειώθηκε σε 26.766 πρόσωπα σε σύγκριση με 33.681 πρόσωπα για το 2017.
Ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων είχε κορυφωθεί κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο τον Μάρτιο του 2014, ξεπερνώντας τις 50 χιλ.
Όσον αφορά το Δεκέμβριο, με βάση τα στοιχεία που τηρούνται στα Επαρχιακά Γραφεία Εργασίας, ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων στο τέλος Δεκεμβρίου 2018, έφτασε τα 29.800 πρόσωπα από 28.514 τον Νοέμβριο του 2018 και 35.771 τον Δεκέμβριο του 2017.
Με βάση τα στοιχεία διορθωμένα για εποχικές διακυμάνσεις, τα οποία δείχνουν την τάση της ανεργίας, ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων το Δεκέμβριο 2018 μειώθηκε στα 23.929 πρόσωπα σε σύγκριση με 24.589 τον προηγούμενο μήνα και 30.393 τον Δεκέμβριο του 2017.
Σε σύγκριση με το Δεκέμβριο του 2017 σημειώθηκε μείωση 5.971 προσώπων ή 16,7% που αποδίδεται κυρίως στους τομείς του εμπορίου (μείωση 1.193 ανέργων), της δημόσιας διοίκησης (μείωση 1.137), των δραστηριοτήτων υπηρεσιών παροχής καταλύματος και υπηρεσιών εστίασης (μείωση 794), της μεταποίησης (μείωση 607), των κατασκευών (μείωση 529), της εκπαίδευσης (μείωση 189) και στους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας (μείωση 1.521).
Το Δεκέμβριο του 2018 ο μεγαλύτερος αριθμός ανέργων καταγράφηκε στους υπαλλήλους υπηρεσιών και πωλητές φτάνοντας στους 6,8 χιλ. εγγεγραμμένους άνεργους, αλλά και στους καθαριστές, κλητήρες και ανειδίκευτους εργάτες (5,6 χιλ.).
Ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων αφορά τα άτομα άνω των 15 χρονών που αποτείνονται στα Επαρχιακά και Τοπικά Γραφεία Εργασίας του Τμήματος Εργασίας για εξεύρεση εργασίας και καταχωρούνται ως άνεργοι. Τα άτομα αυτά πρέπει να είναι ικανά και διαθέσιμα για εργασία και να αναζητούν ενεργά εργασία.
Στον αριθμό των εγγεγραμμένων ανέργων δεν περιλαμβάνονται αυτοεργοδοτούμενοι, άτομα που ψάχνουν για εργασία με μερική απασχόληση καθώς επίσης και άτομα τα οποία ψάχνουν για εργασία σε συγκεκριμένη περιοχή ή σε συγκεκριμένο εργοδότη.
Της Μαρίας Χαμπή
πηγή: stockwatch

Αλλάζουν επισήμως χέρια τα δημόσια νοσηλευτήρια

Υπό τη διαχείριση του ΟΚΥπΥ βρίσκονται πλέον τα κρατικά νοσοκομεία

01/01
Του Νικόλα Πέτρου

Καθοριστικός μήνας ο Ιανουάριος, για τις διεργασίες που γίνονται στον τομέα της Υγείας. Στα πλαίσια των αλλεπάλληλων αρνητικών ανακοινώσεων από αρκετές εταιρείες γιατρών, ως προς την υφιστάμενη κατάσταση του ΓεΣΥ, οι οποίες καλούν τα μέλη τους να μην ενταχθούν στο Σύστημα, αλλά και των αντιδράσεων που προκύπτουν από τις Συντεχνίες των δημοσίων ιατρών και νοσηλευτών, οι οποίες φέρεται να διαφωνούν έντονα με το περιεχόμενο των ιδιωτικών συμβολαίων που θα τους προσφερθούν για να αφήσουν την δημόσια ταυτότητα τους, ΟΑΥ και ΟΚΥπΥ καταβάλουν προσπάθειες ούτως ώστε να παραμείνουν εντός χρονοδιαγραμμάτων.
Με το «καλημέρα» του νέους έτους, ο Οργανισμός Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας, βάζει μπρος τις μηχανές και αναλαμβάνει τη διοίκηση όλων των κρατικών νοσηλευτηρίων. Συγκεκριμένα από τη Τετάρτη 2 Ιανουαρίου, όλα τα περιουσιακά στοιχεία που Υπουργείου Υγείας τα οποία σχετίζονται με τα δημόσια νοσηλευτήρια περνούν υπό τη διαχείριση του ΟΚΥπΥ, ενώ περίπου πέντε χιλιάδες λειτουργοί υγείας και εργαζόμενοι των κρατικών νοσοκομείων, πλέον θα υπάγονται στη διεύθυνση του Οργανισμού.
Διοίκηση
Η λεγόμενη αυτονόμηση ξεκινά από το πρωί της Τετάρτης, και ο τρόπος που θα διοικούνται από εδώ και στο εξής τα κρατικά νοσηλευτήρια θα είναι εντελώς διαφορετικός. Όπως έχει γίνει γνωστό, η διοίκηση του δημόσιου τομέα της Υγείας έχει χωριστεί σε τρεις περιφέρειες, της Λευκωσίας, της Λεμεσού – Πάφου και αυτή της Λάρνακας – Αμμοχώστου, ενώ η κάθε μια από αυτές έχει ένα γενικό, ένα οικονομικό και ένα επιστημονικό διευθυντή.
Όσον αφορά την περιφέρεια της πρωτεύουσας, σε αυτή θα περιλαμβάνονται το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, το Μακάρειο Νοσοκομείο, καθώς και όλα τα Κέντρα Υγείας εντός αυτής. Στην περιφέρεια Λεμεσού - Πάφου, θα περιλαμβάνονται τα Γενικά Νοσοκομεία των δύο πόλεων, τα Νοσοκομεία Κυπερούντας και Πόλεως Χρυσοχούς, και όλα τα Κέντρα Υγείας που βρίσκονται εντός των δύο Επαρχιών. Σχετικά με την περιφέρεια Λάρνακας - Αμμοχώστου, τα Νοσοκομεία τα οποία θα υπάγονται σε αυτή, θα είναι αυτά της Λάρνακας και του Παραλιμνίου, όπως και τα Κέντρα Υγείας που λειτουργούν εντός των δύο Επαρχιών. Σημειώνεται δε, ότι ο Οργανισμός μέχρι στιγμής στεγάζεται στον 3ο όροφο του Υπουργείου Υγείας και μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι αναμένεται να εγκατασταθεί στο δικό του κτίριο.
Αυτονόμηση
Να τρέξει όλες τις διεργασίες για την αυτονόμηση των κρατικών νοσοκομείων καλείται, μεταξύ άλλων, ο ΟΚΥπΥ. Για να μπορεί ωστόσο να καταστεί εφικτή αυτή η διαχείριση, βάσει νόμου, στη κατοχή του Οργανισμού μεταφέρονται όλα τα κονδύλια που είχαν εγκριθεί στον προϋπολογισμό του Υπουργείου γι' αυτό το σκοπό.
Αξίζει να αναφερθεί ότι το κομμάτι της σωστής στελέχωσης των νοσηλευτηρίων και όλων των κέντρων υγείας, είναι ένα στοίχημα που καλείται να κερδίσει άμεσα ο Οργανισμός νοουμένου ότι σε έξι μήνες είναι προγραμματισμένη να μπει σε εφαρμογή η πρώτη φάση του ΓεΣΥ και οι δημόσιοι λειτουργοί υγείας εκφράζουν καθημερινώς τη δυσαρέσκεια τους για τη καθυστέρηση στο κομμάτι της αυτονόμησης.
Τόσο η ΠΑΣΥΝΟ όσο και η ΠΑΣΥΚΙ, θεωρούν πως Υπουργείο Υγείας και ΟΚΥπΥ, δεν έχουν προχωρήσει στα απαιτούμενα βήματα για την έγκαιρη αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό των δημόσιων νοσηλευτηρίων, ενώ τονίζουν πως δεν έχουν επιλυθεί σημαντικά εργασιακά θέματα.
Ιδιωτικά Συμβόλαια
Αρνητικό συντελεστή φέρεται να έχουν οι μέχρι στιγμής συναντήσεις του ΟΚΥπΥ με τις Συντεχνίες των δημοσίων ιατρών και νοσηλευτών, όσον αφορά το περιεχόμενο των ιδιωτικών συμβολαίων που θα προσφέρει ο Οργανισμός στους δημόσιους λειτουργούς υγείας.
Συγκεκριμένα, ο ΟΚΥπΥ θα δώσει ιδιωτικά συμβόλαια σε κάθε κρατικό λειτουργό υγείας προτείνοντας στον κάθε ένα εξ αυτών, να παραιτηθεί από το καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου και να υπογράψει την ιδιωτική σύμβαση που του προτείνει. Στο πλαίσιο των εν λόγω συναντήσεων, καμία εκ των Συντεχνιών δεν φαίνεται ικανοποιημένη με τα όσα προνοούν αυτά τα συμβόλαια, με την ΠΑΣΕΣΙ να τα χαρακτηρίζει αποτρεπτικά έως προσβλητικά, τονίζοντας παράλληλα, πως «κανείς δεν προτίθεται να υπογράψει συμβόλαιο στην παρούσα του μορφή».
Από την άλλη ο πρόεδρος της ΠΑΣΥΚΙ, Σωτήρης Κούμας, σε τηλεοπτικές του δηλώσεις ανέφερε, πως το πρώτο δείγμα γραφής που έχει δώσει ο ΟΚΥπΥ όσον αφορά τα συμβόλαια, «αποδεικνύει ότι δεν είναι τόσο επαγγελματίες στα της διοίκησης των ιατρικών μονάδων».
Πηγή: Καθημερινή
Ανησυχούν οι νοσηλευτές για την αυτονόμηση των νοσοκομείων

01/01

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ

Ο εκπρόσωπος Τύπου της ΠΑΣΥΝΟ καταγγέλλει ότι σε κάποια νοσηλευτήρια δεν έγινε τίποτε για την διοικητική και οικονομική τους αυτονομία.

Επισήμως η αυτονόμηση των δημόσιων νοσηλευτηρίων αρχίζει την 1.1.2019. Αυτό σημαίνει ότι από την επόμενη μέρα, 2 Ιανουαρίου, τα νοσοκομεία αποκτούν επισήμως τη διοικητική και την οικονομικής τους αυτονομία. Πλην του ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία των νοσοκομείων περνούν στα χέρια του ΟΚΥπΥ και χιλιάδες εργαζόμενοι αποσπώνται σε αυτόν, τα κονδύλια που περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας μεταφέρονται στον οργανισμό ο οποίος και θα τα διαχειρίζεται. Πώς βλέπουν αυτές τις αλλαγές οι νοσηλευτές; Είναι έτοιμα τα νοσοκομεία να αντεπεξέλθουν σε μια τόσο μεγάλη μεταρρύθμιση; Τα προβλήματα των νοσοκομείων ενδέχεται να σταθούν τροχοπέδη σε αυτή την προσπάθεια; Ο νοσηλευτικός κόσμος θα αποποιηθεί τη δημοσιοϋπαλληλική του ιδιότητα, συνάμα και την ασφάλεια που του προσφέρει το Δημόσιο αποδεχόμενος τα τριετή συμβόλαια του ΟΚΥπΥ; Σε αυτά τα ερωτήματα -και όχι μόνον- απαντά ο εκπρόσωπος Τύπου της Παγκύπριας Συντεχνίας Νοσηλευτών Θεόδωρος Πετέλης. Δεν διστάζει να πει πάντως πως προς την κατεύθυνση της αυτονόμησης ελάχιστα έχουν γίνει στα νοσοκομεία μέχρι σήμερα ενώ καταλογίζει στον ΟΚΥπΥ την ευθύνη για τις καθυστερήσεις που έχουν σημειωθεί στο θέμα του διαλόγου με τις συντεχνίες των εργαζομένων κυρίως σε ό,τι αφορά τα εργασιακά ζητήματα.

Από τις 2 Ιανουαρίου τα κρατικά νοσηλευτήρια της Κύπρου θα αρχίσουν να λειτουργούν αυτόνομα, διοικητικά και οικονομικά. Ζείτε από πρώτο χέρι τα προβλήματα και η ΠΑΣΥΝΟ έχει πολλάκις καταγγείλει τα κακώς έχοντα των δημόσιων νοσοκομείων. Θεωρείτε πως η προσπάθεια της αυτονόμησης θα στεφθεί με επιτυχία;

Η Παγκύπρια Συντεχνία Νοσηλευτών (ΠΑΣΥΝΟ) θεωρούσε ότι με την ψήφιση του νομοσχεδίου που αφορούσε την αυτονόμηση, θα άρχιζε και η αναδιάρθρωση, αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός των δημόσιων νοσηλευτηρίων. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει παρά ελάχιστες αλλαγές. Τολμώ να πω ότι σε κάποια νοσηλευτήρια δεν έχουμε δει καθόλου αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση. Από τη δική μας πλευρά είχαμε αποστείλει επιστολές προς το διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (ΟΚΥπΥ) με τις οποίες ζητούσαμε την έναρξη διαλόγου, ώστε να αντιληφθούμε τις προθέσεις και τον τρόπο με τον οποίο θα άρχιζε αυτή η αλλαγή. Αυτό δεν έγινε κατορθωτό παρά μόνο στα μέσα Δεκεμβρίου του 2018, λίγες μέρες πριν από την έναρξη της αυτονόμησης.

Κατά τη διάρκεια συνάντησής μας εκφράσαμε τη δυσαρέσκειά μας όσον αφορά την καθυστέρηση που παρατηρείται καθώς και την ανησυχία μας σε σχέση με όλα όσα πρέπει να γίνουν -υπάρχουν πολλά που θα έπρεπε να γίνουν μέχρι σήμερα- ώστε να γίνει ομαλά η ένταξή μας στο νέο εργασιακό περιβάλλον. Μάλιστα δηλώσαμε ότι είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε για να επιλύσουμε τυχόν προβλήματα και να δημιουργηθούν όσο το δυνατόν καλύτερες και πιο λειτουργικές συνθήκες εργασίας για βελτίωση του τρόπου λειτουργίας των αυτόνομων νοσηλευτηρίων.

Ποια πιστεύετε είναι τα κυριότερα προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζουν τα δημόσια νοσηλευτήρια; Ενδέχεται, να απειλήσουν την προσπάθεια της μεταρρύθμισης της υγείας;

Τα βασικότερα προβλήματα των δημόσιων νοσηλευτηρίων αφορούν οργανωτικά και διοικητικά θέματα. Η υποστελέχωση και η διαχείριση του προσωπικού είναι ένα άλλο σοβαρό ζήτημα. Στα δημόσια νοσηλευτήρια δεν υπάρχει ευελιξία με αποτέλεσμα οι οργανισμοί να είναι δυσκίνητοι αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας αλλά και σε σχέση με τη λήψη αποφάσεων. Επίσης, διαπιστώνονται προβλήματα σε υλικοτεχνική υποδομή και αναλώσιμα. Αυτό όμως που πραγματικά απουσιάζει από τα δημόσια νοσηλευτήρια είναι η στρατηγική και το όραμα.

Στη συμφωνία που έχουν υπογράψει οι συντεχνίες των νοσηλευτών με την κυβέρνηση υπάρχει πρόνοια για την εισαγωγή φροντιστών υγείας στα νοσοκομεία από τον Ιανουάριο του 2019. Πού βρίσκεται το όλο θέμα;

Η εισαγωγή του θεσμού του φροντιστή υγείας αποτελεί μία καινοτομία για τον αυτόνομο οργανισμό. Η συγκεκριμένη ομάδα θα αναλάβει εργασίες που γίνονται τώρα από νοσηλευτές αλλά δεν αφορούν αμιγώς νοσηλευτικά καθήκοντα. Αυτό θα βοηθήσει τους νοσηλευτές να ασχολούνται με τα δικά τους επιστημονικά καθήκοντα και θα αυξήσει και θα βελτιώσει την ποιότητα φροντίδας προς τον ασθενή. Ειδική αναφορά έχει γίνει και από σύμβουλο του ΟΚΥπΥ.

Θεωρούμε ότι ο θεσμός αυτός θα προσφέρει μόνο θετικά στοιχεία στο σύστημα υγείας. Με βάση την τελευταία ενημέρωση που είχαμε από τον υπουργό Υγείας, τη νέα χρονιά θα αρχίσει η πρόσληψη 170 φροντιστών υγείας. Ο αριθμός τους θα είναι σίγουρα μεγαλύτερος αλλά ακόμη δεν έχει αποφασιστεί. Δυστυχώς και σε αυτό το σημείο ο οργανισμός έχει καθυστερήσει την έναρξη του διαλόγου με την ΠΑΣΥΝΟ αναφορικά με τη στελέχωση της συγκεκριμένης ομάδας στα τμήματα.

Πριν από μερικές μέρες σας έχουν δοθεί τα συμβόλαια από τον Οργανισμό Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας. Έχετε ήδη εκφράσει τις πρώτες αντιδράσεις σας… Πιστεύετε ότι ο νοσηλευτικός κόσμος θα προτιμήσει την ασφάλεια του Δημοσίου;

Τα συμβόλαια μας έχουν δοθεί εδώ και μερικές μέρες. Όμως, θεωρούμε ότι έχει καθυστερήσει η προώθησή τους στις συνδικαλιστικές οργανώσεις για να εκφράσουμε άποψη, λαμβάνοντας υπόψη ότι η αυτονόμηση αρχίζει αρχές του χρόνου. Ένας οργανισμός που θα προσδοκούσε να απορροφήσει όσο το δυνατό περισσότερους δημόσιους υπαλλήλους υπό το δικό του καθεστώς, θα έπρεπε να ξεκινήσει νωρίτερα την όποια συζήτηση για τα νέα συμβόλαια. Με τη βοήθεια και τη συμβολή των συνδικαλιστικών οργανώσεων όλων των κλάδων υγείας θα προσφέρονταν καλύτερα και πιο ελκυστικά συμβόλαια, προς το συμφέρον των εργαζομένων. Έτσι, και στην περίπτωση των νοσηλευτών θα προσελκύονταν περισσότεροι στον αυτόνομο οργανισμό με το καθεστώς του συμβολαίου.

Το δ.σ. της συντεχνίας μας άρχισε την επεξεργασία των συμβολαίων σε συνεργασία και με τη βοήθεια των νομικών μας συμβούλων. Εκ πρώτης όψεως δεν θεωρούμε πως τα συμβόλαια θα είναι ικανά να πείσουν τους συναδέλφους να τα υπογράψουν. Ελπίζω πως στις μελλοντικές συναντήσεις που θα πραγματοποιήσουμε ο ΟΚΥπΥ θα είναι θετικός ως προς τις δικές μας εισηγήσεις. Αυτό που θα θέλαμε να δούμε είναι και τα συμβόλαια που θα δοθούν και στους νεοεισερχομένους νοσηλευτές.

Γιατί ένας νοσηλευτής να επιλέξει να μεταπηδήσει στον αυτόνομο οργανισμό δεδομένου ότι από την 1.1.2019 σταδιακά θα αρχίσουν να τοποθετούνται στην κλίμακα Α8;

Αυτή είναι πραγματικά μια πολύ καλή ερώτηση. Είναι ένα ερώτημα που μας απασχολούσε εδώ και αρκετό καιρό, από τη στιγμή που αποφασίστηκε η δημιουργία του οργανισμού αυτού. Για τον λόγο αυτό, ως ΠΑΣΥΝΟ θέλαμε πριν τη μεταφορά μας στον νέο οργανισμό να έχουμε εξασφαλίσει στους συναδέλφους μια πολύ καλή εργασιακή συμφωνία. Και αυτό ώστε η επιλογή μας να μεταφερθούμε στον αυτόνομο οργανισμό να είναι προς το συμφέρον μας και όχι ως ανάγκη για να αποκτηθεί αυτό που δεν θα τους προσφερόταν από το Δημόσιο. Εμείς θα θέλαμε να δούμε στα συμβόλαια του αυτόνομου οργανισμού κάτι καλύτερο από το υφιστάμενο πακέτο που θα λαμβάνει ο νοσηλευτής, ο οποίος θα αποφασίσει να παραμείνει με το εργασιακό καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου, συμπεριλαμβανομένης και πρόνοιας που αφορά την κλίμακα Α8. Μια επιτυχία της ΠΑΣΥΝΟ η οποία κατάφερε να μετατρέψει το «bad timing» στην καλύτερη ευκαιρία για απόκτηση της αναγνώρισης της επιστημονικότητας του κλάδου. Από τα συμβόλαια αυτά θα διαφανεί εάν ο αυτόνομος οργανισμός επιθυμεί πραγματικά να αποκτήσει προσωπικό.

Η ΠΑΣΥΝΟ έχει καταγγείλει αρκετές φορές ότι τα νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα σε νοσηλευτικό προσωπικό. Πόσοι νοσηλευτές χρειάζονται ακόμη ώστε όλες οι κλινικές να μπορούν να λειτουργούν εύρυθμα;

Σύμφωνα με τη μελέτη που παραδώσαμε τον Ιούλιο του 2016, την ορθότητα της οποίας επιβεβαιώνει και η μελέτη της KPMG, σε αρκετά τμήματα σε όλα τα δημόσια νοσηλευτήρια υπάρχει ανάγκη για στελέχωση και σε κάποιο βαθμό ανακατανομή του προσωπικού. Η μελέτη που ετοιμάσαμε σε συνεργασία με τον ΠΑΣΥΝΜ θέτει ως ανάγκη επιπλέον 300 νοσηλευτές για κάλυψη παλιών αναγκών, οι οποίες προέκυψαν με το πάγωμα των προσλήψεων κατά την 5ετία 2012-2017 και για την κάλυψη αναγκών που προκύπτει από τη δημιουργία νέων τμημάτων π.χ. νέοι σταθμοί ασθενοφόρων. Τα τελευταία δύο χρόνια και μετά από συνεχή αιτήματα της συντεχνίας μας έγινε μια προσπάθεια εκ μέρους του Υπουργείου Υγείας για να καλυφθούν ορισμένες ανάγκες με την πρόσληψη ενός αριθμού νοσηλευτών. Ωστόσο η κάλυψη αυτή περιορίστηκε μόνο στις ανάγκες αντικατάστασης για άδειες μητρότητας και ασθενείας. Ως συντεχνία θεωρούμε ότι άμεσα θα πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση για το πιο πάνω θέμα σε συνδυασμό με την εισαγωγή του θεσμού του φροντιστή υγείας, ώστε να καταλήξουμε στη σωστή και ασφαλή στελέχωση των δημόσιων νοσηλευτηρίων για να θωρακιστούν και να είναι έτοιμα ενόψει των προκλήσεων και των αλλαγών που θα επιφέρει η εφαρμογή του ΓεΣΥ.

Πηγή: http://politis.com.cy/article/anisichoun-i-nosileftes-gia-tin-aftonomisi-ton-nosokomion

Τιμαριθμικό Επίδομα από 1ην Ιανουαρίου 2019 - Αυξήσεις 0,76% στους βασικούς μισθούς

6/01

Με βάση επίσημη εγκύκλιο του γενικού διευθυντή του υπουργείου Οικονομικών προκύπτει ότι, ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή κατά το 2018 σημείωσε αύξηση ύψους 1.51%.
Ως εκ τούτου το τιμαριθμικό επίδομα από 1ην Ιανουαρίου 2019 και για περίοδο δώδεκα μηνών αυξάνεται κατά 0.76%.
Η υφιστάμενη ΑΤΑ ύψους 310.71% γίνεται 313.83% πάνω στους βασικούς μισθούς και το 0.28% γίνεται 1.04% πάνω στους νέους βασικούς μισθούς.

Πηγή: ΣΕΚ

Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα ΣΕΚ 2019

1/01

Το 2018 ήταν καλύτερη χρονιά για την Κύπρο, την οικονομία και τους εργαζόμενους, σε σχέση με το 2017 καθώς η οικονομία πέρασε από τη φάση της ανάκαμψης στην τροχιά της ανάπτυξης σημαδεύοντας θετικότερα τους κοινωνικοοικονομικούς δείκτες. Η ανεργία συνέχισε την καθοδική της πορεία πέφτοντας κάτω του 8% δημιουργώντας ευοίωνες προοπτικές για την Απασχόληση η οποία την τελευταία δεκαετία δέχθηκε βαθιά πλήγματα. Στη νέα χρονιά, ο ανεργιακός δείκτης εκτιμάται ότι θα μειωθεί περαιτέρω ενώ προβλέπονται μεγαλύτεροι ρυθμοί ανάπτυξης που θα κυμαίνονται γύρω στο 4%. Αυτή η προοπτική δίνει το δικαίωμα στο συνδικαλιστικό κίνημα να διεκδικήσει μισθολογικές αυξήσεις και παρεμφερή ωφελήματα στη βάση των δυνατοτήτων της οικονομίας λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν ότι οι μισθωτοί σήκωσαν το μεγαλύτερο φορτίο της κρίσης.
Το 2019, η ΣΕΚ, θα συνεχίσει τη συνετή, υπεύθυνη και τεκμηριωμένη πολιτική της, ασκώντας την επιρροή της για ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών , ιδιαίτερα των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού και την περαιτέρω ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής που πλήγηκαν βαθύτατα λόγω της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Προς την κατεύθυνση αυτή, οι βασικές επιδιώξεις της ΣΕΚ θα περιστραφούν στους πιο κάτω κινητήριους άξονες:
Αταλάντευτη προσήλωση στον υπέρτατο στόχο του Γε.Σ.Υ ώστε η Κύπρος, μέσα στα καθορισμένα χρονοδιαγράμματα του 2019, να αποκτήσει καθολικό, αλληλέγγυο, κοινωνικά δίκαιο και ποιοτικό σύστημα υγείας. Όλοι θα πρέπει να αντιληφθούν την κρισιμότητα των στιγμών και την επιτακτική αναγκαιότητα εφαρμογής του Γε.Σ.Υ. Γι’ αυτό και η ΣΕΚ καλεί όλους να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να στηρίξουν αυτή την κοινωνική ανάγκη, μακριά από προσωπικά ή άλλα συμφέρονται ή σκοπιμότητες.
Ανανέωση των συλλογικών συμβάσεων με διεκδίκηση μισθολογικών αυξήσεων στη βάση των δυνατοτήτων της οικονομίας, των κλάδων και των επιχειρήσεων και βελτίωση των παρεμφερών ωφελημάτων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα Ταμεία Προνοίας και στα Ταμεία Ευημερίας. Παράλληλα θα διεκδικηθεί η επέκταση της εφαρμογής των κλαδικών συμβάσεων για άρση του αθέμιτου ανταγωνισμού ανάμεσα στους εργαζόμενους και ανάμεσα σε επιχειρήσεις.
Επαναρρύθμιση της αγοράς εργασίας με πρώτο σημαντικό βήμα την τάχιστη ψήφιση από τη Βουλή της νομοθεσίας για λειτουργία της Ενιαίας Υπηρεσίας Επιθεωρητών αποσκοπώντας στην πάταξη της αδήλωτης εργασίας, με θετικό αντίκτυπο στην ενίσχυση των δημοσίων κοινωνικών ταμείων.
Εισαγωγή στοχευμένης γενικής φορολογικής μεταρρύθμισης στη βάση των δυνατοτήτων της οικονομίας και στο πλαίσιο της πράσινης φορομεταρρύθμισης η οποία μεταφέρει το βάρος της φορολόγησης της εργασίας σε αυτό της ρύπανσης, με παράλληλη υιοθέτηση ριζικών μέτρων για πάταξη της φοροδιαφυγής.
Εφαρμογή εξειδικευμένων ενεργών πολιτικών για δραστική αύξηση των χαμηλών συντάξεων και στήριξη της νεανικής απασχόλησης.
Αναθεώρηση της πολιτικής εργοδότησης αλλοδαπών εργατών στη βάση των πραγματικών αναγκών της αγοράς εργασίας και της εξυπηρέτησης των κοινωνικοοικονομικών συμφερόντων της χώρας.
Εφαρμογή ολοκληρωμένης στεγαστικής πολιτικής δίδοντας το δικαίωμα απόκτησης στέγης και στον τελευταίο πολίτη. Η ΣΕΚ έχει ήδη ξεκινήσει εξειδικευμένες επαφές έτσι ώστε να συμβάλει θετικά στην προσπάθεια για υλοποίηση ολοκληρωμένης και κοινωνικά προσαρμοσμένης στεγαστικής πολιτικής.
ο 2019 βρίσκει για άλλη μια χρονιά μεγάλο τμήμα της Κύπρου να στενάζει κάτω από την μπότα του Τούρκου κατακτητή. Η ΣΕΚ ενθαρρύνει τη συνέχιση των συνομιλιών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και την ενεργό εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σκοπό την εξεύρεση δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης που να κατοχυρώνει πλήρως τα ανθρώπινα και συνδικαλιστικά δικαιώματα του συνόλου των νομίμων κατοίκων της νήσου, στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών αρχών και αξιών.
Η ΣΕΚ στέλλει μήνυμα αλληλεγγύης και αισιοδοξίας προς όλους τους εργαζόμενους, επισημαίνοντας πως, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, θωράκισης των κοινωνικών επιτευγμάτων και διεύρυνσης των κοινωνικών κατακτήσεων, είναι η ενεργός εμπλοκή στον συνδικαλισμό και η ενδυνάμωση του ελεύθερου και ανεξάρτητου εργατικού κινήματος.

πηγή: ΣΕΚ
  • January 9th 2019 at 18:15

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Sekreteri Salih Sonüstün başkanlığındaki BKP heyeti BASIN- SEN’i ziyaret etti.

By birlesikkibrispartisi

Gelinen aşamada federal çözüm yanlılarının bir çatı altında bir araya gelmesinin şart olduğuna vurgu yapılan görüşmede, BASIN-SEN’i yapılan ziyaretin esas nedenin, birlikte hareket etme isteği olduğu belirtildi.

Federal çözüm yanlılarının farklılıklarını bir kenara bırakarak, asgari müşterek olan Guterres Belgesi temelinde Federal Birleşik Kıbrıs’ın hayata geçirilmesini sağlamak amacıyla bir araya gelmesinin ve ortak hareket etmesinin kaçınılmaz olduğuna vurgu yapan Sonüstün, “ Kıbrıs’ımızda barış ve çözüme inanan, kalbi Federal Birleşik Kıbrıs için atan her bireyin, sivil toplum örgütünün ve siyasi partinin bir arada durması, her iki lideri de federal çözüme zorlayacak adımları beraber atması ve toplumun çözüm yönünde motive olması açısından elzemdir. Önümüzde iki seçenek vardır. Ya federal çözüm, ya da taksim, elbette bizim tercihimiz federasyondur. Kıbrıs’ta barış ve çözüme inananların da tercihi bu olmalıdır.” dedi.

Sonüstün, çözüme ulaşılması yönünde kaçırılan her fırsatın Kıbrıs’ın kuzeyindeki anti- demokratik ve ayrılıkçı rejime hizmet ettiğine dikkat çekerek, “ Kıbrıs Türk toplumunun varlık, kimlik ve kültürü her geçen gün yok oluşa doğru sürüklenirken, barış ve çözümden yana  yurtseverler olarak oturup olan biteni seyredemeyiz. Bizim esas amacımız, ülkemizi federal bir çatı altında yeniden birleştirmek  barışın, kardeşliğin hakim olduğu bir yurt inşa etmektir” dedi.

Özgür Gazeteciliğin Timsali: Metin Göktepe – Hasan Tezbaşar

By Şifa Alçıcıoğlu

metin göktepe

9 Ocak 1996: Evrensel gazetesi muhabiri Metin Göktepe katledildi. metin göktepe90'lı yıllar… Türkiye'nin karanlık yılları. Faili meçhul cinayetlerin, suikastların ve köylerin yakılmasının hat safhada yaşandığı, devlet-mafya- siyaset üçgeninin etkili olduğu günler… 1950'li yıllarda ABD destekli kurulan Özel Harp Dairesi, kontrgerilla faaliyet yürüten bir yapıydı. NATO-CIA bağlantılı olan bu yapı, Türkiye'nin 50 yılında yaşanacak olan cinayetlerin, katliamların arkasında olan ve zaman içinde çeteleşen, devlet içinde devlet olan örgüttür. 90'lı yıllarda gerçekleşen, Doğu-Güneydoğu bölgesindeki köy yakılmaları, çok sayıda kişinin kaçırılıp kaybedildiği ve katledildiği faili meçhul cinayetlerin, suikastların arkasında devlet destekli Özel Harp Dairesi kadroları vardı. Uğur Mumcu, Musa Anter ve Kıbrıs'ta da Kutlu Adalı'nın katledilmesi o yıllarda gerçekleşen olaylardan sadece birkaçı... Metin Göktepe'nin de sayısız meslektaşı gibi katledilmesi böyle bir dönemde oldu. Üniversitede öğrenci/gençlik mücadelesinin aktif bir üyesi olan Metin Göktepe, gazeteciliğe 1992 yılında “Haberde ve Yorumda Gerçek” adlı dergide başlar. 7 Haziran 1995'te kurulan Evrensel gazetesinin başından itibaren içerisinde yer alır. "Evrensel gazetesi muhabiri Metin Göktepe, Ümraniye Cezaevi'ne düzenlenen operasyonda yaşamını yitiren iki tutuklunun cenaze törenini izlemek için gittiği Alibeyköy'de, gazeteciliğinin kısıtlanmasına karşı çıktığı ve "çok konuştuğu" gerekçesiyle 8 Ocak 1996 günü gözaltına alındı ve bini aşkın kişiyle birlikte Eyüp Kapalı Spor Salonu'na getirildi. Burada tribünde ve götürüldüğü tuvaletlerde kalas ve keskin cisimlerle dövülerek öldürüldü. Cesedi, Spor Salonu'nun karşısındaki parka bırakıldı."(1) Devlet yetkilileri ilk önce cinayeti gizlemeye çalıştı. Dönemin İçişleri Bakanı Teoman Ünüsan, "duvardan düştü" dedi (Bahsedilen duvar sadece 1 metreydi). Başbakan Tansu Çiller ve dönemin İstanbul Emniyet Müdürü ise Metin'in gözaltına alınmadığını iddia etmişti. Davanın "güvenlik" sebebiyle ilden ile dolaştırılması ilgiyi azaltmak yerine, her duruşma davayı takip edenlerin sayısını katlanarak artırmıştı. 16 Ocak 1996’da İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanlığı, raporunu açıkladı. Raporda, “Metin Göktepe gözaltına alınmış, gözaltında polis tarafından öldürülmüştür” denildi. 22 Ocak'ta ise cinayetin siyasi sorumlusu olarak kabul edilen Başbakan Tansu Çiller, Göktepe’nin duvardan düşmediğini, gözaltına alındığını açıkladı. 3 gün sonra da, Metin’in duvardan düşerek öldüğünü iddia eden İçişleri Bakanı Teoman Ünüsan, gözaltında işkence ile öldürüldüğünü kabul etti. "Göktepe Davası, 28 Eylül 2000'de beş polis memuruna "kastı aşan insan öldürmek" ve "faili belli olmayacak şekilde insan öldürmek" suçlarından verilen yedişer yıl altışar ay hapis cezasının onanmasıyla bitti. Bir polis memuru ise Yargıtay'ın kararı bozmasından sonra yirmi ay hapis ve beş ay kamu hizmetlerden uzaklaştırma cezası aldı. Mahkum polislerin cezalarını tamamlamalarına 19 Aralık 2000'de yürürlüğe giren Şartlı Tahliye ve Ceza Erteleme Yasası engel oldu." (2) Sonuç olarak; katilleri tam olarak cezalarını çekmese de, cinayetin esas sorumlularının cezasız kalmasına rağmen, Metin Göktepe gözaltında öldürülen gazeteciler arasında katilleri için mahkumiyet kararı verilmiş ilk gazeteci olarak tarihe geçmiştir. Bu cinayetin gün yüzüne çıkarılması, iktidarın çirkin yalanlarına karşı halkın örgütlü gücünün gerçeğin peşini bırakmamasından kaynaklanmıştır. Kutlu Adalı cinayetinin meşhur failleri ise halen yargılanabilmiş değildir. Metin Göktepe, iktidarın yalanlarını tekrarlamaktansa, halkın haber alma hakkı adına mücadele eden, sorgulayan, gizlenmeye çalışılan gerçeklerin gün yüzüne çıkarılmaları için dövüşen gazeteciliğin timsali olarak yaşamaya devam edecektir.   (1)http://bianet.org/biamag/diger/142484-tum-metin-goktepe-leri-yasatmak (2)https://bianet.org/biamag/diger/142483-metin-goktepe-cinayeti

Σπόντες [7 Ιανουαρίου 2019]

By Defteri Anagnosi
Όταν η επίτροπος Ελένη Λοϊζίδου Νικολαΐδου ενισχύει την καχυποψία ότι μερικοί θεσμοί, και διορισμένοι αξιωματούχοι, εξυπηρετούν την συγκάλυψη και την προστασία της ημετεροκρατίας


  • ·      «Το καθήκον μου στην πατρίδα είναι η ειρήνη»: ιστορική γενεαλογία μιας φράσης που είναι απόηχος ενός αιώνα υπόγειας αντίστασης. Η δίκη του Χαλίλ Καραπασιάογλου, του τ/κ αντιρρησία συνείδησης, ήταν ένα ακόμα σύμπτωμα της ρευστότητας της εποχής. Η πιο αφοπλιστικά ειλικρινής φράση του Χαλίλ ήταν το «Το καθήκον μου στην πατρίδα είναι η ειρήνη». Απόλυτα σαφές και ιστορικά τεκμηριωμένο, ιδιαίτερα μετά το 1960. Όσοι επικαλούνταν ή κατάφευγαν στην βία, γίνονταν, συνειδητά ή μη, όργανα των γειτονικών κρατών [Ελλάδα, Τουρκία] για να επεμβαίνουν στην Κύπρο.

    Συνήθως, οι προαγωγοί της κουλτούρας της βίας, της ψευτομαγκιάς δηλαδή, όταν προέκυπτε πραγματικός πόλεμος ή κίνδυνος έτρεχαν/τρέχουν να κρυφτούν – όπως οι ε/κ εθνικόφρονες τον Ιούλιο του 1974. Και μετά, σαν απόγονοι, με την χαρακτηριστική δειλία, όπως του Μαύρου, του Ιακωβίδη, του Άριστου κοκ, κάνουν ότι παραβλεπουν ή ξεχνούν την ταύτιση τους με ότι έφερε λ.χ. την Τουρκία στην Κύπρο. Αλλά αναποφευκτα καταλαβαινουν ότι οσοι πουλουν εθνικιστικες ψευτομαγκιές αποκτουν μέσο προσβασης στο κεφάλαιο, το βαθυ κατεστημενο και τις καρέκλες που μοιράζει η εξουσία. Σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη εποχή, αυτοί που εξυπηρετούν ξένες χώρες θα θεωρούνταν «προδότες»… Αλλά στην Κύπρο η ανοχή είναι σχεδόν κωμική…

    Ανεχόμαστε του ενόχους των ιδεολογιών των εισβολών, να πουλάνε ακόμα την μιζέρια τους… Αλλά ίσως να είναι γιατί ξέρουμε ότι μερίδα της τοπικής εξουσίας έχει ανάγκη τις εξωτερικές επεμβάσεις και τις δαιμονοποιήσεις του διαφορετικού για συντηρεί την νομιμοποίηση της εξουσία της… Και αυτοί που πουλάνε είναι απλώς φερέφωνα της καρέκλας… Για αυτό  η υπενθύμιση του Χαλίλ ήταν σημαντική:  θύμιζε τί θα ήταν ο πατριωτισμός – και ότι η Κύπρος δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ μονοδιάστατη. Είναι ότι ακριβώς μισούν οι δουλοπρεπείς εισαγωγείς: πλουραλιστική και ανοικτή στον/στην Άλλο/η…

    Αλλά είπαμε - εδώ μερικοί μισούν τον εαυτό τους για μια καρέκλα… για ένα πουκάμισο αδειανό, ένα εισαγόμενο έθνος,  όπως τις ταπέλες στα καταστήματα πριν χρόνια: «αποικιακά»… Για αυτό ο Χαλιλ μίλησε στο βάθος της γνώσης και του πάθους για το τι είναι Κύπρος του χώρου και του χρόνου, και όχι στους εισαγωγείς ιδεολογημάτων αναπλήρωσης ψυχολογικών συμπλεγμάτων κατωτερότητας…. Μίλησε στην αξιοπρέπεια του να είσαι στο χώρο σου…

·          
  • ·    Η Κύπρος σαν ενιαίος χώρος των κατοίκων της, έζησε και άντεξε διότι χιλιάδες κύπριοι αντιστάθηκαν, όπως μπορούσαν, στις υστερίες των εθνικιστών. Όπως είπε και ο Αλλιέντε στο διάγγελμα του, ενώ οι εκεί χουντικοί βομβάρδιζαν το προεδρικό: «ο λαός πρέπει να αντισταθεί, αλλά όχι να θυσιαστεί»… Η ζωή διατηρεί την μνήμη του χώρου. Ακόμα και την περίοδο των τραμπούκων της εθνικοφροσύνης που δολοφονούσαν με υψηλή προστασία [από ξένες πρεσβείες γειτονικών χωρών] πριν το 74, η πλειοψηφία που δεν ακολουθούσε τις υστερίες έβρισκε τρόπο να επικοινωνεί, να διατηρεί την ελπίδα μιας άλλης Κύπρου.

    Ο Καβαζογλου και ο Μισιαουλη πέθαναν αγκαλιασμένοι σε μια εποχή όπου η βία λογόκρινε ακόμα και την στήριξη της ανεξαρτησίας στον δημόσιο λόγο. Και ας ήταν η ανεξαρτησία, όπως αναγνώριζαν οι σε υστερία ακροδεξιοί, η θέση της πλειοψηφίας πια. Και όταν μετά το 1974, η εξουσία κάθε κοινότητας ανέμιζε την βία της ακροδεξιάς της άλλης κοινότητας, σαν τεκμήριο μίσους [αλλά και ξεπλύματος των ευθυνών, αυτών που στήριξαν την επέμβαση/εισβολή της χούντας που έφερε την επέμβαση εισβολή του τουρκικού κράτους] το υπόγειο κυπριακό πείσμα, άντεξε πάλι.

    Στην ε/κ κοινότητα εκείνο το άνοιγμα της ελπίδας μετά το 74 εκφράστηκε στα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις με την έστω και καθυστερημένη πια απελευθέρωση της κραυγής, ότι οι «τούρκοι της Κύπρου» είναι «δικοί μας». Και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, παρά τον στρατό, παρά το αίσθημα της «μελαγχολίας» για την τραγωδία, μόλις μερικά χρόνια μετά το 74 η κυπροκεντρική αντιπολίτευση κέρδισε τις εκλογές και χρειάστηκε η επέμβαση της τουρκικής πρεσβείας για να μείνει στην εξουσία το εθνικο-δεξιο μπλοκ.

    Όπως και στην ελληνοκυπριακή πλευρά επέμβαινε η ελληνική πρεσβεία για να απαγορεύσει την δημιουργία τοπικού δημόσιου πανεπιστήμιου. Και την δεκαετία του 1980, η αποκλεισμένη από την εξουσία τ/κ αντιπολίτευση, έστησε το δικό  της υπόγειο δίκτυ της κυπριακοτητας. Η Τυλληρκώτισσα των λινοβάμβακων της Τυλληρκάς μεταφράστηκε και στα τουρκικά, και διατήρησε το υπόγειο νήμα που ένωνε τις μνήμες που ξανασυναντήθηκαν δειλά και διστακτικά την δεκαετία του 1990 και μετά σαν κύμα το 2003. [https://dialogos.com.cy/tillyrkotissa-i-politiki-istoria-piso-apo-to-tragoydi/?fbclid=IwAR20ddEkjBM0iRp6jeliji1ryH20T_qLhmTokXav5f7hirqQbjm8nfuOIug]

    Ο εισαγόμενος εθνικισμός ποτέ δεν κατάλαβε ότι ο στίχος του Β. Μιχαηλίδη τους αφορούσε άμεσα: «το νιν αντάν να τρώει την γην, τρώει την γην θαρκέται, μα πάντα τζηνον τρωεται τζαι τζηνον καταλιεται».. Αυτοί ήταν και είναι τον «νιν» τζαι η «γη» εν η Κύπρος, που ο Χαλίλ επικαλείται σαν πατρίδα – που κάμνει το κάθε εισαγόμενο «νιν» να καταλιέται… Ο βαθύς χρόνος, είναι πάντα με το μέρος του χώρου…

·          
  • ·   Επιφανειακά, ο χρόνος που πέρασε ήταν θλιβερός – αλλά στα υπόγεια κυκλοφορούσε ένα ιστορικό «σύγνεφο με παντελόνια» που ξεπρόβαλε απρόσμενα σαν άταχτες τούφες χορταριού που διασπούσαν με ιστορικό πείσμα τον άσφαλτο της λογοκρισίας των ΜΜΕ.

    Στην επιφανεια το ξεδιάντροπο άρχισε πια να φαίνεται παντού. Ξεχείλωσε. Η διαπλοκή του προεδρικού [πρόεδρος με δικηγορικό γραφείο που πουλά διαβατήρια – αναζητείται ακόμα ανάλογο παράδειγμα οπουδήποτε στον πλανήτη], η εξαγορά δημοσιογράφων-συμβούλων, η εξάρτηση των ΜΜΕ, ο χυδαίος ρατσισμός του υποτιθέμενου προέδρου μιας πλουραλιστικής χώρας με δικοινοτικό σύνταγμα, τα ΜΜΕ που έχουν πάρει 800,000 για να συγκαλύπτουν τον Χατζηγιάννη τζαι τον Χάρη τζαι κάμνουν ότι εν καταλάβουν ότι υφάρπαζαν χρήματα, οι πληροφορίες για διαπλοκή των δικαστών, με τον επικεφαλής του Ανώτατου να ξεπλενει τον Ηλιάδη της Τράπεζας Κύπρου, είχαμε για πρώτη φορά άστεγους στην Κύπρο μετά το 1974, κοκ.

    Και ο υποτιθέμενος πρόεδρος που αγωνίζεται να γίνει κοινοτάρχης, πρόσφερε στην Τουρκία την βόρεια Κύπρος για να τον αφήσουν στην νότια καρέκλα… Ζούμε σε «μια θλιμμένη πόλη, την πιο θλιμμένη από όλες τις πόλεις..» που θα έλεγε και ο Ινδός παραμυθάς, ο Ρουσντί… Και εκεί που σκέφτεσαι ότι θα το παλέψουμε σαν οι τελευταίοι των Μοϊκανων, ότι θα αφήσουμε την αντίσταση μας σαν δήλωση ιστορικής αξιοπρέπειας για το μέλλον, αλλά δεν θα γονατίσουμε με την σιωπη μας μπροστά στην αθλιοτητα, ξαφνικά πετάσσουνται.. τρακόσια παραπούλια, που θα ελάλεν τζαι ο Βασίλης.

    Ένα απρόσμενο πλήθος διαμαρτυρίας για τα οικολογικά σκάνδαλα αρχικά εξω από την βουλή στην ορκωμοσία του υποτιθεμένου προέδρου, μια επίσης απρόσμενα μαζική αντιπολεμική πορεία στις βάσεις, και μετά μια έκρηξη οργής για το παπαδαριό με αφορμή τον θάνατο της Έλενας Φραντζή. Και μετά ένα κύμα διαδηλωτών που θύμιζε νοσταλγικά άλλες εποχές να προελαύνει προς το προεδρικό ενάντια στις χαζοχαρούμενες νεοφιλελεύθερες ανοησίες για την εκπαίδευση…. Και μετά, παρά τις φαιδρότητες της εξουσιας, ξεπετάγονται από παντού, δικοινοτικές ομάδες, επισκέψεις εκπαιδευτικών σε σχολεία της άλλης κοινότητας, πορείες, εκδηλώσεις και παρεμβάσεις για τα οικολογικά [που είναι πια όντως θέμα «πατρίδας» σαν κοινού χώρου]…

    Μια άλλη Κύπρος αναδύεται από τις χαραμάδες του χρόνου για να οικοδομήσει το αναπόφευκτο μέλλον κοιτάζοντας με την σαρκαστική ειρωνεία της «υπεροψίας των περιθωριακών» την μικροπρέπεια της εξουσίας ενός παρόντος που προσπαθεί να κλειστεί σε ένα όλο και πιο μικρό χώρο σε μια εποχή που έκανε «ο άνθρωπος την γη, και όλο στο συμπάν σπίτι»… Πριν τον Μακλούαν, τζαι τον Λιασίδη, πρόβλεψε την παγκόσμια διάχυση της επικοινωνίας, και ο Ανθίας…
    J

·          
  • ·      Θα θέλαμε μια πορεία, μαζική όπως τον εκπαιδευτικών, με μια θεματολογία που να επεκτείνεται από την συνολική απόρριψη του νεοφιλελευθερισμού, στην υπεράσπιση των οικολογικών κοινών, στην γιορταστική απόλαυση της ενότητας του πλουραλισμού που είναι  και ήταν πάντα η Κύπρος…. Δεν ξέρουμε ποσο καιρό θα πάρει για να ωριμάσει αυτή η πορεία στους δρόμους – αλλά το 2018 έδειξε ότι κάτι ψήνεται στα υπόγεια… Και δεν χρειάζεται πια ηγέτες αυτή ωρίμανση. Στην πορεία του μέλλοντος που θα δικαιώσει το «τίποτα δεν πάει χαμένο», αυτοί που στήνουν την υποδομή δεν θα αναζητούν την δικαίωση, αλλά θα περπατούν μέσα στην πορεία σαν «σύγνεφο με παντελόνια» που θα έλεγε και ο ποιητής…. Ή όπως το έθεσε και η ταοϊστικη ιστορική παράδοση της υπονόμευσης της εξουσίας: «Δημιουργώντας, χωρίς να διεκδικείς ιδιοκτησία, παράγοντας έργο, χωρίς να αναζητάς να πιστωθεί στο άτομο σου, ετσι το έργο γίνεται…. και διαρκεί για πάντα..»

·          
  • ·         Νεότερα από το μέτωπο του Ακάμα: το κόλπο «από παράγκες βίλες..» Ι: Πέρσι ξεκίνησε η νέα επίθεση ενάντια στον Ακάμα. Εκεί διεξάγεται πια μια κομβική διαμάχη για το μέλλον. Στα θετικά καταγράφεται ότι παρα τις προσπάθειες της κυβέρνησης να εξυπηρετήσει το Σιακόλεϊον, τελικά και το κεφάλαιο αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί – και το προτζεκτ Limni πέρασε στην τράπεζα. Άρα για την ώρα στην στασιμότητα. Όμως, η κυβέρνηση των εξυπηρετήσεων των ημέτερων, δεν έμεινε  με σταυρωμένα τα χέρια -  ετοίμασε σχέδιο για τον Ακάμα για να ανοίξει πόρτες και παράθυρα για εισβολή των ιδιαίτερων/ημέτερων και ιδιοτελών συμφερόντων. Έτσι ξαφνικά ενώ πλησίαζε ο χειμώνας ξέσπασαν μια σειρά πυρκαγιές στον Ακάμα. Έκαιγαν τον Ακάμα για να διεκδικήσουν μετα την γη για business
    https://cyprus-mail.com/2018/12/30/2018-beauty-falls-victim-to-the-hunt-for-profit/?fbclid=IwAR0YkkLCxkZmOLmSNCLOplZxClDdHGTdaonrKog22E1aRVrCDg7iIVUM2C4

·          
  • ·        Το κόλπο «από παράγκες βίλες..» ΙΙ:… Ίσως στο νεφελώδες, από το αλκοόλ και όχι μόνο, μυαλό του υποτιθέμενου προέδρου, το άνοιγμα του Ακάμα στην καταστροφή να ειναι κάτι σαν εκδίκηση γιατί αποτράπηκε το προτζεκτ με το κόψιμο του δάσους στο Πέρα Πεδί;
    Μπορεί να είναι τζαι έτσι πίκρης… J Ή μπορεί και να σκέφτηκε τα ευρύτερα του [ιδιωτικά πάντα] συμφέροντα… Απλώνεται πλέον ένα ανοικτό μέτωπο στην βορειοδυτική Κύπρο – τα κοινά απέναντι στα ιδιοτελή …Αρχές του χρόνου η επίθεση της ιδιοτέλειας πήρε και νέα μορφή: τώρα αναβαθμίζουν και τις παράγκες. Από το πρατήριο προστασίας των Κοινών: 
    Save Akamas / Save Cyprus: «Αποθήκη τώρα, εξοχικό με πισίνα λίαν συντόμως, με την βούλα μάλιστα της πολεοδομίας. Έτσι σιγά-σιγά χάνεται ο Ακάμας αγαπητοί φίλοι! Παρακαλούμε κοινοποιήστε: "Η υπό ανέγερσην οικοδομή εμπίπτει εντός της Σημαντικής Περιοχής για τα Πουλιά Χερσόνησος Ακάμα-Φαράγγια Αγίας Αικατερίνης και Αγίας Παρασκευής, Γνωστού Διαδρόμου-Περάσματος Διέλευσης Αποδημητικών Αγρίων Πτηνών, και των περιοχών του Δικτύου Natura 2000 Τόπος Κοινοτικής Σημασίας και Ζώνη Ειδικής Προστασίας Χερσόνησος Ακάμα."»

  • http://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/622994/akamas-erotimata-ga-tin-anegrsi-gorgkis-apothikis-se-dasos?fbclid=IwAR2daXZ8_yzYXy8VJiiuHiGHTLcCuD6lrmnxnJTVohJFvzdTZAvLQj4DTew



·         Μια από τις συγκριτικές επιτυχίες του περασμένου χρόνου, ήταν η κινητοποίηση στην Λεμεσό ενάντια στα ψηλά κτήρια, η οποία όχι απλώς έθεσε το ζήτημα [σαν πρόβλημα και οχι σαν χαζοχαρούμενες υποσχέσεις επενδύσεων κοκ] το οποίο ήταν μεχρι τότε έμμεσα λογοκρινόμενο, αλλά και βοήθησε στην διασύνδεση του με την διαπλοκή του θέματος της πώλησης διαβατηρίων – στο οποίο εμπλέκεται και το δικηγορικό γραφείο του νυν προέδρου….

Επί της ουσίας, μπορεί να μην έγινε κάτι δραματικό – αλλά η παγοποίηση και η δημοσιοποίηση του θέματος ήταν σαφώς ένα σημαντικό κέρδος. Σε μια τελευταία αναφορά από το δημαρχείο Λεμεσού οι εγκρίσεις αναφέρονταν να είναι κάτω από 10 [στα όρια του δήμου] ενώ η υπενθύμιση και ανακίνηση των θεμάτων για έρευνα προηγουμένως αλλά και πληροφόρηση των επηρεαζόμενων, δημιούργησε νέες συνθήκες που οδήγησαν σε παγοποίηση και για νομικούς λόγους, αλλά και για λόγους δημόσιας εικόνας. Μάλιστα τα νομικά και άλλα ζητήματα δημόσιου συμφέροντος τα οποία ανακινήθηκαν, φαίνεται να απλώνονται τώρα και σε άλλους χώρους – όπως στην Λευκωσία.

Επιπρόσθετα τα ξεπουλήματα εκποιήσεων των υποθηκών σε γη για μη-εξυπηρετούμενα δάνεια, από τις τράπεζες, φαίνεται ότι δημιουργούν [με φόντο τις αντιδράσεις για τους πύργους] ένα εναλλακτικό χώρο επένδυσης αυτών που αγόρασαν ήδη διαβατήρια… Διότι υπαρχει τωρα και η ευρωπαϊκή πίεση – άρα σφίγγουν και εκεί τα λουριά της αποχαλίνωσης του «πουλάμε την χώρα μας όσα όσα» στο καζαντι των Χαρη-Αναστασιαδη…

Και σαν
byproduct των κινητοποιήσεων για τα ψηλά κτήρια, ήρθε από το περασμένο καλοκαίρι και το θέμα των ενοικίων, το οποίο μέχρι το τέλος του χρόνου, πήρε την μορφή της εστίασης στο ζήτημα των αστέγων που δημιουργούν οι τράπεζες με τις άρον άρον εκποιήσεις… Από το κύκλωμα τράπεζες-δικηγορικά γραφεία-πολιτικοί…

        
  • ·  Προεδρικές επιχειρήσεις: από την πώληση διαβατηρίων στην πώληση αυτοκινήτων με κρατική επιχορήγηση…. Αφού άρχισαν να περιορίζονται τα κέρδη από τα διαβατήρια και τα ψηλά κτήρια, τα οικονομικά συμφέροντα του προεδρικού φαίνεται ότι αποφάσισαν να επεκταθούν τωρα σε ένα άλλο τομέα από τον οποίο αντλεί κέρδη η προεδρική επιχείρηση πολλαπλών τομέων… από την πώληση αυτοκινήτων.

    Έτσι η κυβέρνηση προωθεί, λένε οι ειδήσεις, νομοσχέδιο για να αυξηθεί το κόστος αγοράς μεταχειρισμένων αυτοκινήτων και να επιχορηγηθεί η αγορά καινούργιου αυτοκίνητου. Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι τα μεταχειρισμένα [ιδιαίτερα μερικά από τα εισαγόμενα λόγω απόσυρσης σε άλλες χώρες] αυξάνουν τους ρύπους. Το θέμα θα μπορούσε να ήταν σοβαρό με μια άλλη κυβέρνηση. Αλλά όπως απέδειξε και η γαλλική εξέγερση των κίτρινων γιλέκων άμα είσαι υποκριτής κάποτε σπάζει η κουζα και η επιφανειακές δικαιολογίες δεν παρπατούν. Η νυν κυβέρνηση έχει επιδείξει όχι απλώς αθλιότητα όσον αφορά τον κίνδυνο κυρώσεων από την ΕΕ για παραβίαση οικολογικών ζωνών [να ξεκινήσουμε από τις θαλασσινές σπηλιές ή να πάμε στο προσφατο - την μη έγκριση του πρωτόκολλου της Βαρκελώνης;] αλλά και έδειξε ξεκάθαρα ότι η προτεραιότητα της είναι η προώθηση ιδιοτελών ημέτερων συμφερόντων.

    Ή να θυμηθούμε πως οι εκπρόσωποι του νυν κυβερνώντος κόμματος σκίζονταν το 2010 – 11 για να ναυαγήσει η συμφωνία εισαγωγής αερίου και αντικατάστασης των ρυπογόνων καυσίμων στην παραγωγή ηλεκτρισμού; …Τίμησαν και των πρωτοστάτη εκείνου του θεάματος, τον Κασίνη με έδρα στην βουλή… Άρα η οικολογική ευαισθησία δεν μπορεί να πιστωθεί στην κυβέρνηση…

    Επίσης, το να αποθαρρύνονται οι αγορές αυτοκινήτων με οικολογικά προβλήματα μπορεί να είναι κατανοητό – αλλά το να επιχορηγούνται ουσιαστικά οι αγορές άλλων αυτοκίνητων είναι ουσιαστικά, συγκαλυμμένη [αν είναι συγκαλυμμένη] κυβερνητική επιχορήγηση…. Γιατί δηλαδή να επιχορηγεί η κυβέρνηση 4-5 επιχειρηματίες; Διότι προφανώς ο ένας από τους 4-5 είναι ο γνωστός συμπέθερος… ο Λούτσιος….

    Είναι κωμικό, αλλά φαίνεται ότι αυτή η κυβέρνηση απασχολεί το όποιο χρόνο σκέψης που διαθέτει για να βρίσκει τρόπους εξυπηρέτησης των δικών της συμφερόντων… Καλά ρε εν κολλά τίποτα πκιον πάνω σας σαν ίχνος τσίπας; Τι άλλο να πεις σαν υστεροφημία μιας μίζερης περιόδου;

·          
  • ·         Όταν μεχρι και η ημέτερη εφημερίδα, ο Πολίτης, νοιώθει την ανάγκη να κάνει κριτική αποστασιοποίησης από τον Αναστασιάδη…. Με τον Αναστασιάδη φτάσαμε στο σημείο να του κανει κριτική και ο Πολίτης, η εφημερίδα του – η εφημερίδα που κατασκεύασε τον  μύθο του Αναστασιάδη σαν δήθεν ηγέτη [!!!..ναι το έκαναν χωρίς ίχνος χιούμορ – το εννοούσαν...:)] , της λύσης, του «εκσυγχρονισμού ενάντια στις πελατειακές σχέσεις» [εδώ γελάν πια τζαι οι όρνιθες στις οποίες έφκαλε λόγους ο Προδρόμου όταν ήταν μιτσής], που έλεγε mea culpa για το παρελθόν [τότε που το έπαιζε τραμπούκος με την Τσουγιοπούλου, όταν το Νικούιν νόμιζε ότι μπορούσε να αφαιρεί τηβεννους] κοκ… Του έκαναν και αντίδωρο για την διαπλοκή ενώ ο Διονυσίου προσπάθησε πάλι να αποστασιοποιηθεί για την στάση του στο κυπριακό.http://politis.com.cy/article/i-diafthora-ke-i-mi-lisi-tou-kipriakou?fbclid=IwAR2jgyKR2dL1FFgV0LBZLNwMeC5zOp812JDL_nJ0UfApoefGgRL9MgzkzlM...
    Λογικά επιχειρήματα, αλλά δυστυχώς εδώ πάει το «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο [των εκλογών]…» τα υπόλοιπα είναι φτηνές δικαιολογίες… Άσε που η προσπάθεια εξίσωσης του Ακιντζί με τον Whisky talks εξακολουθεί να τον εξυπηρετεί: το δόγμα του «φταίνε όλοι» - πλην του Διονυσίου που πουλούσε το Ανάστο προεκλογικά; - λειτουργεί ντε φάκτο σαν μορφή ξεπλύματος… Αλλά άμα αναγκάζονται και οι του Πολίτη να κρατούν ρητορικές αποστάσεις… μάλλον η εικόνα είναι θλιβερή.. :)

·          
  • ·         Η αθλιότητα της εξυπηρέτησης συμφερόντων από μια μερίδα των γιατρών – βολεμένων και με πλάτες από ασφαλιστικές εταιρείες; Κι σαν να μην μας έφταναν ο Αναστασιάδης και τα συμφέροντα της φαμίλιας-δικηγορικού γραφείου-συμπέθερων κοκ, είχαμε και την αποκάλυψη των γιατρών σαν οργάνων των δικών τους συμφερόντων που φαίνονται να φτάνουν στις ασφαλιστικές εταιρείες. Συζητείται για τόσο καιρό το ΓΕΣΥ και κάθε φορά που πλησιάζει σε μια κομβική στιγμή, τσουπ μια μερίδα γιατρών αρχίζει τον πόλεμο με το χαζό πια επιχείρημα [χωρίς τεκμήρια] ότι δεν είναι εφικτό κοκ το σχέδιο.

    Και νιώθεις, από την ρητορική που δεν λέει τίποτα πέρα από το να πετάει λέξεις για να συγκαλύψει την όποια αλήθεια σαν την πραγματική αιτία της απροθυμίας των κυρίων να συμμετάσχουν [ή της προθυμίας να υπονομεύσουν], ότι πίσω από την ατεκμηρίωτη κινδυνολογία, κρύβονται ιδιωτικά συμφέροντα. Και οι συγκεκριμένοι γιατροί αντι τουλάχιστον να το πουν ειλικρινά ότι δεν τους συμφέρει, μας το παίζουν και αναλυτές οργάνωσης…

    Σιγά τους αναλυτές εθνικού σχεδίου υγείας – τόσα χρόνια γιατί δεν ανοίγατε το στοματάκι σας; Ή βολευόσασταν [να μην το πούμε με χειρότερους όρους] με το προηγούμενο καθεστώς και τωρα ανησυχείτε; …Η δήλωση Β. Οικονόμου ότι ο ΠΙΣ θα πολεμήσει το ΓΕΣΥ τα λέει όλα. Πιο αποκαλυπτική όμως ήταν η δήλωση του ότι μπορεί να αποφασίσουν συμμετοχή γιατροί σαν άτομα [αφού ο ΠΙΣ και οι διάφορες εταιρείες φαίνονταν ψημένοι του πολυασφαλιστικού – και των συμφερόντων των ιδιωτικών κλινικών] αναλόγως «κοινωνικοοικονομικών» καταστάσεων.

    Δηλαδή τι μας λέει ο λεβέντης; Ότι οι μεγαλογιατροί [που έχουν πελατεία ή συμφέροντα με ιδιωτικές κλινικές], που είναι συνήθως και ηλικιωμένοι [και για αυτό απέκτησαν πελατεία] θα το μποϋκοτάρουν - και αυτοί που θα δεχτούν συμμετοχή θα είναι οι νέοι που δεν έχουν ακόμα φτιάξει πελατεία; Έτσι να γίνει ρε… Οι μαθουσάλες να μείνετε με τους ημέτερους, όσοι κάμνετε την ιατρική σαν επένδυση για λογαριασμούς χιλιάδων κοκ, να μείνετε εκτός. Να αναλάβουν νέοι και άτομα που έχουν αίσθηση του δημόσιου και τους προσφοράς… Να δούμε που θα βγάλει αυτή η Ιστορία… Μάθαμε λοιπόν για το δόγμα το ΠΙΣ: ιατρική για τους λίγους…

·          
  • ·     Το ότι το ΓΕΣΥ έφτασε μεχρι εδώ είναι από μόνο του επιτυχία με δεδομένο ποια συμφέροντα ήταν εναντίον του – δεν είναι μυστικό άλλωστε [το έλεγαν και οι ίδιοι] ότι ούτε ο νυν πρόεδρος ούτε το κυβερνών κόμμα, ούτε ο Σιζόπουλος [από ότι ακουγοταν], κοκ, ήταν υπέρ του μονο-ασφαλιστικού ΓΕΣΥ. Αλλά έφτασε ως εδώ κάτω από κοινωνική πίεση…. Και τώρα οι ασφαλιστικές εταιρείες και τα συμφέροντα τους ρίχνουν και τους γιατρούς σαν ύστατη προσπάθεια μπλοκαρίσματος;…Τζαι καλά τζήνοι έχουν τα συμφέροντα τους – πώς να ονομάσουμε τους γιατρούς που δέχονται να παίξουν αυτόν τον ρόλο σε βάρος του κοινωνικού συνόλου;…

·          
  • ·   Και θα πρέπει και το κοινό που υποφέρει από την διάλυση της δημόσιας υγείας αλλα και το συνεχές μποϋκοτάζ του ΓΕΣΥ να δει την εικόνα – και να κανει τα δικά του μποϋκοτάζ. Στην Λεμεσό μια ιδιωτική πολυκλινική, η Mediterranean δήλωσε ότι θα συμμετάσχει… Αυτή είναι μια θετική κίνηση – και οι άλλοι που μποϋκοτάρουν και υπονομεύουν θα πρέπει επίσης να καταγραφούν. Η πολυκλινική Υγεία, στην Λεμεσό λ.χ. τι ρόλο παίζει; Να ξεκαθαρίζει το τοπίο - Εκείνοι που προτιμούν να εξυπηρετούν τις ασφαλιστικές εταιρείες και όσοι [και μέσα στα πλαίσια των συμφερόντων τους, αλλά και του κοινωνικού συνόλου] αποφάσισαν συμμετοχή… Είναι καιρός πια που πρέπει να μπει στο τραπέζι η απομυθοποίηση των γιατρών. Και το ΓΕΣΥ μάλλον ξεκαθαρίζει την εικόνα για τις προτεραιότητες μερικών…

·          
  • ·    Συνεχίζεται και η σιωπή για το θέμα της διαπλοκής των δικαστών… Και οι γιατροί απλώς ακολουθούν τη μερίδα των δικαστών που φαίνονται να λειτουργούν σε συνθήκες διαπλοκής; Ούτε κουβέντα για την διαπλοκή από δικαστές στο Ανώτατο με τα συμφέροντα των τράπεζων – και ιδιαιτέρα με το δικηγορικό γραφείο Πολυβίου, παρά τις καταγγελίες και τις τεκμηριωμένες αναφορές…

    Κάποτε οι δικαστές και οι γιατροί φαίνονταν από απόσταση σαν τουλάχιστον ουδέτεροι στο κύκλωμα των πελατειακών σχέσεων που διακλαδωνόταν παντού… τώρα όμως και εκεί, και τους γιατρούς και τους δικαστές, φαίνεται  να διαχέεται πια ένας σαφής διαχωρισμός – ανάμεσα σε αυτούς που βιώνουν το λειτούργημα τους σαν είδος κοινωνικής προσφοράς [και μάλιστα ακριβοπληρωμένης] και σε όσους απλώς θεωρούν ότι με βάση την καρέκλα τους μπορούν να βολεύονται. Και έτσι δικαστής του Ανώτατου φέρεται να κλείνει συμφωνία για εξυπηρέτηση δική του και της οικογένειας του [για το κούρεμα και τα αξιόγραφα] - και μετά απαλλάσσει τον υπεύθυνο της τράπεζας παρά την καταδίκη του;

    Ακόμα περιμένουμε απάντηση /διάψευση… Έτσι ίσως και μερικοί μεγαλογιατροί που ενδιαφέρονται για τα οικονομικά τους [και όσοι δεν έχουν τα λεφτά ας κουρεύονται] προσπαθούν να προσφέρουν εξυπηρέτηση σε εταιρείες [όπως οι δικαστές στις τράπεζες;] για να βολέψουν οικονομικά συμφέροντα;.. Η απομυθοποίηση είναι η αρχή της απελευθέρωσης…

·          
  • ·       Και το Διοικητικό Δικαστήριο αποφάσισε μετά από 5 χρόνια ότι οι αλλαγή [με παύση] στο ΔΣ του ΚΟΑ το 2013 ήταν παράνομη… δηλαδή η κυβέρνηση παρανόμησε, παραβίασε το σύνταγμα, αλλα ούτε γάτα ούτε ζημιά; …Έχει και η δικαιοσύνη ευθύνες για το καθεστώς του ξεδιάντροπου στο οποίο έχει καταντήσει η κοινωνία…

·          
  • ·         O Ανδρέας Χαπούπης https://static.xx.fbcdn.net/rsrc.php/v3/yP/r/_ZSZ-zYq651.pngεξοργισμένος.   4/1/2018: Τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια, αλλά δεν μπορώ να δείξω ανοχή! Η ΜΗΤΕΡΑ της διαφθοράς είναι η έλλειψη ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ! Κάποιο βράδυ το ΡΙΚ (προς τιμή του, επειδή νομίζω ότι άλλος ραδιοσταθμός δεν το ανέφερε) στις "βραδινές τελευταίες ειδήσεις" στα πεταχτά ανέφερε ότι το Διοικητικό Δικαστήριο αποφάσισε πως αντισυνταγματικά έγιναν λόγω μνημονίου οι αποκοπές στις συντάξεις! Οι αρμόδιοι σκεφτόντουσαν να συνεννοηθούν με το γενικό Εισαγγελέα για να δουν, αν θα υπέβαλλαν έφεση στο Ανώτατο. Η προσφυγή στο Διοικητικό υποβλήθηκε από 100 συνταξιούχους.
    Από εκείνο το βράδυ "σιγή ιχθύος"! Αντιλαμβανόμαστε, πως αυτό δεν βολεύει τους κρατούντες - κατεστημένο, ούτε να ΠΑΙΖΕΙ ως είδηση, ούτε όπως έπρεπε να γίνει ΘΕΜΑ στα ΜΜΕ. Ξέρουμε πολύ καλά όλοι ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ), εδώ και δεκαετίες από μέσα ενημέρωσης είναι μέσα σκοταδισμού και κατευθυνόμενης προπαγάνδας, ακόμα και στο ΚΥΠΡΙΑΚΟ! Εδώ και μέρες γίνεται το ίδιο για τα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου!

    ΠΑΝΤΟΤΕ να θυμόμαστε: "Ισχυρός εχθρός της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ είναι ξεκάθαρα η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ"!!!!!!!

·          
  • ·     Να και ένα καλό τεστ συνέπειας: αν η κυβέρνηση πραγματικά ενδιαφέρεται για την οικολογική κατάσταση [ας πούμε ότι για αυτό θέλει να αυξήσει την επιβάρυνση σε μεταχειρισμένα ή μεγάλης ηλικίας αυτοκίνητα] τότε να το αποδείξει με ένα απλό τρόπο – να υιοθετήσει πρακτικά την εισήγηση του προέδρου του συνδέσμου πολιτικών μηχανικών να κατεδαφιστούν όλα τα παράνομα στις παραλίες.
    Έτσι σώζεται το περιβάλλον, και ταυτόχρονα αποφεύγουμε και πιθανά πρόστιμα… Αλλά μια κυβέρνηση της διαπλοκής και της προσπάθειας εξαπάτησης μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ, που να τολμήσει να εφαρμόσει την ισονομία; …Ο πρώτος που κτυπιόταν, όπως οι μεγαλογιατροί με το ΓΕΣΥ, θα ήταν ο
    Johnnie Walker στο προεδρικό…

·          
  • ·    Το αυτοκάρφωμα της Νικολαΐδου – ή πως μια επίτροπος τεκμηριώνει ότι φαίνεται να είναι σε μια καρέκλα ευνοιοκρατικά αντί να υπηρετεί το δημόσιο… Η κ. Νικολαΐδου, η επίτροπος του Πολίτη [του συγκροτήματος ΜΜΕ το οποίο στήριξε τον Ρίκκο κοκ] περιφέρει την προσπάθεια της να εξυπηρετεί, σε βαθμό κωμωδίας πια… Εντάξει ήθελε το προεδρικό μια ημέτερη. Βάλανε την σύζυγο του οικονομικού διευθυντή της εφημερίδας Πολίτη – για να έχει και αυτή η φιλο-κυβερνητική επιχείρηση [όπως και εκείνη της Καθημερινής] επιτροπατο. Αλλά δεν σκέφτηκαν ότι ίσως να ήταν καλυτέρα αν έβαζαν και κάποια που να μπορεί τουλάχιστον να αρθρώσει κάτι λογικό και μην φαίνεται τόσο κραυγαλέα ότι προσπαθεί να προσφέρει εξυπηρέτηση;

    Άκου επιχείρημα δημόσιου λειτουργού: επιμένει να μάθει το ονομα του ατόμου που πληροφόρησε τον γενικό ελεγκτή για παρανομία. Τώρα αυτή είναι υπεύθυνος προστασίας προσωπικών δεδομένων και θέλει να παραβιάσει ο ελεγκτής της προστασία του
    whistleblower;  Λογικά, σε μια ευνομούμενη πολιτεία [και όχι, βέβαια, στο κράτος της διαπλοκής του Whisky talks], η επίτροπος προστασίας προσωπικών δεδομένων, θα έπρεπε να λέει στον Γενικό Ελεγκτή να μην αποκαλύψει το όνομα του/της πληροφοριοδότη, για να προστατεύσει τα προσωπικά του/της δεδομένα.

    Το άτομο, όμως, που διόρισε ο Πολίτης και ο
    Whisky talks, κάνει το ακριβώς αντίθετο – θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομα [διότι άμα το μάθει η ίδια, η οποία φαίνεται να λειτουργεί σαν δικηγόρος εκείνου που έκανε την παρανομία, θα του το πει, και λογικά – με βάση και την προϊστορία- θα το διαρρεύσει τον Πολίτη κοκ] …Και σαν να μην έφτανε το ότι κανει την δικηγόρο του κάθε τύπου που παρανομεί, προσπαθώντας να μάθει το ονομα του whistleblower, αλλά αυτοκαρφώνεται και από πάνω… Όταν της υπέδειξε ο γενικός ελεγκτής ότι προστατεύονται οι whistleblowers μας ξεφούρνισε και το αμίμητο – ότι μπορεί η πληροφορία να ήταν «κάρφωμα» από κακή πρόθεση. Από που μάζεψαν αυτήν την κυρία και της έδωσαν καρέκλα για να αυτό-γελοιοποιείται;

    Δηλαδή η κυρία Νικολαΐδου, του Πολίτη, κοκ, δεν αμφισβητεί την αλήθεια της καταγγελίας – αλλά θεωρεί ότι η αυτή η αλήθεια μπορεί να λογοκριθεί μα βάση την όποια πρόθεση αποδίδει ο ένοχος σε αυτόν/ην που αποκάλυψε την παρανομία του; Δηλαδή στο δικαστήριο όταν ένας μάρτυρας καταθέσει τεκμήριο για την ενοχή κάποιου, τότε το δικαστήριο θα πρέπει να αναζητά την σχέση του μάρτυρα με τον ένοχο, και όχι να κοιτάζει το τεκμήριο; Η κ. Νικολαΐδου εμφανώς συμπεριφέρεται σαν δικηγορικό όργανο του ύποπτου – και ο ύποπτος εδώ φαίνεται να είναι τεκμηριωμένα ένοχος αφού η αυτόκλητη δικηγόρος του δεν αμφισβητεί το τεκμήριο της παρανομίας του, αλλά ουσιαστικά θέλει να λογοκρίνει το άτομο που υπέδειξε την παρανομία.

    Θυμίζει την πρακτική των μετατοπίσεων και συγκαλύψεων της εφημερίδας για χάρη της οποίας διορίστηκε – μια πρακτική που χρησιμοποιείται ευρύτερα από τα ε/κ ΜΜΕ για συγκάλυψη ημέτερων…. Κατά τα άλλα μάλλον η κ Νικολαΐδου θα πρέπει να διερευνηθεί για τις οποιες σχέσεις της με τον ύποπτο της παρανομίας και γιατί η ίδια φαίνεται να χρησιμοποιεί την θέση της για να του προσφέρει στοιχεία με τα οποία θα μπορούσε να λογοκρίνει τα τεκμήρια σε βάρος του… Αυτάκαρφωμα κυρία μου, είναι αυτό που έκανες εσύ για τον εαυτό σου…

·          
  • ·   Και για να μην υπάρχει ίχνος αμφιβολίας για την νοοτροπία της κυρίας Νικολαΐδου – η οποία δεν φαίνεται να έχει να κανει είτε με την λογική είτε με την ισονομία, τα χαρακτηριστικά τα οποία έπρεπε να έχει σαν πλαίσιο της ως δημόσιος λειτουργός, ιδού τι έλεγε πριν λίγο καιρό, όταν η εφημερίδα στην οποία εργαζόταν ο σύζυγος της, δημοσιοποιούσε υποκλοπές ημέηλ από προσωπικό λογαριασμό της κ. Ε. Λοϊζίδου και προσπαθούσε να τη δαιμονοποιήσει.

    Τότε η κ. Νικολαΐδου όχι μόνο δεν ενδιαφερόταν από πού πήρε ο Πολίτης τα ημέηλ, αλλά και τον συγκάλυπτε. Όταν προσφέρεις υπηρεσίες μάλλον δεν σε ενδιαφέρει η συνέπεια…
    J .. «Το δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα δεν είναι απόλυτο δικαίωμα. Πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τη λειτουργία του στην κοινωνία και να σταθμίζεται με άλλα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας.»

    http://politis.com.cy/article/paremvasi-epitr-prosopikon-dedomenon-gia-ta-e-mails-tis-loizidou

    Και
    η «αναλογικότητα» άραγε έχει να κάνει με το αν το άτομο είναι ημέτερο ή/και προστατευόμενο της επιχείρησης στην οποία ο/η επίτροπος έχει υποχρεώσεις η/και συμφέροντα;

·          
  • ·      Όταν η σιωπή μπορεί να είναι συνενοχή. Και θα πρέπει η κοινωνία και όσοι κατανοούν το επίπεδο της διαπλοκής πια να αρχίσουν να προβληματίζονται σοβαρά για το θέμα της θέσης του Γενικού Εισαγγελέα. Ο Κ. Κληρίδης πλησιάζει την ηλικία αποχώρησης. Θα μπορούσε όμως να συνεχιστεί η θητεία του, αν επαναδιοριστεί. Αυτό βέβαια ο Αναστασιάδης και το μπλοκ των συμφερόντων που εκπροσωπεί, φυσικά δεν το θέλει.

    Η διαπλοκή θέλει κάποιον/α όπως τις κυρίες Λοττίδου και Νικολαΐδου οι οποίες συμπεριφέρονται «όπως πρέπει» σαν άτομα που εξυπηρετούν αυτούς τις διόρισαν – η μια ασχολήθηκε ουσιαστικά μόνο με τον Νεοκλέους μέχρι τώρα, και η άλλη θέλει να μάθει ποιός αποκάλυψε την παρανομία κάποιου τον οποίο φαίνεται ότι θέλει να βοηθήσει η δημόσια [κατά τα άλλα] επίτροπος. Η πρόθεση της κυβέρνησης για την εισαγγελία είναι εμφανής από την θητεία της για 5 χρόνια τωρα: ένα είδος Ρίκκου. Να στήνει θεάματα και να στήνει δίκες για να εξυπηρετεί δικά του και παραταξιακά συμφέροντα της κυβέρνησης. Κ

    αι αν ο διορισμός του Ρίκκου θα ήταν κάτι χοντρό ακόμα και για την χωρίς αίσθημα ντροπής κυβέρνηση, πολύ πιθανόν να είναι ο Ιωνάς ή ένας σαν τον Ιωνά. Να στήνει επίσης θεάματα και συγκαλύψεις ημετεροκρατίας… Σε αυτό το πλαίσιο αν δεν αρθρωθεί δημόσια η θέση για επαναδιορισμό του κ. Κληρίδη, τότε η ξεδιαντροπιά απλώς θα ακυρώσει και το θεσμό της γενικής εισαγγελίας.

    Ο κ. Κληρίδης υπήρξε έντιμος, προσπάθησε και κατάφερε να πετύχει καταδίκες και για το βαθύ κράτος [όπως με τον Ρίκκο] ή τις τράπεζες [όπως με τον Ηλιάδη] και αντιστάθηκε έντιμα στις προσπάθειες κατασκευής δικών [όπως με την Φόκους] η συγκάλυψης [όπως με το σκάνδαλο του ΣΑΛ στην Λάρνακα]… Και φυσικά το μεγαλύτερο αγκάθι για την κυβέρνηση είναι η συνεργασία του με τον Γενικό Ελεγκτή [ο οποίος είναι ο άλλος μη ελεγχόμενος, από την κυβέρνηση, αξιωματούχος]…

    Όποιος δεν μιλήσει τώρα, το να φωνάζει μετά θα είναι ενοχή – όπως του άλλους του Πολίτη που αφού εξέλεξαν τον Αναστασιάδη, ξεγελώντας του δεξιούς ψηφοφόρους της λύσης, ξαφνικά θυμήθηκαν ότι ο
    Johnnie Walker δεν θέλει λυση… Το ζητούμενο εδώ αφορά και την ίδια την διαμάχη στο δικαστικό σώμα: η προσπάθεια ισονομίας την οποία εκπροσωπεί ο κ. Κληρίδης από την μια, και, από την άλλη, την προσπάθεια εμπέδωσης της διαπλοκής και μέσα από την κρατική νομική υπηρεσία – όπως φάνηκε να κάνουν οι διορισμένοι της κυβέρνησης στο Ανώτατο [στην υπόθεση Ηλιάδη, και όχι μόνο]… Θα επανέλθουμε…

·          

·         Η ιστορική γραμμή από τον Κυριάκο Ματση στον Κώστα Παπακώστα.
      Να καταγράψουμε και ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενο του/της αρθρογράφου Ρήγας Βελεστινλής από τον Πολίτη. Του κάνουμε δικαιολογημένα κριτική του Πολίτη για τις εξαρτήσεις και τις εξαπατήσεις, αλλά να αποδώσουμε και κάποια θετικά σε μερικές φωνές. Δεν έχει σημασία ποιος/α είναι πραγματικά ο «Ρήγας» κοκ του οποίου κείμενα δημοσιεύονται στον Πολίτη. Είναι μια φωνή που αρθρώνει [τώρα;] μια λογική συνέπεια. Ίσως γιατί αλλάζοντας ονομα ξεφεύγει κανείς από το παρελθόν.. :) … Και στην γραφή [ιδιαίτερα στο ίντερνετ] είναι ο λόγος/το επιχείρημα που μετρά και όχι το άτομο. Όπως λέει και ο Μπαρτ πέρα από τον ατομοκεντρικό μύθο, στην γραφή μιλά η γλώσσα μέσα από εμάς: Το πιο κάτω σχόλιο είναι ενα πολύ καλό κείμενο υπόμνησης για εκείνη την πτέρυγα της γενιάς της ΕΟΚΑ που κατάλαβε στην πορεία το αδιέξοδο, και ταυτίστηκε με τον διεθνή αντι-αποικιακό αγώνα [αντί τον εθνικιστικό ελληνοπληκτο του Γρίβα-Βεζανη κοκ]… Ο δρόμος που ακολούθησαν μετα ο Χατζηδημητρίου, ο Παπακώστας [ για να θυμόμαστε και ποιούς δολοφόνησε το σημερινό καθεστώς]..: 


Χρόνο Γραφήματα 1 Ιανουαρίου 2019Μάτσης Επαναστάτης στα βήματα του Ρήγα.

Πριν μέρες έγινε τελετή για τον Δάσκαλο Arif Hahsin. Ξεκίνησε από την ΤΜΤ. Στην πορεία βάδισε Αριστερά, στην συμφιλίωση και την αλήθεια. Πήρα το βιβλίο του πριν γυρίσει ο χρόνος. Με τον θαυμασμό του στον Κυριάκο Μάτση ήθελε να δείξει πόσο δηλητήριο και ψέματα, πότισαν τους Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους. “Να γιατί δεν νοιάζομαι, αν τη γη την ζουν Τούρκοι για Έλληνες… Εκείνο που έχει αξία είναι, να την ζουν αυτοί, που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να περπατούν πάνω της ελεύθεροι, διαφεντευτές της, κυρίαρχοι της. Ν’ αναπνέουν περήφανοι τον αέρα της που να’ ναι αέρας δροσιάς, ομορφιάς λεβεντοσύνης”. Αυτή ήταν η γραφή του, δυο βδομάδες πριν σκοτωθεί, που γέμισε δάκρυα τα μάτια του Arif. Άλλαξε ο χρόνος, κάθισα στην φωτιά, διάβαζα τα ημερολόγια του Κυριάκου. Το βιβλίο έπεσε από τα χέρια μου… Περπατούσα στο μονοπάτι του Πενταδάκτυλου. Στο ίδιο που με τον παππού αγναντεύαμε το ηλιοβασίλεμα κάτω στον κόλπο της Μόρφου. Ο ήλιος χαμήλωνε έκανε τα χρώματα γλυκά, μερσίνια, δάφνες, πεύκα, αρώματα του βορά. Στον λαξευτό βράχο τον είδα σκεφτικό να κοιτάζει την Κύπρο Ανατολή και Δύση. “Σε χαιρετώ νεαρέ πως είσαι κάτσε” Κτύπησε η καρδιά μου έκατσα στο πλάι του. “Είδες που καταλήξαμε; Τους το είχα πει με τον Γρηγόρη. Με τον ένοπλο αγώνα θα πάθουμε όπως στην Σμύρνη. Δεν είχαμε ηγεσία με πολιτική κρίση. Δεν έβλεπαν, πως οι Άγγλοι έφεραν την Τουρκία. Το έγραψα του Γρίβα, μου απάντησε, υπάρχει στόχος μέχρι τέλους. Έγινα έξω φρενών. Μπορούσαμε να δεχτούμε λύση να αποφύγουμε την διχοτόμηση. Πίστευα στην Ένωση, αλλά ο συμβιβασμός είναι ελιγμός, νέα αρχή, δεν είναι ήτα. Διάβασα το κεφάλαιο του Μαρξ, μίλησα με τον Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Πλουτή Σέρβα, τον Δήμαρχο του ΑΚΕΛ στην Αμμόχωστο. Αδάμο Αδάμαντος, να είμαστε ενωμένοι, ένα σύνολο. Μόνο όταν το συμφέρον το ατομικό σταματήσει να κινεί τον λογισμό μας σε κάθε μας πράξη, μόνον όταν ο καθένας εργάζεται για το σύνολο και τον εαυτό του, μόνο τότε η ανθρωπότης θα βρει το δρόμο της.” Φύλαξε πίστη στην παραγγελίαν του Ρήγα, ο Κύπριος 0 επαναστάτης. Σκοτώθηκε προδομένος από άγνωστο προδότη. Έπρεπε να σιωπήσει, όπως και ο Γρηγόρης. Χρέος μας να μην σιωπούμε πλέον.



  • ·         Τουρκικές ασκήσεις και τελετές εξορκισμού από τα ΜΜΕ των πρωτοσέλιδων ψεμάτων. Ο Φιλελεύθερος στο εκδοτικό του το Σάββατο αναμασούσε με βαρύγδουπα μπλα μπλα ότι η Τουρκία κανει ναυτικές ασκήσεις και θεωρεί ότι η ΑΟΖ της φτάνει από το Καστελόριζο στην Πάφο. Τώρα το ανακάλυψαν εκεί στην αρχισυνταξία του Φιλελεύθερου; Ή τώρα προσπαθούν να το χωνέψουν; Προϊόν και αυτό [η ναυτική περικύκλωση της Κύπρου των συνεπειών του απορριπτισμου στο Κραν Μοντανά – ε αυτό μερικοί όντως θέλουν να το ξεχάσουν…J]

    Και όλα αυτά τα κακά από την Τουρκία, κατά την εφημερίδα, και όποιαν/α  γράφει το εκδοτικό σχόλιο, δείχνουν, «ισλαμοφασισμο» κοκ… Φτηνές ατάκες υπεκφυγής της πραγματικότητας που διαμορφώθηκε μετα το καλοκαίρι του 2017, που θυμίζουν την αλλοπρόσαλλη ρητορική που ξεκινά από τον Ιγνατίου στις ΗΠΑ, και καταλήγει στον Άριστο Μιχαηλίδη και τα διάφορα παρακλάδια αυτού του δικτύου εξαπάτησης.

    Ας πάρουμε, ας πούμε, την ρητορική
    at face value:  Δηλαδή το Ισραήλ το οποίο σιαμαλιζαν για μήνες οι της αρχισυνταξίας του Φιλελευθέρου και του ακροδεξιού δικτύου του, τί κάμνει; Το Ισραήλ δεν κανει κατοχή, δεν υφαρπάζει ΑΟΖ, δεν δολοφονεί εν ψυχρω, δεν παραβιάζει για δεκαετίες το διεθνές δίκαιο κοκ; Άλλα όταν μερικοί βιώνουν ότι το επάγγελμα τους είναι να προωθούν τις φούσκες που κατασκευάζει η κυβέρνηση για τριμερείς κοκ με το Ισραήλ, πώς να σκεφτούν είτε την πραγματικότητα είτε τις γελοίες τους αντιφάσεις; Δεν ανησυχούν τα παιδιά από τις ΗΠΑ μεχρι την Λευκωσία για ηθικά ζητήματα και «σιωνοφασισμό» σε σχέση με το Ισραήλ;

    Αλλά βέβαια οι απολογητές του εγκλήματος [από το 74] στον Φιλελεύθερο [ ο Αριστος, ο Πιμπισιης κοκ] σιγά που θα ευαισθητοποιηθούν για το περίγυρο… Ή την πραγματικότητα… Όπως η 15η Ιουλίου νομιμοποίησε την εισβολή, όπως η σφαγή στην Αλόα-Σανταλάρη – Μαράθα νομιμοποίησε την κατάληψη της Αμμοχώστου, έτσι και οι χαζοχαρούμενες  τριμερείς με το Ισραήλ, νομιμοποιούν σήμερα την τουρκική θέση για αυθαίρετη [διά τον όπλων] επιβολή συνόρων και ΑΟΖ…

    Αυτά για τον καθρέφτη του κάθε Άριστου και του κάθε Πιμπισιη: Εσεις νομιμοποιήσατε την Τουρκία με το να ξεπλύνετε το Ισραήλ και να στηρίζετε τον απορριπτισμο που ευκολύνει διεθνώς το τουρκικό κράτος, όπως και οι ιδεολογικοί σας προγονοί της 15ης Ιουλίου νομιμοποίησαν την εισβολή… Και έτσι αφού πούλησαν τις φανφάρες του προεδρικού για «συμμαχίες» [τριμερείς, τετραμερείς κοκ] και έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν ποιος είναι ο Νετανιάχου και ποιων το αίμα στάζει ακόμα από τα χέρια του, τώρα κτυπιούνται χαζοχαρούμενα για τις συνέπειες:  τον Ερντογάν που το παίζει άνετος αφού το προσφέραν τέτοια συγκριτικά ξεπλύματα…

    Και μαζί με το ξεπλυμα ήταν και εντελώς αχάπαροι [ως συνήθως για την ακροδεξιά ρητορική του χαζοχαρούμενου ναρκισσισμού που εκλαμβάνει τις φαντασιώσεις της για πραγματικότητα] όσον αφορά την γεωπολιτική πραγματικότητα - τότε που προωθούσαν τις φούσκες του Χριστοδουλίδη και του άλλου αμίμητου στις φανφάρες, του Ιγνατίου, για συμμαχία με τις ΗΠΑ, [και Ισραήλ] δεν πρόσεχαν καν τις πραγματικές σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ…

    Οπότε πώς να χωνέψουν τώρα την πραγματικότητα, όσοι σέρβιραν μεχρι χθες τις φούσκες: τώρα το πλαίσιο είναι ότι η Τουρκία κάνει ασκήσεις με αμερικανικά υποβρύχια… τζαι τα «δίκαια», τα «αυτονόητα»; Σιγή ιχθύος όπως τζαι οι απολογητές της ΕΟΚΑ β μετά τον καλοτζαιρι του 74… Ο Ιγνατίου ψάχνει για δάκτυλο να κρυφτεί και ο Άριστος αναζητά που να ρίξει τα χιλιοειπωμένα κλισε του…… Όποιος τους πιστεύει ας δοκιμάσει το ποιηματάκι - τα ψώνια, του ψώνιου ω ψώνια.. :)

·          
  • ·         Όσο για τα θεάματα του φυσικού αερίου, ο φιλοκυβερνητικός Πολίτης, μέσω δημοσιογράφου που δεν είναι, ας πούμε, «Τζίβας» [άρα όχι - τόσο -προεδρικός..:)] κατέγραψε τα εξής για τις έρευνες της Exxon  Mobil «Τίποτα ακόμα».. Ας παραθέσουμε το τεκμήριο και θα περιμένουμε για το σχόλιο.. Πάντως πολύ βαθιά πάει η υπόθεση – και το βαθια αυξάνει το κόστος όχι το κέρδος…:

    «Μέχρι στιγμής δεν έχει εντοπιστεί απόθεμα φυσικού αερίου, αναφέρουν οι πληροφορίες, ωστόσο αυτό δεν εξανεμίζει τις ελπίδες, αφού για την πλήρη διερεύνηση της δομής και μετά από αξιολόγηση των μέχρι στιγμής γεωλογικών ευρημάτων κρίθηκε ότι θα πρέπει να συνεχιστεί για μερικές μέρες η διείσδυση του τρυπανιού, για αρκετές εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω από το σημείο που είχε αρχικά θεωρηθεί ως το σημείο όπου θα ολοκληρωνόταν η γεώτρηση. Σε κάθε περίπτωση, το σημείο στο οποίο βρίσκεται η γεώτρηση θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμο για τα τελικά ευρήματα. Η γεώτρηση Δελφύνη είναι η πρώτη που πραγματοποιεί η ExxonMobil στη Μεσόγειο και μία από τις λίγες που πραγματοποίησε η εταιρεία σε τέτοιο βάθος.
    Συνάγεται ότι η καθυστέρηση που παρατηρείται στη Δελφύνη θα μετακινήσει κατά ανάλογο χρόνο την έναρξη της δεύτερης γεώτρησης της ExxonMobil στο τεμάχιο 10, πιθανότατα στον στόχο Γλαύκος, επίσης από το Stena IceMax.»
    http://politis.com.cy/article/vlavi-sto-tripani-ferni-kathisterisi?&utm_source=nl&utm_medium=nl&utm_campaign=nl



  • Πρωτάθλημα της πλάκας, κυβέρνηση της πλάκας κοκ. Τωρα εφτασαν στο σημείο να λογοκρίνουν τζαι τις σκηνές στην μάππα όπου οι διαιτητές ευνοούν τα ημέτερα σωματεία;…Big money – προφανώς κάποιοι πληρώνουν για να κόφτονται τζαι σκηνές τωρα;…Στο ματς Δόξα –ΑΠΟΕΛ ακυρώθηκε ένα γκολ της Δόξας το οποίο ήταν αυτογκόλ παίκτη του ΑΠΟΕΛ..Το σκηνικό αθθυμιζεν τα γνωστά κόλπα των διαιτητών για να ευνοούν τις ημέτερες ομάδες άμα δυσκολεύονται…
    Αλλα μεχρι τωρα τουλάχιστον ετσι σκηνές ήταν υπό συζήτηση…Τωρα κοιτάξετε τις σκηνές που κυκλοφορούν στο
    youtube [που την Cytavision? Οξα έκοψε την η εταιρεία στοιχημάτων που διαφημίζει στην αρχή;] – ξεκινούν μετα την σκηνή του αυτογκόλ του ΑΠΟΕΛ…Οποτε η σκηνή που θα έδειχνε την επίμαχη φάση λογοκρίθηκε…
    Τζαι μαλιστα αν προσέξετε εν επιτρέπεται ούτε σχόλια να ανήκετε [
    Comments are disabled for this video]…Ιδου λοιπόν η γραπτή αναφορά για την επίμαχη φάση [στο μέλλον εν να λογοκρίνουν τζαι τα κείμενα των αθλητικογράφων οξα απλά εν να τους στείλουν οδηγίες προκαταβολικά;], τζαι η τηλεοπτική λογοκρισία…. 
    http://omada.reporter.com.cy/football-cyprus/article/375380/to-aftoggol-toy-apoel-poy-ypodeichthike-ofsaint-kai-xesikose-diamartyries?fbclid=IwAR3Fu3etneyw_OLp0OpzPvtrsLiS-qxQ45BntkCEL_ZvTrAg3PDJ_sg5p-s


    Τζαι η λογοκρισία: https://www.youtube.com/watch?v=4q04eQyexrA&feature=youtu.be&fbclid=IwAR2D15RkuQbniJNk-jsuhnc9BbHHUYZaT8uhkkkFzky-jJYkpTuPMKV6IYk



  • ·         Από διαφθορά μια χαρά πάει το καθεστώς του Johnnie Walker… Να είναι και τεκμηριωμένο για ποιο πράγμα θα θυμόμαστε τον πρόεδρο που πουλούσε διαβατήρια… J
    Σε έρευνα στελεχών επιχειρήσεων η Κύπρος είναι δεύτερη στη διαπλοκή μετα την Ουκρανία των νεοναζί.. φανταστείτε δηλαδή να ρωτούσαν και το κοινό – διότι αυτήν την πενταετία ζούμε και σε καθεστώς διαπλοκής με έμφαση στην εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων – κεφαλαίου… Φαίνεται όμως ότι τους ζητούν και αντίτιμο οι Συναγερμικοί… Άλλωστε το θέαμα του Πυρίλλης ήταν εκφραστικό… Άμα δεν μου δώσετε θα σας καρφώνω για τα υπόλοιπα… J  
    http://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/405013/defteri-thesi-sti-diafthora-echei-i-kypros?fbclid=IwAR10DHx25VctIl-7dWdC3HdVrLBa_RaHg71VfMcXMGnQ1VCbACg7YiI11kg


·          
·         Κρατά κάποιες αποστάσεις από τον Αναστο ο Πολίτης [για το κυπριακό – αφού είναι πια τόσο χυδαίος στις παραποιήσεις του] αλλα το καθήκον καθήκον όταν πρόκειται για προστασία/συγκάλυψη των ημέτερων συμφερόντων της κυβέρνησης…Και οι επιθέσεις εναντίον του γενικού ελεγκτή είναι μέρος των υπηρεσιών που προσφέρει το έντυπο στον πρόεδρο που εξέλεξε – τζαι καμώνεται τωρα ότι ..»μα εγώ εν τζαι…»…Μεχρι τις επόμενες εκλογές για να πάρει τα πρόβατα ξανά στην στάνη. Οσα του μείνουν…J
Οδυσσεας Μιχαηλιδης: Το ίδιο ψέμα ο Πολίτης: Ότι δώσαμε στη δημοσιότητα τα στοιχεία αυτού που έπαιρνε από τον ΟΠΑΠ €25.000 μηνιαίως διαβιώντας στα Εμιράτα (που ήταν συγγενικό πρόσωπο στελέχους του Ελεγκτικού Οίκου που ελέγχει τον ΟΠΑΠ).
Εμείς, τα στοιχεία που μας είχε δώσει ο πληροφοριοδότης, τα στείλαμε στην Νομική Υπηρεσία που διέταξε ποινική έρευνα, αφού πρώτα τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώθηκαν από το Γενικό Λογιστήριο που ελέγχει τη σύμβαση του ΟΠΑΠ.
Το στοιχεία του προσώπου στα Εμιράτα ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκαν από εμάς και καμία διαρροή δεν υπήρξε γι αυτό το θέμα. Το όνομά του δημοσιοποιήθηκε όταν περιλήφθηκε σε απόφαση του Ανωτάτου μετά από προσφυγή του ΟΠΑΠ.
Κι οι πληρωμές ακόμη δεν αποδείχθηκαν νόμιμες αφού η έρευνα συνεχίζεται.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει όλα τα σχετικά σε αυτές τις 2 αποφάσεις του Ανωτάτου.


  •          Μια πολλά καλή αναφορά στο πως το κουτσομπολιό είναι και ένα είδος αστυνόμευσης της γυναίκειας επιθυμίας και του ερωτισμού της [και αξίζει να σκεφτεί κανείς και την συμβολική τάξη των λέξεων – γιατί ο όρος «τσουλα» είναι αρνητικός για τις γυναίκες αλλα δεν υπαρχει αντίστοιχος αρσενικός;]
    Μαρίνος Νομικός: Δεν είναι αυτή τσούλα. Εσύ είσαι ο μαλάκας. Έχει διαφορά…. Δεν έχει την παραμικρή σημασία εάν το πρόσωπο που εμφανίζεται στο επίμαχο βίντεο είναι η Ειρήνη Καζαριάν ή κάποια που της μοιάζει, αλλά το γεγονός ότι όποια κι αν είναι η πρώτη, ενστικτώδης, αντίδρασή μας (αυτή που συνήθως φανερώνει την ανατροφή μας) είτε δηλαδή πούμε “βρε το πουτανάκι” είτε “σαν δεν ντρέπονται να διασύρουν έτσι την κοπέλα” εξυπηρετούμε τον πρωταρχικό (και πάγιο) στόχο της συγκεκριμένης χυδαιότητας: η δημοσιοποίηση μιας ερωτικής πράξης να αποτελεί για κάποιο λόγο διασυρμό της γυναίκας που συμμετέχει σ’ αυτή..
    https://avant-garde.com.cy/istories/den-einai-ayti-tsoula-esy-eisai-malakas?fbclid=IwAR198aqp2-UdSSIHQi38XhuqX9oXpe0O4Cp4U1GyZ4_j9MPwE0lXwh1ev_M

·          
  • ·         Το χαμόγελο και το απωθημένο της ταξικής πάλης: Κύπρος 2019…Το πρωτοσέλιδο του Φιλελεύθερου το Σάββατο ήταν υποσχόμενο: «Ανακάμπτουν οι συντεχνίες»..Ινσιαλλα που θα ελαλούσαν τζαι οι βόρειοι κύπριοι…J…Παρα την νεοφιλελεύθερη επίθεση των τελευταίων χρόνων, οι συντεχνίες εξακολουθούν να έχουν ένα σημαντικό ρόλο στην Κύπρο  – σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου η επίθεση του κεφαλαίου αλλα τζαι αναδιοργάνωση της εργασίας έχουν συμπιέσει την δυναμική της οργανωμένης εργασίας. Η επιτυχία αγώνων με βάση την συντεχνιακή οργάνωση είναι σαφής: από την απεργία της ΠΑΣΥΝΟ μεχρι τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών, η συλλογική οργάνωση αποδείχτηκε καθοριστικός παράγοντας.

    Η πρόσφατη απεργία στο λιμάνι Λεμεσού όπου οι εργαζόμενοι της ΣΕΚ συμμετείχαν μαζί με τους συνάδελφους τους της ΠΕΟ παρα την αποχή της οργάνωσης τους, είναι επίσης ελπιδοφόρο σύμπτωμα δυναμικής από τα κάτω… Θα δούμε λοιπόν – το πρωτοσέλιδο ένθετο του φιλελεύθερου αφήνει ανοικτό το που θα ταχθεί η εφημερίδα αν και όταν δυσκολέψουν τα δεδομένα: «Να βάλουν το μαχαίρι στο θηκάρι και να πορευτούν με σύνεση τις καλεί ο εργοδοτικός κόσμος»… Τα ΜΜΕ τάσσονται συνήθως με την εργοδοσία – αλλα λόγω του ότι οι πελάτες του [οι αναγνώστες/τριες] είναι εργαζόμενοι, αναγκάζονται να παρουσιάζουν και την ταξική οπτική της εργασίας.

    Θυμίζει λίγο τους μηχανισμούς προβολής του ερωτισμού τις περιόδους λογοκρισίας του Χόλυγουντ [και άλλων ανάλογων εθνικών κινηματογραφικών βιομηχανιών]: από την μια η ερωτική δυναμική γυναίκα, η ο ερωτισμός, του σώματος η εστω του φιλιού, τηρούσε υπό καθεστώς λογοκρισίας – αλλα από την άλλη, αυτές ήταν και οι εικόνες που άγγιζαν και έλκυαν το υποσυνείδητο των μαζών που γέμιζαν τις αίθουσες των σινεμά ως εργοστασίων ονείρων. Ετσι προβαλλόταν ο ερωτισμός και στο τέλος επιβαλλόταν η συμβολική τάξη με τον θάνατο της ανυπόταχτης η ερωτικής κοκ γυναίκας. Η ανάλογα του άντρα. Ετσι και εδώ. Η ταξική πάλη είναι το απωθημένο του υποσυνείδητου – αλλα αν και όταν έρθει τότε. Θα δούμε και τα οργάνων επιβολής της συμβολικής τάξης, των ΜΜΕ, να φωνάζουν σαν τον Φούντα, «Στέλλα φύγε, κρατάω μαχαίρι»;…
    J

·          
  • ·         Η συλλογική οργάνωση των εργαζομένων, τα εισοδήματα και οι ώρες εργασίας – όταν μεχρι και η εκφραστική φωνή του κεφαλαίου, το economist, παραδέχεται ότι οι συντεχνίες είναι ο βασικός παράγοντας για την βελτίωση των εισοδημάτων και την χρησιμοποίηση της δυναμικής της τεχνολογίας, από τους εργαζόμενους, για λιγότερες ώρες εργασίας….



  • Και για να έχουμε και εικόνα την σημασίας της ταξικής οργάνωσης [ενάντια στις μικροαστικές χαζομάρες –που απλά ευνοούν τις πελατειακές σχέσεις υποταγής - ότι το κάθε άτομο αμείβεται ανάλογα με τον κόπο του στο νέο εργασιακό πλαίσιο] ιδού και ένας ενδιαφέρον συγκριτικός πίνακας από τον economist για τις ώρες εργασίας σε διάφορες χώρες. Ετσι ενώ στην Ευρώπη γενικά οι ώρες εργασίας μειώνονται, σε μερικές χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία αυξάνονται…Ακόμα και ο Economistπαραδέχεται ότι  οι βασικές αίτιες τις άνισης κατάστασης είναι δυο: η ανισότητα [δηλαδή η ανάγκη των εργαζομένων να εργάζονται περισσότερες ώρες για να βγάλουν πέρα] και η απουσία συλλογικής συντεχνιακής οργάνωσης [το οποίο εξηγεί και γιατί οι μισθοί σε ορισμένες χώρες είναι στάσιμοι ή συγκριτικά μειώνονται ενώ σε άλλες διατηρούν την αυξητική τους τάση]…Η τεχνολογία μπορεί να μειώνει την ανάγκη εργασίας αλλα στα πλαίσια της ηγεμονίας το κεφαλαίου ιδού που καταφέρνουν το απίστευτο – αυξάνονται οι ώρες εργασίας παρα τις τεχνολογικές μεταμορφώσεις της εργασίας σαν πρακτική..
    «Research by Linda Bell of Barnard College and Richard Freeman of Harvard University, for example, concluded that inequality accounts for much of the difference in hours worked between America and Germany. When the income gradient in an economy or within an occupation is steeper, people work longer and harder in order to increase their chances of moving up the income ladder….[..]  Moreover, many workers may feel they lack control over the length of time they are expected to work. The power of labour, suggest Michael Huberman of the University of Montreal and Chris Minns of the London School of Economics, matters as much as inequality in determining work-time trends. Historically, organised labour has led the charge for reduced working hours. Withered trade unions in America and Britain have been far less able to win concessions than have their continental counterparts. Similarly, they have lacked the clout to win the higher pay that would allow poorer people to work less without intolerably lower incomes.» [Economist, 22 December]


  • ·        Και επειδή υπαρχουν ακόμα αυτοί που ταυτίζονται με ότι ο Μπεμπελ/Bebel [του ιστορικού γερμανικού εργατικού κινήματος] αποκαλούσε «σοσιαλισμό των ηλιθίων» [εννοούσε τον αντι-σημιτισμό τότε, αλλα αφορά την ευρύτερη ακροδεξιά αγκύλωση του εγκέφαλου], την ακροδεξιά δηλαδή ταύτιση ότι …φταίνε κάποιοι άλλοι [ξένοι, άλλη κουλτούρα κλπ] για την ταξική εκμετάλλευση, ιδού η Ουγγαρία του poster boy των φιλελεδων του 1989 – του Ορμπαν, που τωρα ανακάλυψαν ότι είναι αυταρχικός…Ο Ορμπαν λοιπόν ηγεμονεύει σε μια χώρα όπου μια μεγάλη μερίδα εργαζομένων αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, και ετσι υπαρχουν κενές θέσεις εργασίας. Αλλα ο Ορμπαν και οι πέριξ του, δαιμονοποιουν επίσης τους ξένους εργάτες. Οποτε, ποια είναι η λυση άμα το κεφάλαιο επιβάλλεται και μέσω του κράτους σαν νομοθεσία; Πέρασαν νομοσχέδιο με το οποίο οι εργοδότες θα μπορούν να υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν μεχρι και 400 ώρες overtime…Ο εθνικισμός και ο ρατσισμός καταλήγουν πάντα στην συλλογική φαντασίωση των ηλιθίων…Άντε να δούμε πως θα ξυπνήσει και η χώρα του Λουκατς και του Μικλος Γιαντσο…Γιατι έχουν και ευθύνη εκείνοι που μετέτρεψαν το αριστερό κόμμα σε Μπλαιρικο και επέτρεψαν στο Ορμπαν να το παίζει…και φιλολαϊκός ενάντια στις τράπεζες…

·          
  • ·        Μιλώντας και για την σύγκριση ανατολικής και δυτικής Ευρώπης και τις σχετικές αναπαραστάσεις, ιδού και μια ενδιαφέρουσα είδηση: στην Γαλλία συνελήφθη ο Ερικ Ντρουε, 33 χρόνος οδηγός φορτηγού που θεωρείται ένας εκ των οργανωτών του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων»…για «οργάνωση διαδήλωσης που δεν είχε δηλωθεί εκ των προτέρων»…Καμία ιδιαίτερη ευαισθησία από τα δυτικά ΜΜΕ. Ενώ αν κάποιος έκανε κάτι ανάλογο στην Μόσχα [να καλέσει διαδήλωση χωρίς να έχει δηλωθεί»] τότε θα ήταν πρωτοσέλιδο το euronews σαν «καταστολή»…Κάπως ετσι κατέληξαν και με τους νεοναζί στην ουκρανικά – και μετα τα δυτικά ΜΜΕ «αναγκάστηκαν» να λογοκρίνουν μια σφαγή 50 ατόμων που αντιστέκονταν στο πραξικόπημα της ακροδεξιάς στην Οδησσου…. Και μετα καμώνονται ότι ενοχλούνται από τους Ορμπαν, τους καθολικούς ακροδεξιούς στην Πολωνία και τους Μπολσοναρο στην Βραζιλία [το economist ανακάλυψε και μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες της ακροδεξιάς βραζιλιάνικης νεύρωσης…J]

·          
  • ·         Αν η οικονομία, προδιαγράφει το μέλλον, τότε το μέλλον είναι και πάλι, μετά από μερικούς ευρωπαϊκούς αιώνες, η ΑσίαΣτο τέλος του χρόνου τα δυτικά χρηματιστήρια είχαν πέρασαν εν ακόμα σοκ μετα την ανακοίνωση της apple ότι είχε δραματική μείωση κερδών λόγω αντιδράσεων [και μποϋκοτάζ] στην Κίνα μετά την σύλληψη στον Καναδά [μετα από αμερικανική παρέμβαση] της οικονομικής διαχειρίστριας της κινέζικης εταιρείας νέας τεχνολογίας, Huawei. Και την ίδια περίοδο δημοσιοποιήθηκαν τα δεδομένα του 2018 για τις υποβολές κατοχύρωσης ευρεσιτεχνίας σε παγκόσμιο επίπεδο… Πρώτη με διαφορά πια η Κίνα – και η Ασία γενικότερα. Το οποίο δείχνει και γιατί έγινε η σύλληψη [ο αμερικάνικος φόβος ανταγωνισμού τώρα και πανικός για την αναπόφευκτη πια πτώση/παρακμή] αλλά και ότι η Ασία και η Κίνα ειδικά καθορίζουν πια το μέλλον σαν παγκόσμια δυναμική – και στην τεχνολογία, και στην ανάπτυξη των διεθνών σχέσεων, άρα, και της διεθνούς πολιτικής του πολυκεντρικού πια κόσμου… 



«China’s IP office received the highest number of patent applications in 2017, a record total of 1.38 million, followed by the US (607,000), Japan (318,000), South Korea (205,000), and the European Patent Office (167,000). Those top five offices account for 84.5 percent of the world’s total recorded patent applications. Asia has strengthened its position as the region with most patent filings, with Asian offices receiving 65 percent of all applications filed in 2017, up from 50 percent in 2007.


  • ·        Το όραμα του ΔΗΣΥ για την εκπαίδευση και τα δικαιώματα των εργαζομένων….Αιμιλία Σταύρου: Να είσαι εκπαιδευτικός στην Αμερική.'Ενα απο τα πιο αποκαλυπτικά πρωτοσέλιδα του TIME για το 2018.








Απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου για την Μετανάστευση Αρ. 33.210, Ημερ. 19.03.1990

By Doros Polykarpou


Απόφαση του υπουργικού συμβουλίου 33210 ημερομηνίας 19.03.1990,

Η σημερινή τραγική κατάσταση στο μεταναστευτικό, περιλαμβανομένων και των σοβαρών παραβιάσεων των δικαιωμάτων των μεταναστών/τριών, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής η οποία με βάση τις τότε αποφάσεις, περιορίστηκε σε θέματα «απασχόλησης ξένου εργατικού δυναμικού» και μάλιστα ως «βραχυπρόθεσμο μέτρο»

Το μεταναστευτικό πλαίσιο έχει καθοριστεί στη απόφαση του υπουργικού συμβουλίου ημερομηνίας 19.03.1990, κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες και μέχρι σήμερα δεν έχει διαφοροποιηθεί ουσιαστικά.

Μέσα από το έγγραφο γίνεται φανερή η μεγάλη σημασία που αποδόθηκε στα οφέλη της μετανάστευσης για την φιλοξενούσα κοινωνία ώστε να μπορέσει η οικονομία της “να προχωρήσει σε τεχνολογική αναβάθμιση και κατ’ επέκταση στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας” της στο τότε ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Επίσης το έγγραφο καταδεικνύει τη μεγάλη συμβολή των μεταναστών και μεταναστριών στη δημιουργία των προϋποθέσεων για προώθηση μακροπρόθεσμων στόχων της κυπριακής κοινωνίας όπως «η καλύτερη αξιοποίηση του εγχώριου εργατικού δυναμικού, την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας και την εισαγωγή νέας τεχνολογίας”

Μέσα από το έγγραφο φαίνεται ότι η μεταναστευτική πολιτική δεν έλαβε καθόλου υπόψη την τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των μεταναστών/τριών. Μάλιστα έδινε το δικαίωμα σε επιχειρήσεις που δεν πληρούσαν τους όρους ασφάλειας και υγείας να εργοδοτήσουν μετανάστες και μετανάστριες ως προσωρινό μέτρο μέχρι την βελτίωση τους.

Historical visits to the mass graves `created` in the name of `revenge`…

By Sevgul Uludag

Historical visits to the mass graves `created` in the name of `revenge`…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

We get on the bus together in the morning on the 5th of December 2018, Wednesday to go on a visit to three mass graves…
We, meaning, the relatives of `missing` persons and victims of war, political parties and the media… We have helped the Slovak Embassy and the political parties to organize these visits to the mass graves as TOGETHER WE CAN, the bi-communal association of relatives of missing persons and victims of war. And today Michalis Yiangou Savva, Sevilay and Mustafa Berk, Christina Pavlou Solomi Patsia, Christos Efthymiou are present, the ones who lost their loved ones in 1964 and in 1974… We move together to show that we can work together for peace and reconciliation and to heal the wounds of our island… That we can talk about the past – the whole truth, not half-truths, not hiding what happened to this or that community but reflecting on what happened to both main communities of our country.
The three mass graves we will visit have been `created` as a sign of `revenge` - one in Voroklini and the two others in the Galatia lake…
We drive to Voroklini where Eleni Michael meets us and all together we go to the site of the well where 11 Turkish Cypriots had been killed and buried back on the 14th of May 1964 as `revenge` for the killing of the son of the chief of Nicosia police, Pantelides and the two Greek officers within the walled city of Famagusta on the 12th of May 1964…
On the bus with us is Djelal Dimililer whose father Kamil Raif Dimililer was also amongst those 11 on the `missing bus` - the chauffeur was called `Yusufga` (Yusuf) and he had 10 passengers on the bus, taking them from Larnaca to Dhekelia British Military Bases where they worked as policemen…
The bus could not reach its final destination – it was kidnapped and the 11 Turkish Cypriots going to work from Larnaca to Dhekelia were killed and buried here, in this well that is closed now after the exhumations done back in 2007 by the Cyprus Missing Persons' Committee and after remains found here were returned for burial to the relatives.
Djelal was barely eight years old and he was amongst the relatives we had taken here, next to the well to plant some olive trees…
The first olive tree we had planted on the well was back on the 8th of March 2009 as Turkish Cypriot and Greek Cypriot women, as `Hands Across the Divide` and Eleni Michael would take care of this olive tree planted in the mouth of the well, watering it so it would not die… The following year on the 14th of May 2010, we had taken the relatives of `missing persons` whose remains had been found in this well… They too, would plant their own olive trees around the well and Eleni Michael, from the `Nea Genia Club` would take care of them as well… In those days, our dear friend Michalis Kirlitchas was alive and helped to welcome the Turkish Cypriots in Oroklini where he was living… Kirlitchas was from Lefkoniko, a progressive Greek Cypriot whose paintings told stories of Lefkoniko and stories from the world – he passed away a few years ago, may he rest in peace…
We would continue to visit this site and the former mukhtar would greet us together with Eleni…
The bus cannot go near the field where the well was, since the dirt tracks are flooded so we get off and walk in the mud in order to reach the well…
Here I would give information about this mass grave, the Slovak Ambassador Jan Skoda would read the joint declaration of the Turkish Cypriot and Greek Cypriot political parties and we would lay flowers in memory of those killed and buried in this well…
The location of the well was found by Xenophon Kallis, the Assistant to the Greek Cypriot member of the CMP at that time… Oroklini was a `tough` village so it was not so easy to find information about killings and burial sites in this village… Kallis had to work hard to try to locate the place of this well… There was a huge pipe passing very close to the well, bringing desalinated water from Larnaca to Nicosia but because they had an experienced bulldozer operator, he had noticed the sand they had laid out over this pipe and had stopped digging, pointing out that there must be some pipeline passing from here… If he had hit the pipe, due to the huge pressure, there could have been a catastrophe for those who were digging this well as CMP…
I would tell these to those present and then Djelal Dimililer would give a plaquette to our dear Eleni Michael for her humanity, courage and voluntary work on `missing persons` to honour her and recognize her humanity… All the olive trees planted around the well have grown and flourished, due to Eleni taking care of them… We have marked this place with the hope for peace…
After a short break in Oroklini, we move again with the bus to cross the checkpoint at Pergamos to go to the Galatia lake…
The Turkish Cypriot and Greek Cypriot political parties who have been meeting regularly every month at the Ledra Palace Hotel under the auspices of the Slovak Embassy, with our encouragement, have started to deal with the humanitarian issue of `missing persons` and do activities around this sensitive issue. It is the first time ever in Cyprus that political parties are visiting burial sites together… So in this sense, this is a historical moment for all of us…
Although the weather was sunny and nice in Voroklini, it starts raining heavily as we reach the lake of Galatia… Here in the lake, now flooded with recent rains, there existed two mass graves a few meters away from each other…
We stop and get off the bus and Djemil Sarichizmeli, the mayor of Galatia is there to welcome us. He too lost his father during the conflict in 1963 and his grave is somewhere in Koloni but the actual place is not known… Although Galatia was a very `tough` village, just like Oroklini, Djemil has been helping us as a progressive Turkish Cypriot and has agreed to welcome us in this village…
We had to work quite hard for these two mass graves in the lake – I, myself struggled at least 12 years for both to be exhumed with the help of one of my readers and her family. And she is here now, Selda Shafak who was my very first reader to open a path towards the truth for me in Galatia… She was the first reader ever to call and meet me and to tell me the story of what had happened in Galatia in 1974… She and her family helped to show us and the CMP the actual places of these two mass graves and insisted and insisted and insisted for them to be dug… I had introduced Christina Pavlou Solomi Patsia from Komikebir to this family and they had become good friends and we would occasionally go and visit them in their house while they helped us with information about not only the mass graves in the lake but also other possible burial sites… Her father would show me other places and I would show these to the CMP and we owe it to their courage, humanity and sincerity, working voluntarily to help find the burial sites of the `missing persons` in this area and with their help and insistence we would be able to find many…
In the two mass graves that Selda and her family showed us, there were a total of 17 Greek Cypriots buried… In one mass grave was 11 and in another 6 Greek Cypriots. These were prisoners of war in Galatia and again, these two mass graves were `created` as `revenge` of the killings of EOKA-B in Maratha-Sandallaris-Aloa… When news of the killings of EOKA-B of 126 Turkish Cypriots, mainly women and children reached Galatia, there started a cycle of killing as `revenge`, just like it `happened` in Oroklini as `revenge` for the killing of the Greek Cypriot son of the police chief in Famagusta in 1964… The Greek Cypriot `elites` of those days would be responsible for the kidnapping and disappearance of around 30-40 Turkish Cypriot civilians, taken from the roads or from their work places like NAAFI or the Barclays Bank in Famagusta.
Acts of `revenge` have created these mass graves and Christina's father and brother were buried in the Galatia Lake, in one of the mass graves and while exhumations were continuing, we would visit the mass grave with her, going down inside the grave and Christina would recognize her brother from a t-shirt he had been wearing. It was a brown t-shirt, a present from Canada from their relatives and because the shirt had nylon in it, it had remained as it was, the colour, the pattern and everything…
Here again I would give some information about these two mass graves in the Galatia lake and Djemil would also express his wish for peace – that no such things should ever happen either in Cyprus or our world…
Christina would present a plaquette to Selda Shafak as an expression of our appreciation for her voluntary humanitarian help with courage and Selda would also express her wish for peace…Then we would lay flowers on the lake in commemoration of all those Greek Cypriot civilians killed and buried here, in the two mass graves…
Then we would rush into the bus under the rain to go to the village to a restaurant in the centre of the village where the ambassador would read the joint declaration of the political parties:
"Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties visited on the 5th of December 2018 two burial sites of Greek Cypriots and Turkish Cypriots in the villages of Voroklini and Galateia/ Mehmetchik. They expressed their sorrow over civil victims of military actions and ethnic conflicts in the island. The visit was organised with the assistance of the non-governmental bi-communal Association of Relatives of Missing Persons and Victims of War "TOGETHER WE CAN".
Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties do support efforts of the Committee on Missing Persons (CMP) to identify all remaining missing persons, civilians or military, and heal the pain of their families. To achieve this goal, they call upon the public of both communities for more accurate information that could lead to burial sites and the identification of missing persons.
Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties are convinced that the time has come for official actions on behalf of the two communities in honour of the missing people of both communities. In this direction, they call upon the two leaders to consider (a) the construction of common monument and (b) to declare a joint Commemoration Day, both dedicated to the memory of victims of the Cyprus conflict, Greek Cypriots and Turkish Cypriots.
Leaders and representatives of Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties appreciate commemorative acts performed on both burial sites and awarding symbolic memorial plaquettes to relatives of persons buried in Voroklini and Galateia/Mehmetchik."
Representatives of AKEL, DHSY and EDEK, CTP, TDP, YKP and BKP were with us and we would head back to Nicosia, looking forward to other similar activities facing our past in order to be able to build a better future on this land…
I thank all those involved who enabled these historical visits for the first time and I thank the Slovak Embassy for its support in arranging all of this…

8.12.2018

Photos:

1. At the lake Galatia explaining what happened here with Christina and Selda…

2. Laying flowers at the Galatia lake…

3. The Slovak Ambassador Skoda reading declaration of political parties at the Oroklini mass grave…

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 30th of December 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 6th of December 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/siyasi-partilerden-iki-lidere-ortak-bir-anit-ve-ortak-bir-anma-gunu-cagrisi-13324yy.htm
  • January 7th 2019 at 17:22

Ιστορικές επισκέψεις στους μαζικούς τάφους που «δημιουργήθηκαν» στο όνομα της «εκδίκησης»…

By Sevgul Uludag

Ιστορικές επισκέψεις στους μαζικούς τάφους που «δημιουργήθηκαν» στο όνομα της «εκδίκησης»…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Το πρωί της Τετάρτης 5 Δεκεμβρίου 2018 μπαίνουμε μαζί στο λεωφορείο για να επισκεφτούμε τρεις μαζικούς τάφους…
Εμείς, εννοούμε τους συγγενείς των «αγνοουμένων» ατόμων και θυμάτων πολέμου, πολιτικά κόμματα και τα ΜΜΕ… Ως «Μαζί Μπορούμε!», η δικοινοτική οργάνωση συγγενών αγνοουμένων και θυμάτων πολέμου, έχουμε βοηθήσει την Πρεσβεία της Σλοβακίας και τα πολιτικά κόμματα να οργανώσουν τις επισκέψεις αυτές στους μαζικούς τάφους. Και σήμερα είναι παρόντες οι Μιχάλης Γιάγκου Σάββα, Sevilay και Mustafa Berk, Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά, Χρίστος Ευθυμίου, αυτοί που έχουν χάσει αγαπημένους το 1964 και το 1974… Δρούμε μαζί για να δείξουμε ότι μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για την ειρήνη και την συμφιλίωση και για να επουλωθούν οι πληγές του νησιού μας… Ότι μπορούμε να μιλήσουμε για το παρελθόν – για όλη την αλήθεια, όχι για μισές αλήθειες, όχι για να κρύβουμε αυτά που συνέβηκαν σε αυτή ή την άλλη κοινότητα αλλά αντικατοπτρίζοντας τι συνέβηκε και στις δύο κύριες κοινότητες της χώρας μας.
Οι τρεις μαζικοί τάφοι που θα επισκεφτούμε έχουν «δημιουργηθεί» ως σημείο «εκδίκησης» – ο ένας στη Βορόκλινη (Ορόκλινη) και οι δύο άλλοι στη Λίμνη της Γαλάτειας…
Οδηγούμε προς τη Βορόκλινη όπου μας συναντά η Ελένη Μιχαήλ και όλοι μαζί πάμε στο μέρος του πηγαδιού όπου στις 14 Μαΐου 1964 είχαν σκοτωθεί και θαφτεί 11 Τουρκοκύπριοι ως «εκδίκηση» για τις δολοφονίες του γιου του αρχηγού της αστυνομίας Λευκωσίας, Παντελίδη και δύο Ελλήνων αξιωματικών στην εντός των τειχών πόλη της Αμμοχώστου στις 12 Μαΐου 1964…
Στο λεωφορείο μαζί μας είναι ο Djelal Dimililer του οποίου ο πατέρας Kamil Raif Dimililer ήταν επίσης ανάμεσα στους 11 στο «αγνοούμενο» λεωφορείο – ο οδηγός ονομαζόταν «Yusufga» (Yusuf) και είχε 10 επιβάτες στο λεωφορείο, και τους έπαιρνε από τη Λάρνακα στις Βρετανικές Στρατιωτικές Βάσεις στη Δεκέλεια όπου εργαζόντουσαν ως αστυνομικοί…
Το λεωφορείο δεν κατάφερε να φτάσει τον τελικό του προορισμό – απάχθηκε και οι 11 Τουρκοκύπριοι που πήγαιναν στη δουλεία τους από τη Λάρνακα και τη Δεκέλεια σκοτώθηκαν και θάφτηκαν εδώ, σε αυτό το πηγάδι που τώρα έχει κλειστεί μετά τις εκταφές που έγιναν το 2007 από την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων και μετά την επιστροφή των οστών στους συγγενείς τους για ταφή.
Ο Djelal ήταν μόλις οκτώ χρονών και ήταν ανάμεσα στους συγγενείς που έχουμε φέρει εδώ, δίπλα από το πηγάδι για να φυτέψουμε μερικές ελιές…
Η πρώτη ελιά που είχαμε φυτέψει στο πηγάδι ήταν στις 8 Μαρτίου 2009 ως Τουρκοκύπριες και Ελληνοκύπριες γυναίκες, ως «Hands Across the Divide» και η Ελένη Μιχαήλ φρόντιζε αυτή την ελιά που φυτέψαμε στο στόμιο του πηγαδιού, την πότιζε για να μην ξεραθεί… Τον επόμενο χρόνο, στις 14 Μαΐου 2010, είχαμε πάρει τους συγγενείς «αγνοουμένων» των οποίων τα οστά είχαν βρεθεί σε αυτό το πηγάδι… Και αυτοί φύτεψαν τις δικές τους ελιές γύρω από το πηγάδι και η Ελένη Μιχαήλ, από τον Πολιτιστικό Όμιλο Νέα Γενιά τις φρόντιζε και αυτές… Εκείνο τον καιρό, ζούσε ακόμα ο αγαπητός μας φίλος Μιχάλης Κυρλιτσιάς και βοήθησε να καλωσορίσει τους Τουρκοκύπριους στην Ορόκλινη όπου ζούσε… Ο Κυρλιτσιάς ήταν από το Λευκόνοικο, ήταν ένας προοδευτικός Ελληνοκύπριος του οποίου οι πίνακες έλεγαν ιστορίες του Λευκονοίκου και ιστορίες από τον κόσμο – πέθανε πριν από λίγα χρόνια, ας αναπαυθεί εν ειρήνη…
Συνεχίσαμε την επίσκεψη σε αυτό τον τόπο και ο πρώην μουχτάρης μας χαιρέτισε μαζί με την Ελένη…
Το λεωφορείο δεν μπορούσε να πάει κοντά στο χωράφι όπου βρισκόταν το πηγάδι, αφού ο χωματόδρομος έχει πλημυρίσει, έτσι κατεβαίνουμε από το λεωφορείο για να φτάσουμε στο πηγάδι…
Εδώ δίνω πληροφορίες για το μαζικό τάφο, ο Πρέσβης της Σλοβακίας Jan Skoda διαβάζει το κοινό ανακοινωθέν των Τουρκοκυπριακών και Ελληνοκυπριακών πολιτικών κομμάτων και τοποθετούμε λουλούδια εις μνήμη εκείνων που σκοτώθηκαν και θάφτηκαν σε αυτό το πηγάδι…
Η τοποθεσία του πηγαδιού βρέθηκε από τον Ξενοφώντα Καλλή, τον τότε Βοηθό του Ελληνοκύπριου μέλους της ΔΕΑ… Η Ορόκλινη ήταν ένα «σκληρό» χωριό έτσι δεν ήταν εύκολο να βρούμε πληροφορίες για τους σκοτωμούς και τους τόπους ταφής σε αυτό το χωριό… Ο Καλλής έπρεπε να δουλέψει σκληρά για να προσπαθήσει να εντοπίσει την τοποθεσία του πηγαδιού αυτού… Υπήρχε μια τεράστια σωλήνα που περνούσε πολύ κοντά στο πηγάδι, φέρνοντας αφαλατωμένο νερό από τη Λάρνακα στη Λευκωσία αλλά επειδή είχαν ένα έμπειρο χειριστή μπουλντόζας, είχε προσέξει τον άμμο που είχαν τοποθετήσει πάνω από τη σωλήνα αυτή και σταμάτησε να σκάβει, δείχνοντας ότι πρέπει να υπάρχει κάποια σωλήνα που περνά από εδώ… Αν είχε κτυπήσει τη σωλήνα, λόγω της μεγάλης πίεσης, θα ήταν καταστροφικό για αυτούς που έσκαβαν το πηγάδι αυτό ως ΔΕΑ…
Τα είπα αυτά στους παρευρισκόμενους και μετά ο Djelal Dimililer έδωσε μια τιμητική πλακέτα στην αγαπητή μας Ελένη Μιχαήλ για την ανθρωπιά της, το κουράγιο της και το εθελοντικό της έργο για τους «αγνοουμένους» για να την τιμήσουμε και να αναγνωρίσουμε την ανθρωπιά της… Όλες οι ελιές που φυτεύτηκαν γύρω από το πηγάδι έχουν μεγαλώσει και ανθίσει, χάρη στην Ελένη που τις φροντίζει… Έχουμε σηματοδοτήσει το μέρος αυτό με την ελπίδα για την ειρήνη…
Μετά από ένα μικρό διάλειμμα στην Ορόκλινη, πάμε ξανά με το λεωφορείο για να περάσουμε από το οδόφραγμα στο Πέργαμος (Πύλα) για να πάμε στη Λίμνη της Γαλάτειας…
Τα Τουρκοκυπριακά και Ελληνοκυπριακά πολιτικά κόμματα που συναντιούνται τακτικά κάθε μήνα στο Ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Σλοβακίας, με την ενθάρρυνση μας, έχουν ξεκινήσει να αντιμετωπίζουν το ανθρωπιστικό θέμα των «αγνοουμένων» και πραγματοποιούν δραστηριότητες γύρω από αυτό το ευαίσθητο θέμα. Είναι η πρώτη φορά στην Κύπρο που πολιτικά κόμματα επισκέπτονται μαζί τόπους ταφής… Έτσι, από αυτή την άποψη, αυτή είναι μια ιστορική στιγμή για όλους μας…
Παρόλο που ο καιρός στην Βορόκλινη ήταν ηλιόλουστος και ωραίος, καθώς φτάνουμε στη Λίμνη της Γαλάτειας αρχίζουν δυνατές βροχές… Εδώ στη λίμνη, τώρα πλημμυρισμένη από τις πρόσφατες βροχές, υπήρχαν δύο μαζικοί τάφοι λίγα μέτρα ο ένας από τον άλλο…
Σταματούμε και κατεβαίνουμε από το λεωφορείο και ο Djemil Sarichizmeli, δήμαρχος της Γαλάτειας, βρίσκεται εκεί για να μας καλωσορίσει… Και αυτός έχει επίσης χάσει τον πατέρα του στις συγκρούσεις το 1963 και ο τάφος του είναι κάπου στην Κολώνη, αλλά η πραγματική τοποθεσία δεν είναι γνωστή… Παρόλο που η Γαλάτεια ήταν ένα πολύ «σκληρό» χωριό, όπως και η Ορόκλινη, ο Djemil μας βοηθούσε ως προοδευτικός Τουρκοκύπριος και έχει συμφωνήσει να μας υποδεχτεί στο χωριό αυτό…
Έπρεπε να δουλέψουμε αρκετά σκληρά για αυτούς τους δύο μαζικούς τάφους στη λίμνη – εγώ, η ίδια, έχω αγωνιστεί για τουλάχιστον 12 χρόνια για να σκαφτούν με τη βοήθεια μιας αναγνώστριας μου και της οικογένειας της. Και η Selda Shafak είναι εδώ τώρα, ήταν η πρώτη αναγνώστρια μου που μου άνοιξε το δρόμο προς την αλήθεια στη Γαλάτεια… Ήταν η πρώτη αναγνώστρια που τηλεφώνησε και με συνάντησε για να μου πει την ιστορία του τι συνέβηκε στη Γαλάτεια το 1974… Αυτή και η οικογένεια της βοήθησαν να μας δείξουν σε εμάς και τη ΔΕΑ την πραγματική τοποθεσία αυτών των δύο μαζικών τάφων και επέμενε και επέμενε και επέμενε για να σκαφτούν… Είχα συστήσει την Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά από την Κώμη Κεπήρ σε αυτή την οικογένεια και είχαν γίνει καλοί φίλοι και κατά καιρούς πηγαίναμε και τους επισκεπτόμασταν στο σπίτι τους ενώ μας βοηθούσαν με πληροφορίες όχι μόνο για τους μαζικούς τάφους στη λίμνη αλλά και για άλλους πιθανούς μαζικούς τάφους… Ο πατέρας της μου έδειξε άλλους τόπους και τους έδειξα στη ΔΕΑ και χάρη στο κουράγιο τους, την ανθρωπιά τους και την ειλικρίνεια τους, εργάζονται εθελοντικά για να βοηθήσουν να βρεθούν οι τόποι ταφής των «αγνοουμένων» σε αυτή την περιοχή και με τη βοήθεια τους και επιμονή τους καταφέραμε να βρούμε πολλούς…
Σε αυτούς τους δύο μαζικούς τάφους που μας έδειξε η Selda και η οικογένεια της, ήταν θαμμένοι συνολικά 17 Ελληνοκύπριοι… Στον ένα μαζικό τάφο υπήρχαν 11 και στον άλλο 6 Ελληνοκύπριοι. Ήταν αιχμάλωτοι πολέμου στη Γαλάτεια και πάλι, αυτοί οι δύο μαζικοί τάφοι «δημιουργήθηκαν» ως «εκδίκηση» για τις δολοφονίες της ΕΟΚΑ Β στα χωριά Μαράθα-Σανταλάρη-Αλόα… Όταν έφτασε η είδηση στη Γαλάτεια για τις δολοφονίες 126 Τουρκοκυπρίων, κυρίως γυναικών και παιδιών, από την ΕΟΚΑ Β, ξεκίνησε ένας κύκλος δολοφονιών ως «εκδίκηση», ακριβώς όπως «συνένβηκε» στην Ορόκλινη ως «εκδίκηση» για τη δολοφονία του Ελληνοκύπριου γιου του αρχηγού της αστυνομίας στην Αμμόχωστο το 1964… Οι Ελληνοκυπριακές «ελίτ» εκείνης της εποχής ήταν υπεύθυνες για την απαγωγή και την εξαφάνιση περίπου 30-40 Τουρκοκυπρίων πολιτών, που τους πήραν από τους δρόμους ή από τον τόπο εργασίας τους, όπως τη NAAFI ή την τράπεζα Barclays στην Αμμόχωστο.
Οι πράξεις «εκδίκησης» έχουν δημιουργήσει αυτούς τους μαζικούς τάφους και ο πατέρας και ο αδελφός της Χριστίνας είχαν θαφτεί στη Λίμνη της Γαλάτειας σε ένα από τους μαζικούς τάφους και ενώ συνεχίζονταν, επισκεφτήκαμε μαζί της το μαζικό τάφο, μπήκαμε μέσα στον τάφο και η Χριστίνα αναγνώρισε τον αδελφό της από τη φανέλα που φορούσε. Ήταν μια καφέ φανέλα, δώρο από τους συγγενείς τους στον Καναδά και επειδή η φανέλα περιείχε νάιλον, παρέμενε όπως ήταν, το χρώμα, το σχέδιο και όλα…
Εδώ και πάλι έδωσα κάποιες πληροφορίες για αυτούς τους δύο μαζικούς τάφους στη Λίμνη της Γαλάτειας και ο Djemil επίσης εξέφρασε την επιθυμία του για ειρήνη – ότι τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν ούτε στην Κύπρο ούτε στον κόσμο…
Η Χριστίνα έδωσε τιμητική πλακέτα στη Selda Shafak ως έκφραση της εκτίμησης μας για την εθελοντική ανθρωπιστική βοήθεια της με κουράγιο και η Selda επίσης εξέφρασε την επιθυμία της για ειρήνη… Μετά τοποθετήσαμε λουλούδια στη λίμνη στη μνήμη όλων εκείνων των Ελληνοκυπρίων πολιτών που σκοτώθηκαν και θάφτηκαν εδώ, στους δύο μαζικούς τάφους…
Μετά τρέξαμε στο λεωφορείο στη βροχή για να πάμε στο χωριό σε εστιατόριο στο κέντρο του χωριού όπου ο Πρέσβης διάβασε το κοινό ανακοινωθέν των πολιτικών κομμάτων:
«Οι ηγέτες και εκπρόσωποι των Ελληνοκυπριακών και Τουρκοκυπριακών πολιτικών κομμάτων στις 5 Δεκεμβρίου 2018 έχουν επισκεφτεί δύο τόπους ταφής Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στα χωριά Βορόκλινη και Γαλάτεια/Mehmetchik. Εξέφρασαν τη λύπη τους για τους πολίτες-θύματα των στρατιωτικών ενεργειών και εθνοτικών συγκρούσεων στο νησί.
Η επίσκεψη διοργανώθηκε με τη βοήθεια της μη κυβερνητικής δικοινοτικής Οργάνωσης Συγγενών Αγνοουμένων και Θυμάτων Πολέμου «Μαζί μπορούμε!».
Οι ηγέτες και εκπρόσωποι των Ελληνοκυπριακών και Τουρκοκυπριακών πολιτικών κομμάτων υποστηρίζουν τις προσπάθειες της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) για την ταυτοποίηση όλων των εναπομεινάντων αγνοουμένων, πολιτών ή στρατιωτικών, και την επούλωση του πόνου των οικογενειών τους. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, απευθύνεται έκκληση στο κοινό και στις δύο κοινότητες για την παροχή ακριβέστερης πληροφόρησης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημεία ταφής και στην ταυτοποίηση αγνοουμένων.
Οι ηγέτες και εκπρόσωποι των Ελληνοκυπριακών και Τουρκοκυπριακών πολιτικών κομμάτων είναι πεπεισμένοι ότι έχει έρθει η ώρα για ανάληψη επίσημων δράσεων εκ μέρους των δύο κοινοτήτων προς τιμήν των αγνοουμένων των δύο κοινοτήτων. Προς την κατεύθυνση αυτή, απευθύνουν έκκληση προς τους δύο ηγέτες να σκεφτούν (α) την κατασκευή κοινού μνημείου και (β) να ανακηρύξουν κοινή Ημέρα Μνήμης, που θα είναι και τα δύο αφιερωμένα στη μνήμη των θυμάτων τη κυπριακής διένεξης, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.
Οι ηγέτες και εκπρόσωποι των Ελληνοκυπριακών και Τουρκοκυπριακών πολιτικών κομμάτων εκτιμούν τις εκδηλώσεις μνήμης στα δύο σημεία ταφής και την απονομή συμβολικών αναμνηστικών πλακετών σε συγγενείς αγνοουμένων που ήταν θαμμένοι στην Βορόκλινη και τη Γαλάτεια/Mehmetchik.»
Μαζί μας ήταν εκπρόσωποι από το ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ και ΕΔΕΚ, CTP, TDP, YKP και BKP και επιστρέφουμε στη Λευκωσία, προσβλέποντας σε άλλες παρόμοιες δραστηριότητες αντιμετώπισης του παρελθόντος μας έτσι ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ένα καλύτερο μέλλον σε αυτή τη γη…
Ευχαριστώ όλους τους εμπλεκόμενους που κατέστησαν δυνατές αυτές τις ιστορικές επισκέψεις για πρώτη φορά και ευχαριστώ την Πρεσβεία της Σλοβακίας για την υποστήριξη της στη διοργάνωση όλων αυτών…

Photos:

1.Στη Λίμνη στη Γαλάτεια, μαζί με τη Χριστίνα και τη Selda εξηγούμε αυτά που συνέβηκαν εδώ
2.Τοποθετώντας λουλούδια στη Λίμνη στη Γαλάτεια
3.Ο Πρέσβης της Σλοβακίας διαβάζει το κοινό ανακοινωθέν των πολιτικών κομμάτων στο μαζικό τάφο στην Ορόκλινη

(*) Article published in the POLITIS newspaper in Greek on the 30th of December 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 6th of December 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/siyasi-partilerden-iki-lidere-ortak-bir-anit-ve-ortak-bir-anma-gunu-cagrisi-13324yy.htm
  • January 7th 2019 at 17:21

Σπόντες [31 Δεκεμβρίου 2018]

By Defteri Anagnosi
Το θέαμα «Τζάκια – Σόμπες» σαν επικάλυψη  της διαπλοκής του μοιράσματος των καρεκλών


  • ·         Η πικρή σοφία δεκαετιών μίσους που κανένας πόλεμος δεν έλυσε:
    «Ο συμβιβασμός είναι ζωή. Το αντίθετο του συμβιβασμού 
    είναι ο φανατισμός και ο θάνατος. Συμβιβασμός σημαίνει να βρεις μια λύση, η οποία δεν θα κάνει καμιά πλευρά ευτυχή, αλλά θα επιτρέψει και στις δύο πλευρές να ζήσουν» - Άμος Οζ, ισραηλινός συγγραφέας, συμμετείχε στο κίνημα «Ειρήνη Τώρα». Έφυγε αυτές τις μέρες.
    Εδώ στην Κύπρο οι πρώτες δύο προτάσεις για το μίσος και την ανάγκη συμβιβασμού είναι αυτονόητες πια – αλλά εδώ ο συμβιβασμός δεν θα έχει απλώς σαν αποτέλεσμα το να ζήσουν οι άνθρωποι – θα ανοίξει το δρόμο στο μέλλον... Ίσως και γιατί το μίσος δεν ήταν τόσο διάχυτο ιστορικά, ίσως γιατί οι φορές του μίσους ήταν και φερέφωνα/ συνειδητά ή μη όργανα ξένων συμφερόντων.. Ο συμβιβασμός στην Κύπρο είναι η οντολογική στιγμή της συνειδητοποίησης του πλουραλισμού του συνόρου στο οποίο ζούμε... Το μόνο πράγμα που δεν είναι «ευτυχές» με αυτό το άνοιγμα είναι η εμμονή στην εξουσία με βάση την πίστη στη μια και μοναδική αλήθεια... 

·          
  • ·    Οι αξιότιμοι δικαστές τζαι δικηγόροι μας ούτε τούτην την εφτομάδα είχαν δήλωση – έστω τζαι ρητορικά να διαψεύδουν. Ώστε κύριε Νικολάτε, δεν έχετε τίποτα να πείτε για τις πληροφορίες ότι έγινε ειδική διευθέτηση για εσάς όσον αφορά κουρεμένα κεφάλαια, και όσον αφορά αξιόγραφα της οικογένειας σας; …Θα περιμένουμε να δούμε αν υπάρχει μηχανισμός checks and balances τζαι στο δικαστικό σώμα υποτιθέμενης απονομής δικαιοσύνης…

·          
  • ·     Η ανοησία της εφτομαδας δια στόματος Johnnie Walker Αναστασιάδη: τούτην την εφτομαδα, εσήκωσε το φρύδι του [εν παβλωφικό φαίνεται] για να φορέσει το κοστούμι ότι εν αγκρισμενος με τον Ακιντζί τζαι εστίασε στην «μια τ/κ θετική ψήφο». Πρέπει να εν πολλά τυχερό το τουρκικό κράτος να έσιει απέναντι του έτσι αχάπαρους.

    Είπεν λοιπόν ο δικηγοράκος από την Λεμεσό που απέδειξε ότι το ε/κ βαθύ κατεστημένο εν τόσο ανόητο που άφησε ένα τύπο σαν τον
    Johnnie Walker να το παίζει τζαι πρόεδρος: «Ένα είναι η πολιτική ισότητα και άλλο είναι η αξίωση η μια κοινότητα μέσα από μηχανισμούς κατά παρέκκλιση των όσων διεθνώς στα ομοσπονδιακά συστήματα επισυμβαίνουν, να θέλει να επιβάλλεται δι’ ειδικών προνοιών επί της άλλης.» Ας παρακολουθήσουμε τα ψέματα τζαι την αχαπαροσυνη αυτής της διατύπωσης. Η αναφορά σε καθαρευουσιάνικη αργκό [«..επισυμβαίνει..»] για να πουλήσει ύφος ανώτερο [τζαι να συγκαλύψει την άγνοια] για αλλα ομοσπονδιακά συστήματα, είναι απλά ανόητη.

    Στις ΗΠΑ το κρατίδιο/πολιτεία του
    Wyoming έχει πληθυσμό 579,315 ενώ η πολιτεία/κρατίδιο της Νέας Υόρκης έχει 19, 85 εκατομμύρια πληθυσμό αλλα εκλέγουν και οι δυο μόνο 2 γερουσιαστές. Και ετσι ο συγκριτικά πολύ μικρός αριθμός των κατοίκων /κοινότητας του Wyoming  [με βάση τα τοπικά συμφέροντα και κουλτούρα] μπορεί κάλλιστα να μπλοκάρει αποφάσεις που θα ήθελαν οι πολλαπλάσιοι της Νέας Υόρκης. Σε τζήνες τες χώρες που έμαθες να προσκυνάς, Johnnie Walker, εν σε πειράζει η μη αριθμητική κατανομή εξουσιών α; Εν σου είπεν κανένας για το checks and balances; Μόνο δικηγοριστικές ατάκες της καθαρευόυσας έμαθες να παπαγαλίζεις;… Ναι τζαι για αποφάσεις πλειοψηφιών που μπορεί να λειτουργούν όπως η «τυραννία της πλειοψηφίας» - τζαι τούτος εν αμερικάνικος όρος. Εν τον άκουσες α;..

    Τζαι καλά, τί είναι η ομοσπονδία τζαι γιατί πρέπει να υπάρχουν
    checks and balances μπορεί να μεν το καταλάβεις, αλλά εν καταλάβεις καν πόσο γελοίος ακούγεσαι με φόντο την συμμετοχή της Κύπρου στην ΕΕ;  Άμα εσύ, στην κατάσταση σου γενικώς, πάεις στις συνεδρίες της ΕΕ, τζαι έσιεις μια καρέκλα τζαι βέτο, εσύ «αντιπρόσωπε», λέμε τώρα, μιας χώρας με πληθυσμό μόλις 1,18 εκατομμύρια, γιατί έσιεις ανάλογη δύναμη με την αντιπρόσωπο της Γερμανίας με 83,79 εκατομμύρια;

    Άμα μπλοκάρεις εσύ, γιατί ένεν το ίδιο με όσα αρνητικά αναφέρεις, προσπαθώντας να δαιμονοποιήσεις την απόλυτα λογική τζαι δημοκρατική διεκδίκηση των τουρκοκυπρίων, για μια εστω θετική ψήφο; Ρε εσύ το ένα [1] στα 84 των Γερμανών, παίζεις το απόλυτη μοναρχία απέναντι στο ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας σου;  Που τον ήβρετε τούτον τον τύπο τζαι σεργιανάτε τον τζαι στα κανάλια να κάμνει επίδειξη αχαπαροσύνης σαν τάχα μου «πρόεδρος»;

·          
  • ·        Μαρία Χρ. Δεισδαιμόνα. [μετά τις πρόσφατες δηλώσεις Johnnie Walker, 27/12].Μετά τη σημερινή εμφάνιση του Αναστασιάδη απαγορεύω σε οποιοδήποτε δεξιό της Επανένωση να έχει άποψη για το οτιδήποτε.
    Δικαιούστε άποψη σε 10 χρόνια.
    Ειδικά για θέματα που αφορούν τους αριστερούς.
    Ρε πόσο λέσιην είναι τούτος;

·          
  • ·   Πως ο Αναστασιάδης υπηρετεί σχεδόν με εμμονή τα συμφέροντα του τουρκικού κράτους – αφού έχασε την αναλογία 4 προς 1 όσον αφορά την σύνθεση του πληθυσμού, τωρα πάει να φέρει πίσω τζαι το τουρκικό βέτο… Τζαι μετά, με τις δηλώσεις Johnnie Walker Αναστασιάδη, εν τζαι το αυτοκαταστροφικό που κάμνει σε να απορείς εν αν τούτος ο άνθρωπος κατάντησε έτσι, οξά αν εν γενικά αδυναμία κατανόησης που έσιει. Εν γιος ατόμου που επήρεν πόστο στο πραξικόπημα. Έζησε δηλαδή τζαι το ψέμα τζαι την κατάρρευση στις 20 Ιουλίου, αλλά τζαι την οργή της κοινωνίας όταν έγιναν σαφείς οι συνέπειες με την προέλαση του τουρκικού στρατού.

    Μπορεί να μεν ετιμωρηθήκαν οι πραξικοπηματίες, αλλά όπως φκάλει τζαι ο Σοφοκλέους του ΔΗΣΥ, ένα απωθημένο για την οργή έμεινε τους. Τζαι παρόλα αυτά, έτον πάλε, σαν παβλωφικό σκυλάκι, να αναπαράγει την ίδια κίνηση λες και δεν μπορεί να σκεφτεί. Διότι το να τίθεται θέμα της «μια θετικής ψήφου» δεν είναι απλώς ρατσιστικό [ούτε ενας τ/κ δεν θα σκεφτεί το κοινό καλό] και υποκριτικό [μιλά ο Αναστασιάδης], αλλά και προσφορά στην άλλη πλευρά – τα συμφέροντα του τουρκικού κράτους και του ανάλογου εθνικισμού. Η τ/κ πλευρά δέχτηκε την απόσυρση του βέτο του αντιπροέδρου με μια υποχώρηση [πολύ σημαντική] στο να υπάρχουν σε διάφορα πόστα πλειοψηφίες ε/κ. Επειδή όμως η ε/κ πλειοψηφία  θα μπορούσε να αποφασίσει και με βάση μονοδιάστατα  κοινοτικά ή ακόμα και συμφέροντα μιας μικρής ομάδας μέσα στην κοινότητα, αν τα ΜΜΕ λ.χ., ελεγχόμενα όπως είναι, έστηναν θέαμα για κάτι, οι τ/κ ζήτησαν σαν μίνιμουμ διασφάλιση οι αποφάσεις να παίρνονται και με εστω μια τ/κ ψήφο.

    Και τί λέει ο
    Johnnie Walker; Υπαναχωρεί και δεν δέχεται ούτε καν τον ένα τ/κ ψήφο. Δηλαδή θέλει να περνά κάτι μόνο με ε/κ ψήφους. Και επειδή δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στην στρατηγική – η αναπόφευκτη συνέπεια θα είναι η τ/κ πλευρά να το θεωρήσει και να το επιδεικνύει στο εξωτερικό, σαν δείγμα κακών προθέσεων των ε/κ και να επιμένει στο βέτο… Στην κοσμάρα του ο Ανάστος Johnnie Walker, αναζητά ότι νά’ ναι για να αποφύγει τις συνομιλίες – πλαίσιο Γκουτέρες…

    Τζαι το ότι οι ε/κ θα χάσουν, εν εμφανές από το περσινό βλακώδες νούμερο του
    Johnnie Walker: πέρσι εφώναζε ότι εν εδέχετουν την αναλογία 4 προς 1 όσον αφορά την μετανάστευση που Ελλάδα τζαι Τουρκία [μια άλλη υποχώρηση της τ/κ και τουρκικής πλευράς, που σήμαινε ότι εδέχουνταν ότι θα εθεσμοθετείτο η αναλογία 4 προς 1 για τον πληθυσμό της Κύπρου] τζαι ο άλλος σαν μεθυσμένος στην εμμονή, χάλασε την συμφωνία/σύγκλιση τζαι τώρα η τ/κ – τουρκική πλευρά θέλει 1 προς 1.. Μπράβο Johnnie Walker οι υπηρεσίες σου στο τουρκικό κράτος εκτιμώνται… Που τον ήβρετε ρε;

·          
  • ·      Ένα νησί υπό περικύκλωση. Εικόνες από την μετάβαση στο 2019. Γύρω στα Χριστούγεννα η φιλοκυβερνητική «Αλήθεια» [που κουβαλά ακόμα μια Κληριδικη έγνοια για την ρεαλιστική πραγματικότητα] έβαλε και πρωτοσέλιδο την εκφραση για την οποία επιμέναμε το 2017:

    «Η Τουρκία περικυκλώνει την Κύπρο….» [«Οι Τουρκοι «περικυκλωνουν» με στρατιωτικες ασκησεις Χριστουγεννιατικα την Κυπρο»]
    http://alithia.com.cy/digital/arxeiopdf/2018-12-25.pdf

    Το τουρκικό ναυτικό έχει ήδη κατοχυρώσει την πρακτική από το 2017 – με την δικαιολογία της στάσης του Αναστου τότε. Τωρα οι κυβερνώντες προσπάθησαν να πουλήσουν και λίγο αμερικανιά με βάση το φυσικό αέριο, για να μάθουμε τελικά ότι το αμερικανικό ναυτικό έκανε, αυτές τις μέρες, και άσκηση με του τουρκικό ναυτικό
    http://www.eurokerdos.com/koini-naytiki-askisi-ipa-toyrkias-me-paraviasi-ton-kyriarchikon-dikaiomaton-tis-kd/

    Και ενώ αυτά τα ντε φάκτο συμβαίνουν γύρω μας, μερικοί ασχολούνται με θεάματα εξαπάτησης του κοινού..αποπειρες κωλοβαρεματος οσον αφορά τις συνομιλίες για το κυπριακό…και πωλήσεις διαβατηρίων..


·          
  • ·     Είχαμε πει πως οι εγγυήσεις είναι κάτι που θα έπρεπε να θέλει η ε/κ κοινότητα τζαι μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας την εγγυάται με ασφάλεια… Τζαι αφού ο Johnnie Walker βαδίζει και παραμιλά, πρέπει να πούμε τζαι γιατί είναι τζαι αίτημα της κοινωνίας της ελληνοκυπριακής κοινότητας η λειτουργία της τουρκοκυπριακής κοινότητας σαν μηχανισμός ελέγχου της εξουσίας [με το μίνιμουμ ένα ψηφο ή την εκ περιτροπης προεδρια] του τοπικού καθεστώτος –  του βαθέως ελληνοκυπριακού κράτους έκτακτης ανάγκης.

    Το οποίο έχει διαμορφωθεί σαν εξουσία γύρω από το τρίπτυχο: 1. Τράπεζες [τζαι διαπλοκή με δικηγορικά γραφεία της ε/κ δεξιάς]. 2. ΜΜΕ τζαι προσπάθεια ελέγχου της επίσημης Δημόσιας Σφαίρας τζαι του πολιτικού λόγου/κράτους. 3. Μέρος του δικαστικού συστήματος. Τούτο το σκηνικό το οποίο επέπλευσε μετα το φιάσκο των τραπεζών το 2013, ξεπουλώντας την χώρα σε ξένους [αρχικά τις τράπεζες τους τζαι τωρά γη τζαι διαβατήρια – με φαντασιώσεις να δώσουν μέχρι τζαι την βόρεια Κύπρο στην Τουρκία για να τους αφήκει να υφαρπάσσουν, σαν κοινωνική κλίκκα, το φυσικό αέριο] όχι μόνο δεν μπορούν να το εμπιστευτούν οι τουρκοκύπριοι, αλλά ούτε οι ελληνοκύπριοι.

    Η επιμονή των τουρκοκυπρίων να υπάρχει έστω και ένας ψήφους από την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε κάθε απόφαση που αφορά το ομοσπονδιακό επίπεδο [ιδιαίτερα το φυσικό αέριο που ελιμπιστηκε η φάρα της ε/κ δεξιάς] είναι μια θέση πολιτικής αντίστασης η οποία εκφράζει τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας – Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, σκέτων Κυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμενίων, Λατίνων, Άγγλων, Ρώσων, και άλλων μεταναστών που νομιμοποιήθηκαν σαν πολίτες]… Ο λόγος για το οποίο κτυπιέται ο Αναστασιάδης είναι η αναμενόμενη αναξιοπρεπής του παράσταση «εγώ δεν θέλω, γιατί δεν μου συμφέρει η λυση - αλλά φοούμαι να το πω» αλλα και το ότι διαισθάνεται το βαθύτερο πρόβλημα – η υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου και θεσμών από μια κλίκκα κινδυνεύει από το άνοιγμα στην διαφάνεια και των έλεγχο…

    Άλλωστε το πόσο τους τρομάζει ο έλεγχος εκφράζεται με σαφήνεια στο πόσο πολέμησαν και πολεμούν μέσω των ΜΜΕ τους τους μόνους ανεξάρτητους αξιωματούχους [που οι ίδιοι διόρισαν, αλλά αποδείχτηκαν ανεξάρτητοι και όντως οι μόνοι «άριστοι»] τον Γενικό Ελεγκτή και τον Γενικό Εισαγγελέα [τους οποιους προσπαθουσε να υποκαταστησει, σαν πειθηνιος, ο Ρικκος για ένα διαστημα…]. Η λύση και η εφαρμογή ελέγχου στην πολιτική εξουσία ιδιαίτερα την εκτελεστική στο Κυπριακή Δημοκρατία, είναι νευραλγικό ζήτημα για όλους. Αφορά ακόμα και την τιμή των καυσίμων..

·          
  • ·      Η παγίδα του ψέματος του «ηγέτη». Ο Johnnie Walker Αναστασιάδης αποτελεί εν μέρει [πέρα από την κωμική και διαπλεκόμενη παράσταση με την οποία περιφέρει τον εαυτό του] και ένα σύμπτωμα αδιέξοδου το οποίο αξίζει να καταγραφεί. Ένα αδιέξοδο για μια μερίδα της κοινωνίας, την ας πουμε φιλελεύθερη δεξιά, και ένα τραγικό [εν μέρει και παλιν, διότι με τον Johnnie Walker είναι κάπως υπερβολή να ονομάσεις κάτι «τραγικό» - το τραγικό έχει και μια σοβαρότητα και ο δικηγόρος δεν..] αποτέλεσμα, έστω και συγκυριακά για το κυπριακό.

    Η Ε/Κ δεξιά στην νεωτερική της διαμόρφωση  αναζητούσε πάντα «ηγέτες» - αυτό πήγαζε από το γεγονός ότι η μετάβαση της δεξιάς νοοτροπίας από την παραδοσιακή εποχή της ανισότητας γίνεται πιο αργά και σταλωνει σε ενδιάμεσες μορφές. Ο ηγέτης είναι ένα είδος αφέντη-πατριάρχη πατέρα, ο οποίος μπορεί να επιβάλει, αλλά και στον οποίο να φορτώνουν τα «παιδιά-οπαδοί-ακόλουθοι» τις όποιες συνέπειες. Ο Γρίβας ήταν μια κωμικοτραγική μορφή αυτού του συνδρόμου – ένα άτομο εμφανώς ψυχικά άρρωστο με νευρώσεις, εμμονές κοκ, πολιτικά μόνιμα εξαρτώμενος από ξένους [γερμανούς, βρετανούς, αμερικάνους κοκ] – στον οποίο η ακροδεξιά πρόβαλε φαντασιώσεις επιβολής, και όταν, όπως σχεδόν πάντα στην βιογραφία του Γρίβα, τα έκανε μάνταρα, τότε οι ένοχοι οπαδοί εξαφανίστηκαν και αναζήτησαν τρόπους μεταφοράς της ευθύνης αλλού [στην χούντα, τους εξωγήινους κοκ]…

    Ο αντίποδας του Γρίβα ήταν σε μεγάλο βαθμό ο Γ. Κληρίδης – μετριοπαθής, κεντρώος, πολιτικός που κατανοούσε τις προεκτάσεις και τις συνέπειες, κοσμικός άνθρωπος του 20ου αιώνα σε αντίθεση με τον Γρίβα που ζούσε εμφανώς στο 19ο αιώνα. Ο Κληρίδης όμως αναπαρήγαγε επίσης τον μύθο του ηγέτη – ότι κάποιος «που ξέρει» θα μπορούσε να επιβάλει κάτι, η και να εξαπατήσει την κοινωνία για κάτι. Ο Κληρίδης επέβαλε την επιθυμία ομοσπονδιακής λύσης στο κόμμα του χωρίς συζήτηση [η ακροδεξιά του πραξικοπήματος, δειλή όπως πάντα, αλλαξε ρούχα/κοστούμι και κρύφτηκε στον ΔΗΣΥ τότε] και νομίζε ότι θα εκβίαζε λύση το 2004 με φόντο την Ευρώπη.

    Σήμερα η αποτυχία του, και των καλών του προθέσεων, είναι εμφανής. Η κληρονομιά της φαντασίωσης του ηγέτη, έφερε στην ηγεσία του ΔΗΣΥ αρχικά, και μετα της Πολιτείας [μέσα από τον έλεγχο των ΜΜΕ], ένα καιροσκόπο με πρόβλημα εθισμού στο αλκοόλ από ότι φαίνεται, ο οποίος ρίχνει ότι ασυναρτησία του πουν αυτοί που εξαγοράζει με δημόσιο χρήμα [«οι σύμβουλοι»] χωρίς ίχνος κατανόησης για τις συνέπειες, και χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για το όποιο κοινό καλό. Τον Αναστασιάδη τον παρουσίαζαν, ιδιαίτερα οι υποτιθέμενοι φιλελε του Πολίτη, σαν «ηγέτη» [εξου και το χαζοχαρούμενο «Νίκαρος» - παρατσούκλι παιδικής τηλεοπτικής σειράς] ο οποίος θα επέβαλε/εξαπατούσε/κατάφερνε κοκ να κανει αυτό που ήθελαν.

    Όμως, ο Αναστασιάδης αποδείχτηκε ένα απλός καιροσκόπος, που ντύθηκε το ρόλο του «ηγέτη». Και τώρα που η κοινωνία είναι ώριμη για λύση, τώρα που και τα διεθνή δεδομένα συγκλίνουν, ξαφνικά οι φιλελέδες παρακολουθούν τον ηγέτη που σιαμαλίζαν, να μιλά σαν κουρδιστό πορτοκάλι, και να λέει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που νόμιζαν ότι θα πει. Μιλά σαν Τάσσος ή και σαν Ντενκτάς. Δεν καταλάβει και δεν μπορεί να κάνει κάτι για αυτό. Αυτοί όμως που τον πούλησαν σαν ηγέτη, φόρτωσαν στην κοινωνία ένα άτομο που δεν κατανοεί καν το σκάνδαλο [πέρα από την κωμωδία] ενός προέδρου του οποίου το δικηγορικό γραφείο πουλά διαβατήρια και ο οποίος λέει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που έλεγε πριν λίγα χρόνια χωρίς ίχνος ντροπής…
    Όσοι ψάχνουν για αφέντες/ηγέτες θα ζουν πάντα σαν δούλοι/υποτακτικοί… Ο
    Johnnie Walker είναι η αλήθεια γυμνή – έτσι είναι η εξουσία… Και για αυτό κανένας δεν πρέπει να την αποδέχεται σαν «ηγεσία»…

·          
  • ·       Περί δημοκρατίας τζαι ηγετών ΙΙ: Σε ένα σχόλιο για το πώς η Ιρλανδία κατάληξε σε δημοψήφισμα για το θέμα της έκτρωσης/τερματισμού κύησης [τζαι ενίκησε το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της – ενάντια στο βαθύ κατεστημένο που επάγωνε τζαι τις διαδικασίας στην βουλή] υπήρχε τζαι μια αναφορά για το πώς στην αρχαία Αθήνα [που θεωρείται ο χώρος γέννησης της δημοκρατίας] οι δυο παραταξεις [δημοκρατικοι και ολογαρχικοι] είχαν σαν σημείο αντιπαράθεσης και τον ρόλο/νόημα της έννοιας του ηγέτη: οι δημοκρατικοί επέμεναν στην εκ περιτροπής ανάληψη δημόσιων αξιωμάτων από όσο περισσότερους πολίτες γίνεται, σε αντίθεση με τους συντηρητικούς που υποστήριζαν την ανάδειξη «ηγετών».

    Ίσως να εν τζαιρός να περάσουμε που την μακρά πορεία της μετάβασης από το παρελθόν στο μέλλον, με το ξεπέρασμα της νεκροφιλίας των «ηγετών». Ο
    Johnnie Walker είναι το απόλυτο παράδειγμα του ότι όχι μόνο ο καιροσκόπος συμφεροντολόγος, αλλά και ο αυτοκαταστροφικός που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την απλή λογική [αιτια-συνεπεια] μπορεί να το παίξει θεατρικά ηγέτης, τζαι να βρεθεί σε μια θέση που να μπλοκάρει διαδικασίες ιστορικής εξέλιξης τζαι να παράγει καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία την οποία, δημοκρατικά, θα έπρεπε να υπηρετεί τζαι οϊ να χρησιμοποιεί για ιδιοτελές συμφέρον.

    Το 1974 για τον γιο του αστυνομικού διευθυντή Λεμεσού, κατά το πραξικόπημα, θα έπρεπε να ήταν κατανοητό. Αλλά είναι και θα ήταν για κάποιον που σκέφτεται λογικά τζαι για το σύνολο - ο
    Johnnie Walker φαίνεται να είναι αλλού… Η Δημοκρατία όμως είναι σίγουρα μπροστά και αυτός του χθες:
    «This is the ancient Greek practice of sortation [
    ητυχαία επιλογή πολιτών για δημόσια αξιώματα/ρόλους/θέσεις] and in Athens, considered by many to be the birthplace of democracy, it was the prefered method of choosing leaders. Representative government by sortition was seen as preferable by the democrats; voting for leaders was the prefered mode of government for another political group in Greece – the Oligarchs».  
    https://www.counterpunch.org/2018/12/28/what-irelands-pro-choice-referendum-teaches-us-about-democracy/

·          
  • ·        Η ακροδεξιά που υποστηρίζει την ασυνέπεια των πολιτικάντηδων – δικαιούνται να κοροϊδεύουν λέει η Σημερινή… J Και για να είναι κατανοητή η αδυναμία της ε/κ δεξιάς να καταλάβει τι είναι δημοκρατία – έστω τζαι υποτυπωδώς, ιδού και η Σημερινή αυτής της εποχής που αποφάνθηκε ότι «δικαιούται» ο Αναστασιάδης να λαλεί αλλά προεκλογικά, τζαι να κάμνει άλλα… Να αλλάξει πολιτική κοκ… Αφού η ακροδεξιά δεν μπορούσε να πάρει την εξουσία με δημοκρατικούς τρόπους, αυτό που έκανε από το 1947 ήταν να στήνει εκλογές με αποκλεισμό των αντίπαλων της [όπως έκανε με τις διαγραφές αριστερών από τους καταλόγους των εκκλησιαστικών εκλογών], με πραξικοπήματα, όπως το 1974, με εξαγορές και χειραγώγηση από τα ΜΜΕ από την δεκαετία του 1990 και μετά… Τζαι τώρα επικροτεί ένας πρόεδρος που εκλέγηκε για κάτι τζιαι να επερίπαιξεν τους ψηφοφόρους... Διότι αν εθέλαν άλλην πολιτική ο Johnnie Walker  όφειλε να το πει προεκλογικά....

·          
  • ·         Για να μην ξεχνάμε και τα σκάνδαλα των δικαστηρίων: ο κύριος Ναθαναήλ του Ανώτατου. Ιδού σκηνικό – στις έρευνες για το σκάνδαλο του ΣΑΛ στην Λάρνακα [που έπεσε – σε σύγκριση με τον ΣΑΠΑ στην Πάφο- στα μαλακά από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ αφού αφορούσε δήμαρχο του ΔΗΣΥ] αποκαλύφθηκε ότι ο δικηγόρος του Δήμου ήταν και δικηγόρος μιας εταιρείας [Ιακώβου] που πήρε παράτυπα ένα συμβόλαιο. Η αστυνομία ανακαλύπτει [πέρα από την θέση διαπλοκής και σύγκρουσης συμφερόντων το δικηγόρου] και ένα πλαστοφημένο έγγραφο [για να δοθεί το συμβόλαιο στην εταιρεία του δικηγόρου].. Πιάνει η αστυνομία τον υπολογιστή – αλλά ο δικηγόρος πάει στον γραφείο Πολυβίου και ξαφνικά ένας δικαστής, ο κ. Ναθαναήλ, διατάζει ουσιαστικά να σταματήσει η διαδικασία, και να επιστραφεί ο υπολογιστής στον ύποπτο δικηγόρο. Τέτοιο ξεπλυμα…

    Εδώ στην Πάφο  έστηναν δίκες με το να υποβάλουν δημοσια σε μάρτυρες τί να πουν, και στην Λάρνακα είχαν διπλό τεκμήριο [απόκρυψη της διαπλοκής του δικηγόρου και τον υπολογιστή] και ο κύριος του Ανώτατου, διέταξε να δοθεί πίσω ο υπολογιστής; Για να σβηστούν επίμαχα φαιλ μήπως; Όπως έκανε και αυτός που πήρε προαγωγή στην Τράπεζα Κύπρου μετα που έσβησε τα ημέηλ για τις αγορές των ελληνικών ομολόγων;.. :) ..Και γιατί τόση ευαισθησία συγκάλυψης από δικαστή του Ανώτατου; Α έχει άτομο της οικογένειας που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο Πολυβίου… Αν αυτό είναι «Δικαιοσύνη» φαντάσου τι εννοούν μερικοί με την άλλη λέξη που ξεκινά από Δ «Διαπλοκή»;

    Δηλαδή τώρα πια μαθαίνουμε ότι και στα δικαστήρια υπάρχει κύκλωμα στημένων σκηνικών… Και όσα είδαμε με τις δίκες επί παραγγελία Ρίκκου, ή τους δικαστες που το επαίζαν κουφοί στις ηχογραφήσεις για στήσιμο δικών, ή τις ανελίξεις δικαστών που εξυπηρέτησαν την κυβέρνηση, δεν ήταν απλώς συμπτώματα – αλλά τεκμήρια για μια ολόκληρη πτέρυγα του δικαστικού συστήματος… θα παρακολουθούμε. Αλλά η εικόνα είναι θλιβερή και οι κ. Πολυβίου και Νικολάτος [συν ο κ. Ναθαναήλ] θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται ότι χρειάζονται και κάποια δικαιολογία για να μην σύρουν όλο το σύστημα στο σκηνικό των δικών τους εμπλοκών… Εκτός βέβαια και αν η δική τους προτεραιότητα ήταν/είναι καθαρά ατομική…. 

    http://www.sigmalive.com/news/local/304461/sal-o-nomikos-symvoulos-oi-anonymes-epistoles-amp-o-dikastis?fbclid=IwAR2IIE56Ok7pZ54I2Rvhfsahqilsbr0wXft25rLatWmBK7bNxfeOJCCyRkc

·          
  • ·         Μετά από αυτά το να πηγαίνει κανείς δικαστήριο θα σημαίνει πια, ότι θα ξεκινά με το να ρωτά αν ο δικαστής αγοράζεται/επηρεάζεται/ κοκ και από ποιούς; …Αυτή είναι η εικόνα κύριοι… Αν αυτό ήταν το μικρό «μυστικό» δικηγόρων και δικαστών, τώρα είναι θέαμα και θέμα σε δημόσια έκθεση. Και η εικόνα δεν είναι καλή… Και όντως οι μόνοι θεσμοί που επιβιώνουν είναι του Γενικό Εισαγγελέα και του Γενικού Ελεγκτή. Και η κρίση  στο δικαστικό σύστημα ξεκίνησε σαν στιγμή αποκάλυψης με την αποφυλάκιση του Ηλιάδη…. της Τράπεζας Κύπρου… Για να έχουμε με σαφήνεια το ιστορικό πλαίσιο…

·          
  • ·         Να και μια κωδικοποίηση από τον Παράσχο για το πώς έφτασε πια η εικόνα στην αποκάλυψη της γύμνιας και της διαπλοκής στην δικαιοσύνη – μετά από την απαλλαγή ξανά του Ηλιάδη [μετά την αποφυλάκιση του]. Προφανώς, κάποιοι τον προστατεύουν εκ μέρους του δικηγορικού γραφείου – ή ίσως και για την σχετική τράπεζα;
    «Αντί αυτού [ της καταδίκης των υπεύθυνων για την τραπεζιτική – οικονομική κρίση] όπως λέει έμπειρος δικηγόρος στην «Κ», «έξι χρόνια μετά ο κόσμος βλέπει το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018, να απαλλάσσει τους Ανδρέα Ηλιάδη και Γιάννη Κυπρή από όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζαν σε σχέση με την τρίτη υπόθεση της Τράπεζας Κύπρου. Εκεί, καλώς ή κακώς, άρχισαν να καταρρέουν και τα τελευταία υποστυλώματα εμπιστοσύνης της κοινή γνώμης έναντι στη δικαιοσύνης». Κι αυτό γιατί, όπως μας υποδείχθηκε από νομική πηγή, είχε προηγηθεί μόλις τρεις μήνες πριν (12/09/2018) απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που ανέτρεψε την πρωτόδικη από το Κακουργιοδικείο στην πρώτη υπόθεση της Τράπεζας και στην κατηγορία της χειραγώγησης της αγοράς, όταν είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 2,5 ετών στον Ανδρέα Ηλιάδη και τον αθώωσε.

    Να θυμίσουμε ότι τότε ο γενικός εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης διατύπωσε έντονη διαφωνία τόσο με τη νομική πτυχή όσο και με το σκεπτικό της απόφασης: «υπόθεση αυτή οδηγήθηκε στο δικαστήριο με κύριες κατηγορίες τη χειραγώγηση της αγοράς και κατόπιν μακράς ακρόασης ενώπιον του Κακουργιοδικείου, καταδικάστηκαν τόσο ανώτατο στέλεχος τραπεζικού ιδρύματος σε φυλάκιση όσο και το ίδιο το τραπεζικό ίδρυμα σε χρηματικό πρόστιμο, με ομόφωνη απόφαση του τριμελούς Κακουργιοδικείου» […] «Κατόπιν άσκησης έφεσης, το Τριμελές Εφετείο είχε διαφορετική άποψη, κατά πλειοψηφία δύο προς ένα» […] «Είναι η άποψή μου ότι η απόφαση αυτή καθιστά την απόδειξη στο δικαστήριο τέτοιου είδους υποθέσεων σχεδόν αδύνατη, διότι παρά την αποδεδειγμένη και αναγνωρισμένη παραπλάνηση, η οποία προκαλείται στους μετόχους και ενδεχόμενα και στο ευρύ κοινό από αναληθείς δηλώσεις αξιωματούχων τραπεζών δεν στοιχειοθετείται, σύμφωνα με την απόφαση, πράξη χειραγώγησης της αγοράς».

    Ήταν ίσως η πρώτη φορά που γενικός εισαγγελέας βγήκε και τοποθετήθηκε τόσο έντονα σε μια απόφαση του Ανωτάτου, αν και στο τέλος είπε ότι: «Παρά τη διαφωνία μας η απόφαση δεν μπορεί παρά να είναι σεβαστή». «Σε εκείνη ακριβώς τη συγκυρία, έγινε κατανοητό από τον εισαγγελέα ότι είναι αδύνατο με τους συσχετισμούς που παίζονται στις δικαστικές έδρες και στα δικηγορικά γραφεία, να οδηγηθούν οι ένοχοι της οικονομικής κατάρρευσης στη φυλακή», είπε στην «Κ» δικηγόρος της πρωτεύουσας που διάγει την έβδομη δεκαετία της ζωής του.»

    http://www.kathimerini.com.cy/gr/politiki/sygkroysi-gonon-kai-epigonon-sti-dikaiosyni?fbclid=IwAR0N0Qygw-eUFhtWJrF7qmeXsjNmmozuVEiqySoyBKEfziPtCbEsiHm-EOw


·         Wow.. εκατάφερεν τζιαι η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης να τεκμηριώσει ότι το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο είναι ελεγχόμενο;… J …Πάλε καλά… 5 ονόματα κύριοι: Παπαφιλίππου, Χατζηκωστής, Χάσικος, Παπαελλένας, Αναστασιάδης/ΔΗΣΥ. Οι οικογένειες τους – αλλά τζαι οι αντιπρόσωποι/συντάκτες φανερών τζαι κρυφών συμφερόντων. Τζαι άμα βάλουμε τζαι την ιδιοκτησία των σταθμών μετάδοσης, τότε μπαίνει τζαι ο Τόμμυς… Τζαι στα των εντύπων ΜΜΕ ατε να βάλουμε τον Παττίχη, τον Λοττίδη τζαι τον Παπαδόπουλο, συν τον Νεοκλέους που ακούεται σε διάφορα μέσα.

Ένεν μόνο οικογενειακό το πρόβλημα – εν πολιτικό, επιχειρηματικό. Μια μικρή μερίδα 10 ατόμων το πολλύν, με ανάλογες πολιτικές καταβολές τζαι απόψεις ελέγχουν το 90% των ε/κ ΜΜΕ… «Κανονικό κράτος»…
Γίνεται να μεν κλωτσά ο Johnnie Walker σε κάθε απόπειρα ανοίγματος αυτού του καθεστώτος ελέγχου της πληροφόρησης που αθθυμίζει πρωτάθλημα της ΚΟΠ με ελεγχόμενους διαιτητές; Αλλά φκιερώνουν τζαι τα γήπεδα τζαι χάνουν την αξιοπιστία όσοι αυτοκαρφώνονται σαν όργανα χειραγώγησης… Περαστικά..

«Το δεύτερο μέρος της έκθεσης αφορά στη συγκέντρωση μετοχών μέσω της ανάλυσης του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των αδειούχων ραδιοτηλεοπτικών εταιρειών. Οι περιορισμοί τόσο στο μέγιστο ποσοστό μετοχών που δύναται να κατέχει κάθε μέτοχος, όσο και στο συνολικό μετοχικό κεφάλαιο που μπορεί να ανήκει σε πρόσωπα που είναι συγγενείς μεταξύ τους μέχρι β΄ βαθμού ή σύζυγοι, αποτελούν βασικούς τρόπους ελέγχου και αποφυγής τάσεων συγκέντρωσης στην ιδιοκτησία των αδειούχων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών. Με τον τροποποιητικό Νόμο 186(Ι)/2002, το επιτρεπόμενο ποσοστό μετοχών που δύναται να κατέχει μέτοχος σε τοπικό ραδιοφωνικό οργανισμό αυξήθηκε από 25% σε 40% του συνολικού μετοχικού κεφαλαίου. Το ποσοστό αυτό μπορεί να ανήκει σε κάθε μέτοχο ξεχωριστά ή συνολικά μεταξύ προσώπων που είναι συγγενείς πρώτου βαθμού (αντί δεύτερου βαθμού) ή είναι σύζυγοι.
https://dialogos.com.cy/oligopolia-kai-monopolia-sto-radiotileoptiko-pedio/?ct=t(RSS_EMAIL_CAMPAIGN)&mc_cid=f1f5e88b5d&mc_eid=49402b2c3b

·          
·        Μαρια Χρ. Δειδαιμονα:  
Χαματσος,Τρύφωνος, Γιορτσιος, Ευριδικη.
Τρελαινεις την πυξίδα μου στο ΡΙΚ.
Δεν ξέρω σε ποιο έτος είμαι! Τέχνη και ψυχαγωγια με Δημοκρατικό Συναγερμό.
Όχι στις "ιδεολογικες"αγκυλωσεις!

Αν είχαν αγκυλωσεις θα κάναμε Πρωτοχρονιά με οπτικογραφημενο της ΥΕΝΕΔ!
Ευτυχώς είναι σύγχρονη η παράταξη..

·          
  • ·        Και ας συνεχίσουμε στο περβόλι της διαπλοκής του ΔΗΣΥ: Ξενοδοχειακά. Ο Πυρίλλης του αυτονόμου συναγερμικού κρατιδίου στα Κοτσινοχώρκα διαμαρτυρήθηκε, με αποχώρηση δήθεν, από τον ΔΗΣΥ [όπως δείχνει και η Ιστορία οι αποχωρήσεις τζαι οι διορισμοί με βάση την καρέκλα εν όπως τις προβλέψεις του Αβέρωφ – λόγια του αέρα] γιατί εν εδιορίστηκεν δικός/ημέτερος [του συναγερμικου κρατιδίου].. Διότι αυτό μας είπε ο Πυρίλλης – γιατί δεν διορίστηκε «ημέτερος» [της περιοχής είπε, αλλά μάλλον εν εννόαν την Δερύνεια..:)] ….Το ότι κάποιος ήδη εμπλεκόμενος σε παρατυπίες για να ευνοηθούν ημέτεροι φωνάζει γιατί εν εδώκαν στους ημέτερους του υφυπουργείο εν τυπικά συναγερμικό σύνδρομο. Τυπικό και της εποχής να φωνάζουν δημόσια όσοι θέλουν εξυπηρέτηση. Αλλά το σκάνδαλο είναι εκεί – ο διορισμός ήταν βέβαια ημέτερου [στην λίστα στήριξης προεκλογικά του Johnnie Walker] αλλά και μιας επιχείρησης.

    Ο κ. Βικέτος στον Φιλελεύθερο το έθεσε με σαφήνεια: 

    Aristeidis Viketos
    : ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ (2)
    «Μεταφέρω την είδηση αυτούσια από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» , από την οποία και η φωτογραφία:«Ο Σάββας Περδίος φαίνεται να έχει κλειδώσει τελικά για τη θέση του πρώτου υφυπουργού Τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι πληροφορίες των τελευταίων ημερών τελικά επιβεβαιώνονται και αυτό που απομένει είναι η επίσημη ανακοίνωση.Ο νέος υφυπουργός έχει σημαντικές σπουδές στον τομέα του τουρισμού, αλλά και εμπειρία σε τουριστικές επιχειρήσεις σε Κύπρο και εξωτερικό. Ο 37χρονος Περδίος διατηρεί σήμερα τη θέση του Chief Operating Officer στη Louis Hotels και είναι γιος του Ιάσωνα Περδίου, CEO της εταιρείας αλλά και ιδιοκτήτη ξενοδοχειακών μονάδων». Ένας ακόμη ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΟΣ διορισμός. Δηλαδή , σε αυτό τον τόπο δεν υπάρχει έστω ένας σημαντικές σπουδές στον τομέα του τουρισμού; Και βέβαια υπάρχει, αλλά θα έπρεπε να είναι από «τζάκι». Βλέπε Louis Hotels, θέση Chief Operating Officer και ο πατέρας CEO της εταιρείας, αλλά και ιδιοκτήτης ξενοδοχειακών μονάδων. Έχω την ταπεινή γνώμη, αλλά γι’ αυτήν δεν ενδιαφέρεται ο πρόεδρος Αναστασιάδης ότι ο υφυπουργός Τουρισμού δεν θα έπρεπε να έχει τόσο ο ίδιος όσο και ο πατέρας του την σχέση με την Louis Hotels ή οποιοδήποτε άλλη ιδιωτική τουριστική εταιρεία. Ο ίδιος δε ο νέος υφυπουργός όφειλε να αρνηθεί την θέση για να μην υπάρχει η παραμικρή έστω αμφιβολία ότι είναι δυνατόν να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μέχρι σήμερα εργοδοτών του και της εταιρείας , στην οποία είναι CEO ο πατέρας του





·         Leonidas Kyriacides:
Τούτη η αλά καρτ αντισυστημικότητα του κυρίου Πυρίλλη πραγματικά εν του γελασμάτου.
Εν γίνεται που τη μια να κατακεραυνώνει τους πάντες τζιαι τα πάντα,να ανακαλύπτει μετά που 58 χρόνια την ύπαρξη «τζακιών» που δεν αφήνουν διορισμό για διορισμό να ππέσει χαμαί τζιαι που την άλλη «φίλε Αβερωφ Νεοφυτου» 
Εν όπως την κουβέντα,δείτε με φέφκω αλλά που μέσα του παρακαλεί να του πουν
please stay dont go 
Καλά κύριε Πυρίλλη μου,ο Ττοουλής,τζεινος που είσπραξε λλιοττερα που τζεινα που πρόσφερε τζιαι είπε να πιάσει τζιαι λλια μόνος του,ήταν που το Παρίσι τα γέριμα;
Ενεν που το Αφκόρου που ήταν ;
Θα μπορούσα να γράψω ακόμα 6-7 αλλά ενεν τούτο το θέμα
 
Το θέμα ενει να πεις τον πραγματικό λόγο
 
Να πεις γιατί εν εθελαν οι αξιότιμοι ξενοδόχοι,εστιάτορες κλπ της περιοχής τον νέον υφυπουργό Τουρισμού
 
Προφανώς για τον ίδιο λόγο ή λόγους που εβαλαν λυτούς τζιαι δεμένους να μεν ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας
 
Βασικα μόνον τζιαι μόνον ότι τάχα μου τωρά εκαταλαβες ότι εν τα «τζάκια» οι «φουκουες» οι «νησκειές» που καμνουν κουμάντο μες τουτον τον τόπο σημαίνει ότι το πρόβλημα ενει ότι εν «ετράβησες τα κάρβουνα» κοντά σου
 
Γι αυτό κύριε Πυρίλλη μου φύλαξε το λάβαρο της επανάστασης μες το αρμαρι τζιαι τζυλα το πυριλλί σου τζειττε μέρου ,εκτός τζιαι αν εσιει πουθενά γραμμένο ότι οι διορισμοί πρέπει να γινουνται με ποσόστωση ανάλογα με την επαρχία τζιαι το ποσοστό που πιάνει το εκάστοτε κυβερνών κόμμα..

·          
  • ·        Αν δεν ήταν κομματική συναγερμική γραμμή να διορίζονται οι ημέτεροι των επιχειρηματιών, που στηρίζουν [τζαι κατά συνέπεια θα συνεχίσουν μετά τον ευνοιοκρατικό διορισμό] το κυβερνητικό κόμμα, τζαι οι συγγενείς τους, πως θα ήταν στην κυβέρνηση ο Χάρης τζαι πως θα διόριζε τόσους συμμαθητές/τριες τζαι θα πρόσφερε το ξέπλυμα του τί έκαμνε στο κούρεμα ο Χατζηγιάννης; Υ.Γ. Ακόμα δεν έχει δημοσιευτεί η λίστα με τα δάνεια που διάγραψε ο Χάρης [ ή επέβλεψε την διαγραφή τους] ή ποιά ΜΜΕ πήραν από το ποσο των 800,000 ευρώ από την διοίκηση Χατζηγιάννη- Χάρη για να συγκαλύπτουν, όπως φαίνεται, το ρόλο τους στα σκάνδαλα που οδήγησαν στην διάλυση του Συνεργατισμού τζαι το χάρισμα των καταθέσεων του στην Ελληνική τζαι την Logicom

·          
  • ·         Τα δεδομένα φαίνεται να σταθεροποιούνται τζαι οικονομικά – όσον αφορά το βίωμα τζαι τις απόψεις της πλειοψηφίας. Δυο έρευνες [όχι κυπριακές άρα όχι τόσο εύκολα εξαγοράσιμες ή χειραγωγισιμες] δείχνουν ένα ποσοστό γύρω στο 60% να θεωρεί κακή την οικονομική κατάσταση [62% στην έρευνα του ευρωβαρόμετρου] και να δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα [59.8% στην Eurostat]… Και συμπληρωματικά, μάθαμε ότι οι αποκοπές μισθών στην Κυπρο κατά την διάρκεια του μνημονίου ήταν από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη…

·          
  • ·         Ε ρε καημένε Ζιαρτίδη, θα σου μείνει σαν η γκάφα της ζωής σου, η ατάκα ότι οι κύπριοι εργοδότες/αστοί είναι [ήταν στην εποχή σου] οι πιο προοδευτικοί. Μπορεί στην εποχή σου, κύριε Ζιαρτίδη, να ήταν συνάμενοι λόγω των προηγούμενων ταξικών αντιπαραθέσεων κοκ
    Αλλά τα κοπελλούθκια τους σήμερα εν ξεδιάντροποι… Έτους… Να κόφκουν μισθούς, να αγοράζουν εκλογές για ημέτερους που υπόσχονται εξυπηρετησεις μέσω συναλλαγών… Από την άλλη αυτό το 60% που όχι απλώς διαφωνεί με την οικονομική πολιτική, αλλά δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα, είναι μια, βραδυφλεγής ίσως, αλλά σίγουρη βόμβα. Και όταν έρθει η ώρα τα παιδιά «των πιο προοδευτικών εργοδοτών» τζαι η γενιά των «καλλίτερων τραπεζιτών», του πολιτικού της συγκάλυψης, θα ανακαλύψουν οδυνηρά αυτό που έμαθαν εξίσου δύσκολα οι γονιοί τους τζαι εξαπάτησαν τον καημένο τον Ζιαρτίδη με τις «καλές προθέσεις» μετά…  
    https://in-cyprus.com/news/local/59-8-of-cypriots-report-difficulty-in-making-ends-meet-eurostat/?fbclid=IwAR3CsizjoxVsX5Gjp025Y1DLL9-6KdszRUdI1EnXF3MEA95O6IertSRHHzM

·          

«Σύμφωνα με report της Eurostat Ημ. 25 Δεκ. 2018 το 59.8% των Κυπρίων δυσκολεύεται να τα βγαλει εις περας τα απαραίτητα για μια σωστή διαβίωση...

Είμαστε η 3η χειρότερη στη Ευρώπη των (28) μετά από την ΕΛΛΑΔΑ και ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ...

Αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλά οι Κυβερνώντες...
Παρ' όλα αυτά δεν ντρέπονται και συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ότι η Οικονομία έχει +4% ετήσια αύξηση και ότι
ο Λαός ευημερεί!!!

Σίγουρα μας περνούν για ηλίθιους!!!»


  • ·   Ο Φιλελεύθερος του Σαββάτου ήταν απολαυστικός στις αντιφάσεις που σεργιανίζει στα ελεγχόμενα ΜΜΕ ο επίσημος λόγος, προσπαθώντας να συγκαλύψει τον Jonnie Walker Αναστασιάδη, την προσπάθεια του να αποφύγει συνομιλίες και να πουλήσει τα πάντα για την καρέκλα που ευκολύνει τις επιχειρήσεις του δικηγορικού γραφείου.
    Στο πρωτοσέλιδο η φωνή του προεδρικού, ο Πιμπίσιης μας πληροφορούσε ότι.. φταίει η Τουρκία για την καθυστέρηση διότι έχει τοπικές εκλογές τον Μάρτιο. Ενώ ας πούμε ο Ανάστος που κλωτσά από το 2017, θέλει.. συνομιλίες; ..Στην απόγνωση της αδιαφορίας που προκαλούν πια, οι του προεδρικού προσπαθούν να πείσουν, έστω εσωτερικά [εξωτερικά ποιός ασχολείται πια με τον
    Johnnie Walker;] ότι… φταίνε οι άλλοι για τις καθυστερήσεις. Όσο αφορά το δημοσιογραφικό μέρος, η κωμωδία είναι πλήρης – το μόνο γεγονός στο οποίο αναφέρεται είναι η δήλωση Τσαβούσογλου που λέει το αντίθετο: ότι, δηλαδή, η Τουρκία θέλει λύση και μάλιστα «βιάζεται».

    Από που πηγάζει, λοιπόν, ο τίτλος; Από ανώνυμες «διπλωματικές πήγες»…
    J Δηλαδή εκεί στον Φιλελεύθερο, άμα έχουν είδηση πιάνουν τον Χριστοδουλίδη [ας πούμε] και τον ρωτάνε, «τί να γράψουμε για την δήλωση Τσαβούσογλου;» …Και αυτός λέει – «να πείτε ότι εκείνοι δεν θέλουν λύση».. αυτός είναι ο τυπάκος που έλεγε πριν να έρθει η Λουτ ότι το κυπριακό δεν θα ξεκινήσει σύντομα – και να περιμένουν οι δημοσιογράφοι 2-3 χρονιά. Τώρα προσπαθεί να φορτώσει στον Τσαβούσογλου τις φαντασιώσεις παράτασης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης;

    Μιλά για κατασκευή καθυστερήσεων, η εφημερίδα της απορριπτικής αρχισυνταξίας…
    J Πόσα κωμικά ευτράπελα να αντέξει κανείς… J … Στην δεύτερη σελίδα το εκδοτικό του Φιλελεύθερου μας πληροφορεί ότι οι τ/κ είναι «μειονότητα.. έναντι των εποίκων» …Αυτό είναι παραπλανητικό με δεδομένο ότι εμφανώς η πολιτική εξουσία βρίσκεται πλήρως στα χεριά των τ/κ - αλλά σιγά που θα ενδιαφερθεί η αρχισυνταξία για τα γεγονότα όταν το θέμα είναι το κυπριακό… J ..Έστω, ας πούμε, αυξάνονται οι «έποικοι» [σε εισαγωγικά γιατί πρέπει να καθοριστεί η διαφορά έποικου από μετανάστη, και το πρότυπο του έποικου πια είναι οι φανατικοί του Ισραήλ με οικισμούς στην Παλαιστίνη/Δυτική Όχθη] – ποιός φταίει άραγε;

    Στην πράξη είναι οι απορριπτικοί που λειτουργούν σαν όργανα νομιμοποίησης της μετανάστευσης από την Τουρκία [με το να κρατούν ανοιχτό το βόρειο σύνορο – και μάλιστα ο
    Johnnie Walker πρόσφερε στην Τουρκία πλήρως ανοικτό σύνορο με παραχώρηση της βόρειας Κύπρου] ..Στην σελίδα 5 ο εδεκίτης [ακόμα;] συνοδοιπόρος των ορφανών της ΕΟΚΑ β, ο Βενιζέλος, σαν πειθήνιος από καιρό, προσπαθεί να στηρίξει το νέο ψέμα υπεκφυγής/δαιμονοποίησης του Αναστασιάδη, για την «τουλάχιστον μια [1] τ/κ θετική ψήφο» για να μην υπάρχει βέτο… Ξέρει την εξέλιξη των συνομιλιών ο Βενιζέλος, ξέρει πολύ καλά ότι η επιλογή είναι είτε αυτή η υποχώρηση, είτε βέτο.

    Οπότε παραπλανεί αδαείς και ανόητους που ακόμα τον πιστεύουν [επειδή έχει στήλη στον Φιλελεύθερο παρά για το ότι γραφεί κάτι
    memorable] ..και το κερασάκι του ψέματος -–ο κίνδυνος ότι θα καταρρεύσει το κράτος, από την ανάγκη 1 τ/κ ψήφου… Ποσο γελοίος μπορεί να γίνει κάποιος όταν προσφέρει υπηρεσίες… Ρε Βενιζέλο, εσύ ξέρεις τίποτα για εκείνες τις 800,000 που έριξαν στα ΜΜΕ οι Χάρης – Χατζηγιάννης εκ μέρους της κυβέρνησης; …Μπορεί τελικά να μην ήταν μόνο για πακέτα συγκάλυψης των σκανδάλων του δίδυμου στον Συνεργατισμό, αλλά και ευρύτερης κυβερνητικής συγκάλυψης; …Είναι δυνατό τέτοιο επίπεδο εξυπηρετήσεων να είναι ..δωρεάν; Λες και ρίχνουν μερικοί σκόνη ψεκάσματος. Περαστικά…

·          
  • ·         Η παραδοχή του Τάσσου που δεν έγινε μάθημα…. Είναι γεγονός ότι ο σεβασμός για τον Τάσσο βρίσκεται αυτήν την περίοδο στο ψηλότερο ίσως επίπεδο της ζωής και της μεταθανάτιο υστεροφημίας του, ίσως με εξαίρεση μερικούς μήνες του 2004, και αυτό παίζεται. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εξευτελιστική στάση του ατόμου που δαιμονοποιούσε τον Τάσσο [και σαν πολιτικό και μέσα από τα ΜΜΕ της παράταξης του] προηγουμένως, τον Αναστασιάδη…

    Ο καημένος φαίνεται να εκλιπαρεί να θεωρηθεί σαν ένας μικρός έστω... Τάσσος...Και η ίδια η προεδρία του
    Johnnie Walker κάνει νοσταλγικό οτιδήποτε άλλο... Είναι κια μια σοβαρόττηα του Τάσσου συγκριτικά, μπροστά στα κηθημερινά καραγκιοζιλίκια ενός ατόμου που λέει την μια ασυναρτητία μετά την άλλη... ο Λ. Αδειλίνης του Φιλελευθέρου, επανέφερε μια παλιά δήλωση του Τάσσου [που ίσως και να εξηγά και τα ανοίγματα του προς τους τ/κ, παρά το «όχι»του 2004]… 

    «Πριν ένα μήνα επανήλθε, σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης αυτή τη φορά, ένα ντοκιμαντέρ για την Κύπρο του 1976. Δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή. Το είχε γυρίσει συνεργείο του βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου
    Thames TV, το οποίο έχει πλέον τερματίσει τη λειτουργία του. Η δημοσιογραφική ομάδα είχε γυρίσει όλη την Κύπρο…
    Στην κάμερα του
    Thames TV είχε εμφανιστεί και ο τότε Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής, ο μετέπειτα Προέδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος. Τον ρώτησαν αν, πριν την εισβολή, οι Ελληνοκύπριοι αντιμετώπιζαν του Τουρκοκύπριους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ο Τάσσος ήταν τότε πολύ ειλικρινής. «Ναι. Συμφωνώ μαζί σας» είχε απαντήσει, εννοώντας ότι πράγματι οι Τουρκοκύπριοι ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και συνέχισε: «Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη αποτυχία της ελληνοκυπριακής ηγεσίας ήταν πως δεν ακολούθησε πολιτικές που θα έδιναν στους Τουρκοκύπριους ένα μεγαλύτερο μερίδιο στην ευημερία που η Κύπρος αποκτούσε. Πιστεύω ότι αυτό ήταν λάθος το οποίο έχει γίνει. Υπήρχε μια λανθασμένη αντίληψη των πολιτικών. Μια αποτυχία, την οποία έχουμε πληρώσει πικρά και ελπίζω ότι έχουμε μάθει κάτι».



  • Όταν και ο Κληρίδης το έπαιζε από απορριπτικός των ιδεών Γκάλι μεχρι εξοπλισμούς ενεργού ηφαιστείου…..



Μια μεγαλη μεριδα της ελληνοκυπριακής πολιτικης ελίτ της δυστυχώς όμως δεν φαίνεται να έμαθε. Και ιδού,το 1998, 20 χρόνια περίπου μετά την παραδοχή του Τάσσου ότι οι ελληνοκύπριοι λειτουργούσαν χωρίς να λαμβάνουν υπό οψιν τους τ/κ [ή και την Τουρκία] νά’ σου και ο άλλος ηγέτης της κεντροδεξιάς, ο Κληρίδης, να το παίζει τσαμπουκάς με τους πυραύλους το 1998. «Θα γίνει πόλεμος» είπε ο κ. Γλαύκος όταν τον ρωτησε ο Σημίτης τί θα γινει αν η Τουρκια καταλάβει την νεκρή ζώνη, λες και είμαστε υπερδύναμη και δεν μας τρομάζει τίποτα…
J ..Ούτε ο Λυσσαρίδης δεν θα έκανε τέτοια ανόητη δήλωση. Αλλά ο Γλαύκος ξεπλένεται συνήθως διότι θεωρείται οτι μπλόφαρε.. …Για να είμαστε και ειλικρινείς, όμως, δεν μπλόφαρε απλώς – επιχορήγησε την προεκλογική του εκστρατεία με δημόσιο χρήμα – αγοραζόντας του πύραυλους και ξέροντας ότι δεν τους έφερνε. Αλλά θα έπαιζαν σαν προεκλογικό θέαμα… Ήταν και φίλος του «ευχαριστώ για όλα Άκη» [του Τσοχατζόπουλου]…
 

  •     Επιτυχημένες κωδικοποιήσεις του Γ. Κληρίδη… «προδότες και άνανδροι»              



Πάντως όση ευθύνη μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Κληρίδη γιατί άφησε χώρο να εξελιχθούν τα ορφανά της ΕΟΚΑ β σε «προέδρους» με αποτέλεσμα στο σημερινό κατάντημα της διαπλοκής και του ντελίριο του Αναστασιάδη να παίζει ρόλους, πρέπει να του αναγνωρισθεί επίσης – για να διαχωρίζεται και από το σημερινό θέαμα, ότι σαν ηγέτης της κεντροδεξιάς έδωσε το οριστικό χαρακτηρισμό στον Γρίβα και τους τραμπούκους του: «προδότες και άνανδροι δολοφόνοι».  Όπως φανεται και από το πρωτοσελιδο του φιλελευθερου το 1974, μετα την δολοφονια του Σ. Μαύρου….Το ότι τελικά κατέληξαν αυτοί που έβριζε τότε να γίνουν ψηφοφόροι του, είναι εκφραστικό της νοοτροπίας των δειλών της εθνικοφροσύνης… Όταν σκότωναν άοπλους και γυναικόπαιδα ήταν όλο «θάρρος», αλλά χωρίς συγκάλυψη [της χούντας, των δυτικών μυστικών υπηρεσιών κοκ] μετατράπηκαν σε αοράτους… ή σε λαγούς μπροστά στην προέλαση του τουρκικού στρατού το 74…


·        

 

  • ·         Η κίνηση των κουρδων της Συρίας να ζητησουν την προστασια του Manbij από την συριακή κυβέρνηση [αυτό ηταν η συμβολικη αναφορα σε “raising the Syrian flag”] μπροστά στον φόβο τουρκικής [η φιλο-τουρκικής με ενόπλους πρώην ισλαμιστές που εντάχθηκαν τώρα σε φιλο-τουρκικές μονάδες] επίθεσης, δείχνει πως εξελισεται η διαδικασία στην Συρία… Μόνοι τους οι κούρδοι σαφώς θα μετρούσαν μια σειρά από ήττες όπως στο Αφρίν. Και σοφά άλλωστε και ο ίδιος ο Οτσαλάν, σαν ο θεωρητικός ηγέτης, έχει από καιρό εγκαταλείψει την ιδέα των αποσχίσεων, προτιμώντας τα ομοσπονδιακά πλαίσια…Θα φανει πως θα εξελιχθουν και οι σχεσεις των διαφορων «παικτων» στο υπο εξελιξη σκηνικο.
    https://www.alaraby.co.uk/english/news/2018/12/29/turkey-and-russia-ministers-meet-ahead-of-syria-offensive..

    Έυρυτερα η αμερικανική αποχώρηση, φαινεται οτι θα συνοδεύεται από την συνειδητοποίηση της γεωγραφίας – ότι οι κουρδικές περιοχές ανήκουν στην συριακή Πολιτεία, η οποία νίκησε τους ισλαμιστές, και τώρα λειτουργεί σαν ένας αναδυόμενος πόλος στην περιοχή με την ρωσική παρουσία, αλλά και το κοσμικό καθεστώς σαν τα ευδιάκριτα του χαρακτηριστικά… Να υπενθυμίσουμε πόσες ανοησίες γράφονταν τότε που οι από το εξωτερικό χρηματοδοτούμενοι ισλαμιστές [σαν είδος τοπικής ΕΟΚΑ β] προσπαθούσαν να καταλάβουν την εξουσία; ..Ήταν ντε και καλά ο ..λαός. Και αυτοί που αντιστέκονταν ήταν αόρατοι για τα δυτικά ΜΜΕ και τις τοπικές αναπαραγωγές – και ας είμαστε δίπλα από την Συρία] …Ή να θυμίσουμε τις χαζοχαρούμενες φαιδρότητες των απορριπτικών και άλλων, ότι θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κουρδικό κράτος, που θα είναι σύμμαχος των Αμερικάνων, και θα διαλύσει την Τουρκία; Δημοσιογραφία της πλάκας…. Τζαι ύστερα εξυπνησαν.. :) …Η γεωπολιτική της περιοχής είναι εδώ κύριοι και μάλλον χάσατε την εικόνα για χρόνια. Σύμπτωμα και αυτό του να αναπαράγει κάποιος αντί να σκέφτεται και κοιτάζει την γεωγραφική, αλλά και ιστορική πραγματικότητα. Και σαν κερασάκι στην τούρτα τα κράτη των εμιράτων του κόλπου αρχίζουν να επιστρέφουν πίσω στην Δαμασκό, αναγνωρίζοντας και πάλι την νόμιμη κυβέρνηση… Και μερικοί εδώ, στην νότια Λευκωσία ας πούμε, νομίζουν ότι η Ιορδανία είναι η ..μεγάλη δύναμη της περιοχής..

·        

 

  • ·       Θα μας πει κανένας από τους απολογητές του γειτονικού μας απαρτχάιντ, του Ισραήλ, τι κόλλημα έχει ο Νετανιάχου και οι θρησκόληπτοι σύμμαχοι του, και προσπάθησαν να βομβαρδίσουν στην Συρία τα Χριστούγεννα;.. Για να πουν ότι υπάρχουν; ..Ή για να ρίξει η κυβέρνηση της διαπλοκής λίγη ακόμα κόμη αποβλάκωσης εσωτερικά;…Επειδή πια το Ισραήλ δεν μπορεί να κανει περίπατο πάνω από την Συρία μετά την εγκατάσταση των S 400 η νέα πρακτική των δειλών, είναι να στείλουν αεροπλάνα τα οποία θα προσπαθούν να συγκαλύπτονται [από τα τοπικά ραντάρ ή πυραύλους] πίσω/δίπλα από αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας…

    Ο «βομβαρδισμός» ήταν θέαμα – οι περισσότεροι πύραυλοι αντιμετωπίστηκαν με αντι-αεροπορικά, ενώ φαίνεται να κτυπήθηκε μια αποθήκη πυρομανιών… Θεάματα απελπισίας πριν τις εκλογές… Όπως το άλλο θέαμα με τις σήραγγες λέει της Χιζμπολαχ από τον Λίβανο. Και με σοβαροφάνεια μας λένε ότι αυτές οι σήραγγες θα χρησιμοποιούνταν από ένοπλους κοκ… Καλά πότε έγινε επίθεση ενόπλων στο βόρειο Ισραήλ; Μόνο από αυτό φαίνεται το κουτοπόνηρο ψέμα. Το Ισραήλ ανοίγει και κλείνει σήραγγες προεκλογικά – αυτό θα ήταν ο ακριβής δημοσιογραφικός τίτλος..

·        

 

  • Η παρουσία του Νετανιάχου στην τελετή ανάληψης καθηκόντων του ακροδεξιού προέδρου της Βραζιλίας, ήταν εκφραστική. Το νυν καθεστώς του Ισραήλ αποδεικνύει ξεκάθαρα αυτό που θα έπρεπε να ήταν σαφές από την αρχή – και το οποίο τόνιζε πάντα η εβραϊκή κοσμική και κοσμοπολίτικη παράδοση: ο φασισμός και ο αντι-εβραϊκός ρατσισμός [διότι αντι-σημιτισμός δεν είναι μόνο αντι-εβραϊκός, αλλά και αντι-αραβικός, και ο ισραηλίτικος εθνικισμός είναι πλήρως ταυτισμένος με τον δεύτερο] είναι συμπτώματα αυταρχισμού και δαιμονοποίησης Αλλών χωρίς να έχει σημασία ποιοι είναι οι Άλλοι [μπορεί να είναι Εβραίοι, μπορεί Άραβες, μπορεί Ρώσοι, μπορεί Τούρκοι κοκ]…

    Ο Νετανιαχου δεν πήγε απλώς σαν τυπική επίσκεψη. Πήγε σαν φίλος για να κανουν «αδελφοτητα». Πίσω από αυτην την «αδελφοτητα» κρύβονται οι στιγμές αλήθειας για το πώς το καθεστώς του Ισραήλ που ξεκίνησε τάχα μου σαν η χώρα των καταδιωκόμενων [και κάνοντας ότι δεν έβλεπε ότι έστηνε την φαντασιακή χώρα προστασίας πάνω στα πτώματα αλλου λαού] έφτασε σε μερικές δεκαετίες να έχει στενές σχέσεις με το απαρτχάιντ στην νότια Αφρική, με τους ακροδεξιούς της Ουκρανίας [που ανεμίζουν και ναζιστικά λάβαρα] και τώρα τρέχει ο πρωθυπουργός της διαπλοκής να κάνει παρέα με αυτόν που υμνεί τον Πινοσέτ...
    https://www.france24.com/en/20181228-israel-netanyahu-brazil-bolsonaro-brotherhood-diplomacy-jerusalem

·        

 

  • ·        Αρκέψαν να σούζουνται πάλε τα χρηματιστήρια – τζαι ο Τραμπ εβούρησεν να αναγγείλει πρόοδο στις συνομιλίες με την Κίνα… Μια ύφεση την περιμένουν όλοι - το θέμα είναι αν θα συμπαρασύρει μαζί της τώρα [η στην επόμενη ύφεση] και τις φούσκες που στήθηκαν [στήνονται] πάλι από τα χρηματιστήρια… Και τότε θα το σκηνικό θα γίνει ακόμα πιο περίπλοκο…
    Όμως καθώς διάφορες περιοχές του πλανήτη αρχίζουν να αυτονομοποιούνται και από το δολάριο, ο τρόπος διάχυσης των κρίσεων μπορεί να είναι διαφορετικός… αρχίζουν να οικοδομούνται και υποσυστήματα εκτός του πλαισίου που είχε καθοριστεί την περίοδο μετα τον ψυχρό πόλεμο…
    «Μέχρι που οι άνθρωποι θα δουν με νηφάλιο μάτι, τις σχέσεις τους με τον κοσμο και τους γύρω τους..» Και θα καταλάβουν πόσο ανόητο [και τελικά ανέφικτο πρακτικά] είναι να στηρίζουν την οικονομία τους στο κουμάρι των χρηματιστήριων και τις άμυνες τους σε σκιάχτρα φαντάσματων από τα κατασκευασμένο ρεπερτόριο των εθνών του χθες τωρα πια…




Σπόντες [24 Δεκεμβρίου 2018]

By Sovaros Klooun


  • ·      2018: Ο χρόνος που η παρακμή εμφανίστηκε σαν ρωγμή στο θέαμα – σαν είδος ξεδιάντροπης διαπλοκής – αλλά τζαι που εμφανίστηκε η ελπίδα δειλά ακόμα σαν οργή στο ίντερνετ τζαι σαν μια πορεία χιλιάδων στους δρόμους με την πορεία των εκπαιδευτικών στο προεδρικό. Η χρονιά ξεκίνησε με την επανεκλογή, μέσω των ΜΜΕ, του Αναστασιάδη και εκείνη η αρχή ολοκληρώθηκε με την δωρεά των καταθέσεων του Συνεργατισμού στην ημέτερη τράπεζα και κυκλώματα [Logicom] του ΔΗΣΥ, την Ελληνικη, τζαι το φόρτωμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που προκάλεσε η ακραία λιτότητα του Χάρη. 
    Ακολούθησε την άνοιξη, παράλληλα με τα στημένα θεάματα [για εκβιασμό ιδιωτικοποίησης όπως καταγράφουν τα ημαιλ του υπουργού], η έκρηξη οργής για μια σειρά από οικολογικά ζητήματα και η οργή κορυφώθηκε με τον θάνατο της Έλενας Φραντζή που έβαλε στο τραπέζι όλο το σκηνικό της διαπλοκής στην Εκκλησία. Και οι της κυβέρνησης, τζαι τα ΜΜΕ τους, άνοιξαν μετα το θέμα των εκπαιδευτικών - για να περιοριστεί πιθανόν η οργή από την Έλενα στο σκάνδαλο του Συνεργατισμού, αλλά και το αναδυόμενο σκάνδαλο ενός προέδρου του οποίου το δικηγορικό γραφείο και η οικογένεια εμπλέκεται στην πώληση διαβατηρίων [ενώ ο μπαμπάς είναι πρόεδρος και προωθεί αυτήν την πολιτική] και την ανέγερση πύργων για τους αγοραστές. Προέδρος έμπορας;

    Η οργή πάντως σε μια κοινωνική ομάδα με καλή συντεχνιακή οργάνωση, έβγαλε νοκ άουτ τις στρατηγικές του προεδρικού. Αλλά η διαπλοκή είναι εκεί – ξεχύνεται από παντού πια. Από την συγκάλυψη των ημέτερων στις παραβιάσεις οικολογικών ζωνών, και πλάνα επίσημης παρέμβασης στο Ακάμα, μέχρι τους διορισμούς – και την εμφανώς πια συμφεροντολογική στάση των ΜΜΕ με φόντο τους εξαγορασμένους συμβούλους κοκ… Σε τέτοια περίοδο ήρθε και το κυπριακό ξανά. Με τον Αναστασιάδη να βγάζει και πάλι περίπατο την ασυνέπεια του – την νοοτροπία του, όσο καταλάβει πια, να λέει τα πιο αντιφατικά πραγματα, να ψεύδεται δηλαδή, και να νομίζει ότι ..δεν έγινε τίποτα…

    Μέχρι και οι απολογητές του στα ΜΜΕ ομολογούσαν, με απογοήτευση που ανακάλυψαν παραδόξως μετεκλογικά, ενώ εκλογικά έκαναν και προεκλογική, και ας ήξεραν, ότι συζητά δυο κράτη, ξεπούλημα [ή και απλή παραχώρηση όπως με τον Συνεργατισμό] της βόρειας Κύπρου στην Τουρκιά. Δεν έμεινε τίποτα πια σαν φύλο συκής για τον θεσμό της προεδρίας. Η προεδρία Αναστασιάδη ξεγύμνωσε τον θεσμό τελείως. Και ξαφνικά, άρχισε να φαίνεται πόσο έχει μειωθεί πια ο θεσμός σε ελληνοκυπριακό κοινοτικό οφίτσιο/καρέκλα. Άρχισε υπόγεια, αλλά σαφώς μια υπονόμευση της νομιμότητας του κράτους έκτακτης ανάγκης. Ξεκίνησαν οι Μαρωνίτες παρά τις απειλές αρχικά ότι θα τους κόψουν την ενίσχυση κοκ.

    Μετά ήρθαν εκείνα τα κύματα οχημάτων στην βορειά Λευκωσία για πιο φθηνά καύσιμα – παρά τις υστερίες των ΜΜΕ. Δεν ήταν μια συνειδητή εξέγερση. Αλλά ήταν εξέγερση που δεν απέκτησε ακόμα συλλογική συνείδηση. Και καθώς κλείνει ο χρόνος και μεχρι και η δικαστική εξουσία άρχισε πια αποκαλύπτει το υπό αποσύνθεση πορτρέτο του Ντόριαν Γκρεϊ της συνείδησης της με την αποφυλάκιση Ηλιάδη, αλλά και τις αποκαλύψεις για τους τρόπους με τους οποίους το δικηγορικό γραφείο Πολυβίου δημιουργεί σχέσεις που μπορεί να ευνοούν την ευνοιοκρατία στις αποφάσεις – και κάτι το οποίο είναι ρητώς παράνομο και με βάση τον τοπικό νομό - και το υπενθύμισε και το ΕΔΑΔ.

    Η εστίαση στον Πόλυ Πολυβίου σαν κομβικό άτομο στα διάφορα δίκτυα του τοπικού κατεστημένου μπορεί να μην ήταν τυχαία ούτε συγκυριακά ούτε ιστορικά. Τράπεζα Κύπρου, δικηγορικά γραφεία, σχέσεις με Ανώτατο….. Και η διαρκής κρίση των τράπεζων δημιούργησε άστεγους στην Κύπρο. Όπως το 74… Και αυτοί που χάρισαν τον Συνεργατισμό για τα οποία ημέτερα οφέλη, μιλούσαν για success story. Στην εξαπάτηση προφανώς… Αλλά όπως θα έλεγαν και οι κινέζοι «το δέντρο μπορεί να προτιμά την ηρεμία, αλλά ο άνεμος δεν θα κοπάσει..”

·        

 

  • ·        Και τα του Μέλλοντος: Ποιά διαδήλωση θα εγκαινιάσει την πλατεια?Feelix Eer: #Κυπρος: Άτε κατεβείτε για διαδηλώσεις κυπραίοι. Άνοιξε σήμερα και είναι έτοιμη για δράση η πλατεία Ελευθερίας στη Λευκωσία. Σε λίγες μέρες θα μπούν και τα παγκάκια. Φοράτε τζιαι τα γιλέκα σας άμα λάχει. Άτε.https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1307038549438630&set=a.167831216692708&type=3&theater


  •         Καταγραφές υπόγειων ρευμάτων αυτήν την εβδομάδα: 62% των Κυπρίων θεωρούν την κακή την κατάσταση της οικονομίας [παρα την προπαγάνδα των success stories και την λογοκρισία των ελεγχόμενων ΜΜΕ]. Και στο λιμάνι της Λεμεσού η απεργιακή κινητοποίηση φαίνεται ότι ήταν καθολική – παρα το ότι μόνο η ΠΕΟ την στήριξε ενώ η ΣΕΚ τήρησε αρνητική στάση… Χμ…αρχίζουν να ραΐζουν και τα φαντασιακά σύνορα ελέγχου;. Θα δείξει…J



  • ·         Η κίνηση του Νίκου Κληρίδη να θέσει θέμα διαπλοκής μελών του Ανώτατου όσον αφορά υποθέσεις στις οποίες διαχειρίζεται το δικηγορικό γραφείο του Π. Πολυβίου αγγίζει επιτέλους το βάθος της θεσμικής διαπλοκής του βαθέως κράτους. Μέχρι και η φιλοκυβερνητικη Καθημερινη έριξε πρωτοσέλιδο για «νεποτισμό» στο δικαστικό σύστημα. Η σχετική συζήτηση φαίνεται να είναι η ανάδυση στην επιφάνεια του παγόβουνου που κυκλοφορεί μόλις κάτω από την επιφάνεια. Παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια μια αμήχανη διαμάχη στο δικαστικό σύστημα, η οποία κορυφώθηκε με την αποφυλάκιση Ηλιάδη.

    Η υπόγεια διαμάχη ξεκίνησε με αφορμή την διερεύνηση της Τράπεζας Κύπρου για τις ευθύνες που οδήγησαν στο μνημόνιο μετά την «αδυναμία» των αξιωματούχων της συγκεκριμένης τράπεζας να ικανοποιήσει τα ευρωπαϊκά όρια ανακεφαλαιοποίησης. Και τότε ξεκίνησε μια διαδικασία ξεπλύματος από την μια και προσπαθειών για διερεύνηση και εφαρμογής της κάποιου είδους δίκαιου από την άλλη.

    Το κορυφαίο σημείο του ξεπλύματος ήταν η ανακάλυψη ότι λειτουργός της τράπεζας Κύπρου είχε διαγράψει όλα τα ημαιλς την περίοδο της αγοράς των ελληνικών ομολόγων το 2009-10, αλλά όχι μόνο δεν διερευνήθηκε, αλλά τελικά πήρε και προαγωγή. Από την άλλη η κορυφαία δίκη για τα σκάνδαλα των τραπεζών που έριξαν την κυπριακή οικονομία στην κρίση ήταν η καταδίκη του Ηλιάδη για τα ψέματα που έλεγε το Ιούνιο του 2012. Κορυφαίος εκπρόσωπος του ξεπλύματος ήταν ο Π. Πολυβίου δικηγόρος της Τράπεζας Κύπρου, και δικηγόρος πολλών από τους κατηγορούμενους. Αλλά και δικηγόρος πολλών άλλων που έστηναν κόλπα στην πλάτη της κοινωνίας – όπως λ.χ. με τα καύσιμα.

    Απέναντι στα ξεπλύματα βρέθηκε ο Κ. Κληρίδης. Και σαν όργανα των μηχανισμών συγκάλυψης ήταν μια μερίδα των ΜΜΕ – με πιο κραυγαλέο εκπρόσωπο τον Πολίτη , και την Καθημερινή. Το ότι ανοίχτηκε και πάλι το θέμα Πολυβίου είναι θετικό – γιατί αυτό το δικηγορικό γραφείο θα πρέπει μια μετά να δώσει λογαριασμούς για πολλά. Και μόνο τότε θα αρχίζει να ξηλώνεται το παρακράτος και στο δικαστικό σύστημα…


·          
  • ·   Κύριε Νικολάτο επαναλαμβάνουμε τις ερωτήσεις τώρα που άνοιξε και ευρύτερα το θέμα της διαπλοκής στο δικαστικό σύστημα: Αληθεύει ότι η τράπεζα σας πρόσφερε επιστροφή χρημάτων από το κούρεμα [σε αντίθεση με ότι έγινε για όλους τους υπόλοιπους πολίτες]; Και αληθεύει, κύριε Νικολάτο, ότι μέλη της οικογένειας σας είχαν επίσης ευνοιοκρατική αντιμετώπιση για τα θέματα των αξιογράφων; Αυτά κυκλοφορουν και όταν οι πληροφορίες/φήμες έρχονται κατ’ επανάληψη και από διαφορετικές [και αξιόπιστες] πηγές, τότε..  Το να κρύβεστε πίσω από την σιωπή, κύριε Νικολάτο, δεν πρόκειται να σας γλιτώσει από το όνειδος της διαπλοκής – αν αληθεύουν οι δυο πιο πάνω πληροφορίες για ευνοιοκρατική αντιμετώπιση από την Τράπεζα Κύπρου. Απλώς η οργή θα μεταλλάσσεται και εσείς θα φαίνεστε σαν ένα ακόμα άτομο το οποίο περιβαλλεται από τις υποψίες και τις κατηγορίες και δεν απαντά τεκμηριωμένα. 

·          
·         ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ : ΕΝ Ν’ΑΓΚΑΛΕΣΩ ΤΟΝ ΘΕΟΝ , ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΝ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΕΙ , ΑΦΟΥ Η ΚΡΙΣΗ ΜΙΑ ΕΝΙ ΤΖΑΙ ΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΖΑΙ ΤΖΕΙΝΗΝ;
Οι συζητήσεις για «νεποτισμό» στο κυπριακό δικαστικό σύστημα κινδυνεύουν να πνιγούν στη λογοκρισία αυτοπροστασίας του συστήματος. Υπήρχε για να θυμόμαστε και τις φαιδρές εποχές του «αποφασίζομεν και διατάζομεν» και το σκηνικό του Πική που απαγόρευε [επισυνάπτοντας και τη δικαστική ποινή] σε δημοσιογράφο να γράφει για επίμαχο θέμα επειδή τον ειρωνευόταν. Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει μαι κάποια πρόοδος και ότι η πτέρυγα των δικαστών που κατανοεί ότι δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το δάκτυλο της θα κατανοήσει τα δεδομένα... Το να απειλούνται/ λογοκρίνονται άτομα που διατυπώνουν κατηγορίες για «νεποτισμό» ρίχνει
το δικαστικό σύστημα στο επίπεδο της λογοκρισίας του ποδοσφαίρου – όπου αυτοί που διορίζουν τους διαιτητές που κραυγαλέα στήνουν παιχνίδια μετα απαγορεύουν με ποινές την όποια δημόσια κριτική από τους εμπλεκομένους/θύματα.

Εδώ φέρανε μερικοί πια το δικαστικό σύστημα; Η αποφυλάκιση του Ηλιάδη έβγαζε μάτι σαν διαδικασία – και θύμισε πολλες άλλες – και ευνοικρατικές ανελίξεις και αντιφατικές αποφάσεις... Ο Σάντης πείστηκε από τον Λίλλη και την παρέα του, παρά από τα κραυγαλέα δεδομένα και τις ηχογραφήσεις των στημένων διαδικασιών – και τα επικύρωσε το Ανώτατο, αλλά το Ανώτατο δεν πείστηκε από τη μαρτυρία ενός κοριτσιού θύματος κακοποίησης... Πείστηκε όμως [γιατί έτσι βόλευε] ότι οι αλλαγές καταθέσεων στην υπόθεση Παπακώστα ήταν οκ... Και αν οι πληροφορίες που κυκλοφορούν για τις σχέσεις δικαστών με τα συμφέροντα της Τράεπζας Κύπρου ευσταθούν, τότε... Το δικαστικό σύστημα βρίσκεται επίσης σε οριακή κατάσταση απονομιμοποίησης.... Η λογοκρισία και το παιχνίδι του Θεού [κατά τον στίχο του Β. Μιχαηλίδη] που είναι «και παπάς και τατάς» απλώς θα επιβεβαιώσει τις υποψίες...

·          
·         Το Ανώτατο και οι επιλεκτικές ευαισθησίες... Αντριανή Παφίτου: Είμαστε για κλάματα πραγματικά Anastasia Michele Papadopoulou:
Το Ανώτατο έκρινε λανθασμένη της στάση της δασκάλας «να διαβεβαιώσει το κορίτις, ότι το πίστευε, να την επαινέσει για το θάρρος της και να την παροτρύνει να καταγγείλουν τη υπόθεση στην Αστυνομία» Το Ανώτατο έκρινε πως η δασκάλα έπρεπε να τηρήσει ουδέτερη στάση. Στραβάρα μες τα μάθκια σας κύριοι δικαστές του Ανωτάτου. Αυτή είναι η δουλειά μας, αυτό λέει το πιστοποιητικό που υπογράφουμε, αυτή είναι η δέσμευσή μας, να σπάμε τη σιωπή και να αναφέρουμε αυτά που τα παιδιά μας αναφέρουν, Αυτά έχουμε διδαχτεί στα σεμινάρια, αυτή είναι η σύμβαση Λαζαρότε, πούν’ την εθνική στραγητική, πούν’ το σπάστε τη σιωπή, πούν’ τη φωνή. Άτε μετά να πείσεις τα παιδιά να μιλήσουν, άτε μετά να πείσεις τους δάσκαλούς να καταγγέλλουν.  Οι δικαστές χρειάζονται τα σεμινάρια της εθνικής στρατηγικής. Η δασκάλα μια χαρά έκανε τη δουλειά της.

·          
  • ·        Αναφορές από την ροή των αποκαλύψεων του Νίκου Κληρίδη τζαι το νομικό πλαίσιο με βάση το οποίο τέτοιες σχέσεις δικαστών και δικηγορικών γραφείων είναι παράνομες: «Ο  Νίκος Κληρίδης παλέ εμίλησε για παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης εξαιτίας τούτου, αλλά τζιαι καταδίκη της Κύπρου που το ΕΔΑΔ, ακρίβώς για τούτον το λόγο. Αναφορά στην υπόθεση Νίκολας με της Κυπριακές Αερογραμμές. Ο Ν. Κληρίδης δηλώνει έτοιμος να δεχτεί τες συνέπειες αν λαλεί ψέματα” …"Πηγές" από το γραφείο Χρυσαφίνη και Πολυβίου επιβεβαίωσε ότι εργοδοτεί 3 παιδιά εν ενεργεία δικαστών….»

    Και ιδού και οι αποφάσεις των Ανώτατου Δικαστηρίου, του 2006 και 2011, που απαγορεύουν τέτοιες σχέσεις – και με βάση τις οποίες το ΕΔΑΔ ακύρωσε απόφαση λόγω συμμέτοχης του Πολυβίου με δικαστή με τον οποίο συνδεόταν – τζαι έπαιξε πελλόν ότι παντες τζαι εν υπήρχαν οι νόμοι. Εκαλόμαθεν ο Πόλυς στην συγκάλυψη από τα ΜΜΕ τζαι το να κερδίζει δίκες με «δικούς». 
    Θα έρτει τζαι ο τζαιρός σου Πόλυτώρα απλώς είσαι δείγμα/τεκμήριο:

    «Supreme Court’s decision of 30 November 2006): «… a judge does not hear alone or as a member of a bench, at any level of jurisdiction, cases in which lawyers appearing before him or her were close relatives. Close relatives are defined as parents, spouses, children, children’s spouses, siblings, siblings’ children and siblings’ spouses. This judicial practice does not apply when the court appearance concerns minor matters (τυπικών)…..». 4 October 2011: «….to include, in addition to close relatives, lawyers with whom a judge had a spiritual relationship (πνευματική συγγένεια), the relationship of father-in-law and son-in-law, and the relationship between fathers-in–law (σχέση πεθερού-γαμπρού ή συμπεθέρου).

·          
  • ·    Παρακράτος του δικαστικού συστήματος; Ακολουθεί πιο κάτω μια καταγραφή οικογενειακών σχέσεων ατόμων που εργάζονται στο δικηγορικό γραφείο Πολυβίου με δικαστές. Και θα πρέπει να πιστέψουμε ότι όλοι αυτοί οι συγγενείς δικαστών εργοδοτουνται από τον δικηγορικό γραφείο Πολυβίου, και δεν υπαρχει υπόνοια σύγκρουσης συμφερόντων και διαπλοκής; Και μετα απορούμε γιατί αποφυλάκισαν τον Ηλιάδη και γιατί ο Πολυβίου φαίνεται [όπως καταγγελεται] να το παίζει, με κομπογιαννίτικα κόλπα διαδικασιών, ρυθμιστής του δικαστικού συστήματος; [διότι αρχίζει να υπάρχει αυτή η εικόνα]..

    Υπάρχει δικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ που τεκμηριώνει παραβίαση [με βάση την σύγκρουση συμφερόντων] και των κανονισμών της κυπριακής δικαιοσύνης από τον κ. Πολυβίου. Κι όμως πέρασε εκείνη η διαδικασία πριν ανατραπεί από το ΕΔΑΔ. Μήπως μερικοί κάνουν ότι δνε ξέρουν την απόφαση; Καθεστώς έκτακτης ανάγκης της ημετεροκρατίας; Ακόμα και σε καλοπροαίρετη εκδοχή τα άτομα που εργάζονται σε ένα δικηγορικό γραφείο μπορεί να συμμετέχουν στην οργάνωση συγκεκριμένης στρατηγικής του γραφείου υπολογίζοντάς ότι ..θα έχουν και τον συγγενή να βοηθήσει με κατανόηση [κάπως όπως έκαναν οι δικαστές με την εισήγηση πως έπρεπε να είναι η αίτηση, για να αποφυλακίσουν τον Ηλιάδη;];….:)

Συγγενική και εργασιακή σχέση Δικαστών με το Δικηγορικό γραφείο Χρυσαφίνης και Πολυβίου δικηγόρων της Τράπεζας Κύπρου.
 
Στέλιος Ναθαναήλ (Δικαστής Ανωτάτου)
Θυγατέρα και γαμπρός δικηγόροι εργοδοτούμενοι στο Γραφείο Χ & Π.
 
Λ. Παρπαρίνος (Δικαστής Ανωτάτου)
Θυγατέρα δικηγόρος εργοδοτούμενη στο Γραφείο Χ & Π.
 
Α. Κραμβής (Πρώην Δικαστής Ανωτάτου Δικαστηρίου)
Υιός δικηγόρος στο Γραφείο Χ & Π, γαμπρός του κ. Πολυβίου
 
Μ.Χριστοδούλου (Δικαστής Ανωτάτου Δικαστηρίου)
Υιός της συζύγου του (επίσης Δικαστού στο Επαρχιακό Δικαστήριο) εργοδοτούμενος στο Γραφείο Χ & Π
 
Λεμονιά Καουτζιάνη (πρώην Δικαστής Επαρχιακού Δικαστηρίου)
Θυγατέρα εργοδοτούμενη στο Γραφείο Χ & Π.
 
Κ.Παμπαλλής ( Δικαστης Ανώτατου Δικαστήριου ).εργάστηκε για χρόνια στο Γραφείο Χ & Π.
 
Α. Λιάτσος ( Δικαστης Ανώτατου Δικαστήριου )Η σύζυγος του εργάστηκε για χρόνια στο γραφείο του Χρ. Τριανταφυλλίδη πρώτου ξαδέλφου της συζύγου του Πολυβιου .
 
Μ. Χριστοδούλου (Δικαστης Ανώτατου Δικαστήριου)
. Σύζυγος του  με δεύτερο γάμο είναι η δικαστής Στάλω Χατζηγιάννη, πρώην Ιωσήφ.
 
Ο Χρ. Τριανταφυλλίδης δικηγορος Ανδρέα Ηλιαδη Διευθυντή Τράπεζας Κύπρου είναι πρώτος ξάδελφος της συζύγου του Πολυβίου Γεωργίας, που είναι κόρη του μ. Σόλωνα Τριανταφυλλίδη, πρώην διοικητή της Τράπεζας Κύπρου.

  • ·    Της διαπλοκής. Και για να θυμόμαστε την διαπλοκή των ΜΜΕ που απλώνεται σαν δυσοσμία κάθε φορά που τα πορτρέτα των πρωταγωνιστών φιγουράρουν και σε εξώφυλλα: η διοίκηση Χατζήγιαννη – Χάρη Γεωργιάδη πέταξε 800,000 σε ΜΜΕ λίγο πριν κλείσουν τον Συνεργατισμό, χωρίς να υπάρχει λόγος [διαφημίσεων λ.χ.].. Ποιοί πήραν εκείνα τα λεφτά, και πως ξεπλήρωσαν τέτοια ποσά; Τί προσφέραν σε Χατζήγιαννη και Χάρη Γεωργιάδη; Και όμως οι τηλεοράσεις και τα έντυπα σιωπούν απλώς. Η σιωπή των ενόχων; Όπως και μερικοί δικαστές άραγε;…

·          
  • ·      Πώς να περιμένεις από τα ΜΜΕ να ζητήσουν την λίστα διαγράφων δανείων των Χάρη – Χατζήγιαννη, όταν τα ίδια είναι εμπλεκόμενα σε τέτοια κραυγαλέα εξαγορά όπως οι 800,000 που πήραν σαν δωρεά από τους Χατζηγιάννη – Χάρη Γεωργιάδη; Διότι προφανώς τα λεφτά δοθήκαν για να ξεπλυθεί ο ρόλος των ενόχων για τόσα και τόσα σκάνδαλα [διαπλοκής, χαρίσματος δανείων σαν εξαγορά, σπατάλη χρημάτων για εξαγορά εύνοιας κοκ]… Ήταν όπως την λίστα διαγράφων δανείων…

·          
  • ·    Και ο Χατζηγιάννης αναδεικνύεται σαν το ενδεχόμενο κομβικό σημείο το οποίο εμπλέκονταν με ύποπτες εξυπηρετήσεις την εποχή του κουρέματος και μετά τον ξέπλυναν στο Συνεργατισμό – για να κάνει ανάλογα. Οπότε η διαμάχη για την διαπλοκή στο δικαστικό σύστημα, αλλά και η αποφυλάκιση Ηλιάδη ίσως να μην είναι ασύνδετα… Έχουμε μπροστά μας τεκμήρια διαπλοκής, σπατάλης δημόσιου πλούτου, ευνοιοκρατίας με κραυγαλέα παραβίαση της αρχής της ισονομίας, εξαπάτηση του κοινού κοκ. Και την ίδια περίοδο το μερίδα του Ανώτατου τρέχει να ξεπλύνει τον Ηλιάδη τον υψηλόβαθμο που καταδικάστηκε…
    Τρέχει μήπως το βαθύ κράτος να εξαγοράζει δικαστές για να προστατεύει ημέτερους; Διότι αν ξεπλυθούν όσοι εμπλέκονται σε όσα ακούστηκαν/κατατέθηκαν στην Διερευνητική, τότε μάλλον δεν υπάρχει ίχνος ισονομίας σε αυτήν την χώρα και να θεωρήσουμε πια ότι το ΕΔΑΔ είναι το κυπριακό Ανώτατο Δικαστήριο…Και αυτό για όσους έχουν την δυνατότητα… Θα έχει κόστος και το ξεπλυμα αλλά και [για την κυβερνητική παράταξη και τους εμπλεκομένους] και η εφαρμογή της ισονομίας… Οπότε ίσως να ακονίζονται μαχαίρια παρασκηνιακά…

·          
  • ·    Η απελευθέρωση της Κύπρου σαν ρεαλιστική έκφραση πια, δεν μπορεί να αναφέρεται μόνο στην λυση του κυπριακού, αλλά και στην αντιμετώπιση και απαλλαγή από το βαθύ κράτος τω συμφερόντων που εκπροσωπεί ο κάθε Πολυβίου και οι κάθε καρεκλάκιας που θεωρεί ότι μπορεί να παραβιάζει την ισονομία άμα πάρει ικανοποιητικό ποσό… Και σε αυτήν την απελευθέρωση, θα συμπεριλαμβάνονται και οι μορφές μαζικής επικοινωνίας – οι νυν 5 παγκύπριες τηλεοράσεις, όπως και μερίδα των εντύπων, είναι δείγμα του καθεστώτος διαπλοκής – αν οι τ/κ έχουν ξένο στρατό στην περιοχή τους, εμάς η κατοχή από το βαθύ κράτος έχει τηλεοράσεις… Αλλά κάποτε θα σπάσει η κούζα όπως πάει στην βρύση τζαι τότε πάλε ο κάθε Πολυβίου θα κλαίεται στις οθόνες όπως τότε την άνοιξη του 2013.. Θα έρθει ο καιρός σου Πόλυ. Και τότε…J

·          
  • ·        Και αν παρασυρθήκατε από το γεγονός ότι πέρασαν μερικές εβδομάδες που ο Πολίτης δεν φαινόταν να τρέχει να προσφέρει υπηρεσίες στην κυβέρνηση και τα «ενωμένα συμφέροντα λτδ», μην ανησυχείτε, η εφημερίδα φάνηκε να επιστρέφει στο.. καθήκον [αν και για να είμαστε και δίκαιοι πιο προσεκτικά πια σε σύγκριση με τα θεάματα του παρελθόντος] …Έριξε πρωτοσέλιδα για τιμωρία του του Νίκου Κληρίδη γιατί μίλησε για το ότι εκπροσωπεί σαν συμφέροντα διαπλοκής το δικηγορικό γραφείο Πολυβίου, και ακολούθως φάνηκε να προωθεί το θέαμα που ξεκίνησε η επίτροπος, η κ. Νικολαΐδου [με βαση το ιστορικο της θα μπορούσε να την ονομασει κανείς και «επίτροπο της εφημερίδας Πολίτης»]: μια νέα επίθεση  εναντίον του άλλου «εχθρού» [ο πρώτος είναι ο Κ. Κληριδης] του κυβερνώντος κυκλώματος– του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Χωρίς ίχνος ντροπής [‘η κατανόησης των συνεπειών ή/και των αντιφάσεων;] η κ. Νικολαΐδου προσπαθούσε να φτιάξει θέαμα γιατί ο κ. Μιχαηλίδης δεν της αποκάλυπτε το όνομα του πληροφοριοδότη για ένα σκάνδαλο μεταφοράς χρημάτων στο εξωτερικό.

    Η Νικολαΐδου φώναζε, δηλαδή, για το δικαίωμα εκεινού που παρανομούσε να συνεχίζει να το κάνει, και κανένας να μην τον ενοχλεί, γιατί… είναι ιδιωτικό του θέμα.… Πώς βρέθηκε αυτή η κυρία σαν επίτροπος; Εποχή της διάχυτης διαπλοκής την οποία προστατεύουν τώρα και οι θεσμοί ; 
    Η κ. Νικολαΐδου φαίνεται [όσο εντυπωσιακό και αν ακούγεται] να ενεργεί ως δικηγόρος εκείνου που παρανομούσε και θέλει να του δώσει τα στοιχεία για τον whistle blower για να τον τιμωρήσει – ή για να στήσει μια εφημερίδα του κατεστημένου καμία εκστρατεία δαιμονοποίησης; Έτσι γίνεται συνήθως...;

·          
  • ·     Για όσους ξέχασαν ποιά είναι η κ. Νικολαΐδου: διορίστηκε από την κυβέρνηση Αναστασιάδη και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η εκστρατεία δαιμονοποίησης της κ. Λοϊζίδου από την εφημερίδα Πολίτης, η Νικολαΐδου, η οποία τώρα αγχώνεται να πληροφορήσει τον κύριο ο οποίος φέρεται να παρανομεί, για το ποιός αποκάλυψε τις παρανομίες του, τότε ήταν φουλ πάθος με τον Πολίτη και δεν επέδειξε ίχνος ευαισθησίας για την ιδιωτική ζωή ή και την δαιμονοποίηση της Λοϊζίδου ως γυναίκα…

    Μικρή αποκαλυπτική λεπτομέρεια: η Νικολαΐδου ήταν σύζυγος οικονομικου διευθυντη του Πολίτη. Και έτσι αντί να υπερασπίζεται τα προσωπικά δεδομένα μιας γυναίκας η οποία δαιμονοποιείτο, στήριζε την εφημερίδα του συζύγου της – και μάλιστα χωρίς καν να αποκαλύψει την δικιά της σύγκρουση συμφερόντων… Και τώρα προφανώς κάποιος ημέτερος είναι υπό κατηγορία και αναζητούν μέσω της Νικολαΐδου ποιός είναι αυτός που τόλμησε να μιλήσει για την παρανομία [ίσως και διαπλοκή] για να στήσουν σχετικά θεάματα… Το ότι η εν λόγω κυρία δεν έχει την στοιχειώδη ευθιξία να συγκαλύπτει κάπως την λειτουργία προσφοράς υπηρεσιών, [να φωνάζει γιατί δεν αποκαλύπτεται το όνομα
    whistle nlower?!!] είναι ίσως το μόνο αξιοσημείωτο σε αυτήν, την ακόμα μια, περίπτωση διορισμών με ύποπτες προεκτάσεις. Και μετά την αρχική συγκάλυψη της σχέσης με τον Πολίτη [ενώ σχολίαζε σχετική υπόθεση] η νέα παρέμβαση της σαν συγκάλυψη παρανομίας, φαίνεται να βγάζει μάτι. Και σίγουρα δεν βοηθά να δει κανείς/καμιά τον διορισμό της σαν κάτι αλλo…

·          
·         Achilleas Demetriades: Η Επίτροπος προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις για τον Γενικό Ελεγκτή και όταν θα έχει την ευκαιρία να επανέλθει με σκοπό να πλήξει τον Γενικό Ελεγκτή. Αυτή η Επίτροπος ενεργεί κακόβουλα και με σκοπούς που δεν είναι προς στα συμφέροντα του κράτους και επομένως είναι ακατάλληλη για αυτήν θέση.  «Michalis Attalides: Από συζήτηση στο ΡΙΚ αυτή τη στιγμή εγείρεται ερώτημα. Στην Κύπρο τα προσωπικά δεδομένα του παρανομούντος προστατευόνται και δεν προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα αυτού που τον καταγγέλλει;»


·         Ανακοίνωση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας: για την προστασία των whistleblowers απέναντι στις προσπάθειες συγκάλυψης της παρανομίας, διαπλοκής κοκ, μέσω εκφοβισμού:

Αναφορικά με τη σημερινή ανακοίνωση της Επιτρόπου Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα σημειώνονται τα ακόλουθα:
Η νέα ανακοίνωση της Επιτρόπου καταβαραθρώνει την προσπάθεια της πολιτείας για πάταξη της διαφθοράς. Καλούμε τους πολίτες να κωφεύσουν στους εκφοβισμούς της και να καταγγέλλουν στις αρμόδιες αρχές υποθέσεις διαφθοράς και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. Ο αρμόδιος ευρωπαϊκός εποπτικός μηχανισμός
European Data Protection Supervisor (“EDPS”), που είναι υπεράνω της Κύπριας Επιτρόπου την οποία και εποπτεύει, έχει εκδώσει κατευθυντήριες οδηγίες για προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος (whistleblowers). Το σχετικό εγχειρίδιο με τίτλο «Guidelines on processing personal information within a whistleblowing procedure” είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του EDPS στην πιο κάτω διεύθυνση:
https://edps.europa.eu/…/16-07-18_whistleblowing_guidelines
Από το εγχειρίδιο, οι πολίτες θα αντιληφθούν ότι το κλίμα εκφοβισμού που προσπαθεί να διασπείρει η Επίτροπος σε όσους θα ήθελαν να καταγγείλουν τέτοιες αξιόποινες πράξεις είναι παντελώς αντίθετο με αυτά που προωθούν οι αντίστοιχοι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί.
Μεταξύ άλλων, στο εγχειρίδιο αναφέρονται τα ακόλουθα:
«The most effective way to encourage staff to report concerns are to ensure them that their identity will be protected. Therefore, clearly defined channels for internal and external reporting and the protection of the information received should be in place. The identity of the whistleblower who report serious wrongdoings or irregularities in good faith should be treated with the utmost confidentiality as they should be protected against any retaliation. Their identity should never be revealed except in certain exceptional circumstances if the whistleblower authorises such a disclosure, if this is required by any subsequent criminal law proceedings, or if the whistleblower maliciously makes a false statement. In the latter case, these personal data can only be disclosed to judicial authorities.3 A statement is maliciously made if the whistleblower report activities that he/she knows are not true. If an EU institution becomes aware of the fact that a whistleblower knew that the allegation made by him/her was unsubstantiated, the responsibility lies on the institution to prove the maliciousness of the allegations.»
Η αναφορά της Επιτρόπου πως επειδή δεν έχει ακόμη ψηφιστεί η νομοθεσία που θα προστατεύει τους whistleblowers από δυσμενή μεταχείριση εκ μέρους των εργοδοτών τους, σημαίνει πως σήμερα θα πρέπει να αποκαλύπτονται τα ονόματά τους από τις αρμόδιες αρχές στις οποίες θα καταγγέλλουν πράξεις διαφθοράς, είναι παντελώς άστοχη και επικίνδυνη.
Θεωρούμε το θέμα πολύ σοβαρό, ιδίως επειδή οι παρεμβάσεις της Επιτρόπου, είναι κατά την άποψή μας αντίθετες με τον νόμο που η ίδια έχει υποχρέωση να διασφαλίζει. Η δε επιμονή της, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας, να πληροφορηθεί το όνομα ενός πολίτης που είχε δώσει στην Υπηρεσία μας πληροφορίες σχετικά με υπό διερεύνηση ποινικά αδικήματα, την αφήνουν ανεπανόρθωτα εκτεθειμένη. Σχετικά με αυτά θα ενημερώσουμε τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας.
Η δικαστική απόφαση που έχουμε επικαλεστεί ημερ. 24.4.2018 ήταν μεν πρωτόδικη, αλλά επικυρώθηκε κατ’ έφεση.
Ο προκάτοχος της σημερινής Επιτρόπου κ. Γιάννος Δανιηλίδης έλεγε πολύ ορθά ότι «η νομοθεσία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων δεν μπορεί να είναι το καταφύγιο ή κάλυψη αυτών που παρανομούν». Φαίνεται η σημερινή Επίτροπος αγνοεί αυτή τη βασική αρχή. Την αφήνουμε στην κρίση των πολιτών.

·         Πολίτης και Νεοκλέους τα είχαν με Πολυβίου αλλά τώρα...; Τώρα είναι υπέρ γιατί ελπίζουν να ελέγχουν το Ανώτατο;

Απόφαση ΕΔΑΔ ότι υπάρχει πρόβλημα 
conflict of interest σε απόφαση όπου δικηγόρος των Κυπριακών Αερογραμμών ήταν ο Πολυβίου ο οποίος έχει σχέση με το δικαστή που εκδίκασε την υπόθεση
CASE OF NICHOLAS v. CYPRUS

(Application no. 63246/10)

The applicant submitted that after the judgment of the Supreme Court was given, he discovered that the son of one of the judges sitting on the bench, Judge A.K., and the daughter of Mr P.G.P., were married and that both worked at the latter’s law firm. The lawyer representing him in the domestic proceedings had not requested the exemption of the judge in question because he had not had sufficient knowledge of the relevant facts at the time. The applicant had also not instructed his lawyer to do so as he had found out about this fact only after the appeal proceedings had ended.

II. RELEVANT DOMESTIC LAW AND PRACTICE (AS SUBMITTED BY THE GOVERNMENT)

A. Exemption of judges

13. The exemption of judges is governed by the code of judicial practice (Δικαστική Πρακτική) which was adopted by the judges of the Supreme Court on 17 March 1988. The code was subsequently amended by decisions delivered by the judges of Supreme Court on 21 July 1989, 18 September 2003, 30 November 2006 and 4 October 2011.

14. According to the code of judicial practice applicable at the time the applicant’s case was heard (as amended by the Supreme Court’s decision of 30 November 2006), a judge does not hear alone or as a member of a bench, at any level of jurisdiction, cases in which lawyers appearing before him or her were close relatives. Close relatives are defined as parents, spouses, children, children’s spouses, siblings, siblings’ children and siblings’ spouses. This judicial practice does not apply when the court appearance concerns minor matters (τυπικών εμφανίσεων).

15. The previous code of judicial practice (as amended by a Supreme Court’s decision of 21 July 1989) provided that the participation of a judge in the composition of a court was not allowed, at any level of jurisdiction (with the exception of the full bench of the Supreme Court) in cases in which lawyers appearing before him or her were close relatives or were partners (συνέταιροι) or employers of one of his or her close relatives. An amending decision of 30 November 2006, however, removed this last stipulation.

16. Subsequent to the amending decision of 30 November 2006, the code was amended by a decision delivered by the Supreme Court on 4 October 2011 to include, in addition to close relatives, lawyers with whom a judge had a spiritual relationship (πνευματική συγγένεια), the relationship of father-in-law and son-in-law, and the relationship between fathers-in–law (σχέση πεθερού-γαμπρού ή συμπεθέρου). This is the version of the code which is currently applicable.

17. Judges who are precluded from sitting, or who for personal reasons themselves deem that it is not advisable for them to participate in the trial of a particular case, are exempted from sitting in a court. The question of the composition of the Supreme Court is examined judicially by the Supreme Court only when it is raised by the parties concerned. The recusal of a judge for personal reasons is at his or her exclusive discretion (for a recapitulation of the relevant principles see, inter alia, the Supreme Court’s judgment of 15 February 2002 in revisional appeal no. 2588 in Despo Apostolidou v. the Republic of Cyprus, via the Educational Service Commission (no. 1), (2002) 3 C.L.R 80).


  • ·         Το θέμα των αστέγων απλώνεται – η έξωση στην Λευκωσία με πρακτικές αποκοπής νερού και ηλεκτρισμού ήταν μια δυναμική κίνηση του νέου πλαισίου που εξασφάλισαν και εφαρμόζουν οι τράπεζες και οι ενοικιαστές. Η Τράπεζα Κύπρου προωθεί στις συμφωνίες για εκποιήσεις μη εξυπηρετούμενων δανείων, όρους για έξωση ενοίκων, ετσι ώστε να το μεταπουλήσει [σε ξένους ενδεχομένως] για οικιστικές μονάδες κοκ. Έτσι οι φτωχοί ρίχνονται στο δρόμο… Το ότι ακόμα και τα ΜΜΕ αντέδρασαν αυτήν την φορά ήταν ευχάριστο… Αλλά θα δούμε και στην νεότερη απόπειρα. Διότι δεν είναι μόνο η Τράπεζα Κύπρου, είναι και η Αλταμίρα κοκ….  https://dialogos.com.cy/haravgi/sta-top-toy-kyvernitikoy-success-story-oi-astegoi/


  • ·         « Το 62% των Κυπρίων (αύξηση 13 μονάδες) θεωρεί ότι η κατάσταση της οικονομίας είναι κακή, σύμφωνα με τα τελευταία αποτελέσματα του Ευρωβαρόμετρο» https://dialogos.com.cy/quot-apantisi-sta-osa-ischyrizontai-oi-kyvernontes-gia-tin-oikonomia-to-teleytaio-eyrima-toy-eyrovarometroy-quot/?ct=t(RSS_EMAIL_CAMPAIGN)&mc_cid=333f8d40f7&mc_eid=49402b2c3b Τωρα γιατί στην δημοσίευση του Φιλελευθέρου για το ευρωβαρόμετρο [Σάββατο, 22/12 σελίδα 6] δεν υπήρχε αναφορά σε αυτήν την απάντηση;…Στο ένθετο για την οικονομία [στην παρουσίαση της δημοσκόπησης] ο τίτλος ήταν: «θετική άποψη για την οικονομία» και μετα αναφέρονταν τα συνολικά αποτελέσματα στην ΕΕ [49% θετική άποψη, 48% αρνητική άποψη – και αυτό σήκωνε και τίτλο για θετικά;..:)]..Και μετα αναφέρονται διάφορες χώρες [από τις πιο ψηλές στις πιο χαμηλές απαντήσεις] – αλλα Κύπρος γιοκ…J…Άντε να πιστέψουμε ότι στάλθηκε ένα κείμενο για την γενική δημοσκόπηση – αλλα εστω να μην ρωτήσουν τα τοπικά ΜΜΕ για την κοινή γνώμη στη χώρα τους;. Άσε που εμφανώς και η γενική εικόνα προσπαθούσε να πουλήσει μια άποψη. Τωρα φιλτράρονται και τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων όπως το ευρωβαρόμετρο;…Όπως και τα ΜΜΕ ετσι οι τοπικές δημοσκοπήσεις, είναι πιο πειθήνιες φαίνεται…J…Ένα 62% μάλλον πρέπει να λογοκριθεί…J..Ενώ αν ήταν διαφορετικό- χαμηλό ας πουμε;…J

·          

  • ·         Κατά τα άλλα ιδού και η υφαρπαγή των καταθέσεων του Συνεργατισμού για να σώσουν την ημέτερη τράπεζα: Christos PoutziourisΉρθε και το γλυκό να δέσει ! Θυμάστε την Τράπεζα Πειραιώς μόλις της χάρισαν τα υποκαταστήματα στην Ελλάδα; Ανακοίνωσε δισεκατομμύρια κέρδη . Πείραμα δοκιμασμένο δεν αποτυγχάνει. Σύρνουν και μια φράση «από αρνητική υπεραξία» τα κέρδη που δεν καταλαβαίνουν πολλοί και καθάρισαν με το έγκλημα.

«Κέρδη μαμούθ, ύψους €295,9 εκ. ανακοίνωσε για το πρώτο εννιάμηνο του 2018 η Ελληνική Τράπεζα έναντι ζημιών €17,8 εκ. το πρώτο εννιάμηνο του 2017.

Τα αποτελέσματα εννιαμήνου είναι τα πρώτα που περιλαμβάνουν την επίδραση της απορρόφησης του «καλού» ενεργητικού της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας.

Το κέρδος του 9μήνου συμπεριλαμβάνει την αρνητική υπεραξία ύψους €297,9 εκ. που προκύπτουν από την απόκτηση, η οποία αποτελείται από τη διαφορά μεταξύ της καθαρής αξίας της αποκτηθείσας περιμέτρου ύψους €247 εκ. και του αντιτίμου ύψους €74,2 εκ. που η Ελληνική Τράπεζα συμφώνησε να καταβάλει στην πρώην ΣΚΤ και την εφαρμογή λογιστικών προτύπων βάσει των οποίων αναγνωρίζεται άμεσα η αξία των μελλοντικών εσόδων, εξαιρουμένων των χρεώσεων, που μπορεί να προκύψουν από το σχέδιο προστασίας περιουσιακών στοιχείων (ΣΠΠΣ).

Παράλληλα σημειώνεται ότι μετά την απόκτηση, αυξήθηκε η αξία των κυπριακών κυβερνητικών ομολόγων (ΚΚΟ) που έχουν αγοραστεί. Σημειώνεται ότι η Ελληνική Τράπεζα είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος ΚΚΟ, κατέχοντας €4,6 δισ., δηλαδή περίπου το 20% του χρέους της κυπριακής κυβέρνησης.

Σε ανακοίνωση του ΧΑΚ αναφέρεται ότι η μετοχή της Ελληνικής επιστρέφει αύριο 20 Δεκεμβρίου σε διαπραγμάτευση, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.»
https://www.stockwatch.com.cy/el/article/trapezes/elliniki-kerdi-mamoyth-meta-ton-synergatismo?fbclid=IwAR18ecv6XTPPcJi1bO0q90lm5XSu0V496GYKsHBi-21fYj_tPuFR4RpyxSA

  • ·   Και ας πάμε και στην Κεντρική που ότι φαίνεται στήνονται σενάρια για διορισμούς που θα εντάξουν και αυτό το θεσμό υπό τον πλήρη έλεγχο [η Γιωρκάτζη κρατούσε και κάποιες ισορροπίες, αφού την άφησα ξεκρέμαστη στην αρχή]... Φημολογείται ότι κάποιος κύριος Άγγελος Γρηγοριάδης της [“partner της KPMG”] και ημέτερος των Αναστασιάδη – Αβέρωφ προβάρεται για διορισμό σε ανώτερα πόστα στην Κεντρική [διοικητής, εκτελεστικός διευθυντής κοκ – θα φανεί που θα κάτσει πιλια και με τις άλλες εξυπηρετησεις που πρέπει να διασφαλίσει το κυβερνών σύμπλεγμα παροχής υπηρεσιών]…
    Μια τέτοια κίνηση όμως θα είναι και σύγκρουση συμφερόντων αφού η σύζυγος του έχει υψηλόβαθμη θέση στην Κεντρική…Ένα παραδειγμα: η σύζυγος, από ότι ακούστηκε, διεκδικουσε μια ανωτερη θεση, [
    Assistant Director], αλλά δεν δικαιωθηκε [μετά από αμφισβήτηση της προαγωγής] και υποβαθμίστηκε σε «κατώτερη» θέση – σημαντική μεν, αλλά όχι αυτή που ήθελε. Και αναμένει προφανώς να πάρει την προαγωγή που δεν πήρε... Τώρα όμως, αν ο σύζυγος είναι σε ανώτερη θέση και μπορεί να επηρεάσει για τα συμφέροντα της... οικογένειας; ... Κάποτε θα πρέπει να αρχίσουν να σέβονται και τους νόμους, και τους κανονσιμούς για αποφυγή της σύγκρουσης συμφερόντων, δεν είναι;… Θα αναμένουμε και θα δούμε…

·          
  • ·         Θεσμικά είναι απαραίτητη πια η κοινωνική συμμαχία για άμυνα των θσεμών απέναντι στο καθεστώς ημετεροκρατίας του ΔΗΣΥ…Τώρα για τα γενικότερα κίνητρα διορισμών και το μοναδικά καθοριστικό προσόν που απαιτείται [να είναι κανείς ημέτερος, υπάκουος και εξυπηρετικός της νυν εξουσίας] είναι κάτι που η νομοθετική εξουσία [αφού από ότι φαίνεται και η δικαστική άρχισε να δείχνει συμπτώματα ελεγχόμενης πια] θα πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά.
    Πρέπει να βρεθεί ένας μηχανισμός ελέγχου αυτής της διάχυτης πια σύγκρουσης συμφερόντων… Το θέμα δεν είναι πόσο καλοί ή κακοί ειναι οι βουλευτές – το θέμα είναι θεσμικό. Η εκτελεστική εξουσία φαίνεται να έχει ξεφύγει πια όσον αφορά την διαπλοκή και είναι θεσμική υποχρέωση της βουλής να βάλει όρια έλεγχο στην ασυδοσία… Θα δείξει…

·          
·         Ο Eastmed, η αποχώρηση των Αμερικάνων από την Συρία και η πραγματικοτητα της γεωπολιτικης στην Ανατολικη Μεσόγειο: οι αμερικανοί δέχθηκαν τις θέσεις της Τουρκίας στη Συρία και έστειλαν ένα πρέσβη παρηορκάς στην προεκλογική τριμερή των αγωγών φαντασίωσης.. Η σύνοδος για τον Eastmed είχε όλα τα στοιχεία του προεκλογικού θεάματος [για Νετανιαχου και Τσίπρα] και του σκέτου θεάματος που αναζητά λόγο ύπαρξης, του Johnnie Walker. Η πλειοψηφία των ΜΜΕ προσπάθησε να δώσει εικόνα επιτυχίας όπως απαιτούσαν προφανώς οι οδηγίες των ιδιοκτητών και οι κατευθύνσεις των αρχισυντακτών.

Ο Φιλελεύθερος λ.χ. ήταν κωμικός στο πρωτοσέλιδο – μας πληροφορούσε στο υπότιτλο ότι οι 3 χώρες «υπέγραψαν» και σε άλλο παραδίπλα πρωτοσέλιδο ανακοινωνόταν ότι ..θα υπογραφόταν κάτι το 2019 [«πρώτο τρίμηνο του 2019 οι υπογραφές..»]. Να συμπέσει προεκλογικά με τις εκλογές σε Ελλάδα και Ισραήλ. Το ότι το όλο εγχείρημα είναι αμφίβολης βιωσιμότητας, το ότι αποτελεί ουσιαστικά προτζεκτ του Ισραήλ και των συμφερόντων του που θα εξυπηρετούνται στο πρώτο στάδιο [και θα φανεί αν θα ακολουθήσουν και αλλα σταδια] προσπεράστηκε στο θέαμα που θύμιζε αεροπλανάκια πάνω από τη Κύπρο σε «εθνικη επέτειο» γειτονικου κρατους.

Η πραγματικότητα ήταν όμως πολύ πιο βροντερή – την ιδια εβδομαδα ο Τραμπ ανακοίνωσε απόσυρση από την Συρία, ενώ τα ελεγχόμενα ε/κ ΜΜΕ και ο Ιγνατίου του Φιλελεύθερου [μαζί με την απορριπτική ομάδα της αρχισυνταξίας] σκίζονταν από χαρα γιατί ο Αμερικάνος πρέσβης θα ήταν στην τριμερή. Και άρα θα επιβεβαιωνοταν το χαζό θέαμα-σεναριο του Ιγαντιου ότι οι ΗΠΑ θα στρέφονταν προς την ..Κύπρο, Ελλάδα, Ιορδανια κοκ ήταν καλύτεροι σύμμαχοι από την Τουρκία…Τουλάχιστον ο Πιμπίσιης στην στήλη του φάνηκε να κατανοεί το φουσκοειδές του όλου θεάματος.

Οι ΗΠΑ αποχωρούν από την Συρία και γιατί είναι πια εγκλωβισμένες εκεί [με τον συριακό στρατό και την ρωσική αεροπορία νότια και δυτικά και την Τουρκία βόρεια – και τους φιλο-ιρανούς του Ιρακ ανατολικα] αλλά και γιατί εκείνος ο πόλεμος [για ανατροπη του κοσμικου καθεστωτος και μονιμο εμφύλιο στην Συρία] χάθηκε από καιρό. Και η αμερικανική πολιτική δεν είναι ανόητη για να τα βάλει με την Τουρκία. Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ επέλεγαν Τουρκία αντί τους κούρδους όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο. Και τα ψώνια εδώ κάτω περιμένουν ότι οι ΗΠΑ θα τρέξουν να τους στηρίξουν σε πραγματική αντιπαράθεση με την Τουρκία…

   
·         Οι διεθνείς προεκτάσεις της αποχώρησης των αμερικανών συμβούλων από τη Συρία με φόντο την παγκόσμια πολιτική. Ουσιαστικά ο Τραμπ εκτός από το γεγονός ότι ήταν  διακηρυγμένη θέση του η απόσυρση [και χρήσιμη για να βραχυκυκλώνει τους αντίπαλους του] επέλεξε να αποφύγει την σύγκρουση με την Τουρκία η οποία έθετε σαν όρο τον τερματισμό της στήριξης των κούρδων της Συρίας από τις ΗΠΑ…
Μετά από την αποτυχία της αμερικανικης εισβολής στο Ιράκ να κατασκευάσει το καθεστως υποτελειας που υπόσχονταν τότε οι νεοσυντηριτικοί, και την άνοδο του Ιράν σαν συνέπεια, με την ήττα τωρα των ισλαμιστων που χρηματοδοτουσαν οι ΗΠΑ στην Συρία, τα αδιέξοδα της Σαουδικής Αραβίας και τον απομονωτισμό του Ισραήλ στην περιοχή, οι ΗΠΑ δεν έχουν συμμάχους που να είναι παράγοντες στην περιοχή…

Και η κίνηση Τραμπ σε αυτό το πλαίσιο ήταν ρεαλιστική – αποσυνδέται από ένα πεδιο που προκαλεί κόστος, και προσπαθεί να διατηρήσει την επαφή με την περιφερειακή δύναμη: την Τουρκία... Αν έβλεπε κανείς την μεγάλη εικόνα η πραγματική τριμερής των τελευταία εβδομάδων του Δεκεμβρίου του 2018 ήταν η συνάντηση Ρωσίας – Τουρκίας – Ιράν για την Συρία, με το θεαματακια των Νετανιάχου – Τσίπρα – Αναστασιάδη να είναι συνοικιακή συνάντηση για καφέ… Και αν κανείς ήθελε να δει το ευρύτερο πλαίσιο στο παγκόσμιο σύστημα, οι Ρώσοι αυτήν την περίοδο έστειλαν αεροπλάνα στην Βενεζουέλα σαν συμβολική στήριξη και άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη/πληροφορία για ρωσική βάση στην Βενεζουέλα.

Είναι ανοικτό το παιχνίδι πια σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν έχει νόημα να είσαι, όπως οι ΗΠΑ, πρώην ηγεμονική μεγάλη δύναμη, και να μείνεις εγκλωβισμένη σε περιοχή της Μέσης Ανατολής, για να προωθεις χαζοχαρούμενα θεάματα για τα καμώματα δικηγοράκων με φαντασιώσεις καζίνο σαν το όραμα τους για την πολιτική… Αυτοί είναι δεδομενοι… Σαν γεωπολιτική δύναμη θα μιλάς με την περιφερειακή δύναμη – κράτος που έχει τις βάσεις και τον χώρο των αγωγών... και οι άλλοι θα πουλούν καραμέλες σαν ανταποκριτές στις ΗΠΑ ή σαν ιθαγενείς που περιμένουν τον ..στόλο…
J


  • ·       Και επειδή «η τριμερής» με την παρουσία αμερικάνου πρέσβη, πέρα από τις χαζοχαρούμενες αποικιακές νοσταλγίες [τώρα ο Άριστος του Φιλελεύθερου είναι με τους αγγλοαμερικανούς – οπως και ο Ιγνατίου που πουλά ότι ν’α