One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Yesterday — February 27th 2020Your RSS feeds

6 του Μάρτη, η πρώτη φεμινιστική απεργία στην Κύπρο;

By puk
Μια “ανεξάρτητη” πρωτοβουλία ξεκίνησε γύρω στις 14 του Φλεβάρη και καλεί σε μονόωρη (11.00-12.00) στάση εργασίας όλες τις γυναίκες, εργαζόμενες και μη, στις 6 του Μάρτη. Μια «απρόσωπη γυναίκα» είναι το σύμβολό της πρωτοβουλίας, αλλά τελικά στηρίζεται από τα πρόσωπα του κατεστημένου (κόμματα, θεσμούς και πολιτικούς) που στην ουσία αυτοί προκαλούν ή είναι συνυπεύθυνοι για […]
Before yesterdayYour RSS feeds

Σ. Σαγουάντ: «Να παλέψουμε για ένα νέο εργατικό κόμμα & την ανατροπή του καπιταλισμού» (βίντεο)

By puk
Την περασμένη Δευτέρα 17 Φλεβάρη, πραγματοποιήθηκε στην πόλη Τακόμα της πολιτείας της Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ συγκέντρωση 17.000 υποστηρικτών του Μπέρνι Σάντερς, στην οποία ήταν καλεσμένη και η σ. Σάμα Σαγουάντ για να απευθύνει χαιρετισμό. Η Σάμα Σαγουάντ επανεκλέχθηκε τον Νοέμβρη του 2019 στο Συμβούλιο του Σιάτλ ως ανεξάρτητη υποψήφια με τη Σοσιαλιστική Εναλλακτική (Socialist Alternative – αδελφή οργάνωση […]

Η εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς προκαλεί ρίγη στο πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ

By puk
Ήρθε τελικά η ώρα το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ και του Δημοκρατικού Κόμματος να αντιμετωπίσουν αυτό που φοβούνταν. Ο Μπέρνι Σάντερς, με τις διαδοχικές νίκες του στις προκριματικές σε Αϊόβα και Νέο Χάμσάιρ, έγινε το φαβορί στις εσωκομματικές διαδικασίες του Δημοκρατικού Κόμματος για το χρίσμα του υποψήφιου προέδρου. Μπορεί να είναι ακόμα πολύ νωρίς, αλλά […]

Επισκόπηση 10/02 -16/02

By Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων

Επισκόπηση 10/02 -16/02
Ρόλο πυροσβέστη εκ νέου η Ζέτα για τα ξενοδοχεία

10/02

Δυναμικά μέτρα επαπειλούνται στον ξενοδοχειακό τομέα δύο μήνες πριν τη νέα τουριστική περίοδο.

Η υπουργός εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου που διαδραμάτισε τον περασμένο Αύγουστο καταλυτικό ρόλο στην επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των δύο μερών, καλείται εκ νέου να αναλάβει ρόλο πυροσβέστη.

Οι πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει η StockWatch αναφέρουν ότι η κ. Αιμιλιανίδου, κρατά στο παρόν στάδιο στάση αναμονής, αλλά δεν αποκλείεται στις προσεχείς μέρες να συγκαλέσει ευρεία μεσολαβητική σύσκεψη των δύο πλευρών στην παρουσία των γενικών γραμματέων της ΣΕΚ και της ΠΕΟ Ανδρέα Μάτσα και Πάμπη Κυρίτση και των προέδρων των δύο συνδέσμων ξενοδόχων ΠΑΣΥΞΕ και ΣΤΕΚ.

Οι συντεχνίες των ξενοδοχοϋπαλλήλων που είναι οργανωμένοι στη ΣΕΚ και στην ΠΕΟ έχουν αποστείλει εδώ και περίπου 15 μέρες, επιστολή στην υπουργό εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου και κατηγορούν τους ξενοδόχους ότι παραβιάζουν εξόφθαλμα πρόνοιες της συλλογικής σύμβασης ως προς δύο σημεία:

Τον υπολογισμό της ενσωμάτωση της μονάδας υπηρεσίας στο βασικό μισθό και τιμάριθμο με βάση τα δύο ημερολογιακά έτη, 2018 και 2019, όπως έχει συμφωνηθεί και προβλέπεται στη σύμβαση και στην ενσωμάτωση της χαριστικής μονάδας (exgratia) η οποία καλύπτει τους υπαλλήλους οι οποίοι εργοδοτούνται σε ξενοδοχειακές μονάδες που λειτουργούν εποχικά και όχι καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Οι συντεχνίες ισχυρίζονται ότι με βάση τους μισθούς Ιανουαρίου που έχουν παραχωρηθεί στα μέλη τους, προκύπτει ότι αρκετές ξενοδοχειακές μονάδες δεν έχουν εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα, ούτε και τη σχετική φόρμουλα που προβλέπει η σύμβαση, με αποτέλεσμα οι απολαβές του προσωπικού να είναι χαμηλότερες.

«Η παραβίαση της συλλογικής σύμβασης στο σκέλος των απολαβών αποτελεί ποινικό αδίκημα με βάση το νόμο», υποστηρίζει  ο γγ της ομοσπονδίας ξενοδοχοϋπαλλήλων της ΣΕΚ Μίλτος Μιλτιάδους.

Επισημαίνει ότι αυτή η παραβίαση είναι εξόφθαλμη και παρέχει το δικαίωμα στη συνδικαλιστική πλευρά να λάβει δυναμικά μέτρα χωρίς οποιεσδήποτε εσωτερικές διαδικασίες.

Οι συντεχνίες επικρίνουν την εργοδοτική πλευρά ότι παρερμηνεύει πρόνοιες της σύμβασης σε βάρος των απολαβών των μελών τους παρά το γεγονός ότι η ίδια υπουργός είχε δώσει διευκρινίσεις και απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που είχαν θέσει οι ξενοδόχοι επί όλων των επίμαχων προνοιών, με αποτέλεσμα η συλλογική σύμβαση που ήταν προγραμματισμένη να υπογραφεί τον περασμένο Σεπτέμβρη συνομολογήθηκε τελικά τον περασμένο Δεκέμβριο.

«Είναι ανυπόστατοι οι ισχυρισμοί των συντεχνιών» δηλώνει η ηγεσία των ξενοδόχων και τις επικρίνει ότι δεν σεβάστηκαν την υπογραφή τους σε μία συλλογική σύμβαση της οποίας η συμφωνία ήταν αποτέλεσμα πολύμηνων προσπαθειών της υπουργού εργασίας.

Οι ξενοδόχοι υποστηρίζουν ότι εφαρμόζουν ακριβώς αυτό το οποίο έχει συμφωνηθεί και έχει ερμηνεύσει η ίδια υπουργός στο πλαίσιο σειράς επαφών που είχαν οι δύο πλευρές μαζί της κατά τις οποίες είχαν δοθεί διευκρινίσεις και απαντήσεις σε όλες τις απορίες που είχαν προκύψει μετά την καταρχήν συμφωνία.

Του Λεύκου Χρίστου

πηγή: Stockwatch


ΕΤΥΚ: Η Ελληνική δεν έδωσε προσαυξήσεις, ΑΤΑ

11/02

Η Ελληνική Τράπεζα δεν παραχώρησε την ετήσια προσαύξηση και την ΑΤΑ τον Ιανουάριο όπως όφειλε, αναφέρει η ΕΤΥΚ σε εγκύκλιο της.

«Υπενθυμίζουμε ότι ούτε το 2019 έχουν παραχωρηθεί αλλά η τράπεζα μέσω του διευθύνοντος συμβούλου και άλλων διευθυντικών στελεχών, σας έλεγαν αλλά και δημόσια σε ανακοινώσεις / συνεντεύξεις κτλ ότι αποφάσισαν (αυθαίρετα μεν) να δίνουν ετήσια προσαύξηση με δική τους φόρμουλα που όμως το σύνολο κόστους θα ήταν και μεγαλύτερο», σημειώνει.

«Αυτό ουδέποτε έγινε αφού το 2019 έδωσαν κάποιες αυξήσεις και αγνόησαν την υποχρέωση να δώσουν σ’ όλο το προσωπικό αύξηση 1,5% λόγω ΑΤΑ» υποστηρίζει η ΕΤΥΚ τονίζοντας ότι η τράπεζα καταπάτησε τις συλλογικές συμβάσεις σε πάρα πολλά σημεία.

«Κυριότερα η εκμετάλλευση σχεδόν 500 εκτάκτων υπαλλήλων που δουλεύουν δίπλα μας καθημερινά, έχουν γίνει ένα μαζί μας, καλύπτουν μόνιμες ανάγκες και η Τράπεζα αρνείται να τους μονιμοποιήσει όπως έχει υποχρέωση (με τη συμπλήρωση 12 μηνών υπηρεσίας)», αναφέρει.

«Αντίθετα με έπαρση τονίζει η ίδια η Διοίκηση αλλά και γνωστά Διευθυντικά στελέχη ότι θα τους αφήνουν μέχρι 30 μήνες και θα τους απολύσουν προχωρώντας στην πρόσληψη άλλων».

Σύμφωνα με την εγκύκλιο, η ΕΤΥΚ δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί ετσιθελικές αποφάσεις, γι’ αυτό προχώρησε στην κατάθεση ποινικών αγωγών λόγω μη παραχώρησης των ετήσιων προσαυξήσεων και ΑΤΑ, ενώ και για πολλές άλλες περιπτώσεις έκανε καταγγελία στο υπουργείο εργασίας (μονιμοποίηση εκτάκτων, ωφελημάτων που προβλέπουν οι συμφωνίες π.χ. επιπλέον προσαυξήσεις λόγω καθηκόντων και προσόντων οδοιπορικών κ.τ.λ.).

Εκπρόσωπος της Ελληνικής Τράπεζας αναφέρει στη StockWatch ότι «για ακόμη μία φορά καλούμε την ΕΤΥΚ να έρθει στο τραπέζι του διαλόγου για το καλό των υπαλλήλων».

πηγή: Stockwatch


Καταγγέλλει ΚΤ στο υπουργείο εργασίας η ΕΤΥΚ

11/02

Για μονομερείς ενέργειες που θέτουν σε αμφισβήτηση τα δικαιώματα των υπαλλήλων και για παραβίαση συμφωνιών κατήγγειλε η ΕΤΥΚ την Κεντρική Τράπεζα, στο υπουργείο εργασίας.

Σε σχετική ανακοίνωση της ΕΤΥΚ προς τα μέλη της, αναφέρεται ότι «έχουμε με έκπληξη πληροφορηθεί, από την εφημερίδα της Δημοκρατίας, ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της Κεντρικής Τράπεζας, έχει προχωρήσει μονομερώς σε διαφοροποίηση του Κανονισμού 8 των Περί Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου (Όροι Υπηρεσίας) Οδηγιών, χωρίς να προηγηθεί καμιά συζήτηση με την Οργάνωσή μας, ως όφειλε».

Σημειώνεται ότι «η μονομερής αυτή ενέργεια της Τράπεζας, συνιστά παραβίαση των μεταξύ μας συμφωνιών, αφού ο συγκεκριμένος κανονισμός αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συμφωνίας στο παρελθόν (2004), και η μονομερής αλλαγή του φέρνει σε δυσμενέστερη θέση το σύνολο του υφιστάμενου προσωπικού σε σχέση με τον υφιστάμενο».

Η ΕΤΥΚ αναφέρει ότι έχει ήδη καταγγείλει τη μονομερή ενέργεια της Τράπεζας στο υπουργείο εργασίας με κοινοποίηση στην Κεντρική Τράπεζα,  ζητώντας την άμεση παρέμβασή του.

«Οι εργασιακές σχέσεις καλλιεργούνται με καλή θέληση και συνεργασία και αναμένουμε πως η νέα Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας θα κινηθεί στην πράξη προς αυτή την κατεύθυνση, έστω και τώρα, αποφεύγοντας άσκοπες και επιζήμιες αντιπαραθέσεις» σημειώνεται στην ανακοίνωση.

Η γενική γραμματεία, απευθυνόμενη προς τα μέλη της ΕΤΥΚ αναφέρει ότι «γνωρίζουμε, πως τα τελευταία χρόνια, λόγω πολλών συγκυριών και ιδιαίτερα της οικονομικής κρίσης, έχετε ταλαιπωρηθεί και εξακολουθείτε να βρίσκεστε κάτω από πίεση, ενώ τα εργασιακά προβλήματα έχουν πληθύνει λόγω ακριβώς αυτών των καταστάσεων αλλά και της αδράνειας/αδιαφορίας που επιδείχθηκε από τις Διοικήσεις στο παρελθόν, με αποτέλεσμα  να έχουμε σήμερα να αντιμετωπίσουμε πάρα πολλές εκκρεμότητες που τείνουν, αν δεν επιλυθούν σύντομα, να «δηλητηριάσουν» περεταίρω το κλίμα».

«Αυτό που σήμερα χρειάζεται, είναι η ομαδικότητα και η μεταξύ σας αλληλοστήριξη.  Ο διαχωρισμός του προσωπικού σε ομάδες (που συνήθως είναι επιδίωξη της εργοδοτικής πλευράς) πρέπει να σταματήσει να καλλιεργείται, ειδικά σήμερα.  Αυτού του είδος ο διαχωρισμός φέρνει με μαθηματική ακρίβεια την αποτυχία», προστίθεται.

Σημειώνεται ότι η γενική γραμματεία θα χειριστεί το θέμα ως επείγον και θα τηρεί ενήμερα τα μέλη για τις εξελίξεις και πως εάν κριθεί αναγκαίο, σε συνεργασία με την κλαδική επιτροπή, θα πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση για λήψη των αναγκαίων αποφάσεων.

πηγή: Stockwatch


Προβληματισμός για την πρόωρη δημοσίων υπαλλήλων

13/02

Τους προβληματισμούς της αναφορικά με την εφαρμογή του σχεδίου πρόωρης αφυπηρέτησης δημοσίων υπαλλήλων παραθέτει η Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων, σε επιστολή προς τον υπουργό οικονομικών Κωνσταντίνο Πετρίδη.

 Η ΟΕΒ εκφράζει την εκτίμηση ότι μικρό μέρος των δικαιούχων θα ενταχθεί στο σχέδιο αυτή τη φορά, ωστόσο προειδοποιεί για τη δημιουργία προηγούμενου και για αύξηση του κόστους για το κράτος σε περίπτωση που τέτοιο σχέδιο επαναληφθεί στο μέλλον.

Στην επιστολή που υπογράφει ο γενικός διευθυντής της ΟΕΒ Μιχάλης Αντωνίου, υποστηρίζεται ότι το σχέδιο δεν πρέπει να εφαρμοστεί πριν την υλοποίηση βασικών μεταρρυθμίσεων στη δημόσια υπηρεσία, την τοπική αυτοδιοίκηση και την Εκπαίδευση.

Ταυτόχρονα, τονίζεται ότι «σε περίπτωση που η πορεία εφαρμογής του σχεδίου είναι μη αναστρέψιμη, επιβάλλεται η εισαγωγή δικλείδων ασφαλείας και σύνδεση του σχεδίου με όρους και προϋποθέσεις που θα επιφέρουν στον φορολογούμενο πραγματικό οικονομικό και κοινωνικό όφελος».

Στην επιστολή αναφέρεται ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της Δημοκρατίας επιχειρείται να εισαχθεί σχέδιο πρόωρης αφυπηρέτησης στο δημόσιο και υποστηρίζεται ότι δημιουργείται προηγούμενο, το οποίο το κράτος ενδεχομένως να βρει μπροστά του σε λίγα χρόνια.

Μηδενίζεται το όφελος σε ορίζοντα 20ετίας

Η ΟΕΒ αναφέρεται και στα αποτελέσματα δικών της υπολογισμών σε σχέση με το οικονομικό όφελος που θα προκύψει για το κράτος από την εφαρμογή του σχεδίου.

Όπως σημειώνεται, σε περίπτωση που όλοι όσοι έχουν συμπληρωμένη υπηρεσία 400 μηνών ασκήσουν το δικαίωμα πρόωρης αφυπηρέτησης μόλις προσφερθεί η δυνατότητα, το δημόσιο θα έχει οικονομικό όφελος €65 εκ. σε ορίζοντα πέντε ετών, το οποίο προκύπτει από την διαφορά του μισθού όσων θα έχουν φύγει, με τον μισθό όσων θα έχουν προσληφθεί. Γίνεται, όπως αναφέρεται, η υπόθεση ότι όσοι φύγουν θα αντικατασταθούν με ίσο αριθμό στις ίδιες θέσεις εργασίας.

Εντούτοις, προστίθεται ότι για το κράτος υπάρχει το κόστος απώλειας του πέναλτι το οποίο υπολογίζεται στα 30 εκ. εάν όλοι οι δικαιούχοι κάνουν χρήση του σχεδίου. Αυτό όπως αναφέρεται οδηγεί σε καθαρό όφελος για το κράτος, της τάξης των 35 εκ.

«Το εν λόγω όφελος ωστόσο, θα μηδενιστεί σε χρονικό ορίζοντα περίπου 20 ετών», σύμφωνα με την ΟΕΒ που εξηγεί ότι «αυτό θα γίνει κυρίως μέσα από τις προαγωγές και αναβαθμίσεις αλλά και μέσα από το γεγονός ότι όλοι όσοι εισέλθουν στο δημόσιο, θα εισέλθουν μέχρι και πέντε χρόνια νωρίτερα απ’ ότι θα εισέρχονταν χωρίς το σχέδιο πρόωρης αφυπηρέτησης».

Μετά την αναδιοργάνωση και με φειδώ η πλήρωση θέσεων

Η ΟΕΒ χαρακτηρίζει επιβεβλημένη, σε περίπτωση εφαρμογής του σχεδίου, την εξαιρετικά επιλεκτική πλήρωση θέσεων που θα κενωθούν και αυστηρά μόνο όπου αυτό είναι αντικειμενικά αναπόφευκτο.

Τονίζει ότι πριν από την έναρξη της διαδικασίας αναπλήρωσης θέσεων που θα κενωθούν, θα πρέπει να προηγηθεί ταχεία αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα και δημιουργία ενός νέου οργανογράμματος στη βάση της ψηφιοποίησης των λειτουργιών του.

Προστίθεται ότι η σύσταση του υφυπουργείου ψηφιακής πολιτικής και η επιτάχυνση της ψηφιοποίησης της δημόσιας διοίκησης που θα προκύψει μέσα από αυτό, θα οδηγήσει σε λιγότερες αριθμητικά ανάγκες για νέες προσλήψεις και σε προσλήψεις σε διαφορετικές ειδικότητες από αυτές που θα κενωθούν.

Σημειώνεται ότι αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο για θέσεις που θα κενωθούν στις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης ενόψει της μεταρρύθμισης και της συγχώνευσης δήμων ή και κοινοτήτων και πως κυρίως στην εκπαίδευση, θα πρέπει να είναι προσεκτική η ανάλυση των αναγκών των ειδικοτήτων που θα κληθούν να αντικαταστήσουν αυτούς που θα έχουν φύγει και πως οι νέες προσλήψεις θα πρέπει να συνδεθούν με τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης.

Προειδοποίηση για αυξημένο κόστος επανάληψης

Η ΟΕΒ σημειώνει στην επιστολή της ότι η κατάργηση του αναλογιστικού πέναλτι για την εφαρμογή ενός σχεδίου πρόωρης αφυπηρέτησης το 2020, επτά χρόνια μετά την εισαγωγή του δεν θα έχει σοβαρό κόστος, ιδιαίτερα αφού η ομοσπονδία αναμένει ότι για μια σειρά από λόγους, μόνο μικρό μέρος των δικαιούχων θα ενταχθεί στο σχέδιο.

«Ωστόσο, σε περίπτωση επανάληψης ενός τέτοιου σχεδίου πρόωρης αφυπηρέτησης μετά από μερικά χρόνια, το κόστος για το κράτος θα αυξηθεί κατακόρυφα», προειδοποιεί η ΟΕΒ.

Σημειώνεται ότι «θα πρέπει να μεριμνήσουμε από τώρα που δημιουργείται για πρώτη φορά προηγούμενο, ώστε τα σχέδια αυτού του χαρακτήρα να μην συνιστούν ένα ακόμα όχημα ευνοϊκής μεταχείρισης των προνομιούχων, αλλά να επενεργούν θετικά στο κοινωνικό σύνολο και την οικονομία του τόπου».

Μ.Χ.

πηγή: Stockwatch



  • February 21st 2020 at 09:04

Επισκόπηση 01/02 - 09/02

By Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων
Επισκόπηση 01/02 - 09/02
Αντιδράσεις στην πρόωρη έξοδο 4 χιλ. δημοσίων χωρίς πέναλτι

03/02

Αντιδράσεις φαίνεται να προκαλεί στις τάξεις των εργοδοτών το νομοσχέδιο με το οποίο παραχωρείται η δυνατότητα σε χιλιάδες υπαλλήλους του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα για πρόωρη αφυπηρέτηση χωρίς πέναλτι στη σύνταξη και στο εφάπαξ, το οποίο βρίσκεται ενώπιον της επιτροπής οικονομικών.

Εκπρόσωποι των εργοδοτών αμφισβητούν τη θέση της κυβέρνησης ότι θα προκύψει οικονομικό όφελος από την εφαρμογή του μέτρου και επισύρουν την προσοχή των εμπλεκομένων σε ότι αφορά οποιεσδήποτε αλλαγές σε θέματα συντάξεων.

Σε ότι αφορά την πιθανότητα αντίστοιχης ρύθμισης για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ο γενικός διευθυντής της ΟΕΒ Μιχάλης Αντωνίου, δήλωσε στη StockWatch ότι εάν καταργηθεί το αναλογιστικό πέναλτι που επιβάλλεται στις συντάξεις θα προκύψει ανάγκη είτε για αυξημένες εισφορές, είτε για μείωση των παροχών, είτε για αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης.

«Το κόστος που θα προκύψει, είναι αδύνατον να έχει μηδενική επίδραση», είπε.  Σημείωσε πως «πρέπει να είμαστε προσεκτικοί» και εξέφρασε την άποψη ότι «οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να διαταραχθεί η ισορροπία».

Τόνισε ότι τα εν λόγω ζητήματα είναι εξέχουσας σημασίας και πρέπει να βασίζονται σε αναλογιστικές μελέτες και κοινωνικό διάλογο διότι, όπως ανέφερε, οι επιπτώσεις τους δεν είναι άμεσες αλλά γίνονται αισθητές σε βάθος χρόνου.

Η ρύθμιση προωθήθηκε αρχικά, μετά από διαβήματα των εκπαιδευτικών με σκοπό την ανανέωση των εργαζομένων στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης, ωστόσο οι δυνητικοί υποψήφιοι τους οποίους καλύπτει το νομοσχέδιο ανέρχονται στους 4.088.

Για λανθασμένη φιλοσοφία και λογική κάνει λόγο ο γενικός γραμματέας του ΚΕΒΕ Μάριος Τσιακκής χαρακτηρίζοντας ως «χρυσωμένο χάπι» την εφαρμογή του μέτρου για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

Υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο «διαχωρίζει για μια ακόμα φορά τους πολίτες και τους εργαζόμενους σε προνομιούχους και μη προνομιούχους», αναφέροντας ότι δεν υπάρχει λογική στο να αποχωρείς νωρίτερα, αλλά να παίρνεις πιο πολλά.

«Είτε θα τεθεί ως πρόταση από την κυβέρνηση για να εφαρμοστεί ισότιμα για όλους και να επιμετρηθεί το κόστος και οι οικονομικές προεκτάσεις, είτε θα αποτελεί προκλητική διάκριση μεταξύ εργαζομένων» είπε, υποστηρίζοντας ότι δεν γίνεται να ευνοούμε μόνο μια ομάδα εργαζομένων.

O κ. Αντωνίου σημείωσε ότι η ΟΕΒ μελετά το νομοσχέδιο προβαίνοντας στους δικούς της υπολογισμούς καθώς, όπως ανέφερε, «δεν είμαστε πεπεισμένοι ότι προκύπτει όφελος».

Ανέφερε ότι η ομοσπονδία επιφυλάσσει την τοποθέτηση της σε σχέση με το νομοσχέδιο μετά την επεξεργασία των δεδομένων.

Της Μαρίας Χαμπή

πηγή: Stockwatch


Αναμένουν αντιπρόταση συντεχνιών για συνταξιοδοτικό σχέδιο δημοσίων

03/02

Η κυβέρνηση αναμένει την αντιπρόταση των εκπαιδευτικών Οργανώσεων, της ΠΑΣΥΔΥ και του Συνδέσμου Αστυνομίας σε ό,τι αφορά το νέο συνταξιοδοτικό σχέδιο των δημοσίων υπαλλήλων, δήλωσε στο ΚΥΠΕ ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔ Φίλιος Φυλακτού, μετά το πέρας συνάντησης των συντεχνιών με τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών.

Ο κ. Φυλακτού ανέφερε πως κατά τη σημερινή συνάντηση, το Υπουργείο Οικονομικών επανέλαβε τη θέση της κυβέρνησης και την απόφαση που επαναβεβαιώθηκε τον Ιούλιο 2019 για τη δημιουργία Ταμείου Προνοίας για τους εισερχόμενους μετά το 2011.

Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις, συνέχισε, επανέλαβαν το αίτημα τους για να γίνει συζήτηση και διάλογος στο πλαίσιο των Μεικτών Επιτροπών που έχουν αρμοδιότητα την επίλυση επαγγελματικών διαφορών στη Δημόσια και την Εκπαιδευτική Υπηρεσία και την Αστυνομία, δηλαδή της Μικτής Επιτροπής Προσωπικού (ΜΕΠ), της Μικτής Επιτροπής Προσωπικού Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (ΜΕΠΕΥ) και της Μικτής Επιτροπής Αστυνομίας (ΜΕΠΑ) , με σκοπό στις συγκεκριμένες συζητήσεις που θα γίνουν να κατατεθούν και από την πλευρά των συντεχνιών προτάσεις για ένα νέο συνταξιοδοτικό σχέδιο, το οποίο θα συμπληρώνει και θα διασφαλίζει τα συνταξιοδοτικά ωφελήματα των δημοσίων υπαλλήλων.

«Άρα, εκείνο που αναμένεται από τη δική μας πλευρά, αφού υπάρχει πρόθεση να μελετηθεί η αντιπρόταση που θα καταθέσουν οι συντεχνίες είναι εμείς το συντομότερο δυνατό να καταθέσουμε εμπεριστατωμένη μελέτη με τα στοιχεία που θα προκύψουν. Η πλευρά της Κυβέρνησης επαναβεβαίωσε και ξεκαθάρισε πλέον πέραν πάσης αμφιβολίας ότι στο σχέδιο που θα καταλήξει, όσοι μπήκαν στην Υπηρεσία μετά το 2011 θα καλυφθούν αναδρομικά. Ακόμα και τα άτομα που αφυπηρέτησαν μετά το 2011 χωρίς να πάρουν οποιαδήποτε ωφελήματα ενός επαγγελματικού σχεδίου όταν θα κλείσει το θέμα αυτό, το κράτος και θα τους αποδώσει αναδρομικά ότι δικαιούνται», πρόσθεσε.

Σε σχέση με το σχέδιο που κατατέθηκε παλαιότερα για επαγγελματικό Ταμείο Προνοίας, ο κ. Φυλακτού είπε ότι «άσχετα αν εμείς το αποδεχόμαστε ή όχι, φαίνεται ότι υπήρξε και μια σημαντική αλλαγή όσον αφορά τις συνεισφορές».

«Εκεί που στο προηγούμενο σχέδιο οι συνεισφορές ανέρχονται στο 3% από τον εργοδότη και 3% από τον εργοδοτούμενο, σήμερα φαίνεται ότι είναι 6% με τα νέα δεδομένα που παρουσιάστηκαν. Με αυτά τα δεδομένα, όλες οι συντεχνίες πρέπει το επόμενο διάστημα να κάνουμε τη δική μας αντιπρόταση. Στο πλαίσιο του διαλόγου και της συζήτησης, των τεκμηριωμένων επιχειρημάτων, να γίνει ένα σχέδιο συνταξιοδοτικών ωφελημάτων για τους νεοεισερχόμενους μετά το 2011, το οποίο θα τους διασφαλίζει σημαντικά ωφελήματα που σήμερα με την νομοθεσία δεν υπάρχουν», συμπλήρωσε.

Απαντώντας σε ερώτηση αν η πρόταση των συντεχνιών θα είναι κοινή, ο κ. Φυλακτού είπε ότι η όποια αντιπρόταση πρέπει να είναι κοινή.

«Θα βάλουμε τους αναλογιστές μας να καταλήξουν σε μια εισήγηση προς την Κυβέρνηση για το πως θα διαμορφωθεί το νέο συνταξιοδοτικό σχέδιο των δημοσίων υπαλλήλων», πρόσθεσε.

Σε ερώτηση αν έχει μπει κάποιο χρονοδιάγραμμα στο να κλείσει το συνταξιοδοτικό ζήτημα, ο κ. Φυλακτού είπε ότι «η παράμετρος που έβαλε ο Γενικός Διευθυντής ήταν: Να στείλετε την πρόταση σας να την δούμε και να σας καλέσουμε να συζητήσουμε».

«Άρα για μας, τις συντεχνίες, τίποτα δεν έχει κλείσει ή οριστικοποιηθεί
  και αναμένουμε τον διάλογος για να καταλήξουμε από κοινού στην τελική απόφαση. Εμείς ως συντεχνίες έχουμε υποχρέωση για το καλό των μελών μας όλων, να υποβάλουμε το συντομότερο την αντιπρόταση μας για να αρχίσει η συζήτηση των παραμέτρων ενός νέου συνταξιοδοτικού σχεδίου. Υπάρχει δρόμος και πολλά τα οποία πρέπει να μελετηθούν μέχρι την τελική κατάληξη», κατέληξε.

πηγή: Stockwatch


Στο γενικό εισαγγελέα η μπάλα για υπαλλήλους

03/02

Γνωμάτευση από τον γενικό εισαγγελέα σε σχέση με τη συνταγματικότητα της μετατροπής των περίπου 5.000 υπαλλήλων αορίστου χρόνου στη δημόσια υπηρεσία, σε μόνιμους, θα ζητήσει το υπουργείο οικονομικών, όπως ανέφερε ο αρμόδιος υπουργός Κωνσταντίνος Πετρίδης.

 Η κοινοβουλευτική επιτροπή οικονομικών εξέτασε σήμερα δύο ξεχωριστές προτάσεις νόμου, μία του βουλευτή της Αλληλεγγύης Μιχάλη Γιωργάλλα και μία των βουλευτών του ΔΗΣΥ, Γεώργιου Γεωργίου, Δημήτρη Δημητρίου και των βουλευτών του ΔΗΚΟ Πανίκου Λεωνίδου, Μαρίνου Μουσιούττα και Χριστιάνας Ερωτοκρίτου.

Οι προτάσεις αποσκοπούν στο να καταστούν οι αορίστου χρόνου μόνιμοι υπάλληλοι.
 
«Επί της πολιτικής υφής συμφωνούμε πλήρως», ανέφερε ο κ. Πετρίδης μιλώντας ενώπιον της επιτροπής, προσθέτοντας πως υπάρχει μια στρέβλωση που δημιουργήθηκε ενδεχομένως από κακές πρακτικές του παρελθόντος.
 
«Οι υπάλληλοι αυτοί δεν έχουν καθεστώς ανέλιξης και πέραν της ανισότητας δημιουργούνται επιχειρησιακές και λειτουργικές στρεβλώσεις στη δημόσια υπηρεσία», ανέφερε.


Σημείωσε ότι «εμείς συμφωνούμε. Το σκέλος είναι νομικό και πρέπει να διευκρινιστεί νομικά. Αν υπάρχει νομική καθαρότητα και είναι εντάξει εμείς το στηρίζουμε», είπε και έθεσε δύο προϋποθέσεις.
 
Η πρώτη είναι ότι οι θέσεις αυτές θα αντικαταστήσουν μόνιμες θέσεις στο δημόσιο για δημοσιονομικούς λόγους και δεύτερη προϋπόθεση ότι αυτή η εφάπαξ διευθέτηση θα τερματίσει τη στρέβλωση της πρόσληψης υπαλλήλων αορίστου χρόνου.
 
Ο πρόεδρος της επιτροπής δημόσιας υπηρεσίας (ΕΔΥ) Γιώργος Παπαγεωργίου είπε πως η θέση όπως διατυπώθηκε από τον υπουργό οικονομικών είναι ορθή, νοουμένου ότι εξευρεθεί νόμιμος τρόπος για να γίνει.
 
«Έχουμε 4.000 ίσως και 5.000 υπαλλήλους που κάνουν την ίδια δουλειά, μπορεί να κάνουν και καλύτερη δουλειά, αλλά δεν έχουν τα ίδια ωφελήματα. Το θέμα είναι καθαρά νομικό», είπε.
 
Συμφωνία εξέφρασε και ο γενικός γραμματέας της ΠΑΣΥΔΥ Γλαύκος Χατζηπέτρου, λέγοντας ότι είναι ανάγκη το θέμα να ρυθμιστεί.

Επεσήμανε ότι το όλο ζήτημα ρυθμίζεται με πρόταση νόμου και άρα πρέπει η κυβέρνηση να το επιτρέψει, προσθέτοντας πως υπάρχει νομολογία από την Ελλάδα, που καθορίζει ότι είναι στις εξουσίες του κράτους να ρυθμίζει θέματα της δημόσιας υπηρεσίας.
 
Αρνητικά έναντι της προτεινόμενης ρύθμισης τάχθηκε η ελεγκτική υπηρεσία, αναδεικνύοντας τη νομική πτυχή του ζητήματος.
 
Ερωτηματικά εκφράστηκαν για το κατά πόσον η Νομική Υπηρεσία θα αποφανθεί επί της συνταγματικότητας, εφόσον πρόκειται για προτάσεις νόμου, με τον εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας να σημειώνει πως αν κληθεί ο γενικός εισαγγελέας, θα παραστεί για να δώσει τη γνωμάτευσή του.
 
Ο κ. Πετρίδης ανέφερε πως αν αυτό επιζητεί η επιτροπή τότε θα ζητηθεί γνωμάτευση από τη Νομική Υπηρεσία για το θέμα.
 
Ο πρόεδρος της επιτροπής Άγγελος Βότσης σε δηλώσεις μετά το πέρας της συνεδρίας της επιτροπής ανέφερε ότι συμφωνεί με αίτημα από το υπουργείο οικονομικών να κληθεί ο γενικός εισαγγελέας για να δώσει την άποψη της Νομικής Υπηρεσίας.
 
Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Ονούφριος Κουλλά, είπε πως είναι πολιτική βούληση τόσο του ΔΗΣΥ όσο και της κυβέρνησης να αρθούν οι στρεβλώσεις που έχουν δημιουργηθεί, σημειώνοντας ότι θα πρέπει να διευκρινιστεί το νομικό ζήτημα.

Σημείωσε όμως πως υπάρχουν δύο προϋποθέσεις, ότι δεν πρόκειται για αύξηση των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά κατάληψη κενών θέσεων και δεύτερον, όπως το έθεσε και ο ΥΠΟΙΚ, να βρεθούν τρόποι να κλείσει η στρόφιγγα της δημιουργίας νέων υπαλλήλων αορίστου χρόνου.

Από την πλευρά του, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, Μαρίνος Μουσιούττας είπε πως το υπουργείο θα ζητήσει την άποψη της Νομικής Υπηρεσίας επί της νομικής πτυχής και ότι η συζήτηση θα συνεχιστεί σε τρεις βδομάδες.

«Επιτέλους πρέπει να εγκύψουμε σε αυτό το θέμα και να μην υπάρχουν υπάλληλοι διαφόρων κατηγοριών», είπε.

Ο βουλευτής της Αλληλεγγύης, Μιχάλης Γιωργάλλας, είπε πως η πρόταση του κόμματος αποσκοπεί στην ομοιόμορφη και ισότιμη θεσμική μεταχείριση των εργαζομένων με αυτό το καθεστώς.
 
«Θα αναμένουμε την άποψη του γενικού εισαγγελέα για τη συνταγματικότητα στη δική μας προσέγγιση με την ελπίδα ότι θα επιλύσουμε ένα σοβαρό χρονίζον ζήτημα», κατέληξε.

Της Ηρώς Ευθυμίου

πηγή: Stockwatch


Απαιτούν βελτίωση χαμηλών συντάξεων 

05/02

Απαίτηση της ΕΚΥΣΥ είναι να βελτιωθούν οι χαμηλές συντάξεις ούτως ώστε να μην υπάρχουν συνταξιούχοι με εισοδήματα κάτω από το όριο της φτώχειας, ανέφερε κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης των συνταξιούχων  Δαλίου, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου,  ο Γ.Γ. της ΕΚΥΣΥ Κώστας Σκαρπάρης.

«Να καταργηθεί το άδικο και ισοπεδωτικό πέναλτι 12% που επιβάλλεται στους συνταξιούχους 63 χρονών, να επανέλθει το πασχαλινό επίδομα στα επίπεδα και κριτήρια του 2012 και να αντιμετωπιστούν άμεσα τα προβλήματα που παρουσιάζονται  στο ΓεΣΥ και επηρεάζουν τους ηλικιωμένους», είπε ο κ. Σκαρπάρης, σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωσητης ΕΚΥΣΥ.
 
Οι συνταξιούχοι Δαλιού, προστίθεται, αφού ενημερώθηκαν και για τη δράση και για τους άμεσους στόχους της Οργάνωσης τους για επανάκτηση των δικαιωμάτων τους, επέκριναν -σύμφωνα με την ανακοίνωση, έντονα τις τράπεζες "για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους έναντι ιδιαίτερα των συνταξιούχων, με τις υπερχρεώσεις που επιβάλουν" και τέλος εξέλεξαν την Τοπική τους Επιτροπή.

πηγή: Stockwatch


Τροπολογίες Νικόλα Παπαδόπουλου που εξουδετερώνουν το νομοσχέδιο για την Ενιαία Υπηρεσία Επιθεώρησης

05/02

Τη λύπη της εκφράζει η ΠΕΟ για τις πληροφορίες ότι ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος έχει καταθέσει τροπολογίες εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του Δημοκρατικού Κόμματος οι οποίες και πάλι εξουδετερώνουν το νομοσχέδιο για τη Σύσταση της Ενιαίας Υπηρεσίας Επιθεώρησης το οποίο μετά από 2 και πλέον χρόνια οδηγείται ξανά στην Ολομέλεια για ψήφιση.

Με ανακοίνωση της η ΠΕΟ τονίζει ότι οι τροπολογίες, από την μια ξεκοκκαλίζουν τον νόμο, αφού αφαιρούν ένα βασικό εργαλείο των επιθεωρητών, δηλαδή τη δυνατότητα επιβολής διοικητικού προστίμου όταν παραβιάζονται βασικά εργατικά δικαιώματα και από την άλλη με το σκεπτικό που κατατίθεται στις τροπολογίες, αναιρείται η αντίληψη για τον ρόλο και τις αρμοδιότητες της επιθεώρησης εργασίας όπως αυτές είναι καταγεγραμμένες σε δεκάδες εργατικές νομοθεσίες. Πιθανή αποδοχή αυτών των τροπολογιών, στην πράξη θα σημαίνει κατάργηση του ρόλου της επιθεώρησης εργασίας.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όπως επισήμως δηλώθηκε στη συνεδρία της Επιτροπής Εργασίας, είχε τη σύμφωνη γνώμη όλων των κοινωνικών εταίρων μετά από διαβουλεύσεις και αρκετές αλλαγές που επέφερε η κυβέρνηση στο αρχικό νομοσχέδιο γεγονός το οποίο σύμφωνα με την πάγια πρακτική διαχείρισης τέτοιων εργασιακών ζητημάτων από την Βουλή, άνοιγε τον δρόμο για την ομόφωνη ψήφιση του από όλα τα κόμματα.

“Παρ’ όλα αυτά με λύπη σημειώνουμε, ότι η ενέργεια του Προέδρου του ΔΗΚΟ, μόνο ως έλλειψη σεβασμού και παραγνώριση του θεσμοθετημένου συστήματος τριμερούς κοινωνικού διαλόγου πάνω στο οποίο στηρίχθηκε το σύστημα εργασιακών σχέσεων της Κύπρου από την γέννηση του, μπορεί να ερμηνευτεί”.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ολοένα και πιο συχνά οι εργαζόμενοι γίνονται μάρτυρες ενεργειών και πρωτοβουλιών είτε της κυβέρνησης, είτε κομμάτων, είτε μεμονωμένων βουλευτών οι οποίες αντί να στοχεύουν στην ενίσχυση της συλλογικής διαπραγμάτευσης και του κοινωνικού διαλόγου καθώς και στην αποκατάσταση της κοινωνικής ισορροπίας στην αγορά εργασίας, προωθούν στην πράξη την συντήρηση ή και την ενίσχυση της αυθαιρεσίας και της ασυδοσίας στις εργασιακές σχέσεις, καταγγέλει η ΠΕΟ.

“Οι εργαζόμενοι αυτό που αναμένουν και απαιτούν από τους εκπροσώπους του λαού, είναι παρεμβάσεις που να κατευθύνονται στην επαναρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και στην θεσμική και νομοθετική στήριξη όχι των λίγων και οικονομικά ισχυρών αλλά των πολλών και αδύνατων που είναι οι εργαζόμενοι”.

Η ΠΕΟ σημειώνει παράλληλα ότι παρακολουθεί στενά και με ανησυχία τις εξελίξεις όσον αφορά την τύχη αυτού του σημαντικού για τις εργασιακές σχέσεις νομοσχεδίου και αν κριθεί ότι είναι αναγκαίο θα συγκληθούν άμεσα τα καθοδηγητικά σώματα της Ομοσπονδίας και θα αναλάβει δράση με στόχο να εκφραστεί συντονισμένα και δυναμικά η αντίδραση των εργαζομένων.

πηγή: ΠΕΟ (fb)


Αντιδράσεις στην κατάργηση προστίμων σε εταιρείες

06/02

Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η συζήτηση γύρω από το νομοσχέδιο που αφορά στη σύσταση της ενιαίας υπηρεσίας επιθεώρησης εργασίας, η οποία θα εποπτεύει την εφαρμογή 28 νομοθεσιών για τις οποίες είναι υπεύθυνο το υπουργείο εργασίας και θα μπορεί να επιβάλλει εξώδικες ποινές σε παραβάτες.

Τροπολογίες που κατατέθηκαν εκ μέρους του ΔΗΚΟ και συζητήθηκαν στην προηγούμενη συνεδρίαση της επιτροπής εργασίας, φαίνεται να αλλάζουν την φιλοσοφία του νομοσχεδίου καταργώντας πλήρως τη δυνατότητα των επιθεωρητών για επιβολή διοικητικών προστίμων, δηλαδή εξωδίκων.

Οι εν λόγω τροπολογίες προκαλούν αντιδράσεις τόσο εκ μέρους άλλων κομμάτων, όσο και εκ μέρους βουλευτών του ίδιου κόμματος.  Αντιδράσεις εξέφρασαν χθες και οι συντεχνίες.

ΑΚΕΛ και Οικολόγοι καταγγέλλουν ξεδόντιασμα του νομοσχεδίου μέσω των τροπολογιών που προωθεί το ΔΗΚΟ, ενώ τρεις βουλευτές του κόμματος με σχετική ανακοίνωση έχουν ήδη διαχωρίσει τη θέση τους.

Το νομοσχέδιο που πηγαινοέρχεται στην ολομέλεια της βουλής από το 2017, ορίστηκε όπως τεθεί ξανά στην ατζέντα προς ψήφιση, στις 21 Φεβρουαρίου. Μειώνει σημαντικά τις ποινές που ορίζουν οι υφιστάμενοι νόμοι για παραβάτες.  Εντούτοις, καθοριστικής σημασίας αναμένεται να είναι η έκβαση της διαβούλευσης μεταξύ της υπουργού εργασίας και της νομικής υπηρεσίας σε σχέση με τις τροπολογίες.

Η υπουργός εργασίας ανέλαβε να διερευνήσει σε συνεργασία με τη νομική υπηρεσία τα περιθώρια υιοθέτησης ορισμένων τροπολογιών, προσπάθεια που μπορεί να οδηγήσει σε ενσωμάτωση τροπολογιών στο νομοσχέδιο, ή ακόμα και σε απόσυρση του νομοσχεδίου.

«Κέλυφος χωρίς περιεχόμενο»

Μιλώντας στη StockWatch, ο πρόεδρος της επιτροπής εργασίας και βουλευτής του ΑΚΕΛ Ανδρέας Φακοντής, ανέφερε ότι «πρόκειται για ξεδόντιασμα και καταστροφή του νομοσχεδίου» το οποίο εάν περάσουν οι τροπολογίες, θα είναι όπως είπε, «κέλυφος χωρίς περιεχόμενο».

Σημείωσε ότι οι τροπολογίες αφαιρούν τη δυνατότητα επιβολής διοικητικών προστίμων, καταργώντας έτσι τα εξώδικα και παράλληλα, καταργούν την επιβολή διοικητικής ποινής σε περίπτωση που υπάρχει άρνηση παραχώρησης εγγράφων και στοιχείων που ζητούνται κατά τη διάρκεια ελέγχων από τους επιθεωρητές, αφήνοντας ως μόνη οδό τα δικαστήρια όπως ισχύει και σήμερα.

«Πρόκειται για καταστρατήγηση της φιλοσοφίας του νομοσχεδίου» είπε ο κ. Φακοντής, υποστηρίζοντας ότι αυτές οι αλλαγές μπορεί να επηρεάσουν και τη νομοθεσία για την αδήλωτη εργασία, τους μισθούς, την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία, καθώς και όλες τις εργατικές νομοθεσίες, εφόσον δεν θα σταματήσει να λειτουργεί ο θεσμός των επιθεωρητών.

Τα ποσά των ποινών «είχαν εξευτελιστεί για να βρεθεί λύση» είπε ο κ. Φακοντής, διερωτώμενος ποιού το συμφέρον εξυπηρετούν αυτές οι τροπολογίες, των εργαζομένων, των επιχειρήσεων ή των κακών εργοδοτών ενώ, διατύπωσε παράλληλα την διαφωνία του ΑΚΕΛ με τις τροπολογίες.

Διαχωρίζουν τη θέση τους τρεις του ΔΗΚΟ

Στο ΔΗΚΟ η διάσταση απόψεων έλαβε μορφή μέσω της ανακοίνωσης που εκδόθηκε εκ μέρους τριών βουλευτών του κόμματος.

Άγγελος Βότσης, Γιώργος Προκοπίου και Μαρίνος Μουσιούττας διαμηνύουν ότι δεν πρόκειται να συμφωνήσουν με πιθανές τροπολογίες οι οποίες πιθανόν να κατατεθούν και να αλλάζουν τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου.

Σημειώνουν ότι συμφωνούν με το νομοσχέδιο όπως έχει καταλήξει και συμφωνηθεί από το αρμόδιο υπουργείο και τους εμπλεκόμενους φορείς, κάνοντας λόγο για αντιδράσεις από μικρή μερίδα εργοδοτών και όχι το σύνολο των επιχειρήσεων.

Στην ανακοίνωση των τριών βουλευτών σημειώνεται ότι η εξώδικη ρύθμιση παραβάσεων από πλευράς εργοδοτών μέσω επιβολής διοικητικών προστίμων «θα είναι ευεργετική για όλες τις πλευρές αφού θα αποφεύγονται οι πολυδαίδαλες ποινικές διαδικασίες που οδηγούν στις δικαστικές αίθουσες».

Τα πάνω κάτω με τις τροπολογίες

Το Κίνημα Οικολόγων Συνεργασία Πολιτών, σε ανακοίνωση του σημειώνει ότι οι τροπολογίες του ΔΗΚΟ φέρνουν τα πάνω κάτω και αλλάζουν εντελώς το κυβερνητικό νομοσχέδιο.

Οι Οικολόγοι διαφωνούν με τις τροπολογίες του ΔΗΚΟ που όπως υποστηρίζεται αλλάζουν τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου, αφού από τη μείωση των διοικητικών προστίμων που προέβλεπε το νομοσχέδιο, με τις τροπολογίες καταργούνται τα διοικητικά πρόστιμα. Επίσης, όπως σημειώνεται, αποδυναμώνονται οι επιθεωρήσεις.

Από πλευράς ΔΗΣΥ δεν διατυπώνεται ξεκάθαρη θέση έναντι των τροπολογιών που προτείνει το ΔΗΚΟ. Σύμφωνα με βουλευτές του κόμματος θα αναμένεται η τελική μορφή του νομοσχεδίου προτού το θέμα συζητηθεί στην κοινοβουλευτική ομάδα.

Σε ότι αφορά τις ποινές, παραπέμπουν στην ισχύουσα νομοθεσία, υποστηρίζοντας ότι ποινές υπάρχουν σε άλλες νομοθεσίες και επιβάλλονται μέσω δικαστηρίου.

Της Μαρίας Χαμπή

πηγήStockwatch


Κατάργηση του πέναλτι 12% στις συντάξεις για όλους τους εργαζόμενους ζητά η ΠΕΟ

06/02

Ανακοίνωση ΠΕΟ:

Όπως έχει ανακοινωθεί, αναμένεται να συζητηθεί στην ολομέλεια της Βουλής, νομοσχέδιο το οποίο προβλέπει τροποποίηση της υφιστάμενης νομοθεσίας ώστε όσοι εργαζόμενοι του Δημόσιου Τομέα επιλέξουν να αποχωρήσουν πρόωρα από την εργασία τους, να πάρουν τα αφυπηρετικά τους δικαιώματα (εφάπαξ και επαγγελματική σύνταξη) χωρίς την αναλογιστική μείωση του 12% που προβλέπει σήμερα ο νόμος.
Το νομοσχέδιο είναι αποτέλεσμα σχετικής συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και των συντεχνιών που εκπροσωπούν τους εργαζόμενους του Δημόσιου Τομέα.
Η ΠΕΟ θεωρεί την προώθηση του σχετικού νομοσχεδίου, ως ξεκάθαρη και δημόσια παραδοχή της κυβέρνησης ότι η αναλογιστική μείωση στη θεσμοθετημένη σύνταξη του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων κατά 12%, είναι μέτρο ισοπεδωτικό και προβληματικό που χρειάζεται επειγόντως επανεξέταση.
Από την στιγμή που η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει ότι η λεγόμενη αναλογιστική μείωση του 12% στα αφυπηρετικά δικαιώματα, για τους εργοδοτούμενους της οι οποίοι θα επιλέξουν εθελοντικά να αποχωρήσουν από την εργασία τους πρόωρα δεν θα ισχύσει, τότε θα πρέπει να απαντήσει και σε όλους τους υπόλοιπους πόσο ισοπεδωτικό και άδικο είναι το «πέναλτι» του 12% για εκείνους τους εργαζόμενους οι οποίοι υποχρεώνονται να αφυπηρετήσουν στα 63 τους είτε λόγω αδυναμίας συνέχισης της εργασίας τους, ιδιαίτερα σε βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα, είτε επειδή οι εργοδότες τους, λόγω ηλικίας δεν επιθυμούν να συνεχίζουν να τους εργοδοτούν και περνούν στην ανεργία.
Για ακόμα μια φορά, με ευκαιρία τη συζήτηση στη Βουλή του νομοσχεδίου για τις πρόωρες αφυπηρετήσεις εργαζομένων στο Δημόσιο Τομέα, η ΠΕΟ επαναλαμβάνει την απαίτηση της για επανεξέταση του θέματος του «πέναλτι» του 12% στη θεσμοθετημένη σύνταξη του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ώστε να σταματήσει μια άδικη και ισοπεδωτική προσέγγιση την οποία επέβαλε στην κοινωνία μας η Τρόικα, παρά τις αντιδράσεις και την κάθετη διαφωνία του Συνδικαλιστικού κινήματος.

πηγή: ΠΕΟ (fb)

 
Προειδοποιούν με απεργία οι Συντεχνίες μετά το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με ΣΕΜΗΕΚ

07/02

Επιστολή σχετικά με το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για Συνομολόγηση Συλλογικής Σύμβασης του κλάδου του Συνδέσμου Εργοληπτών Μηχανολογικών και Ηλεκτρολογικών Εργων Κύπρου (ΣΕΜΗΕΚ), απέστειλαν στον Σύνδεσμο οι συντεχνίες ΟΒΙΕΚ ΣΕΚ και ΣΕΜΜΗΚ-ΠΕΟ, προειδοποιώντας για λήψη απεργιακών μέτρων.

«Μετά τη επίσημη κήρυξη αδιεξόδου (επιστολή 16/01/2020) από το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στις διαπραγματεύσεις που γίνονταν μεταξύ μας, επιθυμούμε με λύπη να σας πληροφορήσουμε ότι με βάση τον Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων, από σήμερα και μετά την παρέλευση δέκα (10) ημερών, οι Ομοσπονδίες μας δεν θα έχουν άλλη επιλογή από του να προβούν στη λήψη απεργιακών μέτρων, προκειμένου να διεκδικήσουν τα λογικά δίκαια αιτήματα των εργαζομένων του κλάδου, που έχουν ανασταλεί από το 2012», αναφέρουν στην επιστολή τους οι ΟΒΙΕΚ ΣΕΚ και ΣΕΜΜΗΚ-ΠΕΟ.

Προσθέτουν ότι η πρόταση του Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων (πρόταση 24/01/2020) θα κοινοποιηθεί σε όλα τα μέλη του Συνδέσμου.

Αναφέρουν, επίσης, ότι εργοδότες που είναι πρόθυμοι για συνομολόγηση και υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης, θα εξαιρούνται από την λήψη απεργιακών μέτρων.

πηγή: ΠΕΟ (fb)


Υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο για ταμεία προνοίας

07/02

Με 30 ψήφους υπέρ, 19 εναντίον και 2 αποχές ψηφίστηκε σε νόμο το εναρμονιστικό νομοσχέδιο για τα ταμεία προνοίας.

Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε με τις τρεις τροπολογίες που κατέθεσε η κυβέρνηση την τελευταία στιγμή.

Σύμφωνα με την πρώτη τροπολογία διαγράφεται η πρόνοια για καθολική καταβολή του ταμείου προνοίας σε όλους τους εργαζόμενους στις εταιρείες που παρέχεται .

Σύμφωνα με την δεύτερη τροπολογία, θα επιτρέπεται η μεταφορά σε άλλο ταμείο προνοίας ή συνταξιοδοτικό σχέδιο εφόσον υπάρχει ήδη το νομοθετικό πλαίσιο.

Η τρίτη τροπολογία αφορά την απαγόρευση διάλυσης των  ταμείων εκτός αυτών που οι αιτήσεις διάλυσης υποβλήθηκαν μέχρι τις 15/1/2020 και παραδόθηκαν και στον έφορο του ταμείου προνοίας .

Ο νόμος θα τιτλοφορείται ο περί της Ίδρυσης, των Δραστηριοτήτων και της Εποπτείας των Ιδρυμάτων Επαγγελματικών Συνταξιοδοτικών Παροχών Νόμος του 2020.

Σκοπός του νόμου είναι η θέσπιση νομοθεσίας για μεταφορά στην κυπριακό νομοθεσία της οδηγίας της ΕΕ για τις δραστηριότητες και την εποπτεία των ιδρυμάτων επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών.

Ειδικότερα σκοπός είναι η περαιτέρω διασφάλιση της χρηστής διαχείρισης των ιδρυμάτων επαγγελματικών συνταξιοδοτικών παροχών.

Η βουλή ψήφισε την τροπολογία  βουλευτών του ΔΗΚΟ ,ΑΚΕΛ, και ΔΗΣΥ, σκοπός της οποίας είναι να διασαφηνιστεί ότι θα επιτρέπεται η δανειοδότηση από τα ταμεία προνοίας και τα ταμεία συντάξεων, σε μέλη τους όταν το επιτρέπουν οι κανόνες των συγκεκριμένων ταμείων.  

Στο μεταξύ δεν πέρασε η τροπολογία που κατέθεσαν το ΑΚΕΛ και το Κίνημα Οικολόγων για μεταφορά του νομοσχεδίου στη μορφή του προηγούμενου, το οποίο κατατέθηκε από την εκτελεστική εξουσία και αποσύρθηκε και το οποίο ήταν αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου.

Σε παρέμβασή του από το βήμα της ολομέλειας ο πρόεδρος της επιτροπής εργασίας Αντρέας Φακοντής ανέφερε ότι πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό εναρμονιστικό νομοσχέδιο, το οποίο έπρεπε να είχε ψηφιστεί ως τις 17/01/2019. Δυστυχώς, πρόσθεσε, η κυβέρνηση καθυστέρησε και το κατέθεσε στις 22/11/2019.

Είπε επίσης ότι δεν έγινε νομοτεχνικός έλεγχος στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο λόγω άρνησης της Νομικής Υπηρεσίας να το πράξει γιατί δεν της παρασχέθηκε επαρκής χρόνος ενώ είχε διαβιβαστεί η παράκληση όπως ψηφιστεί χωρίς καμιά τροποποίηση.

Ο κ. Φακοντής ανέφερε ακόμη ότι η κυβέρνηση απέσυρε το νομοσχέδιο και το επανακατάθεσε με τις δικές τις τροποποιήσεις, οι οποίες είναι σύμφωνες με τις θέσεις των εργοδοτικών οργανώσεων.

Στο νέο νομοσχέδιο, είπε, διαγράφεται μια πολύ σημαντική πρόνοια η οποία υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να καταβάλουν ταμείο προνοίας σε όλους τους υπαλλήλους τους.

Το νέο κείμενο δεν έτυχε κοινωνικού διαλόγου, ανέφερε εκφράζοντας τη διαφωνία του ΑΚΕΛ με το περιεχόμενο και εξηγώντας ότι μαζί με το Κίνημα Οικολόγων το κόμμα του έχει καταθέσει τροπολογία επαναφέροντας το αρχικό κείμενο.

Ως ΑΚΕΛ θα υπερψηφίσουμε τις τροπολογίες για να επαναφέρουμε το νομοσχέδιο στην αρχική του μορφή, είπε.

Σε δική του παρέμβαση ο πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασίας Πολιτών, Γιώργος Περδίκης, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι ενώπιον της επιτροπής εργασίας εκπρόσωπος της Νομικής υπηρεσίας κατέθεσε τη διαμαρτυρία της γιατί δεν είχε ενημερωθεί για την απόσυρση και επανακατάθεση του νομοσχεδίου,

«Η κυβέρνηση ενήργησε εν αγνοία της Νομικής Υπηρεσίας», είπε.  «Το αφήνω στον κάθε ένα να το ερμηνεύσει όπως θέλει», σημείωσε, προσθέτοντας ότι δεν ξέρουμε αν αυτό που ψηφίζουμε στέκει νομικά.

Ο βουλευτής ΕΛΑΜ, Λίνος Παπαγιάννης, είπε ότι το κόμμα του θα ψηφίσει μόνο την τροπολογία ΑΚΕΛ - Οικολόγων και ότι θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο και την άλλη τροπολογία και αναφέρθηκε ειδικότερα στην παραδοχή ότι δεν έγινε νομοτεχνικός έλεγχος.  

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, είπε ότι το κόμμα του θα υποστηρίξει το νομοσχέδιο.

«Όμως», πρόσθεσε, ότι «είναι γεγονός ότι υπάρχουν ευθύνες για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε στη βουλή χωρίς την απαραίτητη προεργασία».

 Η βουλή, σημείωσε, βρέθηκε ακόμη μια φορά προ τετελεσμένων.

Παρά το ότι συμφωνούμε επί θέματος αρχής ότι το ταμεία προνοίας πρέπει να γίνουν υποχρεωτικά, είπε ο κ. Παπαδόπουλος, εντούτοις δεν μπορεί να γίνει μια τόσο σημαντική αλλαγή με ένα πρόχειρο τρόπο.

Ο βουλευτής ΔΗΣΥ, Μάριος Μαυρίδης, είπε ότι η θέση μας είναι ότι η οδηγία πρέπει να περάσει όπως έχει έλθει από την ευρωπαϊκή επιτροπή.

«Αυτά που έχει πει ο κ. Παπαδόπουλος είναι πολύ σημαντικά, ανέφερε, προσθέτοντας ότι είμαστε υπέρ της υποχρεωτικής ένταξης των εργαζομένων στα ταμεία προνοίας, «αλλά να γίνει σταδιακά».

Ο πρόεδρος της Συμμαχίας Πολιτών, Γιώργος Λιλλήκας, ανέφερε ότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα χρήζει μιας ριζικής αναδιάρθρωσης και ότι διαιωνίζει τις ανισότητες.  Εξέφρασε την θέση ότι θα πρέπει να στηριχθεί το αρχικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο ήταν προϊόν του κοινωνικού διαλόγου. 

Της Ηρώς Ευθυμίου

πηγή: Stockwatch


ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ
ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΙ ΟΙ ΞΕΝΟΔΟΧΟΙ
ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

07/02

Οι Συντεχνίες Υπαλλήλων Ξενοδοχείων και Κέντρων Αναψυχής ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ και ΟΥΞΕΚΑ-ΣΕΚ καταγγέλλουν με τον πιο έντονο τρόπο την κατά δοκούν ερμηνεία της συμφωνίας για την ανανέωση της Συλλογικής Σύμβασης στην Ξενοδοχειακή Βιομηχανία από πλευράς των ξενοδόχων.

Το πιο λυπηρό όμως είναι το γεγονός ότι η ασυδοσία που επικράτησε με την πληρωμή των μισθών του Ιανουαρίου αλλά και την ερμηνεία που δίδουν στα άρθρα της συμφωνίας οι ξενοδόχοι, ήταν κατευθυνόμενα και με την καθοδήγηση των Συνδέσμων Ξενοδόχων.

Είμαστε σίγουροι ότι οι ηγεσίες των Συνδέσμων δεν είναι βλάκες και ούτε είναι δυνατόν το συνδικαλιστικό κίνημα να μην καταλαβαίνει τι διαπραγματεύεται και τι συμφωνεί. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι η ομοιόμορφη και καθολική αμφισβήτηση των συμφωνηθέντων από τους ξενοδόχους ήταν προμελετημένη και σκόπιμη.

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα και οι εργαζόμενοι θεωρούν πλέουν τους Ξενοδόχους αναξιόπιστους και έτσι θα τους αντιμετωπίσουμε.

Σχεδόν κανένα άρθρο της Συμφωνίας δεν έχει τηρηθεί και με την πληρωμή του μισθού τον Ιανουάριο σε πάρα πολλές περιπτώσεις μειώθηκαν και μισθοί.

Το Υπουργείο Εργασίας ενημερώθηκε από τις Συντεχνίες μας εδώ και αρκετές μέρες για τις προθέσεις των Ξενοδόχων, σε μια προσπάθεια να προληφθεί η σύγκρουση. Δυστυχώς δεν υπήρξε μέχρι στιγμής καμιά τοποθέτηση εκ μέρους του.

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα κι οι εργαζόμενοι δεν θα μείνουν αδιάφοροι στην κοροϊδία που υφίστανται και θα αντιδράσουν άμεσα και δυναμικά εκεί και όπου κρίνουν σκόπιμο σε ξενοδοχεία σε όλη την Κύπρο με πρόθεση τα μέτρα να επεκταθούν αναλόγως.

Επιτέλους ας αναλάβουν οι πάντες τις ευθύνες τους.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ

ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ ΟΥΞΕΚΑ - ΣΕΚ

πηγή: ΠΕΟ (fb)


Στον αέρα η συμφωνία στα ξενοδοχεία

07/02

Στον αέρα η συμφωνία για την ανανέωση της Συλλογικής Σύμβασης στην Ξενοδοχειακή Βιομηχανία, αναφέρουν οι Συντεχνίες Υπαλλήλων Ξενοδοχείων και Κέντρων Αναψυχής ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ και ΟΥΞΕΚΑ-ΣΕΚ, οι οποίοι καταγγέλλουν, σε ανακοίνωση τους, «την κατά δοκούν ερμηνεία της συμφωνίας για την ανανέωση της Συλλογικής Σύμβασης στην Ξενοδοχειακή Βιομηχανία από πλευράς των ξενοδόχων».

«Το πιο λυπηρό όμως είναι το γεγονός ότι η ασυδοσία που επικράτησε με την πληρωμή των μισθών του Ιανουαρίου αλλά και την ερμηνεία που δίδουν στα άρθρα της συμφωνίας οι ξενοδόχοι, ήταν κατευθυνόμενα και με την καθοδήγηση των Συνδέσμων Ξενοδόχων. Είμαστε σίγουροι ότι οι ηγεσίες των Συνδέσμων δεν είναι βλάκες και ούτε είναι δυνατόν το συνδικαλιστικό κίνημα να μην καταλαβαίνει τι διαπραγματεύεται και τι συμφωνεί. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι η ομοιόμορφη και καθολική αμφισβήτηση των συμφωνηθέντων από τους ξενοδόχους ήταν προμελετημένη και σκόπιμη», προσθέτουν.
 
Αναφέρουν, επιπρόσθετα, ότι το Συνδικαλιστικό Κίνημα και οι εργαζόμενοι θεωρούν πλέουν τους Ξενοδόχους αναξιόπιστους και έτσι θα τους αντιμετωπίσουν.
 
«Σχεδόν κανένα άρθρο της Συμφωνίας δεν έχει τηρηθεί και με την πληρωμή του μισθού τον Ιανουάριο σε πάρα πολλές περιπτώσεις μειώθηκαν και μισθοί», σημειώνουν.
 
Οι Συντεχνίες αναφέρουν ότι το Υπουργείο Εργασίας ενημερώθηκε εδώ και αρκετές μέρες για τις προθέσεις των Ξενοδόχων, σε μια προσπάθεια να προληφθεί η σύγκρουση.
 
«Δυστυχώς δεν υπήρξε μέχρι στιγμής καμιά τοποθέτηση εκ μέρους του. Το Συνδικαλιστικό Κίνημα κι οι εργαζόμενοι δεν θα μείνουν αδιάφοροι στην κοροϊδία που υφίστανται και θα αντιδράσουν άμεσα και δυναμικά εκεί και όπου κρίνουν σκόπιμο σε ξενοδοχεία σε όλη την Κύπρο με πρόθεση τα μέτρα να επεκταθούν αναλόγως. Επιτέλους ας αναλάβουν οι πάντες τις ευθύνες τους», καταλήγουν ΣΥΞΚΑ-ΠΕΟ και ΟΥΞΕΚΑ-ΣΕΚ, στην ανακοίνωση τους.

πηγήStockwatch

Ακολουθεί ανακοίνωση της ΣΗΔΗΚΕΚ-ΠΕΟ σχετικά με την επιμονή της κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση της CYTA.

07/02

Δογματική εμμονή που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα της κοινωνίας

Σε δηλώσεις του χτες ο Υπουργός Οικονομικών προσπάθησε να εμφανίσει ως μια ωφέλιμη και αναγκαία μεταρρύθμιση την διακηρυγμένη θέση της κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση της CYTA η οποία πρέπει να γίνει πριν να είναι αργά όπως είπε.

Από το 2013 η κυβέρνηση Αναστασιάδη έθεσε προτεραιότητα τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις που περιλάμβανε και τη CYTA.

Παρά το ότι παρέλαβαν το 2013 ένα Οργανισμό αξίας δισεκατομμυρίων με κέρδη 80 περίπου εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, αυτό καθόλου δεν τους εμπόδισε να υποσκάπτουν και απαξιώνουν την CYTA σε στόχο να προετοιμάσουν το έδαφος για την ιδιωτικοποίηση της και την παράδοση της σε εξευτελιστικούς όρους σε ιδιώτες. Είναι για αυτό που όταν ξέφτισε το επιχείρημα με το οποίο εκφόβιζαν για ιδιωτικοποιήσεις, ότι τάχατες θα έπρεπε να εισπραχθούν €4 δισεκατομμύρια λόγω του Μνημονίου, παραδέχτηκαν ότι δεν είναι θέμα εισπρακτικό αλλά της φιλοσοφίας τους και έτσι δημιούργησαν ειδική μονάδα «αποκρατικοποίησης», σπατάλησαν εκατομμύρια σε μελέτες και συμβούλους και κατέθεσαν νομοσχέδιο το οποίο στην ουσία ξεπουλούσε τη CYTA.

Ευτυχώς όμως εργαζόμενοι, κοινωνία και η Βουλή κατάφεραν και απέτρεψαν αυτές τις μεθοδεύσεις της Κυβέρνησης που αντιστρατεύονται τα συμφέροντα της κοινωνίας.
Δεν σταμάτησαν όμως εδώ. Επανέφεραν το θέμα με απόφαση Υπουργικού για «μερική μετοχοποίηση» της
CYTΑ που δεν είναι τίποτε άλλο από ιδιωτικοποίηση όπως και να το πουν.

Πρόσφατα προσπάθησαν στους προϋπολογισμούς για το 2020 να ψηφιστεί κονδύλι για μελέτες και συμβούλους μετοχοποίησης και ευτυχώς και πάλι η Βουλή το απέρριψε.

Τώρα επανέρχονται και πάλι με το ίδιο διάτρητο επιχείρημα – « ιδιωτικοποίηση πριν να είναι αργά»!
Ιδιωτικοποίηση ενός Οργανισμού που τεκμηριωμένα είναι κερδοφόρος, που είναι τεχνολογικά άρτιος και ανεπτυγμένος σε ζηλευτά επίπεδα, που αντέχει στον ανταγωνισμό παρά το θεσμικά εμπόδια που το ίδιο το κράτος θέτει, που έχει σημαντική και πολυεπίπεδη κοινωνική προσφορά και προσφέρει εργασίας σε 2300 εργαζομένους.

Ιδιωτικοποίηση ενός Οργανισμού που το 2019 είχε μια πολύ καλή σε αποτελέσματα χρονιά σε όλα τα επίπεδα και που παρουσιάζει αυξημένα έσοδα και αυξημένα κέρδη. Για το 2019 τα κέρδη είναι πάνω από 65 εκ και οι προοπτικές για το 2020 διαγράφονται ακόμα πιο ευνοϊκές. Άρα ποιον θα εξυπηρετήσει και ποιον θα ζημιώσει η ιδιωτικοποίηση είναι ξεκάθαρο. Θα εξυπηρετήσει τους ιδιώτες στους οποίους θα πηγαίνουν πλέον τα κέρδη και θα ζημιώσει η κοινωνία με την απώλεια εσόδων και τη παραχώρηση δημόσιου πλούτου.

Όμως η κυβέρνηση θέλει ιδιωτικοποίηση και μάλιστα γρήγορα. Δεν μας εκπλήττει… Άλλωστε είναι από το 2000 που η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ και πάλι τότε βιαζόταν, με τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ως Υπουργό Συγκοινωνιών που χαρακτήριζε τη CΥΤΑ σαν αθλητή που έτρεχε με βάρη για να επιχειρηματολογήσει υπερ του νομοσχεδίου που κατάθεσαν για ιδιωτικοποίησης της. Από τότε βέβαια το δημόσιο έχει εισπράξει περίπου €1.6 δισεκατομμύρια από τους Ημικρατικούς Οργανισμούς και η CYTA συνεχίζει να είναι κερδοφόρα παρόλες τις προσπάθειες για υπόσκαψη της. Εννοείται ότι αυτά τα κέρδη θα πήγαιναν στις τσέπες ορισμένων ιδιωτών..

H επιμονή της κυβέρνησης να εξυπηρετεί μονόπλευρα και προκλητικά τα συμφέροντα των λίγων και των ισχυρών εις βάρος των συμφερόντων των πολλών και των ανίσχυρων, δεν την αφήνει να ξεκολλήσει από την ακατανόητη και επιζήμια για τα συμφέροντα της κοινωνίας εμμονή της στο ξεπούλημα των κερδοφόρων Ημικρατικών Οργανισμών

Με την ίδια συνταγή, κατάφεραν να ιδιωτικοποιήσουν τις εμπορικές δραστηριότητες του Λιμανιού Λεμεσού και βιώνουμε σήμερα τα θλιβερά αποτελέσματα της για την οικονομία και την κοινωνία με την απώλεια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, μεγάλη μείωση των εργασιών και αύξηση των τελών.

Η ΣΗΔΗΚΕΚ-ΠΕΟ δεν θα μείνει απαθής μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις. Ενωμένοι και σε συνεργασία με τις άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις και τους εργαζόμενους και την κοινωνία, θα συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε τον αγώνα για να αποτρέψουμε και αυτή τη φορά το ξεπούλημα της CYTA.

Επιτέλους η κυβέρνηση ας εγκαταλείψει αυτή την δογματική εμμονή που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα της κοινωνίας. Ας αξιοποιήσει τις πολλές εισηγήσεις του Συνδικαλιστικού Κινήματος, αλλά και άλλων κοινωνικών φορέων, για εκσυγχρονισμό και ενίσχυση του Οργανισμών Κοινής Ωφελείας.

Σε διαφορετική περίπτωση τότε η αντίδραση και ο αγώνας θα είναι η μόνη επιλογή και η κυβέρνηση πρέπει να το κατανοήσει και να αναλάβει και την ευθύνη.
7/2/20

πηγή: ΠΕΟ (fb)



  • February 21st 2020 at 08:39

Η τουρκική ιδέα προσάρτησης και η τουρκοκυπριακή δήλωση ανεξαρτησίας

By nikosmoudouros
Η αξιολόγηση της σημερινής αντιπαράθεσης μεταξύ της Τουρκίας και της πλειοψηφίας της Τουρκοκυπριακής κοινότητας θα πρέπει να αξιολογηθεί στο πραγματικό της μέγεθος και βάθος. Πέραν των πιο σφαιρικών πολιτικών συμπερασμάτων που μπορούν να εξαχθούν, μια αναλυτική προσέγγιση της σημερινής αντιπαράθεσης θα συμβάλει περισσότερο στην κατανόηση των εξελισσόμενων διαδικασιών στις σχέσεις Τουρκοκυπρίων – Τουρκίας. Δηλαδή ενός […]

Maraş açılsın da kime açılsın – Aykut Bektaşoğlu

By YKP
Kiminin canı candır, kimininki patlıcan. Maraş ve dünyanın diğer imha edilmiş yerleri, iflah olma imkânı bulamayacaklardır. Bu düzen artık bu yükü taşıyamıyor, parça parça kusuyor. Değil imha olanların yeniden ayağa kaldırılması, yeni imha alanlarının ortaya çıkması, daha yüksek ihtimallidir… Servet biriktirmenin karşısında olunmadan, bu dünya, insanlık ve doğa kurtulamaz. İnsanların emeklerini, başka birilerinin servet birikimleri […]

Frida Bir Devrimciydi, Peki Sanatı da Öyle miydi?- Cansu N. Nazlı

By Şifa Alçıcıoğlu

frida

frida Frida'yı mercek altına altına aldığımız dergimiz Argasdi'de Frida ve sanat anlayışını Cansu N. Nazlı'nın kaleminden aktarıyoruz. Argasdinizi 10 TL karşılığında Baraka Kültür Merkezi lokalinden, Khora Kitap'tan ve tüm bayiilerden alabilirsiniz. 18 yaşında bir tıp öğrencisiyken başına gelen o talihsiz otobüs kazası gerçekleşmeseydi büyük ihtimalle Frida ile bir ressam olarak tanışmamız mümkün olmayacaktı. Aylarca hiç kıpırdamadan yatması gerekliliği, onu oyalanması için resim yapmaya itmişti. Sonrasında, sanatına hayran olduğu ünlü ressam Diego'ya resimlerini göstererek resim yapmaya devam edip etmemeyi sorması ise Frida'nın yolunu hem resimle hem de Diego ile ölünceye dek birleştirdi. Frida, 1943’te öğretim üyesi olarak çalışmaya başladığı La Esmeralda isimli sanat okulundaki işine sağlığı kötüleşene dek devam edecek ve ilk kişisel sergisini ölmeden 1 yıl önce, 1953’te açacaktı. Neden kendini bu kadar çizmişti? 143 eserinin 55’i otoportre olan ressama neden bu kadar kendini çizdiği sorulduğunda cevabı basit bir gerçeğe dayanıyordu; yatılı tedavi görürken yatağının üzerine taktırdığı aynada tüm gün boyunca yalnız kendini görüyor olması onu resim yaparken kendini model almaya sevk etmişti. Ressam kadınların otoportre çalışmaları kişisel olduğu için sanat çevrelerinde hakir görülürken çağdaşı olan ünlü ressam Picasso, Frida için "Biz onun kadar iyi portre çizemiyoruz."diyecekti. Frida sürrealist bir ressam mıydı? Fransa'da gerçekleşen sürrealist bir sergide resimleri sergilenirken sürrealizmin kurucusu sayılan Andre Breton Frida'yı bir sürrealist olarak kategorize edecek, Frida ise buna, kendinin hayallerini değil, kendi gerçekliğini çizdiğini söyleyerek hiddetle karşı çıkacaktı. Kendisi hiçbir şekilde kabul etmese de, belirli yazarlar tarafından bugün sürrealist ressamlar arasında anılmaktadır. Bazı yazarlar ise Frida'nın herhangi bir akıma doğrudan yerleştirilemeyecek nitelikte özgün tarzı olduğu yönünde yorumlarda bulunmaktadır. Sürrealist  bir ressam olup olmadığı tartışmasını bir kenara koyarsak; onun sürrealizmden nefret ettiğini ve bu kategoride anılmaktan duyduğu rahatsızlığı ifade etmesinde, ideolojik görüşünün etkili olduğunu söyleyebiliriz. Sürrealizmin burjuva sanatı olduğunu ifade etmesi ve sosyalist gerçekçi akıma dahil olma isteği onun komünist olmasındandı. Frida’nın resimlerinde yer alan etnik kıyafetler, tropik meyveler, hayvanlar ve mitolojik imgeler ekseriyetle Meksika kültürüne, dini inanışlarına ve yerel kimliğine dayanır. Frida’nın eserlerinin bu yönüyle, çeşitli akımların izlerini taşıyan, yerel köklerine inmeyi ve Meksikalı ulusal kimliği yaratmayı hedefleyen bir sanat akımı olarak tarifleyebileceğimiz Meksika Rönesansı’ndan etkilendiği söylenir. Özellikle, ABD’de yaşadığı dönem yapmış olduğu ‘ABD-Meksika Sınırında Otoportre’ çalışmasında ABD ve Meksika kültürü arasındaki farkı ortaya koyarak canlı renklerle hayat verdiği Meksika kültürünü sahiplenirken ABD’nin aşırı endüstrileşmesini ve emperyalizmini renksiz ve ruhsuz resmederek eleştirmiştir. Yine aynı dönem yapmış olduğu ‘Elbisem Orada Asılı’ adlı çalışması da benzer içeriktedir. Frida’nın kendi bedenini resmedişi Frida, çocuk sahibi olmayı çok istemesine rağmen geçirmiş olduğu düşükleri ve kürtajı ‘Henry Ford Hastanesi’ ile ‘Frida ve Düşük’ adlı çalışmalarında resmetmiştir. Yaşadığı kaza ve onlarca ameliyattan sonra çektiği bedensel acıları ifade ettiği pek çok resmi arasında en bilindik olanı ‘Kırık Sütun’dur. Frida’nın bahsi geçen çalışmalarında vücudunu çıplak resmediş şekli, ünlü erkek ressamların Susanna Banyoda, Samson ve Delilah, Üç Güzeller, Kırda Kahvaltı gibi çok bilinen eserlerde işlediği kadın çıplaklığından farklıdır. Anılan eserlerde, izleyicinin/alıcının da erkek olduğu düşüncesiyle çıplak kadın figürleri seyirlik bir arzu nesnesi ya da başka bir ifadeyle cinsel bir obje gibi resmedilmiştir. Frida’nın ölümünden yıllar sonra geliştirilen feminist sanat eleştirileri, kadın bedeninin nesneleştirilerek erkeklerin zevkine hitap edecek biçimde resmedilişini tenkit etmektedir. Frida’nın eserlerine dönecek olursak, onun ne bedensel acılar, ne de aşk acısı çektiğini ifade ettiği resimleri bedenini nesneleştirmemekte; çıplaklığa resimlerinde çok doğal biçimde yer verdiği görülmektedir. Son dönem çalışmaları… “Resim yapmamla ilgili rahatsızım. Her şeyin üstünde bunu komünist devrimci hareketin işine yarayacak bir şeye dönüştürmek istiyorum. Şimdiye kadar sadece kendimin samimi portrelerini yaptım ama partinin işine yarayacak çalışmalarda bulunmaktan çok uzağım. Sağlığım elverdikçe devrime birkaç olumlu şey katmak için bütün gücümle savaşmalıyım.” Ölmeden önceki son yıllarında resimlerinin devrimci mücadeleye katkı koyması düşüncesiyle yapmakta olduğunu sandığımız ‘Marksizm Hastaya Sağlık Getirecek’ ve Stalin portresi eserleri yarım kalmış, tamamlanamamıştır. Frida'nın resimleri sosyalizme hizmet etti mi? Sovyetler Birliği'nin ilk Sosyal Güvenlik Bakanı olarak, boşanmanın kolaylaştırılması, kürtajın yasallaşması, ücretsiz cinsiyet değiştirme ameliyatlarına olanak sağlanması gibi birçok uygulamaya öncülük eden Aleksandre Kollontay, otobiyografisinde emekçi kadının özgürleşmesi ile yeni bir cinsel ahlakın inşasını devrimci mücadelesinin ereği saydığını ifade eder. Frida’nın da aşkı, cinselliği sorgulaması ve resimlerinde annelik, kürtaj gibi konuları kamusallaştırmasının Kollantay’ın devrimci mücadelenin ereği saydığı kadın özgürleşmesine ve yeni bir cinsel ahlakın inşasına katkı sunduğunu söyleyebiliriz. Ancak Frida’nın ölmeden önce, devrimci mücadeleye katkı koymak için portresini yapmakta olduğu Stalin’in, Ekim Devrimi’nin emekçileri, kadınları, LGBT bireyleri özgürleştirici uygulamalarına son vererek devrimi gerilettiğini ve Kollantay’ı sürgün ettiğini de belirtmemiz gerekir. Sonsöz yerine Tarihin çok uzun bir dönemi kadınların resim sanatında yer almasına izin verilmemiş; resim alanında kadınların yapmış olduğu çalışmalar naif, kişisel, pastel renkler kullanılması kisvesiyle zanaat olarak görülmüş, sanat erkek işi sayılmıştır. Kadınların sanat akademilerine kabulü ise 19. yüzyılı bulmuştur.  Ünlü ressamların çoğunlukla erkek olması bu sebeple bir tesadüf değildir. Fiziksel engeli, cinsiyeti, cinsel yönelimi ve komünist dünya görüşü olmasına karşın tüm ayrımcı bariyerleri atlayarak dünyaca tanınan az sayıda ressam kadından biri olması Frida’nın en büyük devrimci başarısıdır.

BKP Genel Sekreteri Salih Sonüstün: “Kıbrıs’ın kuzeyinde, emeğin ve emekçinin sömürüldüğü bir düzen yaratılmıştır”

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Sekreteri Salih Sonüstün, Lefkoşa Türk Belediyesi tarafından yabancı işçilerin insanlık dışı şartlarda barındırıldığı Kermiya’daki şantiyeyi mühürlediğini ancak kayıt dışı olarak çalıştırılan, pasaportlarına el konulan işçilerin, hala şantiye içerisindeki barakalarda yaşadığının basında yer aldığını belirtti.

“ Yaşananlar bir insanlık dramıdır” diyen Sonüstün, “ Kıbrıs’ın kuzeyinde, emeğin ve emekçinin sömürüldüğü bir düzen yaratılmıştır. İnsan onuru ayaklar altına alınmakta emekçiler sömürülmektedir. Ancak sonuçta yaşanan ihmallerin bedelini de yine emekçiler ödemektedir” dedi.

Yıllardır oluşturulan bu düzene göz yumulduğunu belirten Sonüstün, “ Hiçbir hükümet ucuz iş gücü olarak sömürülen emekçilerin hangi koşullarda çalıştırıldığını ve yaşatıldığını sorgulamamıştır. Kar daha çok kar hırsıyla hareket eden sermayenin yanında yer almış, yaşanan insanlık dramına ortak olmuştur” diyerek, Yerli iş gücü ülkeden göç ederken yabancı iş gücünün ülkeye gelmesine ve insanlık dışı koşullarda çalıştırılmasına ve yaşatılmasına göz yumulduğunu vurguladı.

Emekçilerin yıllardır kötü koşullarda barındırıldıkları, dört aydır da maaşlarının ödenmediği gerekçesiyle Pazartesi günü polise gidip eylem yaptıklarını hatırlatan Sonüstün, “ Olayın altından bir insanlık dramı çıkmıştır. İşçilerin hiçbir insanın istemeyeceği koşullarda yaşatıldığı gözler önüne serilmiştir” dedi.

“ Hiçbir makam bu konuda sorumluluk almayı kabul etmiyor. Emekçiler kaderine terk edilmiş durumdadır” diyen Sonüstün, Çalışma Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı’nın bu konuda üstüne düşen sorumluluğu yerine getirmesi gerektiğini vurguladı.

Maraş’ı açın bakalım… – Ulus Irkad

By YKP
Geçen hafta gerek Türkiye ve gerekse buradaki bazı politikacıların da işbirliği ile Maraş’ın kapalı olan bölgesinde bir yuvarlak masa toplantısı düzenlendi. Bu toplantıya gerek yerli ve gerekse Türkiye’den birçok katılımcılar da katıldı. Dünyaya verilen mesaj bu bölgenin Türk Kontrolünde açılmasının istendiğiydi. 1974 yılından beri Maraş Türk kontrolünde ve o dönemden beri, BM ve çeşitli uluslararası […]

Televizyondayız.

By birlesikkibrispartisi

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, bu akşam saat 17:30’da ADA TV’de Erçin Şahmaran’ın programına katılarak gündemdeki konuları değerlendirecektir.

Yeni Kıbrıs Partisi, yarın Birleşik Kıbrıs Partisi’ni ziyaret edecektir.

By birlesikkibrispartisi

 

          Yeni Kıbrıs Partisi, 19.02.2020 tarihinde (Çarşamba) saat 10:30’da Birleşik Kıbrıs Partisi’ni ziyaret edecektir.
Görüşme BKP Genel Merkezinde gerçekleştirilecek olup, yaklaşan Cumhurbaşkanlığı seçimi ve son siyasi gelişmeler üzerinde görüş alış verişinde bulunulacaktır.

 

Radyo Mayıs’tayız.

By birlesikkibrispartisi

BKP Genel Sekreteri Salih Sonüstün moderatörlüğünde,  bugün saat 16:00’da yayınlanacak olan BİRLEŞİK KIBRIS’A DOĞRU programının bu günkü konuğu,  BKP Eğitim Sekreteri Hüseyin Demirel olacaktır.

Türkiye’nin yanlış politikaları devam ediyor – Ulus Irkad

By YKP
Geçenlerde Türkiye’de Salahaddin Demirtaş’ın da bir yazısında değindiği gibi “Rekabetçi Totaliterizm” denilen bir rejimin varlığından bahsedildi. Bu rejime veya sisteme göre totaliter rejim meclise, partilere ve de sendikalara eşitlikçi olmayan bir şekilde sırf gösteriş olsun diye, demokrasi var diye izin verir. Ama tüm kontrolü elinde tutar ve basın özgürlüğü olmayabilir. Hatta diğer partilerle eşitmiş gibi […]

Maraş’ta provokasyona hayır!

By YKP
YKP, BKP, KTÖS, KTOEÖS, Basın-Sen, DEV-İŞ, Mağusa İnisiyatifi, Sol Hareket,  Hayata Dokun Hareketi açıklama yaparak “tüm demokrasi ve barış güçlerini 15 Şubat Cumartesi saat sabah 10:00’da Mağusa Gelir ve Vergi Dairesi karşısında toplanmaya ve Maraş’taki milliyetçi provokasyona karşı sesimizi birlikte yükseltmeye çağırırız” dedi. Açıklamanın tamamı şöyle: Bizler aşağıda imza sahibi olan örgütler olarak Mağusa’nın kapalı […]

İzcan: Maraş konusunda yapılmak istenen ortamı gererek görüşme sürecini berhava etmektir.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Başkanı İzzet İzcan, 14.02.2020 tarihinde ( Cumartesi) günü Kapalı Maraş’ta gerçekleşecek ‘Hukuki, Siyasi ve Ekonomik Yönleri ile Kapalı Maraş Açılımı’ başlıklı yuvarlak masa toplantısı ile yapılmak istenenin, Maraş’ın ilhakı yönünde adımlar atılması olduğunu belirtti.

İzcan, Kıbrıs sorununu bütün yönleriyle çözmeyi hedefleyen Uluslararası konferansın toplanması öncesinde yapılmaya çalışılanın, ortamı gererek görüşme sürecini berhava etmeye yönelik olduğunu vurguladı.

BKP Genel Başkanı İzcan BM Güvenlik Konseyi karalarında Maraş’ın statüsünün açıkça belirtilmiş olduğunu belirterek, “ Bu kararlara göre Maraş’ın BM nezaretinde yasal sakinlerine iade edilmesi karara bağlanmış ve Maraş’ın ilhakı yönünde adımlar atılması yasaklanmıştır. Buna rağmen BM kararları ve Uluslararası hukuk çiğnenerek tek taraflı hareket edilmesi kabul edilemez” dedi.

İzcan, “ Ankara’daki AKP- MHP hükümeti ve Kıbrıs’ta onları temsil eden federal çözüm karşıtı UBP- HP hükümeti tarafından konunun gündeme getirilmesi, 26 Nisan tarihinde gerçekleşecek Cumhurbaşkanlığı seçimlerine açık bir müdahale amacı taşımaktadır” dedi.

“ Kıbrıs Türk toplumu yaşananları yakından takip etmeli ve halkımız yaratılmak istenen şoven ve ayrılıkçı politikalardan uzak durmalıdır” diyen İzcan, “Gelecek Birleşik Federal Kıbrıs’tadır. Halkımızı Cumhurbaşkanlığı seçiminde iradesini federal çözüm yönünde kullanarak oynanmak istenen oyunları bozmaya çağırırız” dedi.

 

Televizyondayız.

By birlesikkibrispartisi

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, bugün saat 17:15’te KANAL T’de Okan Veli Şafaklı ve Deniz Gürgöze’nin sunduğu programa katılarak gündemdeki konuları değerlendirecektir.

Baraka Okuma Grubu Söyleşi Gerçekleştirdi

By Mustafa Batak

4

Baraka Okuma Grubu, geçtiğimiz aylarda okuyup bitirdiği “En Uzun Koşuda Adalılar” kitabıyla ilgili bir söyleşi gerçekleştirdi. Baraka’nın Kızılbaş’taki Lokalinde gerçekleştirilen söyleşiye, kitabın yazarı Ali Şahin de katıldı. 3   Söyleşiye katılanlar Khora Yayınları’ndan çıkan ve 1967-1981 yılları arasında Türkiye’de öğrenci olarak bulunan ve çeşitli sol hareketlerde aktif olan Kıbrıslı Türkler ile röportajlardan oluşan kitapla ilgili soru ve görüşlerini yazara yöneltme şansı buldu. 2 Keyifli bir ortamda ve sohbet havasında gerçekleştirilen söyleşide gerek kitabın konu aldığı yıllar gerekse de bugüne dair egemenlere karşı mücadele biçim ve yöntemleriyle alakalı görüş, deneyim ve fikirler aktarılırdı. Ayrıca yazar Ali Şahin kitabın hazırlanış süreciyle ilgili deneyimlerini de paylaştı. 1 Yeni dönemde Baraka Okuma Grubu makale, şiir, öykü ve daha birçok genel ve güncel konulara ilişkin metinleri buluşup okumayı hedefliyor. Her çarşamba saat 18.30-19.30 saatleri arası Baraka’nın Kızılbaş’taki Lokalinde gerçekleşen buluşmalara sizleri de bekleriz.

İzcan: BKP Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’yı destekleme kararı aldı.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi, Cumhurbaşkanlığı seçimleri ile ilgili kararını BKP Genel Merkezinde bu gün saat 10:30’da düzenlenen basın toplantısı ile kamu oyuna duyurdu.

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, BKP yetkili kurullarında yapılan tartışmaların ardından dün akşam toplanan Parti Meclisinin oy birliği ile Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aday çıkarmayarak, Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncıyı destekleme kararı aldığını açıkladı.

İzcan, “ Partimizin bu kararı almasındaki en büyük neden Sn. Akıncı’nın BM kararları temelinde birleşik federal Kıbrıs’a olan bağlılığıdır.  BM Genel Sekreteri Antonio Guterress 25 Kasım 2019’da gerçekleşen Berlin zirvesinde Kuzey Kıbrıs’taki seçimlerden hemen sonra inisiyatif alarak sorunun çözümü için uluslar arsı bir konferans çağıracağını açıklamıştır. Sorunun BM kararları temelinde çözümü muhtemeldir. Seçimler bu konferansta Kıbrıs Türk tarafını kimin temsil edeceğini belirleyecektir” dedi.

Barışa ve federal çözüme inanmayanların seçimi kazanması durumunda konferansın gerçekleşmeyeceğinin altını çizen İzcan, “ Kıbrıs Türk toplumu kaderine terk edilecektir. Bu da Kıbrıs Türk toplumunun yok olması demektir. Sn. Akıncı siyasette bulunduğu süre içerisinde Kıbrıs Türk toplumunun kimlik ve varlığına saygı gösteren, iradesine sahip çıkan temiz ve dürüst bir yönetim sergilemiştir. Türkiye’deki AKP- MHP iktidarının Cumhurbaşkanı Akıncı’yı tasfiye temek için siyasi etik ve ahlaka aykırı bir şekilde yürüttüğü kampanya niyetlerinin çözüm değil ilhak olduğunu ortaya koymuştur” dedi.

“ Bu Kıbrıs Türk toplumunun iradesine yapılan ne ilk ne de son müdahaledir” diyen İzcan, Birleşik Kıbrıs Partisi’nin Kıbrıs Türk toplumunun varlık ve kimliğini her şeyin üstünde tuttuğunu vurguladı.

Sözlerine devamla, “ Biz ülkemize barış ve huzurun gelmesini siyasetin merkezine koyduk. Bizim için aslolan halkımızın geleceğidir. BKP, Kıbrıs Türk toplumuna yönelik kimden ve nerden gelirse gelsin her türlü saldırı ve müdahaleye karşıdır. Ve en geniş dayanışmanın sağlanması için kararlıkla mücadele edecektir” diyen İzcan, “ Kıbrıs’ta verilmekte olan mücadele barış, demokrasi ve özgürlük kavgasıdır. Bu koşullar altında partimiz aday çıkarmak yerine oy birliği ile Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’yı destekleme kararı almıştır” dedi.

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, BKP’nin seçim süreci boyunca aktif biçimde görev alacağına ve Sn. Akıncı’nın kazanması için el birliği ile çalışacağına da vurgu yaptı.

YKP, ortak yurdun yeniden birleşmesi için ortak mücadele çağrısı yaptı (videolu)

By YKP
Yeni Kıbrıs Partisi, bugün, 12 Şubat, Çarşamba günü sabah saat 10:00’de YKP Genel Merkezi’nde Kıbrıs’taki ve Doğu Akdeniz’deki gelişmelere bağlı TC’nin tavırları, Kırımlaştırılma, Hataylaştırılma, Nisan 2020 seçimleri konularında YKP’nin tavrını açıklamak için basın toplantısı düzenledi. Basın toplantısında okunan Parti Meclisi kararı şöyle: YKP Parti Meclisinin seçimler üzerine kararı Yeni Kıbrıs Partisi Parti Meclisi’nin 10 Şubat […]

İzcan: Ankara’daki AKP- MHP iktidarı Kıbrıslı Türklerin iradesine saygılı olmayı öğrenmelidir.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Başkanı İzzet İzcan, Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı aleyhine sürdürülen karalama kampanyasının nedeninin siyasi farklılıklar ve anlaşmazlıklar olduğunu vurguladı. Ankara’nın meseleye amir memur ilişkisi temelinde baktığının bir kez daha gün yüzüne çıktığını belirten İzcan, “ Esas mesele Sn Akıncı’nın bu tarz bir ilişki biçimini kabul etmemesi ve Ankara’nın istediği gibi ayrılıkçı ve taksimci bir politika izlememesidir” dedi.

İzcan, “ Türkiye’deki AKP- MHP ortaklığının niyeti, Kıbrıs’ın kuzeyinde federal çözüm karşıtı, ayrılıkçı bir Cumhurbaşkanı seçilmesini sağlamaktır.  Bu nedenle Sn Akıncı’ya karşı bir cephe oluşturulmuştur. Murad edilen Sn. Akıncı’yı devre dışı bırakmaktır” dedi.

“Yapılan açıklamalar açıkça bir linç kampanyasına dönüşmüştür” diyen İzcan, Sn Cumhurbaşkanına karşı izlenilen saldırgan, siyasi etik ve ahlaka uymayan hakaretler aynı zamanda Kıbrıs Türk toplumunun siyasi iradesine yapılan bir müdahale ve saygısızlıktır” dedi.

Ankara’daki hükümetin Kıbrıs Türk toplumunun iradesine saygı duyması gerektiğinin altını çizen İzcan, “Esas olan Kıbrıslı Türklerin iradesidir. Ankara’daki AKP- MHP iktidarı bu iradeye saygılı olmayı öğrenmelidir” dedi.

No security for global power relations. For an end to violence!

By Beyond Europe

Our comrades in Munich are co-organizing next weekend a demonstration against the annual Munich Security Conference (short SiKo). We share with you the general call and a call by Ende Gelände which focuses on the debate on safety and climate justice. See you on the streets of Munich!

From 14th to 16th of February 2020, international representatives from politics, military and (arms) industry will meet at Hotel Bayerischer Hof for the Munich Security Conference in order to „counter the world’s most pressing security risks.“ While various power blocs are competing for political influence and the access to resources and markets, remaining barriers to an economic exploitation of the world are to be removed. Therefore, instead of security for human beings – be it from unmediated physical violence or social immiseration – the MSC is about the legitimization and worldwide enforcement of capitalist rule. War here, increasingly authoritarian police laws there and militarized borders between them: the repressive administration of social contradictions – if by political or military means – is enacted as „Security“. The choice between various variants of the same is being presented as as „without any alternative“ so that it is impossible even to imagine a completely different future. Where humans are taking their destiny in their own hands, resisting the violent logic of this order, highly armed despots counter these projects with all their cruelty without having to reckon with serious opposition from other actors of the security conference. The defense of human rights appears at most as a legitimizing story for the next obnoxious event, but is as little a real issue for the MSC as the destruction of the ecological foundations of life on earth.

Whether as a contact exchange for the armaments industry, as a simulation of world politics or as a propaganda event for the status quo – the MSC not only stands symbolically for global rule and violence and is therefore the most appropriate occasion to take our radical hostility towards these conditions to the streets. We fight for a world beyond patriarchal and racist opressions as well as beyond state, nation and capital.

Join us at the protests against the Munich Security Conference on the 14th of February and let’s collectively demonstrate that there is no security for global power relations. For an end to violence!

 

No safety without climate justice
call by Ende Gelände Munich

Federal Call for demonstrations against the Security Conference in Munich

Come to the Climate Justice Block at February 14th | 18.30 | Gaertnerplatz, Munich

The hotel Bayerischer Hof in Munich is going to host an international war politics debate for the 53rd time. Behind closed doors of splendid halls and a wall of thousands of police officers, representatives of politics, economy and military will negotiate conflicts and the economic interests of the richest countries in the world. In times of flight, drought and other consequences of the climate crisis, the Munich Security Conference is a symbol for the absurd conditions of our system.

War as a legitimate climate killer? You are insane!

Warfare and war preparations during so called “times of peace” immensely contribute to the human-caused climate crisis. War planes and war ships have an enormous fuel consumption. A Eurofighter without an afterburner uses up 70-100 litres of aviation fuel per minute. That is without talking about kerosene and fine dust, ultrafine particles and nitrogen oxides which are being emitted into the air. You cannot even compare a diesel to that.

The US military alone used up 42,6 million litres of oil every day in the year 2017. That means that more than 25 million tons of carbon dioxide were emitted. More than half of the world’s helicopters are used for military purposes and around a quarter of the usage of fuels come from warplanes, of which most are inefficient, carbonintensive and harmful to the environment” according to a study by IMI from 2019 [i]. The US ministry of defence is responsible for around 80 percent of the US energy consumption. That makes is a bigger carbondioxideemittent than Portugal, Sweden or Denmark [ii].

Still, high emissions and air pollution caused by military equipment is not the whole problem. There are also military bases that valuable biotopes get sacrificed for. Rare moors, forests and nature reserves must make room for military infrastructure. This happened when US Air Base Ramstein in Rhineland-Palatinate got extended to be the biggest airline hub of US Air Force in Europe [iii]. Floors are sealed, sensitive ecosystems destroyed and Co2 binding trees exterminated. Floors and groundwater are poisoned through industrial accidents or wrong waste disposal of toxins. On top of that, the production of radioactively enhanced Uranium, which is essential for the production of nuclear weapons, has a catastrophic impact on the environment. Poisonous arrears coming from ammunition – just like enhanced Uranium, Phosphor and Dioxins – that are used on exercise fields during manoeuvres and, in war areas, do the rest.

The fossils beneath the war

Politicians around the world do not talk about the catastrophic environmental consequences of warfare. Neither the Kyoto Protocol 1997 nor the Paris Climate Agreement from 2015 talk about military activities. However, the 20% of the world population who use up about 80% of the world’s resources are the same who profit from humanitarian crises. In order for us to keep our privileges, wars are waged, people killed and the environment polluted. This has nothing to do with democratic intervention as the Western Powers have argued sometimes.

According to IPPNW, it’s proven that oil, gas, other resources and transport routes were the reasons for most of recent western wars. Human rights are just the official justification and used as an excuse [v]. However, economic interests are obvious and no secret. Germany’s Defence Policy reads: “Free trade routes and a secure raw material supply are essential for Germany’s and Europe’s future. That’s why trade route and energy safety and following questions will play a growing role for our safety” [vi]. It is out of question that those raw materials are fossils like oil, gas and coal. Problematic: These resources come from regions with little infrastructure and/or countries of the Global South.

Resources for everyone – Climate Justice now!

Wars – with their high consumption of fuel and energy – destroy the bases for life of people in the Global South in a twofold mode. Forced displacement of indigenous people, civil war, mass extinction, flight and hunger is accepted in order for us to secure our privileged way of living. The Global North reacts with walls and securing external borders. Instead of taking responsibility for the causes of flight, the military increases its arms. The neo-colonial exploitation of the Global South is not only a question of human rights, but also of climate politics.

In our opinion, the solution is a new justice of distribution which means an immediate switch to 100% renewable decentralised energies. Prosperity for all means overcoming the exploitative capitalist system logic. We demand the immediate end of all neo-colonial wars and the end of negotiations in Munich serving one-sided economic power interests. We are striving for a world where everybody has access to vital resources – without being dependent on states and corporations.

Come to Munich on the 14th of February and join the Climate Justice Block. Let us take a stand for just conditions worldwide!

Ende Gelände Munich

Ende Gelände Bamberg

Ende Gelände

SOURCES (German)

[i] https://www.imi-online.de/download/IMI-Studie2019-7-US-Klima-Web.pdf

[ii] https://theconversation.com/the-defense-department-isworried-
about-climate-change-and-also-a-huge-carbon-emitter-118017

[iii]http://umweltmilitär.
info/userfiles/downloads/Archiv/2008_Luftpost_Auswirkungen_von_Militaerbasen.pdf

[iv]https://www.imionline.
de/2019/06/21/krieg-ist-der-groesste-klimakiller/

[v] http://www.ippnw.de/frieden/energie-krieg-frieden/artikel/de/deutschlandund-
die-rohstoffkriege.html

[vi] www.bundesregierung.de/resource/blob/975292/730634/383a8886aaa1d1774920562ded11600d/
verteidigungspolitische-richtlinien-download-bmvg-data.pdf?download=1

BKP Parti Meclisi bu akşam saat 19:00’da toplanıyor.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Parti Meclisi bu gün ( 11.02.2020) tarihinde saat 19:00’da toplanarak Cumhur Başkanlığı seçimlerine yönelik parti kararını alacaktır. Toplantı BKP Genel Merkezi’nde yapılacak olup alınan karar 12.02.2020 tarihinde ( Çarşamba) saat 10:30’da Parti Genel Merkezi’nde düzenlenecek basın toplantısı ile duyurulacaktır.

Basına ve kamu oyuna saygı ile duyrulur.

 

Genç TV’deyiz.

By birlesikkibrispartisi

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan bu akşam saat 21:30’da Genç TV’de Gökhan Altuner’in konuğu olarak gündemdeki son siyasi gelişmeleri değerlendirecektir.

İZLE-TARTIŞ’TA KARANLIK ZİHİNLER İZLENDİ

By Mustafa Batak

ana görsel

Her ay ilk Cumartesi gerçekleştirilen İzle-Tartış etkinliği kapsamında Şubat ayı filmi olarak Karanlık Zihinler filmi izlendi. Bir çeşit virüsle hastalanan gençlerin bazıları hayatta kalabilmek için verdiği mücadeleyi anlatan film ilgi ile izlendi. Filmin ardından gerçekleştirilen sohbette de gençlerin sisteme karşı duruşunun her türlü mücadeleye en büyük katkıyı sağladığından bahsedildi. Filmin, gençlikten korkan bir zihniyetin onu yok etmek ya da kendi tarafına çekebilmek için neleri göze aldığını çok iyi vurguladığına da değinildi. Gençler ayakta kalabilmek, din, dil ve ırk ayrımı yapmaksızın karşılarında duran sisteme karşı gelmek için mücadele veriyorlar. Bunun yanında uzak kaldıkları ailelerini özlüyorlar ve eski hayatlarına geri dönmek ve bu dönüş gerçekleşirken daha güzel bir gelecek hazırlamak için tam yol mücadeleye devam eden gençlerin, ülkemizde şuan tam da olması gereken direnişi gösterdiklerinden de bahsedildi. ara görsel Filmin kurgusundan devam filminin de geleceği tahmin edilen bu güzel izletinin ardından Mart ayı filmi olarak Zerre filminin izlenmesine karar verildi. Annesi ve hasta olan küçük kızı ile küçük bir dairede yaşam mücadelesi veren, çalışmak için evinden çok uzaklara gitmek zorunda kalan Zeynep, 8 Mart öncesi bir günde sizleri kadınların yaşam mücadelesinin tüm zorluklarına tanık olmaya çağırıyor. 7 Mart Cumartesi akşamı sizleri Baraka lokalinde Zerre filmini izlemeye, 8 Mart’ta ise kadın mücadelesine omuz vermek için sokakta buluşmaya davet ediyoruz.

Kuzey Avrupa ülkelerinden Türkiye ve bize – Ulus Irkad

By YKP
Kuzey Avrupa ülkeleri son zamanlarda isimlerinden en fazla söz ettiren ülkeler. Son zamanlarda eğitimden tutun ekonomideki yeni buluşları ve sağladıkları refahla bayağı dünya insanlarının dikkatlerini üzerlerine çekmişler. Şöyle eğitimi ele alsak, mesela artık grup çalışmalarıyla öne geçip sosyal aktivitelerle ders öğretmekle, puan almayı değil öğrenmeyi ve araştırmayı öne çıkarmış ülkeler bunlar. Çocuklara ders eğitimi müzikle, […]

Σουηδία: η ιστορία και οι σύγχρονοι αγώνες της Ένωσης Ενοικιαστών

By puk
Ενώ τα ενοίκια πέρνουν φωτιά σε όλες τις πόλεις της Κύπρου, ενώ οι προσφυγικές κατοικίες καταρέουν, ενώ οι τράπεζες προχωρούν ακάθεκτες σε εκποιήσεις ακόμη και πρώτης κατοικίας, σε ένα άλλο σημείο της Ευρώπης οι ενοικιαστές είναι οργανωμένοι και διεκδικούν φτηνή και ποιοτική στέγη για όλους. Κατα τη διάρκεια του 12ου διεθνούς συνεδρίου της CWI (μετονομάστηκε […]

By myislandcyprus.blogspot.com

THE FREEDOM OF THOUGHT AND CENSORSHIP IN THE TURKISH CYPRIOT PRESS DURING THE BRITISH COLONIAL PERIOD (1878-1960)


The rule of Cyprus was transferred from the Ottoman Empire to the British Empire in 1878, but Cyprus remained as an Ottoman territory until the annexation of the island by Britain in 1914. The Muslim-Turkish community, together with the Greek-Christian community, continued to have the Ottoman nationality until then  


Although we do not have a copy that has survived to the present day, the first Turkish newspaper published on the island by a Turkish Cypriot, is the “Saded” (Topic) newspaper. According to the records, the first issue of this weekly newspaper was published on 11 July 1889 by Mehmet Emin Efendi, who was a retired person from the Property Directorate. The “Saded” was published only 16 issues. [1]


Two years later, on 25 December 1891, we see the first issue of the “Zaman” (Time) newspaper, which was published until 2 September 1900 and we have its whole collection. Therefore, some people prefer to begin the Turkish Cypriot press history with this newspaper.


The “Zaman” newspaper was published by the “Osmanlı Kıraathanesi” (Ottoman Reading Room), which was established by a group of Turkish Cypriot notables, who were worried about the future of the island. The merchant Hacı Derviş Efendi was the owner of the newspaper and Muzafferrüddin Galip, who was brought from Istanbul, was the chief author. Journalist Mehmet Remzi (Okan) made the following assessment regarding Zaman’s publications:


“When we look at the publication of the daily “Zaman”, we can say that the main purpose of this newspaper was to serve Sultan Hamid and to smother the young ideas that were awakened in favour of legitimacy and freedom at the time!”[2]


After one year of publication, Derviş Efendi had a dispute with the members of the administrative committee of the Ottoman Reading Room. In the second year, Hacı Derviş Efendi continued to publish the newspaper on his own name. Because his publication was in favour of the Sultan, the merchant Hacı Derviş Efendi, the publisher of the daily Zaman, was rewarded with the rank of “mir-i miran” (grand seigneur) on 10 February 1895 and he was started to be called “Derviş Paşa”.


A few years later, when the writers of the newspaper started to criticize the Istanbul government and to publish articles that supported the “Young Turk Movement”, the rank of Derviş Paşa was withdrawn by the Sultan. Thereupon, Hacı Derviş Efendi began to intervene in the articles, published in the newspaper and some of the writers, who did not like this, left the newspaper. “Zaman” newspaper continued for a while, until the publication ended on 2 September 1900, with the issue No. 423.


After the Ottoman Reading House separated its way with “Zaman” newspaper, “Yeni Zaman” (New Time) newspaper started to be published on 22 August 1892. As in “Zaman”, the writers of this newspaper were Muzafferüddin Galib and Mehmed Faik Bey. Faik Bey once again criticized Memduh Paşa and one day he left Cyprus for Istanbul and never came back. As the two writers left the island and settled in Istanbul before the end of the year, “Yeni Zaman” newspaper had to stop its publication on 27 February 1893 with its last issue No. 28.


Upon the closure of the “Yeni Zaman”, Kûfizade Mustafa Asaf Bey obtained permission from the colonial government to publish a new newspaper in his name, On 6 March 1893 he began to publish the weekly newspaper, called “Kıbrıs” (Cyprus). In every aspect, this newspaper was considered as the continuation of the “Yeni Zaman” and therefore its first copy had the No. 29. The “Kıbrıs” newspaper, like the “Zaman”, first published in loyalty to the sultan of the time, but later was influenced by the “Young Turk” movement and began to be popular among the people with its articles. As journalist Mehmet Remzi (Okan) stated below, these publications continued until 1898 and one day the newspaper suddenly closed down:


“Despite all our research, it has not been possible to learn the real reasons for the closure of the “Kıbrıs” newspaper. However, according to the information given to us by a person, who was involved in these drafts at that time, the Cypriot newspaper owner had an agreement with Memduh Paşa, the Minister of Internal Affairs, and closed the newspaper upon the orders and signs he received from him. If we have to believe the claim of the same person, Asaf Bey agreed to close down “Kıbrıs” on the condition of receiving 500 kurush per month and he received this money regularly until the declaration of the constitution (1908).” [3]


Ahmet Tevfik Efendi, who was one of the writers that left “Zaman” newspaper after Derviş Paşa interfered with the writers, started to publish the first Turkish Cypriot humor newspaper named “Kokonoz” (Old Man) on 27 November 1896. However, “Kokonoz” ended its publication with the 22nd issue of 17 September 1897. “Kokonoz” was prevented from entering the Ottoman territory, according to an order dated 10 August 1897 and an additional letter sent to the Ministry of Interior, Customs, Zaptiye and the Ministry of Post and Telegraph. [4]


Immediately after “Kokonoz” stopped its publication, a humor newspaper, called “Akbaba” (Vulture), was published by Ahmet Tevfik Efendi on 1 October 1897, which was accepted as the continuation of “Kokonoz”. After a while, the “Kokonoz” adopted the ideas of the “Young Turk” movement and Ahmet Tevfik Efendi started to attack the Sultan with open and very sharp satire. We learned from an article titled “The Consequence of Wrongfulness” published in this newspaper on 27 May 1898 (No: 17) that the “Akbaba” was banned by the Sultan for a second time, because the newspaper “advocated not to give back Thessaly”. Perhaps the transition from “Kokonoz” to “Akbaba” was in order to bypass this ban.


According to Mehmet Remzi, “That is why the number of readers of “Akbaba” has decreased and poor Tevfik Efendi has fallen into a very affectionate state. As if this problem was not enough, Sultan Hamid sentenced him to death and has prohibited him to go to Turkey with this decision.” [5]


After three months, Akbaba had to stop its publication on 19 August 1898 (No.23).


The pro-Young Turk “Feryad” (Scream) was a fortnightly newspaper, published by Hocazade Osman Enveri, only four issues between 11 December 1899 and 31 January 1900.  Mehmet Remzi made the following assessment regarding the “Feryad” newspaper:


“Although Feryad appeared as a genuine Young Turk newspaper, it stopped after 4 issues and never appeared later. According to the information we received privately, the newspaper “Feryad” was again closed on the sign of the Ottoman Government and the owner was allocated three hundred kurush per month! At that time, while the Greek Cypriots established newspapers one after another, we were setting up printing offices in order to grab a few kurush and closing it at the first opportunity. When one examines these events, one feels like to curse the sultan and the vizier of that time!” [6]


According to the information provided by Mehmet Remzi, the first four issues of “Mirat-ı Zaman” (Mirror of Time), the first issue of which was published on 3 March 1900, were published by Ahmet Tevfik Efendi, the owner and director of the newspaper, as a stone print. Later, he interrupted his publication and published regularly every week after 27 April 1901. The newspaper “Mirat-ı Zaman” ceased its publication between 25 November 1901 and 16 June 1902. Later, the publication continued at intervals.


The writers of “Mirat-ı Zaman” were Ahmet Tevfik Efendi and Rıza Bey from Vize. According to a document, dated 19 June 1901, they were tried in absentia, on 14 July 1901, according to the Ottoman Penal Code. It was alleged that “they dared to make some harmful and treacherous publication” in this newspaper.  They were sentenced for “a life-long stay in a walled city”and “to be rendered from the civil law” and “the already-foreclosure of their property has been decided to be managed.” [7] But despite this decision, “Mirat-ı Zaman” continued its publication with intervals and eventually stopped its publication on 18 April 1910 (Issue No.368)


The pro-Young Turk “Mirat-ı Zaman” newspaper, which had mutual discussions with the “Sünuhat”  (in Arabic it means “the issues that came to mind”) newspaper, published in 1906, was supporting the “Vatan” (Fatherland) newspaper of Bodamyalızade Mehmet Şevket Bey, a member of the Legislative Assembly, which appeared in 1911 and it was opposing the pro-Evkaf newspaper, Seyf (Sword).


According to Harid Fedai, “Because of the influx of the Turkish newspapers, coming to the island after the Second Constitutionalism in Turkey, the circulation of the “Mirat-ı Zaman” fell down. Ahmed Tevfik Efendi would also try his luck again by publishing the humor newspaper “Kokonoz”. [8] Between 2 May 1910 and 28 June 1910, Ahmet Tevfik Efendi re-published the weekly humor newspaper “Kokonoz”, but he stopped publishing after 9 issues.


Mehmet Remzi made this evaluation for him: “Regarding the difficulties he was confronted for the sake of his profession and his persistence and strength, we are in the opinion that Ahmet Tevfik Efendi was the most valuable deceased Cypriot journalist.” [9]


Hacı Mehmet Arif Efendi was the owner of the “Sünuhat” newspaper, which had 246 issues, published between 1 October 1906 and 3 November 1912. His son, Professor Ahmet Şükrü Esmer, in an interview with Cemalettin Ünlü, described the Sünuhat’s political attitude as follows:


“As for our newspaper, being pro-Sultan at that time, meant being on the side of the Sultan and being from Istanbul. The loyalty to the Sultan meant loyalty to Turkey. As a matter of fact, the policy of our newspaper changed after the 1908 Constitutional Monarchy and started to publish articles in favour of the Committee of Union and Progress. That is why our newspaper opposed the British policy of Evkaf, confronted Musa Irfan Bey at the head of Evkaf and started a fight with the newspaper Mir’at-ı Zaman, which supported them. (...) There was freedom in the Cyprus press, I can say. The British were tolerant to the press. In fact, this was their traditional attitude towards the press. I can say that they would never interfere.” [10]


Let us continue with the Printer Mehmet Akif’s account of the events:


“(After the closure of the “Kıbrıs” newspaper on 21 December 1914, due to World War I) no Turkish newspaper was published in Cyprus until 1919, because England was at war with Turkey. Already the Turkish community was not used to giving money for a newspaper. The newspapers appeared to the benefit of the community, but in fact, they were simply snatching a cone or holding a personal grudge or hunting the community for someone else’s account.” [11]


According to an article, titled “Apology to our readers” published in “Doğru Yol” (Right Path) newspaper on 14 April 1920 (Issue: 29), it was understood that some of the articles of the newspaper, published at that time, were censored by the British colonial administration and therefore the censored places appeared in white. The referred article wrote the following:


“The profession that “Doğru Yol” has followed since its first publication is known to our readers. For this reason, we do not say much about it, we leave the appreciation to commentators. From now on, our newspaper will not be able to subjugate the readers’ view as pleasant as before. Therefore, we ask that they have no bad opinions about us.


On the ground that our newspaper has been subjected to censorship by the Directorate of the War Department since this week, the places of the free articles seen in our previous issues will be seen as white. We hope that our readers will appreciate our position under this obligation and will not spare the abundance of affection they have shown for us until so far.”


In 1925, the advocate Ahmet Raşit, editor-in-chief of the newspaper “Doğru Yol”, was opposing to İrfan Bey, the Director of the Department of Evkaf and he also published dissenting articles by Dr.Eyyub Necmeddin in his newspaper.


According to the information quoted by Oktay Öksüzoğlu from Vedia Okan, Mehmet Remzi Okan’s article,  titled “There are treacherous and seditious persons among us, beware” was published in “Söz” (Word) newspaper on 3 April 1926, which caused the imprisonment of Mehmet Remzi Okan for two months. [12]


In “Söz” newspaper of 15 June 1926, Mehmet Remzi Okan announced to his readers his two months’ imprisonment, because of a personal attack on Sait Molla, who was a pro-British Turkish statesman, residing in Cyprus.

             

After the declaration of the Republic of Turkey, “Söz” and “Doğru Yol” newspapers were supporting the right of the Turkish Cypriots to emigrate to Turkey, according to the Lausanne Treaty. On the other hand, the “Birlik” (Unity) newspaper of Hacıbulgurzade Ahmet Hulusi was against the immigration.


I continue with Printer Akif’s account, as he describes these two tendencies:

“On 4 September (1926), Mr. M. Fehmi and his brother A. Retmi went to the prison with some of his friends and took Remzi Okan out. When Remzi Okan saw the article against the immigration in “Söz” newspaper that they gave him in the carriage on the way, he became angry against Fehmi Bey and he could not calm his anger until he came to the printing office. As a reaction to Remzi Okan’s angriness against Fehmi Bey,  Fehmi Bey only responded with the following short sentences: “Remzi Efendi, my conscience orders me to warn the Turks of the island by writing against such embarrassment. If you are happy with it, OK. If you’re not, it’s your problem.” Akif continues: “On the other hand, “Birlik” newspaper continued its seriousness. At that time, an article was sent by the Pharmacist M. Münir to the newspaper “Söz” and “Doğru Yol” against the immigration, but neither of the newspapers published this article. Since its author had a copy of the article, the same article was sent to “Birlik” newspaper and it was published there.” [13]


The first issue of “Masum Millet” (Innocent Nation) newspaper was published on 11 April 1931. After its issue, published on 14 March 1932 (No: 43), it did not come out due to censorship for more than 5 months. On 18 August 1932 (No: 44), there was only a publication of a “Supplement to “Masum Millet”.  The main newspaper was not published again for three and a half months. The owner and the editor of the newspaper ”John Rifat” (nick-name of Cengizzade Mehmet Rifat) explained this interval as follows:


“Since the censorship intervened to our articles, which were not related with the government, but with our national affairs, we put our publication on holiday in the first week of April until 3 December 1932, when the new governor arrived.” [14]


“Masum Millet” was re-published on 3 December 1932 as a “Supplement to “Innocent Nation” (Issue: 45). (This time the title of the newspaper was not printed in Arabic letters, but in Latin letters.) “John Rifat”, who learned from the British press the arrival of Sir Reginald Edward Stubbs as the new governor of Cyprus, said “Welcome” to him in this issue and introduced the problems of the community to him in 11 points. “John Rifat” published 13 open letters addressed to the Undersecretariat of the Colony of Cyprus in the issues published between the 10 December 1932 (Issue 46) and 11 March 1933 (Issue 59).


Starting from 8 April 1933 (Issue: 63) onwards, the “Masum Millet” newspaper was published two times in a week, On 23 August 1933 (Issue: 102), “John Rifat” complained about “Söz” newspaper and wrote the following under the title of “Söz’s derived reign of censorship”:


“Mr. “Söz” must know well that the “Masum Millet”, who succeeded in abolishing the Government’s censorship administration with bayonet, will no longer submit to the derived reigns of censorship that have emerged as such.”


The last issue of “Masum Millet” newspaper had the date of 29 August 1933 (Issue: 203).


As stated in British secret reports, when World War II began, “Söz” newspaper was described as Turkish nationalist and against the British colonial government. According to a report, dated 29 October 1937, from Governor Palmer to the British Secretary of State, the publication of the “Söz” was suspended for a month in 1937 (between 17 August 1937 and 17 September 1937).


In an article published in “Söz”, it was written that “there was a life of imprisonment on the island and the only way to escape from this prison was through Turkey”. Therefore, the newspaper had been placed under constant censorship since June 1938. The British officials stated that no other newspaper, except the “Söz”, was subject to constant censorship on the island. Mr. Remzi had petitioned the authorities to abolish this censorship.


When the Turkish Cypriot newspaper “Ses” (Voice) wanted to publish on its issue of 14 June 1938, an article with the title “Turkish Cypriots Help to the Earthquake (Victims)”, originally published in Cumhuriyet newspaper on 7 June 1938 (in İstanbul), it was censored. In this article, “The greatness of the feelings of brotherhood between the Turkish Cypriots and the homeland Turks” was mentioned and the attitude of the Evkaf administration was criticized.” [15]


It is known from the official records that both “Söz” and “Ses” newspapers, which were being published on the same ideological line, were censored on the occasion of the arrival of Hamidiye School Ship to Cyprus on 20 June 1938. Censorship began before the ship arrived in Cyprus and “Söz” newspaper announced this on 4 June 1938 as follows:


“CENSOR: By the order of the Reverend Colonial Undersecretary, our newspaper will be censored from yesterday onwards until the order that will terminate it.”


The censorship was also applied on the “Ses” newspaper of 14 June 1938. However, Hasan İzzet Asım Bey, owner and director of “Ses” newspaper, died on 23 June 1938 and the publication of “Ses” ended. [16]


The headline of the “Söz” on 21 June 1938 was “Hamidiye in our Island” and since the news was censored, the underneath of the headline was blank. In a secret report, dated 24 June 1938, sent from the British Colonial Governor Palmer to MacDonald, the following was reported:


“The “Söz” and “Ses” newspapers have been making propaganda for Turkish nationalism for a long time, while they attack the Evkaf administration and frequently include concepts such as “Motherland” and “Our Atatürk’. Therefore, these newspapers were censored before Hamidiye arrived.”


The following information was included in a “secret and personal” letter, dated 30 June 1938, sent by the British Colonial Governor Palmer from Nicosia to the British Ambassador in Turkey Percy Lorainne:


“The arrival of Hamidiye spurred the feelings of nationalism (among the Turks here). Moreover, the articles of the “Cumhuriyet” (Republic) newspaper (published in Turkey) on 24 May and 7 June issues are also of concern. The “Cumhuriyet” is a publication that can find a considerable readership in Cyprus. Finally, the Cyprus Governing Council had to take a decision, advising me not to forbid this newspaper from entering the island. I wanted to get your opinion on this issue before taking this prohibition and preventing it from entering Cyprus. Probably, the Republic of Turkey does not want its relations with Cyprus to be deteriorated.” [17]


The “Söz” of 27 August 1938 wrote the following: “The Jubilee of the “Söz” will not be held.” The newspaper also publishes a letter signed by "Acting Colonial Secretary Stanley". Censorship continued.


The “Söz” Newspaper of 18 October 1938, published the following news: “According to what is announced in the official newspaper, published on Friday, the importation to the island of the book called “Turks of Cyprus” (Kıbrıs Türkleri), printed and published in Turkey,  has been called strictly forbidden. The police administration carried out research in some businesses and establishments, but could not find the book. The author of the book is İsmet Konur, History Teacher of Denizli (city).” The writer was born in Cyprus.


A letter, dated 12 January 1939, sent to the Minister of Colonies by Mehmet Remzi Okan, owner and editor of “Söz” daily, included the following complaint:


“The Cyprus administration censors my newspaper without giving any reason, and I am not allowed to publish even the articles on Cyprus published in the Manchester Guardian, Daily Telegraph, Morning Post. I hope you will justify my belief that freedom of the press and thought within the Commonwealth is not an empty concept.” [18]


The following information from Battershill to Acheson was sent from Nicosia with a record of 15 September 1939 (Confidential): “Söz” is the only newspaper in Cyprus today under censorship. You shouldn’t answer Remzi for another two months. It is not appropriate for us to remove censorship for now. Moreover, we believe that the sister-in-law of the new Turkish consul is behind this “Söz” headache. Let’s implement the “wait and see” policy on this issue.”[19]


The Turkish Cypriot press announced in December 1938 that the film, containing scenes from Atatürk’s funeral and life, would be brought to Cyprus and screened at the Papadopoulos cinema in Nicosia. But Governor Palmer forbade the film to be shown. This film about the funeral could only be screened in the mid-1940s.


On 3 May 1939, speaking at the British Parliament, Mr. Foot criticized the Colonial Minister: “It is not right to prohibit the screening of the Atatürk film and the wedding film of the Greek Royal family, while films showing fascist movements and events are permitted on the island.”


Colonial Minister MacDonald said in his reply that there was a censorship committee of civil and official authorities in Cyprus and that he had no control, and that he did not know why the film was banned.[20]


M. Necati Ozkan started a series of articles, entitled “What are the real reasons for our tendency to head autonomous administration?” in “Söz” newspaper on 5 June 1937. Despite the fact that it was said at the end of the second article “to be continued”, “Söz” newspaper made the following statement in its copy on 12 June 1937:


“Open information for Mr M. Necati Özkan: We hereby declare that we will not be able to publish the further parts of the precious articles that you have sent to be issued in the sequence, and we kindly ask you to excuse us. Director of “Söz”: M. R. Okan.”


On 22 July 1937, the Cumhuriyet newspaper (of Istanbul) published a news, written from Cyprus, under the title “An event that causes for the Turkish Cypriots excitement”and the event was announced to the Turkish public opinion as follows:


“The “Ses” newspaper is the publication organ of those who attack and accuse with national betrayal the ones who seem to support the autonomous administration. (…) A second and stronger front of them was emerged with the Manifests, published by a personality called, the advocate Cengizzade M. Rifat, who studied law (!) in Turkey, knows very well Greek and English.”


The “Söz” newspaper referred in its issue of 4 August 1937 to the above news in its headline “The Cyprus correspondent of Cumhuriyet gives false news to its readers”and wrote this:


“We stopped the articles of Necati Özkan, because what we think is sufficient for now. When the time and the day comes, we will never hesitate to publish the further parts of the article. Let us also add that there were no complaints by any of our readers for publishing Necati Özkan’s articles, on the contrary, there were many who wanted us to continue publishing those articles.” [21]


M. Necati Özkan wrote a letter on 19 February 1939 to the Secretary-General of the Republican People’s Party in Turkey and complained that Mr. Remzi’s family was under the influence of the British and therefore his articles were no longer published.  He would like to ask for help in setting up a newspaper himself.


Advocate C.M.Rifat, one of the prominent figures of the Turkish Cypriot press, explained why he opposed giving autonomy to the administration of the island, with a series of manifests (Declarations), he issued in 1937. As Mr Rifat did not like the publication policies of the Turkish Cypriot newspapers “Söz” and “Ses”, he wrote in the “Kıbrıs” newspaper on 21 November 1949 the following about these hand-outs: “We had to publish these four manifests, since there were no other Turkish publication organ.” [22]


When Mehmet Remzi, the owner of “Söz” newspaper, went to Istanbul on 16 November 1941 for his illness, he died there on 22 January 1942. Vedia and Bedia, two of Mehmet Remzi’s daughters were not old enough to have a licence for a newspaper, therefore the publication of “Söz” had to stop on 10 February 1942. But a month later, this time, they put Dr. Fazıl Küçük as the licence owner and started to publish a new newspaper called “Halkın Sesi” (The Voice of the People) on 14 March 1942.


According to Vedia Okan, 9 months later, because of an article by the columnist “Yavuz”, criticizing the government’s decision to move the schools to Lapta, the “Halkın Sesi” was sentenced to 3 months of closure and was forced to suspend its publication from 21 January 1943 until 21 April 1943.


On the day, when the newspaper re-appeared, the “Halkın Sesi”, in an article titled “Getting Started Again” and signed by Dr. M. Fadıl Küçük, explained that “the newspaper had been closed for 3 months by the order of the Undersecretary. After that, the newspaper started to be published three times in a week, on Sunday-Wednesday-Friday. Dr. Küçük argued that this punishment was imposed by the British, who would allow the “Söz” to be published once again.


Vedia Okan, one of Remzi Bey’s daughters, who had a disagreement with Dr. Küçük, got the licence of “Söz” newspaper, after she completed 25 years of age and started to publish “Söz” together with his sister Bedia on 5 March 1943, but this time on a daily basis.


M. Necati Özkan, who was one of the Turkish Cypriot members of the Legislative Council, which was abolished in 1931, began to publish a daily newspaper called “İstiklâl” (Independence) on 28 October 1949. The newspaper informed its readers on 5 February 1950 as follows:


“There was an ugly assault on our editor-in-chief by Enver Mustafa, the brother of Mehmet Ali Pamir, the Vice-President of the Turkish Cypriot Cultural Association in Ankara, This incident aroused sadness and hatred among our people. Necati Özkan’s glasses were broken in the first move and his right eye was seriously and dangerously injured.”


On 4 June 1950, Necati Özkan founded the “Turkish Cypriot Union Independence Party” and continued his political struggle for leadership against the political views of Dr. Küçük and his newspaper “Halkın Sesi” until the beginning of 1954. However, Necati Özkan had to close his newspaper with the its last copy of 13 January 1954 and withdrew from politics after his cigarette factory was burned “by unknown people” on the night of 6 December 1953.


The first issue of the newspaper “İnkılapçı” (Revolutionary) was published on 13 September 1955. It was owned by the Revolutionary Press Company Ltd. and its director was Fazıl Önder. In the first issue of the weekly “İnkılâpçı”, the purpose of the newspaper was described as follows: “The name of our newspaper is “Revolutionary”. We are revolutionaries. Our inspiration comes from the people of Turkey, who revolted against the internal enemies and external attackers in 1918-1922 and from Atatürks, who guided and led this movement.”


The newspaper began to be published on Mondays starting from its 11th issue of 21 November 1955 and wrote: ‘Now our goal is to come out twice a week very soon. We trust our people’.


However, after the 14th issue, the Revolutionary had to stop publishing.  In its final copy of 12 December 1955 (No: 14) there were the following news: “On the occasion of the 7th Anniversary of the Declaration of Human Rights, we invite the administrators of the Court to respect the human rights (Revolutionary)”. An article had the title “On the occasion of Cox’s visit to our island” by Fazıl Önder and another article, titled “Threat” wrote as follows:


“We observe that random letters of threat have been sent here and there recently. Two weeks ago, we received a letter from Mr. Sevim, a prominent sportsman, from Limassol. A letter of the same setting came to our office the other day. Contents: ‘Stop the “Revolutionary” newspaper’, ‘you will be killed’, ‘your head will be crushed’ etc. “


The “İnkılapçı” was among the newspapers that the British colonial administration banned in December 1955 when a state of emergency was declared on the island. The “Hürsöz” (Free Word) newspaper provided the following information in its issue of 16 December 1955:

“The weekly Turkish newspaper ‘İnkılâpçı’ was officially declared illegal. Other newspapers, banned for one year, were the Greek newspapers “Neos Demokratis” and “Aneksartitos” in Greek”.

On 8 January 1956, Hürsöz reported as follows: “The Greek Cypriot communist newspaper “Embros” was closed yesterday. Its rooms in the Zavalli Printing House were sealed.”


Fazıl Önder, the 32-year-old owner and editor-in-chief of the Turkish “İnkılapçı” newspaper suffered a brutal murder on 24 May 1958. In this first wave of terrorism, initiated by the Turkish Resistance Organization (TMT), an underground organization affiliated with the Turkish Cypriot leadership, other Turkish Cypriots known as left-leaning were either killed or injured. From now on, TMT intimidated both the Turkish Cypriot press and those, who thought differently from the leadership. Freedom of thought in the Turkish Cypriot community was suppressed for a long time after the British colonial rule ended in 1960.


(This paper was read at the International Conference on Colonial Cyprus (1878-1969), organized at the University of Nicosia, on 7-8 February 2020)




[1] Harid Fedai and Ahmet An, The History of Turkish Cypriot Press with Excerpts (1891-1963) Vol:1, Nicosia 2012, p.7

[2] The History of Newspaper in Cyprus, Söz newspaper, 10 August 1933 
[3] Söz, 10 August 1933

[4] Asst. Prof. Dr. Mehmet Demiryürek, Turkish Cypriot Press and the Government of Turkey (Ottoman Period) (1878-1910), Ankara University, Journal of the Institute of Turkish Revolutionary History, May-November 2000, Issue 25-26, pp.128- 129

[5] Söz, 17 August 1933

[6] ibid

[7] M. Demiryürek, ibid, p.130

[8] H. Fedai and A. An, The History of Turkish Cypriot Press with Excerpts (1891-1963), Vol.1, Nicosia 2012, p.26

[9] Söz, 17 August 1933

[10] The Press Event in Cyprus (1878-1981), Ankara 1981, pp.39-40

[11] The History of Turkish Press and Journalism in Cyprus, Kıbrıs newspaper, 18 April 1949

[12] Portraits from the Turkish Cypriot Press: 1, Mehmet Remzi Okan, Nicosia 1990, p.9 
[13] ibid

[14] From the writings of “Söz”, which were rude and mischievous and were similar with a Thief’s Lantern, Masum Millet, 25 October 1933, Issue:120    

 

 
[15] Şükrü S. Gürel, History of Cyprus (1878-1960) Colonialism, Nationalism and International Politics, Vol:1, Ankara 1984, p.189  

[16] Since the last copy of the “Ses”s collection in the National Archive in Kyrenia is dated 21 January 1938, the last issue of “Ses” newspaper should be dated 14 or 21 June 1938 
[17] Cited by Şükrü S. Gürel, ibid, p.190

[18] CO 67/300/4, Governor’s Dispatch, 3 February 1939 (secret) Enclosure No.1, cited by Şükrü   S.Gürel, ibid, p.182

[19] cited by Şükrü S.Gürel, ibid, p.182

[20] A.C.Gazioglu, The Turks in the Circle of Enosis, Nicosia 1996, pp.312-313

[21] Cited by Ahmet An, Political History of Turkish Cypriots (1930-1960), Nicosia 2006, pp.91-95

[22] ibid, p.90



  • February 19th 2020 at 13:44

Εξ’ αφορμής ενός Οικονομικού Φόρουμ: Η στρατηγική της Αριστεράς, η ιθύνουσα τάξη και η μεγάλη εικόνα

By nicostrim

Image result for the ruling class and the left caricature images

Το Οικονομικό Φόρουμ που οργάνωσε το ΑΚΕΛ προκάλεσε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από τους όρους συζήτησης, και γενικά τις σχέσεις της Αριστεράς με τους παράγοντες του Κεφαλαίου και του Κράτους. Αυτό είναι που υποβόσκει πίσω από τη σημειολογία και το χαρακτήρα του Φόρουμ και τις απόψεις που προβλήθηκαν, όπως προβλήθηκαν βέβαια. Καλοδεχούμενη η κριτική, ιδίως σε ότι αφορά τους όρους της συζήτησης, την επιλογή στη διοργάνωση των επιμέρους πάνελ (ολομέλεια και χωριστά παράλληλα πάνελ) και τις ισορροπίες σε αυτά. Επίσης, θεωρήθηκε παράλειψη ότι το κυπριακό έλειπε από τη συζήτηση: οι διαδικασίες λύσης, τα οικονομικά και τα κοινωνικά.  Υπήρξαν κι άλλα κενά και αδυναμίες. Οπωσδήποτε πρέπει να ληφθούν υπόψη οι κριτικές απόψεις.


Πάνω απ’ όλα η κριτική πρέπει να επικεντρωθεί στην ατζέντα και το περιεχόμενο των ζητημάτων, παρά στην εικόνα. Μια σοβαρή κριτική είναι η «δομική κριτική» που συνοψίζεται ως εξής: Το όλο σχήμα με αυτού του τύπου τις συζητήσεις λειτουργεί ως μέσο πίεσης για τη νομιμοποίηση του καθεστωτικού σχήματος για προαγωγή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας. Δομικά λοιπόν, και κάτω από την πίεση των επικοινωνιακών τεχνασμάτων δίνεται η εικόνα ότι το ΑΚΕΛ «οφείλει» να δώσει διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, να το κατευνάσει και να διασκεδάσει τις ανησυχίες που υπάρχουν στους κεφαλαιοκρατικούς κύκλους, αν θα μπορέσει, προφανώς το 2023, να διεκδικήσει ξανά με αξιώσεις τη διακυβέρνηση της χώρας. Το ζήτημα δε είναι στην ουσία σημειολογικό, εικονικό  ή επικοινωνιακό, αλλά ουσιαστικό. Δεν είναι θέμα Αυτά τα ζητήματα δεν είναι μόνο κυπριακά φαινόμενα κι αξίζει να λάβουμε σοβαρά υπόψη.


Υπάρχει ωστόσο και μια παραλλαγή που προεκτείνει το πιο πάνω επιχείρημα για να καταλήξει στην άποψη ότι δε πρέπει η Αριστερά να συνομιλεί, ούτε να καλεί στα πάνελ της εκπροσώπους του κεφαλαίου και αυτών που υπηρετούν τις πολιτικές που το εξυπηρετεί, π.χ. ανώτατων κρατικών λειτουργών/αξιωματούχων, πολιτικών εκπροσώπων τους κτλ. Αυτή η προέκταση ωστόσο είναι προβληματική. Δεν έχει νόημα να τη συζητήσουμε σε βάθος διότι με αυτή το λογική το κόμμα δε θα πρέπει ούτε στη Βουλή να συμμετέχει, ούτε σε οποιαδήποτε κρατική πλατφόρμα, ούτε κι ασφαλώς με οποιουσδήποτε όρους να συμμετέχει στην κυβερνητική ή άλλη εξουσία. Εξάλλου ιστορικά, το ΑΚΕΛ ουδέποτε θέλησε να είναι εξωθεσμικό ή εξωκοινοβουλευτικό. Ιδρύθηκε το 1941 ακριβώς για να λειτουργεί ως νόμιμο κόμμα που ήθελε να βγάλει το ΚΚΚ από την παρανομία. Επιχείρησαν ασφαλώς να το εξοβελίσουν, να το περιθωριοποιήσουνε κι αυτό λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό μέχρι το 1974. Άλλαξαν  ριζικά τα πράγματα από το 1974. 


Το 2008, ακριβώς πριν κτυπήσει τη Κύπρο η κρίση,  ο Δημήτρης Χριστόφιας αναλαμβάνει το πηδάλιο της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτός είναι ο τυπικός έλεγχος του κράτους. Το κατεστημένο (το κεφάλαιο, τα ΜΜΕ και το κράτος που το υπηρετεί) σαφέστατα θέλουν το κόμμα να αισθάνεται «εκτός». Αν εξαναγκαστεί εκ των πραγμάτων η ιθύνουσα τάξη να βρει το κόμμα της Αριστεράς στην εξουσία εφόσον τα καταφέρει να εξασφαλίσει την εξουσία με τη λαϊκή ψήφο, απλώς μετά βίας («με κλειστή τη μύτη» όπως είπε κάποτε η Καίτη Κληρίδη) το ανέχεται στους θεσμούς, νοουμένου βέβαια ότι θα καταφέρει να το «πειθαρχήσουν». Εξ ου κι όταν το 2008, ο ΓΓ του κόμματος, Χριστόφιας, ανέλαβε το ύπατο αξίωμα του κράτους, επιχείρησαν διάφοροι στα υψηλά δώματα της κοινωνίας να κολακέψουν, να ενσωματώσουν και να αποσπάσουν όσο γίνεται, οποιουσδήποτε από την ηγεσία, ελπίζοντας ότι θα τους μετατρέψουν ως μια «ελίτ» ξεκομμένη κι αυτόνομη από την ανάγκη να λογοδοτήσει στις υποτελείς τάξεις. Αυτό δεν είναι κάτι το πρωτότυπο ή καινούριο. Αυτό έκανε το Βρετανικό κατεστημένο στη Βρετανία με το Εργατικό κόμμα από τη δεκαετία του 1920. Το ίδιο δεν έγινε εξάλλου σε πολλά άλλα παλιά και πρόσφατα παραδείγματα στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο;  


Απώτερος σκοπός της ε/κ ιθύνουσας τάξης είναι να καταστήσουν το κόμμα υποτελές και υποτακτικό απέναντι στα βασικούς πυλώνες που λειτουργούν ως μηχανισμός για εξυπηρέτηση των συμφερόντων της, με ορισμένες παραχωρήσεις βέβαια που μπορεί να είναι αναγκαίες για το πετύχουν αυτό. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ουδέποτε αποδέχτηκαν το ΑΚΕΛ στους κόλπους της κρατικής εξουσίας. Ούτε και ικανοποιήθηκαν με απλώς να «ελέγξουν» το κόμμα, με το να το κάνουν το κάνουν απλώς να αισθανθεί «ξένο», «αδύναμο», «μη συμβατό» έτσι ώστε να το εξαναγκάσουν να συμβιβαστεί, να υποταχτεί στο δικό τους ταξικό-κοινωνικό πρόζεκτ. Αυτό ήταν ο βασικός λόγος για το εγχείρημα του 2012. Καπηλεύτηκαν τότε το δυστύχημα στο Μαρί, ενώ παράλληλα μόλις εκδηλώθηκαν τα σημάδια της κρίσης των τραπεζών επιχείρησαν το «μεταμοντέρνο πραξικόπημα» που απέτυχε άμεσα να ανατρέψει την κυβέρνηση. Ωστόσο, έχτισαν τις βάσεις για τη μεγάλη αντιδραστική ανατροπή που ακολούθησε την επόμενη επταετία: πρόκειται για ένα τεράστιο ιστορικό πισωγύρισμα με την εκλογή Αναστασιάδη και το κούρεμα καταθέσεων, εργατικών/κοινωνικών κεκτημένων και μισθών, ανάλογο με αυτό που έκανε η Θάτσερ στη Βρετανία.


Από το 2013 μέχρι σήμερα έχουμε το «επιτυχημένο» μοντέλο «εξόδου από την κρίση» με πλήρη επαναφορά των κερδών σε βάρος των εργαζομένων που πλήρωσαν και πληρώνουν οι εργαζόμενοι και ηγεμονία του κεφαλαίου, όπως καταδεικνύει η  Έκθεση για την Οικονομία και την Απασχόληση του ΙΝΕΚ-ΠΕΟ. Παρευρέθηκα στις δύο μέρες του συνεδρίου. Έθεσα μάλιστα και ερωτήσεις στις οποίες οι εισηγητές  απάντησαν με τρόπο που έθεταν το ζήτημα της στρατηγικής της Αριστεράς σήμερα. Ο ρόλος του όποιου Φόρουμ εξαρτάται από αν Αριστερά πρέπει να κάνει διάλογο, με ποιους και με ποιο τρόπο.


Το κόμμα της Αριστεράς έκανε αυτό το συνέδριο που ερμηνεύεται ως «πρόσκληση για συζήτηση» ή «άνοιγμα προς τη κοινωνία». Το ζήτημα είναι με ποιους όρους και σε ποιους απευθύνεται αυτό άνοιγμα. Προφανώς κανένα πρόβλημα πρέπει να υπάρχει στη δημόσια αντιπαράθεση με συμβούλους επιχειρήσεων, τους αντιπροσώπους του κεφαλαίου, τους θεσμούς τους κράτους, του υπαλλήλους, απολογητές, εκφραστές του ΔΝΤ. Δε νομίζω το γεγονός ότι καλεί τους εκπροσώπους του Κεφαλαίου, όπου καλούνται να τοποθετηθούν απέναντι στις θέσεις της Αριστεράς, οι οποίες ασφαλώς εκφέρονται από την οπτική των εργαζομένων και των συμμάχων τους, αυτούς που αναφέρονται ως υποτελείς τάξεις. Ουδέν μεμπτό ή προβληματικό φαντάζομαι, πέραν του επιφανειακού σημειολογικού. Η ιδεολογική πάλη σε επίπεδο ιδεών, πολιτικών και θέσεων είναι συνεχής και σε όλα τα επίπεδα.  Ανέκαθεν αυτό έκανε η Κυπριακή Αριστερά: Στη Βουλή αυτό γίνεται σε πολιτικό επίπεδο, αλλά αυτό συμβαίνει σε τοπικό συνδικαλιστικό επίπεδο, σε ένα συνδικαλιστικό-πολιτικό επίπεδο μέσα από τους τριμερείς φορείς στη χώρα και διεθνώς. Επίσης συμμετέχει τόσο η Αριστερά ως κόμμα, αλλά και διάφοροι Αριστεροί ενταγμένοι/οργανωμένοι στις γραμμές του ΑΚΕΛ κι άλλοι ανέντακτοι σε διάφορα Φόρουμ συζητήσεων, σε πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ κτλ.


Αυτή τη φορά το Οικονομικό Φόρουμ αυτό το ΑΚΕΛ όπου κάλεσε διάφορους παράγοντες στη εξουσίας (κεφάλαιο και κράτος κτλ.) να μιλήσουν.  Είναι αξιοσημείωτο ότι «όλη η αφρόκρεμα του επιχειρείν», όπως στο επικοινωνιακό σημειολογικό παιγνίδι του “In-Business” το έθεσε. Πως να ερμηνευτεί η απαξιωτική αντίδραση του εκπροσώπου του ΔΗΣΥ για το Φόρουμ; Στο Οικονομικό Φόρουμ, το ΑΚΕΛ κάλεσε ομιλητές από το οικονομικό κατεστημένο της χώρας (π.χ. Κεντρικός Τραπεζίτης, εκπρόσωποι εργοδοτών,  επιχειρήσεων, οικονομολόγοι που υποστηρίζουν τέτοιες πολιτικές κτλ.). Ασφαλώς αυτοί θα έλεγαν τα δικά τους για να στηρίξουν τις πολιτικές της επταετίας, αλλά και ευρύτερα όσους βλέπουν τα πράγματα από την καθεστωτική οπτική της αναγκαιότητας ηγεμονίας του κεφαλαίου. Είναι αναμενόμενο ότι αυτοί θα επιχειρήσουν να δικαιολογήσουν, αν τους περνά, να τεκμηριώσουν τις πολιτικές τους στη βάση δύο εναλλακτικών προσεγγίσεων: είτε στη βάση της άρνησης, πράγμα αδύνατο δεδομένων των τεκμηρίων σε στατιστικά δεδομένα των κοινωνικών και οικονομικών δεικτών, είτε  θα παρουσιαστεί ως «αναγκαία και αναπόφευκτα μέτρα» στη λογική της μεταφοράς πλούτου και εισοδήματος από τους εργαζόμενους στο κεφάλαιο, όπως έκαναν με τα μνημόνια και τα μετα-μνημόνια. Στηρίζονται ακόμα το παραμύθι του «trickle-down effect» που θέλει τα κέρδη εντέλει να μεταφέρονται σιγά-σιγά και περιπίπτουν και στις υποτελείς τάξεις.


Ασφαλώς, η εναρκτήρια τοποθέτηση βέβαια του ΓΓ του ΑΚΕΛ λέει ακριβώς τα αντίθετα, το ίδιο και οι τοποθετήσεις των ομιλητών από την αριστερά. Ενδιαφέρουσα, για όσους ήταν εκεί, ήταν η έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα σε στους συνδικαλιστές και τους εκπροσώπους των εργοδοτών. Η τεκμηρίωση της ξεκάθαρης εικόνας για το τί ακριβώς συμβαίνει μέσα από διάφορους μηχανισμούς και πολιτικές την έδωσε Ηλία Ιωακείμογλου , βασιζόμενος στην Έκθεση για την Οικονομία και την Απασχόληση (έχω ήδη κάνει μια πρώτη περίληψη της παρουσίασης του). Στο ίδιο πάνελ, ο Πάμπος Παπαγεωργίου μίλησε για τις προκλήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στη Κύπρο και το κόσμο, καταλήγοντας ότι το ζήτημα της ιδιοκτησίας και ελέγχου της τεχνολογίας δημιουργεί υπερκέρδη, άρα δε προβαίνει προς όφελος της εργασίας, αλλά του Κεφαλαίου. Στο ίδιο πάνελ ο Mertkan Hamit, μίλησε για τη φτώχεια στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού γενικά, και αναφέρθηκε στην κατάσταση στο βόρειο τμήμα της χώρας.


Σημαντική επίσης ήταν η θεματική ενότητα για την Πράσινη Οικονομία. Εκεί ο  Samuel Nemes, από το Εργατικό Κόμμα του Βελγίου (PTB-PVDA) μίλησε με θέμα «Η Πράσινη Οικονομία και η Εναλλακτική Πρόταση RedGreen Deal». Στο ίδιο πάνελ οι Κλεοπάτρα Κιττή και  Κυριάκος συζήτηση την ανάγκη για στροφή στη βιωσιμότητα.


Τη δε δεύτερη μέρα οι ομιλήτριες από την Dr. Caoimhe Archibald, της Sinn Fein “Ireland post-crash: Brexit, the Climate Emergency and the Potential of Irish Unity” και την Ana Oliveira του Πορτογαλικού Κομμουνιστικού Κόμματος με τίτλο «Οι Καπιταλιστικές Οικονομικές Κρίσεις και οι Επιπτώσεις τους στον Πορτογαλικό Λαό» ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Ήταν εντελώς διαφορετικές νότες από τα καθεστωτικά τετριμμένα που έλεγαν οι Τάκης Κληρίδης ή Κωνσταντίνος Ηροδότου. Ασφαλώς, κατά τη πρώτη μέρα του συνεδρίου, η ανάλυση του Leslie Manison  έθεσε μια Κεϋνσιανή πρόταση για την Κύπρο.


Ασφαλώς, το πράμα κάθε άλλο παρά τελειώνει εδώ. Εδώ είναι που απαιτείται η μεγάλη εικόνα. Υπάρχει ανάγκη σοβαρής οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής  κριτικής, όπως υπάρχει ανάγκη να συγκεκριμενοποιηθεί και να τεκμηριωθεί περαιτέρω μια αξιόπιστη κι εφαρμόσιμη συνολική πρόταση για ανατροπή της παρούσας πορείας που να αγκαλιαστεί από το κόσμο για να ηγεμονεύσει. Απαιτείται να ανατραπεί η καταστροφική κατρακύλα της απαξίωσης της εργασίας με την επιβολή ενός μοντέλου παρασιτικού, κάτι σα μεταπρατικό βαμπίρ που βασίζεται σε λογικές αρπαγής, εκμετάλλευσης και διάλυσης των πόρων, περιβαλλοντικών και ανθρώπινων. Υπό αυτήν έννοια είναι λογικό το κόμμα της Αριστεράς να κάνει άνοιγμα προς τη κοινωνία. Ασφαλώς και δε  φοβάται να καλεί και να αναμετριέται, να συνομιλεί και συγκρούεται με τους ταξικούς της αντιπάλους. 


Το ζήτημα είναι με ποιους όρους και σε ποιους απευθύνεται αυτό άνοιγμα και πως θα θέσει μια καθαρή αξιόπιστη πρόταση για την οικονομία, τη πολιτική και τη κοινωνία.




  • February 16th 2020 at 21:26

Book review of Giorgos Charalambous and Christophoros Christophorou (Eds.) (2016). Party–society relations in the Republic of Cyprus: Political and societal strategies.

By nicostrim


Giorgos Charalambous and Christophoros Christophorou (Eds.) (2016). Party–society relations in the Republic of Cyprus: Political and societal strategies. 240pp. London: Routledge. ISBN: 978-1-13-893632-4. Hbk: GBP£120.

In contemporary representative democracies, political parties play an important role: this may be why, since the end of the Second World War, they have increasingly attracted the attention of political scientists. Parties mobilise the public debate, form governments alone or in coalition after elections, articulate and channel voters’ demands to the highest platforms of the national political debate, and occupy a generous segment of the public space. However, they also tend to exclude citizens from direct participation in the democratic decision-making process, and trans-party collusion may threaten fundamental democratic values. The argument on the role of political parties is complex, but an understanding of a country’s foreign and domestic politics – which, over the years, have increasingly overlapped – is impossible without a sound knowledge of parties and their relations with society and the organisations of civil society (CSOs).

Although ‘partitocracy’ is associated with the Tartarus of politics, it has its brighter side if it is used positively as a prism of analysis of parties and party systems. This is what Giorgos Charalambous and Christophoros Christophorou achieve in their jointly edited work Party– society relations in the Republic of Cyprus: Political and societal strategies. They have assembled a collection of ten chapters (apart from the introduction) written by a group of mainly Cypriot scholars who provide a cross-sectional analysis of their country’s political parties and their relations to society and CSOs. They also explored the ‘linkage’ that parties are meant to promote between citizens and the political process. The editors’ positive outlook on ‘partitocracy’ did not prevent the book’s contributors from being critical, thus ensuring a balanced assessment of the Cypriot party system.

The book edited by Charalambous and Christophorou takes a different (albeit complementary) tack from leading publications on Cyprus of the last decade, thanks to its specific focus on one important aspect of the Cypriot political system: its parties and their links to society. The chapters cover the dynamic relationships between business, trade unions and youth with political parties. It covers both organisations which have been set up or encouraged by the political parties aiming to tap new forms of association among groups of voters (e.g. trade unions, women’s and youth organisations) as well as independent CSOs. The Cyprus conflict still features; but it is discussed from the perspective of its impact on the various political parties (and vice-versa). It is not allowed to monopolise the book. Other crosscutting issues analysed include migration and ‘sexual politics’, including gender and LGBTI rights.

Political parties and party-society relations in small countries have not received sufficient attention in past research and this study is a welcome departure from this trend. In general, small state studies have covered pre- and mostly post-colonial history, political institutions and constitutional development, economic risks, development and transformation, security and international relations and at times social, cultural and anthropological issues. But the study of partitocracy is a new front which could, if pursued further, help us unlock several unknowns about the politics of small states.

 In the first chapter, following the introduction, Charalambous and Christophorou apply aspects of cartel party theory to analyse how the Cypriot communist party AKEL has transformed itself since the 1940s, from a reforming party into an establishment party, employing state resources to pursue its objectives. Unlike most cartel parties, AKEL managed to hold on to its societal or ‘environmental’ roots which it had acquired before becoming an Book Reviews 213 establishment party, as well as its centralised internal power structure, while manipulating the resources of the state to its advantage.

Yiannos Katsourides covers the right-wing Democratic Rally (DISY) which adapted itself to the changing social environment by mellowing its conservative agenda and reaching out to CSOs, in short by embracing society’s new concerns. DISY tries to compensate for citizens’ lack of trust in political parties by strengthening its relations with CSOs. The pressure to do so is not only internal but also external, particularly from the EU. Vassilis Protopapas assesses the Democratic (DIKO) and Socialist (EDEK) parties and shows the two-way relationship between parties and CSOs and how ‘linkage’ impacts parties, nudging them to adapt their internal structures and policies in order to maintain electoral support.

The second group of contributions consists of three chapters showing how certain CSOs strategize their relationship with political parties. Andreas Panayiotou presents a historic account of the emergence of the Cypriot bourgeoisie during colonial times and its perennial struggle with the Left which, together with developments in the political sphere, have led to the emergence of a pluralistic and polyarchic model. Gregoris Ioannou traces the connections between trade unions and political parties and provides a succinct account of the development of trade unionism in Cyprus. He analyses their bureaucratic structures, the manner in which they have adapted to changing times, relations with their members and the electoral power that membership provides the unions with since union members are also voters. Ioannou also briefly explains trade unions’ political alignments. Nayia Kamenou dwells on some of the impacts of the rise of sexual politics, or the rise of CSOs struggling for women’s and LGBTI freedoms, the newest civil rights frontier in many southern European states. The writer reviews the struggle that these organisations have had to face, particularly AKOK (the Cypriot Gay Liberation Movement) due to the hostile political, institutional and social environment, stigmatisation and the retrograde positon of the established religion.

The third and last group of chapters begins with an analysis of the Cyprus Conflict (note the less partisan appellation) and party-society relations. This chapter focuses mostly on the quest for peace pursued by an intercommunal movement, the main non-state peace actor and the elite-driven political peace process. Birte Vogel shows the different endpoints that the Cypriot political parties stand for and the manner in which they tend to disengage from the grassroots once they are in government. This chapter is the only one that refers to forces on both sides of the steel curtain imposed by Turkey in 1974 and which isolates the Turkish Cypriot community from the rest of the island. Vogel refers to the difficulties that the CSO intercommunal peace movement has faced on both sides of the divide at the hands of established political parties and governing elites. Dimitris Trimithiotis writes about the role of youth organisations focusing his empirical analysis on the 2008 Cypriot presidential and the 2009 European election campaigns. Dimitris explores the extent to which youths contribute to politics and whether their organisations operate in order to consolidate ties between young people and political parties. He ends with a rather disheartening message that, by ditching the model of mass membership, Cypriot political parties discourage young people from joining their ranks, thus severing the umbilical cord of a means of socialisation into politics and a source of political mobilisation. Last but not least, Nicos Trimikliniotis looks at party stands on a hot topic: the politics of migration. Traditionally as a result of its incorporation into the Ottoman Empire, Cyprus has been a multi-ethnic society enjoying a strong level of inter-ethnic tolerance and relatively peaceful cohabitation. This somewhat idealistic existence was crushed by British colonial policies and the 1974 military partition. Up to 2010, Trimiklinotis reminds us, Cyprus did not have an integration policy and third country nationals were considered as temporary ‘working hands’ who would, presumably, conveniently evaporate once they were Book Reviews 214 no longer needed. Today, they constitute around a fifth of the population of Cyprus and the Cypriot establishment and political parties have yet to take full cognisance of this fact. Political parties are not in the driver’s seat on immigration policy; other forces and institutions are. Rather than lead, parties tend to follow what they perceive as trends in their constituencies.

The concluding reflections of the book are provided by Paschalis Kitromilides who starts with the startling observation that when in 2010, Cyprus marked the 50th anniversary of Independence, great stress was placed on how the republic had managed to survive the 1974 invasion but no mention was made of the history of democracy. On independence there was only one party worthy of the name – AKEL – and the other actor was the Cypriot Church and conservative leaders. During the formative period of the republic, no formal electoral contest occurred. Turkey’s threats of invasion threatening the very survival of the republic, forced all political forces, including AKEL, to fall behind Archbishop Makarios. The first step toward the emergence of a Cypriot partitocracy was the 1970 election, but this should not be confused with the emergence of democracy. Kitromilides reflects on the state of democracy in Cyprus today and what else needs to be done to develop it further. He observes that the chapters in the book betray the weakness of CSOs. Partitocracy has led to the atrophy of civil society and blocked the emergence of a modern democratic culture which is still Cyprus’s main challenge. The transition from partitocracy to democracy has not taken place, though there are several encouraging signs of underlying forces which could to it.

In conclusion, I believe that Charalambous and Christophorou have produced a book on a rare subject with respect to small state politics and which could open new horizons for researchers in other countries to follow. It is also a text of relevance for a better understanding of southern European politics. As is the case with most research, this book is not the last word on the subject and the authors do not pretend that it is. It is however a book which, through its findings and omissions, can open new avenues of research both in Cyprus and in other small states. This would be a valuable contribution in itself and to comparative studies. This book enriches our knowledge and understanding of small polities. In the current European Union (EU), where most member states are small states – irrespective of definition – an understanding of national politics helps clarify how and why they react in certain ways at EU level.

In a different but related context, it is worth considering this text within the context of a different but path-setting publication: Democracy in small states (2018) by Jack Corbett and Wouter Veenendaal. This text tackles democracy in small states from a more holistic standpoint, one aspect of which centres on the link between democratisation and political parties. The main finding in this case was that politics in small states primarily revolves around personalities and personal issues rather than parties. In Party–society relations in the Republic of Cyprus, we are reminded of the significance of personal ties, but find little about the impact of personalities. Might a book sequel dwell on democracy in small states, their political parties but also the influence of leading political personalities?

Roderick Pace Institute of European Studies University of Malta,
Malta roderick.pace@um.edu.mt
  • February 13th 2020 at 18:50

TC Cumhurbaşkanı Danışmanı Bulut: “KKTC Toprakları Türkiye’nin Deniz Aşırı Bir Vilayetidir”(Video Haber)

By admin
TC’nin kktc’yi ilhakı gündemde değildir diyenlere TC Cumhurbaşkanı Danışmanı Yiğit Bulut devletin kanalı TRT’den cevap veriyor.

İşgalci TC Egemenleri Kıbrıslı Türk Halkının Bağımsızlık Talebini Hazmedemiyor: “Saygısız”, “Utanmaz Adam”

By admin
Cumhurbaşkanı Akıncı’nın Kıbrıslı Türk halkının bağımsızlık istencini dile getirmesinin ardından TC’deki siyasi yapılardan hadsizce saldırılar devam ediyor. AKP, MHP, CHP, İYİ Parti, BBP’nin yetkililerinden sonra Devam »

TC Egemenleri Fiili İşgali İlhaka Dönüştürme Emellerini Her Fırsatta Dile Getiriyor: Bahçeli Alt-Üst İlişkisi İstmeyen Akıncı’yı Hadsizce İstifaya Davet Etti

By admin
Faşist AKP İktidarı’ndan hesap soracağım noktasından onun koltuk değneği haline gelen MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli “Kıbrıslı Türk halkı bağımsız olacaktır”, “Türkiye’ye ilhak korkunç bir Devam »

Ιρλανδικές εκλογές: Ιστορικές ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό!

By puk
Τα αποτελέσματα των εκλογών του Σαββάτου 8 Φλεβάρη 2020 στην Ιρλανδία είναι ιστορικά. Ο λόγος είναι η πρωτιά του πατριωτικού-προοδευτικού Σιν Φέιν, η σημαντική άνοδος των «Πρασίνων» (Green Party) και το ιστορικό χαμηλό των δύο δεξιών κομμάτων Φιάνα Φάιλ (Fianna Fáil – FF) και Φίνε Γκελ (Fine Gael – FG), τα οποία εναλλάσσονταν στην εξουσία […]

Η τουρκική ιδέα προσάρτησης και η τουρκοκυπριακή δήλωση ανεξαρτησίας

By nikosmoudouros
Η αξιολόγηση της σημερινής αντιπαράθεσης μεταξύ της Τουρκίας και της πλειοψηφίας της Τουρκοκυπριακής κοινότητας θα πρέπει να αξιολογηθεί στο πραγματικό της μέγεθος και βάθος. Πέραν των πιο σφαιρικών πολιτικών συμπερασμάτων που μπορούν να εξαχθούν, μια αναλυτική προσέγγιση της σημερινής αντιπαράθεσης θα συμβάλει περισσότερο στην κατανόηση των εξελισσόμενων διαδικασιών στις σχέσεις Τουρκοκυπρίων – Τουρκίας. Δηλαδή ενός […]

Οι ανισότητες στο κόκκινο. Ο πλανήτης σε αναβρασμό

By puk
2.153 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν τόσο πλούτο όσο το 60% του συνόλου του πληθυσμού του πλανήτη Το 10% των πλουσιότερων Γάλλων κατέχει το μισό πλούτο της χώρας H περιουσία 7 δισεκατομμυριούχων στη Γαλλία είναι μεγαλύτερη από αυτή του φτωχότερου 30% Το πλουσιότερο 1% στον κόσμο ελέγχει υπερδιπλάσιο πλούτο από τους φτωχότερους 6,9 δις ανθρώπους  Αυτά, και πολλά […]

Η CWI (διεθνής οργάνωση της ΝΕΔΑ) μετονομάζεται σε Διεθνής Σοσιαλιστική Εναλλακτική (ISA) στο 12ο συνέδριο της

By puk
Η CWI (Committee for a Workers International – Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή) πραγματοποίησε το 12ο Διεθνές Συνέδριό της από τις 27/1 ως τις 1/2 στο Βέλγιο. 90 αντιπρόσωποι και επισκέπτες από 28 χώρες βρέθηκαν και συζήτησαν για τις διεθνείς εξελίξεις, τις διεργασίες σε κάθε περιοχή του πλανήτη, την δουλειά των οργανώσεων της επαναστατικής Αριστεράς και […]

Ρωσία: σκότωσαν τον πατέρα τους μετά από χρόνια κακοποίησης και δικαιώνονται!

By puk
Ένα ανέλπιστα καλό νέο για τις γυναικείες διεκδικήσεις, έρχεται από μια χώρα που σίγουρα δεν το περιμέναμε! Στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπου η οπισθοδρόμηση και η αμφισβήτηση ακόμη και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων των γυναικών κερδίζει έδαφος κάθε μέρα που περνάει, τρεις αδερφές που σκότωσαν τον πατέρα τους μετά από χρόνια βίας και σεξουαλικής […]

Aşkın, Acının ve Devrimin Kadını – Zekiye Şentürkler

By Şifa Alçıcıoğlu

resim

Frida dosya konulu 59. sayımızdan Frida ve aşklarına dair makalemizi keyifle okuyacaksınız. Argasdi'yi 10 TL karşılığında tüm gazete bayiilerinden, Khora Kitap Cafe ve Baraka Kültür Merkezi lokalinden temin edebilirsiniz. resim“Sadece ruhen ve bedenen zayıf düştüm. Ama resim yapabildiğim sürece yaşıyor olmaktan mutluluk duyacağım.” Frida Kahlo; Meksika devriminin çocuğu, tek başına dimdik ayakta duran bir kadın, kendinden kesinlikle ödün vermeyen, en büyük zaafı aşk olan, acıdan beslenen ve hayatı mücadele ile geçen yirminci yüzyılın en güçlü kadın ikonlarından bir ressam… Meksikalı Michelangelo olarak tanınan ünlü ressam Diego Rivera ile yaşadığı entrikalı ve acı dolu aşkın yanı sıra, geçirmiş olduğu trafik kazasının ardından vücudundaki birçok demir yığınıyla bir süre yatağa bağlandığı dönemde sonsuz bir aşkı daha buluyor Frida; resim. Eserlerinin büyük çoğunluğunu bu yatalak dönemlerinde yaratıyor. Ruh halini, çevresiyle olan ilişkilerini tuvaline yansıtan Frida’nın resimleri bir tür otobiyografiye dönüşüyor. Bu zor dönemi atlatmak ve güçlü kalabilmek için resme sarılıyor dört koldan ve aşk yaşıyor tuvalleriyle. Çoğu resmi otoportrelerden oluşan ressamın gerçeküstü imgeleri, hayatının iki büyük sorunsalı olan aşk ve acı gerçeği ile şekilleniyor. Ve en çok da, hayranı olduğu Meksika kültürünün ve devrimci halkının özelliklerini taşıyor tutkuyla yaptığı resimlerine. “Hayatımda iki ciddi kazanın acısına katlandım. İlki bir tramvayın beni yere devirdiği kazaydı. İkincisi ise Diego.” Geçirdiği tramvay kazasının ardından annesinin kendine tuval ve boya alıp yatağının üzerine bir ayna yerleştirmesiyle amatör olarak resim yapmaya koyulan Frida, bir arkadaşının aracılığıyla ünlü ressam Diego ile tanışıp evlendi. Her ikisi de sanatçı ruhlarıyla, “normal”in dışında, kıskançlığın sınırında, sadakatsizliğin beslediği ölümsüz aşklarını en derininden yaşadılar. Frida’dan 20 yaş büyük olan Diego’nun iri yarı ve yakışıklılık kriterlerine uymayan fiziği ile Frida’nın kendine özgü özgürlüğünün yan yana geldiği evlilikleri, “Fil ile Güvercin”in birlikteliğine benzetilmekteydi. Çocuk sahibi olmak istediler ancak Frida sağlık sorunları nedeniyle birçok kez düşük yaptı. Bunun peşi sıra pek çok acıyı barındırdı bu aşk; en başta sadakatsizliği. Önce Diego aldattı Frida’yı ve ayrıldılar. 1 yıl sonra yeniden evlendiler ve bu kez Frida birçok kez aldattı Diego’yu. Ve Frida bunların hepsini tuvallerine taşıdı. Ataerkil bir toplumda yaşayan, sadakatsiz bir eşe sahip, sağlık yönünden hayatının her evresinde ciddi sorunlarla burun buruna gelmiş, anne olmak istemiş ve olamamış bir kadın olarak Frida’nın resmettikleri birçok kadının anlatamadıkları; aşkları ve acılarıydı. “Norm”ların dışında olan sanki Frida’ydı ama sessiz kalan, kalıplara sıkışmış tüm kadınların sesiydi o. Aşklarını, acılarını, ayrılıklarını ve aldatmalarını özgürce yaşadı. Kocasıyla bir dargın bir barışık evliliği esnasında aşık olduğu fotoğraf sanatçısı Nickolas Muray’a bir mektubunda şöyle diyordu: "Nick, bir meleği severcesine seviyorum seni. Sen, vadimde bir zambaksın aşkım. Seni hiç unutmayacağım, hiç ama hiç. Sen hayatımsın benim. Umarım bunu asla unutmazsın..."  Bir süre kalbinde iki sevdaya yer olsa da Diego’ya olan aşkı itiyordu her yaptığına Frida’yı. Kıskandığı için kıskandırmak isteyerek aldattı eşini birçok kez. Kadınlarla da ilişki yaşadı. Bilhassa da Diego’nun onu aldattığı kadınlar ile de yaşadı bu ilişkiyi, aramak için kendinde olmayıp Diego’nun o kadınlarda bulduğu şeyi. Hep anladılar birbirlerini o yüzden birbirlerinden hiç kopamadılar ancak hiç de birleşemediler. Ve bu besledi ikinci büyük aşkını Frida’nın; resim… Yaşamak istediği her duyguyu resimleri aracılığıyla atıyordu içinden, özgürlüğü zirveye çıkıyordu tablolarıyla. O yüzden de diyordu ki “Ben hayatımda üç şeyden vazgeçmem. Birincisi aşkım Diego, ikincisi sanatım, üçüncüsü ise Komünist Parti.” Çünkü hepsi onun için birer aşk, acı, zafer ve kaybedişti. Troçki ile ilişkisi Kızıl Ordu'nun kurucusu Troçki, Stalin tarafından sürgüne gönderildiğinde, Diego Rivera'nın Meksika Cumhurbaşkanı'ndan aldığı özel izinle Meksika'ya gelip, Frida'nın evine yerleşmişti. Karısıyla birlikte Frida ve Diego’nun evinde kaldığı yıllarda kurulan dostluk ve yoldaşlık bağları zamanla bir ilişkiye dönüşmüştü. Ta ki Troçki'nin eşi bu ilişkiyi fark edip Frida'yla konuşuncaya kadar. Frida ilişkiyi bitirmişti bitirmesine ama ya bu aşkın izleri... İlişkileri bittikten üç yıl sonra Troçki bir suikast sonucu Meksika'da, Stalin'in ajanı tarafından öldürüldüğünde ilk sorgulananlardan birisiydi Frida. Bugünün aşkları ve Frida Bugün Frida’nın yaşamı boyunca verdiği mücadelenin, devrime olan inancının, komünist dünya görüşünün, örgütlü yaşamının, ABD emperyalizmine karşı duruşunun değil de yalnızca aşk hayatının magazinsel olarak ön plana çıkarılması ve onun en tutkulu, en üretken duygularının, günümüzün yozlaşmış günübirlik cinsellik anlayışına meşruluk kazandırması, anısına yapılan en büyük saygısızlıktır. Frida, hayatı boyunca üretmiş ve ülkesinin geleceği için taraf olmuş, örgütlenmiş bir sanatçıydı. Anlık hazları yaşam felsefesi yapan, özgürlüğü bireycilik ve örgütsüzlük olarak algılayan kişilerin, Frida’yı sembol olarak kullanması onun yaşamını ve mücadelesini hiç anlamamaktır. Bu da Frida’nın tüm renklerin ahengine yer veren dünyasına değil, karşısında olduğu karanlığın devamına yaramaktadır.     Kaynaklar: http://bit.ly/2sqNB0l http://bit.ly/39fUX7D

AİHM, 10 Ocak tarihinde yazdığı yazıda vicdani retçi Halil Karapaşaoğlu’nun dosyanın işleme konduğu bilgisini verdi

By YKP
Kıbrıs’ta Vicdani Ret İnisiyatifi açıklaması şöyle: Vicdani reddini açıklayarak seferberliğe gitmeyi reddeden Halil Karapaşaoğlu 3 Ocak 2019 tarihinden Askeri Mahkeme’de devam etmekte olan davalarında 20 günlük hapis cezasına çarptırılmasının ardından, 16 Ocak 2019 tarihinde de tutuklanıp cezaevine gönderilmişti. Karapaşaoğlu, Avukatı Öncel Polili aracılığı ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmenin (AİHS) 9. maddesi “düşünce ve vicdan özgürlüğü”, […]
❌