One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayAceras Anthropophorum

Ξερανίσκεις τα τζ̆αι τρώεις τα.

By Aceras Anthropophorum
30% των ποσκουπήων είναι φαώσιμα πεταξούμενα. Το να είσαι σφιχτός όταν ψουμνίζεις τζ̆αι να μεν γοράζεις αλοάρκαστα αχρείαστα ή μεγαλλύττερες ποσότητες είναι η βάση. Το να μεν πετάσσεις ότι μείνει τζ̆αι να το βάλλεις στο ψυγείον τζ̆αι να το αξιοποιείς μετά είναι επίσης συστατικόν της βάσης. 

Ακόμα τζ̆αι να κάμνεις τα βασικά με σχολαστικότηταν, άμα αναλύσεις τα ποσκούπηα σου θα έβρεις έναν σωρόν φαώσιμα που τα πετάσσεις όι διότι έν έχουν καλήν γεύσην, όι γιατί εβρωμίσαν, αλλά γιατί εν άσ̆σ̆ημα. Κάτι φίλοι μου, εβάλαν μου στην ιδέαν μιαν άλλην στρατηγικήν εξοικονόμισης που την βρίσκω διασκεδαστικήν αλλά τζ̆αι παραπάνω αποτελεσματικήν από ότι φαίνεται.

1. Ότι λαχανικόν πλήννεις πληννίσκεις το καλά πριν να το καθαρίσεις. Ότι καθαρίσεις τζ̆αι εν σκλερόν, λλίον τατσομένον, άνοστον, κόφκεις το χώρκα τζ̆αι δεν το πετάσσεις κατ΄εύθείας στο κομπόστον. Σύρνεις το μες σε μιαν κουππούν δίπλα. Άμαν τελειώσεις βάλλεις το στην κατάψυξην. Όποτε έχεις φύλλα βάλλεις τα χώρκα τζ̆αι προσθέτεις τα όστι να τα πολλύνεις.

Επολλύνασην λλίες ημέρες ύστερα. Νουρκά της πάμιας, κρομμυόφυλλα, καρροτόφυλλα, μαϊτανοί (όι πολιτικοι, ποτζ̆είνους που βάλλεις στο φαϊν), νούροι του μαϊτανού, ξόφυλλα του μαρουλιού, ακόμα τζ̆αι τα όξινα κόφκω τους το πόξω τους με το άρωμαν τζ̆αι σύρνω τα ούλα μέσα.

Όποτε εν έχεις τίποτε να μαειρέψεις φκάλλεις τα ξόφυλλα που τον θάλαμον τζ̆αι σύρνεις τα μες σε μιαν μαείρισσαν. 


Φακκάς τους καμπόσους χόγλους όστι να ξαπολύσουν τα αρώματα τους. Ότι αρωματικόν έχεις που επάλ̆λ̆ι̮νεν σύρνεις το μέσα, Δαμαί έβαλα ριγανόξιλα που εμείνασιν που έτριψα την ξερήν ρήγανην, κάτι παλιά μπαχάρκα, κάτι παλιά πιπέρκα του Σιτσ̆ουάν, δάφνην, έναν κλωνίν λασμαρίν που τον κήπον.



Άμα χογλάσουν καλά κατεβάζεις τα τζ̆αι κουλιάζεις το ζουμίν. Έσ̆εις έτσι έναν τέλειον ζωμόν (που λαλούν τζ̆αι στες διαφημίσεις οι καλαμαράες) όι Μάντζ̆ι αλλά μαγικόν.


Τα φύλλα χώρκα

Στο κομπόστον με τα ταμπουρόφυλλα τζ̆αι άλλα που εν έχουν καλήν γεύσην για ανακύκλωσην. Τωρά θα μου πείτε, πού ξέρεις αν δεν πάσιν τζ̆αι τα ταμπουρόφυλλα μες την σούππαν. Δεν το δοτζ̆ίμασα για να είμαι ειλικρινής.


Τζ̆αι στον τελικόν τους προορισμόν πας το κομπόστον. Πριν να τσιππώσουν πάνω τους οι γεωσκόληκες, οι μύκητες, τα βακτηρίδια να φάσιν τζ̆αι ν΄αφήκουν το κομπόστον, αφήκαν πίσω τους ένα τέλειον τζ̆αι εύγευστον ζουμίν.


Η βάση για έναν τέλειον ριζόττο, μιαν σούππαν, έναν πουρκούριν, μιαν φατζ̆ήν...


Ριζόττον με πάμιαν του φούρνου


Τζ̆αι ότι εν παραπάνω στο καππακλίν της ΙΚΕΑ για την δουλειάν την επόμενην ή μιαν επόμενην να περιμένει μες τον θάλαμον.


Τα νουρκά της πάμιας εβραστήκαν φρέσκα μαζίν με τα παλιά τα κατεψυγμένα. Έτσι ζουμίν εύγευστον δεν έχει να σου πουλήσει ούτε η Νεστλέ, ούτε η Κνόρ.

Όι πους εν να σώσεις τον κόσμον, αλλά τζ̆αι η διάθεση καθορίζει μιαν στάσην ζωής. Βρίσκεις μιαν χαράν μες την οικονομίαν παρά μες την σπατάλην. Ο άνθρωπος σαν είδος, σαν θυλαστικόν, εκατάφερεν τα να διαχειριστεί την στέρησην (λέμεν τωρά...) αλλά έκαμεν τα μαμμούριν στην διαχείρησην της αυθονίας. 

Όπως έγραψα τζ̆αι στην προηγούμενην ανάρτησην, έκοψα το φέιζπουκ, οπόταν, άν θέλεις κάμε το σ̆έαρ εσύ που είσαι ακόμα μπλεμένος ή μπλεμένη τζ̆ειμέσα. Τα μπλόγκ ελάχιστοι  τα γυρεύκουν πκιον. Έβαλα τα κουμπούθκια πουκάτω για να το κάμεις σ̆έαρ με ένα κλίκ.
  • September 1st 2019 at 15:58

Facebook Πιττίν

By Aceras Anthropophorum
—  Δεν θέλω να είμαι εν γνώσει ή εν αγνοία μου μέρος ενός αλγόριθμου.



—  Δεν θέλω να λαμβάννω κοινοποιήσεις από μιαν ομάδαν ανθρώπων που αποφασίσαν, σαν μέρος κάποιουαλγόριθμου, ότι μια πληροφορία με ενδιαφέρει.



—  Δεν θέλω να συλλέγουν τα προσωπικά μου δεδομένα, τες προτιμήσεις μου, το πού συχνάζω στο διαδίκτυο, ή στον κόσμον, το τί ξέρω τζ̆αι τί ψάχνω στους research browsers τζ̆αι να τα πουλούν σε εμπόρους, πολιτικούς ή διαχειριστές της εξουσίας για να πετύχουν καλλύττερες πωλήσεις, εκλογικά αποτελέσματα, κρατικές ή άλλες επιβουλές…



—   Δεν θέλω να ξοδεύκω άσκοπα τον χρόνον μου, ούτε καν τα πέντε λεπτά στον απόπατον, ττίππι-ττίππι πας το τηλεφωνούιν.



—  Δεν θέλω να είμαι αντικοινωνικός όταν είμαι με κάποιον πλάσμαν τζ̆αι βαρκούμαι λλίον, τζ̆αι κλεφτοκοιτάζω το τηλέφωνο για να περνά η ώρα. 



—  Δεν θέλω να σκοτώννω τες ώρες της procrastination(να αφήννω τα θέρη μου τζ̆αι να ξηκανναουρίζω) με τόσον βλακώδη τρόπο, φρου-φρου να κάμνω σκρολ μιαν οθονούαν να δώ τι εξυπνοκωλιάν έγραψεν ο ένας τζ̆αι ο άλλος.



—  Δεν θέλω να θωρώ πόσον χαμηλά μπορεί να ππέσει έναν πλάσμαν που εκτίθεται δημόσια στα κοινωνικά δίκτυα.



—  Δεν θέλω να είμαι μέλος κανενού δικτύου. Εδώ στην πραγματική ζωή τζ̆αι απόφυγα να δικτυωθώ με τους κυπραίους της χώρας που διαμένω, τί γυρεύκω σε έτσι τόπους, πραγματικούς ή βίρτουαλ;



—   Δεν θέλω να μπαίννει σε πειρασμόν ο ναρκισσισμός μου για την ευχαρίστησην ενός λάϊκ τζ̆αι να χάννει πραγματικές χαρές.



—  Δεν θέλω να έρχομαι σε επαφήν με τόσην ανθρωπίλλαν, τόσην βλακείαν, τόσην αμορφωσιάν, τόσον θρίαμβον της βλακείας που να γίνεται τιμή τζ̆αι καμάρι κάποιων, για να πουλήσει σε τελευταίαν ανάλυσην ο Τσουκκερμπεργκ διαφήμησην τζ̆αι να αστίζει ο αλγόριθμος του ακόμα παραπάνω τούτην την συμπεριφοράν.



—  Δεν θέλω να έχω επαφήν με κουτσομπολιά, φέικ νιους, βλακώδης κοκορομαχίες μεταξύ αγνώστων ονομάτων που μου ονόμασεν το φέιζπουκ φίλους ή μεταξύ αβατάρ.



—  Θέλω να κόψω μούτιν λλίον που την τοξικότηταν της Κύπρου που αγαπώ τζ̆αι που μισώ όσον ο εαυτός μου.

 

 

Εγράφτηκα σε τούτον το Φέιζπουκ διότι εσυνέχιζα να γράφω στο μπλόγκ μου που έγινεν μια πεθαμμένη υπόθεση με καμιάν δεκαρκάν επισκέπτες τον μήναν. Τούτος ο τρόπος έκφρασης επεριθωριοποιήθην, διότι ήβραν άλλον τρόπον να φκάλλουν λεφτά οι διαφημιστές που τους συνδρομητές του ίντερνετ τζ̆αι εβούρησεν ο λαός ποτζ̆εί. Που τότες βάλλω κοινοποιήσεις τζ̆αι έρκουνται καμιάν πεντακοσιάν, καμιάν φοράν τζ̆αι σ̆σ̆ίλια πλάσματα τζ̆αι θκιαβάζουν τες αναρτήσεις μου. 

Πρέπει να είσαι πολλά δυνατόν πλάσμαν για να γράφεις τζ̆αι να μεν σε κόφτει να μεν θκιαβάσει τζ̆αι κανένας το κείμενον σου. Εγώ δεν εκατάφερα ακόμα να δυναμώσω τόσον, τζ̆αι ο ναρκισσισμός μου εν άρρωστος όπως της μεγάλης πλειονότητας των ανθρώπων τζ̆αι ψάχνει υποκατάστατα της απόλαυσης. Η κολακία πιάννει ακόμα πάνω μου, άμαν μου λαλεί κάποιος ότι γράφω καλά. Τωρά όμως που μετρώ το κόστος του να είσαι πάνω σε τούτα τα σόσιαλ μίντια, σκέφτομαι ότι είναι ίσως η ώρα να οριμάσω τζ̆αι να κόψω μούτιν όι μόνον που την τοξικήν Κύπρον, αλλά τζ̆αι που τες τοξικές εκφράσεις του ναρκισσισμού. Που τες κοινοποιήσεις λλίον-λλίον εξέφυγεν τζ̆αι εγίνηκα κανονικός πελάτης του φέιζπουκ. Να απαντώ, να γράφω, να μου βάλλουν λάικ (εγώ σπάνια βάλλω). Πιττίν. Δεν θέλω άλλον.


Ποσ̆ερετώ σας που το φέιζπουκ, τζ̆αι αν κάποιος θέλει να θκιαβάζει πότε πότε τί έγραψα, ας κάμει tag acerasanthropophorun.blogspot.com ή ας στείλει μέιλ στην διεύθυνσην του μπλόγκ flou123@bluewin.ch. Τζ̆αι άμαν σας αρέσει καμιά ανάρτηση, κάμνετε την σ̆έαρ στο κοινωνικόν σας δίκτυον. Ότι τζ̆αι να κάμω, νομίζω ότι πάντα θα έχω το αΐπιν να μου αρέσκει να το δκιαβάζουν πολλοί τζ̆είνον πογραψα. Άμαν ηξέρεις τα αΐπια σου όμως κάτι είναι. Προσέχεις πουλλόου τους.


-->
Ορεβουάρ

  • August 23rd 2019 at 11:51

Το Βαρώσιν μου εμέναν.

By Aceras Anthropophorum

Ήμουν πέρσι Κύπρον με πολλά στενούς παρέες, τζ̆αι είχα την πολλά κακήν ιδέαν να τους πάρω στα κατεχόμενα να τους δείξω τον πόνον μου. 


Ήταν σουρούππια φου, όταν εκαταλήξαμεν που τον Απόστολον Αντρέαν στο Βαρώσιν. Εκοντέψαμεν πας τα ττέλλια της πόλης τζ̆αι είδαν τα πλάσματα το πρόσωπον του πολέμου, γέρικον τζ̆αι γέρημον, αλλά εξίσου αηδιαστικόν. “Μα έσ̆ει έτσι πράμαν! Εμείς ούτε που ακούσαμεν πους εγίνην εισβολή. Εξέραμεν ότι είσ̆ετε κάτι φασαρίες με τους Τούρκους, αλλά τούτον εν τρομερόν!”


Εγώ άφηκα τους μόνους τους να φκάλλουν φωτογραφίες με τα τηλεφωνούθκια τζ̆αι ετράβησα πίσω. Εν έμπορα άλλον. Να κάμνεις τον ξεναγόν έτσι, πρέπει να είσαι πολλά μαζόχας. Όταν απομακρύθθηκα σε απόστασην ασφαλείας, στην αρκήν επήεν να με πιάει το κλάμαν. Εκατάπια έναν βρόκκον πίκραν τζ̆αι έσφιξα την καρκιάν μου τζ̆αι δεν έκλαψα. Εκρέπαρεν το συναίσθημαν με μια παράξενην μορφήν. Έπιαεν με ένας θυμός, μια αγανάχτηση, μια αηδία. Άρκεψα να ξιτιμάζω μεγαλοφώνως. Δεν λαλώ συνήθως χοντρές κουβέντες. Η μάνα μας απείλαν μας να μας κόψει την γλώσσαν μας να πούμεν ξιμαρόλοα, τζ̆αι ο τζ̆ύρης μου ότι ήταν να μας, λύσει αν ακούσει ξιμαρισμένα. Ότι δεν εξιστόμησα στην ζωήν μου έφκην σαν το έσ̆κιν. Έσ̆κιν για την Εόκα βήτα που εκατάστρεψεν τον τόπον το 74. Έσ̆κιν για τους εθνικόφρονες, που εξεκινήσαν την καταστροφήν που το 55 τζ̆αι πριν ακόμα. Έσ̆κιν για την γενιάν του 60, που τους εδώκαν κράτος τζ̆αι δεν τα εκαταφέραν να το κυβερνήσουν τζ̆αι βάλαν τον κόσμον να σφαεί, τζ̆αι να σφάζεται ακόμα. Έσ̆κιν για την Τουρκίαν που εξαπόλαν τες πόμπες πουπάνω μας τζ̆αι γέμωσεν την ζωήν μου εφιάλτες που τους κουβαλώ ακόμα τες νύχτες μιτά μου όπου πάω, όπου βρεθώ.


Μετά εξανακοίταξα τες καρκαλαμιές των ψoφισμένων χτιρίων με τα οποία εβιάσαν τον άμμον της πόλης μου οι πρώτοι διδάξαντες καπιταλίστες της χώρας μου, ευνοούμενοι της διαφθοράς του κράτους του Μακαρίου, της Εόκα τζ̆αι των τομεαρχών της επαρχίας. Ούλοι τούτοι που τα έχουν δαμαί, ήταν πουκάτω που την τσ̆ιούππαν του Μακαρίου, είπεν μου ένας ηλικιωμένος συμπολίτης μου. Γλείφτες, μακαριακοί τζ̆αι γριβικοί. Ούλλοι της Εόκα, της νεκκλησ̆ιάς, ανήψια, συμπεθθέροι, γαμπρούες, κόρες, αγγόνισσες, των πέντε αρκόντων, των πέντε αρπάγων που εκάμναν κουμάντον μες τα καπετανάτα τζ̆αι επιάσαν μοιράσιν τον εθνικόν πλούτον που αφκήκαν πίσω τους οι Εγγλέζοι. Πας το τζ̆ύμμαν εχτίζαν οι ππεζεβέγκηες. Πας το τζ̆ύμμαν, τζ̆αι πας τον άμμον της Αμμοχώστου με δίχα αντροπήν εχτίσαν τους πύργους τους να κάμουν την ομορκιάν του τόπου χρήμαν.


Τζ̆αι εφτάσαμεν σήμμερα να τα κάμνουν προσκύνημαν τζ̆αι να γράφουν αφελής Βαρωσιώτες “αννοίξετε τα ττέλια τζ̆αι άφηκα την ψυχήν μου μέσα”.


Πρώτην φοράν αηδίασεν η ψυχή η δική μου τόσον βαθκιά την εθνικόφρονην αστικήν τάξην της πόλης που με γέννησεν. Έφυα τζ̆αι άφηκα την τζ̆αι ήμουν πέμπτην του δημοτικού. Σε τούτες τες πολυκατοικίες πας το τζ̆ύμμαν ποττέ μου δεν επάτησα πριν τον πόλεμον στην θάλασσαν να λουθώ. Ο παπάς μου ενεκάτσ̆ιαν την ξημαρισ̆ιάν της παραλίας τους αρκόντους. Εμείς επααίνναμεν στες Κλαψίδες θάλασσαν, στον άμμον τον ανόθευτόν τον καθαρόν, μακρυά που την ξιμαρισ̆ιάν, τζ̆αι στες Σ̆ελώνες κάθε δεκαπεντάουστον, τζ̆ει που το Ριζοκάρπασον. Την ξιμαρισμένην Αμμόχωστον με τους κατράες που εφήνναν τα πλοία που έρκουνταν στο λιμάνιν, αφήνναμεν τα τους αρκόντους να τα σ̆αίρουνται με την ασ̆σ̆ήμιαν του κουγκριού τους τζ̆αι του αππωμάτου τους.


Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν η οδός Κκένεττι, (άκου Κκενεττι…). Ήταν οι χωματόστρατες που επερνούσαν που μέσα που τα περβόλια τζ̆αι επαρπάτουν τες τα πρώτα χρόνια του σχολείου μου να πάω στο δημοτικόν του Λάξη τζ̆αι ύστερα του Κατωβαρωσιού. Δεν είχεν πεζοδρόμιον τζ̆αι εφορούσαμεν ποϊνούες να πάμε σχολείον τον σ̆ειμώναν, να μεν πιλώννουν τα παπούτσ̆ια μας τζ̆αι να ξημαρίζουν τα παντελονούθκια μας. Έναν παντελονούιν είχαμεν στολήν τζ̆αι έπρεπεν να το κρατούμεν καθαρόν ως το Σάββατον να το πλύννει η μάνα μας. 


Αθθυμούμαι τον ακκαννομούτταν πας τες τζ̆ιτρομηλιές που εφυτέψαν φραμόν του περβολιού με τα πορτοκκάλλια. Εφοητσ̆άζαν μας οι μεγάλοι πως άμαν σε άκκαννεν ο χαμολιός πας την μούττην, έπρεπεν να φκεί γάρος πας τον φούρνον ν΄αγγανίσει για να σε ξαπολίσει. Αθθυμούμαι την πασ̆ιαν την Λευκήν, που μας ελαλούσαν οι μεγάλοι πως ήταν καλή γεναίκα τζ̆αι πους άμαν μας εδάκκαννεν ο ακκαννομούτας, έπρεπεν να της φωνάξουμεν τζ̆είνης να φκεί πας τον φούρνον της να αγγανίσει, που δεν είσ̆εν γάρον η γειτονιά. Τζ̆αι εκάμναμεν πρόβες με την μούττην μας πκιασμένην “θκεια Λευκή, θκειά Λευκή”…


Όποτε μυριστώ αθθόνερον της τζ̆ιτρομηλιάς, μυρίζουμαι το Βαρώσιν μου. Μυρίζουμαι τους παιδικούς μου φόους, τζ̆αι τες παιδικές μου χαρές, τες παλιόστρατες του Κατωβαρωσιού, τες χωράφες με τα μαρτούθκια, τες μέλισσες πας τα μελισσόχορτα, τους ζίζζιρους πας την αθασ̆ιάν μας. Μυρίζομαι τους καλαμιώνες του Φάραγγα. Στον Φάραγγαν επααίνναμεν στον κουμπάρον του τζ̆ιουρού μου, τον Αντρέαν τον Μάντην. Εκάθουνταν με τες ώρες τζ̆αι εδιασκεδάζαν με τρία καραολιά τζ̆αι μια πότσαν Λοέλ 43. Είχαμεν τζ̆αι στο Βαρώσιν μαντογειτονιάν, που ακόμα τζ̆αι που τους φτωχούς, λλίοι εκαταδέχουνταν να πάσιν να τους κοντέψουν. Ήταν οι φτωσ̆οί των φτωχών. Οι ποκαριμμένοι οι τέλλια. Ο τζ̆ύρης μου ελάλεν “άμαν σου αννοίξει ο μάντης την πόρταν του σπιθκιού του, έσ̆εις φίλον μάντην, τζ̆αι άμαν έσ̆εις φίλον μάντην, έσ̆εις φίλον πον φίλος”.


Μυρίζουμαι τα στενά δρομούθκια τζ̆αι τα τζ̆υπαρίσ̆σ̆ια του Άη Λουκά, τους Ευκαλύπτους της λίμνης του τζ̆αι το απέραντον νερόν της μιαν φοράν που έβρεξεν πολλά τζ̆αι γέμωσεν. Στον Άην Λουκάν επααίνναμεν να δούμεν την γιαγιάν την Σιγκλούν που τον Άην Λιάν, τον Κακουλλήν τζ̆αι την Μυροφόραν που την Μηλιάν. Οι Βαρωσιώτες της ηλικίας μου είμαστιν Βαρωσιώτες. Οι γονιοί μας όμως ήταν ούλλοι μετανάστες της αστυφιλίας. Κάθε σαββατοκυρίακον εφτζ̆όρωννεν το Βαρώσιν. Άλλοι στο Αυκόρου, άλλοι στο Βρένναρος, άλλοι στην Καλοψίαν, στους Στύλλους, στο Αρναΐν, στον Γαουράν, στην Έγκωμην, στον Δαυλόν, στες Μάντρες, στην Ακαθθούν, στον Μαραθόβουνον. Προλετάριοι με 30 λίρες μεροκάματον τον μήναν, εσκοτώννουνταν που τον κάματον της δουλειάς, να ζήσουν τες χαρές της ζωής, να μορφωθούσιν, να προοδεύσουν, να φκάλουν παιθκιά προκομμένα. “Έρκουνταν που τα χωρκά χτηνά, ακοινώνητοι, βιβλίον στην ζωήν τους δεν αννοίξαν. Μες τον αγώναν για την διεκδίκησην εκάμναμεν ο ένας τον άλλον άθρωπον, εμορφωννούμαστιν, έρκουνταν οι γραμματιζούμενοι τζ̆αι αννοίαν μας τα μμάθκια μας, τζ̆αι όποιου αννοίαν τα μμάθκια του άννοιεν τα τζ̆αι του διπλανού του”, ιστόραν μου μετά την προσφυγιάν η Βερμαού, η συντρόφισσα που εμόρφωσεν δεκάδες χωρκατούθκια που τα εκατατρέχαν οι εγγλέζοι να μεν συνδικαλίζουνται. “Εμορφωννούμαστιν την νύχταν, στες σχολές του κόμματος τζ̆αι των συντεχνιών, μες την παρανομίαν, τζ̆αι πααίνναμεν εις τα χωρκά μας τζ̆ι εμορφώνναμεν τζ̆αι τους γονιούς μας. Μαρξ, Έγγελς, Λένιν, Καζαντζάκης, Λουντέμης, Νικολάι Οστρόφσκι, Ζολά, Μαξίμ Γκόρκι, Φρεντερίκο Γκαρσία Λόρκα. Επιάνναμεν τα βιβλία που τους συλλόγους τζ̆αι εδανίζαμεν τα κρυφά ο ένας του άλλου να μεν ηππέσουν εις τα σ̆έρκα τους εγγλέζους ή στους απεργοσπάστες των νέων συντεχνιών που μας εκαρφώνναν. Για να κάμουμεν μιαν κοινωνίαν καλλύττερην, έπρεπεν να γινούμεν εμείς καλλύττεροι. Για να κάμουμεν μιαν κοινωνίαν του αθρωπισμού, έπρεπεν να γινούμεν εμείς πρώτα αθρώποι.”




Εκράτουν πας την ταπέλλαν της πύρας που εβάλαν οι Τούρτζ̆οι να χώννουν που τους τουρίστες τες ξημαρισ̆ές του πολέμου. Εδίκλεισα πάνω τζ̆αι είδα το φεγγάριν. 

Έμπηξα μια τελευταίαν ξητημασ̆ιαν παουριστά να μεν ακούω τες πόμπες που μας εσύρναν τα αεροπλάνα τζ̆ειν την ημέραν. 

— Εφώναξες μας; Αρώτησεν με ο Ζ̆ερόμ. 

— Ναι. Φεύκουμεν. Εν ημπόρω άλλον.

— Καταλάβω.

— “Σιγά που καταλάβεις”. Εσκέφτηκα που μέσα μου.

Εδώ οι Βαρωσιώτες τζ̆αι δεν καταλάβουν.


Είναι τούτον το Βαρώσιν που γεννά Σίμους Ιωάννου. Έχουμεν τζ̆αι εκλογές για τον δήμαρχον την Κυριακήν. 


Εν ο γιατρός του λαού, είπεν μου ένας προχτές. Άμαν συγκόψει κανέναν που δεν κρατεί, αρωτά τον, τζ̆ι εν τζ̆αι πιάννει του ριάλλια. Οι αμόρφωτοι τζ̆αι κάτι δεξιοί που… πού να καταλάβουν…, εκτιμούν το ότι τάχα κάμνει αγαθοεργίες. Στο Βαρώσιν όμως των λαϊκών συνοικιών δεν είμαστιν της θρησκείας να κάμνουμεν το καλόν για να μας δοξάζουν ή για να δοξάζουμεν τον θεόν να πάμεν εις τον παράδεισον, ούτε μορφωννούμαστιν για να φκάλουμεν ριάλλια. Μορφωννούμαστιν για να γινούμεν καλλύττεροι, έτσι όπως μου το περίγραψεν η μακαρίτισσα η Βερμαού. Η αλληλεγγύη προς τον άνθρωπον εν μες το DNA μας. Όταν δεν πιάννει ριάλλια το παιδίν μιας προλετάριας που έναν πλάσμαν που εν εις την ανέχειαν, μπορεί τζ̆αι ναν επειδή σκέφτεται την μάναν του, που εζάωσεν μες τα συσκευαστήρια να εξοικονομήσει πέντε δεκάρες για τες σπουδές, που δεν επλήρωνεν σε προλετάριους το κράτος. Μπορεί ναν που σκέφτεται τον πατέραν του, που έδωκεν την ζωήν του στον αγώναν να έχουν ούλοι, τζ̆αι οι προλετάριοι, οχτάωρον, σαββατοκύρίακον ελεύθερον, σύνταξην τζ̆αι ιατρικήν ασφάλισην.


Όι. Δεν γουστάρω Λόρδον για δήμαρχον της πόλης μου, όσον καλόν παιδίν τζ̆αι να έφκην όπως λέγεται. Θέλω πλάσμαν του λαού, που μόνον αξίες έσ̆ει για κληρονομικόν τζ̆αι που για αξίαν πρώτην το κοινόν σσυφέρον έσ̆ει.


Έχουμεν διαφοράν που τους δεξιούς. Ναι. Τζ̆αι ας μεν εμείναμεν πολλοί που δεν τους εφάαν οι εγωϊσμοί, το χρήμαν ή τα χρέη.

  • August 20th 2019 at 01:45

Τα τέρατα τους Τρούλλους, τα τέρατα της Κύπρου.

By Aceras Anthropophorum
Bullyingλέει το λεξικόν: προσπάθεια να βλάψεις, να φοερίσεις, να εξαναγκάσεις (κάποιον που θεωρείται αδύναμος).


Τί είναι που δεν καταλάβετε κύριε μουχτάρη; Όι, δεν είναι απλά πειράγματα. Τούτη εν η διαφορά της λαϊκής δεξιάς που την λαϊκήν αριστεράν. Όσον χώρκατος τζ̆αι να είναι το πλάσμαν κύριε μουχτάρη, την σήμμερον ημέραν δεν μπορεί να κάμνει πους δεν καταλάβει. Δεν μπορεί να είσαστιν τόσον χοντρόπετσος, μουχτάρης άδρωπος τζ̆ιόλας, που αντίς να ζητήσετε θεσμικά συγνώμην που τα πλάσματα που οποία η κοινωνία που σας έστεψεν μουστάρην εστέρησεν το παιδίν, ανυσηχείτε για το κακόν όνομαν που εφκάλαν οι Τρούλλοι!! Κακόν όνομαν είχατε που παλιά μες τζ̆είν το χωρκόν κύριε μουχτάρη, διότι η πλειψηφία έσ̆ει τα ίδια άσ̆σ̆ημα μυαλά που κουλιαντηρίζετε τζ̆αι σεις.Μέχρι τζ̆αι το απίθανον φυσικόν τοπίον που σας έτυχεν δεν σέβεστε τζ̆αι καταστρέφετε το για να προβάλλετε powerpointτον νούν σας πάνω. 


Με την χοντρόπετσην ευαισθησίαν που σας έκαμεν η εθνικοφροσύνη μες τα κατηχητικά, μες τες νεκκλησιές, μες τα εθνικόφρονα σωματεία, ακόμα τζ̆αι μες τα σχολεία, για όσους εφκάλετε έναν σχολείον μες τζ̆είνον το χωρκόν, δεν καταλάβετε πιλέ τί εγίνην! Άλλον η βία, άλλον το να βλάψεις, άλλον το να φοερίζεις, άλλον το να εξαναγκάζεις κάποιον πον να βρεις απροστάτευτον που τον κοινωνικόν ιστόν τζ̆αι άλλον τα πειράγματα κύριε μουχτάρη. Η διαφορά του νού που το άλλον εν η διαφορά της λαϊκής δεξιάςπου την λαϊκήν αριστεράν.


Έτσι για να το καταλάβετε, φανταστήτε για μιαν στιγμήν να ήταν κάτι “αναρχοκουμμούνια” όπως τα λαλούν κάτι που σας μοιάζουν, που να επιάνναν έναν ποτζ̆είνα τα μωρά του κατηχητικού που τα βάλλετε τες κυριακάες να κρατούν εξαπτέρια μες τες νεκκλησιές τζ̆αι να το εβάλλαν να φωνάζει “ζήτω ο Χριστόφκιας, γαμώ τη Ανόρθωσην”. Έτσι για πείραγμαν, τζ̆αι να το εβάλλαν να πίννει όστι να πεθάνει που τα ξεράσματα του για να δείξει πως “εν άντρας” τζ̆αι λαλεί το η ψυσ̆ή του...


Ήταν να σ̆σ̆ίσετε τον κώλον σας κύριε μουχτάρη τζ̆αι ήσ̆αν να βάλετε τον αστυνόμον φίλον σας να τους συνάξει να τους κάτσει μέσα με δίχα ένταλμαν πιλέ. Ήταν να σας βάλλουν τα μέσα που εγόρασεν η παράταξη που αντιπροσωπεύετε που το πρωΐν ως την νύχταν να οδύρεστε να φκάλλουν τηλεθέασην πας το μνήμαν του ήρωα που έπεσεν από την κομμουνιστικήν βίαν. 


Ούσσουτε τουλάχιστον να μεν βαρυνίσκετε παραπάνω την κατάστασην. Τούτα τα αντράκια που εσκοτώσαν τον συμπολίτην τους ναί κύριε μουχτάρη, πίννουν πολλά για να σας ιμιάσουν τζ̆αι “να γινούν άντρες”. Λαλούν το ανεξάρτητες επιστημονικές έρευνες, δεν ιγρειαζούμαστιν την άποψην σας να μας πείτε εσείς τί εν πολλήν τζ̆αι τί εν λλίον. Τζ̆αι τζ̆είνα που εβάλλαν το μωρόν να φωνάζει για να το ταπεινώσουν, πάλε που σας τα εξησηκώσαν τζ̆αι που τους γονιους που τους ενιώσαν. Εν τζ̆είνα που η παράταξη που σας έκαμεν μουχτάρην, χωρίς να αντρέπεται τζ̆αι χωρίς να φοάται, σαλαβατά στα γήπεδα, στα σόσ̆ιαλ μίντια τζ̆αι στους χώρους διασκέδασης άμαν πιεί τζ̆αι μπει κκέφιν τζ̆αι νοιώσει μιαν στιγμήν “διχτάτορας” η “σατράπης”. Εν τζ̆είνα που εκάμαν σύχρονην πολιτικήν που το 11 τζ̆αι δά οι επικοινωνιολόγοι του αρχηγού σας, για να φανατίζουν εσάς τζ̆αι τους γονιούς των αλητουθκιών που εσκοτώσαν τον φίλον τους να τον ηφκάλετε πρόεδρον.


Ετιμωρηθήκαν α! Εν ανάψαν λαμπρατζ̆αν να χαρούν πάσκαν τζ̆αι να σύρουν τσάκρες όπως άλλες χρονιές ήβρετε να πείτε για να αλαφρύνετε την θέσην τους. Φορούσιν μαύρα. Ζάβαλλι μου! Μαύρα εφόρησεν η Κύπρος ούλλη που τους καπάταηες  του τύπου αντράκια που “γαμούν τον Χριστόφκιαν τζ̆αι την Ομόνοιαν”, που γαμούν τζ̆αι ρέσσουν. Η παράταξη σας ούλλη είναι έναν καρκίνωμαν πας την κοινωνίαν της Κύπρου που βλάφτει, που φοερίζει, που εξαναγκάζει όποιον θεωρεί αδύναμον. Θαρκέται πους ο κόσμος εν δικός της, όπως εμάθαν οι εθνικόφρονες χωρκανοί σας στα αλητούθκια τους που τα 15 τους. Γίνεται δημόσιος κίνδυνος, γίνεται εθνικός κίνδυνος, καταστροφικόν τέρας για τους πολλους, άμαν καυλώσει με αισθήματα παντοδυναμίας.


Τούτοι είσαστιν κύριε Μουχτάρη τους Τρούλλους. Τούτοι. Τζ̆αι τούν τον νούν κουλιαντηρίζετε. Τούτον που γράφετε πας τα βουνά τους Τρούλλους, τούτον που κάμνετε φαρματζ̆ερά λόγια της αναισθησίας μόλις αννοίξετε το στόμαν σας. Τούτον που άμα πάρει τα πάνω του τζ̆αι κόψει ττεναφάν πλάσμαν ανυπεράσπιστον, δεν θα δυστάσει να δράσει όπως ιδράτε που τον τζ̆αιρόν που υπάρχετε σαν πολιτική παράταξη. 


Μεν έσ̆ετε έννοιαν για τα λατζ̆ινάρκα της κοινότητας σας. Του χρόνου εν να άψουν λαμπρατζ̆ιάν, του χρόνου εν να φκάλουν τζ̆αι τα μαύρα, τζ̆αι πον να μεγαλώσουν, αν δεν αλλάξει ο νους τους, τον πιο αρτζ̆ιάτον εν να τον ηφκάλετε τζ̆αι μουχτάρην να σας διαδεχτεί.

Ότι τζ̆αι να πούμεν, ότι τζ̆αι να γράψουμεν, λόγια εν να μείνουν. Έναν τίποτε δίπλα που τον πόνον των πλασμάτων που κλάισιν το πλάσμαν που αγαπήσασιν. Η ζημιά εγίνην. Le monstre a passé à l'act. Πάλε.
  • May 26th 2019 at 15:00

Πρόσφυγες

By Aceras Anthropophorum
Η προσφύγιά εν θάνατος. Στα κοτσ̆ινοχώρκα λαλούσιν για τον θάνατον του πλασμάτου π΄αγαπάς, πους τον πρώτον γρόνον εν λαμπρόν, τον δεύτερον εν κάρβουνα, ύστερα σταχτός.

Έσ̆ει ώρες που η τέχνη γίνεται μάγεισσα τζ̆αι φκάλλει την ψυσ̆ήν που τον χωροχρόνον. Έτσι στιγμές μπορεί να νώσεις τον σταχτόν να κρούζει όπως το λαμπρόν της τέχνης που παίρνει φώκον.

Rebal Alkhodari

  • May 5th 2019 at 11:53

Ψηλαφώντας κλασσικά κυπριακά.

By Aceras Anthropophorum
Άκουα τον δίσκον με την μικρήν μεσαιωνικήν μουσικήν του Γιώργου του Κάρβελλου. Έπαιζεν το κομμάτιν που ονόμασεν Αροδαφνούσα. Ενώ εψηλάφουν την μουσικήν να την αισθανθώ που κοντά, άρπα, πάνω σ΄άνεμον, εξισ̆είλησεν που μέσα μου ένας ποταμός συγκίνησης που δεν εμπόρηα να κουμαντάρω. Ευτυχώς εν είσ̆εν κανέναν έσσω τζ̆αι άφησα ελεύθερην την συγκίνησην να εκφραστεί. Επήρεν την μορφήν μιας αίσθησης ότι κάτι εχόγλαζεν που μέσα τζ̆αι με κάθε εκπνοήν έφκαλλεν έξω λαμπρόν. Εγίνην δάκρυκα που μιλλιανίσκαν τα μμάθκια τζ̆΄επογιαλώσαν. Εγίνην καρκιά που φάκκαν ταχύρυθμα τζ̆΄εψηλώννεν την έντασην μες τον εγκέφαλον. 

Τί εν τούτον;

Ύστερα που τρεις στιγμές απουσίας που τον ορθολογισμόν, ήρταν πίσω οι νότες που τα ακουστικά του τηλεφωνουθκι̮ού που έπαιζεν την μουσικήν που το γιούττιουπ. Άκουα τες νότες τζ̆΄εθώρεν τες η φαντασία μου να ρέσσουν τζ̆αι να περνούν που μπροστά μου, όπως εθώρεν ο μεσαιωνικός τρουβαδούρος τα άθθη να ππέφτουν πας την Αροδαφνούσαν, τζ̆αι να μυρωθκι̮οκοπούν μόλις ιντζ̆ίζουν πάνω της. Κάθε αθθός που εκουβάλούσαν οι νότες που τους αιώνες εγλυκάνισκεν μου την αύραν της συγκίνησης τζ̆΄επραΰνισκεν μου την έντασην. Είναι απίστευτη η δύναμη που έχουν οι μουσικές με δίχα λόγια να μεταμορφώννουνται τζ̆αι να μεταμορφώννουν δικά σου συναισθήματα. Οι νότες μπορεί να γινούν αθθοί που μουσκομυρίζουν τον κόσμον, μπορεί να γινούν βάλσαμον ν΄απαλυνίσκουν μιαν συγκίνησην, ή φτερά τζ̆αι να σ΄ελευθερώννουν που τα όρια που σου βάλλει η ύλη του κόσμου σου.

Τζ̆ειαμαί εσυνειδητοποιήσα πως ήμουν φορτωμένος με απόγνωσην που μέρες. Μιαν εφτομάδαν έσφιγγα την καρκιάν μου τζ̆΄έκαμνα την πέτραν, να μεν αισθάνεται το γαίμαν το μαρκωμένον που τον φόον, να μεν θωρεί την νοσσιάν του κακού που θα μπορούσεν να ΄ρτει. Η λογική επαράλυεν το συναίσθημαν ώστι να έρτουν τ΄αποτελέσματα της βιοψίας. Μόλις η σικκίρτιση εχαλάρωσεν νάκκον που την μουσικήν, ότι εσυνάχτην τζ̆΄επέτρωσεν, αμαλάθκι̮ανεν τζ̆΄έκαμεν ούλλον έξω σαν τον χόγλον του ηφαιστείου που ξαπολά.

Ήταν τούτην την παράξενην εφτομάδαν που έκατσεν να έβρω τες μουσικές του Γιώργου τζ̆αι να τες ακούω πας το ίντερνετ. Πρώτην φοράν εγνώριζα τον δίσκον τζ̆΄ας εν γραμμένος χρόνια τωρά. Έτσι εν με τα έργα που δεν σου τα φέρνει να σου τα μπουκκώσει η αγορά. Θα τα ακούσεις όποτε έρτει. Άκουα τζ̆΄εξανάκουα τα κομμάθκια πίσω τ΄άλλου, χωρίς να θέλω να κάμνω ερμηνείες τί αισθάνουμαι. Πέραν που τους τίτλους που είσ̆εν πας σε κάθε κομμάτιν τζ̆αι τον γεννικόν τίτλον που έγραφεν πας το σιντί « A little medieval music », η μουσική δεν έφερνεν άλλα μηνύματα σε λόγια. Ήταν ούλλα σε νότες, σε μελωδίες, σε ρυθμόν.

Ήταν μια εφτομάδα που ήμουν μόνος μου, τζ̆αι δουλειάν τζ̆αι σπίτιν. Επερίμενα τα αποτελέσματα. Ο ορθολογισμός υποσχέθηκεν της λογικής να μεν ισκέφτεται τζ̆αι να μεν κάμνει σενάρια πριν να έχει τα δεδομένα, να μεν μπαίννει σε αγωνίαν αδίκως. Έτσι όπως είχα την ελευθερίαν της κίνησης μόνος μου έσσω, άκουα τζ̆΄επροσπάθουν να κάμω δικές μου τες νότες του Γιώργου αυτοσχεδιάζοντας χορούς. Είναι χορεύκοντας το πρώτον κομμάτιν του δίσκου, που ένωσα για μιαν στιγμήν με δίχα να το καταλάβω, την απόγνωσην του Πέτρου του Α, που ΄μεινεν με την Ρήγαιναν “τζ̆΄έν είσ̆εν πκι̮ον κανέναν”.

Επόφυα της απόγνωσης με έναν αυτοσχεδιασμόν αποδομημένου πρώτου αντρικού καρτζ̆ιλαμά πας τον ρυθμόν του Ρε Αλέξη, πον το δεύτερον κομμάτιν του δίσκου. Τζ̆αι ο Ρε Αλέξης ένας άντρας σε απόγνωσην ήταν, όι όμως γιατί εν είσ̆εν πκι̮ον κανέναν, όπως τον Ρήγαν, αλλά γιατί έν είσ̆εν τίποτε. Εξισ̆είλαν μέσα του ο θυμός, να τρων ούλον τον καρπόν οι ευγενείς τζ̆αι να του μεινίσκει τζ̆είνου ο κόπος, η ξημαρισ̆ιά τζ̆αι η υποτίμηση. Τελικά, είτε Ρήγας εν το πλάσμαν, είτε μισταρκός, η διαφορά του πως εν να του κάτσει η απόγνωση, είναι αν ιμπόρει να δράσει η όι. Αν έσ̆ει την δύναμην να κάμει κάτι ή αν πρέπει να θέσει την δράσην σε αναστολήν.

Η μουσική του Ρε Αλέξη πατά τραππηητά πας τον ρυθμόν 9/8 του Κυπριακού καρτζ̆ιλαμά, τζ̆αι διά σου φτερά ν΄αννοίεις τες γαλάτες σου όπως άμαν την χορεύκεις. Διά σου ελευθερίαν να διαφύγεις που τ΄άσ̆σ̆ημα πον να δώκουν πάνω σου. 

Μιαν εφτομάδαν με δίχα να μπορώ να κάμω τίποτε εκτός που ν΄αναμένω, εσύναξα κάγριν του βάρου μου, τζ̆αι το μόνον που εμπόρηα να κάμω για να δράσω, ήταν να ακούω μουσικές τζ̆αι μέσα-μέσα να κάμνω τες νότες κίνησην. Πας τον Γιούττιουπ έσ̆ει τες μουσικές του κόσμου ούλλου, αλλά εγώ εκόλλησα πας το « little medieval music » του Κάρβελλου. Που τον ρυθμόν 9/8 του Ρε Αλέξη, επέρνουν εις τα 2/4 του Μαρκαντώνιου Βραγαδίνου που έρκεται ύστερα που την Αροδαφνούσαν. Το φκιολίν της μουσικής τούτης εδιαπέρναν μου την ύπαρξην τζ̆΄έφερνεν με να επικοινωνήσω με τον άθρωπον που πολέμαν μες τα τεισ̆ιά της πόλης μου 447 χρόνια πριν, καρτερώντας να νεφάνει το καράβιν που την Βενεδκι̮άν να ποσπάσει τον κόσμον που την πολιορκίαν. 

Οι Πάπες τζ̆αι οι Ρηγάες όμως της Ευρώπης, πέμπουν στρατούς εις τον τόπον μου μόνον άμαν εσ̆ει να φάει ή άμαν έσ̆ει να χάσει ο δικός τους θρόνος, όι επειδή συγκινούνται που το ποιός εν να ζήσει, ή ποιός εν να πεθάνει στην νάκραν της Μεσογείου. Έσ̆ει σχέσην τελικά ο Ρε Αλέξης που έβαλεν ο Γιώργος πριν την Αροδαφνούσαν με τον Βραγαδίνον που έβαλεν μετά. Τζ̆αι οι θκυ̮ό επολεμήσαν μέχρι τέλους. Ο πρώτος έχασεν που τον στρατόν που επέψαν οι Ευρωπαίοι να τον ποτελειώσει, όταν τους έπιαεν ο φόος πους εν να κολλήσει τζ̆αι το βασίλειον τους επανάστασην. Ο δεύτερος έχασεν πολεμώντας να καρτερά 11 μήνες τον στρατόν που δεν ήρτεν που την Ευρώπην να τον ποσπάσει που τους οθωμανούς τζ̆΄έππεσεν η Αμμόχωστος στα σ̆έρκα των πολεμιστών του Λαλά Μουσταφά. 

Για κάποιον παράξενον λόγον, γυρεύκοντας κινήσεις που να χορεύκουν τον Βραγαδίνον του Κάρβελλου, ήρτεν μου η εικόνα του Κληρίδη να κάθεται μες το Μεγάλη Βρεττανία στην Αθήναν. 1974, τρεις ημέρες πριν την δεύτερην εισβολήν, μόλις έφκην που το πρωθυπουργικόν γραφείον του Καραμανλή. Εχόρεφκα τον Βραγαδίνον, τζ̆΄εθώρουν τον Κληρίδην την ώραν που έσπασεν για μερικές στιγμές, την ώραν που λούθην το κλάμαν τζ̆΄ελάλεν του συνοδού του “τί θα γινεί ο κόσμος”;  Ίσως εν τζ̆είνην την στιγμήν που εκατάλαβεν ότι πάνω σε καμιάν μακρυνήν χώραν, πάνω σε κανέναν μακρυνόν άρχονταν άλλου τόπου, οι Κυπραίοι δεν μπορούν να βασιστούν. Ίσως να εν τζ̆είνην την στιγμήν που ασπάστην την ομοσπονδίαν, να ζήζουμεν σε ειρήνην με τους Τουρκοκυπρίους να γλυτώσουμεν που τους ξένους. Τρεις ημέρες μετά την απόγνωσην του Κληρίδη, είδα με τα μμάθκια μου «τί θα εγίνετουν ο κόσμος». Τί θα εγίνετουν η πόλη του Βραγαδίνου. Αεροπλάνα να σπέρνουν πόμπες, κολώνες  κόσμος, άλλοι παρπατητοί, άλλοι τίγκα μες τ΄αυτοκίνητα, φορτωμένοι πας τα τράχτα τζ̆αι πας τες καρρότσες, τζ̆΄εγώ καθιστός με τ΄αδέρκι̮α μου πας σε τρεις ποξ̆άες υπάρχοντα. Πάντα Δευτερογιούνην τζ̆΄Άουστον ρίφκει λαμπρόν ο ουρανός της Αμμοχώστου τζ̆αι κρούζει τον κόσμον της. Τί κίνησην να έβρω ρε Γιώρκο να χορέψω την πόλην μου που ππέφτει, όπως την εζωγράφισες με τες νότες που αφιέρωσες του Μαρκαντώνιου Βραγαδίνου;

Εσκέφτουμουν ότι δεν πρέπει να αγωνιώ. Ότι έρτει, αντιμετωπίζεις το. Πως να μεν αγωνιάς όμως, άμαν δεν μπορείς να κάμεις άλλον που να καρτεράς; Κρατεί σε στέκοντα ο ορθολογισμός τζ̆αι παντά που τον ορίζονταν την υστερίαν, σαν υστάτην άμυναν. Γυρεύκεις τρόπον να μεταβολήσεις το συναίσθημαν, ή να το απωθήσεις άμαν έν το σώννει άλλον η ύπαρξη σου. Αλλά μεταβολίζεται η πέτρα; Μεταβολίζεται το μολύβιν; 

Σκέφτουμαι ούλλα τα ζώα που αγάπησα τζ̆αι προσπαθώ να καταλάβω πως διαχειρίζουται την απόγνωσην που δεν έχουν την τέχνην σύντροφον να τους ιστήρίζει, να τους διά δύναμην να αισθανθούν κάτι που να το αντέχουν, να τους διά διέξοδον πράξης την ώραν που σε κατάστασην απόγνωσης δεν ιμπορούν να δράσουν. Σκέφτουμαι τα πλάσματα στον μεσαίωναν, που τον έβαλεν  τίτλον πας τον δίσκον του ο Γιώργος. Τί ζωή ήταν για να θέλεις να την ιζήσεις άμαν ήσουν που τους πουκάτω; Εξανάβαλα τον Ρε Αλέξης, τζ̆αι χόρεψα τον ξανά, να νοιώσω την απάντησην.

Μετά τον Ρε Αλέξην η Αροδαφνούσα πάλε. Άκουα την για νιοστήν φοράν που έκοψεν το γιούτιουπ τζ̆΄έφκην ομπροστά το τηλέφωνον.

— «Εν ούλλα καθαρά. Είδες που δεν άξιζεν τον κόπον να αγωνιάς για το τίποτε; Μιλούμεν πιό ύστερα». Τζ̆΄έκλεισεν.

— «Ευτυχώς», επρόλαβα να πω, τζ̆αι πριν να φτάσω να ρωτήσω “είσαι καλά; τί είπαν οι γιατροί…”, το γιούτιουπ είσ̆εν ήδη ξαναφκεί μπροστά αυτόματα, που το σημείον της μουσικής που είσ̆εν διακοπεί που το τηλεφώνημαν.

Έριφκεν αθθούς με τες νότες του Γιώργου. Αννοίαν φύλλα – φύλλα μες την φαντασίαν μου οι φορεσ̆ιές που φόρησεν η Αροδαφνούσα. “Τέλλια πουπάνω ΄φόρησεν, τα μαρκαριταρένα…” Πουκάτω εθώρουν τα χρυσά τζ̆αι πιο πουκάτω τα πλουμιστά…  Το κορμίν μου εσυχρονίστην που μόνον του με τον ρυθμόν τζ̆αι η κίνηση ακολούθαν την θείαν οπτασίαν: “εσείστην τζ̆΄ελυγίστην τζ̆΄εψιντροκανατζ̆ίστην…”. 

Ακριβώς σε τζ̆είνην την στιγμήν ήταν που η μουσική εμαλάθκιανεν την ψυσ̆ήν μου τζ̆αι άφηκεν την ύπαρξην να αισθανθεί την πετρωμένην απόγνωσην να λιώννει τζ̆αι να τρέσ̆ει έξω σιονωτή να εξαχνωθεί.



  • February 17th 2019 at 20:44

Erbarme dich

By Aceras Anthropophorum
  • February 2nd 2019 at 14:30

Ay ay ay ay! Cuando sueño contigo

By Aceras Anthropophorum
... Se dibuja el sereno, por todo mi camino

  • November 23rd 2018 at 18:32

Γκρίκλις̆

By Aceras Anthropophorum

1 Ta griklish irtan gia na minoun;
2 Ta greeklish hrtan gia na meinoun?
3 Τα γκρίκλιsh ήρταν για να μείνουν;
4 Τα γκρίκλις ήρταν για να μείνουν;
5 Τα γκρίκλις̆ ήρταν για να μείνουν;
  • October 25th 2018 at 14:48

Άτε κανεί

By Aceras Anthropophorum


Άτε κανεί. Τόσα χρόνια χωρισμένοι, η διχοτόμιση εδραιώθην. Σκέφτομαι να κλείσω τζ̆αι το μπλόγκ. Να πάω να γραφτώ τζ̆αι γώ στο ΔΗΚΟ... Ώρες ώρες η απόγνωση κάμνει σε να σκέφτεσαι ότι εν καλλύττερα η μιζέρια της μετριόφρωνης δεξιάς, παρά ο πόνος του αγώνα. Εκαρτέρουν την ως τσά τζ̆ιαμπροού. Τωρά ο πόνος θολώννει μου τον ορίζονταν. Κανεί. Θα μείνω έξω, με την μισήν μες την ψυσιήν μου. Δεν αντέχω να πονώ άλλον.

Όσοι θέλετε να μεταβολίσετε την πίκραν σας τζ̆αι να την κάμετε δάκρυν να φύει που πάνω σας, προτείνω σας τον Juλιο. 






  • September 27th 2018 at 07:18

Αλοα-Μαράθα-Σανταλλάρης

By Aceras Anthropophorum

Photo published by Sevgül Uludag in Yenidüzen 15 Aug 2018


English text below for TC readers


Έρεξα τα 35 να μάθω τί έκαμεν η ΕΟΚΑ Β στην Αλόαν. Ούτε οι δικοί μας δεν τα ελαλούσαν να μεν ρίχνουν ιμις̆  πετρόλαον πας στην προπαγάνδαν του Ντεχτάς̆


Εζωγράφιζεν ο Μιχάλης ο Κιρλιτσ̆άς τον πίνακαν του τζ̆αι αρώτησα τον τί είναι Αλόα που έγραφεν πάνω. Δεν έξερα καν πους εν χωρκόν.


Είπεν μου για την μάναν που εκαταράστην τα παιθκιά της που της επήραν τα ρούχα ολομάτζ̆ελλα να τα πλύννει.


Για να μεν ιβρικολατζ̆άσει η σσιωπή μες την ψυσ̆ήν μου, όπως εβρικολάτζ̆ασεν η αδικία μες το κράτος δικαίου που με κυβερνά, έκαμα το λαμπρόν μέσα μου λόγια τζ̆αι έβαλα τα σε μιαν ιστορίαν, όπως ο φίλος μου τον Μιχάλης ο Κιρλιτσ̆άς το έκαμεν χρώματα, όπως ο φίλος μου ο Γιώρκος ο Κάρβελλος το έκαμεν νότες, όπως ο φίλος μου ο Σαββής ο Κούλεντρος το εσκάλισεν πας τες πέτρες.


Φέτη ήρταν οι 14 πάλε. Την ώραν που εμάς πονεί η ψυσ̆ή μας, τζ̆είνοι χώννουν την δικήν τους σαν τους κάττους, στον νοσ̆σ̆ον της σημαίας τζ̆αι της ιδέας που τους κάμνει τόπον.


Ο φίλος ο Νουρής Σιλλάή εμετάφρασεν μου την Εξομολόγισην της κυρίας Πετρούλλας στα τουρκοκυπριακά, τζ̆αι εν μεγάλη η συγγίνηση μου που την δημοσιεύκειη Γενίντουζέν στες 15 τζ̆αι 16. Στα Ελληνικά έτην δαμαί όπως την εξαναδημοσίευσα πέρσυ. Την φωτογραφίαν έπεψεν μου την η Σεβκιούλ τζ̆αι έβαλεν την με την δημοσίευσην εις την εφημερίδαν. Η δημοσίευση στα τουρκοκυπριακά εν έναν βήμαν να κάτσει η ψυσ̆ή μου στον τόπον της, αλλά πραγματικά εν να κάτσει όταν το κράτος εν να δικάσει τους ενόχους για τα εγγλήματα πολέμου που εκάμαν στον όνομαν του έθνους.



ALOA-MARATHA-SANDALLARIS


I was over 35 years old to lern about what EOKA B did in Aloa-Maratha-Santallaris. Neither “our people” were telling us anything in order “not to provide grist to Denktash's propaganda mill”.


MichalisKirlitsias was painting his painting and I asked him what Aloa was. It was written on the painting. I did not even know it was a village.


He told me about the mother who cursed her children when they took their clothes bloody to wash them.


So that the silence in my soul not become a vampire, like the injustice in the rule of law that governs my country became, I made the fire burning my soul a story, as did with it my friend Mihalis Kirlitsias colors like my friend George Karvellos made notes, as my friend Savvis Koulendros sculpted on the stone.


Again 14 at the time when our soul hurts, they hide their own like cats, in the shadow of the flag and the idea that gave them space to exist and do what they did.


My friend, Nouri Silay, translated the Confession of Mrs Petroulla to the Turkish Cypriot dialect and my emotion is strong that Yenidüzen published it at 15 and 16 August 2018. The storey in Greek is here,as I re-published last year. Sevgul Uludag sent me this photo that she will put it tomorrow with the publication in Yenidüzen.


The publication un Turkish Cypriot dialect is a small step for my soul towards peace, but it will really find peace when the state will judge the criminals for the crimes they committed agains humanity to the name of nation.



The link to Yenidüzen. (first part)

  • August 16th 2018 at 00:46

Αλόα Σανταλλάρης Μαράθα

By Aceras Anthropophorum
Photo published by Sevgül Uludag in Yenidüzen 15 Aug 2018

English text below for TC readers

Έρεξα τα 35 να μάθω τί έκαμεν η ΕΟΚΑ Β στην Αλόαν. Ούτε οι δικοί μας δεν τα ελαλούσαν να μεν ρίχνουν ιμις̆  πετρόλαον πας στην προπαγάνδαν του Ντεχτάς̆


Εζωγράφιζεν ο Μιχάλης ο Κιρλιτσ̆άς τον πίνακαν του τζ̆αι αρώτησα τον τί είναι Αλόα που έγραφεν πάνω. Δεν έξερα καν πους εν χωρκόν.


Είπεν μου για την μάναν που εκαταράστην τα παιθκιά της που της επήραν τα ρούχα ολομάτζ̆ελλα να τα πλύννει.


Για να μεν ιβρικολατζ̆άσει η σσιωπή μες την ψυσ̆ήν μου, όπως εβρικολάτζ̆ασεν η αδικία μες το κράτος δικαίου που με κυβερνά, έκαμα το λαμπρόν μέσα μου λόγια τζ̆αι έβαλα τα σε μιαν ιστορίαν, όπως ο φίλος μου τον Μιχάλης ο Κιρλιτσ̆άς το έκαμεν χρώματα, όπως ο φίλος μου ο Γιώρκος ο Κάρβελλος το έκαμεν νότες, όπως ο φίλος μου ο Σαββής ο Κούλεντρος το εσκάλισεν πας τες πέτρες.


Αύριον εν 14 πάλε. Την ώραν που εμάς πονεί η ψυσ̆ή μας, τζ̆είνοι χώννουν την δικήν τους σαν τους κάττους, στον νοσ̆σ̆ον της σημαίας τζ̆αι της ιδέας που τους κάμνει τόπον.


Ο φίλος ο Νουρής Σιλλάή εμετάφρασεν μου την Εξομολόγισην της κυρίας Πετρούλλας στα τουρκοκυπριακά, τζ̆αι θα την δημοσιεύσει η Γενίντουζέν στες 15. Στα Ελληνικά έτην δαμαί όπως την εξαναδημοσίευσα πέρσυ. Την φωτογραφίαν έπεψεν μου την η Σεβκιούλ τζ̆αι εν να την βάλει αύριον με την δημοσίευσην εις την εφημερίδαν. Η δημοσίευση στα τουρκοκυπριακά εν έναν βήμαν να κάτσει η ψυσιή μου στον τόπον της, αλλά πραγματικά εν να κάτσει όταν το κράτος εν να δικάσει τους ενόχους για τα εγγλήματα πολέμου που εκάμαν στον όνομαν του έθνους.


I was over 35 years old to lern about what EOKA B did in Aloa-Maratha-Santallaris. Neither “our people” were telling us anything in order “not to provide grist to Denktash's propaganda mill”.


MichalisKirlitsias was painting his painting and I asked him what Aloa was. It was written on the painting. I did not even know it was a village.


He told me about the mother who cursed her children when they took their clothes bloody to wash them.


So that the silence in my soul not become a vampire, like the injustice in the rule of law that governs my country became, I made the fire burning my soul a story, as did with it my friend Mihalis Kirlitsias colors like my friend George Karvellos made notes, as my friend Savvis Koulendros sculpted on the stone.


Again 14 at the time when our soul hurts, they hide their own like cats, in the shadow of the flag and the idea that gave them space to exist and do what they did.


My friend, Nouri Silay, translated the Confession of Mrs Petroulla to the Turkish Cypriot dialect and will be published by Yenidüzen at 15 August 2018. The storey in Greek is here,as I re-published last year. Sevgul Uludag sent me this photo that she will put it tomorrow with the publication in Yenidüzen.


The publication un Turkish Cypriot dialect is a small step for my soul towards peace, but it will really find peace when the state will judge the criminals for the crimes they did agains humanity to the name of nation.


Tomorrow I will put the link to Yenidüzen.





  • August 13th 2018 at 13:51

8

By Aceras Anthropophorum
  • July 8th 2018 at 09:00

Ενοτικέ νενίκηκας με

By Aceras Anthropophorum

24 Απρίλη 2004- 24 Απρίλη 2018: Ενωτικέ νενήκηκας με


Αναδημοσίευση 2018

Έγραφα:

2009: Η νέα εθναρχία ΤΙΜΑ λέει την επέτειο. Ποιοι οι τιμημένοι και ποιοι οι άτιμοι; Αντί να λένε πανυγηρίζουμε, λένε τιμάμε. Οι λαοί χρειάζουνται μύθους για να κάμουν πιο ενδιαφέρουσαν την μίζερην τζιαι ανιαρήν τους ύπαρξην. Οι μύθοι χρειάζουνται τιμές, ειδεκανού πιστευτοί δεν γίνουνται.

Έγραφα:
2008: 24 του Απρίλη. Η ελπίδα ξαναγεννιέται. Μου υπόσχουνται ότι τζιείνον που μου έταξαν για τους επόμενους έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, να τσιμεντώσουν δηλαδή το ΝΑΙ, θα έρτει έστω τζιει καθυστερημένα μετά από 4 χρόνια.
Έγραφα:
2005: Απρίλης. Η ΚΕ του Ακέλ τιμωρεί όσους δήλωσαν δημόσια ότι ψήφισαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Η κατάθλιψη μου τότες ήταν στο ναδίρ. Έγραψα ένα από τα λίγα κείμενα στα καλαμαρίστικα. Λέω καλαμαρίστικα διότι τα Ελληνικά μου είναι της κακιάς ώρας. Είναι ελληνικά Κυπραίου που καλαμαρίζει.

Το ξαναδημοσιεύω διότι φοβάμαι ότι ξαναγίνεται επίκαιρο.

Έγραφα λοιπόν....

Είπατε τω βασιλεί χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά. Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ού μαντείδα δάφνην, ού παγάν λαλέουσαν. Απεσβέτο και λαλών ύδωρ.

Το παραμύθιν ετέλειωσεν. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στις δεκαετίες του 50, του 60 και του 70, οι άνθρωποι που τόσο ονειρεύτηκαν την επανένωση ας πενθήσουν τα όνειρα τους.

Η γενιά μου επερίμενε 40 χρόνια για να αλλάξουν οι συνθήκες του διχασμού που εδημιούργησε η τρελλή ιδέα της ένωσης. 40 χρόνια ψέματα.

Όταν η ένωση εκέρδιζεν έδαφος, το τελευταίο προπύργιο που έπεσε ήταν μέσα στο ΑΚΕΛ. Από τους τελευταίους πολιτικούς πεσόντες ο μακαρίτης ο Αδάμ Αδάμαντος, τότε δήμαρχος Αμμοχώστου. Απεβλήθη απο το ΑΚΕΛ διότι είχε δει την προδοσία που εγίνετο σε βάρος της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής εργατικής τάξης με το ΝΑΙ του κόμματος στην Ενωση με την μητέρα Ελλάδα. Λες και το ξερε πως η πόλη του θα βρυκολάκιαζε σαν επακόλουθο της τρελλας. «Ούτε το μικρό μου δακτυλάκι δεν πρόκειτε να κουνήσω για την ένωση είπε». Απεβλήθη. Εκτελεστές: Ανδρέας Φάντης και Αδρέας Ζιαρτίδης, συν επαγρυπνήσι και λοιποίς συντρόφοις. Η επίσημη ηγεσία δε μπορούσε να δει 10 χρόνια μπροστά. Αυτό που οι αγωνίες της καθημερινότητας της επέτρεπαν να δει, ήταν ο κύνδινος να βάλει τον κόσμο εναντίον της. Διότι τα μυαλά του κόσμου είχαν ξελογιαστεί από τα παραμύθια μιάς αππωμένης και άμυαλης εθναρχίας. Δέν έβαλαν τον κόσμο εναντίον τους. Ακολούθησαν τον κόσμο. Ακολούθησαν τους Παπάδες.

Η γενιά μου κληρονόμησε τα επακόλουθα της ιδέας. «Αυτοδιάθεση – ένωση» λέει.

1963. Μια δεκαετία δεν πέρασε καλά καλά και ο πατέρας μου, εικοσάχρονος νέος πατέρας στα χαρακώματα. Το σπίτι του νιόπαντρου ζέυγους στο μικτό μαχαλλά του Σακκάρια μετατράπηκε σε φρούριο για να αμύνεται η γειτονιά. Τα άλλα σπίτια ήταν από τσίγγους και οι σφαίρες των γειτόνων Tουρκοκυπρίων μπορούσαν να τα τρυπήσουν. Ήμουν έξι μηνών άνθρωπος. Πρόσφυγας για πρώτη φορά. Τα μεγάλα βάσανα που θα έφερνε η μεγάλη ιδέα της ένωσης ήταν ακόμα πίσω.

1965. Το τελευταίο είδολο της συμβίωσης τσακίστηκε μέσα στο αυτοκίνητο του Μισιαούλη και του Καβάζογλου. 1967. Ενώ ο αππωμένος Παπάς ξέγραψε την ένωση, οι δικοί μας πατέρες, οι αριστεροι, την συναφέρνουν ακόμα.

1974. «Βουράτε γλήορα μες το αυτοκίνητον τζαι σύρνουν πόμπες». Ακούω ακόμα την την φωνή του πατέρα μου να ορλιάζει σαν να ταν χτες. Τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ έσχιζαν τον ουρανο του Βαρωσιού και έσπερναν θάνατο. Οι επιπτώσεις της τρελλής ιδέας έπευταν τώρα πιο βίαιες. «Ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυράν» έλεγε η γιαγιά μου. Ήμουν 11 χρονών άνθρωπος. Δέυτερη φορά προσφυγας. Αυτοί που εβάλαν τους αριστερούς να ψηφίσουν ΝΑΙ στην ένωση για να μην βάλουν τον κόσμο εναντίον τους εκλαίαν τώρα μέσα στα τσαντίρια μαζύ με τον κόσμο. Οδύρονταν μαζύ με τις μανάδες που εθρηνούσαν τα παιδιά τους. Εκαταριόντουσαν την ΕΟΚΑ και τους δολοφόνους προδότες.

Εγώ τότες δεν ήξερα από φούρνους ούτε και καταλάβαινα από τους νόμους της πυράς. ΄Ενοiωθα την πυράν των ξύλων που εκαίαν μπροστά στα μάτια μου. Εκαταριώμουν και γω την ΕΟΚΑ β, τους δολοφόνους, την CIA, την δικτατορία, την κατοχική Τουρκία, την TMT. Την πυράν που έβγαινε από τα βάθη του φούρνου, την πυράν που είχε συσσωρευτεί στις πέτρες απο 20 χρόνια πρίν, την πυράν που επέτρεψεν στα ξύλα να πάρουν φωτιά, αυτήν τη πυράν δεν την έβλεπα. Και ας ήταν γραμμένη με γράμματα μπλέ στους τοιχους των χωριών και των συνοικιών. Ενωσις η Θάνατος. Έγραφε. 


Το παράδοξο που δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω είναι ότι οι ελληνοκύπριοι ηγέτες της εργατικής τάξης, αυτοί που ελέαν των τουρτζιών να φύγουν απο την ΠΕΟ αν δεν τους αρέσει η Ένωση, οι ίδιοι άνθρωποι με έμαθαν να φωνάζω στους δρόμους και στα συλλαλητήρια «... οι τουρκοι της κύπρου ειναι αδελφοί μας». «Η Κύπρος ανοίκει στο λαό της», φωνάζαμε στις πλατείες και τραγουδούσαμε το «αδελφέ μου Οσμάν την καρδιά μου σ’ανοιγω...». Έφηβος πρόσφυγας έμαθα ότι αγώνας σημαίνει αγώνας για επανένωση. Πολιτικό νήπιο εβύζασα το γάλα της διεθνιστικής αλληλεγύης μέσα στο κόμμα της εργατιάς και αποστραφηκα τον εθνικιστικό πατριωτισμό. Αφελής ιδεαλιστής πίστεψα ότι άμα η συνθήκες στην Τουρκία θα άλλαζαν και άμα ο ιμπεριαλισμός θα μας άφηνε ελέυθερους να αποφασίσουμε αυτό που θέλουμε, θα δίναμε τα χέρια με τους αδελφούς μας και θα καθορίζαμε την τύχη του τόπου μας. Επερίμενα 30 χρόνια απο τότες. Επερίμενα μπας και πεθάνει ο Ντεκτάς, μπας και επαναστατήσουν οι λαικές μάζες στα κατεχόμενα, μπας και οι γεωπολιτικοί στόχοι του ιμπεριαλισμού αλλάξουν και η διχοτόμηση δεν τους εξυπηρετεί πια.

4 δεκαετίες πόλεμος, 4 δεκαετίες χωρισμός, δολοφονίες, εγκλήματα, βιασμοί, προσφυγιά. Σαν αντίβαρο, 4 δεκαετίες αγώνας και ελπίδα για επανένωση. 4 δεκαετίες ψέματα.

Ο κόσμος ο πολύς δεν θέλει επανένωση. Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι το κόμμα της εργατιάς φοβήθηκε πάλι μήπως και βάλει τον κόσμο εναντίον του. Οι ηγέτες έβαλαν πάλι τους αριστερούς να ενώσουν τους ψήφους τους με την εθναρχία, με τους εθνικιστές, με την παραδοσιακή εξουσία. Την πρώτη φορά εβγάλαν 96%, αυτη τη φορά 76. Μα αυτή τη φορά η ήττα είναι τελειωτική, γιατί ο λόγος ύπαρξης της αριστεράς δέν είναι πλέον για να σμίξει τον κόσμο. Οι ηγέτες της ζουν για να ξεχωρίσουν αδελφέ μου απ΄τον κόσμο, βγαίνοντας και κορδόνοντας με γραβάτες στα κανάλια, κερδίζοντας εκλογές, κυκλοφορόντας με λιμουζίνες και φρουρούς πολλούς, κάνοντας ανίερες συμμαχίες για να γίνουν προθυπουργοί ή προέδροι της βουλής. Τους Αδάμαντους της δικής μας γενιάς δεν τους εκτέλεσαν πολιτικά. Τούς τράβηξάν λίγο απο το αυτί και τους κράτησαν μπάς και τους χρειαστούν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Μακάρι να μήν τους έχουν εκτελέσει ψυχικά.

Αυτή η ήττα είναι η τελευταία. Η δέδαλος αυλά της επαναπροσέγκυσης έπεσεν κάτω και ετσακίστην. Η ιδέα της επανένωσης δεν έχει πια καλύβην, ούτε και η μαντείδα του ονείρου έχει δάφνην. Η λαλέουσα πηγή της αλήθειας δέν υπάρχει πια. Εστραγκισεν και το λαλών ύδωρ της ελπίδας, είπατε τω βασιλεί...

Η μοίρα του τόπου που ερωτευτήκαμεν είναι: «τζείνοι ποτζεί τζαι μεις ποδά». Αφού δεν τα καταφέραμε να τους δέσουμε το στόμα και να ενώσουμε το νησί με την Ελλάδα (1950 - 1960), αφού δεν τα καταφέραμε να τους καθαρίσουμε μέχρι τον τελευταίο (1963 – 1974), αφού δεν τα καταφέραμε να κάνουμε ομοσπονδία όπου θα κυβερνά μία αιώνια πλειοψηφία του 80% (1974 – 2004), το μόνο που μένει είναι να συφωνήσουμε την ευρωδιχοτόμηση εις βάθος χρόνου. Θα κάνουμε πως συνομηλούμε για να περιπαίζουμε τον λαό που έμαθε να ζει με την ελπίδα. Θα κάνουμε πως θέλουμε ομοσπονδία για να περιπαίζουμε τους χαζοφράγγους στο εξωτερικό, θα κάνουμε πως κάνουμε αντικατοχικό αγώνα για να περιπαίζουμε το 76%, θα κάνουμε πως ανταλλάζουμε γαρύφαλα και κλάδους ελαίας για να περιπαίζουμε το 24%. Όλα αυτά μέχρι να βγεί η ψυχή της ιδέας της επανένωσης.

Ενωτικέ νενήκηκας με.

Χάτε και μες τες υγείες μας. Και ο κάθε νενέκκος να κλείσει το μαχαζίν και να πάει έσσω του. Σ΄αυτόν τον τόπον πουλά μόνον όποιος έχει για πραμάτια την έχθραν, το μίσος, την κακίαν, και κυρίως τα ψέυτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Χάτε, και όταν θα φέρει πάλε ο φούρνος την πυράν σε 10 χρόνια και σε 20, να 
προσευχόμαστε οι κακοί και οι λύκοι να μήν έχουν ανάγκη να χρησημοποιούν τες σφαίρες και τες πόμπες για να μοιράζονται την γήν, το χρήμαν, το φίτσιον και την εξουσίαν.

Έγραφα το 2009: Το κείμενον αυτόν έμεινεν αδημοσίευτον από το 2005. Το δημοσιεύκω για να εξορκίσω τους φόβους μου ότι γίνεται πάλιν επίκαιρον. Δεν θέλω να γινεί ποττέ ξανά επίκαιρον. Η νεοεθναρχία όμως πανηγυρίζει τζιαι κάμνει μίλλες που εκέρδισεν ο Έρογλου.

Γράφω το 2018: Το κείμενον έμεινεν μας σαν τίτλος τέλους που δεν αντέξαμεν ποττέ να δούμεν στα μάθκια τζιαι εσσιεπάσαμεν με μιαν κουρτίναν ουτοπικής ελπίδας. Λύσην τωρά, Simdi, επανένωση, αδελφέ μου Οσμάν την καρδιά μου σ΄ανοίγω...
  • April 25th 2018 at 11:07

Hay muertos que no hacen ruido, y es mas grande su pena

By Aceras Anthropophorum
Καλόν Πάσκαν.

  • April 8th 2018 at 13:59

Η Γλαύκα Ντραγκέττα η Κυπρία.

By Aceras Anthropophorum
Parnassia Glauca

Έχω άσ̆σ̆ημην προαίσθησην. Τελευταίως όποιον θέλω να ψηφίζω χάννει. Ήρτα στην Κύπρο να ψηφίσω αλλά απομονώθηκα σε μιάν κάμαρην τζ̆αι δουλεύκω. Φκαίννω έξω μόνον να πάω στην φύση, να συνάξω μολόσ̆ες, αγρέλλια, μανιτάρκα, να μου διά ο αέρας ο καθαρός. Όπου περάσω σβήννουν τηλεοράσεις να γινεί ησυχία. Δεν αντέχω την περιρρέουσαν επικοινωνιολογίαν του βόρτου που απευθύνεται προς ηλίθιους.


Ακούω για αρπακτικά που ελάβαν θέσεις, για αρπακτικά που εχάσαν πρόσφατα ή στο παρελθόν τζ̆αι αγριέφκουν, ακούω για πληγωμένα εγώ που ακκάννουν ότι ταράξει ομπρός τους, όπως τες πληγωμένες όσ̆εντρες σε αντανακλαστικήν στάσην επιβίωσης.


Την Κύπρον κινδυνεύει να την κυβερνήσει πάλε ένας υπερήλικας μεχύστακας, όπως την άλλην φοράν, με μιαν αυλήν αρπαχτικά που θα κόφκουν τζ̆αι θα ράφκουν για άλλα αρπαχτικά δευτέρου ή τρίτου κύκλου, ένας σταύλος του Αυγεία της διαφθοράς τζ̆αι της διαπλοκής, η αυλή του βασιλείου της Ιθάκης χωρίς Οδυσσέαν. Ήδη τούτη η κατάσταση εξεκίνησεν που το Μομπελεράν 1, όταν του είπασιν να μεν υπογράψει διότι αν δεν περάσει που το δημοψήφισμαν θα χάσουσιν τζ̆αι τα προεδρεία. Φαντάζουμαι όταν θα περάσει η ντοπαμίνη της εκλογικής μάχης τζ̆αι θα ππέσουν κάτω οι σεροτονίνες στα κανονικά επίπεδα γήροτος, τι είδους γλέντιν του τέλους θα γίνεται τζ̆ειπάνω στην αυλήν. Το να έσ̆εις ξαναδεί το έργον κάμνει την φρύκην χρώματος γλαυκού. Glauque στα γαλλικά δεν σημαίνει πια τζ̆είνον που εσήμαινεν στην παλιάν γαλλικήν λογοτεχνίαν. Μεταφράζω το Λαρούς τι λέει για την σύχρονην ερμηνία της λέξης Γλαυκος μετά το 80: “κάτι απειλητικό, παράξενο, που εμπνέει ένα δυσάρεστο συναίσθημα, μια αδιαθεσία που προκαλείται από μια ζοφερή ή οδυνηρή ατμόσφαιρα». Έχω την κακήν διαίσθησην ότι έτσι χρώμαν πιάννει πάλε η πολιτική κατάσταση στην Κύπρο. Μακάρι να έχω λάθος.


Οι νοικοκυραίοι μετρούν σήμμερα τα κουτσ̆ιά τους τζ̆αι ζυάζουν πιθανότητες αν να είναι με την πάνταν που θα κερδίσει. Η δυνατότητα να είσαι σφογκοκωλάριος του κερδισμένου είναι για πολλούς αποφασιστικός παράγων επιβίωσης ή καλοπέρασης. Σήμμερα να μεν είσαι του κύκλου των αππόσσω τζ̆αι να έσ̆εις να πέρνεις που το κράτος, περιμένεις ένα χρόνο να πληρωθείς, ενώ αν τους χρωστείς πέμπουν σου την αστυνομίαν. Να ψυχομασ̆είς τζ̆αι να θέλεις εγχείρησην, θέλει να έχεις την εύνοιαν κάποιου αππόσσω για να μεν καρτεράς 18 μήνες σειράν. Οι λήπτες αποφάσεων, από τες τράπεζες, τα ταμεία του κράτους, τα διοικητικά κρατικά κέντρα, τα αρχηγεία της αστυνομίας τζ̆αι του στρατού, την πολεοδομίαν, το τμήμαν περιβάλλοντος, την νομικήν υπηρεσίαν, τα δικαστήρια, το γραφείον τύπου τζ̆αι πληροφοριών, τους αθλητικούς οργανισμούς, τα γραφεία επιδομάτων για άπορους, μέχρι τες αρχισυνταξίες εφημερίδων, καναλιών, ραδιοσταθμών, πίννουν το νερόν του ίδιου συγκοινωνούντος βρώμικου δοχείου.


Στην Κύπρον του σήμμερα, ο σφογκοκωλάριος ή υποσχόμενος σφογκοκωλάριος δεν τολμά να εκδηλωθεί πολιτικά, ούτε καν σε δημοσκοπήσεις, φοβούμενος μπας τζ̆αι η κοπέλλα που αρωτά εν η κόρη ή η αρφότεχνη του τοπικού στελέχους του ΔΗΣΥ. Απαντά «δεν ενδιαφέρομαι για τα πολικά» δηλώννοντας μεγαλοστόμως «εμέναν ποιός με είδεν». Η Ντραγκέττα παρακυβερνά και με την απειλή. Τα απομεινάρια της Ντραγκέττας της Εόκας εγινήκαν έναν με την Ντραγκέτταν της αγοράς, την Ντραγκέτταν των δικηγόρων, την Ντραγκέτταν των τραπεζιτών, την Ντραγκέτταν του συναγερμού, την Ντραγκέτταν των αρχισυντακτών, η Ντραγκέττα των παπάων τζ̆αι μπορούμεν να πούμεν ότι έχουμεν Ενωμένην Ντραγκέτταν Κύπρος. Έχουμεν μαφίαν με πατρόναν! Η μόνη κοινωνικά αποδεκτή αμφισβήτηση της γλαύκας κατάστασης η οποία δεν επηρεάζει τα προσωπικά συμφέροντα του "προκομμένου νοικοτζ̆ύρη" είναι να πει μεγαλοστόμως «εμέναν ποιός με είδεν;».


Από σήμμερα μέχρι την Κυριακήν θα αναμένομεν να δούμεν αν τα αντανακλαστικά του νοικοκυραίου εθνικόφρονα κεντρώου θα ερεθιστούν που την προπαγάνδαν που διαχέει η Ντραγκέττα τζ̆αι αν θα ψηφίσει με κριτήριον «να μεν τον κυβερνά ο Ακκιντζ̆ί». Πόσους τέθκοιους βλάκες μπορεί να κερδίσει τούτον το επικοινωνιακόν πυροτέχνημαν της τελευταίας στιγμής;


Μέχρι την Κυριακήν θα αναμένομεν να δούμεν αν οι 21 000 ελαμίτες εν πολλά θυμωμένοι με τους συναγερμικούς, ή αν τελικά θα μαλαθκιάνει η φασιστόφατσα τους τζ̆αι θα παν να ψηφίσουν  σιλλόβρωτοι τον γιον του εοκαβητατζ̆ή. Οι λοαρκασμοί τους αν θα κερδίσουν ή θα χάσουν παραπάνω ψήφους στες επόμενες εκλογές μπορεί να καθορίσουν ποιός εν ο επόμενος πρόεδρος.


Θα αναμένουμεν να δούμεν τον αυτοεργοδοτούμενον, μικρόν ή μεγάλον επιχειρηματίαν, που τον έχουν βουττημένον μες τα γρέη, αν θα ψηφίσει με κριτήριον έναν νομικόν πλαίσιον πον να προστατεύκει σε ούλλους επαγγελματικήν στέγην τζ̆αι σπίτιν,  ή αν θα σκεφτεί τες καλές σχέσεις με την Ντραγκέτταν που μπορεί να του γλυτώσει ατομικά τζ̆αι κανέναν χωραφούιν που εκληρονομίσεν που την στετέν τζ̆ι εβάλεν το υποθήκην για το ακάλυφτον δάνειον.


Θα αναμένομεν ως την Κυριακήν να δούμεν κατά πόσον ο κόσμος που ταΐζουν πατριωτισμόν τζ̆αι «δεν ξεχνώ» οι κεντρώοι πολιτικάντηες βολεύκεται τζ̆αι με την χλωμήν Ντραγκέτταν που καθορίζει τα παζάρκα.


Την πρώτην Κυριακήν φκάλλουν νικητές οι ιδεολόγοι, την δεύτερην οι σσυφφεροντολόγοι. Πρέπει να καρτερούμεν ως την Κυριακήν να δούμεν που βαρεί η πούγκα της Κύπρου.


Είχα μιαν ελπίδαν ότι η Κύπρος θα ακολουθούσεν την Πορτογαλλίαν, που επέταξεν τους μνημονιακούς νόμους του άγριου καπιταλισμού τζ̆αι έδωκεν στον κόσμον αξιοπρεπή μισθόν τζ̆αι πετά η οικονομία, με μιαν κεντροαριστεράν να κρατεί σοβαρά τα δημοσιονομικά ισοζύγια τζ̆αι να περιορίζει την ασυδοσίαν του κέρδους κάμνοντας έναν μικρόν αριστερόν θαύμαν. Με την εξέλιξην που επιάσαν τα πράματα, μάλλον βαίννουμεν προς τα βήματα της Ισπανίας, όπου η ασυδοσία του κεφαλαίου κόφκει μισθούς των 900 € για τους δοχτόρους τζ̆αι 800 για τους υπηρέτες στες υπηρεσίες , με 1 στους 4 νέους άνεργους πρίγκιπες τζ̆αι πριγκίπισσες με εθνικιστικές κορώνες τζ̆αι εθνικά ζητήματα για φερετζ̆έν της ασυδοσίας, της εκμετάλλευσης, του κέρδους τζ̆αι της διαπλοκής. 




Άτε, τζ̆αι που δευτέρας πάλε δουλειάν, ότι τζ̆αι να προτιμήσει η πούγκα του Κυπραίου κουτσ̆ομέτρη. Πάλε δουλειάν, για όσους φυσικά έχουν δουλειάν. Οι άλλοι στην αναμονήν για καλύτερον αύριον. Χαρά στον που δεν έχει εξαρτήσεις από Ντραγκέττες. Χαρά στον που δεν καρτερά από Ντραγκέττες να του δώκει αξιοπρεπήν δουλειάν.


Όποιος τζ̆αι να εκλεγεί την Κυριακήν, η αριστερά της Κύπρου θα έχει μια σοβαρήν δουλειάν να βκάλει σχέδιον πως απαλλάσσεται ο κόσμος ο καλός από Ντραγκέττες. Τα εργαλεία που της διά το κράτος είναι σημαντικά, είτε αυτά λέγονται βουλή, είτε υπουργικό συμβούλιο. Είναι τζ̆αι ο δρόμος, τζ̆αι οι πλατείες, οι χώροι δημιουργίας, οι χώροι έκφρασης. Ο Αγώνας εν δύσκολος τζ̆αι η Ντραγκέττα εν τέρας που της κόφκεις μιαν κκελλέν τζ̆αι της πολιούσιν δύο.

Καλές επιτυχίες σε μιαν ενωμένην, επι τέλους αριστεράν για μιαν επανενωμένην Κύπρον με Ντραγκέττες αφοπλισμένες τζ̆αι τον καλόν τον κόσμον να δημιουργεί ελεύθερα.
  • February 2nd 2018 at 16:14

Το Μομπελεράν της Διχοτόμισης

By Aceras Anthropophorum
Την διχοτόμισην εφέρεν την ο νους τους πιστολάρηες τζ̆αι τους παπάες, ήβραν την κκιλιππίριν οι δικηγόροι να στήννουν πάνω της πατριωτικά ρητοριλλίκκια να πουλούν του όχλου τζ̆αι να πιάννουν θέσεις. Ο δικηγόρος με δίχα θέσην πιάννει μεροκάματον, ο δικηγόρος με θέσην κάμνει τον πλούτον του τόπου πάρζαν. Κάποτε εν να γράψει η ιστορία πως εδημιουργηθήκαν οι πρώτοι εκατομμυριούχοι της Κύπρου μετά την εισβολήν τζ̆αι γιατί στην πλειοψηφίαν τους εξεκινήσαν που δικηγόροι.

Ο πατριωτισμός εν η μάσκα του άρπαγα, εν το αναισθητικόν του τσιβιτζ̆ιού, εν το μηχανάκιν του λαθροθήρα, εν το λίπασμαν της διαφθοράς, εν ο ακρογωνιαίος λίθος των παλαθκιών του ρουσφεθκιού.

Τούτον εν το Μομπελεράν. Έναν καταραμένον μέρος όπου κουλιάζει ούλλη η ξημαρισ̆ιά της οικουμένης.



Όσοι νομίζουν ότι ο Αναστασιάδης εττούμπαρεν την λύσην στο Κραν Μοντανά, απλά επήαν τρεις φορές στην βρύσην τζ̆αι εστραφήκαν άποτοι.

Ενώ τα μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας είχαν ακόμα συγκρατημένες ελπίδες ότι εβαίνναμεν προς λύσην στον Μομπελεράν 1, έτυχεν να μάθω πριν που τζ̆είνους ότι που την δεύτερην ημέραν η προσπάθεια εττούμπαρεν. Η μικροφωνική που ήταν να χρησιμοποιήσει ο Μπάνκι Μούν να ανακοινώσει την συμφωνίαν ήταν αγκαζιαρισμένη μέχρι την δεύτερην ημέραν της πρώτης διάσκεψης. Επειδή τα Ηνωμένα δεν τρώσιν άσ̆ιερον τζ̆αι δεν θέλουν να κάμνουν άσκοπες σπατάλες, όταν εκαταλάβαν τες προθέσεις των μερών ακυρώσαν την. Ο κόσμος εν μικρός, Κυπραίος στην Ελβετίαν είσαι σαν την μούγιαν μες το γάλαν. Εγόραζα κραμπιά τζ̆αι άλλα χορτικά του σ̆ειμώνα στην λαϊκήν, όταν ήρτεν βουρητός ο παροχέας μικροφωνικών να μου κάμει ενημέρωσην για το ναυάγιον που ήταν να ανακοινώσει ο διεθνής τύπος την επόμενην τζ̆αι να πουλήσει ο Αναστασιάδης του Ακκιντζ̆ή με το ψέμαν ότι πρέπει να στραφεί στην Κύπρον να κανονίσει εμπλοκήν που έχει με το ΑΚΕΛ.

Δεν ηξέρω αν εδειλίασεν όταν ήρτεν ο κόμπος στο χτένιν ή αν εκρόστην τους επικοινωνιολόγους του ότι έσ̆ει παραπάνω τσ̆ανς να επανεκλεγεί στες προεδρικές, παρά να περάσει λύσην που δημοψήφισμαν. Δεν έσ̆ει τζ̆αι μεγάλην σημμασίαν. Έτσι τύπος μόνον το αρφάλιν του θα σκεφτεί τζ̆αι τα λεφτά πον να βάλουν πάνταν τα σόγια του. Με έτσι πρωτεραιότητες δεν μπορεί να πάρει κάποιος τα ρίσκα που χρειάζεται για να φκάλει τον τόπον που την μοίραν της διχοτόμησης. Σάμπου τζ̆αι η διχοτόμιση έμεινεν μας.

"Αναστασιάδη ήσουν σκέττη απογοήτευση" γράφει του καθημέρα ένας που επήρεν τζ̆αι τρίτην φοράν στην βρύσην τζ̆αι άφηκεν τον τζ̆αι τρίτην φοράν άποτον εις το Κραν Μοντανά.

Πιο κάτω ο Τουμάζος ο Τσ̆ελεπής διηγήται το χρονικόν της τρίτης βρύσης. Εν μια ώρα βίτεο αλλά η κύρια εισήγηση εν 20 λεπτά. Εν τζ̆αι οι απαντήσεις στα σχόλια ενδιαφέρουσες αλλά αν δεν έχει κάποιος χρόνον μπορεί να δεί μόνον την αρκήν. Κάθε Κυπραίος που ενδιαφέρεται για το πως τον περιπαίζουν πρέπει να το δει.

Για μέναν ο κύβος ερίφθην που το φθινόπωρον του 2016. Είσ̆εν τζ̆αι έναν σ̆ιόνιν τζ̆είνες τες μέρες αθθυμούμαι. Σάμπου τζ̆αι νόμιζες ότι είσ̆εν περάσει της οικουμένης η κλιματική αλλαγή. Αλλά με η κλιματική αλλαγή ετάραξεν που την οικουμένην με η διχοτόμηση που την Κύπρον.



  • January 18th 2018 at 22:41

Καλημέρα τζ̆αι τα φώτα...

By Aceras Anthropophorum


Εσηκώθηκα τζ̆αι έκοψα την πίτταν των βασιλέων. Είναι για τους Γάλλους το ανάλογον της Βασιλόπιττας.


Ήταν παράξενη χρονιά το 17· νεκατωμένη· οι αποτυχίες πολλές. Όι πους εν είχεν επιτυχίες. Οι επιτυχίες ήταν επίσης πολλές· παραπάνω πιλέ, αλλά οι αποτυχίες τζ̆αι οι επιτυχίες εις την ζωήν δεν έχουν κοινόν νόμισμαν για να αντισταθμίζει η μια την άλλην. Η τελευταία αποτυχία έκατσεν εις τες 31. Όι μόνον έκρουσα την πιτταν, ξ̆ιώντας τα κρουσμένα, εφάνην τζ̆αι το « φλουρίν ». Επήεν το έθιμον άστοχον, από αναξιότηταν, από αμέλειαν, από αππωμάραν. Η αμέλεια είναι κόρη της αππωμάρας τζ̆αι του ττεμπελλιού. Η αναξιότητα εν πιο πολυπαραγοντικόν. Η Βασιλόπιττα εγίνην τελικά κανονικόν ψουμίν, οπόταν ήρταν τα Γαλλικά ήθη με τες galettes des rois σήμμερα Επιφάνια να σωσουν τα έθιμα.


Εσημάθκιασα 6 κομμάθκια, όσος εν ο κόσμος που αγαπώ τούτον τον τζ̆αιρόν. Το πρώτον ήταν για το φκιόρον που αγάπησα, Fleur de Pois, το 2 για τα δεντρούθκια που εφύτεψα, το 3 για την χλωρίδαν τζ̆αι την πανίδαν που κατοικά τους κόσμους μου, το 4 ειδικά φέτη για το δάσος τζ̆αι το 5 ειδικά για τα πουλλούθκια που επιλέξαν να φουλιάζουν μες τες φουλιές γυρόν που το σπίτιν μου. Το 6 ήταν για το σπίτιν το ίδιον.


Επαρακάλουν η πετρούα να ππέσει στο έναν.


Φέτη ένωθα την ανάγκην να γιορτάσω την λιτότηταν. Θα είναι βίτσιον του homo sapiens να γυρεύκει το σπάνιον για να ευχαριστηθεί. Στην γενιάν των γονιών μου, ο κόσμος έζ̆ιεν με λλιόττερα, τζ̆αι οι αθρώποι εγυρεύκαν να κάμουν τες ημέρες τες γιορτάρες να ξεχωρίσουν με φουαρταλλίκκια τζ̆αι πολυτέλειες. Ότι εκάμναν οι αρκόντοι εθέλαν μιαν ημέραν του χρόνου πιλέ μου να τα κάμουν τζ̆αι οι φτωσ̆οί. Εφτάσαν σήμμερα στο σημείον να ξησ̆ειλούν τα μαχαζ̆ια τους φτωχούς με κρίσμασκκεϊ τζ̆αι μελομακάρουνα με ευωδίες Givaudin, γαλίνες παραγεμωστές μαζικής παραγωγής τζ̆αι Αηββασίληες να διανέμουν κινέζικα. Η γενιά των γονιών μου εν η γενιά που εκατάστρεψεν τον τόπον. Που την μιάν τα εθνικιλλίκκια, που την άλλην να φάσιν τον τόπον άπου φκάλει λίραν αλοάρκαστα τζ̆αι επεέντιστα για το τί καταστρέφουν, εκάμαν με να αποστραφώ τζ̆αι τα φερσίματα τζ̆αι τες αξίες της γενιάς τούτης.


Επελλέτουν τες προάλλες τα έθιμα των πιό παλιών. Έναν κουταλούιν μέχλεπην που το Βερούτιν, θκυο μουσκοκάρκια  που την Ζανζιμπάρ, τρείς ξαννίες κανέλλα που την Σρι Λάνκαν, μισόν μουσκοκάρυον που τες Ινδίες τζ̆ι έναν αέραν μαυρόκοκκον που το Χαλέπιν, εκανούσαν για να κάμουν τες ημέρες γιορτήν. Το τελευταίον φούρνισμαν πριν τα φώτα εγίνετουν εις τες 23 του Δετζ̆έβρη. Ενεστένναν οι τόποι να χαρούν οι ψυσ̆ές των αθρώπων. Το έναν το ψουμίν, εστολίζαν το με σταυρούθκια κουλλουρένα τζ̆αι κοψίματα όμορφα με το ξ̆ιουράφιν ή με το ψαλλίδιν για να το πουν γεννόπιτταν τζ̆αι να το κόψουν το Πάσκαν των Γεννών. Του άλλου εβάλλαν του σελίνιν ή τσ̆ιφτέν μέσα για να το πουν βασιλόπιτταν τζ̆αι να το κόψουν του Αίου Βασιλιού. Ούλλα τα δωδεκάμερα τα ψουμιά ήταν μυρωδάτα. Έτσι ήταν η γιορτή τους.


Ετσι έκαμα τζ̆αι γιω την Βασιλόπιττα που έκρουσα, έτσι τζ̆αι την γκαλέτταν των βασιλέων εψές. Επειδή όμως η γκαλέττα εν Βραγκού, έκαμα την με γαλλικήν σίκαλην. Έψησα την μες τον φούρνον των ξύλων τζ̆αι ενεστάναν οι τόποι να μυρίσουν γιορτήν. Για τριάντα δευτερόλεπτα εχάρηα πους άκουα την φωνήν την καλοσυνάτην της στετές μου όπως την ώραν που φούρνιζεν τότες.


Φέτη έκοψα τζ̆αι το κρέας για να ξεχωρίσουν οι μέρες οι γιορτινές που τες άλλες με λιτότηταν καθαρήν που βάσανα ζώου, καθαρήν που κτηνοτροφικά απόβλητα, καθαρήν που υπερπαραγωγήν αερίων που βαρυνίσκουν την κλιματικήν αλλαγήν.


Η πετρούα εν έππεσεν μες το 1 που έθελα. Έππεσεν στην χλωρίδαν τζ̆αι την πανίδαν του κόσμου ούλλην. 



Αφούς η πίτα αποφάσισεν πους εν η χρονιά τους, εξαπόλυσα τα κκομπιούτερ τζ̆ι επήα έξω να ασχοληθώ μαζίν τους. Η μέρα σήμμερα ήταν ποτζ̆είνες της κλιματικής αλλαγής. Εχτές έπερνεν τους τόπους, σήμμερα έφκαλεν νήλλιον με 10 βαθμούς. Ήρτεν η Άννοιξη κατασ̆είμωνα.


Έβαλα τζ̆αι την μουσικήν να κάμνει συντροφκιάν. Έθελα την Barbara. Ήταν η χρονιά της πέρσυ. Επεράσαν τζ̆ιόλας 20 χρόνια.


Έρκεψα να μαζεύκω τα φύλλα που εν επρόλαβα να μαζέψω τζ̆αι ετσιλληθήκαν που το σ̆ιόνιν. Η μελαγχολική φωνή της Barbara τερκάζει άμαν συνάεις φύλλα.



Οι βολβοί αρκέψαν να ξιστρουφίζουν ήδη. Ήταν η τελευταία ευκαιρία να συνάξω φύλλα χωρίς να τσαλαπατήσω τα τρυφερά που βλαστούν. Το χόρτον εγίνην κούννα. Εκλάδεψα τα σμέουρα. Πέρσι εκάμαν κιλά τζ̆αι κιλά. Ελιμπήσαν οι κοράζινοι τζ̆αι εμοιράζαμεν. Κατ΄ακρίβειαν τζ̆είνοι εφάαν την μερίδαν του λέοντος που εν είχαν άλλην δουλειάν να κάμουν τζ̆αι αφήκαν μου εμέναν τα μιλλοσφοντζ̆ισματα. Χαλάλιν τους, εγώ ήρτα να ζήσω στον τόπον τους. Τζ̆αι αν επολλύναν πολλά, εν οι γειτόνοι που φταίσιν, που αφήννουν ποσκούπια έξω τζ̆αι επόλλυνεν η διαθέσιμη τροφή να συντηρεί έτσι πληθυσμούς. Πον να ξανακαρπίσουν, εν να βάλω δίχτυν να προστατέψω τζ̆αι λλία για λλόου μου.


Φέτη ήταν χρονιά φυθκιάς. Εφύτεψα 10 νέα δεντρούθκια. Τρία έπιασα τα που το pro specie rara με ποικιλίες πον υπό εξαφάνισην. Πέρσυ εγύραν κάτω μια αππιθκιά τζ̆αι μιαν κκεραζιά, εκατοντάχρονες, που εφυτέψαν προηγούμενοι που εζήσαν μες τουν το σπίτιν. Καλά εζήσασιν. Που την αππιθκιάν επρόλαβα τζ̆αι έπιασα αμμάτιν έναν χρόνον πριν να γύρει κάτω τζ̆αι αμμάτισα έναν που τα δεντρούθκια που εφύτεψα. Τα αππίθκια της λίβρας, εκτός που εν μισόν κιλόν το έναν, δεν αρρωστούν τζ̆αι διατηρούνται στην κάβαν ως τον Απρίλλην. Αμμάτισα τζ̆αι τες θκυό μηλιούες που τες παλιές πικοιλίες για να μεν φοούμαι να τες χάσω όταν θα έρτει τζ̆αι τζ̆είνων οι ώρα τους. Οι παλιοί εθκιαλέαν τες να μεν ισκουλουτζ̆ιάζουν. Τα ψεκάσματα πριν 100 χρόνια ήταν για όσους εκρατούσαν να ταΐζουν τες χημικές βιομηχανίες.


Η μοναξιά μες την δουλειάν, με την Barbara συντροφκιάν, μαλαθκιανίσκει ακόμα τζ̆αι συναισθήματα που εγινήκαν πέτρα. Το τηλεφωνούιν έπαιζεν l’aigle noir. Έκλαιεν η ψυσ̆ή μου με  την φωνήν την ταντελλένην που επόνεν. Ετρέχαν τζ̆αι τα μμάθκια μου τζ̆ι ενεκατώννουνταν τα δάκρυκα με το χώμαν που ετοίμαζα να φυτέψω μιαν τριανταφυλιάν. Εσκέφτουμουν γιατί έσ̆ει πλάσματα που γελούν για να μαλαθκιάνει η ψυσ̆ή τους τζ̆αι πλάσματα που θέλουν να κλαίσιν. Διερωτούμαι αν έσ̆ει πλάσματα που γελούν μόνοι τους άμαν θέλει α χαλαρώσει η ψυσ̆ή τους που σφίγγεται. Ερκουνταν στην σκέψην μου εικόνες που τότες που ήμουν μιτσής τζ̆αι έθελα να κλάψω. Έμαθα να κάμνω την καρκιάν μου πέτραν για να μεν νομίσουν οι άλλοι ότι εππούσ̆τεψα τζ̆αι να προσβαρτεί ο τζ̆ύρης μου. Έμαθα να προσβάλλουμαι που μόνος μου γιατί εφοούμουν πολλά να τον προσβάλω τζ̆αι να θυμώσει. Άμαν έθελα να κλάψω, ελάλεν μου η μάνα μου να μεν κάμνω ππουσ̆τέματα, τζ̆ι εσυνήθησα να κλαίω άμαν είμαι μόνος μου. Πλάσμαν αγέλαστον επί το πλείστον,  agelaste λαλούν οι Γάλλο, άμαν είμαι με άλλους, έμαθα να κλαίω για άλλα πράματα άσχετα. Που εν ελύθην το κυπριακόν, που θωρώ το βαρώσιν να το κατοικούν τα φαντάσματα, που εξιλείψαν τες ορχιδέες πουκάτω που τον άσφαλτον του ππάρκιν εις τους Κόννους ή τους κρίνους του γιαλού που εθαύμαζα κάποτε στο Νίσι Μπιτς̆, που ψεκάζουν τον κόσμον στην Συρίαν με κάζιν σαράν, που σκοτώννουν τους αθρώπους 80 χρόνια στην Παλαιστίνην για να πιάουν τον τόπον οι Οβραίοι...


Que c’est abominable de devoir à choisir entredeux innocences... έτρεμεν θυμωμένη η φωνή της Barbara τζ̆ι εσυγκλόνιζεν μου τες σκέψεις.


Εδάκρυζεν η καρκιά μου με την φωνή την τρυφερήν για τους άλλους στην Ραμάλλαν, για τους άλλους στην Βηθλεέμ, όταν αντιλήφτηκα ότι μια τουρίστρια που έκαμνεν παρπάτημαν μπροστά που τον δρόμον μου κάτω, έκατσεν σκόπημα πας το παγκούιν του δήμου τζ̆αι έκαμνεν πους ερέμβαζεν την θέαν με χρώματα του ουρανού για να κρυφακούει το άιφον που έπαιζεν. Εγώ πίσω που τους θάμνους εθώρουν την που ψηλά αλλά τζ̆είνη δεν εμπόρεν να με δει. Άραγες σου να έκλαιεν τζ̆αι τούτη για κάτι;


Έφκαλα τον λούκκον τζ̆αι έστρωσα τζ̆ερρατόξυσμαν του μονόκερου για να πιάει το χώμαν φωσφόρον οικολογικόν τζ̆αι να δυναμώσουν γλήορα οι ρίζες της τριανταφυλιάς. Δακάτω εμάθαν να ξ̆ούν τα τζ̆έρρατα τζ̆αι να τα ανακυκλώννουν για βιολογικόν φωσφορούχον λίπασμαν . Εν μια αναρριχιτική κότσ̆ινη τριανταφυλιά RAL 3003, που μουσκομυρίζουν τα φκιόρα της. Εν τζ̆αι η αναπλήρωση των παλιών τριανταφυλιών μες το πρόγραμμαν το φετινόν. Οι τριανταφυλιές που καλοσωρίζουν όποιον πλάσμαν έρτει έσσω μου που τον Μάην, ούλλον καλοτζαίριν, εν ούλλες πάνω που τριάντα χρονών. Μόλις Αουσκιάσουν οι κλώνοι μπορείς να κόψεις τζ̆αι να φυτέψεις πάρα τζ̆ει. Εδοτζ̆ίμασα τρεις τρόπους. Άλλες εφύτεψα τες κατάχαμα, άλλες έμπηξα τες μες σε μιαν πατάταν τζ̆αι εφύτεψα τες μαζίν για να εν πάντα υγρές, τζ̆αι άλλες, έβαλα τες μες σε πότσαν πλαστικήν πετ όπως δείχνουν πας το ίντερνετ. Επιάσαν ούλλες, τζ̆αι σήμμερα, αννοιξιάτικην μέραν των θεοφανίων, είπα να την φυτέψω διότι ενόμισεν πους ήρτεν ο τζ̆αιρός της να νεφουλλίσει τζ̆αι επέταξεν θκυό μούττες μες το πλαστικόν.


Εφύτεψα την τζ̆αι ένωσα μιαν χαράν. Αλάφρωσεν τζ̆αι η ψυσιή μου που την συγκίνησην.


Dis, quand reviendras tu ετραούδαν η Barbara,


Au printemps tu verras, je serai de retour,

Au printemps c’est jolie de parler d’amour,


Nos irons voir ensemble, les jardins refleuris...















Τζ̆αι ο οδηγός για πολλαπλασιασμόν της τριανταφυλιάς με πότσαν πετ.

Τέλος Αούστου, κόφκεις κλονίν με 6 αμμάθκια, κόφκεις τα φύλλα τζ̆αι αφήννεις 2-3 μόνον στα 3 αμμάθκια πον να μείνουν έξω που το χώμαν. Κόφκεις την πότσαν στα δύο, βάλλεις κομπόστον (ή χώμαν) φυτεύκεις το κλονίν, τρυπάς τον κώλον της πότσας, ξανακολλάς το πουπάνω, ποτίζεις την τζ̆αι στουππώννεις την. Βάλλεις την σε σκιάν. Κάθε κανέναν μήναν θέλει πότισμαν διότι εξατμήζεται.



Σε μερικούς μήνες το αμμάτιν θα αννοίξει. 

Φκάλλεις λούκκον 30 πόντους. Εγώ έβαλα τζ̆αι τζ̆ερρατόξυσμαν για λίπασμαν αλλά στην Κύπρον που οι μονόκεροι εν κάφκαροι μπορεί να μεν βάλετε.


Θέλει όμως κομπόστον για λίπασμαν τζ̆αι για να αλαφρύνει το χώμαν να αναπτυχτούν γλήορα οι ρίζες.


Προσεχτικά φκάλλεις τα πλαστικά.


Φυτεύκεις


Τζ̆αι επειδή θέλω τον Μάην να έσ̆ει σίουρα τριαντάφυλλα κότσ̆ινα, εκανόνισα τζ̆αι την προστασίαν. O Φερβάρης τζ̆ι ο Μάρτης σε τούτα τα μέρη μπορεί να φέρουν ξυλοπαούραν πλην 15°C.








  • January 8th 2018 at 00:20

Ευτζ̆ές 2018 για τον κόσμον μου

By Aceras Anthropophorum
Στο πιο όμορφον φκιορούιν που εξεχώρισα τζ̆αι άθθισεν μες τον δρόμον της ζωής μου τζ̆αι ομόρφινεν τον κόσμον μου, εύχουμαι του ο κόσμος να του δώκει  ότι ομορκιάν είδεν που λλόου του τζ̆αι κάτι παραπάνω.


Στα δεντρούθκια που εφύτεψα μες την αυλήν μου εύχουμαι να δυναμώσουν οι ρίζες τους τζ̆αι να εντέξουν ότι τους τύχει μέχρι να γινούν αυτόνομα, οι καρποί πον να κάμουν αν καρπίσουν που τα φέτη, ναν γλυτζ̆ιοί τζ̆αι ζουμεροί.


Στην χλωρίδαν τζ̆αι την πανίδαν του βιότοπου που με περιβάλλει τζ̆αι που αγαπώ εύχουμαι φκιόρα πολλά τζ̆αι πικοιλίαν πλούσιαν μοναδικήν.


Ειδικές ευτζ̆ές επίσης στα δεντρά του δάσους που περιβάλλει τες περιοχές που αγαπώ, βροσ̆ές πολλές, φωθκιές καθόλου τζ̆αι επιτυχίες στα κράτη που αποφασίσαν να πληρώσουν το κόστος που χρειάζεται για να μειωθεί η κλιματική αλλαγή.


Ειδικές ευτζ̆ές τζ̆αι στα πουλλούθκια που επιλέξαν να φουλιάζουν γυρόν που το δικόν μου το σπίτιν, να προσέχουν που τους κάττους των αθρώπων τζ̆αι που ότι κίνδυνον τα παραμονεύκει όταν θα αποδημήσουν σε κράτη πιο θερμά.



Στο σπίτιν που μου διά βράστην τζ̆αι προστασίαν εύχουμαι του φέτη να αξιωθώ να το κάμω μηδενικής ενέργειας.

  • January 1st 2018 at 10:54

Κύπρος 2017

By Aceras Anthropophorum

Ομοίωμα σταυρόμορφου ειδωλίου χαλκολιθικής περιόδου σε βάση μισή
  • December 24th 2017 at 17:19

Μιαν ημέραν έτσι μέρες

By Aceras Anthropophorum



Μιαν ημέραν έτσι μέρες άννοιξα έναν παναχύριν τζ̆ι εντύχην ο κόσμος μου με πλουμιά του παονιού, τζ̆ι άθθισεν ο κήπος μου με ότι όμορφον ιφκάλλει ο κόσμος, τζ̆αι τα μμάθκια μου είδασιν την αγάπην μες την ομορκιάν, η καρκιά μου ένωσεν την μες την καλοσύνην τζ̆αι μες την αναπνοήν την πονεμένην.


  • November 25th 2017 at 00:45

J'ai froid

By Aceras Anthropophorum

de mon jardin, 
στη λευκή μα γέρημην Ελβετία.

  • November 21st 2017 at 21:27

Τα δεντρά βλαστούν μόνα τους.

By Aceras Anthropophorum


Κάθε Νιόβρην γεμώννουν τα όρη τζ̆αι τα πάρκα γραβατωμένους να φκάλλουν σέλφι ότι  «φυτεύουν δένδρα ». 

« Φυτέψτε δέντρα, στην πλαγιάν εκεί, να πρασινίσει όλη γή », ετραουδούσαμεν στο δημοτικόν. Που τον τζ̆αιρόν τζ̆είνον η ανάπτυξη, ο τουρισμός, η εμπορευματοποίηση της άγριας γής επλούτισεν σ̆σ̆ιλλιάες τυχερούς, όσους εξέραν να τρέξουν την τύχην ποπίσω μες τα κόμματα που κυβερνούν τζ̆αι κόφκουν-ράφκουν πολεοδομικές ζώνες τζ̆αι τες ζώνες ανάπτυξης. Είδα τον Κάππαρην να γίνεται πόλη, είδα τα σπερμένα που τα Λιβάθκι̮α, την Ορόκλινην, ως την  Πύλαν να γίνουνται appts for rent, είδα ούλλην την περιφέρειαν της Λευκωσίας μέχρι το Δάλιν, την Νήσου τον Αστρομερίτην να γίνουνται βιομηχανική, οικιστική, μολ, γήπεδα. Είδα την ζώνην που την Κάτω Πάφουν ώς την Πέγιαν να ανοστίζει, την ζώνην που τα Λουτρά ως την Αρκάκαν να γίνεται κακαουσκιά. Έκρουσεν ο Σαϊττάς το 7 όι που πόλεμον. Έκρουσεν πέρσι η Σολιά εν ειρήνη. Τα μούτρα της ανάπτυξης σας είναι μαύρα σαν τον σταχτόν που αφήννει πίσω της, είναι άνοστα σαν τους ακαλλαίσθητους κούλες που στήννετε στην θέσην της γόνιμης ή της άγριας γής για να πουλήτε να φκάλλεται ριάλλια.

Η Σολιά το 11

Η Σολιά το 17


Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί. Εκεί ναι.

Την περασμένην εφτομάδαν ο θκειός μου ο Κωστής εξιρίζωσεν 50 ελιές. Όσα έτρωα πας τα ψεκάσματα δεν εκάνεν το λάιν να τα καλύψω, τι να κάμεις τα δεντρά άμαν σου μεινίσκει ο κόπος; Η τελευταία εικόνα που μου έμεινεν που τον μακαρισμένον τον θκειόν τον Γιαννήν ήταν η πίκρα πας στο ογδονταπεντάχρονον πρόσωπον όταν τον ήβρα στον καφενέν τζ̆αι έπιαννεν την απόφασην να ξηριζώσει το περβόλιν 300 πορτοκκαλιές. « Πέρσι είπα τους Βούλγαρους, ελάτε ρε, κόψετε τα τζ̆αι πιάστε ότι αφήκουν ». Δεν επατήσαν, τζ̆αι άφηκα τα πορτοκκάλλια τζ̆ι εππέσαν στρομάτσιν πουκάτω που τα δεντρά. Που τουν΄το περβόλιν ενίωσα τζ̆αι εσπούδασα πέντε παιθκι̮ά τζ̆αι τωρά θωρώ το άχρηστον τζ̆αι κρούζει η ψυσ̆ή μου. » Έφκαλεν το πριν να πεθάνει να το έβρουν τα παιθκι̮ά του τζ̆αι τ΄αγγόνια του πελάν. Τα περβόλια του χωρκού μου επόσπασεν τα η ελεύθερη αγορά που σας επλούτισεν τζ̆αι δεν εβρέθην κανένας να συγκινηθεί.

Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιάν εκεί. Εκεί ναι.

Ο Σαϊττάς το 03

Ο Σαϊττάς το 08


Κάμνω ζουμ πας τες φωτογραφίες των σέλφι σας τζ̆αι θκι̮αβάζω την αμορφωσ̆ι̮άν σας πας τες εξωτικές ποικιλίες καλλωπιστικών που σας πουλούν τα φυτώρια της αγοράς. Είχαμεν τους Εγγλέζους αποικιοκράτες που εξορατίζαν τους « άχρηστους » αοράτους, τες παλλούρες, τους πέφκους, τους αγγαθερούς ασπάλαθους τζ̆ι εβάλαν ακακίες προσεκτικά επιλεγμένες να νιώννουνται γλήορα, ευκάλυπτους να ξερανίσουν τα έλη, ήβραμεν σας εσάς με τους φίκους Australis τζ̆αι τες αροκάριες της Νέας Καλιδονίας, τες βιρμανικές μπαουχίνιες, τες αυστραλιανές κοκκονιές, ή τες λατινοαμερικάνικες μαστισ̆ιές.

Προσέχετε τζ̆ι εν να ξιμαρίσετε!

Φυτέψετε τα τουλάχιστον μες τα πάρκα σας, δίπλα που τους κούλες σας, να ομοφρίσετε τα μούτρα της ανάπτυξης σας, όπως τον πολιτισμόν σας, όχι στην πλαγιάν εκεί. Φυτέψετε τα μες την έρημον που εχτίσετε μέσα τα παλάθκι̮̮α της άξεστης αρκογκι̮άς σας.

Την πλαγιάν εκεί αφήστε την ήσυχην. Τα δέντρα εκεί βλαστούν που μόνα τους αν με τους καταστρέψετε το οικοσύστημαν για να φκάλετε ριάλλια ή για να πολλύνετε τζ̆είνα πο σ̆ετε.

Έναν δεντράκιν για κάθε μωράκιν πον να κάμετε! Άι στο δκι̮άολον! Ότι ανοησίαν σας κοττίσει ο κάθε επικοινωνιολόγος  της πρασινίλλας θα το πείτε που το μεγάφωνον. Να κάμετε την Κύπρον έρημον τέλλια. Αυτόν της έλειψεν. 340 000 παιδάκια που εγεννηθήκαν τα τελευταία 40 χρόνια στην Κύπρον, ερούφησεν τα η φωθκιά της ανάπτυξης σας σε δέντρα πέρσι έναν βούκκον.

Τα δεντρά τα μόνα τους, είναι σαν την μοναξ̆ι̮άν που γεννούν τα πλούτη σας. Τα δεντρά θέλουν πουλιά, θέλουν μύκητες να συμβιώννουν μαζίν τους, θέλουν έντομα να μάχουνται μαζίν τους, να πολεμούν, να συμμαχούν, να επωφελείται το έναν που τό άλλον, θέλουν άλλα φυτά να τους νοσσιάζουν τες ρίζες να κάμνουν οικοσυστήματα. Τα οικοσυστήματα που καταστρέφει ο πολιτισμός σας δεν θα τα αποκαταστήσει καμιά δεντροφύτευση. 

Οι δεντροφυτεύσεις σας δεν είναι καν φερετζ̆ές να κρύφκει την βίαν της ανάπτυξης σας πας την άγριαν φύσην, πας την παραγωγική γην. Όποιος θέλει να κάμνει δεντροφύτευσην, ας το κάμνει για κκέφιν του τζ̆αι να φήκει τον κόσμον ήσυχον ότι μάσ̆αιται τάχα μου για να τον σώσει. Ο τόπος δεν θέλει σωτηρίαν που λλόου σας εσάς. Που λλόου σας ο τόπος θέλει να τον αφήκετε στην ησυχίαν του τζ̆αι να σταματήσετε να τον καταστρέφετε.




  • November 19th 2017 at 19:49

Μόσχα, 16 του Νιόβρη 1945

By Aceras Anthropophorum
Μερικούς μήνες πρίν ο καλλιτέχνης έπαιζεν σε εκατοντάδες συναυλίες στα μέτωπα των συμμάχων. Σε τούτον το κονσέρτον παίζει για αθρώπους που ενικήσαν το τέρας 7 μόλις μόνον μήνες πριν.
  • November 17th 2017 at 22:53

Η Χοιροκοιτία του Γιώργου

By Aceras Anthropophorum


Τελευταίαν φοράν που είδα τον Γιώργον τον Κάρβελλον ήταν το καλοτζ̆αίριν. Ετζ̆οιλιοπόναν την Χοιροκοιτίαν. Κοστετράωρα εργασίας να φκει το έργον πριν ν΄αρκέψει η σχολική χρονιά πάλε. Εχάρηκα. Δύσκολα σ̆αίρεται σήμμερα ο κόσμος. Η χαρά άμαν έννεν μες την δημιουργίαν, εν μες την επικοινωνίαν που φωλιάζει. Για να επικοινωνήσεις όμως πρέπει τζ̆αι να συντονιστείς. Να τύχει να συναντήσεις έναν φίλον που αγαπάς την ώρα που τζ̆οιλιοπονά το έργον του εν τύχη. Εν ώρα ακριβώς που μπορείς να συντονιστείς.

Όταν εστράφηκα σπίτιν, έφαα τους τόπους να έβρω το κείμενον μιας ιστορίας ατέλειωτης που άρκεψα τα πρώτα χρόνια που εξεκίνησα να γράφω. Η δύναμη του Γιώρκου έδωκεν μου έμπνευσην τζ̆αι ώθησην να την τελειώσω. Ένωσα πως ήρτεν η ώρα της. Ήταν ένας νέος αρχαιολόγος που ήβρεν υποτίθεται τζ̆είνον το σκεύος το πέτρενον της χοιροκοιτίας. Την ώραν που το ΄έφκαλεν στο φως ήταν μόνος του. Μόνος του μες την σκόνην της ανασκαφής τζ̆αι μες τον λάλλαρον του Ιούλη. Οι ζίζιροι της Χοιροκοιτίας εσαυλαρίζαν όπως τότες, πριν 9000 χρόνια, τζ̆αι τα δρουμπιά, οι ρίγανες, οι σπατζ̆ιές, εσφίγγαν την κόρταν να αντέξουν την ξηρασίαν κάμνοντας τον νερόν τους λάδιν αιθέριον να μεν εξατμίζεται που την πυράν. 

Ο αρχαιολόγος μες την ιστορίαν επροσπάθαν να συντονιστεί τζ̆αι τζ̆είνος με τον δημιουργόν του σκεύους. Εκαθάρισεν την πέτραν που εμετάφερεν το πνεύμαν του πελετζ̆ιτή που δεν αρκείτουν με το να κάμει έναν κουππίν απλά της χρήσης. Εγεωμέτραν την φόρμαν που έδωκεν της πέτρας ο πρόγονος του τζ̆αι απολάμβαννεν την ομορκιάν που έφκαλλεν η φαντασία του αθρώπου, εφτά σ̆σ̆ιλιάες γρόνια πριν να αρκέψει να την μελετά, να την κωδικοποιεί τζ̆αι να την ηγράφει σε Ευκλείδιον γεωμετρίαν πας το χαρτίν. Εχάδεφκεν τα κουκκουπούθκια που ήταν  κατταρκασμένα με τζείνον τον μυστήριον τρόπον που εσυνδιάζαν ταυτόχρονα την συμμετρίαν τζ̆αι την ασυμμετρίαν, τζ̆αι ερώταν τον πνεύμαν του δημιουργού αν η ασυμμετρία ήταν ηθελημένη ή αν την επέβαλεν η βυζάκα. Αν ήταν συνειδητή επιλογή του δημιουργού που έθελεν να ξεφύγει που το μέτρον της συμμετρίας ή αν έτσι του ήρτεν διότι δεν έκοφτεν τότες τον κόσμον του που συμμετρίες.

Έπροσπάθαν να συντονιστεί με ότι εμετάφερνεν τη πέτρα τόσους αιώνες. Έβαλλεν πας τα σχήματα της πέτρας λέξεις, τζ̆ι επροσπάθαν να έβρει μιαν που μπορεί η παράδοση των ανθρώπων να εσυντήρησεν τόσα χρόνια. Συμμετρία, κουκκουπούιν, πέτρα, σταυρούιν, γραμμή, σειρά. Η ετυμολοΐα δεν είναι επιστήμη που γράφεται πας την πέτραν όπως την γεωμετρίαν, τζ̆αι δεν αντέχει ενιά σ̆σ̆ιλιάες γρόνια. Επροσπάθαν να σκεφτεί λέξεις που δεν είναι βράντζ̆ικες, που δεν είναι αράπηκες, που δεν είναι τούρτζ̆ικες, που δεν είναι ρωμαίικες, που δεν είναι εγγλέζικες, που δεν είναι ελληνικές. Ήρτεν του η λέξη μίλλα, για την οποίαν τσακκώννουνται οι γλωσσολόγοι αν εν μήλλα ή αν εν μύλλα, τζ̆ι εσκέφτετουν αν εν μίλλαν που ελιώνναν να βάλουν μες το σκεύος.

Η ιστορία μου έμεινεν τζ̆ειαμαί μισοδότζ̆ιν με το παιδίν να ψάχνει να έβρει μιαν λέξην που μπορεί να έρκεται που τα βάθη της αρχαίας λαλιάς, αλλά φαίνεται ότι η τύχη της ιστορίας τούτης ήταν να χαθεί. Ανακούτρεψα τα χαρκιά μου ούλλα, τζ̆αι ενώ ένοιωθα ότι ήρτεν η ώρα της ιστορίας να τελειώσει, η ιστορία κάπου επήεν τζ̆ι εκρύφτην.


Εμαράζωσα που δεν έκοψα στην Κύπρον πόψε να ακούσω το συμφωνικόν ποίημαν του Γιώρκου. Μπορεί να εκάθετουν η ψυσ̆ή μου στον τόπον της τζ̆αι να μεν είσ̆εν πλέον νόημαν η λύπη που έχασα την ιστορίαν τζ̆ι επήεν με δίχα τέλος. Ήμουν πόψε στην Λευκωσίαν, γράφοντας το τούτον το κείμενον 1500 μίλια μακρυά. Μακάρι να έχω την ευκαιρίαν μιαν ημέραν να ακούσω την Χοιροκοιτίαν του Γιώρκου να την παίξει κάποια άλλη ορχήστρα. Μπορεί να μεν την άκουσα αλλά ένοιωσα την με τα φκιά φίλων, που παρόλον που δεν έσ̆ει λόγια να μου πούσιν τους ήχους, με 3 λέξεις εκάμαν με να αισθανθώ τί ένοιωσεν τη καρκιά τους συντονισμένη με το έργον.



Τελικά, χάρη στην τεχνολογίαν, έτην Χοιροκοιτίαν του Γιώργου του Κάρβελλου δαμαί να την παίζει η συφφωνική ορχήστρα της Κύπρου


  • November 9th 2017 at 23:08

Σαν τον Μύρην

By Aceras Anthropophorum
Αν σε έχουν ήδη βαφτίσει που ήσουν μωρόν, η χριστιανοσύνη τους δεν θα σταματήσει να σε κατατρέχει ποττέ. Τζ̆αι δυνατός να είσαι τζ̆αι αντοχές να νοιώθεις ότι έχεις, μπορεί να σου αρπάξουν ακόμα τζ̆αι το πτώμαν να το παραδώσουν στους ιερείς τους όταν δεν θα μπορείς να πεις όι. Αν έχεις πλάσμαν έξω που τούτους που σε αγαπά, κανόνισε να καείς πριν, να γίνεις στάχτη σαν τον Κερέμ, να μην του κάμεις σαν που κάμασιν του ποιητή του Μύρη.

  • November 3rd 2017 at 11:55

Γλυπτά

By Aceras Anthropophorum

Τούτα τα πλάσματα εφωτογράφησεν τα ο Σάββας Κούλενδρος τον Γεννάρην του 2016, έναν μήναν πριν να σταματήσει το σμιρίλιον τζ̆αι το κάγκον του να λαξεύκει την πέτραν των Τζ̆ιβίδων τζ̆αι τες τσ̆ιακκίλες που εστροντζ̆ίλεψεν η θάλασσα. Όποιος θέλει να δεί ίνταλοϊς εν η αγάπη, να πάει να περιεργαστεί έναν-έναν τα γλυπτά του μάστρε Σαββα τζ̆αι μπορεί να την νώσει μέσα σε κανέναν.
  • October 21st 2017 at 14:53

By Aceras Anthropophorum

  • October 5th 2017 at 00:13

Η μορφές κακοποίησης των ζώων δεν έχουν τελειωμόν.

By Aceras Anthropophorum




Τούτος είναι ο Φριντ. Έναν τρομοκρατημένον σ̆σ̆υλλίν που εσυνάξαν που έναν καταφύγιον για να κάμει φωτογράφισην ο Αναστασιάδης με ζώον.

Επήαν τζι΄εθκιαλέξαν του έναν σ̆σ̆υλλιν που το καταφύγιον που να πουλά. Σ̆σ̆υλλίν λαλούν οι κανόνες επικοινωνίας, τζιαι αν είναι δυνατόν μαύρον. Πουλά παραπάνω. Μαύρος ο σ̆σ̆ύλλος του Ομπάμα, μαύρος του Ολλάντ, μαύρος του Mακρόν. Για να πιάννουν μαύρους τούτοι κάτι θα ξέρουν. 

Η απολιτικοποίηση του βασανισμού των ζώων φτάννει ακόμα μέχρι τζιαι την κτηνωδίαν να τα βασανίζουν οι ίδιοι που φωτογραφίζουνται ότι τάχα εν να τα προστατεψουν. Εβρέθην τζ̆ουνούρκα χρήση. Τωρά θα τα βασανίζουν τζιαι για μασκόττες της προεκλογικής. Τρέντυ όνομαν, ράτσαν, τζιαι που καταφύγιον. Που καταφύγιον ντροπήν του ανθρώπινου πολιτισμού, αποτέλεσμαν των πολιτικών που εφαρμοστήκαν τα τελευταία χρόνια που τζιείνους που υποτίθετε αν ηψηφίσετε θα σώσουν τα ζώα που την βαρβαρότηταν. Ούτε τσίππα αντροπής. Απ΄ον αντρέπεται, ο κόσμος εν δικός του.

Μόλις είδα την φωτογραφίαν εφαίνετουν το σ̆σ̆υλλούιν ότι εν φοβισμένον. Τί σχέσην έσ̆ει με το ζωάκιν ο γέροντας με το κοστούμιν που παίζει θέατρον με τρυφερόν βλέμμαν; Μπορεί οι φωτογράφοι να εθκιαλέξαν γραβάταν να πααίννει ασσορτίν με την μουτσουνούαν της ράτσας του σ̆σ̆υλλουθκιού που εφέραν, το φοβισμένον του αμμάτιν εν εμπορέσαν να του το κάμουν φώτοσιοπ.

Ένας άνθρωπος που έσ̆ει μιαν ελάχιστην σχέσην με ζώον, νοιώθει την ψεφκιάν τζιαι το δικηγοριλλίκκιν του πωλητή μες το θέατρον. Κάθε φωτογράφηση διάσημων ανθρώπων έσ̆ει έναν ελάχιστον θεατρινισμόν, εντάξει. Εδώ όμως δεν μιλούμεν για θεατρινισμόν. Μιλούμεν για κανονικόν δούλεμαν. Τζιαι να ήταν μόνον το δούλεμαν, 5 χρόνια μας δουλεύκουν. Πως μπορεί να χαραχτηρήσει κάποιος την πράξην να βασανίζουν έναν σ̆σ̆υλλούιν για να δείξουν ότι το προστατεύκουν; Έσπασεν μας τούτος, φαίνεται να είπαν οι « κοπελλούες » του προεδρικού που ήβραν τον πελάν τους με το ανώμαλον φοβισμένον, δερμένον, βασανισμένον, εγκαταλελειμμένον σ̆σ̆υλλίν.

Τούτος έφαεν τζιαι το άλλον που τον επήραν επίσης στα καταφύγια λλίες μέρες πριν να ψηφίσουν οι οικολόγοι αν θα τον υποστηρίξουν στες εκλογές. Τζ̆αι τζ̆είνος τες ίδιες χαζοχαρούμενες πόζες δίπλα που τα σ̆σ̆υλλούθκια τζ̆αι τα καττούθκια που εγκαταλείψαν τα χτήνη που συντηρούν τον ανεξέλεγκτον πολλαπλασιασμόν.

Οι ίδιοι ανίκανοι πολιτικοί να φανταστούν τζιαι να εφαρμόσουν μιαν σύχρονην τζιαι πολιτισμένην νομοθεσίαν που τα προσφέρει μιαν ελάχιστην προστασίαν τζ̆αι αξιοπρεπήν διαβίωσην για τα ζώα έχουν το θράσος να κάμνουν παναϊρκα τζ̆αι να τα βασανίζουν με φωτογραφίσεις. Έχουμεν ανάμισι εκατομμύρια αδέσποτους αστείρωτους κάττους τζιαι εκατοντάες σ̆σ̆ιλιάες βαρελλόσ̆σ̆υλλους που θα περάσουν μιαν ζωήν δημμένοι δίπλα που έναν βαρέλλιν, μιαν κάσ̆ιαν, πολλές φορές με δίχα μιαν κουππούν νερόν. Άλλοι έχουν τα για χαϊδευτήρκα, άλλοι για φτηνούς συναγερμούς ασφαλείας με καύσιμον ποφάγια ή έναν κομμάτιν ψουμίν, άλλοι έχουν τα για να φκάλλουν το θήραμαν τζ̆αι να βουρούν να το φέρνουν που τα λαγκάθκια σκοτωμένον πας τον περτικοδέτην, άλλοι έχουν τα για να τα δείχνουν ή για να δείχνουνται. Σπάνιοι είναι τζιείνοι που τα έχουν για να τους προσφέρουν μιαν ζωήν κοντά στες ανάγκες τους, μια σχέσην όπως βολεύκει τα ζώα όι τους ίδιους.

Τούτη η προεκλογική εγίνην έναν τσ̆ιρκουλον, με βασανισμένα πλάσματα τζ̆αι ότι συνεπάγει το θέαμαν με ζώα. Τούτη η ιστορία με τα ζώα τελικά εν ο καθρέφτης που δείχνει ούλλην την υποκρισίαν για ούλλα τα θέματα. Η μοναξιά τζ̆αι η δυστυχία του Φρίν πουκάτω που το γραφείον της « κοπελλούας » εν η μοναξιά τζ̆̆αι η δυστυχία του νέου που εσπούδασεν ψυχολογίαν στην Γαλλίαν τζ̆αι δουλεύκει χαμάλης στο αεροδρόμιον να ξηφορτώννει βαλίτσες, γιορτάζοντας το success story της οικονομίας με 900€ τον μήναν ζουρά. Εν η υποκρισία που πουλούν στον υπάλληλον του μολ ή του χαμπουρκεράδικου, που δουλεύκει κοσπεντάωρον για 4.80 € την ώραν, ότι ώραν τζιαι ότι μέραν τζιαι να του φωνάξουν, Κυριακής συμπεριλαμβαννομένης. Η « σωτηρία » του Φρίντ που το καταφύγειον εν η σωτηρία που προσφέρουν τα 600 του ΕΕΕ, τζ̆αι ο φόος μες τ΄αμμάτιν του εν ο φόος του μιτσή, που του εδώκαν δουλειάν για 800€, να βρίσσει άμπα τζ̆αι απολύσουν τον. Το ψέμαν της ούλλης υπόθεσης εν η αλήθκεια του ρουσφεθκιού που πουλιέται για αξιοκρατία, για αριστοκρατία ή για ισονομία. Η πάνω φωτογραφία εν η μίζερη πραγματικότητα της Κύπρου που καρτερά να πλουτίσουν οι φίλοι τζιαι τα σόγια των Κυβερνώντων για να σείρουν κανέναν κομμάτιν ψουμίν στην σ̆σ̆ύλλαν την εργαζόμενην τάξην, τζιαι η φωτογραφία η πουκάτω εν το succes story των γορασμένων μέσων, η μούστρα της φτιασιδωμένης στατιστικής με 3% ανάπτυξην για τους εχούμενους τζιαι τους beautiful people.

Η Σωτηρία του Φριντ που το καταφύγιον εν η σωτηρία της Κύπρου που την κατοχήν, η επανένωση του με μιαν στοργικήν οικογένειαν, εν η επανένωση του τόπου μας που δεν εγίνην ενώ εμπόρηεν να γινεί. Η ζωή του Φρίντ δεν θα μοιάζει με τον κόσμον που του ετάξαν. Κανένας δεν θα ασχοληθεί μαζί του ανάλογα με τες ανάγκες του. Αν κάποιος θα ασχοληθεί θα είναι ανάλογα με την χρήσην που μπορεί έσ̆ει τζιαι με την υπεραξίαν που μπορεί να φκάλει πουπάνω του. 

Πόσην παραποθκιάν μπορεί να έσ̆ει μέσα το δικηγοριλλίκκιν του προέδρου "ο Φριντ με βοηθά να απαλλαγώ από το άγχος της ημέρας". Πως έναν αγχωμένον πλάσμαν, φοβισμένον, αμόρφωτον, αρκομένον μπορεί να είναι anxiolytique;  

Ούλλα έναν ψέμαν, τζιαι μια αηδία, μια ασχήμια που άσχημους ανθρώπους, άσχημους συμβουλάτορες, στιγνούς υπολογιστές, μάστορες της υποκρισίας τζιαι του δικηγοριλλικιού.

Κράτα Φριντ. Αντίς να χώννεσαι πουκάτω που τα τραπέζια, φύε τους. Σε όποιον τζ̆αι να δώκεις έξω που τζ̆ειμέσα θα σε προσέχει καλλύττερα. Τον προηγούμενον σου ετσίλλησεν τον η λιμουζίνα του κυρίου με το στοργικόν χαμόγελον.



  • October 3rd 2017 at 00:37

Viene

By Aceras Anthropophorum


  • September 16th 2017 at 23:09

Τζιαι ας μην μιλούμεν για φιλοζωίαν, ας μιλήσουμεν για αντροπήν

By Aceras Anthropophorum


Κοντεύκουν οι εκλογές  τζιαι οι επικοινωνιολόγοι των πολιτικών ευαισθητοποιηθήκαν τζιαι για την ευημερίαν των ζώων. Άγγια ολάν! 

Σιγά που τα αρπαχτικά ήταν να αφήκουν τους φιλόζωους. Αυτοί δεν θα αφήκουν κουέλλαν να τους φύει που το στόχαστρον, όι τους φίλόζωους που κατά βάσην εν πλάσματα καλοπροαίρετα.

Το κολάνιν με τα « ΘΑ » επιάσεν τζιαι τα ζώα. Ωσπολλάται. Τουλάχιστον γίνεται δημόσιος διάλογος. Ας είναι, έναν πρώτον βήμαν, ας εν τζιαι στην σφαίραν του ΘΑ. Τελικά έσιει κάποιον αποτέλεσμαν που εγίνην κόμμαν των ζώων στον τόπον. Κόμμαν των οικολόγων τζιαι των περιβαλλοντιστών πότε θα γινεί, πέρκι μπει τζιαι το περιβάλλον στην πολιτικήν ατζιένταν; Αυτόν βέβαια είναι άλλον θέμαν. Πίσω στα ζώα.

Δεν θα φκει βέβαια πολιτικός να πει τι έκαμεν για την ευημερίαν των ζώων, θα πουν ούλλοι τι ΘΑ κάμουν. Αν είχαν κάμει άλλωστε ήταν να το ξέρουμεν, δεν θα εχρειάζετουν τζιαι επικοινωνιολόγον να σου το πει.

Μετά τα fake news οι επικοινωνιολόγοι εφέραν τζιαι τες fake ευαισθησίες.



Ας παραβλέψουμεν την γλώσσαν του σώματος που για έναν πλάσμαν που έσιει μιαν ελάχιστην σχέσην με έναν ζώον, που ένοιωσεν έστω τζιαι έναν ίχνος επικοινωνίας με κάττον, είναι πασιφανές το στήσιμον του επικοινωνιακού μασκαραλλικκιού. Ας δούμεν τες δηλώσεις τζιαι τες προτάσεις αν ιστέκουν καλλύττερα που το επικοινωνιακόν μουσκουρούιν που εστήθην για την μούστραν.

« Ο κυπριακός λαός έσιει ευαισθησίαν για τον συνάνθρωπον του » είπεν ο νεοφώτιστος που έπιασεν το μικρόφωνον να μας μιλήσει για την φιλοζωίαν. Ενεκατωθήκαν τα σώβρακα με τες φανέλλες, τόσην επαφήν έσιει με το θέμαν για το οποίον τον εβάλαν να ποζάρει! Διερωτούμαι αν οι Περδικαίοι που θα έχουν σε λλίες ημέρες εσσωτερικήν ψηφοφορίαν να αποφασίσουν να τον στηρίξουν για « πρόεδρον της οικολογίας τζιαι του περιβάλλοντος », σικ, έχουν το ελάχιστον σιεητταννίκκιν να καταλάβουν πόσον τους κρατεί στο μαϊττάππιν.

Έβαλεν για illustration την σϊερκάν της κλούβας που κρατεί φυλακισμένον το σσιυλλίν που τον εσυγκίνησεν, υποτίθεται, να γράψει τες προτάσεις για τα ζώα. Η σϊερκά της κλούβας μες την οποίαν ενιώθην το σιοιρίν που ψήννει στην φωτογραφίαν του άλλου σεναρίου με « το παιίν του λαού », εν τον συγκινεί; Ερώτηση είναι… Όι πους καρτερά κανένας απάντησην.



Ας μιλήσουμεν για ευημερίαν των ζώων.


Το σιοιρίν που εσφάην για να καταστεί σουβλάκιν να το ψήσει ο προστάτης των ζώων μπροστά στην κκάμεραν, δεν έσιει δικαίωμαν να παρπατήσει, παρά μόνον πάνω σε έναν τετραγωνικόν μέτρον βόρβορα, που θα το μοιραστεί με 30 άλλα σιοιρκά μες στην ίδιαν μάντραν, δίπλα που δεκάδες άλλες μάντρες σε μιαν παράγκαν με πάνω που σσίλια άλλα βασανισμένα χτηνά για να μπορέσει να προσφερτεί στους πρίγκιπες της οικονομίας της αγοράς από 2.89 έως 6.00€ μάξιμουμ το κιλόν.



Η όρνιθα πον να γεννήσει το αβγουλλάκιν πον να τσουγκρίσει ο προεδρικός υποψήφιος μπροστά στες κκάμερες του άλλου έργου με « το παιίν το σπιθκιάσιμον », δεν επάτησεν πας σε χώμαν, ούτε είδεν ποττέ τον ήλιον. Μοιράζεται μαζίν με άλλες 20 όρνιθες ολόκληρα 550 cm2, μιαν ολόκληρην κόλλαν Α4 στ΄αππάιν της, σε "πενταώροφον ξενοδοχείον πολυτελείας" όπως το διαφημίζει ένας ομοϊδεάτης του παραγωγός που μπορεί να ττοκκάρει για να ποζάρει στο επόμενον έργον με την « πονεμένην αγροτιάν ». Εκόψαν της την μούττην της για να μεν μπορεί να καννιβαλλίζει (πολλά) κουκκουφώντας τα άλλα τέρατα που εστηβάσαν μες το εργοστάσιον που παράγει 30 000 αυγά ημερησίως για να του προσφέρουν αυτόματα χωρίς να τα ντζίσει σιέριν σεσημασμένα « EU κατηγορία Α αυγό κλωβοστοιχίας » 0.79€ τα έξι σε τρελλήν προσφοράν.


« Απαγόρευση της ευθανασίας υγειών ζώων » λαλεί το σημείον 6.2 των προτάσεων του προγράμματος της υποκρισίας, τζιαι διακυρίττει το κείμενον με τουπέ τζ̆ιαι στόμφον« Η ευθανασία δεν είναι μέτρο ελέγχου του πληθυσμού των ζώων ». Αντίστοιχα με τες 30 000 όρνιθες που συζούν μες την ίδιαν « πρότυπην φάρμαν » που παράγει τα αβγουλλάκια των φλαούνων της θείας με την οποίαν σ΄εφωτογραφίσαν, εκακοθανατισαν, ούτε καν τα ευθανατισαν, 30 000 πετειναρούθκια μόλις εφκήκαν που το αυκόν, διότι δεν έχουν αγοραστικήν αξίαν κύριε υποψήφιε. Μαρτυρίες λαλούν ότι για να κερδίζουν χρόνον τζιαι να βελτιώννεται η παραγωγικότητα να κάμνει τους νεοσσούς ανταγωνιστικούς στην Αγίαν Αγοράν, έσιει παραγωγούς που δεν τους κόφκουν πιλέ τα λεμούθκια τους τζιαι πετάσσουν τα ζωντανά. Η ράτσα όρνιθας που γεννά 300 αυκά τον χρόνον δεν νιώννεται αρκετά για να φκάλλει κιλόν στες 20 μέρες. Δεν κάμνουν να νιωθούν σαν ανταγωνιστικόν κοτόπουλλον τζιαι θανατώννουν τα αρσινικά μόλις ηφκούν που τ΄αφκόν. Έτσι ελέγχουν τον πληθυσμόν, με την πιο βρώμικην κακοθανασίαν, όι καν με ευθανασίαν. Τζιαι τα πουλλούθκια  εν υγιέστατα. 

Ξα τα πετειναρούθκια δεν είναι ζώα;

Ας μιλήσουμεν τζιαι για ευθανασίαν.

Το αρνάκιν με το οποίον αποθανατίζει ο προεδρικός υποψήφιος μιαν στιγμήν συγκίνησης τζιαι ευαισθησίας με "απλόν άθρωπον" τζιαι την παράδοσην, ευθανατίστην; Μπορεί η φωτογραφία που βρίσκει κάποιος πας το ίντερνετ με τα κακοθανατωμένα αρνιά τζιαι δαμάλια να εν πριν θκυο-τρία χρόνια, όταν ελειτούργαν το σφαγείον της Κοφίνου, σήμμερα επήεν να δει τι γίνεται στα ιδιωτικά σφαγεία πριν να μιλήσει για ευθανασίαν; Μπορεί ένας πολιτικός, που έσιει τζιαι ευθύνην για την κατάστασην με τόσην συγκέντρωσην θανατώματος σε έναν σφαγείον στην Χώραν, πάλε η ανταγωνιστικότητα, να έσιει μούτρα να μιλά για συνθήκες θανάτωσης των ζώων; Τζιαι που κακοθανάτωσην να μεν εψόφησεν το σιοιρίν που έδωκεν την κοτολέτταν της πάνω φωτογραφίας, ή το αρνίν που έδωκεν της σούβλαν της κάτω, επικοινωνά με τι του γράφουν ο προεδρικός υποψήφιος όταν λέει στο σημείον 6.2 του προγράμματος του « απαγόρευση της ευθανασίας υγειών ζώων »; Δηλαδή τζιείνα που βάλλει μες το πιάτον του εν άρρωστα; Οξά ζώα εν μόνον οι σσιύλλοι τζιαι οι κάττοι να δικαιούνται αξιοπρεπήν ζωήν τζ̆αι αξιοπρεπές θανάτωμαν με όσον το δυνατόν λλιόττερον βάσανον;

Πόσην υποκρισίαν θεέ μου οι Χριστιανοί. Εν εναντίον της ευθανασίας για τον πληθυσμιακόν έλεγχον των σσιύλλων τζιαι των κάττων, σαν προέκτασην της ανθρωπομορφικής κατάταξης της σχέσης που έχουν μαζίν τους, αλλά ποζάρουν να ψήννουν πτώματα που τα εκατομμύρια χτηνά που σφάζουν κάθε χρόνον για να καλοβαϊλίσουν τες σκεμπέες τους.

Οι χριστιανομορφικοί συμβούλοι που σας εγράψαν τες θέσεις σας για τα ζώα εν εναντίον της ευθανασίας σαν μέσον πληθυσμιακού ελέγχου των ζώων. Να σας ρωτήσω εσάς που τα τρώτε τζιόλας: είναι η ευθανασία μέσον για να τερματιστεί το μαρτύριον τζιαι η άθλια ζωή στην οποίαν υπόκεινται η πλειοψηφία που τους ανάμισι εκατομμύριον κάττους που κατοικούν την μισήν Κύπρον τζιαι τους εκατοντάδες σσιλλιάδες βαρελλόσσιυλλους που περνούν μιαν ζωήν διμμένοι δίπλα που έναν βαρέλλιν στες συνθήκες που ούλλοι γνωρίζουμεν; Όι πέτε μου. Πόσον θράσος πρέπει να έχετε να εκφέρετε γνώμην για την ευθανασίαν των σσιύλλων, κύριε υποψήφιε, ενώ δεν λέτε τίποτε για τες συνθήκες θανάτωσης των σιοίρων;





Το δίπατον φορτηκόν που παίρνει τον τελευταίον περίπατον καμιάν εκατοστήν σιοίρους για σφαήν στον αυτοκινητόδρομον Λάρνακας - Λευκωσίας εφωτογράφησα το μετά την διακήρυξην των προτάσεων για "απαγόρευσην της ευθανασίας υγειών ζώων".

Το υγιέστατον σιοιρίν που θωρεί με δέος τον πολιτισμόν των ανθρώπων για πρώτην φοράν έξω που το 5 αστέρων σιοιροστάσιον στο οποίον ενιώθην ξέρει ότι αυτόν το ταξίδιν εν έναν ταξίδιν του κακού. Να του κάμω ζούμ να δείτε τ΄αμμάτιν του κύριε προεδρικέ υποψήφιε, να δείτε αν εν ζώον υγειές που πάει με χαράν να σας δώκει 14 ζευκάρκα κοτολέττες να βάλετε πας την γραδέλλαν.




Η λύπη που εκφράζει τζιείνον το μμάτιν δεν είναι για τα περιττώματα μες τα οποία εν βουττημένον. Έτσι τζιαι αλλιώς άλλα που τούτα δεν είδεν για λάσπην στην ζωήν του ούλλην για να ασκήσει το ένστιγκτον του να σγάφφει το χώμαν να βρίσκει φαΐν πουκάτω που την γην τζιαι να τζοιλιέται μες τες λάντες με καθαρήν λάσπην για να καθαρίζει τα παράσιτα που το δέρμαν του τζιαι να δροσίζεται. Πόσην ειρωνείαν θα έβρισκεν το ανώνυμον σιοιρίν που υπόκειται στον βουννισμό του φορτηκού που το μεταφέρει, το βάσανον της μεταφοράς, τα περιττώματα που ππέφτουν πουπάνω του που τον δεύτερον πατόν, την αγωνίαν τους άλλους σιοίρους που συνταξιδεύκουν μαζίν του; Τι θα ελάλεν άτζιαπα αν είσιεν ανθρώπινην αντίληψην τζιαι έμπορεν να θκιαβάσει το σημείον 6.16 του προγράμματος σας για τα ζώα.



Ξέρετε κύριε υποψήφιε ότι ο σιοίρος εν κατά πολύ πιο ευαίσθητον ζώον που τον σσιύλλον. Ότι με όποιον συνδεθεί, σιοίρον ή άνθρωπον, διά ζωήν, σέβεται τον, δεν τον ποχωρίζεται, μαραζώννει άμαν τον χάσει; Ξέρετε κύριε υποψήφιε ότι η λόττες του κυρίου Αντρέα, ποτζιείνες που ζιούν όπως στες κλούβες της πρώτης φωτογραφίες τζιαι άλλην κίνησην που να κάθουνται τζιαι να σηκώννουνται δεν μπορούν να κάμουν μες τα κλουφκιά που τους εσχεδίασεν ο αγρονόμος της εντατικής τζαι προσοδοφόρας εκτροφής, δεν δέχουνται να τες βατέψει κάπρος άλλος που τζιείνον πον να ερωτευτούν;

Ποιάν εν η λογική του διαχωρισμού των συνθηκών θανάτωσης των σσιοίρων που τους σσιύλλους; Το ότι πρέπει να τον φάτε φτηνόν;

Μιας τζιαι έφερεν το η περίσταση τζιαι οι επικοινωνιολόγοι σας εφέραν σας σε επαφήν με την ευαισθησίαν για τα ζώα, σκεφτείτε το σοβαρά. Για να σας δώκουν δίπλωμαν δικηγόρου, ως τζιειαμαί θα πρέπει να πααίννει ο νους σας. Αν έβρετε απάντησην, πέτε μου τζιαι μέναν που δεν ήβρα: Πως είναι δυνατόν να σεβαστείς την ευημερίαν των ζώων μέσα στην μαζικήν παραγωγήν κρέατος που επέβαλεν η αγορά τζιαι τα νέα ήθη των αθρώπων να θέλουν να τρώσιν κρέας φτηνόν θκυο φορές την ημέραν; Πως είναι δυνατόν να παράξεις για να ταΐσεις τες 700 000 Κυπραίους δύο γεύματα την ημέραν με κοτόπουλλον 2.97 € το κιλόν αν δεν υποβάλεις τα ζώα σε βάσανον τζιαι άθλιες συνθήκες διαβίωσης; Για να μεν μιλήσουμεν για τα 7 000 000 000 αθρώπους πας την γην ούλλην…



Εγώ έτσι εξίσωσην τόσα χρόνια που το ψάχνω για τον προσωπικόν μου λοαρκασμόν δεν εμπόρεσα να λύσω.

Αν η παρέμβαση σας κύριε υποψήφιε δεν εν υποκριτικά επικοινωνιακά τσιαλιμούθκια για να σύρετε σταχτόν στα μμάθκια των κομματικών του Περδίκη τζιαι κανενού κουτσόφτερου φιλόζωου ψηφοφόρου, αν υποθέσουμεν έτσι για να πούμεν ότι εγίνην θαύμα τζιαι που ασυνείδητος ψήστης των ζώων, ρόλος που τον οποίον οι παραπάνω μας λλίον πολλά επεράσαμεν, ας πούμεν ότι έτσι που το τίποτε άννοιξεν σας τα μμάθκια σας έναν άγιον πλάσμαν για τα ζώα, αντέχετε το πολιτικόν κόστος να ζητήσετε που το φιλέυσπλαχνον σας κοινόν να κόψει το κρέας το πολλήν; 

Αντέχετε να τους πείτε την αλήθκειαν ότι για να παράξεις 100 αφκά την ημέραν με όρνιθες ευχαριστημένες θέλεις θκυο σκάλες χωράφιν, θέλεις γουμάν μεγάλον που να τες προστατεύκει την νύχταν που τους αλουπούς, θέλεις πετεινούς, θέλει να νιώννεις τα αρσινικά κοτόπουλλα που θέλουν 10 μήνες ταήν να κάμουν θκυόμισι κιλά κρέας ελεύθερα τζιαι θα γοράζει τ΄αφκά 7.90 € την τουζίναν τζιαι το πετεινάριν που δεν εβασανίστην 12 € το κιλόν; Το πετεινάριν ελαλούσαν οι παλιοί, διότι τες πουλλαούες εκραείζαν τες για τ΄αυκά τζιαι τα πετεινάρκα εσφάζαν ,τα αφού εζιούσαν ότι τους αναλογούσεν να ζήσουν ελεύθερα τζιαι κοντά στα φυσικά τους ένστιγκτα σαν ζώα τζιαι δεν τα επετάσσαν ζωντανά για την ανταγωνιστικότηταν της τιμής των νεοσσών.

Αντέχετε να τους πείτε ότι μια λόττα θέλει μιαν σκάλαν χωράφιν να θκιανέφκεται μέσα για να νιώσει καμιάν δεκαπενταρκάν σιοιρκά τον χρόνον τζιαι ότι αν την εσεβούμαστιν σαν πλάσμαν που αισθάνεται, όπως εβάλαν πρόσφατα στην νομοθεσίαν της Γαλλίας, το κρέας έπρεπεν να το γοράζουν 12 με 15€ για να ζήσει αξιοπρεπώς τζιαι ο παραγωγός που την ηφροντίζει;

Αντέχετε να ζητήσετε που τους φιλεύσπλαχνους και ελεήμονες ψηφοφόρους σας, αντίς να τρών τον ούτσιαλίν 55 κιλών σιοίρου ανά κεφαλήν τον χρόνον, 36 κιλών πουλλιού, 15 κιλών αρνιού, 10 κιλών ψάρκού τζιαι να φκάλλουν ζίλικουρτιν που την πολυφαΐαν, τζιαι να αρρωστούν που την ακινησίαν τζιαι την χολιστερόλην, αν φάσιν τζιαι κανέναν όσπριον, ή κανέναν βαζάνιν, μπορούν να πληρώσουν την τιμήν του κριάτου του οποίου η παραγωγή σέβεται την ζωήν των χτηνών σαν όντα που διαθέτουν αίσθησην τζιαι του παραγωγού σαν αξιοπρεπούς άθρωπου που τα αγαπά για να τα αναγιώσει;

Δεν θέλω να μηδενίσω τα καλά που εσκεφτήκαν οι συμβούλοι σας για τους σσιύλλους τζιαι για τους κάττους. Μακάρι εσείς ή όποιος εκλεγεί να πετύχει έστω τα μισά τζιαι κάτι θα είναι να αποφευχθεί το μισόν βάσανον που τραβούν τούτα τα θκυο είδη χτηνών, αλλά για να μεν περιπαιζούμαστιν, κάποτε πρέπει να μιλήσουμεν τζιαι για την ευημερίαν των ζώων κύριε υποψήφιε.




  • August 27th 2017 at 12:28
❌