One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayΚυπριακες Υποσημειωσεις

Κάτω από την Άσφαλτο του Έθνους, Πτώματα! Για την Συγκρότηση του Ελληνοκυπριακού 'Εθνους-Κράτους (2020)

By roki40

Κείμενο που δημοσιεύτηκε αρχικά το 2020 στο τεύχος 2 του ‘Shades Magazine: Κριτική της Ιδεολογίας και Άλλες Ανταγωνιστικές Προσεγγίσεις’, στις σελίδες 53-79.

Μπορεί να εντοπιστεί σε μορφή PDF πατώντας εδώ.


Κάτω από την άσφαλτο του έθνους, πτώματα!

Για την συγκρότηση του ελληνοκυπριακού έθνους-κράτους [1]

Αλέξης Ιωαννίδης, Αντώνης Παστελλόπουλος 

α.

Στις δεκαετίες που προηγήθηκαν την συγκρότηση του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο ελληνόφωνος Κυπριακός πληθυσμός αναγνώριζε τον εαυτό του ως μια εθνοτική κοινότητα συνδεδεμένη με ουσιώδες τρόπο στο ελληνικό έθνος, η οποία απλώς ευρισκόταν εκτός των εδαφών του ελληνικού κράτους, γεγονός που καθόριζε την εσωτερική πολιτική και κοινωνική της συνοχή καθώς και τη σχέση της με τους υπόλοιπους πολιτικούς δρώντες του νησιού. Η κατηγορία του έθνους, εκφράζοντας μια «μορφή οργάνωσης της κοινωνικής ζωής» της ελληνοκυπριακής κοινότητας, συνθέτει μια σχέση αντικειμενικής κοινωνικής διαμεσολάβησης που διατρέχει και συνάμα διαμορφώνει το σύνολο της καθημερινότητας, χαράζοντας τα εσωτερικά, όπως και τα εξωτερικά σύνορα της κοινότητας, μέσω του (ετερο)προσδιορισμού των κοινωνικών ομάδων που απόκλείονται από τον δεσμό του έθνους. Τόσο η έννοια του έθνους όσο και το ίδιο το έθνος είναι λοιπόν ιστορικά προϊόντα. Δεν είναι είναι φυσικές κατηγορίες, αντιθέτως, παλινδρομώντας σε μια μορφή φυλετισμού, αντικατοπτρίζουν την ιστορική διαδικασία συγκρότησης της αστικής μορφής οργάνωσης. Η ανορθόλογη όψη της 'ορθολογικής' αστικής κοινωνίας δεν είναι συμπτωματική αλλά καταλυτική προς τη σύσταση και αναπαραγωγή της. Παρά την επικράτηση της λογικής των μέσων και των σκοπών, οι σκοποί καθ' εαυτοί, η μορφή οργάνωσης ως τέτοια, παραμένει αναγκαστικά ανορθόλογη (Αντόρνο 2006: 407).

Καμία κοινότητα επομένως, δεν απότελεί εκ φύσεως εθνοτική κοινότητα (πόσο μάλλον η ελληνοκυπριακή), αλλά συνιστά καλύτερα μια υπόσταση που προκύπτει μέσα από την ιστορική διαδικασία της εθνικοποίησης ενός κοινωνικού σχηματισμού και του εθνοτικού προσδιορισμού των πληθυσμών που τον απαρτίζουν (Balibar 1990: 350). Η παραγωγή παρελθοντικών και μελλοντικών αναπαραστάσεων σμιλεύει μια αφήγηση αδιάκοπης χρονικής συνέχειας, στην οποία η εθνοτική κοινότητα τίθεται ως να ήταν μια φυσική κοινότητα, πλάθοντας κατ’ αυτό τον τρόπο μια υπερβατική καταγωγική και πολιτισμική ταυτότητα που ενώ υπερβαίνει τα καθέκαστα άτομα και το ιδιαίτερο κοινωνικό τους συγκείμενο, το διαπότίζει ταυτόχρονα με νόημα. Το έθνος συνεπώς συστήνει την κοινότητα ως «πλασματικά εθνοτική» (Balibar 1990: 350). Σε ένα κόσμο οργανωμένο από έθνη-κράτη, απόνέμεται σε κάθε άτομο μια και μοναδική εθνοτική ταυτότητα - με αυτό τον τρόπο η ανθρωπότητα κατανέμεται σε διαφορετικές εθνικότητες δυνάμει αντίστοιχες προς τα έθνη [2]. Αυτή η «πλασματική εθνικότητα» καθιστά εφικτή την έκφραση της αμετάβλητης, προϋπάρχουσας ενότητας της ελληνοκυπριακής κοινότητας, η οποία αφενός την ωθεί προς την εκπλήρωση της εθνικής της απόστολής για ένωση με την Ελλάδα, και αφετέρου με την ματαίωση των αλυτρωτικών της πόθων, θα ενσαρκωθεί βίαια στο ανεξάρτητο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας την δεκαετία του ‘60.

Μπορούμε λοιπόν να ισχυριστούμε, ότι η έννοια του έθνους μας επιτρέπει να παρατηρήσουμε τους μηχανισμούς της ατομικής ψυχολογίας που σκιαγραφεί ο Φρόιντ στο Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας, μόνο που εδώ εμφανίζονται ως συλλογικές δυνάμεις ή ως επιτεύγματα του συλλογικού ασυνειδήτου (Φρόιντ 2011). Στην έννοια του έθνους, η καταπιεσμένη φύση κινητοποιείται προς όφελος της προοδευτικής κυριαρχίας της φύσης, της προοδευτικής ορθολογικότητας και, ταυτόχρονα ως μια στιγμή παλινδρόμησης, δηλαδή ως επιστροφή σε κάτι που έχει ήδη καταστεί παρωχημένο, μια συνθήκη που το φθείρει όσο η αναλήθεια του, που το αναγκάζει να παραγνωρίζει τις ματαιώσεις του, μεγαλοποιώντας τις αρετές του. Ακριβώς επειδή το έθνος δεν είναι φύση, αναγκάζεται να διακηρύσσει αδιάκοπα την εγγύτητα του στη φύση, την αμεσότητα και την εγγενή αξία της καθ' εαυτής εθνικής κοινότητας. Και αυτό είναι το πρωταρχικό θεμελιώδη ψεύδος, η πρωταρχική αυταπάτη που εμπεριέχεται στην έννοια του έθνους. Αυτό το κοινωνικά αναγκαίο και συνεπώς αντικειμενικό ψεύδος, συνίσταται στο ότι το έθνος ως μια ουσιαστικά δυναμική, οικονομική και ιστορική μορφή διαμεσολάβησης παραγνωρίζει τον εαυτό της ως ένα φυσικό σχηματισμό (Αντόρνο 2006: 415).

Προκύπτει από τα παραπάνω, ότι η κοινότητα του έθνους, αδυνατεί να υποβληθεί σε ουσιαστικά ριζική κριτική παραμένοντας περιχαρακωμένη εντός της τετριμμένης και αντιπαραθετικής εννοιολογικής διάκρισης που την θέτει είτε ως πραγματική είτε ως φαντασιακή. Κάθε ανθρώπινη κοινότητα της οποίας η αναπαραγωγή περνάει μέσα από θεσμούς θεμελιωμένους επάνω στην αναγνώριση ενός κοινού ονόματος, και μιας κοινής ιστορικής πολιτισμικής καταγωγής -στη περίπτωση της ελληνοκυπριακής κοινότητας ο ελληνισμός και η ορθοδοξία- είναι αδιαμφισβήτητα φαντασιακή (Anderson 2006: 6). Στον βαθμό όμως που η φαντασιακή θέσμιση συγκροτεί, οργανώνει και προσδιορίζει την κοινωνική και πολιτική ζωή της εν λόγω κοινότητας, πρέπει να συλληφθεί ως ταυτόχρονα εξ ολοκλήρου πραγματική (Balibar 1990: 346). Όπως θα δούμε στη συνέχεια, η πραγματική και κατ’ επέκταση υλική διάσταση αυτής της φαντασιακής αναπαράστασης, θα απότυπωθεί γλαφυρά με την θέσπιση της ελληνοκυπριακής κοινότητας σε εθνική λαϊκή κοινότητα. Δηλαδή εκείνη την μορφή κοινότητας, της οποίας η ομογένεια καθρεφτίζεται στο κράτος και το σύμπλεγμα των θεσμών που το σχηματίζουν, αναγνωρίζοντας το ως δικό της σε αντιδιαστολή με τις υπόλοιπες πληθυσμιακές ομάδες του νησιού, καθορισμένες ως εθνοτικές ή πολιτισμικές μειονότητες.

Στην απερίσκεπτη ταύτιση του έθνους και του κράτους ελλοχεύει παρ' όλα αυτά μια σημασιολογική σύγχυση (Λέκκας 1992: 97). Όσο πιο αμείλικτα υφαίνει τον ιστό της η κοινωνικοποιητική σχέση του έθνους, περιτυλίγοντας κάθε πτυχή των άμεσων ανθρώπινων και διαπροσωπικών σχέσεων, τόσο περισσότερο δυσχεραίνεται η δυνατότητα της διάγνωσης της ιστορικότητας του φαινομένου (Adorno 2006: 121) [3]. Η αντικειμενική ενσάρκωση του έθνους στο κράτος, μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε τον υποκειμενικό πόλο, του οποίου αφενός η δραστηριότητα διαμορφώνει αυτή την συνάρθρωση, και αφετέρου, η οριακά καθολική κατίσχυση του, απότελώντας την σχεδόν απόλυτη αρχή νομιμοποίησης της πολιτικής στη νεώτερη κοινωνία, απόκρύπτει παραδόξως την διαρκή παρουσία του. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το έθνος και το κράτος συγκλίνουν στο πεδίο εκείνης της ιδεολογικής κίνησης που επιδιώκει την συνένωσή τους - δηλαδή τον εθνικισμό (Λέκκας 1992: 98). Ο εθνικισμός συνεπώς δεν συνιστά μονάχα τον φορέα και εκφραστή του έθνους, αλλά πρέπει συνάμα να κατανοηθεί και ως ο παραγωγός του. Είναι η ιστορικά δυναμική διαδικασία, η οποία διαμορφώνει και αναδεικνύει το έθνος σε ιδιαίτερη οντότητα, πλάθoντας τον συγκεκριμένο χαρακτήρα του. «Κοντολογίς, για τους σκοπούς της ανάλυσης, ο εθνικισμός προηγείται των εθνών. Τα έθνη δεν παράγουν κράτη και εθνικισμούς, αλλά το αντίστροφο» (Hobsbawm 1992: 10). Ο εθνικισμός συνεπώς, προηγείται λογικά και αναλυτικά του έθνους, εφόσον η έννοια του έθνους, αλλά και η πραγματικότητα του, συγκροτείται από την ‘δημιουργική’ δραστηριότητα του εθνικισμού. Ως ζώσα πολιτικό-ιδεολογική κίνηση, ο εθνικισμός, επιχειρώντας να διασαφηνίσει την ταυτότητα της εθνικής κοινότητας, να αρθρώσει το αντικείμενο της επιθυμίας που απόρρέει απ’ αυτή και να κατευθύνει τις ενέργειες που απαιτείται για την πραγμάτωση της, πλάθει και μεταπλάθει διαρκώς την έννοια του έθνους, στο βαθμό που καθίσταται αδύνατον να προσληφθεί το έθνος εκτός της ιστορικής διαδικασίας παραγωγής του εθνικισμού (Λέκκας 1992: 100).

β.

«Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες» [4]

Η συγκρότηση της ελληνοκυπριακής κοινότητας σε εθνοτική κοινότητα, και ο μετέπειτα μετασχηματισμός της σε κυρίαρχη λαϊκή εθνική κοινότητα, προφανώς δεν συνιστά το απότέλεσμα κάποιας ιστορικής αναγκαιότητας. Αντιθέτως, απόκρυσταλλώνει την εμπειρία μιας μακράς, περίπλοκης και επίπονης διαδικασίας εθνικής ομοιογενοποίησης. Η ιστορική εκτύλιξη αυτής της διαδικασίας, η επιβολή της ελληνικής εθνικής ομογένειας, διαδραματίστηκε μέσα από διαρκείς αμφισβητήσεις - παραμερίζοντας, υπάγοντας ή εξαλείφοντας άλλες ιστορικά υπάρχουσες ή υπό ανάπτυξη μορφές πολιτικής ή θρησκευτικής ταύτισης (Βαρνάβα 2012: 190). Από τους ορθοδόξους-κεντρώους χριστιανούς της αρχιεπισκοπικής διαμάχης του 1900-1910 (Βαρνάβα 2012: 179) και την επιμονή των Λινοβάμβακων στις θρησκευτικές τους πρακτικές κατά τον 20ο αιώνα (Κωνσταντίνου 2007: 258), ως την αντί-ενωτική και κυπροκεντρική στάση στο εθνικό ζήτημα των πρώτων Κυπρίων Κομμουνιστών στη δεκαετία του 1920 (Αλέκου 2012: 48), η ιστορία του νησιού αφθονεί από στιγμές και παράλληλες διαδικασίες που απόκλίνουν από τον ελληνικό ενωτικό εθνικισμό που κυριάρχησε με το μαζικό ελληνοκυπριακό αντιαποικιακό κίνημα.

Κατ΄αυτό τον τρόπο, σε καμία περίπτωση δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα -όπως κάθε ανθρώπινη κοινότητα- δεν είναι ένα ενιαίο, πλήρως ομογενοποιημένο συλλογικό υποκείμενο. Μια τέτοια διαπίστωση εξάλλου θα σηματοδοτούσε τον μαρασμό της δυνατότητας της κριτικής, καθιστώντας την περιττή. Αντιθέτως, διατρέχεται καταστατικά από δυναμικές κοινωνικο-πολιτικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, όπου ο χαρακτήρας του υπάρχοντος μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι παραμένει μονίμως σχετικά ανοικτός. Μια κοινωνία παρ' όλα αυτά, «είναι τόσο μια ολότητα υποκειμένων όσο και η άρνηση τους» (Adorno 2006: 22), εφόσον κανένα υποκείμενο δεν πλάθεται εν κενώ και ο ορίζοντας της δραστηριότητας του όπως και οι όροι της εκτύλιξης της, μορφοποιούνται και εκφράζονται αναγκαστικά εντός ιστορικά συγκεκριμένων, υπερατομικών σχέσεων. Αναζητούμε συνεπώς, μια θεωρητικοποίηση του εθνικισμού που να προσλαμβάνει την συγκρότηση της κοινότητας του έθνους και των υποκειμένων που απόκλείονται απ’ αυτήν ως κοινωνική διαδικασία.

Η τελική ανάδυση και επικράτηση του ελληνοκεντρικού εθνικισμού στο νησί ανιχνεύεται σε μια σειρά αλληλένδετων διαδικασιών που εκκινούν με τον σχηματισμό του ελληνικού κράτους το 1830 και της Οθωμανικής παραχώρησης της διοίκησης της Κύπρου στους Βρετανούς το 1878. Ο εθνικισμός αναφύεται στην Κύπρο αρχικά μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών Κυπρίων σπουδαγμένων στην Ελλάδα και εντός της τάξης των εμπόρων, συγκεντρωμένη κυρίως στις λιμενικές πόλεις της Λάρνακας και της Λεμεσού (Morgan 2010: 39). Ο πρώτος πυρήνας Ελλήνων εθνικιστών στο νησί δημιουργείται λοιπόν από ελληνοποιημένους Χριστιανούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εκδίδοντας τις πρώτες ελληνικές φυλλάδες και σχηματίζοντας τους πρώτους εθνικιστικούς κοινωνικούς συλλόγους της Κύπρου στα τέλη του 19ου αιώνα (Βαρνάβα 2012: 163-164 ). Η διεύρυνση της εθνικής ομογενοποίησης στις αγροτικές και βιοτεχνικές κοινωνικές ομάδες ήταν όμως μια αργή διαδικασία, με την πλειοψηφία του χριστιανικού πληθυσμού να αδιαφορεί για τις ελληνικές εθνικές εορτές και άλλες παρόμοιες εθνικές τελετουργίες, υποδεικνύοντας τον αρχικό περιορισμό των ελληνικών εθνικιστικών ιδανικών στις κοινωνικές ομάδες της κυπριακής κοινωνίας (Βαρνάβα 2012: 178).

Η Βρετανική απόικιοκρατική διοίκηση ούτε κατέστειλε ούτε αντιτάχθηκε ενεργά στην εμφάνιση του ελληνοκεντρικού κυπριακού εθνικισμού κατά τις πρώτες δεκαετίες της ανάπτυξής του (Βαρνάβα 2012: 159). Αυτή η ιδιότυπη απόικιακή προσέγγιση προκύπτει μάλλον από την ασήμαντη από στρατηγικής διάστασης θέση του νησιού για τη Βρετανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα (Βαρνάβα 2012: 159), καθώς και η γενική σύγχυση της απόικιοκρατικής διοίκησης σε ότι αφορά τον ιστορικό πολιτισμικό 'χαρακτήρα' του κυπριακού πληθυσμού (Morgan 2010: 44). Η επικρατούσα αντίληψη θεώρησε τους κατοίκους του νησιού απόγονους των αρχαίων Ελλήνων, διαζεύγοντας και διακρίνοντας την Κύπρο και τους χριστιανούς κατοίκους της από το Οριενταλιστικό φαντασιακό και τη φυλετική ιεραρχία της Βρετανικής αυτοκρατορικής ιδεολογίας, αναπαραστώντας την Κύπρο ως ένα ιστορικό μέλος της ευρωπαϊκής, «εκπολιτισμένης» γεωγραφικής επικράτειας, σε αντίστιξη με τους «απόλίτιστους» ανατολίτες γείτονές της (Βαρνάβα 2012: 159).

Οι αντιλήψεις αυτές μεταφράστηκαν σε μια συγκριτικά περισσότερο φιλελεύθερη απόικιακή διακυβέρνηση, διατηρώντας την αυτονομία της Εκκλησίας της Κύπρου από την απόικιακή διοίκηση, εισάγοντας ένα νομοθετικό συμβούλιο με εκλεγμένη εκπροσώπηση (Βαρνάβα 2012: 166) και επιτρέποντας τη συνέχιση και την ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος υπό την διεύθυνση των κοινοτήτων, στο οποίο επιτράπηκε η διεξαγωγή της διδασκαλίας στα ελληνικά αντί στα αγγλικά (Βαρνάβα 2012: 165). Η εισαγωγή του νομοθετικού συμβουλίου, παράλληλα με την διεύρυνση του τύπου, συνθέτουν την αρχή της διαμόρφωσης μιας δημόσιας σφαίρας στην οποία μπορούσε να εκφραστεί και να διαδοθεί η σύγκρουση μεταξύ των Ελλήνων εθνικιστών και των ορθόδοξων κεντρώων. Η χρηματοδότηση του εκπαιδευτικού συστήματος της ελληνοκυπριακής κοινότητας και συνεπώς η διασφάλιση της ύπαρξης και της συντήρησης του επιτυγχανόταν κυρίως μέσα από δωρεές, όπου η άντληση οικονομικής στήριξης εκπήγαζε όλο και περισσότερο από ελληνικές εθνικιστικές οργανώσεις της Αιγύπτου και της Ελλάδας, οι οποίες παρείχαν τα χρήματα τόσο για την οικοδόμηση και τον εξοπλισμό των σχολείων, όσο και για την εισαγωγή εκπαιδευτικού προσωπικού (Βαρνάβα 2012: 165). Η ανάληψη της έδρας του Αρχιεπισκόπου από το ελληνιστικό στρατόπεδο το 1910  σφραγίζει το τέλος της σύγκρουσης μεταξύ ορθόδοξων-κεντρώων και ελλήνων εθνικιστών, όπου η παγίδευση της εκκλησίας και η εθνικοποίηση των θεσμών της, θεμελιώνει την ηγεμονία των ελληνοκεντρικών πολιτικών ρευμάτων εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας, σηματοδοτώντας τον μετασχηματισμό της πολιτισμικής σύνθεσης της κυπριακής κοινωνίας μέσα από εθνικούς προσδιορισμούς και του ελληνικού εθνικισμού ως κυρίαρχο σημαίνον που συρραφεί και συγκροτεί την ελληνόφωνη κυπριακή κοινότητα (Βαρνάβα 2012: 186).

Το βάθος και η έκταση αυτού του μετασχηματισμού μας καθίσταται εμφανές στην απόφαση του ΑΚΕΛ (Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού) το 1943 να αναθεωρήσει την αντι-ενωτική του στάση επάνω στο εθνικό ζήτημα (Aλέκου 2016: 15). Το μοναδικό τμήμα της ελληνοκυπριακής κοινότητας που ιστορικά αντιτάχθηκε στη πολιτική της Ένωσης ήταν οι κομμουνιστές. Το ιδρυθέν το 1926, Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου (ΚΚΚ), ο πρόδρομος του ΑΚΕΛ, εναντιώθηκε ενεργά στο αίτημα της Ένωσης, υποστηρίζοντας την ένταξη του νησιού σε μια «Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία» (Kızılyürek 2019: 44). Η συγκρότηση του ΑΚΕΛ το 1941, διαδεχόμενο το παράνομο πια ΚΚΚ, σηματοδοτεί την ριζική μεταβολή του κομμουνιστικού κινήματος προς την θερμή υπεράσπιση του ενωτικού αγώνα, όπου επιδιώκοντας πλέον να επεκτείνει και να διασφαλίσει την μαζική υποστήριξη του ελληνόφωνου κυπριακού πληθυσμού εναγκαλίζει θερμά και ενεργά πλέον τη θέση της Ένωσης με απόκορύφωμα το 1947 στο 5ο συνέδριο του κόμματος να υιοθετείται το σύνθημα «Ένωση, πάντα Ένωση!» (Κ.Ε. ΑΚΕΛ 2014: 102). Χαρακτηριστική είναι και η παρέμβαση του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ Πλουτή Σέρβα στην εφημερίδα Ανεξάρτητος τον Μάιο του 1943, ισχυριζόμενος ότι οι Ελληνοκύπριοι είναι χωρίς περιθώριο αμφιβολίας εξολοκλήρου Έλληνες, παραθέτοντας ότι η απόστολή της εθνικής σωτηρίας της Ελληνικής Κύπρου δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά την ένωση με την Μητέρα Ελλάδα (Kızılyürek 2019: 98). Παρά την θυελλώδη πόλωση που παρατηρείται λοιπόν στο εσωτερικό της ελληνόφωνης κυπριακής πολιτικής σφαίρας μεταξύ της αριστεράς και της ελληνορθόδοξης σύνθεσης της δεξιάς και της Εκκλησίας κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1940, το εθνικό ζήτημα και η επίλυση του, όπως αναδεικνύει γλαφυρά και το συμβάν του ενωτικού δημοψηφίσματος του 1950, συνιστούσε ένα σημείο σταθερής, αδιαμφισβήτητης ομοφωνίας - με τις τροπικότητες της πολιτικής αντιπαράθεσης να αναπτύσσονται γύρω από συγκεκριμένες στρατηγικές επίτευξης, όπως και του ανταγωνισμού επί της ηγεσίας του εθνικού ενωτικού αγώνα, αντί της νομιμότητας, της επιθυμίας ή της αναγκαιότητας της «Ένωσης» καθ' εαυτής (Κατσουρίδης 2014: 482).

Παραδόξως λοιπόν, ο μαζικός αντιαποικιακός αγώνας της ελληνοκυπριακής κοινότητας που ακολούθησε δεν επιδίωξε την ανεξαρτησία του νησιού από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, αλλά την Ένωση, προσδοκώντας την προσάρτηση της Κύπρου στο Ελληνικό κράτος, αίτημα το οποίο διακρίνει το πολιτικό περιεχόμενο αυτού του αγώνα από την εμπειρία των αποικιοκρατούμενων πληθυσμών του 20ου αιώνα και της επιθυμίας για αυτοδιάθεση που εξέφρασαν. Το αίτημα της ελληνοκυπριακής κοινότητας για Ένωση αποδείχτηκε ανυλοποίητο και η Κύπρος αποκτάει την ανεξαρτησία της το 1960 μέσα από μια δικοινοτική συνταγματική ρύθμιση, στην οποία οι ελληνόφωνες και τουρκόφωνες κοινότητες εδραιώθηκαν ως συνταγματικές πολιτικές οντότητες ίσου ύψους και ισότιμης συμμετοχής στις αποφάσεις του κράτους (Salem 1992: 119). Πρακτικά, αυτό μεταφράστηκε στις ιδιαίτερες νομικο-πολιτικές ρυθμίσεις που αναγνωρίστηκαν στους εκπροσώπους της τουρκοκυπριακής κοινότητας ως πληθυσμιακή μειοψηφία, λαμβάνοντας μια λειτουργική μορφή εγγύησης αντισταθμίζοντας έτσι την δυνατότητα της ελληνοκυπριακής υπερίσχυσης επάνω στο κράτος. Εν συντομία, η Κυπριακή Δημοκρατία θεμελιωμένη στη συνδιοίκηση των δύο κοινοτήτων, των οποίων οι σχέσεις ρυθμίζονται από την αρχή της αλληλοεξάρτησης· ιδρύεται ως μια λειτουργική, αντί μιας εδαφικής, ομοσπονδίας, με διττή κρατική δομή σε σχέση με την δυαδικότητα αφενός των εκτελεστικών και νομοθετικών εξουσιών, και αφετέρου των κεντρικών και κοινοτικών υποθέσεων. Ενώ η εν λόγω δυαδικότητα αφορούσε τους τομείς των κοινοτικών υποθέσεων, περιλαμβανομένων των κοινοτικών προϋπολογισμών και της φορολογίας, αυτό το ιδιάζων νομικό καθεστώς πολιτικής ρύθμισης απέκλειε το οικονομικό πεδίο και την θεσμοθέτηση οικονομικής πολιτικής, παράγωντας και διασφαλίζοντας συνεπώς μια ενιαία οικονομική σφαίρα κυκλοφορίας και κεφαλαιακής συσσώρευσης (Arlsan 2014: 361) [5].

γ.

«Η σημαία της Κύπρου είναι η καλύτερη σημαία του κόσμου.
Δε θα πέθαινε κανείς για αυτή» [6].

Η ιστορική ανάδυση των εθνών παρουσιάζεται ως μια διαδοχική συγκρότηση, ή απόπειρα συγκρότησης κρατικών σχηματισμών. Η διαμόρφωση του νεωτερικού κράτους, με την δικαϊκή και διοικητική του ορθολογικότητα, την ιδιαίτερη του μορφή διαπραγμάτευσης και ουδετεροποίησης κοινωνικών συγκρούσεων, μαζί με τις έννοιες της λαϊκής κυριαρχίας και το θεσμικό σύμπλεγμα που την ενσαρκώνει, επιτελέστηκαν σε συγχρονία με την εθνικοποίηση της κρατικής μορφής, στον βαθμό που τα έθνη συνιστούν κοινωνίες που λαμβάνουν την πολιτική μορφή ενός εθνικού κράτους. Το πρόβλημα που μας εκτείνει η έννοια του κοινωνικού σχηματισμού, δεν εντοπίζεται στη διερεύνηση της αρχής ή του τέλος του, αλλά στο ερώτημα της αναπαραγωγής του, δηλαδή την διασφάλιση των όρων της αέναης ανανέωσης των προϋποθέσεων της ύπαρξης τους και την διατήρηση της αντιφατικής του ενότητας μέσα στον χρόνο - το σημείο στο οποίο διακυβεύεται διαρκώς η ζωή και ο θάνατος ενός κοινωνικού σχηματισμού. Σύμφωνα με τα παραπάνω είμαστε υποχρεωμένοι να διερευνήσουμε την κεντρικότητα του κράτους στην ιστορία των κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή εξέταση της μεταμόρφωσης του κράτους, όχι ως επιφαινόμενο, αλλά ως απόσταξη των κοινωνικών ανταγωνισμών στο συγκείμενο της εθνοτικής σύγκρουσης στη Κύπρο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘60 (Balibar 1990: 331). 

Το νεοσύστατο κράτος δεν πάραξε κανένα συμβολικό και συναισθηματικό δεσμό στους Ελληνοκυπρίους, οι οποίοι αυτοκαθορίζονταν ως οργανικό κομμάτι του ελληνικού έθνους. Η κυπριακή σημαία δεν ήταν παρά μια υπενθύμιση της ματαίωσης του εθνικού οράματος τους και ο κρατικός ύμνος ένα πένθιμο άσμα. Η ίδρυση του κυπριακού κράτους συνιστούσε για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ένα δυσβάσταχτο μνημείο της ήττας του ενωτικού αγώνα, την πολύχρονη διεκδίκηση που, πέρα από ένα πολιτικό αίτημα διαμόρφωνε το μεγάλο αφήγημα που διείσδυε και οργάνωνε όλα τα επίπεδα ζωής της κοινότητας. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας γινόταν αντιληπτό ως ένα ανθελληνικό μόρφωμα και η αποκρυστάλλωση της διάβρωσης της ελληνικής ταυτότητας. Τέλος, το γεγονός που η ελληνοκυπριακή κοινότητα αδυνατούσε να διαπραγματευτεί, εξοργίζοντας την, απότελούσε η αναβάθμιση της «οπισθοδρομικής» τουρκοκυπριακής «μειονότητας» σε συνιδρυτή του κυπριακού κράτους (Kızılyürek 2019: 432-433).

Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας επομένως, συνοδεύτηκε και με την σημαντική μεταβολή στη πρόσληψη της ελληνοκυπριακής κοινότητας για τους Τουρκοκυπρίους. Μεχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘50, η τουρκοκυπριακή κοινότητα αντιμετωπιζόταν ως μια καταφρονητέα μειονότητα. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα έγινε ‘ορατή’ στους Ελληνοκυπρίους, όταν κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘50, εν μέσω μιας ατμόσφαιρας κλιμακούμενης εθνοτικής βίας με την δράση της ΕΟΚΑ, προσδιορίστηκε ως εχθρός και συνεργός των Άγγλων. Με την συγκρότηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όμως, οι παλιοί συνεργάτες των Βρετανών μετατράπηκαν στο υποκείμενο που απέκοπτε την πορεία των Ελληνοκυπρίων προς την Ένωση. Στη συνείδηση της ελληνοκυπριακής κοινότητας συνεπώς, για την οποία ο ορίζοντας της Ένωσης ήταν πλέον συνταγματικά φραγμένος, οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονταν ανάμεσα στους πρωταίτιους για τη μη πραγμάτωση του ενωτικού οράματος.

«Η ιστορία είναι ένα γιγαντιαίο νεκροταφείο ονομάτων κρατών και εθνών που δεν απέκτησαν ποτέ αυτονομία, ή την έχασαν» (Balibar 1990: 335). Με την γέννηση του ανεξάρτητου δικοινοτικού κράτους λοιπόν, η ελληνοκυπριακή κοινότητα έγραφε ήδη τον επικήδειο της λόγο σ’ αυτό. Ο Μακάριος, σχολιάζοντας τις συνθήκες ίδρυσης του κυπριακού κράτους στη Ζυρίχη, μιλούσε για υπογραφή των συμφωνιών υπό πίεση, ισχυριζόμενος μετέπειτα ότι σε καμία περίπτωση δεν διανοήθηκε ότι αυτές οι συμφωνίες θα είχαν καθεστώς μονιμότητας. Ο Γρίβας, μη απόδεχόμενος τις συμφωνίες, αλλά ευρισκόμενος μπροστά στα τετελεσμένα, δήλωνε ότι εξαναγκάστηκε να ανακοινώσει τον τερματισμό του ενωτικού αγώνα. Ομοίως και το ΑΚΕΛ, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος είχε παγιδευτεί στο ιμπεριαλιστικό νατοϊκό στρατόπεδο, αντιτάχθηκε στην υπογραφή των συμφωνιών, απόδοκιμάζοντας το τέλος της ενωτικής προοπτικής. Η στάση του ΑΚΕΛ έναντι στις συμφωνίες απότυπώθηκε στην εισηγητική ομιλία του γενικού γραμματέα Εζεκία Παπαιωάννου στο 10ο συνέδριο του κόμματος το 1962: « Για δεκάδες χρόνια ο κυπριακός λαός αγωνίζεται να ζήσει εθνικά λεύτερος. Γενεές γενεών έζησαν, γαλουχήθηκαν με τον φλογερό πόθο της αυτοδιάθεσης. Το κόμμα μας σωστά εκτίμησε τη συμφωνία της Ζυρίχης και συμβούλευσε να μην υπογραφεί». Στο ίδιο συνέδριο καθορίστηκαν τα εξής: «Με βάση τη μεταζυριχική κυπριακή πραγματικότητα και τη σωστή διαπίστωση ότι το στάδιο αγώνα του κυπριακού λαού είναι και σήμερα εθνικοαπελευθερωτικό, αντιιμπεριαλιστικό, το κόμμα καθόρισε ως γραμμή του την ολοκλήρωση της κυπριακής ανεξαρτησίας και τη δημοκρατικοποίηση των των πολιτικών της θεσμών». Για το ΑΚΕΛ, η δεδομένη ολοκλήρωση της ανεξαρτησίας θα παρήγαγε τις δυνατότητες άσκησης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, η οποία σύμφωνα με το ίδιο, θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις της ένωσης με την Ελλάδα (Kızılyürek 2019: 422).

To νεωτερικό κράτος, ως δημοκρατικό κράτος, αντικατοπτρίζει εκείνη την πολιτική μορφή κοινωνικής οργάνωσης η οποία, μέσα απ’ την συγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών, συμπίπτει με την τάση προς την καθολίκευση της τυπικής ισότητας και ελευθερίας, δηλαδή της διεύρυνσης του δικαιώματος συμμετοχής στη πολιτική σφαίρα. Ως κράτος ωθείται δομικά προς την διαρκή ενσωμάτωση της κοινωνίας εντός του. Επομένως, στο μέτρο που το όριο μεταξύ του κράτους και της κοινωνίας φαίνεται να αίρεται, η κρατική διαμεσολάβηση διεισδύει στις πολλαπλές στιγμές του κοινωνικού γίγνεσθαι, και αντιστρόφως κάθε στιγμή του κοινωνικού επιδιώκει να διεισδύσει στο κράτος. Tο κράτος συνεπώς μετατρέπεται στο σημείο συσσώρευσης και πύκνωσης των κοινωνικών εντάσεων και αντιθέσεων, ενώ η κοινωνική σφαίρα αντιστοίχως μεταλλάσσεται σε αντικατοπτρισμός της κρατικής μορφής.

Το νεωτερικό δημοκρατικό κράτος όμως, ως έθνος-κράτος, συστήνεται μέσα από την θεμελιακή αρχή που διέπει τον εθνικισμό, δηλαδή την συνάρθρωση του πολιτικού με το εθνικό (Gellner 1983: 11). Η εκπλήρωση του ιδεολογικού ορίζοντα του εθνικισμού με την πολιτική υποστασιοποίηση του έθνους, συνεπάγεται πως ο ίδιος ο εθνικισμός μετουσιωμένος στην ουσία του κράτους θεσμοποιείται: στο έθνος-κράτος ο εθνικισμός «κρατικοποιείται». Αυτό σηματοδοτεί αφενός πως ο εθνικισμός ως η αναλλοίωτη αρχή ίδρυσης του κράτους, διαπλέκεται οργανικά με τους κρατικούς μηχανισμούς και αφετέρου πως το κράτος καθ’ αυτό καθίσταται το κύριο πεδίο της παραγωγής και αναπαραγωγής του εθνικισμού. Το έθνος πλέον ορίζεται και εκφράζεται ενεργά και πρακτικά διαμέσου της κρατικής οντότητας, σε σημείο που η διάκριση των εννοιών έθνος και κράτος γίνεται αδύνατη, το κράτος χάνεται μέσα στο έθνος και το έθνος χάνεται στο κράτος. Με την προσωποποίηση του εθνικισμού στο κράτος, διαδραματίζονται ποιοτικές μεταβολές στον χαρακτήρα του ίδιου του εθνικισμού και των μεριμνών του. Μια τέτοια μεταβολή διαγιγνώσκεται στη δομική διαδικασία της διαμόρφωσης της ομογένειας του έθνους, παράγωντας την εθνοκρατική ταυτότητα μέσα από την συγκρότηση του εθνικού σώματος εντός της επικράτειας του κράτους (Λέκκας 1992: 115). Η παραγωγή της εθνοκρατικής ταυτότητας συνιστά το κομβικό σημείο της συμβολικής και υλικής κρυστάλλωσης του έθνους-κράτους, στο βαθμό που η δυνατότητα της αναπαραγωγής ενός κοινωνικού σχηματισμού, μια διαδικασία που διαμεσολαβείται αναγκαστικά από το σύνολο του κρατικού μηχανισμού, διακυβεύεται από την διαρκή θέσπιση του ατόμου ως homo nationalis την ίδια ακριβώς στιγμή που μορφοποιείται ως homo economicus και homo politicus (Balibar 1990: 345). Αντικρίζοντας το έθνος-κράτος, η κοινωνία ως εθνικό σώμα βλέπει τον εαυτό της. Παρότι το κράτος εμφανίζεται ως να διατηρεί ένα τυπικό χαρακτήρα σχετικά διακριτό απ’ την κοινωνία των πολιτών, είναι αδύνατον να διαφοροποιηθεί πλήρως απ’ αυτή, εφόσον οι πολίτες συγκροτούν την πολιτική κοινότητα του κράτους, είναι καταστατικά εγγεγραμμένοι στη σφαίρα της πολιτικής.

Μολοντούτο, το κράτος δεν είναι κάποιο πραγματικό υποκείμενο προικισμένο με μια προδεδομένη ενότητα, αλλά απότελεί καλύτερα ένα σύνολο θεσμών, το οποίο ως θεσμικό πλέγμα αδυνατεί καθ’ αυτό να ασκήσει εξουσία (Jessop 1982: 236). Ο χαρακτήρας του κράτους διαμορφώνεται από την πολιτική διαπάλη που διεξάγεται στο εσωτερικό του αλλά και στο μεταξύ των κρατικών μηχανισμών, μια διαπάλη που αντικατοπτρίζει τις εντάσεις και αντιθέσεις που εκτιλίσσονται στην κοινωνική σφαίρα, των οποίων η συγκρότηση και έκφραση διαμεσολαβούνται πάντοτε από την θεσμική δομή του ίδιου του κράτους [7]. Επομένως, οι πολιτικές μορφές που λαμβάνει η ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα με το πέρας της αποικιακής διοίκησης του νησιού και την μετάβαση στην περίοδο της ανεξαρτησίας δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από το κράτος, αντιθέτως, σχηματοποιούνται μέσα απ’ τη διάδραση τους με αυτό, με τις μορφές αντιπροσώπευσης και την εσωτερική δομή του, όπως και τις μορφές παρέμβασης που καθιστά αυτό δυνατές (Jessop 1982: 236). Παρόλο που οι εθνοτικές κοινότητες καθ’ εαυτές προϋπήρχαν ως αντικειμενικές πολιτισμικές και κοινωνικές κατηγορίες, η πολιτική τους ισχύ στη περίοδο αυτή διακυβεύεται απ’ το εκ νέου δομικά καθορισμένο σύμπλεγμα νομικό-πολιτικής ρύθμισης και θεσμικής διαμεσολάβησης, δηλαδή την σχέση τους με το κράτος, διά το οποίο οι συχνά αντικρουόμενες επιθυμίες τους είτε πραγματοποιούνται είτε ματαιώνονται. Στον βαθμό λοιπόν, που η ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα συγκροτούνται ως πολιτικές οντότητες εν σχέσει στο κράτος, τη θεσμική του διάρθρωση και το δικαϊκό του πλέγμα, εγγράφονται πλέον σε ένα πεδίο δομικά προσδιορισμένων περιορισμών το οποίο οριοθετεί τη βεντάλια των πρακτικών τους δυνατοτήτων, καθιστώντας συγκεκριμένες διόδους προς την πραγμάτωση των επιδιώξεων τους εφικτές, απόκλείοντας ταυτοχρόνως άλλες. Η διαδικασία αυτή, που δεν είναι παρά η ενσάρκωση της αντικειμενικής λογικής της ίδιας της κρατικής μορφής, επιδρά καταλυτικά στην καθ’εαυτή υποκειμενική σύσταση των πολιτικών δρώντων που δραστηριοποιούνται εντός του κράτους, αναπλάθωντας τις επιθυμίες και τις προσδοκίες τους σε συγχρονία με το ιστορικά κληροδοτημένο και δομικά παραγώμενο πραγματοποιήσιμο.

Η πολιτεία της ομοσπονδιακής δημοκρατίας ως το πεδίο δραστηριότητας της ελληνοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας, ένα πεδίο διαμορφωμένο από την υλοποίηση των συνθηκών της υπογεγραμμένης στη Ζυρίχη «Βασική Δομή της Κυπριακής Δημοκρατίας», των συνακόλουθων διακρατικών συμφωνιών και το πλαίσιο ορισμένο από το Σύνταγμα, απαγόρευε ρητά την δυνητική έκβαση της ένωσης μέρους ή του συνόλου του νησιού με άλλο κράτος όπως και το ενδεχόμενο της διχοτόμησης (Kızılyürek 2019: 419). Η δομή του ίδιου του κράτους επομένως, υποχρεώνει την -επώδυνη για την ίδια- μεταστροφή της ελληνοκυπριακής κοινότητας από τους ιστορικά αδιαπραγμάτευτους αλυτρωτικούς της πόθους, εξαναγκάζοντας την να στρέψει το βλέμμα της προς την κατάφαση του πολιτικού εγχειρήματος της «αυτοδιάθεσης» και την προοπτική της επιβολής της πολιτικής της κυριαρχίας στο νησί. Το κράτος απότελεί εδώ το πεδίο εκτύλιξης της σύγκρουσης μεταξύ των κοινοτήτων, συνθέτοντας το θεσμικό σύμπλεγμα το οποίο διαμορφώνει και διαμορφώνεται από την ισορροπία ή την ανισορροπία των δυνάμεων τους. Είναι συνεπώς δεσπόζουσας σημασίας ότι η κρατική εξουσία κατανοείται ως μια περίπλοκη μορφικά προσδιορισμένη κοινωνική σχέση, η οποία αντικατοπτρίζει τους διαρκώς μεταβαλλόμενους συσχετισμούς κοινωνικής ισχύος σε σύγκρουση, απόκρυσταλλώνοντας τις υφιστάμενες σχέσεις πολιτικής κυριαρχίας και τα όρια των πολιτικών δυνατοτήτων και περιορισμών εντός μιας καθορισμένης ιστορικής συγκυρίας.

δ.

«Ας χογλούν» [8]

Το 1963 η ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία επιδίωξε να επιβάλλει ένα σύνολο προτάσεων για την αναθεώρηση του κυπριακού συντάγματος, γνωστά ως τα «13 σημεία», τα οποία θα σηματοδοτούσαν ουσιαστικά την μονομερή κατάργηση της δικοινοτικής λειτουργίας του κράτους, επισφραγίζοντας την ελληνοκυπριακή πολιτική κυριαρχία στο νησί. Μια σύντομη περιήγηση στο περιεχόμενο των σημείων μας είναι επαρκείς για την κατανόηση του γεγονότος ότι δεν συνιστούσαν προτάσεις μερικής τροποποίησης αλλά την συγκρότηση ενός εξ’ ολοκλήρου νέου νομικο-πολιτικού καθεστώτος. Στο 1ο σημείο καταγράφεται η άρνηση του δικαιώματος βέτο του προέδρου και αντιπρόεδρου, ενώ το 3ο σημείο θέτει την κατάργηση των σχετικών προβλέψεων που αφορούσαν τις χωριστές πλειοψηφίες στην εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου της βουλής. Δεδομένο της συνθήκης όπου η διαμόρφωση του βουλευτικού σώματος απαρτιζόταν από 35 Ελληνοκυπρίους βουλευτές και 15 Τουρκοκυπρίους, μας καθίσταται εμφανές ότι οι ελληνοκυπριακή κοινότητα θα καθόριζε την εκλογή του προέδρου αλλά και του αντιπροέδρου του βουλευτικού σώματος. Συνεχίζοντας, το 5ο σημείο πρότεινε την κατάργηση της πρόνοιας για χωριστές εκλογικές πλειοψηφίες στην ψήφιση νομοθεσιών σε συγκεκριμένα ζητήματα όπως τον εκλογικό νόμο, την φορολογία και του δήμους. Το 6ο και 7ο σημείο αντίστοιχα έθεταν την θέσπιση ενιαίων δήμων και την ενοποίηση της απόνομής δικαιοσύνης, ενώ το 12ο σημείο πρότεινε την απλή πλειοψηφία στη λήψη απόφάσεων που αφορούν την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Συνοπτικά, τα 13 σημεία απότελούσαν μια πολιτική χειρονομία η οποία ουσιαστικά θα διαμέλιζε τη δικοινοτική δομή του κυπριακού κράτους, θεμελιώνοντας τη θεσμική και νομικο-πολιτική κυριαρχία της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Η απότύπωση της συνθήκης αυτής απεικονίζεται γλαφυρά στο 13ο σημείο όπου τίθεται η πρόταση κατάργησης της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης, εφόσον η αναβάθμιση της ελληνοκυπριακής κοινότητας σε «κυρίαρχο λαό στο νησί» θα καθιστούσε το συγκεκριμένο πολιτικό όργανο περιττό (Kızılyürek 2019: 488).

Τα παραπάνω θα σηματοδοτούσαν τον οριστικό κλονισμό της εύθραυστης πολιτικής ισορροπίας μεταξύ των κοινοτήτων, στοιχείο το οποίο απότελούσε θεμέλιος λίθος των πολιτειακών ρυθμίσεων του νεοϊδρυθέν κράτους του 1960 (Kızılyürek 2019: 489). Η πραγμάτωση των δεδομένων προτάσεων θα περιχαράκωνε την τουρκοκυπριακή κοινότητα εντός του νομικο-πολιτικού καθεστώτος της μειονότητας, εγκαθιδρύοντας την υπεροχή της ελληνοκυπριακής κοινότητας ως «κυρίαρχο λαό» - μια επιθετική διαστολή της πολιτικής της ισχύς η οποία συνεπάγεται αναγκαστικά με την συστολή και των παραμερισμό των Τουρκοκυπρίων σε νομικο-πολιτικό επίπεδο. Παρά μια απλή πρόταση μερικής τροποποίησης του συντάγματος, είναι ζωτικής σημασίας για την παρούσα μας εξέταση ότι τα 13 σημεία ερμηνεύονται αφενός ως έκφανση μιας συνολικότερης εθνικοποιητικής διαδικασίας της ελληνοκυπριακής κοινότητας προς την ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνικής δομής, και αφετέρου ως μια καταλυτική τομή με το παρελθόν στην οποία διαφαίνεται πλέον στο βάθος η διαμόρφωση του μονοκοινοτικού, εθνικά προσδιορισμένου ελληνοκυπριακού κράτους. Μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα μετασχηματιστεί από μια επιμέρους εθνοτική ομάδα σε μια εθνική κοινότητα με ένα αντίστοιχο, δικό της έθνος-κράτος. Αυτή η συνθήκη, συνθέτοντας μια αναπόσπαστη στιγμή της ολότητας των σχέσεων που καθορίζουν πρακτικά την εκτύλιξη της κοινωνικής καθημερινότητας, επιδράει και εκφράζεται αδιάφευκτα και στην γενική δυνατότητα της υλικής αναπαραγωγής της τουρκοκυπριακής κοινότητας ως σύνολο.

Η συνταγματική κρίση του 1963 κορυφώνεται στην επακόλουθη έκρηξη των δικοινοτικών συγκρούσεων τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους διαρκώντας μέχρι το τέλος του 1964, με τμήματα της ελληνοκυπριακής κοινότητας να θέτουν εν κινήσει μια πολιτική οργανωμένης ωμής βιαιοπραγίας κατά των Τουρκοκυπρίων. Η έκβαση αυτή δεν είναι τυχαία ή ενδεχομενική, αλλά οργανική προέκταση του συνολικότερου εγχειρήματος προς την θεμελίωση της ελληνοκυπριακής πολιτικής κυριαρχίας στο νησί. Η επιθυμία της εξάλειψης της πολιτικής ύπαρξης των Τουρκοκυπρίων, συνοδεύτηκε και από την επιδίωξη της εξάλειψης της φυσικής τους ύπαρξης. Η επικράτηση της ελληνοκυπριακής κυριαρχίας στο εσωτερικό του κράτους, δηλαδή την παραγωγή της εθνικής ομογένειας σε πολιτικό και δικαϊκό επίπεδο, αλλά και η βίαιη ομογενοποίηση της επικράτειας της εθνικής κοινότητας δεν είναι παρά δύο αλληλοσυγκροτούμενες και αλληλοτροφοδοτούμενες στιγμές της ίδιας διαδικασίας. Αυτή η συνθήκη παρατηρείται μέσα απ’ την σταδιακή έκλειψη των μικτών χωριών - όπου ακολουθώντας το 1963-64, ο αριθμός των μικτών χωριών μειώνεται δραματικά από τα 135 στα 65, μια φθίνουσα πορεία η οποία συνεχίζει και φτάνει την δεκαετία του 1970 μέχρι τα 40 (Kızılyürek 2019: 575). Σε συνάφεια με τα παραπάνω, η χάραξη της Πράσινης Γραμμής στις 30 Δεκεμβρίου του 1963, χωρίζοντας την Λευκωσία σε τουρκοκυπριακό και ελληνοκυπριακό τμήμα αντίστοιχα, κατά ένα τελεολογικό (στην παραδοξότητα του) τρόπο, μας προεικονίζει το τέλμα της διαδικασίας εθνικής ομογενοποίησης στον απόηχο της πολεμικής σύρραξης του 1974, όπου η ακόλουθη υλική και θεσμική γενίκευση του κοινοτικού διαχωρισμού πραγματώνει ειρωνικά τον σκοτεινό πόθο του ελληνοκυπριακού εθνικισμού.

Με την εκτύλιξη των δικοινωτικών συγκρούσεων το εύρος και η αιματηρή ένταση της βίας εξαπλώνεται κατά μήκος της Κύπρου, με μεμονωμένες και συλλογικές επιθέσεις να διαδραματίζονται σε βάρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η ελληνοκυπριακή βαρβαρότητα άφησε στο διάβα της μαζικούς τάφους και εν ψυχρό εκτελέσεις, αγνοούμενους και πρόσφυγες, αιχμαλώτους και βασανισμούς, λεηλασίες και εμπρησμούς. Η επίσημη τουρκοκυπριακή καταγραφή του Μαρτίου του 1967 απαριθμεί 225 νεκρούς Τουρκοκυπρίους και 203 αγνοούμενους, η πλειονότητα εκ των οποίων δολοφονούνται ή εξαφανίζονται στο διάστημα μεταξύ Δεκεμβρίου 1963 και Δεκεμβρίου 1964. Σύμφωνα όμως με δημοσιεύσεις των Ηνωμένων Εθνών, μέχρι το τέλος του 1967 ο φρικτός αυτός αριθμός των Τουρκοκυπρίων αγνοούμενων καταγράφει πλέον 300 εξαφανισμένα άτομα (Kızılyürek 2019: 574). Μέσα στα οδυνηρά αυτά συμβάντα, 25,000 Τουρκοκύπριοι, δηλαδή το 20% του τουρκόφωνου κυπριακού πληθυσμού, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Η καταστροφή τουρκοκυπριακής περιουσίας ήταν εκτεταμένη, ζημιά που εκτιμήθηκε στις 874,500 τούρκικες λίρες. Συνολικά καταστράφηκαν 527 κατοικίες σε 109 τουρκοκυπριακά και μικτά χωριά, ενώ άλλες 2000 κατοικίες υπέστησαν σοβαρές φθορές, οι πλείστες κατοικίες εκ των οποίων άνηκαν σε Τουρκοκυπρίους (Kızılyürek 2019: 574). Η καταστροφή κατοικιών, η οποία διαδραματιζόταν κατά την διάρκεια ελληνοκυπριακών ένοπλων επιδρομών σε τουρκοκυπριακές γειτονιές και οικισμούς, συνοδευόταν τακτικά από λεηλασίες (Δρουσιώτης 2005: 152). Συνεπώς, 56 χιλιάδες Τουρκοκύπριοι κατέφυγαν στην Ερυθρά Ημισέληνο για βοήθεια, όπου μαζί με τους 25 χιλιάδες εκτοπισμένους, συγκαταλέγονται και περίπου 23,500 άτομα που έμειναν άνεργα και 7 χιλιάδες συγγενείς των αγνοουμένων (Kızılyürek 2019:  575). Ως απότέλεσμα των θερμών συγκρούσεων της περιόδου, η τουρκοκυπριακή κοινότητα ωθήθηκε και συγκεντρώθηκε σε θύλακες που κάλυπταν μόλις το 3% της επικράτειας του νησιού. Στους θύλακες κλείστηκε το 1/3 της συνολικής τουρκοκυπριακής κοινότητας, περικυκλωμένη από ελληνοκυπριακές στρατιωτικές δυνάμεις και ελεγχόμενα οδοφράγματα (Kızılyürek 2019:  597). Ακολουθώντας την παύση του πυρός το 1964, το πλέον εξολοκλήρου ελληνοκυπριακό κράτος προχώρησε σε πολιτική οικονομικού απόκλεισμού των θυλάκων και συστηματικής ψυχολογικής βίας, απαγορεύοντας την εισαγωγή βασικών αγαθών και πρώτων υλών, συμπεριλαμβανομένου του τσιμέντου, των καυσίμων, των μπαταριών αυτοκινήτων και του χάλυβα (Δρουσιώτης 2005: 155).

Ο κύκλος της βίας ολοκληρώνεται με τον οριστικό τερματισμό του καθεστώτος της Ζυρίχης και τον πλήρη εκτοπισμό των Τουρκοκυπρίων απ’ το εσωτερικό του κράτους, μια συνθήκη η οποία επικυρώνεται με το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών στις 4 Μαρτίου του 1964, αναγνωρίζοντας το πλέον απαρτιζόμενο εξολοκλήρου από την ελληνοκυπριακή κοινότητα κράτος ως την επίσημη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εξαφανίζοντας κάθε ίχνος θεσμικού δικοινοτισμού μέσω της ενεργοποίησης του «Δικαίου της Ανάγκης», η ελληνοκυπριακή κοινότητα προχωράει στην δομική και συμβολική αναδιάρθρωση του κράτους, συγχωνεύοντας το δικοινοτικό Συνταγματικό και το Ανώτατο Δικαστήριο (Kızılyürek 2019: 586), την de facto αναστολή των καθηκόντων του αντιπροέδρου, την κατάργηση των Κοινοτικών Συνελεύσεων και την ίδρυση του ελεγχόμενου από την ελληνοκυπριακή κοινότητα Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού (Kızılyürek 2019: 588). Ίσως η πιο ωμή έκφραση του ελληνοκυπριακού ελέγχου του κράτους απόκρυσταλλώνεται στη σύσταση της Εθνικής Φρουράς, συγκεντρωποιόντας και ενσωματώνοντας την πληθώρα των παραστρατιωτικών οργανώσεων εντός του επίσημου στρατιωτικού μηχανισμού (Χρυσοστόμου 2013: 341). Με τη δημιουργία της Εθνικής Φρουράς, η τεταμένη και αιματοβαμμένη κοινωνική διαδικασία στην οποία μια κοινωνία οργανώνει τον εαυτό της προς την παραγωγή της βίας, δηλαδή η στρατιωτικοποίηση της ελληνοκυπριακής κοινότητας που ξεκινά την δεκαετία του ‘50 με την ΕΟΚΑ, ολοκληρώνεται και λαμβάνει θεσμική μορφή με τη καθιέρωση της υποχρεωτικής στράτευσης με 18-μηνη θητεία φέροντας το όνομα Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ). Ο στρατός απότελεί μια υλική απότύπωση της συνάρθρωσης του έθνους και του κράτους στη Κύπρο εν μέσω πολιτικών και κοινωνικών ανταγωνισμών, όπου ως κεντρική δομή του κράτους, ο στρατός είναι άλλη μια στιγμή στην οποία η ελληνοκυπριακή κοινότητα μετατρέπεται σε κυρίαρχο λαό, ένα εθνικά και πληθυσμιακά ομογενοποιημένο κοινωνικό σώμα.

Με την απόφαση της ενεργοποίησης του Δικαίου της Ανάγκης, η ελληνοκυπριακή κοινότητα επικαλούμενη την ανυπόστατη θέση περί «τουρκανταρσίας» και της αναγκαιότητας της διασφάλισης του κράτους από την «τουρκοκυπριακή εξέγερση» [9], κινήθηκε ουσιαστικά προς την κατάργηση της συνταγματικά διασφαλισμένης αρχής της δικοινοτικότητας και την εκ των πραγμάτων θεμελίωση της κυριαρχίας της εντός του διοικητικού μηχανισμού του κυπριακού κράτους. «Κυρίαρχος», ανακυρρήσει ο συντηρητικός στοχαστής και νομικός φιλόσοφος των ναζί Καρλ Σμιττ στην περίφημη εναρκτήρια πρόταση της Πολιτικής Θεολογίας, «είναι όποιος απόφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (Σμιτ 2006: 17) [10]. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης λοιπόν, ως μια συνθήκη εξαίρεσης, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το υποκείμενο φορέα της κυριαρχίας, το οποίο υποκείμενο, απόφασίζοντας για την επιβολή της εκπληρώνει συγχρόνως την ουσία της κυριαρχίας του. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν συνιστά κάποιον συγκεκριμένο νομικό κανόνα αλλά -μπροστά στο ‘εξαιρετικό’ συμβάν το οποίο αναγγέλλει την δυνητική καταστροφή του ιδίου- την πολιτική απόφαση της αναστολής του νομικού κανόνα καθ’ εαυτού. Εντός αυτής της κρισιακής συγκυρίας η αναγκαιότητα της διασφάλισης της ύπαρξης του κράτους «διατηρεί εδώ μιαν αναμφίβολη υπεροχή απέναντι στην ισχύ του κανόνα δικαίου. Η απόφαση ελευθερώνεται από κάθε κανονιστική πρόσδεση και γίνεται απόλυτη με την κυριολεξία του όρου… στην έκτακτη ανάγκη ο κανόνας εκμηδενίζεται» (Σμιτ 2006: 28).

Η κρισιακή συγκυρία της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης συνυφαίνεται αναγκαστικά με μια ιδιάζουσα χρονικότητα η οποία προσδιορίζεται σε αντιδιαστολή στην ομαλή ροή του αδιαφοροποίητου, άδειου χρόνου της κανονικότητας (Μπένγιαμιν 2014a), εφόσον αυτή διαπερνιέται από μια εντατική πύκνωση του χρόνου ενώπιον της αίσθησης της αμεσότητας που προβάλλει η διακινδύνευση, η ζωή ή ο θάνατος, της υφιστάμενης τάξης. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σκιαγραφεί επομένως την «οριακή» έκρυθμη εμπειρία η οποία μπροστά στην αντιμετώπιση της εξαίρεσης καθιστά δυνατή την ‘εξαιρετική’ πράξη που το ανεπαρκές γράμμα του νομικού κανόνα απαγορεύει. Τα δυνητικά μέτρα που λαμβάνονται εντός της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης παρόλα αυτά σφραγίζονται από τον ad hoc τους χαρακτήρα αφ᾿ ης στιγμής που κινητοποιούνται προς την ουδετεροποίηση ενός ιδιαίτερου και χρονικά πεπερασμένου συμβάντος. Κατ’ αυτό τον τρόπο, ακόμη και αν η απόφαση της ελληνοκυπριακής κοινότητας για την εφαρμογή του Δικαίου της Ανάγκης ελήφθηκε μονομερώς, η ριζική μετατροπή της δικοινοτικής Κυπριακής Δημοκρατίας σε μονοκοινοτικό κράτος που ακολούθησε αντιτίθεται στο έρεισμα του συγκεκριμένου νομικού πλαισίου. Τρανταχτό παράδειγμα συνιστά η απόφαση του της κατάργησης της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης και η συνακόλουθη ίδρυση του Υπουργείου Παιδείας, συμβάν που δεν αποτελούσε προσωρινό και αναγκαίο μέτρο προς την κάλυψη μιας καθιερωμένης ανάγκης, αλλά αντιθέτως αντικατοπτρίζει μια αποφασιστική ενέργεια με σκοπό την ουσιαστική αλλαγή της δομής του κυπριακού κράτους (Kızılyürek 2019: 590).

Αντιστρέφοντας τους παραπάνω προβληματισμούς, μια πιο προσοδοφόρα θεωρητική σύλληψη της ιστορικής παγίωσης της ελληνοκυπριακής πολιτικής κυριαρχίας στο νησί και της συνακόλουθης αναδιάρθρωσης του κράτους καθ’ ομοίωση της, απαιτεί τον εννοιολογικό κλονισμό του τυπολογικού διαχωρισμού της κανονικότητας και της εξαίρεσης σε σχέση με την καθ’ αυτή έννοια της κυριαρχίας, αναδεικνύοντας την δυναμική αλληλοδιαπλοκή τους μέσα στο ίδιο το πεδίο της αντιπαράθεσης. Ακολουθώντας τα ίχνη του Μπένγιαμιν στην όγδοη θέση για την έννοια της ιστορίας· συλλαμβάνουμε την κυριαρχία, την κανονικότητα και την εξαίρεση ως την εμμενή έκφραση και το διαρκές επίδικο των κοινωνικο-πολιτικών ανταγωνισμών που εκτυλίσσονται από την δραστηριότητα των ιστορικά προσδιορισμένων υποκειμένων, των οποίων ο συσχετισμός δυνάμεων και ισχύος κάθε φορά τις καθορίζει [11]. Υπ’ αυτή την έννοια, η κανονικότητα και η εξαίρεση ως μεταβαλλόμενες εκφάνσεις των ανταγωνιστικών κοινωνικών σχέσεων τελούν αναγκαστικά υπό αμοιβαία συγκρότηση, οι οποίες ως παράγωγα και κατασταλάξεις των δυναμικών της κοινωνικής σύγκρουσης, διατηρούν προσδιοριστικό χαρακτήρα επάνω στη μορφή της ανθρώπινης ζωής καθ’ αυτής.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο ιστορικό μας συγκείμενο, μας καθίσταται πλέον σαφές ότι η εξαγγελία της ελληνοκυπριακής κοινότητας στον απόηχο των δικοινοτικών συγκρούσεων, ως προς την απόφαση της εφαρμογής του Δικαίου της Ανάγκης και την συνακόλουθη αναδιάρθρωση του κράτους, υποδεικνύει ότι η κατάσταση εξαίρεσης καθ’ εαυτή, δεν πραγματοποιείται με την αναγγελία της, καθώς όταν πια αναγγέλλεται έχει ήδη πραγματωθεί, ως καταστατική κοινωνικο-πολιτική και νομική όψη στις ζωές των ανθρώπων. Ως εκ τούτου, η εξαγγελία του Δικαίου της Ανάγκης εκφράζει ουσιαστικά την στιγμή διακήρυξης της ελληνοκυπριακής πολιτικής κυριαρχίας, την εθνική συγκρότηση του κράτους και την θέσπιση της ελληνοκυπριακής λαϊκής κοινότητας. Συνεπώς δεν αποτελεί την αφετηρία, αλλά το επιστέγασμα, ως μια δικαϊκή εννοιολόγηση, μιας ήδη πραγματωμένης κατάστασης εξαίρεσης, που είχε λάβει την μορφή εκτοπισμών, βασανισμών και μαζικών τάφων, καθώς και τον χαρακτήρα του πολιτικού, οικονομικού και χωρικού αποκλεισμού της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Με αυτήν την έννοια η κατάσταση εξαίρεσης εκφέρεται και πραγματοποιείται ως η συσσώρευση των αμέτρητων αποτυπωμάτων που αφήνει στον χώρο και χρόνο η εκδίπλωση της σύγκρουσης, μεταβάλλοντας ριζικά τόσο την φυσιογνωμία της κρατικής μορφής όσο και το ίδιο το σώμα της κοινωνίας. 

ε. 

Η ιστορία, είπε ο Στήβεν,
είναι ένας εφιάλτης
απ’ τον οποίο προσπαθώ να ξυπνήσω [12].
 

Παρακολουθώντας το ξεδίπλωμα της ‘γαλανόλευκης’ κυπριακής αγριότητας κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ‘60, της θηριωδίας που ολοκληρώθηκε με την συγκρότηση του ελληνοκυπριακού έθνους-κράτους, αναφωνούμε αντιλαλώντας την παρατήρηση του Μπένγιαμιν στο κείμενό του Για μια κριτική της βίας, ότι «κάτι σάπιο» ελλοχεύει «στο δίκαιο» (Μπένγιαμιν 2014b: 14). Μια δυσωδία που περιβάλλει την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, η οποία ανατέμνει απ’ την ίδια της την μεσοτοιχία. Ο Μπένγιαμιν στο εν λόγω κείμενο, επισημαίνει πως το έργο της κριτικής της βίας αφοσιώνεται στη διερεύνηση της εννοιολογικής διαπλοκής των κατηγοριών της βίας (Gewalt) και του νόμου (Recht), στον βαθμό που μια κατάσταση αναγνωρίζεται ως πραγματικά βίαια, μόνο όταν αυτή εισβάλλει στο πεδίο των ηθικών σχέσεων (Μπένγιαμιν 2014b: 5). Στο σημείο αυτό, ούτως ώστε να κατανοήσουμε σαφέστερα την αμφίσημη αυτή αναφορά στο πεδίο των ηθικών σχέσεων, είμαστε υπόχρεοι να διασαφηνίσουμε την διαφορά μεταξύ της καντιανής νοηματοδότησης του Moralität, δηλαδή του αφηρημένου καθολικού νόμου, και της εγελιανής Sittlichkeit. Στη Φιλοσοφία του Δικαίου, ο Χέγκελ κινητοποιεί την έννοια της Sittlichkeit προς την σκιαγράφηση του πολιτικού συμπλέγματος που προσδιορίζει την ολότητα της ηθικής ζωής, μια ολότητα που συγκροτείται μέσα από την αλληλοδιαπλοκή της οικογένειας, της κοινωνίας των πολιτών και του κράτους (Hegel 1991: 187). Κατ’ αυτό τον τρόπο, η προϋπόθεση της κριτικής της βίας, διαφαίνεται στην απόπειρα της εξέτασης της σχέσης που διατηρεί η βία με τις μορφές του νόμου και το δικαίου εντός του τόπου στον οποίον αναδύονται, της ηθικής ζωής στο κράτος (sittliche Verhältnisse). 

Μολαταύτα, η σχέση της βίας με τον νόμο και το δίκαιο αντίστοιχα, δεν είναι ενδεχομενική ή τυχαία. Ούτε μπορεί να περιοριστεί η διάγνωση της συνάφειας των δυο αυτών κατηγοριών με τρόπο που να θέτει την βία ως να αποτελεί μια απλή μορφή έκφρασης του νόμου. Σύμφωνα με τον Μπένγιαμιν, το θεμέλιο του νόμου είναι πάντοτε η βία, όπου η βία συνιστά την μακάβρια ουσία του νόμου (Μπένγιαμιν 2014b: 14). Επομένως, η αναγνώριση της καταλυτικής σχέσης μεταξύ της βίας και του νόμου, μας αποκαλύπτει ότι η υπόθεση της κριτικής της βίας αποκρυσταλλώνει την εξέταση της συνθήκης της δυνατότητας από την οποία αναδύεται και θεμελιώνεται το ίδιο το δίκαιο. Υπ’ αυτή την έννοια συνεπώς, στο μέτρο που η κριτική καταδεικνύει ότι η βία είναι η σαθρή καρδιά του νόμου, το ξεδίπλωμα της κριτικής αρθρώνεται ταυτοχρόνως και ως αναστοχασμός επάνω στη συνθήκη που καθιστά δυνατή την συγκρότηση του κράτους καθ’ αυτού.    

Η βία κατά τον Μπένγιαμιν, διακρίνεται μεταξύ της βίας που ορίζει, δηλαδή θέτει έναν νόμο (rechtsetzend Gewalt), και της βίας που τον διατηρεί,  που συντηρεί τον νόμο απωθώντας την παραβίασή του (rechtserhaltende Gewalt). Κάθε νόμος πληρεί αναγκαστικά τις προϋποθέσεις αυτού του διττού χαρακτήρα τις βίας (Μπένγιαμιν 2014b: 16), όπου η κυριαρχία -η βία φέροντας το όνομα της εξουσίας ως δύναμης (Macht)- εκφράζει το καθ΄ αυτό τέλος του νόμου (Μπένγιαμιν 2014b: 24). Κάθε νόμος που  διακηρύττει την ειρήνη, εγείροντας μια νέα νομική τάξη, θεμελιώνεται στο πέρας ενός πολέμου που παρότι έχει τερματιστεί, διατηρείται ως συγκροτητικό βίαιο συμβάν που εμμένει στο υπάρχον ως διαρκές δυνατότητα, ενώπιον της οποίας ο νόμος τώρα καλείται -επιβάλλοντας της ειρήνης- να συντηρηθεί. Η παραπάνω διάκριση της βίας, σε βία που θέτει και βία που συντηρεί τον νόμο, εκφράζει κυρίως μια αναλυτική παρά και μια ουσιαστική διαφορά των δύο αυτών εκφάνσεων. Εφόσον ο νόμος είναι η εργαλειακή και πρακτική διαμεσολάβηση μέσων και σκοπών, η παραβίαση του νόμου διαδραματίζεται μόνο πρακτικά. Η αμφισβήτηση του νόμου, σηματοδοτώντας τον κλονισμό της ισχύς του, υποχρεώνει την εκ νέου θέσπισή του. Η διάκριση των δυο στιγμών της βίας συνεπώς αναστέλλεται, η δημιουργία και η διατήρηση του νόμου εκφέρεται συγχρόνως. Η συνθήκη αυτή αποκαλύπτεται διαυγέστερα στη μορφή της θανατικής ποινής και της αστυνομίας. Η αστυνομία μπροστά σε κάθε αμφισβήτηση του νόμου, τον διατηρεί επαναθεσπίζοντας τον διαρκώς. Αυτό που επαναθεσπίζεται όμως, είναι το ίδιο το καθεστώς της βίας και αυτό που επανακαταφάσκεται αέναα είναι το κράτος καθ’ αυτό. Συνεπώς, παρατηρούμε μέσα απ’ τις υποδείξεις του Μπένγιαμιν, την σκιαγράφηση μιας στενάχωρης αντιστροφής. «[Α]ντί η ειρήνη να είναι το εμπόδιο προς τον πόλεμο, ο πόλεμος αποτελεί το μέσο για την ειρήνη. Ένας τέτοιος Νόμος προϋποθέτει μια συνεχή συγκρουσιακότητα μεταξύ των ανθρώπων χωρίς να την επιλύει. Απλώς διαρκώς την αναβάλει και την αναπαράγει. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής και του νόμου. Η δύναμη (Macht)» (Μόσχος 2019: 72).

Ο εθνικισμός όπως είδαμε διατηρεί μια στοργική, αδιάπτωτη σχέση με την βία. Αρκεί, για να το συλλάβουμε αυτό, να περιπλανηθούμε στα ανηλεώς συσσωρευόμενα νεκροταφεία του κόσμου (Anderson 2006:206). Επιστρέφοντας στην αρχική μας διαπίστωση, υπάρχει πράγματι κάτι σάπιο στο δίκαιο. Η ιστορική εκτύλιξη της ανέγερσης του ελληνοκυπριακού έθνους-κράτους και η κατοχύρωση της ελληνοκυπριακής κοινότητας ως εθνική λαϊκή κοινότητα, αδυνατεί να καταστεί αντικείμενο εξέτασης, και συνεπώς δεν μπορεί να συλληφθεί έξω από την εγγενή σχέση της βίας με τη θέσπιση και την συντήρηση του δικαίου. Ο μετασχηματισμός της κυπριακής κρατικής δομής κατά τη διάρκεια, αλλά και με το πέρας των δικοινοτικών συγκρούσεων του 1963-64· δηλαδή η εθνοτική ομογενοποίηση των θεσμικών διαδικασιών της νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας, η αναστολή των λειτουργιών του τουρκοκύπριου αντιπρόεδρου, η συγκρότηση της Εθνικής Φρουράς και η δημιουργία του ελληνοκυπριακού Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, φωτογραφίζει γλαφυρά την βία ως εκείνη την ορίζουσα και συνάμα συντηρητική δύναμη που εγκατοικεί και μορφοποιεί το δίκαιο. Το έθνος-κράτος και η πολιτική του κοινότητα, το έθνος, εισέρχεται πάντοτε τον κόσμο όπως και το κεφάλαιο: «στάζοντας από την κορφή ως τα νύχια από όλους τους πόρους αίμα και βρομιά» (Μαρξ 2016 :714). Από τη σκοπιά της τουρκοκυπριακής κοινότητας, το κράτος ενσαρκώνει το μυθικό δακρυσμένο άγαλμα της Νιόβης, μια μνημειώδης υλική υπενθύμιση της ελληνοκυπριακής κυριαρχίας και του αφανισμού της πολιτικής τους ύπαρξης (Μπένγιαμιν 2014b: 23).

Ο διττός χαρακτήρας της βίας ανανεώνει διαρκώς τους όρους και τις προϋποθέσεις της αναπαραγωγής του ελληνοκυπριακού έθνους-κράτους, θεσπίζοντας και συντηρώντας ξανά και ξανά την μετουσιωμένη σε κανονικότητα, κατάσταση εξαίρεσης των Τουρκοκυπρίων. Το δίκαιο επομένως, καταδεικνύεται ως να αποτελεί μια πολιτική σχέση. Το νομικο-ρυθμιστικό πλέγμα της κοινωνικής καθημερινότητας, αντικατοπτρίζει την απόσταξη των ιστορικά προσδιορισμένων σχέσεων εξουσίας και αποκλεισμού που συγκροτούν και διέπουν το εσωτερικό ενός κοινωνικού όλου. Εντούτοις, παρά την σχεσιακή του συγκρότηση, λόγω της αναγκαστικά αφηρημένης και τυπικής του μορφής, το δίκαιο εμφανίζεται στην αμεσότητα της κοινωνικής καθημερινότητας σαν ένα εξωτερικό ρυθμιστικό στοιχείο, απαλείφοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τα ίχνη της ιστορικής του παραγωγής και παγίωσης ως καθεστώς βίας και δύναμης. Συνεπώς, η υπόθεση της κριτικής, ενώπιον της βάρβαρης αντικειμενικότητας που συστήνει η κυριαρχία του έθνους, υποχρεώνεται να λάβει την μορφή μιας «ανάμνηση της γέννεσης» (Sohn-Rethel 1978: 139). Η κριτική χειρονομία της ανάμνησης, δεν εξαντλείται μονάχα στο εγχείρημα της συστηματικής ανασυγκρότησης της κοινωνικής και ιστορικής γέννεσης του έθνους, μα επιδιώκει συνάμα, να ιχνηλατήσει τις διαδικασίες της ‘εξαφάνισης’ του μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ενώ αυτό διαμορφώνει ταυτόχρονα την ενεργή του πραγματικότητα αλλά και το τυφλό του σημείο.  

στ.

Μια σημείωση για τον κυπριωτισμό, ή αλλιώς, για τις συνέχειες του ελληνοκυπριακού κράτους.

Κατά την εκτύλιξη της δεκαετίας του ‘60 μπορούμε λοιπόν να εντοπίσουμε τη μετάβαση και τον μετασχηματισμό της ελληνόφωνης κυπριακής κοινότητας από μια εθνοτική κοινότητα σε ένα συστατικό μέρος του δικοινοτικού κράτους και μετέπειτα σε ένα πολιτικό σώμα με ένα αντίστοιχο εθνικά προσδιορισμένο, εθνοτικά ομοιογενές κράτος. Αυτή η διαδικασία ομοιογενοποίησης συναντά την παράδοξη αποκρυστάλλωση της στον απόηχο που ακολουθεί την εμπόλεμη σύρραξη του 1974 - η Κυπριακή Δημοκρατία (το κράτος του νότου) επιβιώνει ως το μοναδικό κυρίαρχο κράτος σε ένα εθνοτικά διαιρεμένο νησί, με έναν εθνοτικά ομογενοποιημένο πληθυσμό να κατοικεί στο ελεγχόμενο έδαφος του.

Στη σχετική βιβλιογραφία, η πρώτη δεκαετία που ακολουθεί το 1974 χαιρετίζεται γενικά ως η "λαμπρή εποχή του κυπριωτισμού" [13] (Μαυράτσας 1998: 81). Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται ως να ενσάρκωσε μια ολοσχερή ρήξη με το πρόσφατο παρελθόν του νησιού. Τα νωπά ακόμη τραύματα της αγριότητας της δεκαετίας του ‘60 και η αιματηρή εμπειρία του πολέμου αποτυπώθηκαν μέσα από την εξασθένιση και την υποχώρηση του εθνικισμού. Αυτή η συνθήκη αρθρώθηκε στα μαζικά λαϊκά αισθήματα των Ελληνοκυπριών προσφιλή στην διαδικασία επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων, αλλά και στην κατάφαση της πολιτικής και εδαφικής αυτονομίας του νησιού (Παναγιώτου 1996: 60, Μαυράτσας 1997: 719, Περιστιάνης 2008: 222). Ειδικότερα, αυτή η ριζική μετατόπιση αναγιγνώσκεται μεταξύ άλλων στην πλέον αισθητή απόσταση που παράγεται μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας (δεδομένου του ρόλου που επιτέλεσε το Ελληνικό κράτος στα γεγονότα του 1974), στην επιδίωξη του Κυπριακού κράτους να αναδιαρθρώσει από την μία το συμβολικό πεδίο του δημόσιου λόγου και από την άλλη την διδασκόμενη ιστοριογραφία, όπως και της επίσημης υιοθέτησης του αιτήματος της επανένωσης του νησιού ως προτεραιότητα ολόκληρου του κυρίαρχου πολιτικού φάσματος (Μαυράτσας 1997: 721, Περιστιάνης 2008: 221).

Οι παραπάνω ιστορικές περιηγήσεις της προ και μετα-πολεμικής κυπριακής περιόδου διαπερνώνται ουσιαστικά από μια ταυτολογική κατανόηση του εθνικισμού, όπου ο εθνικισμός συλλαμβάνεται στεγνά ως απλώς αυτό που κάνουν οι εθνικιστές [14]. Υπ’ αυτή την έννοια, ο εθνικισμός οριοθετείται ως εκείνη η ρητή και ξεκάθαρη έκφραση ενός συγκεκριμένου πολιτικού ρεύματος που έχει συσχετιστεί ιστορικά με εκφάνσεις της δεξιάς και της άκρας δεξιάς. Αναγόμενος σε απλή, υποκειμενική δραστηριότητα, ο εθνικισμός προσδιορίζεται ως η ιδιαίτερη πολιτική έκφραση που λαμβάνει την μορφή της μέσα απ’ τις γροθιές, τα μαχαίρια και τις λέξεις που ξεστομίζει το στόμα ενός κάποτε ελάσσων και κάποτε μείζων, επιμέρους κοινωνικού υποκειμένου. Με τον περιορισμό της νοηματοδότησης του εθνικισμού ως μια υποκειμενική πολιτική κατηγορία και δραστηριότητα, η ταυτολογική κατανόηση του αντικειμένου υπό εξέταση συνιστά ταυτοχρόνως και μια ταυτοτική σύλληψη του ιδίου. Μεταρσιωμένος λοιπόν, σε ένα μερικό κράμα κακών ιδεών, το αποτέλεσμα μερικών κακών μυαλών, ο εθνικισμός γίνεται αντιληπτός σαν μια παρεκτροπή από την υγιούς σταθερότητα της αστικής δημοκρατικής κανονικότητας, δηλαδή μια εξωτερική ατυχία που δεν αποτελεί εγγενές στοιχείο της καθ’ εαυτής της μορφής. Η εμφάνιση του επιβάλλεται με τον χαρακτήρα της εξαίρεσης που επιτάσσει την αναγκαιότητα της θεσμικής (και έξω-θεσμικής) παρέμβασης. Ο εθνικισμός, σαν μια θεραπεύσιμη παρέκβαση ορίζεται ως να ήταν ένα άλογο πάθος, το οποίο μέσα από προσεκτικές νομικο-πολιτικές ρυθμίσεις και κατάλληλη πολιτισμική διαπαιδαγώγηση κατευνάζεται και εκλείπει.

Μας γίνεται αντιληπτό επομένως  ότι αυτό το θεωρητικο-πολιτικό ρεύμα του  «κυπριωτισμού» φαίνεται να συγχέει το αντικείμενο της εξέτασης του, με την ένταση και την μορφή της εμφάνισής του. Διαγιγνώσκοντας τον εθνικισμό αποκλειστικά στις περιοδικές του εκλάμψεις, στερείται ακόμη και την ικανότητα να διακρίνει την ποιότητα αυτής της έντασης, εφόσον αδυνατεί να εγγράψει αυτές τις εκλάμψεις ως στιγμές που αρθρώνονται δυναμικά στο εσωτερικό ενός αντιφατικού και ανταγωνιστικού κοινωνικού όλου. Αυτή η δέσμη θέσεων επομένως, παρότι επιχειρεί να καταπιαστεί με την διαμορφωτική επίδραση του εθνικισμού στη σύγχρονη Κυπριακή ιστορία, σκοντάφτει και παγιδεύεται τρόπον τινά στην φαινομενολογική αμεσότητα του ιδίου, όπου το έθνος ως κατηγορία αντικειμενικής κοινωνικής διαμεσολάβησης, ο ορίζοντας της ιστορικής του διάρκειας και κατ’ επέκταση οι ιδιαίτεροι μετασχηματισμοί του αντιμετωπίζονται οριακά σαν ένα απροσπέλαστο πράγμα καθ’ εαυτό. Σύμφωνα με αυτή την θεωρητική και ιστορική θέση επομένως, ο προσδιορισμός του έθνους δύνανται να δηλώνει είτε παρών είτε απών από την δραστηριότητα ενός κράτους και του συνόλου των θεσμών του. Αποτυγχάνει να αναγνωρίσει, πως τα πεδία στα οποία οι ανθρώπινες σχέσεις ξεδιπλώνονται εντός των ιστορικά συγκεκριμένων ορίων των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών που λαμβάνουν την πολιτική μορφή οργάνωσης του έθνους-κράτους, είναι πάντοτε ήδη εθνικά προσδιορισμένα. Η υποτιθέμενη υποχώρηση του εθνικισμού που παρατηρείται κατά την μετά-πολεμική περίοδο συνιστά για εμάς απλώς την εκδήλωση της επαναρρύθμισης των σχέσεων πολιτικής ισχύος και της ισορροπίας δυνάμεων στο εσωτερικό της ελληνοκυπριακής κοινότητας, η οποία παρόλ’ αυτά παρέμεινε ουσιαστικά εθνικά προσανατολισμένη.

Εξετάζοντας το θεωρητικο-ιστορικό παράδειγμα του «κυπριωτισμού» μέσα απ’ τις σιωπές του, δηλαδή μέσα απ αυτά που δεν διατυπώνει, μας γίνεται αντιληπτό ότι θέτοντας μια τομή μεταξύ της προ και μετά 74 εποχής, αυτό το ερμηνευτικό πρίσμα διακρίνει μια ασυνέχεια στο κράτος την οποία εμείς εντοπίζουμε σε δύο αλληλένδετα επίπεδα. Αφενός, αποσυνδέει τον εθνικιστικό αντιαποικιακό αγώνα από το ουσιαστικό, τελεολογικό του κατόρθωμα, δηλαδή την συγκρότηση έθνους-κράτους. Και αφετέρου, σε συνάφεια με το παραπάνω σημείο, τον ισχυρισμό ότι υφίσταται μια ριζική διάκριση μεταξύ του Κυπριακού κράτους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘60 και του χαρακτήρα που λαμβάνει μετά το 1974. Ενώ οι μετασχηματισμοί του δημόσιου λόγου και της πολιτικής ιδεολογικής έκφρασης υπογραμμίζονται, η σχέση τους στο δομικά ανθεκτικό, εθνικά προσδιορισμένο (στη βάση της εθνικότητας) κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν μετατρέπεται ποτέ σε αντικείμενο διερεύνησης.

Υπ' αυτή την έννοια, η διατήρηση του εθνικά προσδιορισμένου, εθνοτικά ομογενοποιημένου κράτους και η αποκρυστάλλωση αυτής της διαδικασίας στην εσωτερική κοινωνική του διάρθρωση, μια συνθήκη που διαμορφώνεται μετά τα καθοριστικά γεγονότα του 1964 και εκτείνεται στην μετά-74 περίοδο περνάει απαρατήρητη. Οι ερμηνευτικές απόπειρες που εξετάζουν την περιόδου του «κυπριωτισμού», εστιάζοντας αποκλειστικά στη σφαίρα του δημόσιου λόγου και τις μετατοπίσεις του παραγνωρίζοντας την διαδικασία της μορφοποίησης του κράτους, αποτυγχάνουν να συνειδητοποιήσουν ότι τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στην περίοδο μετά το 74 είναι ήδη εμφανή στην Κυπριακή Δημοκρατία του 1964. Ως μια δηλαδή, αυτόνομη, διεθνώς αναγνωρισμένη ελληνόφωνη κυπριακή πολιτική οντότητα ανεξάρτητη από το ελληνικό κράτος όσον αφορά τα οικονομικά της συμφέροντα, την εξωτερική και εσωτερική της πολιτική (Ατταλίδης 1979: 73, Kızılyürek 2019: 744).

Η διαμόρφωση του φάσματος των κυπροκεντρικών πολιτικών λόγων που εκφράστηκαν κατά την διάρκεια της μετά-74 περιόδου, παρά να σηματοδοτούν κάποια τομή στον χαρακτήρα του κράτους, διατηρούν μια λειτουργία όμοια με των αντίστοιχων ελληνοκεντρικών πολιτικών λόγων που διατυπώθηκαν και αναπτύχθηκαν στην αμέσως προηγούμενη δεκαετία - λειτουργούν δηλαδή προς την νομιμοποίηση και ορθολογικοποίηση του νομικο-πολιτικού και κοινωνικο-οικονομικού καθεστώτος που σχηματίζεται στον απόηχο του 1964, εντός ενός παρ' όλα αυτά ριζικά διαφορετικού πλαισίου, στο οποίο η ύπαρξη του εθνοτικά ομογενοποιημένου κράτους που συγκροτείται το 1964 έχει αμφισβητηθεί διπλωματικά αλλά και στρατιωτικά. Δεν μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι οι «κυπριωτιστικές» αναγνώσεις τείνουν να επικεντρώνονται στις συμβολικές και τελετουργικές αλλαγές που προκύπτουν, όπως αυτές που παρατηρούνται στην πολιτική συνθηματολογία της εποχής, την ανάδειξη της Κυπριακής σημαίας ως δημόσιο σύμβολο ή την καθιέρωση του ετήσιου εορτασμού της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά στις καταλυτικές διαστάσεις του ίδιου του κράτους, όπως την σύνθεση και την λειτουργία της Εθνικής Φρουράς, την διαιώνιση των defacto συνταγματικών τροποποιήσεων της δεκαετίας του 1960 ή την εξωτερική πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι της τουρκοκυπριακής κοινότητας, διαστάσεις οι οποίες παρέμειναν και παραμένουν ακόμη ουσιαστικά αμετάβλητες. Ως εκ τούτου, η περίοδος του κυπριωτισμού, στο ιστορικό συγκείμενο που ακολουθεί τις ματαιωμένες απόπειρες αφανισμού των Τουρκοκυπρίων, της μερικής κατοχής της διεκδικούμενης επικράτειάς του, και της ανασυγκρότησης του εντός του νεοσύστατου στάτους κβο· δεν είναι παρά άλλη μια επανακατάφαση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας του εθνοτικά ομογενοποιημένου ελληνόκυπριακου κράτους, την ενίσχυση της διπλωματικής του επιρροής και της νομιμότητας της ύπαρξής του μετά το 1964.

ζ.

Η κοινωνία γίνεται άμεσα παρατηρήσιμη στις στιγμές εκείνες που πονάνε περισσότερο (Adorno 2000: 36). Η κατολίσθηση στον ηθικό πανικό, είναι σύμπτωμα της σκέψης προσκολλημένης στο επίπεδο της κοινωνικής επιφάνειας. Παρ' όλα αυτά, η προσταγή της ριζικής κριτικής του υπάρχοντος, μας υποβάλλει να προσπεράσουμε τον ηθικό πανικό που συνοδεύει κάθε έξαρση του εθνικισμού χωρίς όμως να τον αγνοήσουμε, και να διερευνήσουμε την συνθήκη της δυνατότητας που καθιστά την εκφορά του οδυνηρή πραγματικότητα. Ενώ η ουσία μιας κατηγορίας καθίσταται κατανοητή μόνο μέσα απ’ τις μορφές εμφάνισής της, ο κριτικός αναστοχασμός υποχρεώνει την σκέψη να προσχωρήσει πέραν των αμεσοτήτων αυτών χωρίς όμως να οδηγηθεί στο αδιέξοδο των κενών αφαιρέσεων. Το συγκεκριμένο, αποκτά τον χαρακτήρα του ακριβώς επειδή αποτελεί την «συγκέντρωση πολλών προσδιορισμών και άρα η ενότητα του πολλαπλού» (Μαρξ 1990: 66). Η κατηγορία του έθνους παραμένει ακατανόητη υπό το πρίσμα ενός δογματικού εμπειρισμού, στον οποίο κυριαρχεί μια ποσοτική δεδομενικότητα. Εν αντιθέσει στον θετικισμό που επαναπαύεται στο κοινωνικό δεδομένο καθ’ αυτό, η αμεσότητα της κοινωνικής καθημερινότητας διαπερνιέται από ουσιαστικότερες διαμεσολαβήσεις. Αυτές οι διαμεσολαβήσεις ανακαλύπτονται και στην κατηγορία του έθνους, στον βαθμό που το ίδιο το έθνος δεν προσλαμβάνεται ως μια απλή συλλογή πολιτισμικών κριτηρίων, αλλά ως μια αντικειμενική και ιστορικά παραγώμενη δυναμική σχέση μεταξύ κράτους και κοινωνίας, η οποία δομεί και οργανώνει πρακτικά τις ζωές των ανθρώπων. Το έθνος ως μορφή οργάνωσης και πολιτικής επικύρωσης της ανθρώπινης ζωής, είναι εκείνος ο «ιδιαίτερος αιθέρας που καθορίζει το ειδικό βάρος κάθε ύπαρξης που προβάλλει μέσα σ' αυτόν» (Μαρξ 1990: 71), που διαπερνάει και μεσολαβεί το σύνολο της κοινωνικής δραστηριότητας. Η κριτική του υπάρχοντος, ως η πρακτική κίνηση της αναζήτησης και παραγωγής των δυνατοτήτων της ανθρώπινης χειραφέτησης, παραμένει κενή δίχως την κριτική του έθνους. Η πρακτική κριτική στο έθνος δεν μπορεί παρά να είναι η καθημερινή εναντίωση στο κράτος μας και η στροφή εκεί που το έθνος αποτυγχάνει να καταστεί αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, δηλαδή δυνητικά παντού.

 

Υποσημειώσεις 

[1] Καμία κατανόηση αυτού του κόσμου και της πρακτικής εναντίωσης σ’αυτόν δεν είναι δυνατή ατομικά. Αυτό θα ήταν μια αντίφαση εν τοις όροις, και ο ισχυρισμός που λέει το αντίθετο σκιαγραφεί μια επίφαση που ψεύδεται στον εαυτό της. Κάθε απόπειρα κριτικής στο υπάρχον, είναι αναγκαστικά και όμορφα συλλογική. Συνεπώς, η θεωρητική επεξεργασία που ακολουθεί δεν είναι με κανένα τρόπο αυτοφυώς δικιά μας. Αποτελεί καλύτερα ένα μωσαϊκό αποτύπωμα των συντροφισσών και συντρόφων μας, των επιθυμιών και των ανησυχιών τους, που δεν μπορούν παρά να είναι και δικές μας· των ερωτημάτων που αρθρώνονται σε ενεστώτα χρόνο στη διαρκή κίνηση του κοινωνικού ανταγωνισμού. Κυρίως, χωρίς τον πρώην κύκλο του Σουρλώ, αυτό το κείμενο δε θα γραφόταν ποτέ.

[2] Εγγράφει συνεπώς εκ των προτέρων τις απαιτήσεις των ατόμων στο αίσθημα του «ανήκειν». Ότι απαντάμε ως άτομα στο όνομα της κοινότητας που φέρουμε την ταυτότητα, καταδεικνύει ταυτόχρονα τον βαθμό της φυσικοποιημένης της ύπαρξης.

[3] Υπ’ αυτή την έννοια, η κοινωνική μορφή του έθνους θα μπορούσε δυνητικά να εκληφθεί ως μια «δεύτερη φύση» (Λούκατς 2006: 71).

[4] Ενωτικό σύνθημα κατά την περίοδο του ελληνοκυπριακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ.

[5] Το νεοσυσταθέν κυπριακό κράτος ήταν (και είναι ακόμη) προφανώς μια καπιταλιστική κρατική μορφή, δηλαδή μια ιστορικά συγκεκριμένη νομικό-πολιτική μορφή οργάνωσης η οποία περιφρουρεί και συνάμα διασφαλίζει την αναπαραγωγή των θεμελιακών κατηγοριών του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και συσσώρευσης. Παρότι μια πιο ενδελεχής διερεύνηση της παραπάνω διαπίστωσης ξεπερνάει τις δυνατότητες της παρούσας εργασίας, διατηρεί για μας παρόλα αυτά καθοριστική σημασία.

[6] Δήλωση του Γλαύκου Κληρίδη (Παπαδάκης 2010: 63).

[7] Στον βαθμό που αναγνωρίζουμε ότι οι πολιτικές δυνάμεις μορφοποιούνται σε σχέση με το σύμπλεγμα της κρατικής δομής, λειτουργούμε εντός ενός θεσμικού προσδιορισμού του κράτους, επιχειρώντας να απόκλείσουμε κάθε εργαλειακή θεωρητική πρόσληψη του ιδίου που το αντιλαμβάνεται  ως έναν απλό και ουδέτερο μηχανισμό εξουσίας. Αυτή η συνθήκη όμως προφανώς δεν παραβλέπει το γεγονός ότι το κράτος και τα διάφορα θεσμικά του μέσα δύναται να αξιοποιηθούν - εφόσον αυτό συνιστά μάλλον την λογική που διαπερνά και ωθεί τους πολιτικούς δρώντες στη διαμάχη για την κρατική εξουσία (Jessop 1982: 236).

[8] Σχόλιο του Μακάριου αναφερόμενος στην κατάσταση των Τουρκοκυπρίων στους θύλακες (Kızılyürek 2019: 601).

[9] Σημειωτέον ότι αυτή η θέση υιοθετείται από το σύνολο του ελληνοκυπριακού πολιτικού φάσματος συμπεριλαμβανομένου και του ΑΚΕΛ όπου παρότι στις διακοινοτικές συγκρούσεις πρωταγωνίστησαν δεξιές πολιτικές δυνάμεις, το αριστερό κόμμα όχι μόνο δεν επέκρινε την ένοπλη βαρβαρότητα της ελληνοκυπριακής κοινότητας αλλά εξέφρασε την ανοικτή και πλήρη στήριξη του σ’ αυτήν (Kızılyürek 2019: 576, 630).

[10] Παρότι δεν κρύβουμε την βαθιά μας αντιπάθεια και αποστροφή στον εν λόγο στοχαστή, μας καθίσταται όμως εμφανές ότι η εσωτερική λογική που διέπει και συγκροτεί αυτή την δυσβάσταχτη και αυταρχική πολιτική διαδικασία συλλαμβάνεται αποτελεσματικότερα μέσα από τους ίδιους του θεωρητικούς της.

[11] «Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην οποία ζούμε, αποτελεί τον κανόνα. Οφείλουμε να καταλήξουμε, σε μια έννοια της ιστορίας η οποία να ανταποκρίνεται σε αυτό το γεγονός. Τότε θα έχουμε απέναντί μας ως καθήκον, τη δημιουργία μιας πραγματικής κατάστασης εξαίρεσης, κάτι που θα βελτιώσει τη θέση μας στον αγώνα ενάντια στον φασισμό» (Benjamin 2014a: 15).

[12] Από τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις.

[13] Ο Μαυράτσας ορίζει τον κυπριωτισμό ως «μια ιδεολογία αφοσιωμένη στην υποστήριξη της πολιτικής ανεξαρτησίας του νησιού» (1997: 710), η οποία αναφέρεται στην «ιδέα ότι η Κύπρος κατέχει ένα sui generis δικό της χαρακτήρα, και συνεπώς, πρέπει να προσλαμβάνεται ως μια οντότητα ανεξάρτητη από τις μητέρες πατρίδες των δύο μεγάλων κοινοτήτων του νησιού, δηλαδή της Ελλάδας και της Τουρκίας» (1997: 721). Ο Περιστιάνης κινητοποιεί τον όρο «Κυπροκεντρισμός» για να χαρακτηρίσει την «καινούργια έμφαση στη Κύπρο και την Ανεξαρτησία[...] υπό την έννοια ότι αντιπροσώπευε μια ‘στροφή’ προς την Κύπρο και το Κυπριακό κράτος» (2008: 224).

[14] Κρίνουμε ότι αυτή η προσέγγιση θεωρητικοποίησης του εθνικισμού δεν είναι μεμονωμένη στο ιδιαίτερο μας συγκείμενο, στη προκειμένη περίπτωση, την ιστορική έκφραση του εθνικισμού στην Κύπρο, αλλά συνιστά χαρακτηριστικό γνώρισμα των προσπαθειών της θεωρητικής κατανόησης του εθνικισμού εν γένει.

 

Βιβλιογραφία

Adorno, Theodor (2000). Introduction to Sociology. Cambridge: Polity Press.

Adorno, Theodor (2006). History and Freedom, Lectures 1964-1965. Cambridge: Polity Press.

Anderson, Benedict (2006). Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism. London: Verso.

Arslan, Hakan (2014). The political economy of state-building: The case of Turkish Cypriots (1960-1967). Thesis (PhD), Istanbul Bilgi University.

Balibar, Étienne (1990). The Nation Form: History and Ideology. Review (Fernand Braudel Center), 13 (3), pp. 329-361.

Gellner, Ernest (1983). Nations and Nationalism: New Perspectives on the Past. New York: Cornell University Press.

Hegel, Georg (1991). Elements of the Philosophy of Right. Cambridge: Cambridge University Press.

Hobsbawm, Eric (1992). Nations and Nationalism Since 1780: Programme, Myth, Reality. Cambridge: Cambridge University Press.

Jessop, Bob (1982). The Capitalist State, Marxist Theories and Methods. Oxford: Martin Robinson.

Kızılyürek, Niyazi (2019). Μια Ιστορία Βίας και Μνησικακίας: Η γένεση και η εξέλιξη της εθνοτικής διένεξης στην Κύπρο - Τόμοι 1-2. Λευκωσία: Εκδόσεις Ετεροτοπία.

Morgan, Tabitha (2010). Sweet and Bitter Island: A History of the British in Cyprus. New York: I. B. Tauris.

Salem, Norma (1992). The Constitution of 1960 and its Failure. In: Salem, Norma (ed.), Cyprus: A Regional Conflict and its Resolution, London: Sr. Martin's Press, pp. 117-125.

Sohn-Rethel, Alfred (1978). Warenform und Denkform. Mit zwei Anhängen. Frankfurt: Suhrkamp

Αλέκου, Αλέξιος (2012). 1948: Ο Ελληνικός Εμφύλιος και η Κύπρος. Λευκωσία: Power Publishing.

Αλέκου, Αλέξιος (2016). Communism and Nationalism in Postwar Cyprus, 1945-1955: Politics and Ideologies Under British Rule. London: Palgrave Macmillan.

Αντόρνο, Τέοντορ (2006). Αρνητική Διαλεκτική. Αθήνα: Αλεξάνδρεια.

Ατταλίδης, Μιχαήλ (1979). Cyprus: Nationalism and International Politics. New York: St. Martin's Press.

Βαρνάβα, Αντρίκκος (2012). British Imperialism in Cyprus, 1878-1915: The Inconsequential Possession. Manchester: Manchester University Press.
Δρουσιώτης, Μακάριος (2005). Η Πρώτη Διχοτόμηση: Κύπρος 1963-1964. Αθήνα: Αλφάδι.

Κ.Ε. ΑΚΕΛ (2014). 5ο Συνέδριο ΑΚΕΛ, 13-15 Σεπτεμβρίου 1947, Λευκωσία. Στο: Ινστιτούτο Ερευνών Προμηθέας (επιμέλεια), Πολιτικές Απόφάσεις και Ψηφίσματα Συνεδρίων του Κουμμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ) και του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ), Λευκωσία: Ινστιτούτο Ερευνών Προμηθέας, σ. 89-130.

Κατσουρίδης, Γιάννος (2014). The National Question in Cyprus and the Cypriot Communist Left in the Era of British Colonialism (1922-59). Journal of Balkan and Near Eastern Studies, 16 (4), pp. 474-501.

Κωσταντίνου, Κώστας (2007). Aporias of Identity: Bicommunalism, Hybridity and the ‘Cyprus Problem’. Cooperation and Conflict: Journal of the Nordic International Studies Association, 42 (3), pp. 247-270.

Λέκκας, Παντελής (1992). Η Εθνικιστική Ιδεολογία: Πέντε Υποθέσεις Εργασίας στην Ιστορική Κοινωνιολογία. Εκδόσεις Παπαζήσης.

Μαρξ, Κ. (1990). Βασικές Γραμμές Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας 1857-1858 [Grundrisse], Τόμος Α΄. μετάφραση Διβάρης, Δ. Εκδόσεις Στοχαστής.

Μαρξ, Κ. (2016). Το Κεφάλαιο, τομ. Πρώτος. Μετάφραση Γκιούρας, Θ. Αθήνα: ΚΨΜ.

Μαυράτσας, Καίσαρ (1997). The ideological contest between Greek Cypriot nationalism and Cypriotism 1974-1995: Politics, social memory and identity. Ethnic and Racial Studies, 20 (4), pp. 717-737.

Μαυράτσας, Καίσαρ (1998). Όψεις του ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρο: Ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και η κοινωνική κατασκευή της ελληνοκυπριακής ταυτότητας 1974-1996. Αθήνα: Κατάρτι.

Μόσχος, Δημητρης (2019). «Ο κόσμος που έρχεται. Για τον μεσσιανισμό του Βάλτερ Μπένγιαμιν». Πανοπτικόν, 24. Εκδόσεις Πανοπτικόν.

Μπένγιαμιν, Βάλτερ (2014a). Για μια κριτική της βίας. Αθήνα: Ελευθεριακή Κουλτούρα.

Μπένγιαμιν, Βάλτερ (2014b). Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας. Αθήνα: Λέσχη Κατασκόπων 21ου Αιώνα.

Παναγιώτου, Ανδρέας (1996). Ιστορικές και κοινωνιολογικές μορφές του κυπριωτισμού (Το Κυπριακό Υπόλοιπο). Αδημοσίευτη Κοινωνιολογική Εργασία. Διαθέσιμη στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://archive.org/details/AndreasPanayiotouIstorikesKaiKinoniologikesMorfesTouKipriotismou [29/11/19].

Παπαδάκης, Γιάννης (2010). Reflections on the 1st October Commemoration of the Independence of Cyprus, The Cyprus Review, 22 (2), pp. 61-66.

Περιστιάνης, Νίκος (2008). Between Nation and State: Nation, Nationalism, State and National Identity in Cyprus. Thesis (PhD), London: Middlesex University.

Σμiτ, Καρλ (2006). Πολιτική Θεολογία. Αθήνα: Κουκίδα.

Φρόιντ, Ζίγκμουντ (2011). Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας. Εκδόσεις Νίκας.

Χρυσοστόμου, Άγγελος (2013). Από τον Κυπριακό Στρατό μέχρι και τη δημιουργία της Εθνικής Φρουράς (1959-1964): Η διοικητική δομή, στελέχωση, συγκρότηση και οργάνωση του Κυπριακού Στρατού και η δημιουργία ένοπλων ομάδων-οργανώσεων στις δύο κοινότητες - Τόμος Α. Διδακτορική Διατριβή, Λευκωσία: Πανεπιστήμιο Κύπρου.


  • September 28th 2021 at 14:57

'To Better Days: A Response to Protests in Cyprus' from This Unreal Country

By roki40

'To better days: A response to protests in Cyprus' is a collection of poetry and art presented online on thisunrealcountry.com, on March 21, 2021. It was a response to the mass protests that took place in Nicosia, Cyprus, in February of 2021, the first of which was met with extreme police violence.

The collection has been archived on the Wayback Machine and on archive.is.

The original upload can be found by clicking here.

 

 Description of the Collection From This Unreal Country

“The most tragic form of loss isn’t the loss of security; it’s the loss of the capacity to imagine that things could be different.”
― Ernst Bloch

Art is a form of protest. Art can change the way we think and the way we interact with the physical environment. The importance and the power of artistic expression in the midst of political turmoil and the ubiquitous violation of human rights is therefore unquestionable. While protests continue to be banned through decrees claiming to curb the spread of coronavirus, effectively outlawing resistance while allowing the unrestricted working of capital by permitting people to flood malls and department stores, art has a vital role to play in amplifying and providing a direction for the voices demanding social, political and environmental justice on the streets.

In light of the demonstrations organised on February 13 and February 20 in Nicosia against pervasive political corruption in Cyprus, the mishandling of the pandemic that saw the stripping of fundamental human freedoms well beyond what can be justified in the name of safeguarding public health, the ongoing closure of checkpoints, the government’s inhumane migration policies and the general unsustainability of the government’s priorities on multiple fronts including healthcare, education, and welfare, we invited people to submit material inspired by the above.

The significance of the two protests lies in the way they exposed the broader forces at play in the present-day social and political landscape of Cyprus: the unprecedented police brutality against non-partisan and anti-fascist voices of dissent that marked the first protest on February 13 exposed through the visceral stigma of raw violence the unrelenting authoritarian streak of the current administration, while the massive and polyphonic response to the second protest on February 20 declared that we come in numbers and we’ve had enough. The preponderance of young people at the protests is mirrored in the artistic responses to it – we’ve inherited a world in ruins, out of which hope will always emerge.



  • September 23rd 2021 at 12:30

Η Εργατική Τάξη Και Το Συνδικαλιστικό Κίνημα Στην Κύπρο - Έρευνα Γρηγόρη Ιωάννου

By roki40

Έρευνα του κοινωνιολόγου Γρηγόρη Ιωάννου (σε δύο μέρη) για το συνδικαλιστικό κίνημα στην Κύπρο.

Μπορεί να βρεθεί πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά, ακολουθήστε το link: https://archive.org/compress/u-1960-2010/formats=TEXT%20PDF&file=/u-1960-2010.zip

 


  • September 15th 2021 at 10:57

Αγροτικές Κολλεκτίβες Στην Κύπρο (2006) - Μελέτη Γρηγόρη Ιωάννου

By roki40

Μελέτη του κοινωνιολόγου Γρηγόρη Ιωάννου για τις Κυπριακές αγροτικές κολλεκτίβες.

Μπορεί να βρεθεί πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά, ακολουθήστε το link: https://archive.org/download/20210915_20210915_0811/Αγροτικές κολλεκτίβες στην Κύπρο - Γρηγόρης Ιωάννου.pdf

 



  • September 15th 2021 at 10:53

Reading the Riot Act: Το Αντιλαϊκό Ποινικό Αδίκημα της Οχλαγωγίας και ο Αναχρονιστικός Ποινικός Κώδικας της Κύπρου

By roki40

1. Εισαγωγή

Στις 13 Φεβρουαρίου 2021, στην πρώτη διαδήλωση του Ως Δαμέ, η αστυνομία επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένων βίαιη καταστολή της διαδήλωσης, παρά τον ειρηνικό της χαρακτήρα. Υπό το βάρος της δημόσιας κατακραυγής που ακολούθησε, ξεκίνησε η αυτεπάγγελτη έρευνα από την Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας (ΑΑΔΙΠΑ) για ποινικές ή/και πειθαρχικές ευθύνες της αστυνομίας. Ενόσω εκκρεμεί το πόρισμα της ΑΑΔΙΠΑ, το οποίο (και αυτό) θα τεθεί υπό την απόλυτη διακριτική ευχέρεια του Γενικού Εισαγγελέα, ακόμα κανένας δεν έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την, εν δυνάμει, δολοφονική βία της αστυνομίας και τον τραυματισμό διαδηλωτών/τριών, εκ των οποίων η Αναστασία αντιμετωπίζει μόνιμη βλάβη στην όραση της.

Όμως, αν και παράνομη, η όλη συμπεριφορά της αστυνομίας στις 13 Φεβρουαρίου δεν ήταν εν κενώ δικαίου. Η αστυνομία επικαλέστηκε τα άρθρα 70 με 76 του περί Ποινικού Κώδικα Νόμου (ΚΕΦ.154) (Ποινικού Κώδικα ή ΠΚ) που δημιουργούν το ποινικό αδίκημα της «οχλαγωγίας» (στο αγγλικό κείμενο “riot”). Όπως θα αναπτυχθεί και πιο κάτω, το αδίκημα της «οχλαγωγίας» είναι μια απαράδεκτη αντιλαϊκή δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους διαδηλωτές, που δεν είναι απλά ένα αποικιοκρατικό κατάλοιπο του, ούτως ή άλλως, απαρχαιωμένου Ποινικού Κώδικα, αλλά έλκει την προέλευση του από ένα -ακόμα και για τα δεδομένα του κυπριακού ΠΚ- παλιό αγγλικό νόμο (Riot Act) που τέθηκε σε ισχύ το 1715(!) και από το ακόμα παλαιότερο αδίκημα του κοινοδικαίου (common law offence) της οχλαγωγίας [2].

2. Ιστορικά

Καταρχάς, για τη σχέση των αδικημάτων του κοινοδικαίου της παράνομης συνάθροισης και της οχλαγωγίας, που προϋπάρχουν του Riot Act [3], αναπτύχθηκε συζήτηση ήδη από τον 18ο αιώνα μεταξύ των Hawkins και Blackstone καθώς ο πρώτος αντιλαμβανόταν το αδίκημα της παράνομης συνάθροισης με μια ευρύτερη έννοια [4]. Πάντως, σε σχέση με το αδίκημα της οχλαγωγίας, ο Blackstone είχε θέσει στην αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος (actus reus) τη χρήση βίας και παράλληλα αφαίρεσε από την υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) την προϋπόθεση του κοινού σκοπού των συναθροισμένων [5]. Όμως, φαίνεται πως, τουλάχιστον κατά τον 20ο αιώνα, η νομολογία δεν θεωρούσε απαραίτητο στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του αδικήματος τη χρήση βίας, εφόσον από την όλη συμπεριφορά δημιουργείτο φόβος σε τρίτους (terrorem populi) [6].

Παράλληλα, τo Riot Act του 1714 εισήχθη εν μέσω μιας περιόδου αναταραχών στη Μεγάλη Βρετανία και σκοπός του ήταν να δημιουργήσει μια νέα διαδικασία κατά την οποία εκπρόσωπος του βασιλιά μέσω προκήρυξης θα καλούσε το συγκεντρωμένο πλήθος να διαλυθεί εντός συγκεκριμένης χρονικής διορίας και σε περίπτωση που το πλήθος δεν διαλύετο, η αστυνομία θα το διέλυε με κάθε τρόπο, ενώ οι συγκεντρωμένοι θα διέπρατταν πλέον και το βαρύτερο αδίκημα της «οχλαγωγίας μετά την προκήρυξη». Ο εν λόγω νόμος ήταν σε ισχύ για 252 χρόνια μέχρι και την κατάργησή του το 1967 με το Criminal Law Act 1967 (c.58) [7]. Παρομοίως, σε σχέση με το αδίκημα της οχλαγωγίας που προέρχετο από το κοινοδίκαιο, το 1986 ψηφίστηκε στην Αγγλία η κατάργηση και η αντικατάστασή του με ένα νέο αδίκημα [8]. Στη διάταξη του «νέου» νόμου του 1986 η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος της οχλαγωγίας έχει γίνει πιο συγκεκριμένη και προϋποθέτει τη χρήση βίας [9].

Ενώ λοιπόν στο Ηνωμένο Βασίλειο η σχετική διάταξη έχει τροποποιηθεί εδώ και 35 χρόνια και η διαδικασία της προκήρυξης έχει καταργηθεί εδώ και 54 χρόνια, στην κυπριακή έννομη τάξη διατηρείται ζωντανή, όχι μόνον τυπικά, αλλά όπως μαρτυρεί η βίαιη καταστολή της 13ης Φεβρουαρίου, το 307 ετών πνέυμα του “Riot Act” παραμένει ζωντανό και ουσιαστικά.

Δυστυχώς, το υπό συζήτηση αδίκημα δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα αναχρονιστικής διάταξης αποικιοκρατικής προέλευσης που εντοπίζεται στον κυπριακό Ποινικό Κώδικα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το πρόσφατα τροποποιηθέν άρθρο για το βιασμό, που, μεταξύ άλλων, διέκρινε στη βάση του φύλου. Βέβαια, οι αντιφάσεις και τα κενά που άφησε πίσω της η πρόσφατη τροποποίηση του εν λόγω άρθρου [10] πιθανόν να υποδεικνύουν και την ανάγκη συνολικής επεξεργασίας και υιοθέτησης ενός νέου, σύγχρονου ποινικού κώδικα, αντί των αποσπασματικών τροποποιήσεων. Μια σημαντική συζήτηση η οποία προφανώς εκφεύγει των ορίων του παρόντος κειμένου [11]. 

3. Η Οχλαγωγία στον Ποινικό Κώδικα

Ο επηρεασμένος από το κοινοδίκαιο διευρυμένος ορισμός του αδικήματος της οχλαγωγίας και η διαδικασία της προκήρυξης, κατάλοιπο του Riot Act, εντοπίζονται στον ποινικό κώδικα πολλών πρώην αποικιών του Ηνωμένου Βασιλείου, με τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα των Σεϋχελλών να παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη ομοιότητα [12]. Στον κυπριακό Ποινικό Κώδικα σχετικά είναι τα άρθρα 70-76.

Το άρθρο 70 ορίζει τα αδικήματα της παράνομης συνάθροισης και της οχλαγωγίας:

70. Παράνομη είναι η συνάθροιση πέντε ή περισσότερων προσώπων συναθροισμένων με πρόθεση να διαπράξουν κάποιο ποινικό αδίκημα, ή τα οποία συναθροίστηκαν με πρόθεση να εκτελέσουν κάποιο κοινό σκοπό, συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο που διεγείρει στα πρόσωπα που βρίσκονται στην περιοχή εύλογο φόβο ότι συναθροίστηκαν με αυτό τον τρόπο με σκοπό να διασαλεύσουν την ειρήνη ή ότι με τέτοια συνάθροιση άσκοπα και χωρίς επαρκή λόγο προκαλούν άλλα πρόσωπα σε διασάλευση της ειρήνης.

Η συνάθροιση είναι παράνομη και αν ακόμη άρχισε αυτή ως νόμιμη, αν οι συμμετέχοντες σε αυτή που συναθροίστηκαν συμπεριφέρονται για κοινό σκοπό σύμφωνα με τον τρόπο που αναφέρεται πιο πάνω.

Όταν η παράνομη συνάθροιση άρχισε να επιτελεί το σκοπό είτε δημόσιας είτε ιδιωτικής φύσης, για τον οποίο συναθροίστηκε, για διασάλευση της ειρήνης και προς τρόμο του κοινού, η συνάθροιση χαρακτηρίζεται ως οχλαγωγία, αυτοί που συναθροίστηκαν θεωρούνται ότι συναθροίστηκαν οχλαγωγικά.

Η χρησιμοποίηση αόριστων νομικών εννοιών όπως η προϋπόθεση να προκαλείται σε τρίτους «εύλογος φόβος» ότι οι συναθροισμένοι έχουν ως κοινό σκοπό τη «διασάλευση της ειρήνης» θέτει τα εν λόγω αδικήματα υπό τον έλεγχο μιας καθαρά πολιτικής αξιολογικής κρίσης. Αν και η χρήση αυτών των αόριστων νομικών εννοιών εμφανίζεται και σε άλλα άρθρα του Ποινικού Κώδικα [13], η χρήση τους στο άρθρο 70 είναι ιδιαίτερα προβληματική, ενόψει της φύσης του εν λόγω άρθρου. Ως ένας από τους κατεξοχήν τρόπους πολιτικής έκφρασης των πολιτών, η διαδήλωση δεν μπορεί να είναι υποκείμενη αυθαίρετων περιορισμών πολιτικού χαρακτήρα. Άλλωστε σε μια ταξική κοινωνία με συγκρουόμενα συμφέροντα, έννοιες όπως η «διασάλευση της ειρήνης» μπορούν να πάρουν εκ διαμέτρου αντίθετο περιεχόμενο (διασάλευση της ειρήνης μπορεί να θεωρηθεί η διεξαγωγή μιας παράτυπης ειρηνικής πορείας αλλά και η διάλυσή της) και εύκολα μπορούν να εργαλειοποιηθούν από το κράτος. Το ίδιο δε ισχύει και για τον προσδιορισμό του «εύλογου φόβου» που αναγκαστικά παίρνει περιεχόμενο μόνο μέσα από την ιεράρχηση των πολιτικών προτεραιοτήτων της κυβέρνησης ή/και του δικαστή [14].

Παράλληλα, ενώ για τα αδικήματα της παράνομης συνάθροισης και οχλαγωγίας το άρθρο 70 προϋποθέτει τη συνάθροιση τουλάχιστον 5 ατόμων, για να μπορεί να γίνει η κατά το άρθρο 73 προκήρυξη, είναι απαραίτητη η παρουσία 12 συναθροισμένων, όσοι προβλέπονται και στο Riot Act του 1714. Σε περίπτωση που οι συναθροισμένοι δεν διαλυθούν μετά την προκήρυξη, το άρθρο 75 εξουσιοδοτεί την αστυνομία αλλά και «οποιοσδήποτε άλλο[ς] προστρέχει σε βοήθεια» της να:

διαπράξει ότι είναι αναγκαίο για διάλυση των συναθροισμένων με αυτόν τον τρόπο ή για σύλληψη όλων ή μερικών από αυτούς, αν όμως ήθελε προβληθεί αντίσταση δύναται να χρησιμοποιήσει τέτοια βία ως είναι εύλογα αναγκαία για πάταξη της αντίστασης, χωρίς να έχει καμιά ποινική ή αστική ευθύνη για τυχόν πρόκληση θανάτου ή σωματικής βλάβης από τη χρήση τέτοιας βίας.

Για το άρθρο 75 ΠΚ χωρούν, τουλάχιστον, δύο σχόλια. Πρώτον, ότι η εξουσιοδότηση πολιτών προς ανάληψη αστυνομικών καθηκόντων για να συνδράμουν στο κατασταλτικό έργο της αστυνομίας, ενόψει και της ιδιαίτερης φύσης του αδικήματος της οχλαγωγίας, είναι επικίνδυνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των κινδύνων που απορρέουν όταν ομάδες πολιτών αναλαμβάνουν τον ρόλο της αστυνομίας είναι τα φασιστικά πογκρόμ της χρυσής αυγής στην Ελλάδα ή των γκρίζων λύκων στην Τουρκία. Πόσω μάλλον όταν ομάδες πολιτών μπορούν να ενδυθούν τον μανδύα της νομιμότητας για να καταστείλουν την όποια διαδήλωση θεωρήσει η εκάστοτε κυβέρνηση ως «οχλαγωγία» [15]. Δεύτερον, με τη ρητή αναφορά σε ποινική και αστική ασυλία των αστυνομικών ή και πολιτών που κατέστειλαν την οχλαγωγία, ακόμα και σε περίπτωση που προκαλέσουν θάνατο, δίνεται τρομακτική ευχέρεια στην εκάστοτε εξουσία αλλά και τους ακόλουθούς της να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δυνατότητα κατά βούληση προς εξόντωση πολιτικών αντιπάλων [16]. Η ανυπαρξία λογοδοσίας και ελέγχου σε ένα τέτοιο πλαίσιο θέτει σε κίνδυνο τις δημοκρατικές αρχές που το ίδιο το αστικό κράτος ευαγγελίζεται.

Σε σχέση με το τελευταίο, φαίνεται ότι το επίπεδο προστασίας του δικαιώματος της ζωής που προκύπτει από τη χρήση «τέτοιας βίας ως είναι εύλογα αναγκαία» είναι χαμηλότερο από το επίπεδο προστασίας του «απολύτως αναγκαία» που επιτάσσει το σχετικό άρθρο 2(2)(γ) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Σχετικά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) διακρίνει μεταξύ μιας πράξης που γίνεται λόγω της «ανάγκης» εφαρμογής του νόμου με μια πράξη που θα ήταν «απολύτως αναγκαία», καθώς το μέτρο προστασίας που επιβάλλει η ΕΣΔΑ προϋποθέτει την απουσία οποιουδήποτε εναλλακτικού τρόπου δράσης [17]. Mutatis mutandis, τα ίδια μπορούν να λεχθούν και για το κριτήριο του μέσου λογικού ανθρώπου ή/και μέσου λογικού αστυνομικού που εγκαθιδρύει το άρθρο 75 του ΠΚ με τη φράση «τέτοιας βίας ως είναι εύλογα αναγκαία», μαζί και με το ότι η υποκειμενικότητα που εμφιλοχωρεί στη κρίση του «εύλογου» δεν αρμόζει στην προληπτική προστασία που πρέπει να απολαμβάνει το ύψιστης σημασίας δικαίωμα στη ζωή. Έτσι, παρόλο που το ΕΔΔΑ έχει δεκτεί πως ερμηνευτικά μπορεί να συγκεραστεί το κενό προστασίας μεταξύ της νομολογίας του και της εθνικής νομοθεσίας [18], έχει τονίσει επίσης πως είναι πρωταρχικής σημασίας να αποτυπώνεται και στη νομοθεσία των κρατών το υψηλότερο επίπεδο προστασίας που παρέχει η ΕΣΔΑ [19]. Βέβαια, τα πιο πάνω δεν έχουν σκοπό να φετιχοποιήσουν την ΕΣΔΑ αλλά να καταδείξουν πως εκτός από πολιτικά τα άρθρα περί οχλαγωγίας πάσχουν και νομικά [20].

4. Kαταληκτικά

Είναι προδήλως προβληματικό πως εν έτει 2021 το κράτος όχι μόνο διατηρεί σε ισχύ αποικιακής προέλευσης ποινικές διατάξεις αλλά και τις εργαλειοποιεί για να καταστείλει μια ειρηνική διαδήλωση [21]. Η νομοθετική αδράνεια που διατηρεί τους αποικιακούς νόμους δεν μπορεί να θεωρείται απλώς προϊόν ανικανότητας ή τύχης. Τόσο οι ενέργειες όσο και οι παραλείψεις των πολιτικών υποκειμένων έχουν πολιτικό χαρακτήρα. Άλλωστε, ο νόμος είναι ιστορικά συγκεκριμένος, εκφράζει την εξέλιξη των υλικών συνθηκών και των κοινωνικών σχέσεων, και αποτελεί πεδίο σύγκρουσης αντιμαχόμενων συμφερόντων [22]. Τέτοια φαινόμενα καταδεικνύουν και το ιστορικό πέρασμα σε μια νέα, αλλά με πανομοιότυπα νομικά εργαλεία, σχέση καταστολής πολίτη-αστικού κράτους. Σε αυτή τη διελκυστίνδα συμφερόντων οι λαϊκές μάζες έχουν περιορισμένα μέσα αντίδρασης και επομένως, είναι θεμελιώδους σημασίας η διαφύλαξη του δικαιώματος στην έκφραση και στην διαδήλωση, με την τροποποίηση/κατάργηση αντιλαϊκών ποινικών διατάξεων, όπως οι διατάξεις περί οχλαγωγίας.

 *****

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο dikaiosyni.com, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2021. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη Συλλογικότητα Νομικών Αντινομία, πατήστε εδώ.

 

Υποσημειώσεις

[1] Η φράση “to read the Riot Act” πέρασε στην αγγλική καθομιλουμένη και χρησιμοποιείται γενικά ως μια αυστηρή προειδοποίηση εν είδει επίπληξης.

[2] Riot Act 1714 (1 Geo.1 St.2 c.5).

[3] Commonwealth v. Frishman, 235 Mass. 449, 126 N.E. 838 (1920).

[4] William Hawkins, 1 A Treatise Of The Pleas Of The Crown 516 (8th ed. London, n. pub. 1824) και William Blackstone, 4 Commentaries On The Laws Of England 146 (1769).

[5] ο.π.. Στο Halsbury’s Laws of England (4th ed, 1976) Vol 11, paras 856-862 αναφέρεται και το αδίκημα του “rout” ως ενδιάμεσο μεταξύ τηςπαράνομης συνάθροισης και της οχλαγωγίας, βλέπε επίσης Follis v. State, 37 Tex. Crim. 535, 537, 40 S.W. 277 (1987).

[6] Σχετική κυπριακή νομολογία η Katsaronas and others v. The Police (1973) 2 C.L.R. 1 και η εκεί αναφερόμενη νομολογία J. W. Dwyer Ltd. v. Metropolitan Police District Receiver [1967] 2 Q.B. 970, 978 “that even if there is no direct evidence that persons witnessing an assembly were alarmed by the display of force or violence, there may be found, in a proper case, that the conduct of those assembled was such as to alarm persons of reasonable courage”. Ενδεικτικά, βλέπε επίσης Commonwealth v. Brletic, 173 A. 686, 688-89 (Pa. Super. Ct. 1934), Commonwealth v. Paul, 21 A. 421, 423 (Pa. Super. Ct. 1941), και Cohen v. State 173 Md. 216 (Md. 1937) • 195 A. 532 para 217.

[7] Με τον ίδιο νόμο καταργήθηκαν και οι παλαιότεροι νόμοι για την οχλαγωγία, The Riot Act 1411 (13 Hen 4 c. 7) και The Riot Act 1414 (2 Hen 5 Stat. 1 c. 8).

[8] Public Order Act 1986.

[9] ό.π, “Article 1(1) Where 12 or more persons who are present together use or threaten unlawful violence for a common purpose and the conduct of them (taken together) is such as would cause a person of reasonable firmness present at the scene to fear for his personal safety, each of the persons using unlawful violence for the common purpose is guilty of riot”.

[10] Αν και προς τη σωστή κατεύθυνση, η τροποποίηση άφησε την ποινή για απόπειρα βιασμού στα 10 χρόνια (Άρθρο 146 ΠΚ), ενώ εισήγαγε νέο αδίκημα, της απόπειρας σεξουαλικής παρενόχλησης με διείσδυση, που τιμωρείται με δια βίου φυλάκιση (146Β).

[11] Ενδεικτικά, ο εν ισχύ ποινικός κώδικας στο άρθρο 97 ορίζει τη χορεύτρια ως «γυναίκα πόρνη ή γυναίκα που χορεύει ή που τραγουδά με αμοιβή σε Μουσουλμανική γιορτή» και στο άρθρο 188 που τιτλοφορείται «Πρόσωπα οκνηρά και που ζουν ακατάστατη ζωή» ποινικοποιεί, μεταξύ άλλων, τα πρόσωπα που «ζητιανεύουν» και τις «κοινές πόρνες» που συμπεριφέρονται με «αταξία» σε δημόσιο χώρο.

[12] Pun intended, άρθρα 73-83 του Ποινικού Κώδικα των Σεϋχελλών. Επίσης, μεταξύ άλλων, βλ. τα άρθρα 64-68 του Ποινικού Κώδικα του Καναδά, τα άρθρα 231,246 και 247 του Ποινικού Κώδικα του Μπελίζ, τα άρθρα 87 και 88 του περί Εγκλημάτων Νόμου της Νέας Ζηλανδίας και το Riot Act της Τζαμάικα. Πάντως, παρόμοια διαδικασία συναντάται και στα άρθρα 18-24 του Public Safety Code (Testo Unico) of 18 June 1931 (No. 773) που εισήχθη στην Ιταλία κατά την φασιστική περίοδο.

[13] Για «εύλογο φόβο» άρθρο 16 ΠΚ, για «διασάλευση της ειρήνης» άρθρα 88, 91, 95, και 186Α ΠΚ.

[14] Duncan Kennedy, ‘Pierre Schlag’s The Enchantment of Reason,’ University of Miami Law Review (2003) Vol. 53 Issue 3 513, 534-535.

[15] Αυτή η ανησυχία δεν είναι τόσο αποσυνδεδεμένη από την πραγματικότητα όσο θα θέλαμε, μόλις πέρσι ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Έφεδρων Καταδρομών με ανακοίνωση του εξέφρασε τη πρόθεση να βοηθήσει στη καταστολή φαινομένων «αταξίας» και «αναρχίας».

[16] Ήδη πρόσφατα έχουν υπάρξει τέτοιου είδους προσπάθειες εργαλειοποίησης του εν λόγω άρθρου του Ποινικού Κώδικα, βλέπε δήλωση Νίκου Λοϊζίδη (Πρόεδρος Κλάδου Αστυνομικού Σώματος Παγκύπριας Συντεχνίας ΙΣΟΤΗΤΑ): «[τ]ώρα που τελείωσε η έρευνα και μπορούμε να πούμε κάποια πράγματα, έγινε μια έρευνα με ανακριτικές καταθέσεις ενώ υπήρχαν προκηρύξεις. Ο νόμος είναι καθαρός λέει ότι δεν υπάρχει καμία ποινική ή αστική ευθύνη για τυχόν σωματική βλάβη από χρήση βίας μετά από προκήρυξη. Κι όμως εμείς υπομέναμε αυτό το εξάμηνο μέχρι να τελειώσουν το πόρισμα.Εμείς περιμέναμε υπομονετικά και δεν είπαμε ότι αφού υπήρχε προκήρυξη δεν έπρεπε καν να ληφθούν ανακριτικές καταθέσεις».

[17] Giuliani and Gaggio v. Italy [GC], παρά 214.

[18] ό.π.

[19] Tagayeva and Others v. Russia, παρά 595.

[20] Ο διαχωρισμός του πολιτικού με το νομικό είναι επίπλαστος και γίνεται εδώ μόνο για σκοπούς εσωτερικής κριτικής (immanent critique), δηλαδή κριτικής της εσωτερικής (θετικιστικής) λογικής του δικαίου.

[21] Το δικαίωμα στην ειρηνική διαδηλώση δεν κάμπτεται επειδή η κυβέρνηση θεωρεί την διαδήλωση «παράνομη», βλέπε σχετικά Primov and Others v. Russia, 2014, παρά 119.

[22] Καρλ Μαρξ, Tο Κεφάλαιο: Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας, Τόμος Πρώτος (Σύγχρονη Εποχή, 2002) σελ. 296 και μια ενδεικτική σχετική συζήτηση Rob Hunter, Critical Legal Studies and Marx’s Critique: A Reappraisal, Yale Journal of Law & the Humanities, Vol. 31, Iss. 2, 399-409.

  • September 10th 2021 at 11:23

1619 Ενοχές: Τα Λάθη, Τα Ψέματα Και Οι Σκοπιμότητες (2000) - Βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη

By roki40
Βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη από το 2000, το οποίο καταπιάνεται με την εκμετάλλευση του ζητήματος των αγνοουμένων από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Μπορεί να βρεθεί σε ηλεκτρονική μορφή πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά, ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://archive.org/download/1619-u-u/1619 ενοχές - Τα λάθη%2C τα ψέματα και οι σκοπιμότητες Μακάριος Δρουσιώτης.pdf

Άρθρο του συγγραφέα σχετικά με το βιβλίο μπορεί να βρεθεί αρχειοθετημένο πατώντας εδώ.



  • September 6th 2021 at 08:56

Αναμένοντας την Ανοσία της Αγέλης: Παρερμηνείες και Ψευδαισθήσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία

By roki40

Το ζήτημα του μαζικού εμβολιασμού έχει πλέον κυριαρχήσει σε κάθε συζήτηση σχετικά με την πανδημία στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το επίπεδο και η ένταση της αντιμαχίας που εξελίσσεται από την αρχή του καλοκαιριού φαίνεται να καθιστά πλέον τον δημόσιο διάλογο σχεδόν αδύνατο. Κάθε αντίθετη άποψη επαναοριοθετείται μέσα από το πρίσμα της διαμάχης, κατανοείται ως ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ ή κατά του εμβολιασμού, επικροτείται ή χλευάζεται αναλόγως ‘παρατάξεως’ και μετέπειτα ξεπερνιέται, με την μία ‘παράταξη’ να θεωρεί πως η εξέλιξη της πανδημίας και τα συσσωρευμένα δεδομένα σχετικά με αυτήν αντιστοιχούν στο γενικότερο, κυρίαρχο αφήγημα που επικρατεί στην Κύπρο, και την αντίθετη ‘παράταξη’ να παραμένει πεπεισμένη για τις διάφορες υποτιθέμενες συνωμοσίες τόσο γύρω από τα εμβόλια, όσο και γύρω από την πανδημία γενικότερα.

Παρόλο τον ζήλο της συνεχιζόμενης αντιμαχίας, και οι δύο αυτές προσεγγίσεις-αφηγήσεις απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα, αναπαράγοντας καθημερινά μια σειρά από κακά επιχειρήματα, εσφαλμένες αντιλήψεις και λανθασμένα στοιχεία, οδηγώντας στην κυριάρχηση μίας σειράς ψευδαισθήσεων γύρω από το ζήτημα της πανδημίας, την πιθανότητα ξεπεράσματος της και κατ’ επέκταση, τη διαχείριση της. Αυτό το κείμενο ασχολείται με τα επιχειρήματα και τις ψευδαισθήσεις που προέρχονται και κάνουν συστηματικά την εμφάνιση τους από την ‘εμβολιαστική’ παράταξη - όχι επειδή τρέφεται οποιαδήποτε συμπάθεια προς τον αντιεμβολιαστικό ‘χώρο’, αλλά απλούστατα επειδή τόσο τα επιχειρήματα όσο και οι θεωρίες συνωμοσίας που πηγάζουν από αυτόν τον ‘χώρο’ έχουν απαντηθεί μέχρι αηδίας. Προφανώς και ο εμβολιασμός μας κατά του ιού SARS-CoV-2 σώζει ζωές.

Πιθανόν αυτό το κείμενο να έχει την ίδια τύχη με προηγούμενες προσπάθειες αναοριοθέτησης της δημόσιας συζήτησης. Καθώς όμως συνεχίζουμε να ‘συζητάμε’ μέσα στα πλαίσια μιας αντιμαχίας μεταξύ δύο εσφαλμένων αντιλήψεων, η πανδημία επίσης συνεχίζει να εξελίσσεται τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλληλεπιδρώντας με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική καθημερινότητα μας.

Η Ανοσία της Αγέλης Δεν Θα Έρθει

Η θέση ότι ο στόχος μας είναι η επίτευξη ανοσίας της αγέλης έχει κυριαρχήσει από την αρχή της πανδημίας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Από τότε, και με κάθε μετάλλαξη που χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη μεταδοτικότητα (Άλφα, Δέλτα), το ποσοστό της υποτιθέμενης αναγκαίας εμβολιαστικής κάλυψης αλλάζει. Πρόσφατα ο κ. Βωνιάτης μας είπε πως με ένα 80-85% ξεμπερδεύουμε [1], ενώ ο κ. Κωστρίκης μας ανακοίνωσε ότι με ένα τέτοιο ποσοστό πλέον θα έχουμε και την λήξη της πανδημίας [2]. Συνολικά έχει εμβολιαστεί πλήρως το 57.6% του γενικού πληθυσμού στη Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι τις 26 Αυγούστου του 2021 [3].

Η εμμονή στην παρουσίαση της επίτευξης της ανοσίας της αγέλης ως το μεγάλο γεγονός που θα μας επιστρέψει πίσω στην προ-covid εποχή, που τόσο πολύ κυριαρχεί στην δημόσια ‘συζήτηση’ στην Κυπριακή Δημοκρατία, έχει αμφισβητηθεί τουλάχιστον από τον Φλεβάρη του 2021 [21], ενώ η μη-δυνατότητα επίτευξης της ανοσίας της αγέλης θεωρείται πλέον δεδομένη [19, 20, 22]. Πρόσφατα ο Καθηγητής Sir Andrew Pollard, πρόεδρος του Oxford Vaccine Group, έχει χαρακτηρίσει την επίτευξη της ανοσίας της αγέλης ως “μύθο”, λόγω της υψηλής μεταδοτικότητας του ιού σε και από εμβολιασμένα άτομα [4]. Ο εμβολιασμός ευτυχώς συνεχίζει να προστατεύει από σοβαρή νόσηση και θάνατο μετά από την κυριάρχηση της μετάλλαξης Δέλτα. Παρόλα αυτά, κανένα από τα εμβόλια που έχουν μέχρι τώρα παραχθεί δεν προσφέρουν ανοσία (sterilizing immunity), με τον ιό πλέον να μολύνει τόσο εμβολιασμένους όσο και ανεμβολίαστους. Η ανικανότητα των υφιστάμενων εμβολίων να φράξουν τη διασπορά της μετάλλαξης Δέλτα μέσα στην κοινότητα κάνει την επίτευξη της ανοσίας της αγέλης ανέφικτη. Η σύγκριση με άλλους ιούς, όπως η ανεμοβλογιά και η ευλογιά (smallpox) είναι τουλάχιστον ατυχής - και στις δύο αυτές περιπτώσεις τα εμβόλια παράγουν ανοσία (sterilizing immunity), σε αντίθεση με την περίπτωση των εμβολίων κατά του SARS-CoV-2, με τα οποία μια ρεαλιστική σύγκριση θα ήταν τα εμβόλια για της διάφορες παραλλαγές της εποχιακής γρίπης.

Ο Εμβολιασμός Δεν Πρόκειται να Σταματήσει τη Διασπορά

Τα υφιστάμενα εμβόλια, τα οποία αναπτύχθηκαν με βάση το αρχικό στέλεχος του ιού, συνεχίζουν να παράγουν προστασία από σοβαρή νόσηση καθώς και από πιθανούς θανάτους από τη μετάλλαξη Δέλτα. Αυτό είναι φυσικά ένα θετικό νέο. Στον τομέα της διασποράς, παρόλα αυτά, η κατάσταση είναι πιο ανησυχητική. Η μείωση της προστασίας από μόλυνση θεωρείται πλέον δεδομένη [5] - το επίπεδο αυτής της μείωσης παραμένει σχετικό, λόγω των διαφορετικών μεθοδολογιών που ακολουθούνται στις έρευνες, καθώς και από τις διάφορες μεταβλητές που εμπεριέχονται στην ανάλυση (είδος εμβολίου, παράλληλη εξασθένηση προστασίας λόγω χρόνου, διαθέσιμα data-sets ανάλογα με την χώρα κτλ). Τον Ιούλιο το Ισραήλ ανάφερε ότι η προστασία από μόλυνση με το εμβόλιο της Pfizer έπεσε στο 39% [6] - πιο πρόσφατες μελέτες βάζουν τη γενική πτώση στο 50-60%, που φαίνεται να ανταποκρίνεται καλύτερα στην πραγματικότητα [5]. Οι αριθμοί δεν είναι απλά ανησυχητικοί λόγω της πτώσης προστασίας από την μόλυνση, αλλά επίσης από την μεταδοτικότητα της μετάλλαξης Δέλτα - με τη μετάλλαξη Άλφα να είναι 50% πιο μεταδοτική από το αρχικό στέλεχος του ιού και την Δέλτα να είναι 40-50% πιο μεταδοτική από την Άλφα [14], η μετάδοση της μετάλλαξης Δέλτα ανάμεσα στον εμβολιασμένο πληθυσμό μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις, όπως θα δούμε πιο κάτω σε σχέση με τις εξελίξεις στο Ισραήλ.

Τα τελευταία στοιχεία σχετικά με την δυνατότητα μετάδοσης όσων εμβολιασμένων έχουν μολυνθεί είναι χειρότερα. Παρόλο που στην Κύπρο έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι οι μολυσμένοι εμβολιασμένοι είναι λιγότερο μεταδοτικοί (ένα δεδομένο που φαινόταν αρχικά να ευσταθεί πριν την κυριάρχηση της μετάλλαξης Δέλτα [10]), τα τελευταία δεδομένα παρουσιάζουν ενδείξεις πως τα επίπεδα μεταδοτικότητας μεταξύ μολυσμένων εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων είναι παρόμοια [7]. Πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Oxford χαρακτηριστικά αναφέρει πως “Με τη μετάλλαξη Δέλτα, οι λοιμώξεις που εμφανίστηκαν μετά από δύο εμβολιασμούς είχαν παρόμοια κορυφαία ιογενή επιβάρυνση με εκείνες που εμφανίστηκαν σε μη εμβολιασμένα άτομα” [8], μια ισχυρή ένδειξη ότι η μεταδοτικότητα από μολυσμένα εμβολιασμένα και ανεμβολίαστα άτομα είναι παρόμοια [7].

Αυτά τα δεδομένα είναι σημαντικά. Με τον εμβολιασμένο πληθυσμό όχι μόνο να μην φράζει τη μετάδοση του ιού, αλλά να διασπείρει τον ιό και σε άλλα άτομα, η δυνατότητα μόλυνσης και μετάδοσης της πιο μεταδοτικής μετάλλαξης του ιού από το 40-50% του εμβολιασμένου πληθυσμού θα έπρεπε να οδηγήσει σε μια γενικότερη ανησυχία και εντατική ενημέρωση, δεδομένου ότι ένα κομμάτι του πληθυσμού είτε δεν πρέπει να εμβολιαστεί για ιατρικούς λόγους, είτε τα εμβόλια δεν παράγουν επαρκής προστασία λόγω χρόνιων παθήσεων [11, 12, 13]. Αυτό το τελευταίο κομμάτι του πληθυσμού παραμένει, για τους ίδιους λόγους, εξαιρετικά ευάλωτο στον ιό, με αυξανόμενη πιθανότητα σοβαρής νόσησης και θανάτου. Παρόλα αυτά η πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βασίζεται από το καλοκαίρι στην ταυτόχρονη κατάργηση ουσιαστικών μέτρων ελέγχου της διασποράς και την επιβολή του γενικού εμβολιασμού μέσω της παραχώρησης προνομίων στους εμβολιασμένους πολίτες και την οικονομική επιβάρυνση, καθώς και τον κοινωνικό αποκλεισμό των ανεμβολίαστων πολιτών, δημιουργεί τόσο ψευδαισθήσεις σχετικά με την προστασία που παρέχει ο εμβολιασμός από τη διασπορά, όσο και ανεξέλεγκτες συνθήκες διασποράς γενικότερα.

Με βάση τα υφιστάμενα πρωτόκολλα, όσες στενές επαφές έχουν ολοκληρώσει το εμβολιαστικό τους σχήμα εξαιρούνται από τον αυτοπεριορισμό (καθώς και όσοι έχουν νοσήσει τους τελευταίους 6 μήνες) [9], ενώ η υποχρεωτική εξέταση (είτε με PCR είτε με rapid-test) έχει καταργηθεί τόσο για εμβολιασμένους όσο και για όσους ανάρρωσαν πρόσφατα, σε χώρους αυξημένης πιθανότητας μετάδοσης (κλειστοί χώροι εστίασης, clubs, χώροι εργασίας, σχολεία, πανεπιστήμια κτλ). Από τον Ιούνη έχει καταργηθεί η κατ’ οίκον εργασία (work from home), ένα ουσιαστικό μέτρο μείωσης της διασποράς, οδηγώντας τους πλείστους εργαζόμενους πίσω στους χώρους εργασίας τους [41].

Ο Μαζικός Εμβολιασμός Δεν Θα Σταματήσει την Πανδημία 

Η δυνατότητα δημιουργίας ανοσίας (sterilizing immunity) καθώς και περιορισμού της διασποράς του ιού είχαν παραμείνει ανοικτά ερωτήματα πριν και κατά τη διάρκεια του μαζικού εμβολισμού του πληθυσμού. Αυτά τα ερωτήματα έχουν πλέον απαντηθεί - τα διαθέσιμα εμβόλια δεν παράγουν ανοσία, ούτε μπορούν να φράξουν τη διασπορά του ιού, τουλάχιστον χωρίς την εφαρμογή ουσιαστικών μέτρων περιορισμού της διασποράς. Παρόλα αυτά, η δυνατότητα τους να προστατέψουν από σοβαρή νόσηση και πιθανούς θανάτους, καθώς και να αποφορτίσουν τα δημόσια συστήματα υγείας, τα καθιστούν την πιο σημαντική εξέλιξη του τελευταίου χρόνου σχετικά με τις δυνατότητες διαχείρισης της πανδημίας.

Ένα άλλο ανοικτό ερώτημα ήταν και παραμένει η περίοδος προστασίας που προσφέρουν τα διαθέσιμα εμβόλια. Τα στοιχεία που βγαίνουν στην επιφάνεια από το Ισραήλ, μια χώρα-πρότυπο σε σχέση με τον μαζικό εμβολιασμό του πληθυσμού, παραμένουν άκρως ανησυχητικά. Με το 78% του πληθυσμού πάνω των 12 ετών να έχει πλήρως εμβολιαστεί (κυρίως με το εμβόλιο της Pfizer), το Ισραήλ βιώνει τον τελευταίο μήνα μια ραγδαία άνοδο θετικών κρουσμάτων καθώς και νοσηλειών, με το 59% των νοσηλειών στα μέσα του Αυγούστου να προέρχεται από πλήρως εμβολιασμένα άτομα [29]. Αυτή η άνοδος προέρχεται τόσο από την αυξημένη μεταδοτικότητα της μετάλλαξης Δέλτα ανάμεσα στον εμβολιασμένο πληθυσμό, όσο και από την εξασθένιση της προστασίας που παράγεται από τον εμβολιασμό - καθώς τα άτομα που εμβολιάστηκαν πρώτα ανήκουν στις πιο ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, η πιθανότητα σοβαρής νόσησης είναι αυξημένη [30].

Αν και η κατάσταση φαίνεται να έρχεται σιγά σιγά υπό έλεγχο, λόγω της μαζικής παροχής τρίτης δόσης του εμβολίου [30], η σημασία των εξελίξεων στο Ισραήλ δεν μπορεί να υποβαθμιστεί. Όπως ανάφερε ο κ. Ran Balicer, επικεφαλής καινοτομίας του Clalit Health Services (CHS), “αν αυτό μπορεί να γίνει εδώ, τότε το πιο πιθανόν μπορεί να γίνει παντού” [29]. Ενώ η συζήτηση στην Κύπρο σχετικά με την παροχή τρίτης δόσης σε ευπαθείς ομάδες εξελίσσεται [42], στο Ισραήλ η παροχή έχει πλέον επεκταθεί και σε άτομα πάνω των 12 χρονών που έκαναν την τελευταία δόση του εμβολίου παραπάνω από 5 μήνες πριν [44]. Καθώς λοιπόν μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο μαζικού εμβολιασμού, καλό είναι να θυμίσουμε πως η παγκόσμια διαθεσιμότητα εμβολίων συνεχίζει να παραμένει περιορισμένη, με κάθε τρίτη δόση να αντιστοιχεί σε μία πρώτη δόση που δεν θα είναι διαθέσιμη για την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού, η οποία παραμένει ανεμβολίαστη, πεταμένη στο έλεος της πανδημίας.

Οι Ανεμβολίαστοι Δεν Παράγουν τις Μεταλλάξεις

Το επιχείρημα ότι οι μεταλλάξεις προέρχονται από τους ανεμβολίαστους κάνει την εμφάνιση του πλέον συστηματικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από μία μερίδα εμβολιασμένων πολιτών, ανυψώνοντας το επιχείρημα στο επίπεδο της αυταπόδεικτης αληθείας (truism). Από τη μια, η έντονη χρήση αυτού του σκεπτικού στιγματίζει το ανεμβολίαστο κομμάτι του πληθυσμού ως υπαίτιους φυσικών διαδικασιών, αναπαράγοντας το scapegoating που κυριαρχεί στην Κυπριακή Δημοκρατία από την αρχή της πανδημίας, παράλληλα εμβαθύνοντας την αντιμαχία εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων που καθόλου δεν βοηθά στην προσπάθεια διαχείρισης της πανδημίας και της προσπάθειας μετατόπισης δύσπιστων ατόμων στο να εμβολιαστούν. Από την άλλη, παρουσιάζει μια παραπλανητική εικόνα σχετικά με την εξέλιξη της πανδημίας, όπου ο μαζικός εμβολιασμός ισούται με το τέλος της, παρά με την συνεχιζόμενη διαχείριση της, ενώ τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι δεν βρισκόμαστε κοντά στο ξεπέρασμα της πανδημίας και πως η ζωή μας θα συνεχίσει να καθορίζεται από αυτήν.

Το επιχείρημα βασίζεται πάνω σε μια λανθασμένη αντίληψη της εξελικτικής βιολογίας, στη λανθασμένη πεποίθηση ότι υπάρχει η δυνατότητα επίτευξης ανοσίας της αγέλης, καθώς και στην πεποίθηση ότι υπάρχει η δυνατότητα γρήγορης εμβολιαστικής κάλυψης του παγκόσμιου πληθυσμού. Ακόμη και αν έστεκε, προϋποθέτει στην κυριολεξία, την γρήγορη και πλήρης εμβολιαστική κάλυψη του μεγαλύτερου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού σε μικρό χρονικό διάστημα, μια εμβολιαστική κάλυψη που μέχρι σήμερα, 9 μήνες από την εκκίνηση των εμβολιαστικών προγραμμάτων, έχει μόλις ακουμπήσει το 25% [3]. Παράλληλα, παρουσιάζει μια λανθασμένη εικόνα τόσο σε σχέση με τη διαδικασία της εμφάνισης και κυριάρχησης μεταλλάξεων, όσο και σε σχέση με την πιθανή τροχιά που μπορεί να πάρει η πανδημία. Όπως και ο ιός της γρίπης, τον οποίο δεν καταφέραμε να εξαλείψουμε τόσο λόγω της δυνατότητας μετάληψης του όσο και της αδυναμίας παραγωγής ενός καθολικού εμβολίου για την γρίπη (universal flu vaccine), και όχι επειδή δεν εμβολιάσαμε αρκετά μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ο ιός SARS-CoV-2 θα συνεχίσει να εξελίσσεται και να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον στο οποίο έρχεται σε επαφή. Αυτό το περιβάλλον αλλοιώνεται από την ίδια την ανθρώπινη συμπεριφορά, αναπόσπαστο μέρος της οποίας είναι οι διάφορες στρατηγικές περιορισμού της διασποράς και ο μαζικός εμβολιασμός του πληθυσμού [14, 26].

Η διαδικασία μετάλλαξης ενός ιού είναι συνεχής, δημιουργώντας μεγάλο αριθμό γενετικών παραλλαγών, κάποιες από τις οποίες μπορούν να προσφέρουν εξελικτικό πλεονέκτημα ακόμη και για ένα περιβάλλον πριν ακόμη αυτό να εμφανιστεί [43]. Δεδομένου ότι κανένα από τα εμβόλια που έχουν μέχρι τώρα παραχθεί δεν προσφέρουν ανοσία (sterilizing immunity), αυτή η αναπαραγωγή συνεχίζει να υφίσταται τόσο ανάμεσα σε εμβολιασμένους, όσο και ανάμεσα σε ανεμβολίαστους πληθυσμούς. Είναι πλέον δεδομένο πως τόσο η μετάλλαξη Δέλτα (όσο και η Βήτα [18]) αναπαράγονται και μεταδίδονται και μέσω εμβολιασμένων, αν και αυτό συμβαίνει σε χαμηλότερο ποσοστό. Λόγω της ραγδαίας αύξησης της μεταδοτικότητας που συνδέεται με την μετάλλαξη Δέλτα, καθώς και την παραίτηση κάθε ουσιαστικής προσπάθειας ελέγχου της διασποράς τόσο στην Κύπρο όσο και σε διάφορες χώρες του εξωτερικού, το επίπεδο μόλυνσης και μετάδοσης ανάμεσα στον εμβολιασμένο πληθυσμό παραμένει ψηλό. Η αλλαγή στο περιβάλλον ενός ζωντανού οργανισμού, όπως είναι ο μαζικός εμβολιασμός (που δεν προσφέρει ανοσία), μπορεί να οδηγήσει σε μια διαδικασία φυσικής επιλογής μεταλλάξεων του ιού που μπορούν να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν καλύτερα στο νέο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένου και του συνεχιζόμενα αυξανόμενου εμβολιασμένου πληθυσμού [14]. Όσο αυξάνεται η εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη διασπορά, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα ‘επιλογής’ μεταλλάξεων που μπορούν να υπεκφεύγουν από την προστασία των αντισωμάτων που δημιουργούνται τόσο από τα εμβόλια, όσο και από τη φυσική νόσηση [25].

Πρόσφατα το Scientific Advisory Group for Emergencies της Βρετανικής Κυβέρνησης έχει συμπεριλάβει το σενάριο εμφάνισης μιας μετάλλαξης που θα οδηγήσει σε αποτυχία των διαθέσιμων εμβολίων σε paper του [17], κρίνοντας αυτή την πιθανότητα ως ‘ρεαλιστική’. Είναι ήδη γνωστό πως η μετάλλαξη Βήτα μπορεί να υπεκφύγει ως ένα βαθμό από την προστασία που δημιουργείται από τα διαθέσιμα εμβόλια [14], ενώ τα πρώτα στοιχεία που βγαίνουν στην επιφάνεια σχετικά με την μετάλλαξη Λάμδα υποδεικνύουν τη δυνατότητα υπεκφυγής από την προστασία που δημιουργείται από τα εμβόλια [23]. Ανησυχητικά είναι επίσης τα πρώτα στοιχεία που κάνουν την εμφάνιση τους σχετικά με την μετάλλαξη B.1.621 [27, 28]. Δεν μπορούμε φυσικά να κρίνουμε εμείς εδώ αν αυτές οι μεταλλάξεις θα οδηγήσουν σε αποτυχία των υφιστάμενων εμβολίων, ούτε μπορούμε να προβλέψουμε πότε θα εμφανιστεί μια τέτοια μετάλλαξη - το αισιόδοξο σενάριο είναι πως τα εμβόλια θα συνεχίσουν να προσφέρουν κάποια μορφή προστασίας ακόμη και με νέες μεταλλάξεις, όπως γίνεται αυτή τη στιγμή με τις μεταλλάξεις Δέλτα και Βήτα, οδηγώντας σε ξεσπάσματα μολύνσεων αλλά όχι σε απόλυτη αποτυχία των προγραμμάτων εμβολιασμού [26]. Πάντως, ο CEO της Pfizer, κ. Albert Bourla, θεωρεί πως η εμφάνιση μιας τέτοιας μετάλλαξης κάποια στιγμή στο μέλλον είναι ένα πιθανό σενάριο, διευκρινίζοντας πως η εταιρία του μπορεί να παράξει ένα νέο εμβόλιο για μια τέτοια μετάλλαξη μέσα σε τρεις μήνες [24]. Παρόλα αυτά, τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στη διάθεση των εμβολίων τόσο σε πλούσιες όσο και σε φτωχές χώρες τον τελευταίο χρόνο, δεν μας αφήνουν ιδιαίτερα αισιόδοξους σχετικά με την διαχείριση μιας τέτοιας εξέλιξης.

Και Τώρα Τι;

Καθώς η κυβέρνηση μας καλπάζει προς μια μυθική ανοσία της αγέλης, έχοντας αποποιηθεί επιτυχώς κάθε ευθύνη για τον περιορισμό της διασποράς του ιού, η λογική της προσωπικής ευθύνης έχει κυριαρχήσει πλήρως σε κάθε ‘συζήτηση’ σχετικά με την πανδημία. Η ευρύτερη Ελληνοκυπριακή κοινωνία έχει χωριστεί πλέον σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα γύρω από το ζήτημα του εμβολιασμού, με τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τα κακά επιχειρήματα και τα λανθασμένα δεδομένα να αλληλοσυγκρούονται μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων. Και ενώ τα επιχειρήματα του αντιεμβολιαστικού 'χώρου' παραμένουν επί το πλείστον απλά γελοία, η αλαζονεία που επικρατεί από την πλευρά των πλείστων υποστηρικτών του εμβολιασμού θα ήταν ίσως κάπως αστεία, αν δεν συνοδευόταν από την καθημερινή αναπαραγωγή μιας γενικότερης παραπληροφόρησης σχετικά με την προστασία των γύρω μας μέσω του εμβολιασμού μας, τη λανθασμένη κατανόηση της διαδικασίας εμφάνισης και κυριάρχησης των μεταλλάξεων, της δυνατότητας επίτευξης της ανοσίας της αγέλης και του τέλους της πανδημίας μέσω του μαζικού εμβολιασμού. Σε γενικές γραμμές η αντίληψη και των δύο αυτών ‘παρατάξεων’ απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα, αφήνοντας παράλληλα την κυβέρνηση στο απυρόβλητο.

Το ζήτημα δεν είναι απλά η κυριάρχηση λανθασμένων επιχειρημάτων και δεδομένων, ούτε ο κοινωνικός κανιβαλισμός που επικρατεί μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων, αν και έχουν και αυτά την ιδιαίτερη σημασία τους, τουλάχιστον ως ένδειξη της γενικότερης κοινωνικής παρακμής που χαρακτηρίζει την Κύπρο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Με την ανοσία της αγέλης να βρίσκεται πλέον εκτός συζήτησης, την διασπορά να συνεχίζει ανάμεσα στον εμβολιασμένο πληθυσμό, την προστασία των εμβολίων να εξασθενεί και την εμφάνιση μεταλλάξεων να συνεχίζει, η πανδημία θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας μακροπρόθεσμα και η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε ήδη να περιστρέφεται γύρω από το “πως θα ζήσουμε με τον ιό” [22], όπως αναφέρει χαρακτηριστικά σε άρθρο του ο καθηγητής εμβολιολογίας Shabir A. Madhi.

Αυτή η συζήτηση δεν έχει γίνει καθόλου στην Κύπρο, καθώς οι διάφοροι θεσμοί, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η πλειοψηφία της επιδημιολογικής ομάδας και ολόκληρη η πολιτική ηγεσία προωθούν για ενάμιση χρόνο το αφήγημα της επιστροφής στην ‘κανονικότητα΄, με τη διαχείριση της πανδημίας στην Κυπριακή Δημοκρατία να χαρακτηρίζεται από μια βραχυπρόθεσμη λογική. Κατ’ επέκταση κάθε μέτρο, όσο λογικό ή παράλογο και να είναι, παρουσιάζεται ως προσωρινό και αφομοιώνεται ως τέτοιο από τον γενικό πληθυσμό, ο οποίος περιμένει άλλοτε υπομονετικά, και άλλοτε με αξιοσημείωτη ανυπομονησία, την επιστροφή μας πίσω στον Γενάρη του 2020. Καθώς η καλοκαιρινή περίοδος τελειώνει, με τους προνομιούχους ανεμβολίαστους τουρίστες να μας αποχαιρετούν [33, 34] την ίδια ώρα που έχουν ανασταλεί όλα τα μη επείγοντα χειρουργεία [36], και καθώς ψάχνουμε παράλληλα απεγνωσμένα εντατικολόγους [35], η πραγματικότητα της πανδημίας παραμένει μαζί μας.

Μια πολιτική συμβίωσης με τον ιό προϋποθέτει μακροπρόθεσμες αλλαγές, μέσω μιας αναδιοργάνωσης της κοινωνικής και οικονομικής μας ζωής με στόχο τόσο τον περιορισμό της διασποράς όσο και την διαχείριση των εξάψεων μόλυνσης που θα συνεχίσουν να εμφανίζονται καθώς εξελίσσεται η πανδημία σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Τέτοιες αλλαγές δεν πρέπει να αναταράζουν ριζικά την καθημερινότητα μας, όπως για παράδειγμα τα lockdown, το βλακώδης σύστημα με τα SMS και τα αναποτελεσματικά curfews. Στόχος θα πρέπει να είναι ο περιορισμός της διασποράς, η βελτίωση ασφαλείας σε χώρους συνάθροισης, η δυνατότητα συνεχούς παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε ασθενείς με covid-19 χωρίς την συνεχιζόμενη κατάρρευση του δημοσίου συστήματος υγείας, ο γρήγορος και αποτελεσματικός εντοπισμός κρουσμάτων, καθώς και η υποστήριξη όσων βρίσκονται σε αυτοπεριορισμό, μέσα από μια πολιτική κοινωνικής συναίνεσης.

Στρατηγικές υπάρχουν πολλές - από την εισαγωγή ενός Κυπριακού contact tracing app για την γρήγορη ενημέρωση στενών επαφών, μέχρι την επαναφορά της δωρεάν παροχής rapid-test σε ολόκληρο τον πληθυσμό και την οικονομική υποστήριξη όσων αυτοπεριορίζονται είτε λόγω μόλυνσης είτε λόγω στενής επαφής, μέσω του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, με κάλυψη του 80-100% του μισθού τους, αντί του 60% που επικρατεί σήμερα [32]. Από την κατάργηση των διακρίσεων που επικρατούν κατά των ατόμων που δεν είναι εγγεγραμμένα στο Γεσυ σε σχέση με την πρόσβαση στα εμβόλια, με ολόκληρο τον πληθυσμό να μπορεί να εμβολιαστεί καθημερινά στα κέντρα walk-in, καθώς και να μπορεί να κλείσει ανά πάσα στιγμή ραντεβού μέσω της πλατφόρμας του Γεσυ, μέχρι και την επαναφορά του work from home όπου μπορεί να εφαρμοστεί, ακόμα και σε κυκλική βάση.

Από την ριζική αναδιοργάνωση της δημόσιας εκπαίδευσης μέσω κινητών αιθουσών διδασκαλίας για την μείωση του αριθμού των μαθητών στις τάξεις (ένα πρόβλημα το οποίο προϋπήρχε της πανδημίας), μέχρι την άμεση κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας σε μη πολυσύχναστους ανοικτούς δημόσιους χώρους, μια πολιτική η οποία όχι μόνο οδηγεί σε συσσωρευμένη ψυχολογική κόπωση, αλλά περνά το λανθασμένο μήνυμα ότι οι ανοικτοί και οι κλειστοί χώροι έχουν τον ίδιο βαθμό επικινδυνότητας. Από την άμεση στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, το οποίο παραμένει εξαιρετικά υποστελεχωμένο και ευάλωτο [37], με ασθενείς να παραμερίζονται μέσα σε άθλιες συνθήκες περίθαλψης κάθε φορά που επικρατεί νέο κύμα νοσηλειών [38, 39, 40], μέχρι την ουσιαστική και προσβάσιμη ενημέρωση του γενικού πληθυσμού για κάθε θέμα που σχετίζεται με την πανδημία, από τον εμβολιασμό και τα βασικά μέτρα προφύλαξης, μέχρι τις μεταλλάξεις. Από την επαναφορά των tests για εμβολιασμένους σε χώρους αυξημένης μετάδοσης, μέχρι την αποφόρτιση των δημόσιων μέσων συγκοινωνίας με αύξηση των λεωφορείων για τις υφιστάμενες διαδρομές και την αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής όσο παραπάνω γίνεται σε εξωτερικούς χώρους, ολόχρονα.

Αυτή η αναδιοργάνωση δεν πρόκειται ποτέ να έρθει από την Κυπριακή κυβέρνηση - και όσο η κυβέρνηση αφήνεται να διατηρεί το μονοπώλιο στον δημόσιο λόγο γύρω από την επιλογή των μέτρων διαχείρισης της πανδημίας, το πλαίσιο επιλογής, εφαρμογής ή μη εφαρμογής συγκεκριμένων στρατηγικών και μέτρων θα συνεχίσει να ορίζεται μέσω αμφίβολων προτεραιοτήτων και να κανονικοποιείται μέσω της ίδιας αυταρχικής πολιτικής που έχει επιβληθεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Η αναδιοργάνωση της κοινωνικής και οικονομικής μας ζωής προς όφελος μας μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της μαζικής απαίτησης στοχευμένων μέτρων για την ουσιαστική προστασία της δημόσιας υγείας, μακριά από τη λογική της αστυνομικής επιβολής αλλά και της φετιχοποίησης της προσωπικής ευθύνης. Σίγουρα δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από το ανεξέλεγκτο κυνήγι μαγισσών κατά των ανεμβολίαστων και της συνεχιζόμενης μετατόπισης ευθυνών από το πολιτικό στο προσωπικό επίπεδο. “Η εμπιστοσύνη”, όπως αναφέρει ο εξελικτικός βιολόγος Rob Wallace, είναι έτσι κι αλλιώς μία “επιδημιολογική μεταβλητή” [31]. Στην Κύπρο έχει εξανεμιστεί εδώ και καιρό.

Delirium

Υστερόγραφο: Η συγγραφή της σειράς κειμένων πάνω στην πανδημία, η οποία ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2020, δεν θα μπορούσε να ήταν δυνατή χωρίς τη συνεχής συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων και φιλική αντιπαράθεση με διάφορους φίλους και συντρόφους, κάποιοι από τους οποίους βοήθησαν επίσης και στην επιμέλεια των κειμένων. Τους ευχαριστώ βαθύτατα τόσο για τη βοήθεια όσο και για την συντροφιά, η οποία δόθηκε απλόχερα κατά τη διάρκεια ενός ομολογουμένως πολύ δύσκολου χρόνου.


Σημείωση 1: Το κείμενο εμπεριείχε αρχικά κάποια λανθασμένα στοιχεία σχετικά με τα πρωτόκολλα που θα εφαρμοστούν στο ΤΕΠΑΚ (συγκεκριμένα ότι δεν θα απαιτείται εβδομαδιαίο test από τους εμβολιασμένους φοιτητές, ενώ με βάση τα πρωτόκολλα θα απαιτείται [15]). Ευχαριστώ το άτομο που το εντόπισε και το άτομο που μου το υπόδειξε. Για αυτό το λόγο, το κομμάτι που αναφερόταν στο ΤΕΠΑΚ έχει πλέον αφαιρεθεί. Το ζήτημα γύρω από τα πρωτόκολλα του ΤΕΠΑΚ είναι έτσι και αλλιώς δευτερεύον για τους σκοπούς αυτού του κείμενου και δεν επηρεάζει κανένα από τα επιχειρήματα.

Σημείωση 2: Αν και υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να αναφερθεί, φαίνεται αναγκαίο να διευκρινιστεί εδώ ότι κανένα από τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται στο κείμενο δεν έρχεται σε αντίθεση με τον εμβολιασμό - ακόμη και με τα νέα δεδομένα, ο μαζικός εμβολιασμός παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της διαχείρισης της πανδημίας.


Άλλα Κείμενα Σχετικά με την Πανδημία στην Κύπρο

-Γρηγόρης Ιωάννου, 'Καλύπτοντας την Ανικανότητα με Αυταρχισμό; Η Περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας'. Απρίλης 2020.

-antifa λευkosa, 'Η Πανδημία, η Καραντίνα & Εμείς: σημειώσεις πάνω στη συγκυρία'. Απρίλης 2020.

-Delirium, 'Για μια Κοινωνία που Συνεχώς Εκφασίζεται: Η Εκμετάλλευση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία'. Νοέμβρης 2020.

-Delirium, 'The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus: An Update'. Φλεβάρης 2021.

-Delirium, 'Το Σύστημα Υγείας στην Κύπρο Έχει Πλέον Καταρρεύσει'. Απρίλης 2021.

 

Πηγές

Τα links έχουν διασωθεί στο wayback machine και στο archive.is.

[1] Omega Live, Δρ Βωνιάτης: Το ποσοστό για την πολυπόθητη ανοσία της αγέλης - Γιατί χρειάζεται η 3η δόση, 25/08/21. https://omegalive.com.cy/kypros/δρ-βωνιάτης-το-ποσοστό-που-θα-πρέπει-να-εμβολιαστεί-στην-κύπρο-για-την-πολυπόθητη-ανοσία-της-αγέλης/

[2] Sigmalive, Κωστρίκης: Λήξη επιδημίας με 85% εμβολιαστική κάλυψη-Υπερβολή PCR για φοιτητές, 23/08/2021. https://www.sigmalive.com/news/local/830052/kostrikis-liksi-epidimias-me-85-emvoliastiki-kalypsiypervoli-pcr-gia-foitites

[3] Our World in Data, Covid-19 Vaccination in Cyprus, 26/08/21. https://archive.org/details/2021-08-26-13-48-30-covid-19-vaccine-cyprus-google-search-mozilla-firefox

[4] The Guardian, Delta variant renders herd immunity from Covid ‘mythical’, 10/08/21. https://www.theguardian.com/world/2021/aug/10/delta-variant-renders-herd-immunity-from-covid-mythical

[5] British Medical Journal, Covid-19: How effective are vaccines against the delta variant?, 09/08/21. https://www.bmj.com/content/374/bmj.n1960

[6] Forbes, Pfizer Shot Just 39% Effective Against Delta Infection, But Largely Prevents Severe Illness, Israel Study Suggests, 23/07/21. https://www.forbes.com/sites/roberthart/2021/07/23/pfizer-shot-just-39-effective-against-delta-infection-but-largely-prevents-severe-illness-israel-study-suggests/?sh=2e87d23c584f

[7] CBS News, Study: Fully vaccinated people with "breakthrough" COVID Delta infections carry as much virus as the unvaccinated, 19/08/21. https://www.cbsnews.com/news/covid-vaccine-delta-variant-infections-carry-same-virus-load-unvaccinated/

[8] Pouwels et al., Impact of Delta on viral burden and vaccine effectiveness against new SARS-CoV-2 infections in the UK, Αύγουστος 2021. https://www.ndm.ox.ac.uk/files/coronavirus/covid-19-infection-survey/finalfinalcombinedve20210816.pdf

[9] PIO, Διαχείριση κρουσμάτων COVID-19 και στενών επαφών τους, 09/07/21. https://www.pio.gov.cy/ανακοινωθέντα-άρθρο.html?id=21492#flat

[10] Nature, COVID vaccines slash viral spread – but Delta is an unknown, 13/08/21. https://www.nature.com/articles/d41586-021-02054-z

[11] CDC, COVID-19 Vaccines for Moderately to Severely Immunocompromised People, 20/08/21. https://www.cdc.gov/coronavirus/2019-ncov/vaccines/recommendations/immuno.html

[12] British Medical Journal, Covid-19: 40% of patients with weakened immune system mount lower response to vaccines, 24/08/21. https://www.bmj.com/content/374/bmj.n2098

[13] Open Access Government, Immunocompromised patients show low immune response after second vaccine, 25/08/21. https://www.openaccessgovernment.org/immunocompromised-patients-low-immune-response-second-vaccine/118325/

[14] Science Magazine, New SARS-CoV-2 variants have changed the pandemic. What will the virus do next?, 19/08/21. https://www.sciencemag.org/news/2021/08/new-sars-cov-2-variants-have-changed-pandemic-what-will-virus-do-next

[15] Πολίτης, Μόνο εμβολιασμένοι ή νοσήσαντες φοιτητές θα έχουν φυσική παρουσία στο ΤΕΠΑΚ – Διαβάστε την απόφαση της Συγκλήτου, 24/08/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/oi-logoi-poy-odigisan-ti-sygklito-toy-tepak-na-dechetai-mono-emvoliasmenoys-i-nosisantes-foitites-apo-ton-septemvrio-episimi-anakoinosi/

[16] NBC News, Stanford joins other elite universities in requiring weekly Covid testing for all students, 12/08/21. https://www.nbcnews.com/news/us-news/stanford-will-require-weekly-covid-19-testing-all-students-regardless-n1276660

[17]  Scientific Advisory Group for Emergencies, Long term evolution of SARS-CoV-2, 26/07/21. https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/1007566/S1335_Long_term_evolution_of_SARS-CoV-2.pdf

[18] Bloomberg, Beta Variant Behind Surge in Most Vaccinated Nation, Seychelles, 24/05/21. https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-06-24/seychelles-says-beta-variant-caused-most-covid-cases-on-islands

[19] Nature, Five reasons why COVID herd immunity is probably impossible, 18/03/21. https://www.nature.com/articles/d41586-021-00728-2

[20] Al Jazeera, As new COVID variants emerge, is herd immunity impossible?, 11/08/21. https://www.aljazeera.com/features/2021/8/11/as-new-covid-variants-emerge-is-herd-immunity-impossible

[21] Statnews, Do the math: Vaccines alone won’t get us out of this pandemic, 10/02/21. https://www.statnews.com/2021/02/10/vaccines-alone-wont-end-pandemic/

[22] The Conversation, COVID-19 herd immunity? It's not going to happen, so what next?, 03/08/21. https://theconversation.com/amp/covid-19-herd-immunity-its-not-going-to-happen-so-what-next-165471

[23] Reuters, Delta infections among vaccinated likely contagious; Lambda variant shows vaccine resistance in lab, 02/08/21. https://www.reuters.com/business/healthcare-pharmaceuticals/delta-infections-among-vaccinated-likely-contagious-lambda-variant-shows-vaccine-2021-08-02/

[24] Yahoo News, Pfizer CEO says a vaccine-resistant coronavirus variant is 'likely' to emerge, 24/08/21. https://news.yahoo.com/pfizer-ceo-says-vaccine-resistant-205325099.html

[25] CNN, Vaccination is not enough by itself to stop the spread of variants, study finds, 30/07/21. https://amp.cnn.com/cnn/2021/07/30/health/vaccination-alone-variants-study/index.html

[26] Statnews, Viral evolution 101: Why the coronavirus has changed as it has, and what it means going forward, 20/08/21. https://www.statnews.com/2021/08/20/viral-evolution-101-coronavirus/

[27] Forbes, A New Covid Variant On The Loose: B.1.621, 12/08/21. https://www.forbes.com/sites/williamhaseltine/2021/08/12/a-new-killer-on-the-loose-b1621/?sh=6e4079c73d1f

[28] Reuters, Seven residents of Belgian nursing home die after outbreak of B.1.621 lineage of COVID-19, 09/08/21. https://www.reuters.com/world/europe/seven-die-after-outbreak-colombian-variant-covid-19-belgian-nursing-home-2021-08-06/

[29] Science Magazine, A grim warning from Israel: Vaccination blunts, but does not defeat Delta, 16/08/21. https://www.sciencemag.org/news/2021/08/grim-warning-israel-vaccination-blunts-does-not-defeat-delta

[30] Al Jazeera, Israel’s COVID-19 vaccine boosters show signs of taming Delta, 24/08/21. https://www.aljazeera.com/amp/news/2021/8/24/israels-covid-19-vaccine-boosters-show-signs-of-taming-delta

[31] Rob Wallace, Dead Epidemiologists On the Origins of COVID-19, New York: Monthly Review Press, σελίδα 159. 2020. Η σελίδα αντιστοιχεί στην ψηφιακή PDF εκδοχή του βιβλίου.

[32] Brief.com.cy, Ποιοι δικαιούνται Επίδομα Ασθενείας λόγω κορωνοϊού, 13/01/21. https://www.brief.com.cy/oikonomia/kypros/poioi-dikaioyntai-epidoma-astheneias-logo-koronoioy-leptomereies

[33] Cyprus Mail, Our View: Tourist testing discriminates against residents, 05/08/21. https://cyprus-mail.com/2021/08/05/our-view-tourist-testing-discriminates-against-residents/

[34] Cyprus Mail, Summer 2021: Few signs of pandemic in Napa, 08/08/21. https://cyprus-mail.com/2021/08/08/summer-2021-few-signs-of-pandemic-in-napa/

[35] Πολίτης, Ξεμείναμε από εντατικολόγους στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας – Προσπάθεια μετάκλησης από εξωτερικό, 20/08/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/xemeiname-apo-entatikologoys-sto-geniko-nosokomeio-leykosias-prospatheia-metaklisis-apo-exoteriko/

[36] tothemaonline.com, Στο «κόκκινο» τα νοσηλευτήρια - Αναβάλλονται μη επείγοντα περιστατικά και χειρουργεία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, 15/07/21. https://www.tothemaonline.com/Article/287682/sto-kokkino-ta-noshleythria---anaballontai-mh-epeigonta-peristatika-kai-heiroyrgeia-se-dhmosio-kai-idiwtiko-tomea

[37] Γρηγόρης Ιωάννου, Καλύπτοντας την Ανικανότητα με Αυταρχισμό; Η Περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, 07/04/20. https://gregorisioannou.blogspot.com/2020/11/blog-post.html

[38] Delirium, Το Σύστημα Υγείας στην Κύπρο Έχει Πλέον Καταρρεύσει, 20/04/21.  https://cyfootnotes.blogspot.com/2021/04/blog-post_20.html

[39] Dialogos, Άθλιες συνθήκες νοσηλείας και συμπεριφοράς σε νοσοκομεία – Καταγγελίες ασθενών, 26/08/21. https://dialogos.com.cy/athlies-synthikes-nosileias-kai-symperiforas-se-nosokomeia-kataggelies-asthenon/

[40] Sigmalive, ΟΣΑΚ: «Βροχή καταγγελίες για περίθαλψη ασθενών»- Ζητούν μέτρα από ΟΚΥπΥ, 27/08/21. https://www.sigmalive.com/news/dimosia-igeia/831889/osak-vroxi-kataggelies-gia-perithalpsi-asthenon-zitoun-metra-apo-okypy

[41] Πολίτης, Κατ’ οίκον εργασία τέλος! Όλοι πίσω στις δουλειές τους, 26/05/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/kat-oikon-ergasia-telos-oloi-piso-stis-doyleies-toys/

[42] Dialogos, Εμβόλια – Κορωνοϊός: Ζήτημα σε ποιους και πότε θα χορηγηθεί η τρίτη δόση, 28/08/21. https://dialogos.com.cy/emvolia-koronoios-zitima-se-poioys-kai-pote-tha-chorigithei-i-triti-dosi/

[43] Rob Wallace, Big Farms Make Big Flu, New York: Monthly Review Press, σελίδες 85-87. 2016.

[44] Times of Israel, Israel offers COVID booster shot to all eligible for vaccine, 29/08/21. https://www.timesofisrael.com/israel-offers-covid-booster-shot-to-all-eligible-for-vaccine/

  • August 29th 2021 at 18:11

Σύγχρονα Θέματα, Τεύχος 68-69-70 (Ιούλιος 1998 - Μάρτιος 1999) - Άρθρα για Κύπρο

By roki40

Όλα τα άρθρα για την Κύπρο που εκδόθηκαν στο περιοδικό Σύγχρονα Θέματα, στο Τεύχος 68-69-70 (Ιούλιος 1998 - Μάρτιος 1999).

Μπορείτε να κατεβάσετε τα άρθρα πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά, πατήστε το link: https://archive.org/compress/anagnwstopoulou_sygxrona_themata_68-69-70/formats=TEXT%20PDF&file=/anagnwstopoulou_sygxrona_themata_68-69-70.zip


  • August 16th 2021 at 12:21

Κυπριακό: Πρόβλημα Εθνικό, Διεθνές ή Ταξικό; (1984) - Άρθρο Πάνου Γκαργκάνα

By roki40

Κυπριακό: πρόβλημα εθνικό, διεθνές ή ταξικό;

 Άρθρο του Πάνου Γκαργκάνα στο περιοδικό Μαμή Νο2, 1984.

Η ανακήρυξη του χωριστού τουρκοκυπριακού κράτους στη Βόρεια Κύπρο και η ελληνική και ελληνοκυπριακή εκστρατεία για "ανατροπή του ψευδοκράτους" και "συνολική και δίκαιη" λύση, έφεραν ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για το κυπριακό. Εφήμεροι σχολιαστές της επικαιρότητας και μακρόπνοοι μελετητές της στρατηγικής που ακολουθεί το "εθνικό κέντρο" ζωγράφισαν πάλι με μελανά χρώματα τους κινδύνους που απειλούν τον ελληνισμό μέσα από τη διαιώνιση του κυπριακού ζητήματος.

Διαιώνιση είναι η λέξη κλειδί. Στις αναλύσεις αυτές, το κυπριακό τοποθετείται διαχρονικά, έρχεται από τα βάθη της ιστορίας φορτωμένο με κάποια μόνιμα, αναλλοίωτα χαρακτηριστικά. Οι δε πρωταγωνιστές έχουν αποκτήσει και αυτοί κάποιους σταθερούς ρόλους-κλισέ: Η Αθήνα είναι πάντοτε "μειοδοτική", άλλοτε για λόγους ανοιχτής "προδοσίας" και άλλοτε για δεν έχει "ξεκάθαρους στόχους". Η Λευκωσία είναι πάντοτε "ηρωική και πένθιμη", ένας μικρός Δαβίδ που δίνει τον άνισο άλλα καλό αγώνα του ελληνισμού απέναντι σε κάθε λογής Γολιάθ. Και η Άγκυρα πάντοτε "ύπουλη και επεκτατική", που εκμεταλλεύεται τις ελληνικές αστάθειες ή ασυναρτησίες χάρη στη "μεθοδικότητα" και τη "συστηματικότητα" των επιδιώξεών της.

Στην πραγματικότητα, αυτά τα κλισέ δεν μπορούν να εξηγήσουν τίποτα. Οι διαφωνίες Αθήνας-Λευκωσίας, παραδείγματος χάρη, ανάγονται είτε σε αστυνομικά μυθιστορήματα (άλλοτε τραγικά, όπως στην εποχή Μακάριου-Χούντας, και άλλοτε γελοία, όπως η "γκάφα Καψή"), είτε σε ηθικοπλαστικές διαλέξεις περί ενότητας, αρραγούς μετώπου, κλπ. Η απόσταση ανάμεσα στους μύθους που αναμασούν αυτές οι "αναλύσεις" και στην πραγματικότητα διαρκώς διευρύνεται, γιατί στην ουσία έχουμε να κάνουμε με έννοιες και κατηγορίες που είναι δανεισμένες από τη δεκαετία του '30 και προσπαθούν να επεκταθούν στη σημερινή κατάσταση με κάποια ρετουσαρίσματα από στοιχεία της δεκαετίας του '50.

Στο κείμενο αυτό προσπαθούμε να ξεφύγουμε απ' αυτή την κληρονομιά που βλέπει ακόμα το Κυπριακό σαν ζήτημα "αλυτρωτισμού" και αναζητάει τη λύση του είτε σε εθνικές εξορμήσεις είτε σε διεθνείς προστασίες και εγγυήσεις - και να στρέψουμε την προσοχή μας στην πορεία ανάπτυξης του κυπριακού καπιταλισμού, στη συγκεκριμένη θέση και διαπλοκή του στους ανταγωνισμούς της περιοχής και στις επιπτώσεις που έχει στην εξέλιξη της ταξικής πάλης στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Από τη Ζυρίχη στο οικονομικό θαύμα: η ανάδυση του Κυπριακού καπιταλισμού

Είναι γνωστό (αν και συχνά ξεχασμένο) χαρακτηριστικό της ανάπτυξης του καπιταλισμού, ότι δεν σταματάει μπροστά σε αιώνια "άλυτα" ζητήματα. Το πιο κλασικό παράδειγμα είναι η ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Πρωσία, όπου μια μακρόσυρτη διαδικασία διάβρωσης ξεπέρασε το "άλυτο" πρόβλημα της ανατροπής της φεουδαρχίας. Ο Λένιν, σχολιάζοντας τις προοπτικές της ανάπτυξης του καπιταλισμού στη Ρωσία, θεωρούσε ότι αν αποτύχαινε η επαναστατική ανατροπή της απολυταρχίας, ο ρώσικος καπιταλισμός θα έπαιρνε το αργό μονοπάτι της ανάπτυξης, "τύπου Γιούνκερ", δηλαδή σαν της Πρωσίας.

Θυμίζουμε αυτά τα παραδείγματα για όσους τυχόν απορούν πώς μπορεί να γίνεται λόγος για κυπριακό καπιταλισμό τη στιγμή που ποτέ δεν υπήρξε επαναστατική ανατροπή της αποικιοκρατίας στην Κύπρο, αφού ο απελευθερωτικός αγώνας ξεπουλήθηκε με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, που ίδρυσαν ένα "νεοαποικιακό" κρατίδιο-μαριονέτα.

Ωστόσο, σήμερα πια, είναι σαφές ότι αυτή η περιγραφή δεν ταιριάζει στην πραγματικότητα και ότι η ελληνοκυπριακή αστική τάξη αγκάλιασε αυτό το "κατασκεύασμα", το προσάρμοσε στις ανάγκες της και στήριξε πάνω του μια εντυπωσιακή ανάπτυξη, μια ανάπτυξη που της επέτρεψε να εμφανίζεται σαν αυτόνομος παράγοντας στη διεθνή σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου. Η πορεία αυτής της ανάπτυξης πρέπει να εξεταστεί τόσο από οικονομική όσο και από πολιτική άποψη, σε δυο χωριστές φάσεις, που η κάθε μια καλύπτει και μια δεκαετία από τη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το ορόσημο ανάμεσα στις δύο αυτές φάσεις είναι το 1974.

1964-1974: Η δεκαετία της ελληνοκυπριακής κυριαρχίας

Όταν ιδρύθηκε το κράτος της Ζυρίχης, στην Κύπρο υπήρχαν 114 πόλεις και χωριά με μικτό πληθυσμό, όπου έλληνες και τούρκοι ζούσαν και δούλευαν πλάι-πλάι. Υπήρχαν επίσης 121 χωριά καθαρά τουρκοκυπριακά που όμως ήταν σκορπισμένα σε όλο το νησί. Με λίγα λόγια, οι στατιστικές που έδειχναν 81% του πληθυσμού έλληνες, 18% τούρκοι και 1% διάφοροι (Αρμένιοι, μαρωνίτες, κλπ) δεν ανταποκρίνονταν σε καμιά εδαφική διαίρεση του νησιού.

Η ταξική διαίρεση όμως, αντικαθρεφτίζονταν στο διαχωρισμό μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η συμμετοχή των τουρκοκύπριων στο εμπόριο, στη μεγάλη γαιοκτησία και στις επιχειρηματικές δραστηριότητες ήταν μηδαμινή. Απέναντι στους ελληνοκύπριους αστούς δεν υπήρχε ένα τουρκοκυπριακό "αντίπαλο δέος" στο οικονομικό επίπεδο. Το τουρκοκυπριακό βέτο και τα άλλα προνόμια που εξασφάλιζαν οι Συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης δεν είχαν πίσω τους αντίστοιχη τουρκοκυπριακή οικονομική βάση. Οι τουρκοκυπριακές τάσεις που πιθανά θα ήθελαν να μοιραστούν τα οφέλη της ανεξαρτησίας με τους ελληνοκύπριους αστούς ξεκινούσαν από μειονεκτική θέση. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η συμβολή των αρμένιων (1% του πληθυσμού) στο "Εθνικό Εισόδημα" ήταν ίδια με τη συμβολή των τουρκοκύπριων (18% του πληθυσμού). Δεν είναι παράδοξο που αρκετά σύντομα ο "αδιάλλακτος" Ντενκτάς αντικατέστησε το "μετριοπαθή" Κουτσούκ.

Στην αντικατάσταση αυτή βοήθησε και η ελληνοκυπριακή στάση που αντιμετώπισε τις τουρκοκυπριακές αντιδράσεις "διά πυρός και σιδήρου". Ύστερα από μια σύντομη εμπειρία πολιτικών συγκρούσεων (τουρκοκυπριακό βέτο στους φόρους, απόπειρα Μακάριου για αναθεώρηση του Συντάγματος σε συνεργασία με την Αγγλία), η σύγκρουση κρίθηκε στο στρατιωτικό επίπεδο.

Στις 21 Δεκέμβρη του 1963 οι ελληνοκυπριακές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν μια σαρωτική επίθεση ενάντια στον τουρκοκυπριακό πληθυσμό. Από τους 104.000 τουρκοκύπριους, που όπως είδαμε ήταν σκορπισμένοι σε όλο το νησί, οι 60.000 συγκεντρώθηκαν στον τουρκοκυπριακό τομέα της Λευκωσίας και στη λωρίδα γης προς την Κερύνεια, όπου βρισκόταν η ΤΟΥΡΔΙΚ. Οι υπόλοιποι κλείστηκαν επίσης σε θύλακες στις άλλες πόλεις. Ήταν η πρώτη δημιουργία συνόρων μέσα στο νησί, με ελληνοκυπριακή πρωτοβουλία: ο πρώτος "Αττίλας" φορούσε φουστανέλα.

Ακολούθησαν και άλλες στρατιωτικές επιθέσεις των ελληνοκύπριων τον Αύγουστο του 1964 και το Νοέμβριο του 1967. Θα δούμε πιο κάτω πώς η "πολυδιάστατη" εξωτερική πολιτική του Μακάριου κατάφερε σε εκείνη τη φάση να αποφύγει τις επεμβάσεις των "εγγυητριών δυνάμεων" (τουρκική εισβολή ή ελληνικό πραξικόπημα ή αγγλική κατάληψη). Στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας πάντως, οι ελληνοκύπριοι αστοί παραμέρισαν τα εμπόδια που έβαλε η Ζυρίχη και το Λονδίνο στον έλεγχο του νέου κρατιδίου από μεριάς τους. Οι τουρκοκύπριοι στριμώχτηκαν σε μικρούς θύλακες που κάλυπταν μόνο το 4% του εδάφους, απομονωμένοι στρατιωτικά (ύστερα από τρεις ήττες), πολιτικά (ντε φάκτο κατάργηση βέτο, αντιπροεδρίας, κάθε συμμετοχής στο κράτος) και οικονομικά (η συμμετοχή τους στην οικονομική του νησιού περιοριζόταν στην προσφορά φθηνού εργατικού δυναμικού, όταν χαλάρωνε η πολιτική ένταση). Οι διαδικασίες συσσώρευσης που συγκέντρωσαν στα χέρια τους χάρη σ' αυτή τη διαδικασία δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητες. Το "κρατίδιο της Ζυρίχης" είχε κληρονομήσει μερικά ζωτικά πλεονεκτήματα. Πρώτα απ' όλα, χάρη στην παρουσία των Αγγλικών βάσεων και της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, διέθετε μια σημαντική εισροή "άδηλων πόρων", που βοηθούσε να μην εμφανίζονται συναλλαγματικά προβλήματα.

Οι ελληνοκύπριοι καπιταλιστές είχαν μια ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων τους που θα τη ζήλευαν πολλά "νεοαποικιακά" κράτη. Εκτός από ελευθερία κίνησης όμως, είχαν και τα ίδια τα κεφάλαια. Η συγκεντρωτική εκμετάλλευση της αγροτικής παραγωγής, χάρη στον αναπτυγμένο συνεργατισμό που κληρονόμησαν από τους Άγγλους και το ανθηρό εξαγωγικό εμπόριο αγροτικών προϊόντων (εσπεριδοειδή) σήμαινε ότι οι ελληνοκύπριοι συσσώρευσαν γρήγορα κεφάλαια, που τους έδιναν φτερά να απλωθούν και σε άλλες δραστηριότητες.

Ένας τομέας που άνθισε ήταν ο τουριστικός και δίπλα του ο κατασκευαστικός. Οι ελληνοκύρπιοι επιχειρηματίες που σήμερα κάνουν αισθητή την παρουσία τους από το κέντρο της Αθήνας, με τα μεγάλα ξενοδοχεία τους, μέχρι το Ομάν, με τις τεχνικές εταιρείες τους, έχουν τις ρίζες τους σ' εκείνη την περίοδο.

Η πιο σημαντική εξέλιξη όμως σημειώθηκε στον κυπριακό εφοπλισμό. Η νέα Κυπριακή Δημοκρατία απόκτησε τη δική της ναυτιλιακή σημαία, που ήδη το 1971 συγκέντρωνε τον τέταρτο εμπορικό στόλο της Μεσογείου. Η ραγδαία αυτή ανάπτυξη έχει αποδοθεί (π.χ. από τον Ψυρούκη) στο χαρακτηρισμό της κυπριακής σημαίας σαν "σημαίας ευκαιρίας". Αυτό είναι λάθος. Οι σημαίες ευκαιρίας (π.χ. Παναμαϊκή) μαζεύουν κάθε λογής εφοπλιστές (αμερικάνους, έλληνες, άγγλους, κλπ.) για λόγους φορολογικών και άλλων λειτουργικών διευκολύνσεων. Η κυπριακή σημαία μάζεψε κύπριους και ελλαδίτες εφοπλιστές, που είδαν σε αυτή ένα χρήσιμο λάβαρο για την απόσπαση ενός μερίδιου από τον αυξανόμενο όγκο μεταφορών που προκαλούσε η άνοδος του εμπορίου ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τον Τρίτο Κόσμο, ιδιαίτερα στα τότε ανερχόμενα ριζοσπαστικά αραβικά καθεστώτα. Η ανάπτυξη της κυπριακής ναυτιλίας ήταν μια ψήφος εμπιστοσύνης του κυπριακού κεφαλαίου (μέσα κι έξω από την Κύπρο) και μερίδας των ελλήνων εφοπλιστών στην εξωτερική πολιτική του Μακάριου, που πρώτος δίδαξε σε όλους τους έλληνες πολιτικούς τι θα πει ευέλικτη διπλωματία.

Έχοντας σαν βάση μια προνομιακή σχέση με την αγγλική διπλωματία -χάρη στους παλιούς αποικιακούς δεσμούς και στο γεγονός ότι αποτελούσε τον εγγυητή της σταθερότητας του καθεστώτος των αγγλικών βάσεων- ο Μακάριος ανακάλυψε γρήγορα τους μοχλούς που θα επέτρεπαν την Κυπριακή Δημοκρατία να επιπλέει "αδέσμευτη" στο σταυροδρόμι των αντιθέσεων της Ανατολικής Μεσογείου: καλλιέργεια των σχέσεων με τις Αραβικές χώρες, εξισορρόπηση ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις με ανοίγματα προς την ΕΣΣΔ, αξιοποίηση των αντιθέσεων ΗΠΑ-Αγγλίας, διατήρηση αυτονομίας στα πλαίσια της κοινής γραμμής με το "εθνικό κέντρο", χρησιμοποιώντας τα περιθώρια της ελληνοτουρκικής διαμάχης.

Ήδη από την κρίση του 1963-64 έγινε σαφές ότι η κυβέρνηση του Μακάριου δεν θα αποτελούσε μαριονέτα στα χέρια των "εγγυητριών δυνάμεων", και ότι η συνθήκη Συμμαχίας της Κύπρου με Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία, που επιβλήθηκε στη Ζυρίχη, μπορούσε να εφαρμοστεί μόνο με τη βία. Η κυπριακή κυβέρνηση την κατήγγειλε μονομερώς και γύρεψε πολύ ευρύτερες συμμαχίες, αντίστοιχες με τα δικά της συμφέροντα. 

Στην αρχή της κρίσης, ο Μακάριος συνεργάστηκε με τους Άγγλους για να ανοίξει το ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος, όταν όμως η Αγγλία επιδίωξε να μονοπωλήσει το ρόλο του ειρηνοποιού με δικά της στρατεύματα στο νησί, ο Μακάριος ζήτησε και πέτυχε πολυεθνική ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ. Απέναντι στις τουρκικές απειλές για εισβολή, η κυπριακή κυβέρνηση χρησιμοποίησε αρχικά τη συνεργασία με την Αθήνα που διακήρυξε ότι αυτό θα οδηγούσε σε ελληνοτουρκικό πόλεμο. Όταν όμως ο Γ.Παπανδρέου ζήτησε τον έλεγχο πάνω στις πρωτοβουλίες του Μακάριου, η Λευκωσία τον απέρριψε και έκανε έκκληση στη Μόσχα και στην Αίγυπτο του Νάσερ για βοήθεια. Από τότε αποτελεί ιερό ευαγγέλιο της κυπριακής διπλωματίας ότι οι "ειρηνευτικές πρωτοβουλίες" γίνονται δεκτές μόνο όταν περνούν από τον ΟΗΕ, ώστε να συμμετέχουν στα παζαρέματα όλοι οι παράγοντες και να μεγιστοποιούνται τα περιθώρια ελιγμών.

Στην επόμενη κρίση, του 1967, η αυτονόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από το "εθνικό κέντρο" υπογραμμίστηκε ακόμα πιο έντονα, καθώς ο Μακάριος στηρίχθηκε σε άξονα Μόσχας-Άγκυρας για να αποκρούσει τις κοινές πιέσεις χούντας-αμερικάνων. Ούτε καν η παρουσία στην Κύπρο της περιβόητης ελληνικής μεραρχίας των Γ.Παπανδρέου-Γαρουφαλιά (που ήδη βρισκόταν στα χέρια της χούντας) στάθηκε ικανή να αντισταθμίσει τη δύναμη της κυπριακής διπλωματίας, τότε. Στις αρχές της χουντικής επταετίας, η Λευκωσία πρόβαλε καθαρά ότι διεκδικεί τη δική της γωνιά στο ευαίσθητο τρίγωνο Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου. Ο κυπριακός καπιταλισμός ξεδίπλωνε τη δική του δυναμική, που αποδείχτηκε αρκετά ορμητική ώστε να επιβιώσει ακόμα και τη διπλή επίθεση του 1974.

1974-1984: Προς ένα "Λουξεμβούργο" της Μέσης Ανατολής;

Το 1974 οι Κύπριοι εργάτες και αγρότες πλήρωσαν ακριβά τις φιλοδοξίες των ελληνοκύπριων αστών. Το βίαιο ξέσπασμα των ανταγωνισμών πάνω στους οποίους έστηνε τις ακροβατικές ισορροπίες του ο κυπριακός καπιταλισμός έπεσε στις πλάτες των τάξεων που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν αγκιστρωθεί στο άρμα της "υπερήφανης" πολιτικής του Μακάριου. Οι ίδιοι οι ελληνοκύπριοι καπιταλιστές ωστόσο, αποδείχτηκαν αρκετά ανθεκτικοί και επανήλθαν δριμύτεροι.

Θα νόμιζε κανείς ότι με απώλειες επενδυμένων κεφαλαίων σε τεράστια κλίμακα (η Βόρεια Κύπρος κάλυπτε το 70% του ΑΕΠ του νησιού) και με το στρατιωτικό συσχετισμό δυνάμεων ανεστραμμένο, οι ελληνοκύπριοι καπιταλιστές θα εγκατέλειπαν το "κατασκεύασμα της Ζυρίχης", όπως οι ποντικοί το πλοίο που βουλιάζει. Αντί να φυγαδεύσουν τα κεφάλαιά τους όμως, άρχισαν να επενδύουν με πιο έντονους ρυθμούς από πριν. Δεν θα παραθέσουμε εδώ τα στοιχεία του οικονομικού "θαύματος" που συντελέστηκε μετά το '74. Παραπέμπουμε στην ανάλυση του κυπριακού Μαρξιστικού περιοδικού "Δελτίο Συζήτησης", που αναδημοσίευσε η "Εργατική Πρωτοπορία" (Ν.12, Γενάρης '78) και στο άρθρο των Μαυρή, Πιτσέλη, Τσεκούρα στο "Σχολιαστή" (Ν.8, 1/11/83).

Η ανάπτυξη του κυπριακού καπιταλισμού της δεκαετίας 64-74 δεν είχε οδηγήσει σε εκβιομηχάνιση, όχι γιατί δεν υπήρχε αρκετή συσσώρευση κεφαλαίου, αλλά γιατί η ανάπτυξη της κυπριακής ναυτιλίας αποτελούσε μηχανισμό εξαγωγής κεφαλαίων σε επενδύσεις που δεν δημιουργούσαν βιομηχανία μέσα στο νησί (πλοία, ναυτιλιακές υπηρεσίες). 

Το 1974 εκδηλώνονται έντονες αλλαγές στην οικονομική συγκυρία που αντιστρέφουν αυτή τη ροή: όχι μόνο η εσωτερική συσσώρευση παραμένει μέσα, αλλά σημειώνεται και επαναπατρισμός εφοπλιστικού κεφαλαίου και εισροή ξένων κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ήδη από το 1972 η Κύπρος έχει συνδεθεί με την ΕΟΚ, όπου είχε ενταχθεί και η Αγγλία.

Παράλληλα, στη Μέση Ανατολή αρχίζει να ρέει το ορμητικό ρεύμα της ανακύκλωσης των πετροδολαρίων. Στο γειτονικό Λίβανο -"Ελβετία" της Μέσης Ανατολής- ο εμφύλιος πόλεμος υποχρεώνει τράπεζες και πολυεθνικές εταιρείες να αναζητήσουν ασφαλέστερο ορμητήριο.

Ταυτόχρονα, η διεθνής ναυτιλιακή κρίση περιορίζει υποχρεωτικά τις επενδύσεις σε πλοία και σπρώχνει το κυπριακό κεφάλαιο να αξιοποιήσει αυτές τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά του. Και φυσικά, μέσα στην Κύπρο υπήρξε ξαφνικά άφθονο φθηνό εργατικό δυναμικό -οι πρόσφυγες.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες σήμαιναν ότι ο κυπριακός καπιταλισμός μετά το 1974 δεν παραδόθηκε στο έλεος ούτε της Τουρκίας ούτε της Ελλάδας. Αν η Ελλάδα φανταζόταν ότι με 40.000 στρατό πάνω στο νησί και το 70% του παραγωγικού δυναμικού του νησιού στην κατοχή του Ντενκτάς, η Νότια Κύπρος θα γινόταν ένα μαραζωμένο εξάρτημά της, έπεσε τελείως έξω. Κι αν κάποιοι νόμιζαν ότι η επιβίωση της Νότιας Κύπρου μπορούσε να γίνει μόνο με τη μετατροπή της σε ελληνική επαρχία, πάλι γελάστηκαν. Βέβαια, η Εθνική Τράπεζα έχει μεγαλώσει την διείσδυσή της στην Κύπρο και η ελληνική "οικονομική βοήθεια" δίνεται με το αζημίωτο, αλλά πάντως ο κυπριακός καπιταλισμός εξακολουθεί να έχει τη δική του ξεχωριστή δυναμική που εξυπηρετείται από τη διατήρηση της "αδέσμευτης" Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι ελληνοκύπριοι καπιταλιστές δεν κρύβουν τις φιλοδοξίες τους να μετατρέψουν την Κύπρο σε "Λουξεμβούργο" της Ανατολικής Μεσογείου: ένα μικρό κρατίδιο που στηρίζεται στρατιωτικοπολιτικά στις ισορροπίες της περιοχής, αλλά είναι κέντρο εξόρμησης για χρηματιστικές, ναυτιλιακές και εξαγωγικές δραστηριότητες προς τη Μέση Ανατολή. Μια οικονομική βάση δεμένη με την ΕΟΚ, αλλά και με τις Αραβικές χώρες, με διακηρυγμένη "ανεξαρτησία" και "ουδετερότητα", ώστε να μην εμποδίζεται να προσφέρει τις οικονομικές υπηρεσίες της προς κάθε κατεύθυνση.

Αυτές οι στρατηγικές επιδιώξεις της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης καθρεφτίζονται τόσο στη στάση της απέναντι στους τουρκοκύπριους όσο και στις σχέσεις της με την ελληνική κυβέρνηση, όπως εκφράζονται συγκεκριμένα στις πρωτοβουλίες για την "επίλυση" του κυπριακού.

Τουρκοκυπριακή μειονότητα: από το πέταγμα στη θάλασσα στις προσφορές ενσωμάτωσης

Όπως είδαμε προηγούμενα, η ανάπτυξη της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης είχε στηριχθεί στην ασφυκτική απομόνωση των τουρκοκύπριων. Ουσιαστικά πριν το 1974 η μόνη προοπτική που είχε να προσφέρει η Κυπριακή Δημοκρατία στους τουρκοκύπριους ήταν το πέταγμα στη θάλασσα.

Πίσω από το προπέτασμα του διακοινοτικού διαλόγου, που είχε εγκαινιαστεί από το 1968 με πρωτοβουλία του Μακάριου, υπήρχε η σκληρή πραγματικότητα των ένοπλων τουρκοφάγων του Γεωρκάτζη, του Γρίβα, του Σαμψών. Δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική προσπάθεια ενσωμάτωσης των τουρκοκύπριων στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή του νησιού. Αντίθετα, η καταστολή του τουρκοκυπριακού στοιχείου επενδύθηκε και με τον ιδεολογικό μανδύα της συνέχισης του απελευθερωτικού αγώνα. Ακόμα και μέσα στους κόλπους της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα είχε απήχηση αυτή η ιδεολογία.

Ο Νίκος Ψυρούκης στο βιβλίο του "Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας" (τόμος τρίτος, σελ.263) υποστηρίζει ότι "δεν χωρά καμιά αμφιβολία πως οι διενέξεις ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή πλειοψηφία και την τουρκοκυπριακή μειονότητα αντανακλούσαν την πάλη του λαού της Κύπρου για την κατάργηση του νεοαποικιακού καθεστώτος και για την απόχτηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσής του". Στην πραγματικότητα, η διένεξη αυτή, η ταύτιση κάθε τουρκοκύπριου με πράκτορα της Τουρκίας, της Αγγλίας και γενικά των "ιμπεριαλιστικών συνωμοσιών" ήταν βασικό στήριγμα του καθεστώτος, καθώς εξασφάλιζε για τους ελληνοκύπριους αστούς όχι μόνο τον αποκλειστικό έλεγχο του κράτους, αλλά και τη διάσπαση και τη χειραγώγηση της εργατικής τάξης και των αγροτών.

Μετά την εισβολή του 1974 και την ανταλλαγή πληθυσμών με τη συμφωνία Κληρίδη-Ντενκτάς η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Και η μεν αντιτουρκική ιδεολογία συνεχίστηκε ενισχυμένη και από τις 40.000 ξιφολόγχες των Τούρκων στρατηγών. Η στρατηγική των ελληνοκύπριων καπιταλιστών όμως, δεν μπορούσε να στηρίζεται στην ανύπαρκτη στρατιωτική υπεροχή απέναντι στους τουρκοκύπριους.

Από την ανάγκη αυτή σε  συνδυασμό με τις δυνατότητες που άνοιξε το "οικονομικό θαύμα" διαμορφώθηκε η νέα γραμμή της διζωνικής μεν, αλλά ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήδη από τη συμφωνία Μακάριου-Ντενκτάς το 1977, που επικυρώθηκε ξανά στη συνάντηση Κυπριανού-Ντενκτάς το 1979, μέχρι το πρόσφατο σχέδιο Κουεγιάρ και το τωρινό σχέδιο Κυπριανού, η αιχμή της ελληνοκυπριακής στρατηγικής μετατοπίστηκε προς την προοπτική ενσωμάτωσης των τουρκοκύπριων.

Όλα τα σχέδια προτείνουν περισσότερη ή λιγότερη έκταση της τουρκοκυπριακής ζώνης, περισσότερες ή λιγότερες δικαιοδοσίες της τουρκοκυπριακής διοίκησης, αλλά επιμένουν ανυποχώρητα σε δύο σημεία: στην ενότητα της οικονομικής ζωής (ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση και κατοχή περιουσίας ανάμεσα στις δύο ζώνες) και στην ύπαρξη κεντρικής κυβέρνησης με ισχυρές εξουσίες (διεθνείς σχέσεις, εθνική τράπεζα, αμυντικές εγγυήσεις) στα χέρια βέβαια ελληνοκύπριου πρόεδρου και ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας.

Η ανοιχτά δηλωμένη συλλογιστική πίσω από αυτές τις αποφάσεις είναι πως η οικονομική δύναμη των ελληνοκύπριων θα τους εξασφαλίσει την ηγετική θέση σε μια τέτοια συνεργασία με τους τουρκοκύπριους: οι μεν θα βάλουν το κεφάλαιο οι δε την εργασία και το "Λουξεμβούργο της Ανατολικής Μεσογείου" θα ευημερήσει. Υπάρχει όμως μια... λεπτομέρεια. Για να υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια κάποιος πρέπει να υποχρεώσει την Τουρκία να τα δεχτεί. Κι εδώ ακριβώς ο κυπριακός καπιταλισμός ξεχνάει τα βουκολικά ειδύλλια περί μικρού και φιλειρηνικού κρατιδίου, όπου οι δυο κοινότητες οικοδομούν μονιασμένες και αποστρατιωτικοποιημένες την ευημερία τους και ξαναπροβάλει σαν δυναμικός παράγοντας μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα των άγριων ανταγωνισμών, της ασταθούς ισορροπίας και των εύθραυστων συμμαχιών ανάμεσα στις αρπαχτικές αστικές τάξεις της περιοχής και στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Έτσι, ενώ στις διαπραγματεύσεις προβάλλεται πάντοτε η προοπτική ειρηνικής συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων με έμφαση στην ενότητα του κυπριακού κράτους, στην πράξη υπάρχει η επιβολή οικονομικού αποκλεισμού στους τουρκοκύπριους και η αναζήτηση διεθνών συμμαχιών εναντίον τους. Ενώ η κυπριακή δημοκρατία διακηρύσσει ότι θέλει να αποσπάσει τους τουρκοκύπριους από την Τουρκία και να τους ενσωματώσει στους κόλπους της, στην πραγματικότητα συνεχίζει τον πόλεμο με άλλα μέσα, ελπίζοντας να ανατρέψει τους σημερινούς συσχετισμούς και τότε να επιβάλει την "ειρηνική" συνύπαρξη με το ζόρι.  

Στο κέντρο αυτών των προσπαθειών της ελληνοκυπριακής διπλωματίας να εξασφαλίσει "διεθνή ερείσματα" ενάντια στην Τουρκία βρίσκεται η σχέση της με την ελληνική κυβέρνηση.

Οι σχέσεις Αθήνας-Λευκωσίας 

Οι σχέσεις της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης με τη "μητέρα Ελλάδα" ήταν αντιφατικές σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο. Ακριβώς επειδή το κυπριακό ζήτημα "διαιωνίστηκε" η ελληνοκυπριακή αστική τάξη είχε την επιλογή να μπορεί να αναπτυχθεί έξω από το ελληνικό κράτος, γιατί η παγκόσμια ανάπτυξη του καπιταλισμού άνοιξε δυνατότητες που δεν υπήρχαν π.χ. την εποχή της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα.

Οι ελληνοκύπριοι αστοί παίρνουν στα χέρια τους τη διαχείρισης του αντιαποικιακού αγώνα σε μια εποχή όπου η αποαποικιοποίηση έχει ήδη ξεκινήσει και η διεθνοποίηση του κεφαλαίου ανοίγει νέους ορίζοντες συσσώρευσης πέρα από τη "μεταπρατική" σχέση με την παλιά μητρόπολη. Στόχος τους στον τρόπο που διαχειρίζονται αυτή την υπόθεση (και τη διαχειρίζονται, αναμφισβήτητα, χωρίς ταξικό αντίπαλο χάρη στην πολιτική του ΑΚΕΛ) δεν είναι ούτε να την "ξεπουλήσουν" με την έννοια της παραμονής κάτω από αγγλική κυριαρχία ούτε να την οδηγήσουν στους κόλπους της ελληνικής αγοράς για να μπουν κάτω από τη φτερούγα των διαδικασιών συσσώρευσης του ελλαδικού χώρου. Αντίθετα, στόχος τους είναι να εδραιώσουν την ταξική ηγεμονία τους στο νησί τόσο απέναντι στις κατώτερες τάξεις όσο και απέναντι σε κάθε διεκδικητή, γιατί το ανεξάρτητο κρατίδιο έχει τα φόντα να γίνει εφαλτήριο της ανάπτυξής τους.

Η ηγεμονία αυτή επιτεύχθηκε και στα δυο επίπεδα όπως αποδεικνύεται από το πανηγυρικό 95% που πήρε ο Μακάριος στις εθνικές εκλογές του 1968 ισοφαρίζοντας το ποσοστό του ενωτικού δημοψηφίσματος του 1950, τη στιγμή ακριβώς που επικυρωνόταν η εγκατάληψη της ένωσης με την Ελλάδα, καθώς αποσυρόταν ο ελληνικός στρατός από την Κύπρο.

Αντί για την ενσωμάτωση της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης στους κόλπους της ελληνικής, έχουμε τη σύναψη μιας συμμαχίας ανάμεσά τους, που όπως κάθε τέτοια συμμαχία δεν είναι "ισότιμη", αλλά αντιφατική όπως μαρτυρούν οι διάφορες απόπειρες κάθε λογής ελληνικών κυβερνήσεων να επιβάλουν την ηγεμονία του "εθνικού κέντρου".

Τα "οράματα" αυτής της συμμαχίας τα συνοψίζει πολύ επιγραμματικά ο Α.Γ. Ξύδης: "η γνήσια ανεξάρτητη Ελλάδα με μια γνήσια ανεξάρτητη Κύπρο θα βοηθούσαν τον ελληνισμό να ξαναγίνει παράγοντας πολυδύναμος μέσα στον ανταγωνισμό των Μεγάλων, παράγοντας ανεξαρτησίας και συνεργασίας όλων των μικρών κρατών που ζουν γύρω από την ανατολική Μεσόγειο."

Πρόκειται για οράματα πραγματικά μεγαλεπίβολα (για να μην πούμε μεγαλομανή), αντάξια των παραδόσεων της Μεγάλης Ιδέας, αλλά με εκσυγχρονισμένες φιλοδοξίες -όχι εδαφικές βλέψεις, αλλά την παντοδύναμη διαμεσολάβηση του "ελληνισμού" ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις και στους λαούς της ανατολικής Μεσογείου. Όχι απλά της Ελλάδας, αλλά και του "ελληνισμού", με την Κύπρο, με τις ελληνικές και κυπριακές εφοπλιστικές παροικίες και τα ελληνοαμερικάνικα λόμπι του (κατά τα πρότυπα του Ισραήλ) -ένα είδος προωθημένου συνεταίρου των ιμπεριαλιστών με πεδίο δράσης από τα Βαλκάνια μέχρι τα βάθη της Αραβίας.

Το πρόβλημα για τις φαντασιώσεις αυτές βέβαια, είναι ότι το καθένα απ' αυτά τα "μικρά κράτη" που ζουν γύρω από την ανατολική Μεσόγειο έχει τις αντίστοιχες φιλοδοξίες, ντυμένες με τις αντίστοιχες ένδοξες παραδόσεις και τα αντίστοιχα ευγενή οράματα. Η Τουρκία σαν "φυσική γέφυρα" του ισλαμικού κόσμου με τη Δύση και την Ανατολή, η Συρία και η Αίγυπτος σαν "φυσική ηγεσία" του Αραβικού κόσμου, κλπ, κλπ. Με άλλα λόγια όποιος φιλοδοξεί να γίνει "πολυδύναμος παράγοντας" στην περιοχή είναι υποχρεωμένος να ελίσσεται όχι μόνο ανάμεσα στους ανταγωνισμούς των μεγάλων, αλλά και στις διαμάχες των ντόπιων μικρών ανταγωνιστών, δηλαδή μέσα σ' ένα πραγματικό ναρκοπέδιο.

Αυτή η πραγματικότητα -οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αρπαχτικές φιλοδοξίες των καπιταλιστών και όχι η "μειοδοτική" πολιτική τους- είναι ο λόγος για τον οποίο η συμμαχία της ελληνικής με την ελληνοκυπριακή αστική τάξη βαδίζει από περιπέτεια σε περιπέτεια. 

Μετά το 1974 οι σχέσεις Αθήνας-Λευκωσίας γνώρισαν περίοδο ομοφωνίας και συνοχής σε μια κοινή προσπάθεια να ανατραπεί ο δυσμενής συσχετισμός δύναμης απέναντι στην Τουρκία. Παρόλο που τα περιθώρια ανεξάρτητων πρωτοβουλιών της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι στην ελληνική διπλωματία είχαν περιοριστεί, οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας έβαλαν στο πλάι την πολιτική του "εθνικού κέντρου", προβάλλοντας αντίθετα την αντίληψη ενός "καταμερισμού ευθυνών" στα πλαίσια της ελληνοκυπριακής συνεργασίας: "Η Λευκωσία αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαραστέκεται", "Το Κυπριακό είναι ξεχωριστό πρόβλημα από τις ελληνοτουρκικές διαφορές", κλπ. Αυτός ο καταμερισμός είχε το νόημά του σε μια περίοδο όπου αναπτύσσονταν μεγάλες πιέσεις για ανασυγκόλληση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ μέσα από μια συμφωνία-πακέτο με ελληνικές υποχωρήσεις στο Αιγαίο και τουρκικές παραχωρήσεις στην Κύπρο. Ήταν η εποχή που πρωτοβουλία ανήκε στην Τουρκία με αιχμή το Αιγαίο (έξοδος του Χόρα, τουρκικό βέτο στο ΝΑΤΟ για τους όρους της ελληνικής επανένταξης) και ο συσχετισμός δεν σήκωνε επίδειξη ελληνικής επιρροής στην Κύπρο.

Από τότε, όμως, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει και στρατιωτικά (στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, εξοπλισμός ελληνικής αεροπορίας και ναυτικού) και διπλωματικά (ένταξη στην ΕΟΚ, καλλιέργεια των σχέσεων με ΕΣΣΔ, επανένταξη στο ΝΑΤΟ). Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αισθάνθηκε ότι είναι σε θέση να ακολουθήσει πιο δυναμική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Θεωρώντας ότι βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ευνοϊκής ρύθμισης του επιχειρησιακού ελέγχου στο Αιγαίο (που όχι μόνο αποκρούει τις τουρκικές διεκδικήσεις αλλά και νομιμοποιεί τη στρατιωτικοποίηση των νησιών, κύρια της Λήμνου) η νέα τακτική που εγκαινίασε το ΠΑΣΟΚ έδωσε έμφαση στην εξάσκηση πιέσεων στην Τουρκία σκληραίνοντας την ελληνική στάση και στο Αιγαίο και στην Κύπρο: είναι χαρακτηριστικό ότι η νέα πολιτική ξεκίνησε με ταξίδι του Ανδρέα στην Κύπρο, που διαφημίστηκε σαν "η πρώτη επίσκεψη έλληνα πρωθυπουργού στη μεγαλόνησο". 

Ο αντίκτυπος αυτής της αλλαγής έμφασης έγινε αισθητός και στις σχέσεις Αθήνας-Λευκωσίας από την πρώτη στιγμή. Η επίσκεψη Παπανδρέου πραγματοποιήθηκε αφού μεσολάβησε μια αναβολή και έντονο παρασκήνιο. Στη συνέχεια οι διαφωνίες ήρθαν στην επιφάνεια ξανά και ξανά (γύρω από το "κοινό πρόγραμμα" Κυπριανού-ΑΚΕΛ, παραίτηση Ρολάνδη για το χειρισμό προτάσεων Κουεγιάρ) με αποκορύφωμα τη σύγκρουση Παπανδρέου-Κυπριανού για την τριμερή, που τελικά αποδόθηκε σε γκάφα του Καψή.

Η ελληνοκυπριακή αστική τάξη ανησυχεί γιατί βλέπει ότι με την ελληνική αντεπίθεση η αιχμή της Τουρκίας ξαναγυρίζει από το Αιγαίο στην Κύπρο. Η Άγκυρα πιέζει έτσι το πιο αδύνατο σημείο της συμμαχίας Αθήνας- Λευκωσίας και κάνει τους ελληνοκύπριους καπιταλιστές να διαμαρτύρονται ότι θα πληρώσουν αυτοί τη νέα τακτική της ελληνικής κυβέρνησης.

Μπροστά στη δυσφορία και τους ελιγμούς της κυπριακής κυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ αναβιώνει τη θεωρία του "εθνικού κέντρου", αυτή τη φορά σε προοδευτική εκδοχή (πχ επανειλημμένες δηλώσεις Παπανδρέου ότι η Αθήνα είναι μητρόπολη του ελληνισμού και η Κύπρος προέκτασή του. Όταν η χούντα έστελνε τελεσίγραφο στο Μακάριο να διώξει τον Κυπριανού από την κυβέρνησή του και να πειθαρχήσει στη γραμμή του εθνικού κέντρου, ο Κυπριανού έμοιαζε "πατριώτης". Τώρα που το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τον ίδιο αυτόν Κυπριανού για ενδοτισμό και προβάλει ξανά το προβάδισμα του "εθνικού κέντρου", ο πατριωτισμός μοιάζει να μετακόμισε από τη Λευκωσία στην Αθήνα.

Ταξική αλληλεγγύη

Το ΠΑΣΟΚ εξωραΐζει αυτάρεσκα τη διαχείριση της ελληνικής διπλωματίας από τη μεριά του σαν τη διεξαγωγή ενός αγώνα "εθνικοαπελευθερωτικού-εθνικοαμυντικού", αντικειμενικά αντιιμπεριαλιστικού. Διάφοροι κριτικοί (και μερικές φορές άκριτοι) υποστηριχτές στις αριστερές παρυφές του ΠΑΣΟΚ διαβλέπουν στην κυβερνητική πολιτική μια προσπάθεια να μπει επιτέλους τέρμα στην "αποεθνικοποίηση" του κυπριακού (βλ. πχ αρθρογραφία στο περιοδικό "Τετράδια"). Και όταν μιλάνε για τερματισμό της αποεθνικοποίησης εννοούνε την πολεμική προετοιμασία Ελλάδας και Νότιας Κύπρου για μια νικηφόρα πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία. Αυτή η πολεμική προετοιμασία με το όνομα "αμυντική θωράκιση") αποτελεί κοινό σημείο "εθνικής ομοψυχίας" ανάμεσα στα ελληνικά και κυπριακά κόμματα από δεξιά μέχρι τα "αριστερά". Ωστόσο, η ομοφωνία αυτή θέλει να εμφανίζεται φιλειρηνική και μιλάει για τις αμυντικές ικανότητες του ελληνικού στρατού και της εθνοφρουράς σαν εγγύηση για την περίπτωση που η Τουρκία -κάτω από την πίεση της "διεθνούς κοινότητας" για μια "δίκαιη λύση" του κυπριακού θα κατέφευγε στη βία. Στην πραγματικότητα, βέβαια, πολεμικές προετοιμασίες και διπλωματικές εξορμήσεις είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το ζήτημα είναι τι μπορούν να προσδοκούν οι Κύπριοι εργάτες και αγρότες από τους έλληνες στρατηγούς και τους έλληνες και ελληνοκύπριους διπλωμάτες και τι λόγους έχουν να υποστηρίξουν τις μάχες (περισσότερο ή λιγότερο ειρηνικές) στις οποίες τους καλούν;

Η εργατική τάξη και οι φτωχοί αγρότες στην Κύπρο έχουν κάθε συμφέρον να καταργήσουν τα σύνορα μέσα στο νησί τους, να πάψουν να βρίσκονται στο επίκεντρο των συγκρούσεων ανάμεσα σε κάθε είδους συμφέροντα που λύνουν τους λογαριασμούς τους στις δικές τους πλάτες. Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πρόσδεσή τους στο άρμα της ελληνικής  εκστρατείας για την ανατροπή του "ψευδοκράτους" των τουρκοκυπρίων. Γιατί κάτι τέτοιο δεν θα λύσει τίποτα, γιατί ακόμα και μια ελληνική νίκη σε μια τέτοια σύγκρουση δεν θα σημάνει τίποτα παραπάνω από τη δημιουργία των προϋποθέσεων για έναν επόμενο γύρο, για μια τουρκοκυπριακή ρεβάνς. Ακόμα και ο πιο μεγάλος υποκριτής δεν μπορεί να πιστεύει ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος θα βάλει τις βάσεις για την ενότητα του νησιού, με μια ελληνική νίκη που θα συνοδεύεται από την προσφορά "εγγυήσεων" στην τουρκοκυπριακή μειονότητα. Ή, για να πούμε μια άλλη εκδοχή, ακόμα και ο πιο τρελός τουρκοφάγος δεν μπορεί να πιστεύει ότι θα "λύσει" αυτό το πρόβλημα με το διασκορπισμό των τουρκοκυπρίων.

Το τουρκοκυπριακό μετεξελίχθηκε από πρόβλημα απελευθέρωσης από τον αποικιακό ζυγό σε εστία αντιδραστικού ελληνοτουρκικού πολέμου, γιατί η ηγεσία του αντιαποικιακού αγώνα έμεινε στα χέρια των αστών. Η ηγεμονία των ελληνοκύπριων αστών διέσπασε τις κατώτερες τάξεις σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους και άνοιξε το δρόμο για τις τραγωδίες που ακολούθησαν. Μια επαναστατική στρατηγική στην Κύπρο σήμερα πρέπει να έχει σαν βάση της το ξεπέρασμα αυτής της διάσπασης, την αποκατάσταση της ενότητας της εργατικής τάξης στην Κύπρο. Όποιος λέει ότι θέλει να δει τους Κύπριους εργάτες και αγρότες να παίρνουν τις τύχες τους στα χέρια τους, πρέπει να κατανοήσει ότι αυτό σημαίνει να γκρεμίσουν οι ίδιοι οι τουρκοκύπριοι το "ψευδοκράτος" του Ντενκτάς και οι ίδιοι οι ελληνοκύπριοι το "ψευδοκράτος" της Ζυρίχης για να μπορούν να αντιπαραθέσουν την ενότητά τους σε κάθε απόπειρα να μπλέκεται το νησί τους σε τυχοδιωκτικές εξορμήσεις των καπιταλιστών.

Ασφαλώς μια τέτοια προοπτική φαντάζει σήμερα ουτοπική. Κάθε άλλος δρόμος φαντάζει σήμερα πιο ρεαλιστικός: η εξόρμηση του ελληνικού λόμπι να πείσει τις ΗΠΑ να πιέσουν την Τουρκία, τα ανοίγματα στη Μόσχα για να βοηθήσει κι αυτή, η ενίσχυση των ένοπλων δυνάμεων για να χρησιμοποιηθούν σε "έσχατη ανάγκη", αν όλα αυτά αποτύχουν. Ακριβώς οι ίδιοι ρεαλισμοί λειτουργούν και στις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής που περνάει το νησί και εδραιώνουν την ύπαρξή της. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια όμως, από τότε που οι εργαζόμενοι βρισκόταν στους δρόμους και στο Νότο και στο Βορρά. Από τότε που ο Μακάριος έτρεχε στους δρόμους για να πείσει τους διαδηλωτές να γυρίσουν στα σπίτια τους και ο Ντενκτάς συγκλονιζότανε από τις απεργίες των τουρκοκύπριων που μόλις είχε "απελευθερώσει" ο τουρκικός στρατός. Αυτό που έλειψε από την Κύπρο δεν ήταν η διάθεση των εργαζόμενων μαζών -ελλήνων και τούρκων- να αγωνιστούν και να ξεφύγουν από τη σημερινή κατάστασή τους, αλλά μια αριστερά ικανή να συνενώσει τους αγώνες τους, βγάζοντάς τους από το αδιέξοδο της εθνικής αντιπαράθεσης ελλήνων-τούρκων. 

Μια επαναστατική αριστερά που να πάψει να ταυτίζει τους τουρκοκύπριους εργάτες και αγρότες με τη χούντα του Εβρέν, να πάψει να τους βλέπει σαν το μακρύ χέρι του ιμπεριαλισμού και να κατανοήσει ότι Κύπρος ειρηνική, ενωμένη και ελεύθερη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν οι τουρκοκύπριοι ενωθούν με τη θέλησή τους με τους ελληνοκύπριους, δηλαδή όταν η ταξική αλληλεγγύη των εργατών της Κύπρου -ελλήνων και τούρκων- ξεριζώσει την αιτία των ανταγωνισμών, την ηγεμονία των αστών. Αν δεν πολεμήσουν οι ίδιοι οι τουρκοκύπριοι ενάντια στη χούντα των τούρκων στρατηγών (και σίγουρα θα πολεμήσουν, γιατί η Τουρκία είναι ένα υφαίστειο που σιγοβράζει και οι τουρκοκύπριοι είναι στενά δεμένοι με τους αγώνες του λαϊκού κινήματος στην Τουρκία), τότε ποιος θα πολεμήσει; Ο ελληνικός στρατός και η εθνοφρουρά; Υπάρχει επαναστάτης που να υποστηρίζει ότι ο ελληνικός στρατός θα γινόταν δεκτός σαν απελευθερωτής στη Βόρεια Κύπρο σήμερα; Ή μήπως φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να γίνει αντάρτικο ενάντια στον τούρκικο στρατό στη Βόρεια Κύπρο χωρίς την υποστήριξη και τη συμμετοχή των ίδιων των τουρκοκύπριων εργατών και αγροτών;

Χρέος της επαναστατικής αριστεράς στην Κύπρο και την Ελλάδα σήμερα δεν είναι να συμπλέει (όπως κάνει το ΑΚΕΛ, το ΚΚΕ, το ΚΚΕ εσωτ.) με την αστική υποκρισία που μιλάει για ειρηνική και ενιαία Κύπρο την ώρα που ετοιμάζει τον πόλεμο ανάμεσα στους δύο λαούς, ούτε να προσπαθεί να πλειοδοτήσει σε σθεναρότητα κατά της Τουρκίας (όπως κάνει η ΕΔΕΚ, οι αριστερές παρυφές του ΠΑΣΟΚ, το ΕΚΚΕ, η Ρήξη) αλλά να εξηγήσει στους ελληνοκύπριους εργάτες ότι ο δρόμος για την ελευθερία θα ανοίξει όταν η ταξική ενότητα αντικαταστήσει την εθνική ενότητα. 

Πάνος Γκαργκάνας

Η αρχική έκδοση του άρθρου μπορεί να εντοπιστεί σε μορφή PDF πατώντας εδώ.

Για την δακτυλογραφημένη έκδοση σε μορφή PDF πατήστε εδώ.

  • August 16th 2021 at 11:59

Η Διαχείριση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία: Μερικά Κριτικά Κείμενα (Δεύτερη Έκδοση)

By roki40

Το συγκεκριμένο PDF είναι μια πρόχειρη συλλογή διάφορων κριτικών κειμένων κατά της διαχείρισης της πανδημίας του ιού covid-19 από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα κείμενα γράφτηκαν μεταξύ του Απρίλη του 2020 και του Αυγούστου του 2021, σε διαφορετικές στιγμές κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας όπου τα δεδομένα και τα κρατικά μέτρα άλλαζαν και συνεχίζουν να αλλάζουν έντονα και απότομα. Γράφτηκαν από διαφορετικά άτομα και δεν αντιπροσωπευόσουν ένα ομογενοποιημένο ρεύμα κριτικής. Αντίθετα, χαρακτηρίζονται από διαφορετικές προσεγγίσεις, σημεία έμφασης και επιχειρηματολογία.

Το PDF μπορεί να εντοπιστεί εδώ.

Εναλλακτικά πατήστε το link: https://archive.org/download/u-u-u_20210831/η_διαχείριση_της_πανδημίας_από_την_κυπριακή_δημοκρατία_μερικά_κριτικά_κείμενα.pdf

Η πρώτη έκδοση μπορεί να εντοπιστεί εδώ.

 

Αύγουστος 2021.

Delirium




  • August 13th 2021 at 12:58

Άτακτοι Ενωτικοί - Ένα Φυλλάδιο και Μία Αφίσα

By roki40

Ελληνοκυπριακή εθνικιστική ομάδα, μετά το 1974, μάλλον τέλη δεκαετίας '70 ή αρχές δεκαετίας του '80.

Η αφίσα μπορεί να εντοπιστεί πατώντας εδώ. Το φυλλάδιο μπορεί να εντοπιστεί πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά, πατήστε το link: https://archive.org/details/ataktoi_enotikoi_afisa

 


 

  • August 3rd 2021 at 14:25

Η Καταστολή της Δυνατότητας Εμφάνισης Κυπριακού Έθνους τον 19ο Αιώνα (2001) - Κείμενο Αντρέα Παναγιώτου

By roki40

Κείμενο του Αντρέα Παναγιώτου που εκδόθηκε σε 2 μέρη στα τεύχη 22-23 (Απρίλη και Μάη) του περιοδικού Εξ Υπαρχής, το 2001.

Το κείμενο μπορεί να εντοπιστεί πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά πατήστε το link: https://archive.org/download/katastoli_kipriakou_ethnous_19o_ewna_complete_2001/katastoli_kipriakou_ethnous_19o_ewna_complete_2001.pdf



  • June 27th 2021 at 13:51

Η Συζήτηση-Αντιπαράθεση Μεταξύ Χ. Ηλιάδη και Εργατικής Δημοκρατίας για το Κυπριακό (1988-89)

By roki40

 Η συλλογή κειμένων μπορεί να εντοπιστεί πατώντας εδώ.

Εναλλακτικά πατήστε το link: https://ia601500.us.archive.org/35/items/u-1988-89/η_συζήτηση-αντιπαράθεση_μεταξύ_χ._ηλιάδη_και_εργατικής_δημοκρατίας_για_το_κυπριακό_1988-89.pdf

Το pdf δημιουργήθηκε μέσα από την επιλογή ''Add to Book" του Κυπριακού Κινηματικού Αρχείου.

 

(Κείμενο από το Κυπριακό Κινηματικό Αρχείο)

Το Αρχείο παρουσιάζει δακτυλογραφημένη ολόκληρη τη συζήτηση-αντιπαράθεση μεταξύ του Χ. Ηλιάδη και της πολιτικής ομάδας Εργατική Δημοκρατία πάνω στο Κυπριακό, η οποία εξελίχτηκε από το τεύχος 30 (1988) μέχρι και το τεύχος 41 (1989) του περιοδικού Εντός των Τειχών. Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου μια θεωρητική και πολιτική αντιπαράθεση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αναπτύχθηκε δημόσια σε συστηματική βάση.

Η αντιπαράθεση ξεκίνησε με ένα κείμενο-παρέμβαση που έγραψε ο Χ. Ηλιάδης (τεύχος 30) σχετικά με το κείμενο Παρέμβαση σε Δύο Μονολόγους του Νίκου Περιστιάνη & Μάριου Λυσιώτη, που κυκλοφόρησε στο τεύχος 26 του περιοδικού και σχολίαζε το διάλογο μεταξύ του Άρη Πολίτη και του Οζκέρ Οζκιούρ που εξελισσόταν μέσα από τις εφημερίδες Επίκαιρη και Γενί Ντουζέν.

Ως απάντηση στο άρθρο του Χ. Ηλιάδη, η Εργατική Δημοκρατία δημοσιέυσε στο τεύχος 31 το κείμενο-κριτική Ακόμα Ένας Ελληνοκύπριος Σοσιαλπατριώτης, αρχίζοντας μια ανταλλαγή κειμένων που συνεχίστηκε ουσιαστικά μέχρι το το τέλος της κυκλοφορίας του Εντός των Τειχών. Η Εργατική Δημοκρατία προσέγγισε το Κυπριακό μέσα από το πρίσμα του επαναστατικού ντεφαιτισμού, ενώ ο Χ. Ηλιάδης ακολούθησε μια γραμμή πιο κοντά στην κυρίαρχη Ελληνοκυπριακή αντίληψη της περιόδου.

Στη πιο κάτω λίστα μπορείτε να βρείτε τα άρθρα οργανωμένα με την σειρά κατά την οποία παρουσιάστηκαν και ανάπτυξαν τις απαντήσεις και τα επιχειρήματα τους.

Λίστα Άρθρων

  1. Τεύχος 26 - παρέμβαση σε δύο μονολόγους (Περιστιάνης & Λυσιώτης)
  2. Τεύχος 30 - για μια άλλη προοπτική (Χ. Ηλιάδης)
  3. Τεύχος 31 - ακόμα ένας ελληνοκύπριος σοσιαλπατριώτης - μερικές παρατηρήσεις με ευκαιρία το άρθρο του Χ. Ηλιάδη (Εργατική Δημοκρατία)
  4. Τεύχος 33 - διεθνισμός-αυτοδιάθεση ή ισοπέδωση χωρίς όρια; μια απάντηση στην εκδοτική ομάδα «Εργατική Δημοκρατία», Μέρος Α (Χ. Ηλιάδης)
  5. Τεύχος 34 - διεθνισμός-αυτοδιάθεση ή ισοπέδωση χωρίς όρια; μια απάντηση στην εκδοτική ομάδα «Εργατική Δημοκρατία», Μέρος Β (Χ. Ηλιάδης)
  6. Τεύχος 34 - Ο κύριος εχθρός είναι η «δικιά μας» αστική τάξη - ξανά για τον σοσιαλπατριωτισμό (Εργατική Δημοκρατία)
  7. Τεύχος 36 - ένας αλλοιθωρός διεθνισμός - Όταν η ΕΔ κακοποιεί τις Λενινιστικές αρχές για να στηρίξει τη διχοτόμηση, Μέρος Α (Χ. Ηλιάδης)
  8. Τεύχος 37 - ένας αλλοιθωρός διεθνισμός - Όταν η ΕΔ κακοποιεί τις Λενινιστικές αρχές για να στηρίξει τη διχοτόμηση, Μέρος Β (Χ. Ηλιάδης)
  9. Τεύχος 39-40 - "τα αυτονόητα του σοσιαλ-πατριωτισμού" - η ελληνοκυπριακή άκρα αριστερά, Μέρος Α (Εργατική Δημοκρατία)
  10. Τεύχος 41 - "τα αυτονόητα του σοσιαλ-πατριωτισμού" - η ελληνοκυπριακή άκρα αριστερά, Μέρος Β (Εργατική Δημοκρατία)
  11. Τεύχος 41 - "οι στρουθοκάμηλοι της «νότιας κύπρου» (Χ. Ηλιάδης)

  • June 24th 2021 at 14:03

10 Λόγοι Nα Mην Υποστηρίξεις ΑΚΕΛ ή Γιατί το ΑΚΕΛ Δεν Είναι Σύμμαχος Μας

By roki40

'Που βαδίζεις ΑΚΕΛ; Το 1950 ψηφίζεις για Ένωση, το 2004 για Διχοτόμηση'.
Πανό από τις διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων υπέρ του σχεδίου Ανάν, 2004.
 

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να συνεισφέρει στη συζήτηση γύρω από την υποτιθέμενη ανάγκη αλλαγής του ΑΚΕΛ, που άρχισε μετά την αποτυχία του κόμματος στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Mια τέτοια συζήτηση ίσως να είχε κάποιο νόημα πριν καμιά δεκαριά χρόνια, όταν η σαθρότητα του κόμματος βρισκόταν καθημερινά σε δημόσια θέα, με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματος να βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Αφέθηκε να γραφτεί μετά τις βουλευτικές εκλογές μόνο και μόνο για να μην ταπελωθεί ως αντι-ακελική προπαγάνδα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Με ένα σημαντικό κομμάτι του αριστερού εξωκοινοβουλευτικού χώρου να υποστηρίζει συστηματικά το ΑΚΕΛ τα τελευταία 10 (και βάλε) χρόνια, υιοθετώντας τόσο μια προσέγγιση δύο μέτρων και δύο σταθμών όσο και μια τακτική υπερπροστασίας του κόμματος, οι αριστερές κριτικές του ΑΚΕΛ έχουν καταλήξει πλέον είδος προς εξαφάνιση. Η αρχική ιδέα ήταν να ακολουθηθεί μια θεωρητική προσέγγιση. Βλέποντας ξανά τα γεγονότα, θεώρησα μια τέτοια προσέγγιση άσκοπο κόπο και χαμένο χρόνο - το τι χρειάζεται σε αυτό το σημείο είναι πρώτα απ’ όλα μια καταγραφή και επαναφορά των γεγονότων μακριά από τις ρητορικές περί 'υπεύθυνων στάσεων', 'κόμματος της Αριστεράς', 'μεμονωμένων λανθασμένων αποφάσεων' και γενικότερα της ευρύτερης μυθολογίας που αναπτύχθηκε και αναπαράγεται καθημερινά γύρω από το κόμμα, σε έναν τόπο όπου οι λέξεις έχουν φαίνεται χάσει πλέον το νόημα τους και η πολιτική μνήμη διατηρείται μόνο μεταξύ εκλογικών αναμετρήσεων.

 

1. Ένα Διεφθαρμένο Πολιτικό Κόμμα

Η προσπάθεια παρουσίασης του ΑΚΕΛ σαν το αντίβαρο στη διάχυτη διαφθορά που χαρακτηρίζει την Κύπρο μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει σε όσες και όσους έχουν τουλάχιστον στοιχειώδη πολιτική μνήμη. Σκάνδαλα που εμπλέκουν το ΑΚΕΛ υπήρξαν πολλά. Έτσι περιεκτικά μπορούμε να αναφέρουμε εδώ το σκάνδαλο Ocean Tankers [1], το σκάνδαλο Δρομολαξιάς [2], καθώς και το σκάνδαλο Focus, όπου χρηματοδοτήθηκαν τόσο το ΑΚΕΛ όσο και ο ΔΗΣΥ από τον Ανδρέα Βγενόπουλο [3]. Εντάξει, ήταν και το σκάνδαλο της Λίμνης Πόλης Χρυσοχούς, όπου η τότε κυβέρνηση διευκόλυνε την δημιουργία γηπέδων γκολφ στην περιοχή, με τον Δημήτρη Χριστόφια να εγκαινιάζει προσωπικά το 2013 το έργο του Σιακόλα “Cyprus Limni Resort” παρά την αναμενόμενη οικολογική καταστροφή [4, 5].

Άλλες περιπτώσεις διαφθοράς ήταν το σκάνδαλο με το e-mail ρουσφετιών του ΑΚΕΛ το οποίο στάλθηκε κατά λάθος στα Μ.Μ.Ε. [6] και το τραγελαφικό σκάνδαλο με τα εμφυτεύματα δοντιών του τότε βοηθού γενικού εισαγγελέα Άκη Παπασάββα [7]. Το σκάνδαλο των Golden Passports είναι φυσικά το τελευταίο σκάνδαλο όπου εμπλέκεται το ΑΚΕΛ, μέσω του πρώην βουλευτή του κόμματος Χριστάκη Τζιοβάνη [8]. Καλό είναι να θυμηθούμε όμως ότι ο κ. Τζιοβάνη, ο οποίος είναι developer, εκλέχθηκε με το κατά τα άλλα αριστερό κόμμα της Κύπρου και πως οι αναπτύξεις του ομίλου του γίνονταν και συνεχίζουν να γίνονται παράνομα και παράτυπα, σε περιοχές Natura 2000 [9]. Έτσι για να θυμόμαστε και την 'οικολογική' πολιτική του ΑΚΕΛ.

 

2. Η Μεταναστευτική Πολιτική της Κυβέρνησης Χριστόφια

Το 2009 η δήμαρχος Λευκωσίας Ελένη Μαύρου δήλωσε πως το αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες εμποδίζει την ανάπτυξη της πόλης, πριν από περιδιάβαση μαζί με τον αρχηγό αστυνομίας στην εντός των τειχών Λευκωσία [10]. Περίπου δέκα μέρες μετά πραγματοποιήθηκε επιχείριση “σκούπα” κατά των μεταναστών της παλιάς πόλης, κατά τη διάρκεια της οποίας η εντός των τειχών Λευκωσία περικυκλώθηκε από δυνάμεις της αστυνομίας, η οποία εισέβαλε σε σπίτια μεταναστών, συλλαμβάνοντας 120 ανθρώπους για εξακρίβωση στοιχείων, συμπεριλαμβανομένου μιας μητέρας με τα δύο ανήλικα παιδιά της, καθώς επίσης και μίας εγκύου [11]. Παρ’ όλες τις αντιδράσεις η επιχείρηση υποστηρίχθηκε από τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Λουκά Λουκά, ενώ η Δήμαρχος της πόλης Ελένη Μαύρου δήλωσε πως τα προβλήματα της περιοχής δεν λύνονται με περιστασιακές επιχειρήσεις και πως «το αίσθημα φόβου μπορεί να αντιμετωπισθεί με τη συνεχή και εμφανή παρουσία της αστυνομίας και ειδικά με τις πεζές περιπολίες» [11].

Οι μόνιμες περιπολίες αστυνομικών στην παλιά πόλη της Λευκωσίας ξεκίνησαν επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια και Δημαρχίας Ελένης Μαύρου, μέσα στους τελευταίους μήνες του 2009 και χαιρετίστηκαν από την Ελένη Μαύρου [12], η οποία δήλωσε πως είναι «ενθαρρυντικά και κάποια άλλα μέτρα που υποσχέθηκαν ότι θα παίρνουν ο ΟΠΕ (Ουλαμός Προλήψεως Εγκλημάτων) και ο σταθμός της Πύλης Πάφου, όπως και το γεγονός ότι βρίσκονται σε συνεννόηση με το Υπουργείο Εσωτερικών για το θέμα της παράνομης μετανάστευσης» [12]. Ενδεικτικές ήταν οι απελάσεις Κούρδων αιτητών ασύλου στην Συρία το 2010 [51], καθώς και η εκδικητική απέλαση Παλαιστινίων αιτητών ασύλου [52] μετά από επεισόδια έξω από το Γραφείο Κοινωνικής Ευημερίας της Λάρνακας λόγο μη καταβολής των επιδομάτων που δικαιούνταν για τα παιδιά τους [53], με τον τότε Υπουργό Εσωτερικών Νεοκλή Συλικιώτη να ανακοινώνει ότι θα απελαθούν όσοι ενήλικες Παλαιστίνιοι είχαν εμπλοκή στα επεισόδια [51]. Η περίοδος χαρακτηρίστηκε, όπως και οι προηγούμενες, από άθλιες συνθήκες εργασίας, παράνομες απελάσεις, εξευτελισμό μεταναστριών και αιτητών ασύλου, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ακραίες μορφές οικονομικής εκμετάλλευσης ξένων εργαζομένων, με την Κυπριακή Δημοκρατία να εκτίθεται παγκόσμια [13].

 

3. Η Εμπορευματοποίηση της Εντός των Τειχών Λευκωσίας

Με την Ελένη Μαύρου δήμαρχο της πόλης και τον Δημήτρη Χριστόφια πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, η περίοδος 2008-2011 αναμενόταν ενδιαφέρον για την παλιά πόλη της Λευκωσίας. Παρόλα αυτά, η περίοδος χαρακτηρίστηκε από την συνειδητή προσπάθεια εμπορευματοποίησης της περιοχής, βάζοντας τις βάσεις για το gentrification το οποίο ακολούθησε κατά τη διάρκεια της θητείας του Κωνσταντίνου Γιωρκάτζη. Είναι σε αυτή την περίοδο που εγκρίνονται τα σχέδια για το Νέο Δημαρχείο και την ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας [14], με την λογική προσέλκυσης νέων δυναμικών επενδύσεων στην παλιά πόλη [15] - το άνοιγμα της «Εμπορικής Στοάς Λευκωσίας», η οποία λειτουργούσε παράνομα club μέσα στην εντός των τειχών Λευκωσία, δημιουργώντας φοβερή ηχορύπανση, χαιρετίστηκε από την δήμαρχο ως μια θετική εξέλιξη [16], ενώ παράλληλα προωθήθηκε από την κυβέρνηση η επέκταση και η ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας στη παλιά πόλη [17].

Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που αναπτύχθηκε τότε ο ηθικός πανικός σχετικά με την νεολαία που σύχναζε στη πλατεία Φανερωμένης, με την δήμαρχο της πόλης να δηλώνει πως «η εντός των τειχών Λευκωσία βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο με μεγάλη προοπτική, γι' αυτό και το θέμα της ασφάλειας είναι καίριο» και πως η «παλιά Λευκωσία βρίσκεται στη ζυγαριά και θα εξαρτηθεί πού θα βαρύνει» [18]. «Η κυρία Μαύρου», όπως έγραφαν το 2009 οι Φάλιες, μια από τις διάφορες ομάδες του εξωκοινοβουλευτικού χώρου που δραστηριοποιούνταν στην παλιά πόλη, «παραδόθηκε οριστικά στα συμφέροντα τα οποία βλέπουν την εντός των τειχών πόλη ως χώρο προς εκμετάλλευση [και] για να μπορέσουν να πετύχουν μεγιστοποίηση των αυριανών κερδών τους, θέλουν να μετατρέψουν την εντός των τειχών πόλη σε μια τεράστια βιτρίνα των επενδύσεων τους» [19]. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ πως οι δημοτικοί σύμβουλοι του ΑΚΕΛ ψηφίσαν φέτος υπέρ του κλεισίματος του σχολείου Φανερωμένης, στο οποίο φοιτούν κυρίως παιδιά μεταναστών, συνεισφέροντας περαιτέρω στην διαδικασία εκτοπισμού του μεταναστευτικού πληθυσμού από την εντός των τειχών Λευκωσία [20].

 

4. Η ‘Υπεύθυνη’ Στάση στο Κυπριακό

Όπως είναι ευρέως γνωστό, το ΑΚΕΛ ήταν ενωτικό κόμμα από την ίδρυση του, ανατρέποντας την αρχική θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (Κ.Κ.Κ.) υπέρ της ανεξαρτησίας του νησιού [21]. Με την αποτυχία της Διασκεπτικής στα τέλη της δεκαετίας του ‘40 άλλαξε την τότε γραμμή του από αυτοκυβέρνηση-ένωση σε αυτοδιάθεση-ένωση, γραμμή που μέχρι τότε υποστήριζε η Δεξιά, ενώ μετέπειτα διέγραψε υποστηρικτές της προηγούμενης γραμμής, με τις πιο γνωστές διαγραφές να παραμένουν αυτές του Αδάμου Αδάμαντου και του Πλουτή Σέρβα [22]. Πρωτοστάτησε στην διεξαγωγή του ενωτικού δημοψηφίσματος το 1950 (το οποίο καπηλεύτηκε η Εκκλησία για να απομονώσει την Αριστερά) και παρέμεινε ενωτικό κόμμα επίσημα μέχρι και το 1967. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 1959 το ΑΚΕΛ υποστήριξε συστηματικά τον Μακάριο μέχρι και τον θάνατο του, από την πολιτική της συνταγματικής μεταρρύθμισης και την επιβολή των 13 σημείων [23], μέχρι τη βίαιη επιβολή της Ελληνοκυπριακής κοινότητας πάνω στην Τουρκοκυπριακή και την αναίρεση του δικοινοτικού χαρακτήρα του κράτους, αφομοιώνοντας την επίσημη γραμμή της Ελληνοκυπριακής ηγεσίας [24].

Μετά το 1974 τάχθηκε εναντίον του Άγγλο-Αμερικανό-Καναδικού Σχεδίου λύσης το 1978, απόφαση η οποία μέχρι σήμερα προσπαθεί να δικαιολογηθεί [25], αφού προνοούσε προσπάθεια επιστροφής των Βαρωσιών υπό την διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών παράλληλα με την έναρξη διαπραγματεύσεων. Με τη νέα διαδικασία για επίλυση του Κυπριακού να τρέχει μετά το 2000, το ΑΚΕΛ υποστήριξε τον Τάσο Παπαδόπουλο στις προεδρικές εκλογές του 2003, με τον τότε Γενικό Γραμματέα Δημήτρη Χριστόφια να δηλώνει σε ομιλία του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας πως «Είμαστε εδώ, με υψωμένη την γροθιά, για να δώσουμε στις 16 του Φεβράρη, μια, να σπάσει ο κόσμος ο γυάλινος, ο κόσμος των παλινδρομήσεων, ο κόσμος των υποχωρήσεων στο Κυπριακό» [26]. Με την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων να τάσσονται εναντίων του Σχεδίου Ανάν το 2004, το ΑΚΕΛ τοποθετείται υπέρ του ΟΧΙ, με την δικαιολογία ότι δεν έχουν δοθεί επιπρόσθετες εγγυήσεις για την ασφάλεια εφαρμογής της λύσης [27].  Για το συγκεκριμένο θέμα προωθήθηκε ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο καταψηφίστηκε με βέτο από την Ρωσία, μετά από παρέμβαση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου [28, 29]. Έτσι και αλλιώς για το ΑΚΕΛ το Κυπριακό «είναι πρωτίστως πρόβλημα διεθνές, πρόβλημα εισβολής, κατοχής, παράνομου εποικισμού, εθνικού ξεκαθαρίσματος και ξένων επεμβάσεων» [65]. Ήταν φυσικά και η δαιμονοποίηση του σχεδίου Ανάν από τον Χριστόφια μετά την εκλογή του, σκοτώνοντας το σαν βάση για διαπραγμάτευσή [64], καθώς και η άρνηση του να υπογράψει ενδιάμεση συμφωνία που να κλειδώνει τις συγκλήσεις Χριστόφια-Ταλάτ [62, 63]. Αυτά για την διαχρονικά υπεύθυνη στάση του ΑΚΕΛ στο Κυπριακό.

 

5. Ανέκαθεν Εχθρός του Ελληνοκυπριακού Αντι-Μιλιταριστικού Κινήματος 

Το ΑΚΕΛ τάχθηκε διαχρονικά κατά της ‘φυγοστρατίας’, υπέρ της υποχρεωτικής στράτευσης και κατ’ επέκταση εναντίον του αντιμιλιταριστικού κινήματος στην Ελληνοκυπριακή πλευρά. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά - από την ψήφιση νόμου για ειδική υποχρεωτική άοπλη στρατιωτική εναλλακτική θητεία των Ι-5 διάρκειας 32 μηνών το 2011 (κόλλησε σε νομικά θέματα) [30], μέχρι την υποχρεωτική επανεξέταση των Ι-5 μια φορά τον χρόνο που ξεκίνησε το 2011 και την υποστήριξη της εκδικητικά μεγαλύτερης εναλλακτικής θητείας για τους αντιρρησίες συνείδησης [31]. Έτσι και αλλιώς η «φυγοστρατία είναι δειλία και ντροπή» μας είπε ο τότε Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Χριστόφια, Δημήτρης Ηλιάδης [32].

Να προσθέσουμε εδώ πως το 2019 το ΑΚΕΛ υπερψήφισε νόμο που απαγορεύει την έκδοση δελτίου υγείας “σε αθλούμενο στρατεύσιμο ο οποίος έχει κληθεί και καταταχθεί στην Εθνική Φρουρά δυνάμει των διατάξεων του περί Εθνικής Φρουράς Νόμου και απολύθηκε προσωρινά από την Εθνική Φρουρά είτε ως ακατάλληλος για στράτευση (Ι/5) είτε λόγω χορηγηθείσας σε αυτόν αναβολής εκπλήρωσης της υποχρέωσής του για στρατιωτική υπηρεσία, λόγω νοσήματος ή πάθησης που σχετίζεται με την ψυχική υγεία” [33]. Με παρέμβαση βουλευτή του ΑΚΕΛ μειώθηκε επίσης ο χρόνος επανεξέτασης των αθλητών από τα 3 στα 2 χρόνια. Αυτό δεν έχει εμποδίσει φυσικά το ΑΚΕΛ από το να βγάζει ανακοινώσεις αλληλεγγύης όταν καταπιέζονται Τουρκοκύπριοι αντιρρησίες συνείδησης [34] - η υποκρισία είναι έτσι και αλλιώς σύνηθες φαινόμενο στο ΑΚΕΛ, όπως ανάφερε χαρακτηριστικά φίλος πιο παλιά σε δικό του κείμενο [35].

 

6. Η Βίαιη Καταστολή του Κινήματος Occupy Buffer Zone και το Ξέπλυμα της Χαραυγής

Στις 6 Απριλίου του 2012, επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια, ένοπλες αστυνομικές δυνάμεις εκκένωσαν βίαια την κατάληψη του κινήματος Occupy Buffer Zone που στεγαζόταν ανάμεσα στα δύο οδοφράγματα της οδού Λήδρας στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, συλλαμβάνοντας και κτυπώντας ακτιβιστές, καθώς και άλλα άτομα που βρίσκονταν στο χώρο [36]. Στις 8 Απριλίου η εφημερίδα του ΑΚΕΛ, η Χαραυγή, παρουσίασε τα γεγονότα περιεκτικά, υιοθετώντας την γραμμή της αστυνομίας [37], ενώ στις 9 Απριλίου εκδόθηκε μικροπολιτικό σχόλιο το οποίο χαιρετούσε την εκκένωση, σχολιάζοντας πως «Αξίζουν συγχαρητήρια στην Αστυνομία που έδρασε άμεσα και αποτελεσματικά και κυρίως αναίμακτα, απομακρύνοντας από το κτίριο που κατέλαβαν, στο κέντρο της Λευκωσίας, εκείνους του νέους -ευτυχώς λίγους- και το οποίο μετέτρεψαν σε στέκι για χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Φυσικά, οι νέοι που συμμετείχαν σε αυτή την κατάληψη έδωσαν άλλη εκδοχή, τονίζοντας πως με τον τρόπο τους εξυπηρετούσαν την επαναπροσέγγιση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η επαναπροσέγγιση όμως δεν μπορεί να γίνει με την κατάληψη και καταστροφή ξένων περιουσιών» [38]. Το λάσπωμα του κινήματος συνεχίστηκε σε απάντηση της Χαραυγής προς το κείμενο αντίδρασης-παρέμβασης του κοινωνιολόγου Νίκου Τριμικλινιώτη [39].


7. Η Αντιδημοκρατική Αλλαγή του Εκλογικού Μέτρου για τις Βουλευτικές Εκλογές

Λίγους μήνες πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2016, το ΑΚΕΛ, σε συνεννόηση με το ΔΗΣΥ, αύξησαν το εκλογικό μέτρο των βουλευτικών εκλογών από 1.8%, που αντιστοιχούσε αναλογικά σε μία βουλευτική έδρα, σε 3.6% [40], κάνοντας έτσι δυσκολότερη την εκλογή εναλλακτικών εκλογικών συνδυασμών στη βουλή, μια κίνηση που δικαιολογήθηκε τότε ανεπίσημα ως στρατηγική μπλοκαρίσματος του ΕΛΑΜ (φοβερή επιτυχία). Από τότε η αντιδημοκρατική αλλαγή του εκλογικού μέτρου λειτουργεί ως πέπλο προστασίας των καθεστωτικών κομμάτων, μπλοκάροντας εναλλακτικές επιλογές από όλους τους ιδεολογικούς χώρους, αχρηστεύοντας ψήφους πολιτών. Και ας κλαίνε κάποιοι τώρα για την αποτυχία της Αλλαγής Γενιάς της Θεολόγου να εκλεγεί μέσα στη νέα βουλή με 2% της ψήφου.


8. ΑΚΕΛ, Λιτότητα και Μνημονιακή Πολιτική

Η εισαγωγή μέτρων λιτότητας στην Κύπρο ξεκίνησε το 2011, με την κυβέρνηση Χριστόφια να επιβάλει μια σειρά από μέτρα λιτότητας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα [61]. Με την Κυπριακή οικονομία να βρίσκεται στα όρια κατάρρευσης το 2012, η κυβέρνηση Χριστόφια καταλήγει να κάνει αίτηση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας [41], οδηγώντας την Κύπρο σε τροχιά μνημονιακής οικονομικής πολιτικής. Η κυβέρνηση παρ’ όλα αυτά αρνήθηκε να υπογράψει το μνημόνιο, χωρίς όμως να έχει καμία ουσιαστική εναλλακτική πρόταση, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία είχε αποκλειστεί από τις διεθνής αγορές - αντί για κάποια εναλλακτική, η κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική ροκανίσματος του χρόνου, προσπαθώντας να εξασφαλίσει δάνειο από τρίτη χώρα, με αντάλλαγμα μελλοντικά κέρδη από το φυσικό αέριο (κάτι που δεν επιτεύχθηκε ποτέ) [42], παρατείνοντας το βάρος της απόφασης στην επόμενη κυβέρνηση. Η υποψηφιότητα Σταύρου Μαλά από το ΑΚΕΛ στις προεδρικές του ‘13 χαρακτηρίστηκε από την πολιτική του λιγότερο επώδυνου μνημονίου, ή όπως ανάφερε τότε ο Στάυρος Μαλάς, έπρεπε η επόμενη κυβέρνηση να πάρει το «καλύτερο δυνατό μνημόνιο» [43]. Σε δηλώσεις του το ‘17 ο Σταύρος Μαλάς ανάφερε πως σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Νίκο Αναστασιάδη μετά τις προεδρικές εκλογές του ‘13, του είπε: «προχωρήστε άμεσα κ. πρόεδρε να υπογράψεις το μνημόνιο το οποίο έχεις ενώπιον σου» [44]. Αυτά για το αντί-μνημονιακό ΑΚΕΛικό μέτωπο.

Και αφού κανένας δεν ενδιαφέρεται να το γράψει δημόσια, ας καταγραφεί τουλάχιστον εδώ πως η καταψήφιση του πρώτου μνημονίου από την βουλή έγινε μετά από παρότρυνση και σε συνεννόηση με τον Νίκο Αναστασιάδη, με τον οποίο η αντιπολίτευση (συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ) συνεργαζόταν για την αποφυγή υπογραφείς μνημονίου, μέσω της εφαρμογής εναλλακτικού σχεδίου χρηματοδότησης των τραπεζών που συμπεριλάμβανε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέσω της απαλλοτρίωσης των ταμείων προνοίας των εργαζομένων [45]. Η συμπερίληψη αυτών των γεγονότων στο βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη 'Η Συμμορία' ίσως δώσει μια απάντηση σε όσους απορούν ακόμα γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο θάφτηκε τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση. Επίσης αξίζει να αναφέρουμε, έστω και για σκοπούς καταγραφής, ότι το υποτιθέμενο αριστερό κόμμα της Κύπρου πρότεινε αρχικά τον Μάικ Σπανό, ανώτατο στέλεχος της Coca Cola Τουρκίας και υποστηρικτή των ιδιωτικοποιήσεων και της τρόικας, για υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές του ‘17 [46]. Μετά από αντιδράσεις προτάθηκε τελικά ξανά η υποψηφιότητα Σταύρου Μαλά, έτσι για να μας θυμίσει ο κ. Μαλάς ξανά τις θέσεις του για το μνημόνιο.

 

9. Πανδημία; Ας Κάμει ότι Θέλει η Κυβέρνηση Αναστασιάδη

Η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολίτευσης σε σχέση με τη διαχείριση της πανδημίας, καθώς και η εκμετάλλευση της πανδημίας από την κυβέρνηση Αναστασιάδη έχουν καταγραφεί σε δύο κείμενα σε αυτό το blog [47, 48]. Θα αναφέρουμε εδώ απλώς τα αυτονόητα - εργαλειοποιώντας έναν απαρχαιωμένο αποικιακό νόμο, η κυβέρνηση Αναστασιάδη αποφάσισε να διοικήσει την χώρα μέσω υπουργικών διαταγμάτων, των οποίων τόσο η συνταγματικότητα όσο και η νομική ισχύ έχουν αμφισβητηθεί συστηματικά από τον Δικηγορικό Σύνδεσμο, μια σειρά από σοβαρούς δικηγόρους καθώς και από την Διεθνής Αμνηστία, με  υποθέσεις να φτάνουν πλέον στα δικαστήρια. Μέσω τον διαταγμάτων η κυβέρνηση έχει καταφέρει μέχρι τώρα να κλείσει τα οδοφράγματα, να μετατρέψει κέντρα φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, να επιβάλλει curfew καθώς και το σύστημα sms, να απαγορεύσει τις διαδηλώσεις και να συλλάβει πολίτες για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης [47, 48, 49]. Η αντιπολίτευση στην ολότητα της άφησε την κυβέρνηση Αναστασιάδη να διαχειριστεί την πανδημία ανεξέλεγκτα, με τη βουλή να παραιτείται από τον ρυθμιστικό της ρόλο, που είναι να κρατά την εκτελεστική εξουσία υπόλογη.

Τον Νοέμβριο του ‘20, η τότε ανεξάρτητη βουλευτής Άννα Θεολόγου προώθησε στην βουλή αλλαγή του Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμου, η οποία θα μετέφερε την εξουσία έκδοσης διαταγμάτων στη βουλή, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις ανεξέλεγκτες εξουσίες της εκτελεστικής εξουσίας, κάνοντας έτσι την κυβέρνηση υπόλογη στη βουλή και ενσωματώνοντας κάποιο επίπεδο διαφάνειας σε σχέση με τις αποφάσεις. Αν περνούσε, η αλλαγή του νόμου θα έδινε πλέον την εξουσία στη βουλή να αναιρέσει διατάγματα, με την δυνατότητα ανατροπής των πιο αυταρχικών αποφάσεων που σχετίζονται με την διαχείριση της πανδημίας (κλείσιμο οδοφραγμάτων, δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, απαγόρευση διαδηλώσεων, curfew κτλ). Τα κόμματα της βουλής (με το ΑΚΕΛ συμπεριλαμβανόμενου) δεν αφήσαν το νομοσχέδιο να πάει στην ολομέλεια με την διαδικασία του κατεπείγοντος, ρίχνοντας το μέσα στις επιτροπές της βουλής, μπλοκάροντας έτσι την ψήφιση του που την ολομέλεια, με το νομοσχέδιο να καταδικάζεται σε αιώνια αναμονή. Τόσους μήνες μετά, το νομοσχέδιο ακόμα κάθεται σε  κάποιο κουτί κάποιας επιτροπής, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει ανενόχλητη να κάνει ότι θέλει με βάση τον Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμο. Εναλλακτική πρόταση τροποποίησης του νόμου δεν εμφανίστηκε φυσικά ποτέ από το ΑΚΕΛ. Μετά την βίαιη καταστολή της πρώτης πορείας ‘Ως Δαμέ’ τον Φλεβάρη του ‘21, το ΑΚΕΛ, όπως και τα πλείστα πολιτικά κόμματα, αναγκάστηκε να τοποθετηθεί έντονα κατά της απαγόρευσης διαδηλώσεων. Και ενώ οι διαδηλώσεις ακόμα απαγορεύονται με βάση τα διατάγματα του Υπουργείου Υγείας, το ΑΚΕΛ σταμάτησε εδώ και μήνες κάθε αναφορά στην απαγόρευση διαδηλώσεων, με τους τόνους σιγά σιγά να πέφτουν μετά την συνάντηση του Άντρου Κυπριανού με τον Νίκο Αναστασιάδη στις 18 Φλεβάρη του ‘21 [50].

 

10. Bonus: Ακόμη Μερικά Ξεχασμένα Γεγονότα

Θυμάται άραγε κανείς ότι το ΑΚΕΛ υπερψήφισε, μαζί με τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα, νόμο που καθιστά παράνομη την «έκδοση, εισαγωγή, κυκλοφορία ή διάθεση στη Δημοκρατία χαρτών, βιβλίων ή άλλων εγγράφων, συμβατικά ή ψηφιακά αποτυπωμένων, στα οποία περιέχονται αλλοιωμένα γεωγραφικά ονόματα ή τοπωνύμια», μετατρέποντας σε μια μέρα δίγλωσσους χάρτες της Κύπρου, βιβλία λογοτεχνίας, ποίησης και κοινωνικής έρευνας, καθώς και σχεδόν όλα τα μοντέρνα Τουρκοκυπριακά συγγράμματα παράνομα [54]; Ήταν φυσικά και η εναντίωση του Σταύρου Μαλά το 2013 στη νομιμοποίηση των αμβλώσεων και του σύμφωνου συμβίωσης [55]. Εντάξει, ξεχάστηκε ήδη η παρουσία του υποψήφιου δήμαρχου Αγλαντζιάς (υποστηριζόμενου από το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ) Κώστα Κόρτα σε διαμαρτυρία κατά της δημιουργίας κέντρου φιλοξενίας ευάλωτων αιτητών άσυλου, πλάι πλάι με ελαμίτες και άλλους ακροδεξιούς το 2020 [56]. Διαχώρισε τη θέση του το ΑΚΕΛ τότε άρα όλα καλά, σιγά μην ανακαλέσει και την υποστήριξη [57].

Κάποιοι ίσως ακόμα να θυμούνται πως ήταν η κυβέρνηση Χριστόφια που άρχισε τη συμμαχία με το Ισραήλ, με βάση την ΑΟΖ (τελικά η Γάζα έχει ΑΟΖ;) [58] και πως απαγόρευσε σε Ευρωπαίους και Κυπρίους πολίτες από το να αποπλεύσουν με ιδιωτικά μέσα από την Κύπρο για να ενωθούν με τη Freedom Flottila, που προσπαθούσε να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στη λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια του πολέμου του 2010 [59]. Εντάξει, στα εργασιακά το ΑΚΕΛ ήταν τουλάχιστον πάντα δίκαιο - απλά κατάργησε το δικαίωμα στην απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας το 2012 [60].

 

Υστερόγραφο: Τελικά μπορεί να γραφτεί ολόκληρο κριτικό κείμενο για το ΑΚΕΛ χωρίς να αναφερθεί ούτε και μία φορά η λέξη 'Μαρί'. Ποιος να το φανταζόταν!


Delirium

 

'Είμαστεν Ούλλοι Μετανάστριες'.
Πανό της Αυτόνομης Δράσης Αντιεξουσιαστών στην πορεία πολιτών κατά της επιχείρησης "σκούπα" στην εντός των τειχών Λευκωσία, 04/10/09.

Πηγές 

Τα links έχουν διασωθεί στο wayback machine και στο archive.is.

[1] Παναγιώτης Σολωμός, Το ΑΚΕΛ, τα σκάνδαλα και η επίθεση του κεφαλαίου, 26/10/13. https://nedacy.wordpress.com/2013/10/26/to-akel-ta-skandala-kai-i-epithesi-tou-kefalaiou/

[2] bankwars.gr, ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΔΡΟΜΟΛΑΞΙΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ: Σε δίκη δύο στελέχη του ΑΚΕΛ και ο τέως πρόεδρος της ΑΤΗΚ, 15/01/14. https://www.bankwars.gr/ΣΚΑΝΔΑΛΟ-ΔΡΟΜΟΛΑΞΙΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-Σε-δίκη-δ/

[3] Stockwatch, Διαδρομή χρημάτων για ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, 27/01/16. https://www.stockwatch.com.cy/el/article/politika/diadromi-hrimaton-gia-disy-kai-akel

[4] 24h.com.cy, Οι διαταγές Σιακόλα, το σκόντο του κ. Χριστόφια και τα “τσέκια”, 05/12/13. https://24h.com.cy/2013/12/oi-diatages-siakola-to-skonto-tou-k-xristofia-kai-ta-tsekia/

[5] Επιχειρηματική Online, Κατατέθηκε ο θεμέλιος λίθος του Limni Bay Resort, 11/02/13. https://epihirimatiki.com/epikairotita/etairika-nea/κατατέθηκε-ο-θεμέλιος-λίθος-του-limni-bay-resort/

[6] Omegalive, Το e-mail του ΑΚΕΛ, 27/05/21. https://omegalive.com.cy/blogs/2021/05/27/το-e-mail-του-ακελ/

[7] Sigmalive, Επιστρέφει 17.000 ευρώ στο κράτος ο Άκης Παπασάββας, 28/10/10. https://www.sigmalive.com/archive/news/local/320467

[8] Φιλελεύθερος, «Εδώ είναι Κύπρος, όλα γίνονται!» - Βίντεο-βόμβα Al Jazeera, 13/10/20. https://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/1037593

[9] Φιλελεύθερος, Έκαναν πλάτες στις αναπτύξεις Τζιοβάνη, 23/04/21. https://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/1175302/ekanan-plates-stis-anaptyxeis-tziobani

[10] Sigmalive, Αρχηγός Αστυνομίας - Εντός των τειχών Λευκωσία, 16/09/09. https://www.sigmalive.com/archive/news/local/192822

[11] Καθημερινή, Αντιδράσεις για επιχείρηση της αστυνομίας εναντίον αλλοδαπών, 26/09/09. https://m.kathimerini.com.cy/gr/kypros/6420/?ctype=ar

[12] Sigmalive, Πεζοί αστυνομικοί στη Λήδρας - Ονασαγόρου, 15/09/09. https://www.sigmalive.com/archive/news/local/192342

[13] Ανώνυμο, Φασισμός, Ξενοφοβία, Εκμετάλλευση και Ρατσιστική Βία στην Κύπρο - 7η Έκδοση, Μάρτης 2020. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:magazines:antifaarchive:no_7

[14] Sigmalive, Η Ε. Μαύρου υπέγραψε τα συμβόλαια για ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας, 22/12/11. https://www.sigmalive.com/archive/news/local/449873

[15] Καθημερινή, Σε δύο χρόνια το νέο Δημαρχείο Λευκωσίας, 05/05/11.  https://www.kathimerini.com.cy/gr/44866/?ctype=ar

[16] Delirium, Η Εμπορευματοποίηση της Εντός των Τειχών Λευκωσίας, 11/10/16. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:digital:agkarra:old_city_consumerism

[17] Stockwatch, €29 εκ. για λίφτιγκ παλιάς Λευκωσίας, 26/05/10. https://www.stockwatch.com.cy/el/article/ktimatagorakataskeyes/eu29-ek-gia-liftigk-palias-leykosias

[18] Sigmalive, Σήμα κινδύνου για Φανερωμένη!, 23/04/10. https://www.sigmalive.com/archive/simerini/news/social/260000

[19] Φάλιες, Η "Αριστερή" μας Δήμαρχος και το Όραμα της για την Λευκωσία, Σεπτέμβρης 2009. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:leaflets:falies:falies_aristeridimarxos

[20] Aftodioikisi, Ψήφισε το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκωσίας για την Αρχιτεκτονική Σχολή στη Φανερωμένη, 02/04/21. https://www.aftodioikisi.com.cy/ψήφισε-το-δημοτικό-συμβούλιο-λευκωσί/

[21] Katsourides, Yiannos 2014, The National Question in Cyprus and the Cypriot Communist Left in the Era of British Colonialism (1922–59), σελίδα 481.

[22] Alecou, Alexios 2016, Communism and Nationalism in Postwar Cyprus, 1945-1955: Politics and Ideologies Under British Rule. London: Palgrave Macmillan, σελίδα 28.

[23] Θρασυβούλου, Μάριος 2019, «Για την υπεράσπιση της πατρίδας»: ΑΚΕΛ και κυπριακό ζήτημα 1960-1964. Λεμεσός: Κύταρρο, σελίδες 90-91.

[24] Θρασυβούλου, Μάριος 2019, «Για την υπεράσπιση της πατρίδας»: ΑΚΕΛ και κυπριακό ζήτημα 1960-1964. Λεμεσός: Κύταρρο, σελίδα 167.

[25] Dialogos, Το αμερικανοβρετανοκαναδικό πλαίσιο λύσης του 1978, 25/08/19. https://dialogos.com.cy/to-amerikanovretanokanadiko-plaisio-lysis-toy-1978/

[26] Ντοκιμαντέρ 'Το Δηλητήριο' του Μακάριου Δρουσιώτη, 2008, 1:56, https://www.youtube.com/watch?v=ejwBA1xeYz8

[27] Ριζοσπάστης, Το ΑΚΕΛ ψηφίζει ΟΧΙ, 23/04/04. https://www.rizospastis.gr/story.do?id=2286977

[28] Ντοκιμαντέρ 'Το Δηλητήριο' του Μακάριου Δρουσιώτη, 2008, 47:10, https://www.youtube.com/watch?v=ejwBA1xeYz8

[29] Alpha News, Συνέντευξη Παντελή Κούρου, 2017, 4:20-4:58, https://www.youtube.com/watch?v=4TAwXmQujlY

[30] Sigmalive, Επαναστατική αλλαγή στην Εθνική Φρουρά Ψηφίστηκε ομόφωνα η ενοποιημένη νομοθεσία, 11/02/11. https://www.sigmalive.com/archive/simerini/news/local/354138

[31] lawnet.gr, Κύπρος: Ψηφίστηκε ο νόμος για την εναλλακτική θητεία, 16/07/07. https://lawnet.gr/law-news/diethni/kupros-cifistike-o-nomos-gia-tin-enallaktiki-8iteia/amp/

[32] 24h.com.cy, «Η φυγοστρατία είναι δειλία και ντροπή», 01/07/12. https://24h.com.cy/2012/07/i-fygostratia-ine-dilia-ke-ntropi/

[33] Καθημερινή, Νέο νόμο κατά της φυγοστρατίας ψήφισε η Βουλή, 28/06/19. https://m.kathimerini.com.cy/gr/-1/neo-nomo-kata-tis-fygostratias-psifise-i-boyli

[34] Voice of the Island, Το ΑΚΕΛ καταδικάζει τη φυλάκιση του αντιρρησία συνείδησης Χαλίλ Καραπασιάογλου, Χωρίς Ημερομηνία. https://voiceoftheisland.com.cy/72347/

[35] meidei, Ο Αντιμιλιταρισμός και η υποκρισία της ελληνοκυπριακής Αριστεράς, 21/04/14. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:digital:3533:antimilitarism

[36] Occupy Buffer Zone, Press Release, Απρίλης 2012. https://movementsarchive.org/doku.php?id=en:leaflets:obz:obz_eviction_pressrelease

[37] Χαραυγή, Αστυνομική επιχείρηση σε οικία στη Λήδρας, 08/04/12, σελίδα 16. https://ia801402.us.archive.org/34/items/haravgi_8april/haravgi_8april.pdf

[38] Χαραυγή, Η επαναπροσέγγιση δεν γίνεται με την κατάληψη ξένων περιουσιών, 09/04/12, σελίδα 4. https://ia601503.us.archive.org/13/items/0904121308-parapolitiko/0904121308%20parapolitiko.pdf

[39] The Trim, Απάντηση του Χρ. Μ.: "Πώς δικαιολογούν οι επικριτές της Αστυνομίας τη συμβίωση ανήλικων κοριτσιών με ενήλικες ή και μεσήλικες στο κοινόβιο; Το κράτος και η πολιτεία δεν οφείλουν μήπως να προστατεύουν τα ανήλικα άτομα;" 20/04/12. http://thetrim1.blogspot.com/2012/04/blog-post_20.html

[40] Stockwatch,  Στο 3,6% το εκλογικό μέτρο, 26/11/15. https://www.stockwatch.com.cy/el/article/voyli/sto-36-eklogiko-metro

[41] Καθημερινή (GR), Προσφυγή της Κύπρου στο Μηχανισμό Στήριξης, 26/06/12.  https://www.kathimerini.gr/economy/international/5555/prosfygi-tis-kyproy-sto-michanismo-stirixis/

[42] Μακάριος Δρουσιώτης, Η τρόικα απέρριψε όλες τις κόκκινες γραμμές, 27/10/12. http://www.makarios.eu/cgibin/hweb?-A=6084&-V=articles

[43] Stockwatch, Το καλύτερο δυνατό μνημόνιο, 31/01/13. https://www.stockwatch.com.cy/el/article/oikonomia/kalytero-dynato-mnimonio

[44] Αγκάρρα, Σταύρος Μαλάς: «Το μνημόνιο ήταν μονόδρομος», 31/10/17. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:digital:agkarra:malas_mnimonio

[45] Δρουσίωτης, Μακάριος 2021, Η Συμμορία: Το Διεφθαρμένο Σύστημα Εξουσίας στην Κύπρο (Δέυτερη Έκδοση), σελ. 66.

[46] Αγκάρρα, Η εργατική τάξη θα εκπροσωπηθεί από τον εργοδότη της; 10/06/17. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:digital:agkarra:spanos

[47] Delirium, Για μια Κοινωνία που Συνεχώς Εκφασίζεται: Η Εκμετάλλευση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία, 21/11/20. https://cyfootnotes.blogspot.com/2020/11/blog-post_21.html

[48] Delirium, The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus: An Update, 04/02/21. https://cyfootnotes.blogspot.com/2021/02/the-exploitation-of-pandemic-by.html

[49] Dialogos, Α. Κυπριανού: Κάποιοι γνώριζαν για την ύπαρξη ανήλικων στο “Πουρνάρα”, 23/06/20. https://dialogos.com.cy/a-kyprianoy-kapoioi-gnorizan-gia-tin-yparxi-anilikon-sto-quot-poyrnara-quot/

[50] Πολίτης, Πήγε στο προεδρικό για παύση Γιολίτη και έφυγε με υπόσχεση για σύσκεψη αρχηγών, ο Άντρος Κυπριανού – Συνάντηση με Αναστασιάδη, 18/02/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/koinonikes-kai-politikes-draseis-zitise-apo-ton-proedro-anastasiadi-o-antros-kyprianoy/

[51] Sigmalive, Αναταραχή από απελάσεις Κούρδων στη Συρία, 12/10/10. https://www.sigmalive.com/archive/simerini/news/local/314623

[52] Protothema, Απέλαση Παλαιστινίων στην Κύπρο, 16/02/11. https://www.protothema.gr/greece/article/106433/apelash-palaistinion-sthn-kypro/AMP/

[53] Τα Νέα, Λάρνακα: Επεισόδια μεταξύ Παλαιστινίων και αστυνομίας, 10/02/11. https://www.tanea.gr/2011/02/10/greece/larnaka-epeisodia-metaksy-palaistiniwn-kai-astynomias

[54] Καθημερινή, Ποινικό αδίκημα η αλλοίωση γεωγραφικών ονομάτων ή τοπωνυμίων, 04/07/13. https://m.kathimerini.com.cy/gr/kypros/139301/?ctype=ar

[55] Πολίτης, Το πρόβλημα είναι ο Σταύρος Μαλάς, 18/09/17. https://politis.com.cy/apopseis/non-serviam/to-provlima-einai-o-stayros-malas/

[56] ΚΙΣΑ, Απαράδεκτη υπαναχώρηση κράτους και κομμάτων υπό την πίεση ακροδεξιών και ρατσιστικών στοιχείων, 24/07/20. https://kisa.org.cy/aparadekti-ipanahorisi-kratous-kai-kommaton-ypo-tin-piesi-akrodexion-stoihoion/

[57] Πολίτης, Μόνο η Έφη Ξάνθου στηρίζει κέντρο ασυνόδευτων αιτητών ασύλου στο Παλλάδιο στην Αγλαντζιά, 24/07/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/mono-i-efi-xanthoy-stirizei-kentro-asynodeyton-aititon-asyloy-sto-palladio-stin-aglantzia/

[58] Stockwatch, Χριστόφιας: Στρατηγικός εταίρος το Ισραήλ, 15/03/11. https://www.stockwatch.com.cy/el/article/oikonomia/hristofias-stratigikos-etairos-israil

[59] Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα, Ο Ρόλος της Κυπριακής Κυβέρνησης, 29/05/10. https://ia801901.us.archive.org/4/items/anon_mayday_bicommunal/anon_gaza_29.5.10.pdf

[60] Καθημερινή, Οι λεπτομέριες του Νόμου ρύθμισης απεργιών ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, 08/03/12. https://www.kathimerini.com.cy/gr/kypros/80854/?ctype=ar

[61] Φιλελεύθερος, Το κουτσούρεμα των μισθών άρχισε το 2011, 07/04/19. https://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/682678

[62] Καθημερινή, Αποκλείει την ενδιάμεση συμφωνία ο Πρόεδρος Χριστόφιας, 30/10/09. https://www.kathimerini.com.cy/gr/politiki/12046/?ctype=ar

[63] naftemporiki.gr, Μ.Κυπριανού: Καταγραφή γεγονότων η κοινή δήλωση Χριστόφια - Ταλάτ, 31/03/10. https://www.naftemporiki.gr/story/297766/mkuprianou-katagrafi-gegonoton-i-koini-dilosi-xristofia-talat

[64] Καθημερινή, Ταλάτ: «Δεν είναι έτοιμος για λύση ο Χριστόφιας», 17/10/10. https://m.kathimerini.com.cy/gr/29748/?ctype=ar

[65] ΑΚΕΛ, Κυπριακό, Χωρίς Ημερομηνία. https://akel.org.cy/thematikes-proteraiotites/κυπριακό/

  • June 17th 2021 at 14:34

Μερικά Κυπροκεντρικά Κείμενα

By roki40

Η συλλογή μπορεί να βρεθεί πατώντας εδώ.

 Εναλλακτικά, πατήστε το link: https://archive.org/download/some_cyprocentric_texts/some_cyprocentric_texts.pdf

Πρόχειρη συλλογή μερικών κυπροκεντρικών κειμένων που εντοπίστηκαν στο Κυπριακό Κινηματικό Αρχείο. -Delirium


 

  • June 8th 2021 at 13:07

Αριστερές Κριτικές του ΑΚΕΛ: Μια Πρόχειρη Συλλογή

By roki40

Η συλλογή μπορεί να βρεθεί πατώντας εδώ.

 Εναλλακτικά, πατήστε το link: https://archive.org/download/aristeres_kritikes_tou_akel_sillogi_202106/aristeres_kritikes_tou_akel_sillogi.pdf

Η συλλογή έχει ως στόχο να μαζέψει (γρήγορα και πρόχειρα) τα διάφορα διάσπαρτα κείμενα που έχουν γραφτεί τα τελευταία 10 χρόνια, που άσκησαν κριτική στο ΑΚΕΛ από τα αριστερά. Πέρα από αυτή την βασική θεματική, η συλλογή δεν προσπαθεί να προωθήσει κάποια συγκεκριμένη ιδεολογική θέση. Έχουν συμπεριληφθεί κείμενα γραμμένα από διαφορετικές ιδεολογικές ή/και θεωρητικές προσεγγίσεις, τα οποία πιθανόν να βρίσκονται σε αντίφαση μεταξύ τους. -Delirium

 

 
  • June 7th 2021 at 22:21

Όταν η ΕΔΟΝ Τραμπούκιζε Κόσμο του Εξωκοινοβουλευτικού Χώρου στην Πορεία για την Γάζα το 2009

By roki40

Με αφορμή τα καραγκιοζιλίκκια της ΕΔΟΝ εχτές στην πορεία που η ίδια εκάλεσε για τον πόλεμο στη Γάζα, είπα να ξεθάψω δαμέ θκυό κείμενα για τα γεγονότα μιας άλλης πορείας για την Γάζα πριν δέκα χρόνια, όπου η ΕΔΟΝ τζιαι η Προοδευτική ετραμπουκίσαν άτομα τζιαι συλλογικότητες του εξωκοινοβουλευτικού χώρου το 2009.

 

*****


Άρθρο που Δημοσιεύτηκε στην Κυπριακή Εφημερίδα Πολίτης τον Ιανουάριο του 2009

Σκοπός της επιστολής είναι να εκφράσω την οργή μου λόγω της κατακριτέας στάσης αρκετών μελών του ΑΚΕΛ, της ΕΔΟΝ και της Προοδευτικής στην διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 3/01 κατά του πολέμου στην Παλαιστίνη. Δεκατέσσερις οργανώσεις εκτός του ΑΚΕΛ είχαμε συμφωνήσει να υπογράψουμε κοινή διακήρυξη και ξεχωριστό κάλεσμα για την πορεία (το οποίο δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες). Η διακήρυξη περιείχε και αιτήματα προς την κυβέρνηση Χριστόφια όσο αφορά το Παλαιστινιακό. Έτσι και το Σάββατο κατεβήκαμε ως μπλοκ το οποίο είχε συμφωνήσει με την διακήρυξη. Εκεί η περιφρούρηση της Προοδευτικής και της ΕΔΟΝ αντιδημοκρατικά διάσπασε το μπλοκ μας, κρατώντας μέλη της ΑΔΑ (Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών), μέλη της ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗΣ ( πρωτοβουλία Κυπρίων φοιτητών) και ανένταχτους μακριά από την υπόλοιπη πορεία και τους επιτέθηκε φραστικά και σωματικά καθόλη την διάρκεια της πορείας όπως δείχνουν και τα αποδεικτικά βίντεο. Στο τέλος δεν επέτρεψε στο κομμάτι αυτό να συνεχίσει προς την Ισραηλινή πρεσβεία. Η αφορμή ήτανε πανό και κείμενα τα οποία ασκούσαν κριτική στο ΑΚΕΛ στο θέμα του Παλαιστινιακού.

Αν δεν κάνω λάθος ο σκοπός της διαδήλωσης ήταν η αλληλεγγύη στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Την στιγμή που τα άτομα της περιφρούρησης μας επιτίθονταν εμείς φωνάζαμε «πεθαίνουνε άνθρωποι, πεθαίνουνε παιδιά πρέπει να διαδηλώσουμε όλοι μαζί να δείξουμε την αντίθεσή μας». Τα άτομα της περιφρούρησης απέδειξαν ότι βρίσκονταν εκεί για να διασπάσουν το μπλοκ μας και όχι για να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Δεν έλαβαν υπόψη ότι και εμείς ήμασταν εκεί κατά του πόλεμου. Όταν προσπαθήσαμε να τους πούμε τα πιο πάνω, μας απαντούσαν «σιωπάτε προδότες, θα σας διώξουμε». Σοκ προκαλεί το γεγονός ότι κάποια άτομα μας είπανε «εδώ είναι ΧΟΥΝΤΑ και δεν μπορείτε να μιλάτε».

Επειδή δεν παρελάσαμε με το ΑΚΕΛ η περιφρούρηση μας απομόνωσε, έσκισε το πανό της ΑΔΑ, πέταξε τα φυλλάδια τους, έβριζαν και εκφόβιζαν ακόμα και παιδιά, αποκαλώντας τους βλάκες και ηλίθιους. Το γεγονός ότι άτομα από αυτούς ήταν περίπου πενήντα ετών και έβριζαν ανήλικους αποδεικνύει το επίπεδο τους. Μετά τις πρώτες επιθέσεις πολλοί διαδηλωτές φώναξαν ένα σύνθημα το οποίο ενόχλησε διάφορους Ακελικούς. «Ίδια είναι τα αφεντικά, δεξιά και αριστερά» Ή τα παιδιά αυτά έχουν δίκαιο ή εσείς κύριοι δεν είστε αριστεροί. Πώς είναι δυνατόν κάποιες ομάδες με διαφορετικές γνώμες, οι οποίες παρευρίσκονται στην διαδήλωση για τον ίδιο σκοπό να αντιμετωπίζονται με βρίσιμο και ξύλο; Οι αρχές που προτάσσει το ΑΚΕΛ όπως η ισότητα, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα κτλ έγιναν θρύψαλα. Φάνηκε η απόλυτη, δογματική και καθόλου δημοκρατική πλευρά του ΑΚΕΛ.

Η ΕΔΟΝ αποχωρώντας έδιωχνε τα άτομα που βρισκόμασταν εκεί φωνάζοντας άκρως ρατσιστικά συνθήματα, καθόλου χαρακτηριστικό της αριστεράς. Αντιθέτως η αποτρόπαια συμπεριφορά των συγκεκριμένων αυτών ατόμων του ΑΚΕΛ, ΕΔΟΝ και Προοδευτικής αποτελούν μεγάλη ντροπή και πλήγμα για την αριστερά της Κύπρου. Η συμπεριφορά που αντιμετωπίσαμε δεν μπορεί να χαρακτηριστεί δημοκρατική πόσο μάλλον αριστερή.

Μέλη του ΑΚΕΛ εξέφρασαν την άποψη ότι ο λόγος που προέβηκαν σ αυτές τις πράξεις ήταν ο φόβος ότι εμείς θα προκαλούσαμε επεισόδια. Με πιο δικαίωμα μας ταμπελώνετε βάσει της δικής σας εσφαλμένης κρίσης; Σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε σκοπός να προκληθούν επεισόδια. Αντιθέτως τα άτομα της περιφρούρησης προβοκατόρικα προκάλεσαν βία και ένταση. Αντίφαση βεβαίως αποτελεί το γεγονός ότι είπανε στα μέλη ΑΔΑ εάν θέλουν να προχωρήσουν προς την πρεσβεία να αφήσουν το πανό τους.

Κάποια στιγμή ένας από αυτούς στράφηκε προς το μέρος μου και με ρώτησε «Τι είσαι εσύ; Έπρεπε να ντρέπεσαι.» Προς απάντηση σας κύριε στις προεδρικές του 2008 υποστήριξα τον πρόεδρο Χριστόφια, οποίος δεν είναι σίγουρο αν θα εκλεγόταν αν δεν υπήρχε η καθοριστικής σημασίας συμβολή πολλών ατόμων και ομάδων εκτός του ΑΚΕΛ που θεωρώντας ιστορικής και κρίσιμης σημασίας για το Κυπριακό ζήτημα στιγμή ψήφισαν τον πρόεδρο Χριστόφια, όπως επίσης και προπαγάνδισαν στους χώρους της αριστεράς προσπαθώντας να πείσουν τους υπόλοιπους γι αυτό. Και εκεί που με την υποψηφιότητα και εκλογή του Χριστόφια η αριστερή κριτική κατά του ΑΚΕΛ έγινε πιο μετριοπαθής, τα γεγονότα του Σαββάτου εξαγρίωσαν και το πιο μετριοπαθές άτομο. Αμφίβολο είναι αν μετά την αντιμετώπιση που είχαμε από τον χώρο του ΑΚΕΛ θα επαναληφθεί κάτι αντίστοιχο.

Σημαντικό είναι να σημειώσουμε ότι αυτά πραγματοποιήθηκαν μπροστά στα μάτια της αστυνομίας η οποία αδιαφόρησε μπροστά στα γεγονότα ενώ αν γινότανε το αντίθετο θα συλλαμβάνονταν πολλά άτομα από εμάς. Το ΑΚΕΛ οφείλει μια συγγνώμη προς τα άτομα που δέχθηκαν την επίθεση καθώς και να αναλάβει να συμμαζέψει τους τραμπούκους του που προκάλεσαν την ένταση.

Εν πάση περιπτώσει, πάω να κρύψω το εκλογικό μου βιβλιάριο και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το βρω στις επόμενες εκλογές.

Μ. Α.

7/01/09

*****

 

ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

Σε μια μαζική και εντυπωσιακή για τα δεδομένα της Κύπρου πορεία, πάνω από 2 χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στη επίθεση του ισραηλινού τρομο-κράτους και εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό.

Δυστυχώς η πορεία σημαδεύτηκε από τη φασιστική συμπεριφορά των μελών της περιφρούρησης του ΑΚΕΛ, της ΕΔΟΝ και της Προοδευτικής οι οποίοι επιτέθηκαν απρόκλητα σε μας, σε άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου αλλά και ανένταχτους απομονώνοντας μας και κρατώντας μας μακριά από τη υπόλοιπη πορεία.

Μας στέρησαν το δικαίωμα να διαδηλώσουμε ενώ ήταν γνωστό ότι θα συμμετείχαμε μαζί με άλλες οργανώσεις σε κοινό μπλοκ.

Συγκεκριμένα δεκατέσσερις οργανώσεις εκτός του ΑΚΕΛ είχαμε συμφωνήσει να υπογράψουμε κοινή διακήρυξη και ξεχωριστό κάλεσμα για την πορεία (το οποίο δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες).Όταν όμως φτάσαμε στη πλατεία Ελευθερίας για να πορευτούμε προς τη ισραηλινή πρεσβεία, η περιφρούρηση διέσπασε το μπλοκ με το πρόσχημα ότι κατεβήκαμε με σκοπό να δημιουργήσουμε επεισόδια!

Η πραγματικότητα είναι φυσικά ότι δεν μπορούσαν να ανεχτούν τη παρουσία μας με πανό και κείμενα που ασκούσαν κριτική στη κυβέρνηση για το παλαιστινιακό ζήτημα, (μαζί με τους «ευρωπαίους εταίρους της» δεν αναγνωρίζει την εκλεγμένη κυβέρνηση των Παλαιστίνιων και στηρίζει τον αποκλεισμό της Γάζας που κοστίζει τις ζωές σε χιλιάδες Παλαιστινίους, γυναίκες και μικρά παιδιά) έτσι πήραν εντολές να διαλύσουν το πιο μαχητικό κομμάτι του μπλοκ. Μας επιτέθηκαν φραστικά και σωματικά καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας μαζί με ασφαλίτες(!), έσκισαν πανό και προκηρύξεις, και μας πήραν τις σημαίες κτυπώντας με απίστευτη αγριότητα όσους τόλμησαν να αντισταθούν ή να απαντήσουν στις προκλήσεις τους με καθαρά πολιτικά συνθήματα. Χαρακτηριστικό ότι έριξαν κάτω έναν διαδηλωτή και τον κτυπούσαν 10 άτομα!

Στο τέλος δεν μας επέτρεψαν να πορευτούμε προς την Ισραηλινή πρεσβεία, αναγκάζοντας μας να αποχωρήσουμε ενώ ακολούθως δεχτήκαμε απρόκλητη επίθεση από τη αστυνομία όπου προσήγαγαν ένα άτομο με ανυπόστατες κατηγορίες.

Προφανώς, για το ΑΚΕΛ περιφρούρηση μίας πορείας δεν είναι η προστασία της από τις δυνάμεις καταστολής και των πολιτικών της αιτημάτων, ούτε και ο στόχος να φτάσει στον προορισμό της. Για το ΑΚΕΛ, περιφρούρηση μίας πορείας σημαίνει το να αποκλείει διαδηλωτές από αυτήν, σε συνεργασία με την ασφάλεια και μάλιστα με τραμπούκικο τρόπο. Γιατί άλλωστε το ΑΚΕΛ να περιφρουρήσει την πορεία του από τις δυνάμεις καταστολής, αφού δεν αποτελεί κίνδυνο απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική; Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι 2 λεπτά μετά την άφιξη του μπλοκ τους στην ισραηλινή πρεσβεία αποχώρησαν, ενώ οι παλαιστινιακές οργανώσεις μαζί με οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς παρέμειναν στο χώρο, για να καταδικάσουν έμπρακτα το ισραηλινό κράτος που δολοφονεί τον παλαιστινιακό λαό.

Εδώ μπαίνει και ζήτημα αλληλεγγύης, στο οποίο δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για οργανώσεις που κινούνται στον αντικαπιταλιστικό χώρο, καθώς προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι υπήρχε ανοχή και αδιαφορία μπροστά στη επίθεση που δεχόμασταν, τη στιγμή που έπρεπε να διασφαλιστεί το κοινό μπλοκ και η ενότητα των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, όπως άλλωστε είχαμε συμφωνήσει βάση και της κοινής διακήρυξης.

Η επίθεση που δεχθήκαμε από τη περιφρούρηση της καθεστωτικής αριστεράς δεν είναι τυχαία και καθόλου άσχετη με τη πολιτική συγκυρία. Σε μια περίοδο όπου η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση υλοποιεί τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε εκπαίδευση (ιδιωτικά πανεπιστήμια, εντατικοποίηση και πειθάρχηση σπουδών, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με βάση τις ανάγκες της αγοράς, υιοθέτηση όλων των αντιεκπαιδευτικών οδηγιών της ΕΕ και της Μπολόνια) και εργασία (επένδυση των αποθεμάτων του ΤΚΑ, αύξηση εισφοράς εργαζομένων), ο αντικαπιταλιστικός χώρος που συγκρούεται με αυτές τις πολιτικές, αποκτά μια δυναμική και μπαίνει στο στόχαστρο της κρατικής εξουσίας. Η κυβέρνηση θωρακίζει το αστικό κράτος και ενισχύει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς επιχειρώντας να τρομοκρατήσει και να περιθωριοποιήσει με πρακτικές εκφοβισμού όπως η στοχοποίηση πολιτικών χώρων, παρακολουθήσεις κοινωνικών αγωνιστών και χώρων, καθημερινές προσαγωγές και αβάσιμες κατηγορίες, εφαρμόζοντας μια σκληρή πολιτική καταστολής. Κάθε επιλογή αντίστασης που αρνείται τη διαμεσολάβηση από τους θεσμούς χειραγώγησης και δεν απολογείται στην κρατική νομιμότητα βαφτίζεται τρομοκρατία. Κι ενώ ακροδεξιές ομάδες δρουν ανενόχλητες κτυπώντας μετανάστες, το κράτος ψάχνει τον «εχθρό» στα πρόσωπα των αγωνιστών του αντικαπιταλιστικού χώρου.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται μεθοδευμένα και αποσιωπούνται από τα ΜΜΕ. Και εντείνονται όσο δεν υπάρχει μαζική αντίδραση ενάντια στη κρατική καταστολή.

Ο αντικαπιταλιστικός χώρος θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο τους αγωνιστές του, θα απαντήσει μαχητικά μέσα από μαζικές μορφές και διαδικασίες σε κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης, που προέρχεται κυρίως από την κρατική βία.

Καταδικάζουμε και δε θα ανεχτούμε τη στοχοποίηση, το χτύπημα, τις απειλές και τη συκοφάντηση αγωνιστών, ευρύτερα του αντικαπιταλιστικού δυναμικού.

Όχι μόνον δεν τρομοκρατούμαστε, αλλά θα συνεχίσουμε ακόμα πιο δυναμικά τον αγώνα μας

Καλούμε όλες τις συνιστώσες του χώρου αλλά και τον κάθε ανυπότακτο άνθρωπο, να πάρουν θέση και να καταδικάσουν την τραμπουκική επίθεση και να συστρατευτούν στον αγώνα ενάντια στη κυρίαρχη πολιτική.

Μόνο οι ανυποχώρητοι, συλλογικοί κι ανεξάρτητοι αγώνες, των εργαζομένων και της νεολαίας μπορούν να φέρουν πραγματικές αλλαγές και να ανατρέψουν αυτές τις πολιτικές.


ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ


ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπρίων Φοιτητών

09/01/09



  • May 17th 2021 at 14:16

Cyprus Legislative Elections 2021 – Party Manifesto Stances on LGBT Matters

By roki40

Article contributed by a friend.

 

Cyprus Legislative Elections 2021 – Party Manifesto Stances on LGBT Matters

  • No pledge or mention in the manifesto = 8

  • No pledge but mentioned in general positions document = 1

  • Generic pledge for relevant issues without mention of LGBT = 1

  • Generic pledge for the support of LGBT rights = 1

  • Specific pledge for LGBT legislation = 1

  • Special Situations = 3

 

Parties

Anexartitoi – Allagi Genias: No specific pledges, but manifesto section for Youth Welfare include general mention of anti-discrimination and anti-hate speech legislation (legislation already exists)1

Animal Party Cyprus – APC: No pledges, but stated party positions in support of same-sex partnerships (already exist), establishment of the procedure for gender identity recognition (pending), and criminalisation of homophobic and transphobic rhetoric (legislation already exists)2

Citizens Alliance – SYPOL (runs with EDEK): No pledges in own party positions, or in EDEK’s

Citizens Breath – Pnoi Laou: No pledges

Cypriotism Movement (runs with AgtK): No positions stated, but runs under AgtK’s manifesto

Cyprus Greens – KOSP: No pledges

Democratic Faction – DEPA: No pledges

Democratic Party – DIKO: No pledges

Democratic Rally – DISY: No pledges

Famagusta for Cyprus – AgtK: No specific pledges, but manifesto states that legislation should promote LGBT self-determination, equal access to rights, and that the educational system should introduce LGBT aspects in lessons from early on3

Movement for Social Democracy – EDEK: No pledges

Movement of United Cypriot Hunters – KEKK: Same pledges as Anexartitoi but electoral alliance broke off so maybe manifesto obsolete

National Popular Front – ELAM: No pledges

Progressive Party of Working People – AKEL: Specific pledges on hate speech legislation (legislation already exists), end of discrimination in adoption and assisted parenthood, focus on workplace discrimination (legislation already exists), legal process for recognition of gender identity (pending)1

Solidarity Movement of Greeks – KA: No pledges


References

  1. https://anex.com.cy/theseis-anexartiton/: Παροχή νομικής προστασίας και χρησιμοποίηση νομικών μέσων για την καταπολέμηση κάθε είδους διακρίσεων και ρητορικής μίσους, αναγνωρίζοντας ότι οι νέοι υφίστανται πολλαπλές μορφές διακρίσεων. / Providing legal protection and using legal means to combat all forms of discrimination and hate speech, recognizing that young people are subject to multiple forms of discrimination. 
  2. https://animalpartycyprus.com/what-we-stand-for/: – Ενίσχυση και κατοχύρωση του νομικού πλαισίου για την ισότητα και τη διαφύλαξη των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΙ με: νομική αναγνώριση των ομόφυλων συμβιώσεων, με την ψήφιση της πολιτικής συμβίωσης, νομοθετική ρύθμιση της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, για ένα κράτος δίκαιο για όλους χωρίς εξαιρέσεις. ποινικοποίηση της ομοφοβικής και τρανσφοβικής ρητορικής και αντίληψης με εκδήλωση μίσους και ρατσισμού / - Strengthen and secure the legal framework for equality and the protection of the fundamental rights of LGBT people by: legal recognition of same-sex cohabitation, with the adoption of cohabitation policy, legislation on the legal recognition of gender identity, for a rule of law for all without exception. criminalization of homophobic and transphobic rhetoric and perception through hate speech and racism 
  3. https://famagustaforcyprus.org/theseis/#koinwnia: ΛΟΑΤΚΙ Παντού, οι άνθρωποι υπόκεινται σε διακρίσεις, ακόμα και σε βία, για το ποιον ή ποιαν αγαπούν και για το πώς αυτοπροσδιορίζονται. Αποδοχή, σημαίνει πλήρης σεβασμός και νομοθετικές ρυθμίσεις έτσι που τα άτομα να απολαμβάνουν ισότιμα όλα τα δικαιώματά τους. Το θεσμικό πλαίσιο, θα πρέπει να προστατεύει, αλλά και να λειτουργεί ως τροχοπέδη σε κάθε νοοτροπία και πρακτική που αναιρεί το άτομο και του αφαιρεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει τα θέματα ΛΟΑΤΚΙ και να τα ενσωματώσει διαθεματικά από τις πρώτες βαθμίδες, στοχεύοντας μαθητές και γονείς. / Everywhere, people are subject to discrimination, even violence, for who they love and how they identify themselves. Acceptance means full respect and legislation so that individuals enjoy all their rights equally. The institutional framework should protect, but also act as a brake on every mentality and practice that negates the individual and deprives him of the right to self-determination. The educational system is necessary to recognize the LGBTQI topics and to integrate them interdisciplinary from the first levels, targeting students and parents.
  4. https://akel.org.cy/thematikes-proteraiotites/anthrwpina-dikaiwmata/:Ενίσχυση και αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας για την ομοφοβική και τρανσφοβική ρητορική μίσους. Καταπολέμηση διακρίσεων στον τομέα της εργασίας. Τερματισμός διακρίσεων στην τεκνοθεσία και την εξωσωματική γονιμοποίηση Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου / Strengthen and effectively enforce legislation on homophobic and transphobic hate speech. Combating discrimination in the workplace. End discrimination in childbearing and in vitro fertilization. Legal Identification of Gender Identity 

 


  • May 4th 2021 at 20:38

Ενδιάμεση Έκθεση της Ερευνητικής Επιτροπής των κατ’ Εξαίρεση Πολιτογραφήσεων Αλλοδαπών Επενδυτών και Επιχειρηματιών

By roki40

Η έκθεση μπορεί να βρεθεί εδώ.

 

"Η Ερευνητική Επιτροπή έχει την τιμή να υποβάλει προς τον Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας την Ενδιάμεση Έκθεση της, σύμφωνα με τους όρους εντολής  της, οι  ποίοι περιέχονται στο περί του Διορισμού από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Ερευνητικής Επιτροπής των Κατ’  εξαίρεση Πολιτογραφήσεων Αλλοδαπών Επενδυτών και Επιχειρηματιών Διάταγμα ημερομηνίας 07.09.2020 ως αυτόανανεώθηκε με περαιτέρω Διάταγμα." 




  • April 27th 2021 at 14:27

Το Σύστημα Υγείας στην Κύπρο Έχει Πλέον Καταρρεύσει

By roki40

 


Βρισκόμαστε στο τρίτο κύμα της πανδημίας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Μετά από ένα χρόνο κακοδιαχείρισης, η Κύπρος, ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. που βρίσκεται στον πάτο στις επενδύσεις για τη δημόσια υγεία [1], άνοιξε πανηγυρικά την οικονομία του τον Μάρτη του 2021, μετά από το δεύτερο lockdown του [2]. Ήδη πριν από το άνοιγμα τα Κυπριακά νοσοκομεία είχαν γεμίσει με ασθενείς στα ίδια επίπεδα πριν από την ανακοίνωση του lockdown [3, 4]. Η απόφαση για έξοδο, όσο και αν παρουσιάστηκε ως δικαιολογημένη λόγο μιας υποτιθέμενης υγειονομικής σταθεροποίησης, ήρθε σε μια στιγμή όπου οι αντιφάσεις της διαχείρισης της πανδημίας από την κυβέρνηση Αναστασιάδη είχαν πλέον φτάσει στο απόγειο τους.

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου η Κυπριακή Δημοκρατία άφησε εργαζόμενους και επιχειρήσεις στο έλεος των επιπτώσεων της πανδημίας, δίνοντας πενιχρά επιδόματα για τα μάτια της κοινής γνώμης, οδηγώντας περίπου το 1/3 των επιχειρήσεων εστίασης σε χρεωκοπία καθώς και αμέτρητο κόσμο στην ανεργία [5]. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της πενιχρής εικόνας είναι επίσης το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων, το οποίο αντί να βοηθά αρρώστους και στενές επαφές, τους τιμωρεί, αφού εργαζόμενοι που υποχρεώνονται, με βάση πρωτόκολλα και διατάγματα, να μπαίνουν σε αυτοπεριορισμό είτε επειδή είναι θετικοί στον ιό, είτε επειδή είναι στενές επαφές κρουσμάτων, βλέπουν το εισόδημα τους να μειώνεται κατά 40% για δύο βδομάδες, μέσα σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης (το σύστημα καλύπτει μόνο 60% του μισθού, ενώ οι ανασφάλιστοι απλά χάνουν τον μισθό τους για δύο βδομάδες) [6]. Το αποτέλεσμα είναι να επικρατεί η πρακτική του να μην δηλώνονται όλες οι στενές επαφές, ενώ παράλληλα επιχειρήσεις φαίνεται πως συστηματικά πλέον δεν δηλώνουν στενές επαφές στους χώρους εργασίας τους [7]. Φυσικά κανένας δεν συζητά αυτά τα δεδομένα στον δημόσιο διάλογο, ο οποίος περιορίζεται στο να καταδικάζει τους ανεύθυνους πολίτες που σαμποτάρουν την κατά τα άλλα εξαιρετική κρατική διαχείριση της πανδημίας.

Η κυβέρνηση δεν εφάρμοσε φυσικά ποτέ οποιαδήποτε πολιτική για να υποβοηθήσει στην αναβάθμιση της ασφάλειας χώρων εργασίας, εκπαίδευσης και εστίασης, όπως η χρηματοδότηση εγκατάστασης διαχωριστικών, η υποστήριξη ορθολογικής εφαρμογής της διαδικτυακής εργασίας, ή η αύξηση του εκπαιδευτικού προσωπικού και η αγορά κινητών αιθουσών για την μείωση του αριθμού των μαθητών στις τάξεις. Παράλληλα, η κυβέρνηση άφησε τα νοσοκομεία στην γνωστή υποστελεχωμένη κατάσταση, με νοσοκόμους και γιατρούς να βρίσκονται στα όρια της εξάντλησης μετά από ένα χρόνο επιβαρυμένου φόρτου εργασίας. Και ενώ ο Υπουργός Υγείας μας βεβαίωσε πως το δημόσιο σύστημα υγείας αύξησε τις δυνατότητες περίθαλψης ασθενών με covid στα 400 άτομα [8], εκ των πραγμάτων φαίνεται πως αυτό δεν επιτεύχθηκε ποτέ, αφού με 280 ασθενείς το σύστημα πλέον καταρρέει [9].

Η διαχείριση της πανδημίας αντιμετωπίστηκε από την κυβέρνηση Αναστασιάδη πατερναλιστικά και αυταρχικά από την πρώτη στιγμή της λήψης αποφάσεων [10]. Αντί να στελεχώνονται νοσοκομεία προσλαμβάνονται έκτακτα επιπλέον αστυνομικοί [11], σε μία χώρα με τους περισσότερους αστυνομικούς σε αναλογία πληθυσμού στην Ε.Ε. [12]. Αντί να γίνονται επενδύσεις στην εκπαίδευση, αγοράζονται αύρες νερού για την καταστολή διαδηλώσεων [13]. Αντί να χρηματοδοτείται και να οργανώνεται ένα ορθολογικό σύστημα εμβολιασμού, όπου το κράτος επεξεργάζεται τα στοιχεία στο ΓεΣΥ και ενημερώνει τηλεφωνικώς τους πολίτες του για να τους διευθετήσει ραντεβού με προτεραιότητα τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, βάζει τους πολίτες να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο, προσπαθώντας να διευθετήσουν ραντεβού πάνω σε μία πύλη η οποία συνεχώς καταρρέει [14, 15]. Και αντί να χρηματοδοτηθεί πρόγραμμα συνεχούς αντικειμενικής ενημέρωσης από το κράτος, οι πολίτες αναγκάζονται να ενημερώνονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία διαστρεβλώνουν συστηματικά τα δεδομένα και προωθούν αντιφατικές και ημιαληθείς πληροφορίες, μέσα από μια συνεχή ροή ειδήσεων που σκοπό έχουν την αύξηση των επισκεπτών στις ιστοσελίδες τους παρά την σωστή ενημέρωση του κοινού. Μετά από ένα χρόνο κακής πληροφόρησης, ο μέσος Κυπραίος πολίτης φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του τόσο προς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσο και προς τους κρατικούς φορείς.

Η αποτυχία του προγράμματος εμβολιασμού έχει πλέον φτάσει σε εγκληματικά επίπεδα. Η πύλη ανοίγει για περιορισμένο χρόνο για συγκεκριμένες κατηγόριες, χωρίς κάποια συστηματική ενημέρωση από την πλευρά του κράτους (e-mails, μηνύματα SMS, λειτουργική ιστοσελίδα ενημέρωσης), με τις ανακοινώσεις να χάνονται μέσα στις ιστοσελίδες των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με κόσμο να χάνει την σειρά του, ενώ ηλικιακές ομάδες που δεν εμπίπτουν άμεσα στις ευπαθείς ομάδες παίρνουν προτεραιότητα πριν να έχει δοθεί η δυνατότητα σε όλους τους ευπαθείς να εμβολιαστούν, στερώντας σε ευπαθείς ομάδες την προνομιακή πρόσβαση στα εμβόλια την οποία χρειάζονται [16, 17]. Το υπουργείο κλείνει την πύλη αυθαίρετα ποιο νωρίς για ευπαθείς ομάδες πληθυσμού χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, επικαλούμενη “χαμηλή ζήτηση” [18, 29], ενώ παράλληλα καταρρέει το σύστημα και ηλικιακές ομάδες χάνουν την σειρά τους, με το πρόγραμμα να τους προσπερνά, μέχρι το υπουργείο να αποφασίσει νέες ημερομηνίες για την διευθέτηση των ραντεβού τους [19]. Και καθώς οι θάνατοι ηλικιωμένων συνεχίζονται, το υπουργείο απαγόρευσε πλέον την πρόσβαση τόσο των ηλικιωμένων όσο και των 60άρηδων στο πρόγραμμα εμβολιασμού, ανακοινώνοντας εκδικητικά πως οι μεγαλύτερες ηλικίες “είχαν ήδη αρκετές ευκαιρίες να διευθετήσουν ραντεβού” [20], την ίδια ώρα που υπάρχει πλεόνασμα εμβολίων AstraZeneca [21], αφήνοντας τους πιο ευάλωτους πολίτες στο έλεος της πανδημίας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το σύστημα δημόσιας υγείας αδυνατεί πλέον να αντεπεξέλθει. Το Γενικό Νοσοκομείο Αμμόχωστου, το οποίο λειτουργεί από την αρχή της πανδημίας ως νοσοκομείο αναφοράς, έχει πλέον γεμίσει [22]. Στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού ασθενείς περιθάλπονται πλέον μέσα σε ασθενοφόρα [23, 30], ενώ ασθενείς με κορωνοϊό φαίνεται πως δεν μεταφέρονται στα νοσοκομεία γιατί δεν υπάρχουν διαθέσιμες κλίνες [9]. Στην Πάφο έχουν κλείσει οι θάλαμοι του Νοσοκομείου Πόλης Χρυσοχούς για να στηριχθεί το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, αφήνοντας την κοινότητα χωρίς ουσιαστική παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης [24], ενώ είναι πλέον θέμα χρόνου να γεμίσει τόσο το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όσο και το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, αφού ασθενείς από άλλες επαρχίες παραπέμπονται πλέον εκεί [25]. Ασθενείς με άλλες ασθένειες στέλλονται σε ιδιωτικά νοσηλευτήρια, σε μία προσπάθεια να μετατρέπουν οι παθολογικοί θάλαμοι σε θαλάμοι covid [26].

Ο πανικός που ακολούθησε την έναρξη της πανδημίας δεν σχετιζόταν απλά με τους πιθανούς θανάτους που θα έφερνε ο ιός covid-19. Ήταν από την αρχή δεδομένο πως η ανεξέλεγκτη μετάδοση του ιού θα οδηγούσε σε τεράστιους αριθμούς εισαγωγών ασθενών στα νοσοκομεία, εισαγωγών που δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από τα εθνικά συστήματα δημόσιας υγείας όπως αυτά λειτουργούσαν στην έναρξη της πανδημίας, οδηγώντας σε κατάρρευση του συστήματος, με ασθενείς να πεθαίνουν αβοήθητοι τόσο από τον ιό, όσο και από όλες τις άλλες παθήσεις και περιστατικά που αντιμετωπίζουν τα δημόσια νοσοκομεία καθημερινά, αφού δεν θα μπορούσαν πλέον οι νοσοκόμοι και οι γιατροί να περιθάλπουν έγκαιρα ασθενείς. Μετά από ένα χρόνο κυβερνητικής κακοδιαχείρισης και αμέλειας, το σύστημα δημόσιας υγείας της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται πλέον σε αυτό το σημείο, με ασθενείς κορωνοϊού να περιμένουν για ώρες απεγνωσμένα ασθενοφόρα να εμφανιστούν [27] και ασθενείς με άλλες ασθένειες να πεθαίνουν λόγο αδυναμίας του συστήματος να τους προσφέρει την απαιτούμενη περίθαλψη [28]. Το δημόσιο σύστημα υγείας δεν βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση - έχει ήδη καταρρεύσει.


Delirium

Άλλα Σχετικά Άρθρα:

- Γρηγόρης Ιωάννου, Καλύπτοντας την Ανικανότητα με Αυταρχισμό; Η Περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απρίλης 2020.  

- Delirium, Για μια Κοινωνία που Συνεχώς Εκφασίζεται: Η Εκμετάλλευση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία. Νοέμβρης 2020. 

- Delirium, The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus: An Update. Φλεβάρης 2021.

Πηγές

[1] World Bank, Current health expenditure (% of GDP), 2018. https://data.worldbank.org/indicator/SH.XPD.CHEX.GD.ZS?locations=EU&most_recent_value_desc=false

[2] Φιλελεύθερος,  Έτσι θα λειτουργήσει η εστίαση από 16 Μαρτίου, 12/03/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1145650/etsi-tha-leitoyrgsei-i-estiasi-apo-16-martioy

[3] Alpha News, Αγγίζουν σχεδόν τους 200 οι ασθενείς που νοσηλεύονται με κορωνοϊό, 12/03/21. https://www.alphanews.live/cyprus/aggizoyn-shedon-toys-200-oi-astheneis-poy-nosileyontai-me-koronoio-pinakas

[4] Naftemporiki, Κύπρος: Ένας θάνατος και 339 νέα κρούσματα ανακοινώθηκαν την Κυριακή, 10/01/21. https://www.naftemporiki.gr/story/1679077/kupros-enas-thanatos-kai-339-nea-krousmata-anakoinothikan-tin-kuriaki

[5] Economy Today, Πιθανό λουκέτο για το 30% των κέντρων αναψυχής μετά τον Μάρτη, 16/02/21. https://economytoday.sigmalive.com/oikonomia/kypros/34358_pithano-loyketo-gia-30-ton-kentron-anapsyhis-meta-ton-marti

[6] Brief, Ποιοι δικαιούνται Επίδομα Ασθενείας λόγω κορωνοϊού / Λεπτομέρειες, 13/01/21. https://www.brief.com.cy/oikonomia/kypros/poioi-dikaioyntai-epidoma-astheneias-logo-koronoioy-leptomereies

[7] Stockwatch, Δε δηλώνουν επαφές - επιχειρήσεις κρύβουν στοιχεία, 15/02/21. https://www.stockwatch.com.cy/el/article/epiheiriseis-ygeia/de-dilonoyn-epafes-epiheiriseis-kryvoyn-stoiheia

[8]Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών, Υπουργός Υγείας: Ζητούμε τη συνεργασία του κόσμου για να έχουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη απόδοση τα μέτρα, 18/03/21. https://www.pio.gov.cy/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF.html?id=19076#flat

[9]Dialogos, Ασθενείς με κορωνοϊό δεν μεταφέρονται στα νοσοκομεία γιατί δεν υπάρχουν κλίνες, 20/04/21. https://dialogos.com.cy/astheneis-koronoio-metaferontai-sta-nosokomeia-yparchoyn-klines/

[10] Delirium,  Για μια Κοινωνία που Συνεχώς Εκφασίζεται: Η Εκμετάλλευση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία, 21/11/20. https://cyfootnotes.blogspot.com/2020/11/blog-post_21.html

[11] Φιλελεύθερος,  200 νέοι αστυνομικοί για εφαρμογή διαταγμάτων, 19/03/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1149515/200-neoi-astynomikoi-ga-efarmog-diatagaton

[12] Statistica, The EU's Most Heavily Policed Countries, 03/01/19.  https://www.statista.com/chart/16515/police-officers-per-100000-inhabitants-in-the-eu/

[13] Φιλελεύθερος, Πώς προέκυψε το υδροβόλο όχημα της Αστυνομίας;, 15/02/21. https://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/1126588

[14] Delirium,  The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus: An Update, 04/02/21. https://cyfootnotes.blogspot.com/2021/02/the-exploitation-of-pandemic-by.html

[15] Cyprus Times, «Έπεσε» η Πύλη Εμβολιασμού λόγω υπερφόρτωσης… Επιλύθηκε το πρόβλημα και συνεχίζονται κανονικά οι διευθετήσεις των ραντεβού, 07/04/21. https://cyprustimes.com/koinonia/epese-i-pyli-emvoliasmoy-logo-yperfortosis-epilythike-to-provlima-kai-synechizontai-kanonika-oi-dieythetiseis-ton-rantevoy/

[16] Capital, Κύπρος: Ανοίγει η πύλη εμβολιασμού για τα άτομα ηλικίας 59 και 60 ετών, 08/04/21. https://www.capital.gr/diethni/3537764/kupros-anoigei-i-puli-emboliasmou-gia-ta-atoma-ilikias-59-kai-60-eton

[17] Sigmalive, Ανοίγει αύριο η Πύλη Εμβολιασμού για άτομα που εμπίπτουν σε ευπαθείς ομάδες, 10/04/21. https://www.sigmalive.com/news/dimosia-igeia/766540/anoigei-avrio-i-pyli-emvoliasmou-gia-atoma-pou-empiptoun-se-efpatheis-omades

[18] ANT1,Κλείνει νωρίτερα η Πύλη Εμβολιασμού για διαβητικούς και παχύσαρκους λόγω χαμηλής ζήτησης, 30/03/21. https://www.ant1.com.cy/news/cyprus/article/417040/kleinei-noritera-i-puli-emvoliasmou-gia-diavitikous-kai-pahusarkous-logo-hamilis-zitisis/?expandedarticle=true

[19] Reporter, Ανοίγει αύριο η πύλη εμβολιασμού για ηλικίες 61 μέχρι 63-Αυξημένη ροή εμβολίων, 14/04/21. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/799130/anoigi-avrio-i-pyli-emboliasmoy-ga-ilikies-61-mechri-63-afximeni-roi-embolion

[20] Dialogos, Υπ. Υγείας για εμβολιασμούς: Οι μεγαλύτερες ηλικίες είχαν αρκετές ευκαιρίες να κλείσουν ραντεβού, 13/04/21. https://dialogos.com.cy/yp-ygeias-emvoliasmoys-oi-megalyteres-ilikies-eichan-arketes-eykairies-na/

[21] Φιλελεύθερος,  Γυρίζουν πλάτη στο AstraZeneca - Στα αζήτητα 10.000 δόσεις, 09/04/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1166165/grizoyn-plati-sto-astrazeneca-sta-azitita-10-000-doseis

[22] Cyprus Mail, Coronavirus: Famagusta hospital full to capacity, 20/04/21. https://cyprus-mail.com/2021/04/20/coronavirus-famagusta-hospital-full-to-capacity/

[23] Cyprus Times, Ουρά τα ασθενοφόρα έξω από το Νοσοκομείο Λεμεσού λόγω αυξημένων περιστατικών covid, 20/04/21. https://cyprustimes.com/koinonia/fotografies-oyra-ta-asthenofora-exo-apo-to-nosokomeio-lemesoy-logo-ayximenon-peristatikon-covid/

[24] Φιλελεύθερος, Κλείνουν το Νοσοκομείο Πόλης για να στηρίξουν το Νοσοκομείο Πάφου, 17/04/21. https://www.philenews.com/eidiseis/topika/article/1172411/kleinoyn-to-nosokomeio-polis-ga-na-stirixoyn-to-nosokomeio-pafoy

[25] Reporter, Στα όρια τους τρια νοσοκομεία, δραματικές ώρες-26χρονη έγκυος με πνευμονία στη Λάρνακα, 20/04/21. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/801247/sta-oria-toys-tria-nosokomeia-dramatikes-ores-26chroni-eggyos-me-pnevmonia-sti-larnaka

[26] Cyprus Times, Μεταφορά ασθενών από το Νοσοκομείο Λεμεσού σε Ιδιωτικά Νοσηλευτήρια στην Πάφο… Ανοίγει νέος θάλαμος covid, 19/04/21. https://cyprustimes.com/koinonia/metafora-asthenon-apo-to-nosokomeio-lemesoy-se-idiotika-nosileytiria-stin-pafo-anoigei-neos-thalamos-covid/

[27] Φιλελεύθερος, Kαταγγελία: Έψαχναν κρεβάτι για μυοπαθή γυναίκα με κορωνοϊό, 17/04/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1172346/katangelia-epsachnan-krebati-ga-myopathi-gnaika-me-koronoio

[28] Φιλελεύθερος, Δεν είχαν κρεβάτι, του έδωσαν εξιτήριο και έσβησε στο σπίτι, 17/04/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1172365/den-eichan-krebati-toy-edosan-exitirio-kai-esbise-sto-spiti-katangelia-ga-iatriki-ameleia

[29] Voice of the Island, Αλλάζει ο εμβολιαστικός προγραμματισμός λόγω ελάχιστης ανταπόκρισης, 21/04/21. https://voiceoftheisland.com.cy/144312/?fbclid=IwAR1FQGMgEV__b96RSuvqJVBQRN5_SVY1WQ6jKe5pV42kA_g5BKCOEYBNjw8

[30] Φιλελεύθερος,  Ασθενείς σε καρέκλες και φορεία στους διαδρόμους, 21/04/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1173655/astheneis-se-karekles-kai-foreia-stoys-diadromoys

  • April 20th 2021 at 16:34

Για το ‘Αμμόχωστος για την Κύπρο’ τζιαι τες εναλλακτικές επιλογές στες επερχόμενες βουλευτικές εκλογές

By roki40

 

Αρχικά εφένετουν πως οι Οικολόγοι ήταν να παρουσιαστούν ως μια κάποια εναλλακτική σε σχέση με τα υπόλοιπα κόμματα. Το κόμμα εμπήκεν σε rebranding mode  δαμέ τζιαι 2 χρόνια, με τον νέο πρόεδρο, τον Χαράλαμπο Θεοπέμπτου, σιγά σιγά να κτίζει μιαν θετικήν εικόναν, τόσο λόγω της έμφασης του στα οικολογικά προβλήματα τζιαι στα δικαιώματα των ζώων, όσο τζιαι λόγω της μετριοπαθής εικόνας που φκάλλει μέσα που τες παρεμβάσεις του στα κανάλια. Παράλληλα, η Εφή Ξάνθου, η οποία ήταν υποψήφια για τη θέση του δήμαρχου στες δημοτικές εκλογές της Αγλαντζιάς το 2020, εκέρδισε μια ηθική υπεροχή για το κόμμα της, όταν ούλλοι οι υποψήφιοι (συμπεριλαμβανομένου τζείνου που υποστήριζε το ΑΚΕΛ μαζί με το ΔΗΚΟ) εφκήκαν εναντίον της δημιουργίας κέντρου φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων προσφυγόπουλων στο Παλλάδιο, με την Ξάνθου να μεινίσκει ως η μόνη υποψήφια που να υποστηρίζει την δημιουργία του, τουλάχιστον ως θέση αρχής [1]. Έχασεν φυσικά τες εκλογές, αλλά εκέρδισε σε ένα ηθικό επίπεδο, φέρνοντας μια περαιτέρω υποστήριξη στο κόμμα που πιο νεαρούς, κοινωνικά προοδευτικούς ψηφοφόρους. Μετά το σκάνδαλο του Al-Jazeera, μέσα που το οποίο οι Οικολόγοι εφκήκαν καθαροί, το κόμμα επροσπάθησεν να προωθήσει πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβρη του 2020, φκάλοντας έξω μιαν μαχητική εικόνα, μιαν προοπτική που εσκότωσε με ευκολία όμως τότε το ΑΚΕΛ, το οποίο έτσι τζιαι αλλιώς εφκήκε κερδισμένο που την έξοδο του Συλλούρη που την βουλή, αλλά εκτέθηκεν με την κεντρική σχέση που έισσιεν βουλευτής του στο σκάνδαλο των διαβατηρίων, σε μια περίοδο που επροσπαθούσε απεγνωσμένα να κτίσει την εικόνα ενός αδιάφθορου κόμματος [2].

Ήρτεν όμως το ' Ως Δαμέ' τζιαι οι εκλογές να ξανασαντανόσουν το μικρό, παράξενο μας οικολογικό κόμμα, φκάλοντας για ακόμα μια φορά στην επιφάνεια τον ιστορικά αντιδραστικό χαρακτήρα του. Που την μιαν ένα ψηφοδέλτιο που πέραν που τον Μιχάλη Παρασκευά τζιαι την Έφη Ξάνθου εμπεριέχει έναν ξεκάθαρα ομοφοβικό πολιτικό [3] τζιαι έναν εθνικιστή-ρατσιστή (τον οποίο μόνο μετά που αντιδράσεις εθκιώξαν) [4], που την άλλην το καβαλίτζεμαν του ηθικού πανικού για το "κυβέρνηση στο νότο" του 'Ως Δαμέ' [5] τζιαι η έλλειψη ξεκάθαρης θέσης στο Κυπριακό [6], σχηματίζουν μια τυπική προεκλογική στρατηγική όπου οι Οικολόγοι θέλουν να τους ευχαριστήσουν ούλλους - απορριπτικούς, αντί-ρατσιστές, συντηρητικούς, επανενωτικούς, εθνικιστές κτλ. Το αποτέλεσμα εν μια σαλάτα απόψεων, έλλειψη εμπιστοσύνης για το τι εννα πράξει το κόμμα στο μέλλον τζιαι γενική φθορά στην προσπάθεια του κόμματος να παρουσιαστεί σαν μια πραγματική εναλλακτική. Μια από τα ίδια λοιπόν.

Το κερασάκι στην τούρτα φέτος εν ίσως η γενική αδιαφορία της αντιπολίτευσης στο να αντιπαρατεθεί εναντίον της κυβέρνησης σχετικά με την χαοτική, αυταρχική τζιαι ανεπαρκής διαχείριση της πανδημίας. Μέσα σε ένα χρόνο η κυβέρνηση εκατάφερεν να κλείσει έξω που την χώρα αρρώστους τζιαι φοιτητές, να δημιουργήσει στρατόπεδα συγκεντρώσεως για αιτητές ασύλου, να απαγορεύσει τες διαδηλώσεις, να σπάσει στο ξύλο ειρηνικούς διαδηλωτές, να ενσωματώσει τον στρατό στην αστυνόμευση του πληθυσμού, να κλείσει οριστικά τα οδοφράγματα, να επιβάλει curfew τζιαι έλεγχο διακίνησης των πολιτών, να συλλαμβάνει κόσμο που απλά καλεί σε πορείες στα social media, να επιβάλλει υποχρεωτική, απλήρωτη εργασία σε φοιτητές νοσηλευτικής τζιαι να αναβάλει χαλαρά τες δημοτικές εκλογές στο Λιοπέτρι [7, 8]. Παράλληλα άφησε το σύστημα δημόσιας υγείας σε άθλια κατάσταση τζιαι τους εργαζόμενους στο έλεος της τύχης τους, ενώ η κυβέρνηση περηφανέφκεται για τα rapid-tests ενώ οι εμβολιασμοί κινούνται με ρυθμούς καράολου.

Ούλλα τούτα χωρίς να βρισκούμαστεν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Επικαλούμενη έναν απαρχαιωμένο αποικιακό νόμο, η κυβέρνηση διοικεί την χώρα αυταρχικά τζιαι εφαρμόζει ότι κανονισμούς θέλει για ότι θέμα θέλει, χωρίς διαβούλευση με την βουλή ή με άλλους κοινωνικούς φορείς, χωρίς διαφάνεια τζιαι χωρίς οποιοδήποτε θεσμικό έλεγχο, την ίδια ώρα που πολλοί δικηγόροι εφκήκαν να χαρακτηρίσουν αντισυνταγματικά αρκετά που τα μέτρα [8], με την Διεθνή Αμνηστία να αναφέρεται πλέον σε παράνομη απαγόρευση διαδηλώσεων στην Κύπρο, μετά τα γεγονότα στην πρώτη πορεία 'Ως Δαμέ' στις 13 του Φλεβάρη [9]. Ανακοινώσεις φυσικά εφκήκαν που διάφορα κόμματα ανά διαστήματα. Οι ανακοινώσεις όμως εν απλά ένα κομμάτι του πολιτικού θεάτρου στην Κύπρο, όπου φαίνεται πως ένα κόμμα κάμνει κάτι, ενώ στην πραγματικότητα κρίνει εκ του ασφαλούς, χωρίς να πιάνει αποφάσεις τζιαι κατ’ επέκταση χωρίς να φορτώνεται ευθύνες, περιμένοντας τες επόμενες εκλογές.

Όταν λοιπόν απαγορευτήκαν οι διαδηλώσεις για δεύτερη φορά μέσα σε έναν χρόνο τον Νοέμβρη του 2020, η ανεξάρτητη βουλευτής Άννα Θεολόγου επροώθησε στην βουλή αλλαγή του Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμου, η οποία θα εμετέφερε την εξουσία έκδοσης διαταγμάτων στη βουλή, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις ανεξέλεγκτες εξουσίες της εκτελεστικής εξουσίας, κάμνοντας έτσι την κυβέρνηση υπόλογη στη βουλή τζιαι ενσωματώνοντας κάποιο επίπεδο διαφάνειας σε σχέση με τις αποφάσεις [16]. Αν επερνούσεν, η αλλαγή του νόμου θα εδίαν πλέον την εξουσίαν στη βουλή να αναιρέσει διατάγματα, με την δυνατότητα ανατροπής των πιο αυταρχικών αποφάσεων που σχετίζουνται με την διαχείριση της πανδημίας (κλείσιμο οδοφραγμάτων, δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, απαγόρευση διαδηλώσεων, curfew κτλ). Τα κόμματα της βουλής (με το ΑΚΕΛ τζιαι τους Οικολόγους συμπεριλαμβανόμενων) εν αφήσαν το νομοσχέδιο να πάει στην ολομέλεια με την διαδικασία του κατεπείγοντος, πετάσσοντας το μέσα στες επιτροπές της βουλής, μπλοκάροντας έτσι την ψήφιση του που την ολομέλεια, με το νομοσχέδιο να καταδικάζεται σε αιώνια αναμονή. Τόσους μήνες μετά, τζιαι το νομοσχέδιο ακόμα κάθεται σε κάποιο κουτί κάποιας επιτροπής, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει ανενόχλητη να κάμνει ότι θέλει με βάση τον Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμο τζιαι με τα κόμματα να φωνάζουν, πάντα εκ του ασφαλούς, για την παράνομη απαγόρευση διαδηλώσεων, για καταπάτηση δικαιωμάτων κτλ. Η γνωστή υποκρισία της Κυπριακής πολιτικής.

Η περίπτωση της Θεολόγου τζιαι της πρωτοβουλίας των Ανεξάρτητων που εκατάφερε να κτίσει έσσιει κάποιο ενδιαφέρον, τόσο για το ότι η συγκεκριμένη βουλευτής εν η μόνη που επρότεινε κάτι ουσιαστικό για την ανατροπή της αυταρχικής πορείας της κυβέρνησης, όσο τζιαι για το ότι εκατάφερεν, μέσα σε αρκετά αντίξοες συνθήκες, να κτίσει μιαν εκλογικήν πρωτοβουλίαν η οποία έσσιει σοβαρές προοπτικές να κερδίσει έδρες μέσα στην επόμενη βουλή. Παρόλα αυτά, ο μινιμαλισμός που χαρακτηρίζει τους Ανεξάρτητους εν επίσης τζιαι η ποιο μεγάλη αδυναμία τους. Προσπαθώντας να αυτό-παρουσιαστούν ως ανεξάρτητοι πολίτες υπεράνω ιδεολογίας, καταλήγουν να έχουν ένα μινιμαλιστικό μανιφέστο, το οποίο ναι μεν έσσιει γενικές θέσεις αρχής για τη διαφθορά, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την οικονομία, το περιβάλλον κτλ, αλλά χαρακτηρίζεται που ελλείψεις στη λεπτομέρεια των προτάσεων,  αφού κανένας άλλος εκλογικός σχηματισμός εν θα φκει ενάντια στην ισότητα των φύλων, κατά της υποστήριξης του Γεσύ, ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα ή υπέρ της καταστροφής του περιβάλλοντος. Το ότι εκατέβαινε αρχικά σε συνεργασία με το Κίνημα Ενωμένων Κυπρίων Κυνηγών, που για θέση στο Κυπριακό έχουν απλά ένα απόφθεγμα του Ἀριστοτέλη [10], καθώς τζιαι οι γενικολογίες στο μανιφέστο των Ανεξάρτητων τόσο για το Κυπριακό όσο τζιαι για μια σειρά άλλων ζητημάτων [11], δείχνουν τζιαι τα όρια της σοβαρότητας του εγχειρήματος, το οποίο φαντάζει ούλλον τζιαι παραπάνω με καλόπιστο πολιτικό λαϊκισμό. Εν τέλη, οι Ανεξάρτητοι καταλήγουν να εν μια συλλογή προσωπικοτήτων που τους ενώνει απλά η αντιπάθεια τους στα καθεστωτικά κόμματα, παρά ένα ουσιαστικό πολιτικό κίνημα.

Τζιαι κάπου δαμέ εμφανίζεται η πρωτοβουλία ‘Αμμόχωστος για την Κύπρο’, η οποία κατεβαίνει στες εκλογές αρκετά αργοπορημένα, σε συνεργασία με το Κίνημα Κυπριωτισμού. Με ένα όνομα το οποίο συγχύζει το σύμπαν, αφού κάποιοι νομίζουν ότι κατεβαίνουν μόνο επαρχεία Αμμόχωστου, άλλοι ότι έχουν θέσεις μόνο για το Κυπριακό τζιαι άλλοι ότι εν άπλα μια ομάδα προσφύγων, η πρωτοβουλία ‘Αμμόχωστος για την Κύπρο’ έφκαλεν παρόλα αυτά ίσως το ποιο συγκροτημένο πολιτικό μανιφέστο [12], με ξεκάθαρες θέσεις τζιαι προτάσεις, τόσο για το Κυπριακό, την παιδεία τζιαι το περιβάλλον, όσο τζιαι για μια σειρά που άλλα ζητήματα, με το ποιο αδύναμο κομμάτι να παραμένει μάλλον τζείνο της οικονομίας. Ιδεολογικά μπορεί κάποιος εύκολα να τους εντάξει στο ρεύμα του κοινωνικού φιλελευθερισμού, με τις θέσεις τους να χαρακτηρίζονται που την προστασία των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού τζιαι των προσωπικών ελευθεριών, την υποστήριξη στην κοσμική παιδεία, την ανεξαρτησία του κράτους που την εκκλησία, την ξεκάθαρη υποστήριξη ομοσπονδιακής λύσης του Κυπριακού, την προστασία του πολιτιστικού τζιαι περιβαλλοντικού πλούτου του νησσιού τζιαι την υποστήριξη της πολυπολιτισμικότητας.

Σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ, το οποίο μετά που εσκότωσε την πρόταση της Θεολόγου για αλλαγή του Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμου, έφκαλε τζιαι θκυό υποκριτικές ανακοινώσεις εκ του ασφαλούς κατά της απαγόρευσης διαδηλώσεων [14, 15], τόσο το ‘Αμμόχωστος για την Κύπρο’ όσο τζιαι το Κίνημα Κυπριωτισμού εστήριξαν τες πορείες ‘Ως Δαμέ’ που την αρχή (με το Κίνημα να λαμβάνει επώνυμα μέρος που την πρώτη κινητοποίηση), εκφράζοντας έμπρακτα την αντίθεση τους προς την αυταρχική διαχείριση της πανδημίας που την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Τζιαι καθώς το ΑΚΕΛ προσπαθεί να παρουσιαστεί για ακόμα μια φορά ως ο πολιτικός φορέας της ηθικής υπεροχής, καλόν ένι να θυμίσουμε ξανά ότι πέραν της γενικής αδράνειας του σχετικά με την πορεία αυταρχισμού της κυβέρνησης Αναστασιάδη, την διασύνδεση βουλευτή του τόσο με το κύκλωμα διαφθοράς στην Κύπρο όσο τζιαι με την οικολογική καταστροφή του νησσιού (αχ αυτοί οι αριστεροί developers), επίσης μια χαρά εκαταδίκασε με την σειράν του την αναφορά του ‘Ως Δαμέ’ για το ‘κυβέρνηση του νότου’, μόνο που σε τόυντην περίπτωσην εχρησιμοποίησεν το για να κάμει την δικήν του προεκλογική εκστρατεία κατά του ΔΗΣΥ. Όπως ανέφερεν ο αγαπητός Νεοκλής Συλικιώτης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ:

“Είναι λανθασμένη αυτή η αναφορά σε συνθήκες κατοχής. Η στήριξη της οντότητας και νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ένα σημαντικό όπλο στον αγώνα μας για αποτροπή της οριστικής διχοτόμησης. Όμως, είναι εντυπωσιακή η υποκρισία του ΔΗΣΥ και όσων δεν καταδέχονται να κρατούν τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και όσων ερωτοτροπούν ή καλύπτουν όσους ερωτοτροπούν πίσω από τις πλάτες του λαού για λύση δύο κρατών να κατηγορούν άλλους για έλλειψη πατριωτισμού.” [15] 

Βρισκούμαστεν μπροστά σε βουλευτικές εκλογές, όπου εν υπάρχει η πιθανότητα αλλαγής της κυβέρνησης, αλλά απλά η προοπτική αναδιαμόρφωσης μιας βουλής η οποία για έναν τζιαι βάλε χρόνον άφησεν την εκτελεστικήν εξουσίαν να αλωνίζει, με ούλλες τες επιπτώσεις που τούτον είσσιεν προς την περεταίρω πολιτικήν, κοινωνικήν τζιαι οικονομικήν παρακμήν της Κύπρου. Δυστυχώς, για ακόμα μιαν φοράν εν υπάρχει εναλλακτική αριστερή επιλογή στες εκλογές, με τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο είτε να υποστηρίζει ΑΚΕΛ, είτε να κρατά στάση αποχής.

Για τους υπόλοιπους που εμάς που ψάχνουμεν κάτι επιτέλους να ψηφίσουμεν, αν όι σαν προοπτική, τότε τουλάχιστον σαν ουσιώδη αντίδραση στην πολιτική τζιαι κοινωνική σαπίλα τούντου τόπου, η πρωτοβουλία ‘Αμμόχωστος για την Κύπρο’ εν η μόνη εναλλακτική επιλογή στες επερχόμενες εκλογές.

Εγώ τουλάχιστον προτιμώ να υποστηρίξω ειλικρινείς επανενωτικούς φιλελεύθερους, παρά υποκριτές αριστερούς.

 

Α.Π.

Αναφορές

 [1] Πολίτης, Μόνο η Έφη Ξάνθου στηρίζει κέντρο ασυνόδευτων αιτητών ασύλου στο Παλλάδιο στην Αγλαντζιά, 24/07/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/mono-i-efi-xanthoy-stirizei-kentro-asynodeyton-aititon-asyloy-sto-palladio-stin-aglantzia/

[2] Φυλελεύθερος, Καταψηφίστηκε η πρόταση για διάλυση της Βουλής, 23/10/20. https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/1045355

[3] Πολίτης, Μετά τους Πράσινους – Ψεκασμένους ήρθε και η Πράσινη ομοφοβία, 17/02/20. https://politis.com.cy/apopseis/meta-toys-prasinoys-psekasmenoys-irthe-kai-i-prasini-omofovia/

[4] Καθημερινή, Σε καθεστώς πολυφωνίας οι Οικολόγοι, 26/01/21. https://m.kathimerini.com.cy/gr/politiki/se-kathestws-polyfonias-oi-oikologoi

[5] Οικολόγοι, Καταδικάζουμε την αναφορά για «Κυβέρνηση του νότου» από την κίνηση «Ως Δαμέ», 29/03/21. https://cyprusgreens.org/ws-dame/

[6] Πολίτης, Η πολυσυλλεκτικότητα αιτία τριγμών στους Οικολόγους, 28/03/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/i-polysyllektikotita-aitia-trigmon-stoys-oikologoys/

[7] Delirium, Για μια Κοινωνία που Συνεχώς Εκφασίζεται: Η Εκμετάλλευση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία, 21/11/20.  https://cyfootnotes.blogspot.com/2020/11/blog-post_21.html

[8] Delirium, The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus: An Update, 04/02/21.   https://cyfootnotes.blogspot.com/2021/02/the-exploitation-of-pandemic-by.html

[9] Amnesty International, Cyprus: Police violence must be investigated and blanket ban on protest lifted, 26/02/21. https://www.amnesty.org/en/latest/news/2021/02/cyprus-police-violence-must-be-investigated-and-blanket-ban-on-protest-lifted/

[10] Κίνημα Ενωμένων Κυπρίων Κυνηγών, Κυπριακό, Χωρίς Ημερομηνία. https://cyprushunters.com.cy/%ce%ba%cf%85%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c/

[11] Ανεξάρτητοι, Θέσεις Ανεξάρτητων, 2021. https://anex.com.cy/theseis-anexartiton/

[12] Αμμόχωστος για την Κύπρο, Προγραμματικές Θέσεις, 2021. https://famagustaforcyprus.org/#theseis

[13] ΑΚΕΛ, Μέτρα και ενέργειες που να κινούνται στο πλαίσιο της λογικής και της αναλογικότητας, 29/11/20.  https://akel.org.cy/μέτρα-και-ενέργειες-που-να-κινούνται-σ/

[14] ΑΚΕΛ, Για τα μέτρα προστασίας ενάντια στον κορωνοϊό, 30/11/20. https://akel.org.cy/για-τα-μέτρα-προστασίας-ενάντια-στον-κ/

[15] Πολίτης, Νεοκλής Συλικιώτης [υποψήφιος βουλευτής ΑΚΕΛ]: «Στις 30 Μαΐου λέμε ως δαμαί», 05/04/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/synenteyxi-ston-p-toy-ypopsifioy-voyleyti-toy-akel-sti-lemeso-neokli-sylikioti-stis-30-ma-oy-leme-os-damai/

[16] ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΠΟΥ ΤΙΤΛΟΦΟΡΕΙΤΑΙ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΛΟΙΜΟΚΑΘΑΡΣΕΩΣ ΝΟΜΟ, 11/20. https://archive.org/details/protasi-tropopiisis-peri-limokatharseos-nomou-anna-theologou
 

  • April 9th 2021 at 16:55

ωδή για ένα σκοτωμένο τουρκάκι - Π. Μηχανικού (1975)

By roki40

 

Stetson !
You who were with me in the ships at Mylae!
That corpse you planted last year in your garden,
Has it begun to sprout? Will it bloom this year?
T. S. ELIOT, «Ή Έρημη Χώρα».

 

Αυτός ο κάμπος π’ απλώνεται μπροστά μου καταπράσινος
στολισμένος με το κίτρινο της μαργαρίτας
με το κόκκινο της παπαρούνας
με το χαμόγελο της βιολέτας
αυτός ο κάμπος
ανοιχτός κάτω απ’ τις θερμές
αχτίνες του ήλιου φωτεινές
αυτός ο κάμπος
πού μ’ ένα χάδι απαλό
δείχνει στην ψυχή μας το δρόμο της άνοιξης
α αυτό τον κάμπο
πού δοξάζει τον Κύριο και την ψυχή του ανθρώπου
σ’ αυτό τον κάμπο πού δοξάζει το σώμα
και μουρμουρίζει το τραγούδι του ανθρώπου
σ’ αυτό τον κάμπο

κείτεται
σκοτωμένο
ένα Τουρκάκι.

Ένα συσπασμένο πρόσωπο
κομμένο απάνω στον πόνο,
ανάγλυφη
ανήλικη μάσκα
κομμένη στην αιωνιότητα για να ρωτά
αν ο τόπος ήταν πράγματι πολύ στενός
μέσα στο πανηγύρι της άνοιξης
για να ρωτά
αν υπάρχουν εθνότητες ανάμεσα στους λαούς της μαργαρίτας
για να ρωτά
ποιας εθνικότητας είναι το πράσινο χορτάρι.

Ζεσταίνει ήλιος τις ρίζες και το χώμα.
Ξεχειλίζει η αγάπη σαν δροσούλα
μες απ’ τα φύλλα και τούς ανθούς της ψυχής του ανθρώπου
μέσα στην ανοιχτή ειλικρίνεια του κάμπου
και μια ανάγλυφη τρομερή μάσκα ενός παιδιού
κάτω απ’ το πολύ του ήλιου το φως
κινάει τα χείλη
και μιλεί: «Ευχαριστώ.
Με φέρατε σ’ αυτό το δρόμο.
Με φέρατε α’ αυτό το τέλος. Ευχαριστώ σας
δικούς και ξένους».

Γή μου! Κοίμησέ τον γλυκά,
νανούρισε τον. Για σένα

ή φωνή του ποιητή
ρωτάει και πάλι εφέτος
τούς εμπόρους των πετρελαίων
και τούς αποικιστές των πτωμάτων,
ρωτάει τον Στέτσον:

«Το κουφάρι που εφύτεψες πέρσι μέσα στον κήπο σου
άρχισε να βλαστάει, θ’ ανθίσει εφέτος;»

 


 

  • April 7th 2021 at 21:58

Ντοκιμαντέρ για την Κύπρο στο Youtube (Documentaries on Cyprus on Youtube)

By roki40

Υπάρχει στο Youtube μια συλλογή-playlist με ντοκιμαντέρ τα οποία καταπιάνονται με την Κύπρο. Η συλλογή μπορεί να εντοπιστεί εδώ. Αρκετά ντοκιμαντέρ είναι στα Αγγλικά, ή εμπεριέχουν υπότιτλους (κυρίως Αγγλικούς, Τούρκικους ή Ελληνικούς), ενώ πολλά είναι προσβάσιμα σε Ελληνόφωνους.

*

There is a Youtube collection-playlist of documentaries focusing on Cyprus, The collection can be located here. A number of documentaries are either in English, or contain subtitles (mainly English, Turkish or Greek), while a lot of them are accessible to Greek-speakers.



 

  • April 6th 2021 at 12:18

Μία βδομάδα χωρίς απάντηση από το ΥΠΕΣ σχετικά με τον αποκλεισμό ψηφοφόρων εξωτερικού

By roki40

Αναδημοσίευση από 'Ψήφος Κυπρίων Εξωτερικού – Βουλευτικές 2021'

Στις 9/02/2020 αποστείλαμε ανοιχτή επιστολή προς το ΥΠΕΣ σχετικά με τις προβληματικές διαδικασίες εγγραφής Κυπρίων του εξωτερικού στους εκλογικούς καταλόγους.

Σήμερα, 16/02/20, δημοσιεύεται στον Φιλελεύθερο άρθρο που περιλαμβάνει δηλώσεις του κ. Μ. Βασιλείου, προϊσταμένου της Υπηρεσίας Εκλογών.  Σε αυτό από την μία βλέπουμε με χαρά να υιοθετείται η πρότασή μας για παράταση της περιόδου δήλωσης ενδιαφέροντος.

Στο πλαίσιο αυτό, δόθηκε και παράταση τριών εβδομάδων για την εγγραφή ψηφοφόρων στα εκλογικά κέντρα του εξωτερικού. Η τελευταία ημερομηνία για δήλωση ενδιαφέροντος δεν θα είναι η 2α Απριλίου, αλλά τρεις βδομάδες αργότερα. Και αυτό για να δοθεί ο χρόνος στους φοιτητές που θέλουν να ψηφίσουν, να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να γνωρίζουν εάν θα βρίσκονται στους τόπους σπουδών τους ή στην Κύπρο, ανάλογα πάντα με τις συνθήκες της πανδημίας τόσο στη χώρα μας όσο και στις χώρες σπουδών τους.

Παρά την αλλαγή αυτή, δεν θεώρησαν ότι ο περιορισμός επιλογής μόνο μεταξύ Ελλάδας και ΗΒ αξίζει να αναθεωρηθεί. Σημειώνουμε ξανά ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς για την λειτουργία εκλογικών κέντρων εξωτερικού, χρειάζεται να συγκεντρωθούν δηλώσεις ενδιαφέροντος από 30 εκλογείς σε κάθε μια από τις 6 εκλογικές περιφέρειες. Όπως αναδείξαμε, αυτή η πρόνοια δεν μπορεί να εφαρμοστεί από την στιγμή που δεν μας επιτρέπουν να δηλώσουμε το ενδιαφέρον μας.

Κατά τ’ άλλα, όπως έχουμε προβλέψει, οι αρμόδιοι θα κάνουν λόγο για “έλλειψη ενδιαφέροντος”, μη αναγνωρίζοντας ότι οι ίδιες τους οι πράξεις αποκλείουν τα άτομα που είναι έτοιμα να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους όταν επιτέλους τους επιτραπεί να το πράξουν.

Υπενθυμίζεται ότι τελευταία ημέρα εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους για νέους ψηφοφόρους είναι η 2α Απριλίου με το μέχρι στιγμής ενδιαφέρον να κυμαίνεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.


  • February 26th 2021 at 10:32

Που σου Νέφκω, τι Γράφεις; Σχετικά με το Άρθρο της Σημερινής για το Ως Δαμέ!

By roki40

 Έφκαλεν έναν ανώνυμον άρθρον η Σημερινή πριν την δεύτερην πορείαν ‘Ως Δαμέ’, παρουσιάζοντας το ως ‘ανάλυση’ των ομάδων που οργανώνουν την διαμαρτυρίαν, πάνω κάτω προσπαθώντας να μας πείσει ότι που πίσω που την διαμαρτυρίαν εν το ΑΚΕΛ. Προφανώς ήταν τόσον καλή η ανάλυση που ο αρθρογράφος του αρνήθηκεν να βάλει το όνομαν του πάνω. Πολλές εγελάσαμεν, κάποιες ενευριάσαν, τζιαι επροσπεράσαμεν το.

Μιας τζιαι αρκέψεν πλέον να σφάζεται η Σημερινή με την Χαραυγή (λύστε το μόνοι σας παιθκιά), είπα τζιαιγώ να κάμμω έτσι μιαν σύντομην σούμμαν του πόσον μεγάλη πατάτα εν η ‘ανάλυση’ της Σημερινής. Για τους σκοπούς μας θα χρησιμοποιήσουμεν το original άρθρο της Σημερινής, το οποίο έχει διασωθεί δαμέ για πάντα στο internet, μιας τζιαι εκάμαν κάτι μικροαλλαγές μετέπειτα (τα γραμματικά λάθη εφίαν σας πάντως κοπέλια).

"Στην προηγούμενη ανακοίνωση τους σημείωσαν «οι κινητοποιήσεις έχουν ξεκάθαρο αντιφασιστικό και ταξικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου εθνικιστικά και θρησκευτικά σύμβολα και συνθήματα δεν είναι ευπρόσδεκτα», δίνοντας έτσι το ακροαριστερό πολιτικό τους στίγμα και αποκλείοντας την συμμετοχή ευρύτερων στρωμάτων του λαού που έχουν αγανακτήσει με την διαφθορά, τα περιοριστικά διατάγματα και την οικονομική κρίση."

Μα μια πολιτική πορεία που καλείται που πολιτικές ομάδες έσσιει τζιαι πολιτικό περιεχόμενο; Θεέ μου! Αν πάμεν σε πορείαν του ΔΗΣΥ με πανό του Μαρξ τζιαι του Λένιν εννα μας αφήσουν να τα κυματίζουμε φαντάζουμαι.

 

"Ήδη η στήριξη της διοργάνωσης από το ΑΚΕΛ προκάλεσε την αντίδραση και τον προβληματισμό πολλών πολιτών στα μέσα δικτύωσης. Ήδη η Αλληλεγγύη μίλησε για «νεοφανείς επαναστάτες» πίσω από τους οποίους κρύβεται το ΑΚΕΛ, ενώ παρόμοιες υπόνοιες για τις σκοπιμότητες των διαδηλωτών άφησαν και η ΕΔΕΚ και το ΕΛΑΜ."

Επροκάλεσεν τζιαι την αντίδραση των διοργανωτών φυσικά, αλλά επειδή εν συμφέρει εν το αναφέρνετε: 'Βλέπουμε ότι η κινητοποίηση έχει ήδη τεράστια απήχηση. Θεωρούμε κάθε αλληλέγγυο/α ευπρόσδεκτο/η. Καλούμε όμως οποιουσδήποτε πολιτικούς ή/και εκπροσώπους/υποψηφίους πολιτικών κομμάτων να μην επιχειρήσουν να καπηλευτούν την κινητοποίηση ούτε να κάνουν δηλώσεις στα ΜΜΕ. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα είναι πλέον ευπρόσδεκτοι/ες στην πορεία'. [1]

 

"Σε ένα από τα φυλλάδια τους [της Συσπείρωσης Ατάκτων] παρουσιάζονται οι ηγέτες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, Μακάριος και Γρίβας, να τους αφοδεύουν νυχτερίδες και από πίσω το κλειστό οδόφραγμα της οδού Λήδρας."

Έννεν φυλλάδιο. Εν cover περιοδικού. Γράφει το πάνω. Τεύχος 16. Περιοδικό Εντροπία.


"Στην ιστοσελίδα τους [της Συσπείρωσης Ατάκτων] διαφημίζουν πορείες της ΠΟΓΟ, γυναικείας οργάνωσης του ΑΚΕΛ, και της ΠΕΟ."

Τσου. Δεν διαφημίζουν πορείες της ΠΟΓΟ, ανακοινώσαν το 2017 ότι ήταν να λάβουν μέρος σε δικοινοτική δράση για την μέραν της γυναίκας που έκαμνε η ΠΟΓΟ μαζί με το TCEP.

 

"Τη στιγμή που η Κύπρος είναι υπό κατοχή και η Τουρκία συνεχίζει την βίαιη επεκτατική της πολιτική και τους πολέμους, η Συσπείρωση Ατάκτων καλεί σε μείωση των αμυντικών δαπανών."

Mon Dieu. Οι αντι-μιλιταριστές εν θέλουν περεταίρω δαπάνες για τον στρατό! Τι αποκάλυψη!

 

"Ομιλητές σε εκδήλωση της «Συσπείρωσης Ατάκτων» ήταν μεταξύ άλλων ο δημοσιογράφος των κομματικών μέσων του ΑΚΕΛ Μιχάλης Μιχαήλ, όπως ραδιόφωνο «Άστρα» και εφημερίδες «Χαραυγή» και «Γνώμη», καθώς και η Μάρω Εμμανουήλ που εμφανίζεται στη «Δέφτερη Ανάγνωση»."

Πράγματι. Επήεν επίσης ένας γλωσσολόγος, καμιά ντουζίνα ακαδημαϊκοί, κάτι παλιοί εξωκοινοβουλευτικοί αριστεροί τζιαι η Θύρα 9. Γενικά ήρτεν μέχρι τζιαι ο Κωστής που τα κάζ̆ια στο Αυτόνομο Σχολείο της Συσπείρωσης Ατάκτων, όπου γίνουνται παρουσιάσεις τζιαι συζητήσεις για ότι θέμα φανταστείς. Η συνωμοσία μεγαλώνει.

 

"Η ιστοσελίδα «Δέφτερη Ανάγνωση» διαφημίζει πολλές αυτές τις εκδηλώσεις και τις υποστηρίζει, καθώς πολλές εκδηλώσεις του ΑΚΕΛ."

Τζιαι τούτοι οι άνθρωποι λαλούν μας πως να γράφουμεν το ‘ως δαμέ’.


"Κατά το πρόσφατο παρελθόν αναμετάδωσε πολλές αναρτήσεις απευθείας από τα επίσημα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του κατοχικού καθεστώτος."

Επόσταρεν tweets του Ακιντζί. Έκαμεν το τζιαι ο Πολίτης. Κάψετε τον.

 

"Η «Συσπείρωση» παρουσιάζει αρνητικά τις ειρηνικές διαδηλώσεις κατά της κατοχής και μνήμης των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, τους οποίους δολοφόνησαν με αστυνομική και στρατιωτική βία Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι το 1996, μαζί με ακροδεξιούς φασίστες Γκρίζους Λύκους."

Αχ τούτες οι ειρηνικές διαδηλώσεις. Θυμούμαι πόσον ειρηνικά κλείουν κάθε χρόνο με την βία παράνομα όποιο οδόφραγμα θέλουν, επειδή έτσι γουστάρουν.[2] [3]

 

"Τάσσονται επίσης υπέρ της άφιξης περισσότερων μεταναστών και προσφύγων"

Τάσσονται υπέρ της υποστήριξης μεταναστών τζιαι προσφύγων που έρκουνται στην Κύπρο. Μπορεί να εν δύσκολο να το καταλάβετε ρε σαΐνια της Σημερινής, αλλά κανένας εν σσιαίρεται που κόσμος αναγκάζεται να φέφκει που την χώραν του λόγο πολέμου ή οικονομικής εξαθλίωσης. I know, I know, δύσκολα πράματα.
For the record, η φωτογραφία που έβαλετε δαμέ έννεν της Συσπείρωσης Ατάκτων. Εν του Δράσυ-Eylem, δικοινοτικού αριστερού εκλογικού σχηματισμού που εκατέβηκε στις Ευρωεκλογές το 2014. Θα σας πω ένναν μυστικό. Επειδή μια φωτογραφία ανέβηκε στο facebook page μιας ομάδας, εν σημαίνει ότι εν τζιαι δική της. Υπάρχει τζιαι κάτι που κάμνουν οι ομάδες τούτες που ονομάζεται ενημέρωση. Ψάξετε το κάποτε, μπορεί να το εύρετε ενδιαφέρον σαν concept τζιαι να το εντάξετε τζιαι στην εφημερίδαν σας.

 

"Μια από τις πιο δραστήριες ομάδες πίσω από τις διαδηλώσεις είναι η «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμε Ομοσπονδία». Κύριος στόχος της η επιβολή ομοσπονδίας στην Κύπρο."

Το ότι η «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμε Ομοσπονδία» μπορεί να προσπαθεί να προωθήσει τζιαι να πείσει κόσμο να υποστηρίξει την ομοσπονδία εν σας επέρασεν που τον νουν α; Μες τον νουν σας ήρταν απευθείας τα kalashnikov.

 

"Η ΑΚΘΟ δεν παρουσιάζει την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως «οδυνηρό συμβιβασμό» όπως όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, οι οποίες πριν από την εισβολή διαφωνούσαν μαζί της, χαρακτηρίζοντάς την ως σχέδιο διχοτόμησης."

Ντροπή της ΑΚΘΟ που δεν δημιουργήθηκε που το 1973 για να κατηγορήσει την ομοσπονδία ως σχέδιο διχοτόμησης.


"Η ΑΚΘΟ στηρίζει με πάθος την ρατσιστική αυτή λύση αυτή που επέβαλε ο Ραούφ Ντενκτάς και βασίζεται στον φυλετικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκυπρίων και στην διχοτόμηση μέσα από τα δύο κράτη υπό (συν)ομοσπονδιακή ομπρέλα. Δικαιολογεί την ΔΔΟ ως «ιδανική υπό τις περιστάσεις λύση»."

Άμαν είσαι αντικειμενικός δημοσιογράφος εν περνά ίχνος προσωπικών απόψεων στο άρθρο σου.


"Προβάλλει επίσης την απαίτηση για καθεστώς αντιρρησία συνείδησης της Εθνικής Φρουράς."

Υποστηρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης. Fun fact: Υπάρχει ήδη στους νόμους της Εθνικής Φρουράς!


"Προβάλλει επίσης τις δραστηριότητες των Ευρωβουλευτών του ΑΚΕΛ."

Προβάλλει τις ερωτήσεις που έθεσαν Κυπραίοι ευρωβουλευτές στην Ευρωπαϊκή Κομισιόν για το κλείσιμό τον οδοφραγμάτων που την Κυπριακή Δημοκρατία τον Φεβρουάριο του 2020. Τι να κάμουμεν, τζείνοι ερωτήσαν.


"Αποκαλούν υποτιμητικά «τουρτζίν» τον αντικατοχικό Τουρκοκύπριο ακτιβιστή Σενέρ Λεβέντ σε γελοιογραφίες τους διότι δεν ήταν υποψήφιος του ΑΚΕΛ. Ο Λεβέντ δέχθηκε αμέτρητες δολοφονικές επιθέσεις και το 2018 όχλος Τούρκων φασιστών επιτέθηκε στα γραφεία της εφημερίδας του με την κατοχικής ψευδοαστυνομία αδρανή."

Περιπέζουν τον Αναστασιάδη τζιαι το εθνικιστικόν του παρελθόν βάζοντας τον σε σατιρική γελοιογραφία-meme να αποκαλεί ‘τουρτζίν’ τον Λεβέντ, προσπαθώντας έτσι να αναδύξουν την υποκρισία του Αναστασιάδη σε σχέση με την ξαφνική αγάπη που δείχνει προς τον Σενέρ Λεβέντ. Εντάξει, εν περιμένουμε που τον ανώνυμο αρθρογράφο της Σημερινής να καταλάβει τζιαι που σάτιρα, δείχνουμε κατανόηση.

Fun fact: Ο χώρος εστήρικσεν τις κινητοποιήσεις συμπαράστασης προς τον Σενέρ Λεβέντ έξω που τα γραφεία της εφημερίδας του (επήεν κόσμος τζιαμέ). Φαντάζουμαι ο ανώνυμος αρθρογράφος εν επήεν τζείντην μέραν ούτε καν μέχρι το οδόφραγμαν.

 

"Στο παρελθόν συμμετείχε σε δικοινοτικό φεστιβάλ πολιτισμού το οποίο διοργάνωσε το ΑΚΕΛ."

Πράγματι, άμαν προσπαθείς να πείσεις για κάτι, εν καλό να παένεις σε events να το προωθάς τζίολας.



"Εκδήλωση με συμμετοχή μέλους της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ."

Τζιαι με το Γρανάζι, εξωκοινοβουλευτική ομάδα της Λεμεσού, αλλά εν συμφέρει πολλά δαμέ, οπόταν πατούμεν skip.


"Η ανώνυμη «Αυλή»"

Έννεν ανώνυμη η ομάδα. Λαλούν την Αυλή.

 

"Τάσσεται κατά της εξόρυξης ορυκτών καυσίμων και κατά της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας."

Υπάρχει μια τάση στες οικολογικές οργανώσεις να μεν υποστηρίζονται μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ειδικά άμαν υπάρχει η πιθανότητα να διαλύσουν το οικοσύστημα ούλλης της ανατολικής μεσογείου. Για να μεν σας έρτει έτσι ξαφνικό τζιαι χάσουμεν σας, ενημερώνουμεν δαμέ επίσης ότι εν πολλογουστάρουν τζιαι τες μαζικές σφαγές αμπελοπουλιών.

 


"Τάσσεται επίσης κατά της διαφθοράς, αλλά μόνο όσον αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν επιδεικνύεται ανάλογος ζήλος για την διαφθορά στα κατεχόμενα, ούτε για την περιβαλλοντολογική καταστροφή που συντελείται εκεί."

Σημαντικό είναι επίσης να αναφέρουμε ότι δεν επιδεικνύεται ο ανάλογος ζήλος ούτε και για την διαφθορά στο Ουζμπεκιστάν.


"ένα από τα πανό τους δείχνει περιστέρι να αφοδεύει στην ελληνική και την τουρκική σημαία, δείγμα ρατσισμού τόσο κατά του ελληνικού και τουρκικού λαού."

α) Το πανό έννεν της Αυλής, έσσιει τζιαι 3-4 χρόνια που γυρίζει. β) Οι σημαίες κρατών για εθνικιστές αντιπροσωπεύουν έθνη, για τους υπόλοιπους μας αντιπροσωπεύουν κράτη (σόρρυ α), anyway, αλληλεγγύη στο τουρκικό έθνος. γ) Η φωτογραφία που έβαλεν ο ανώνυμος αρθρογράφος εν που δράση ελληνοκύπριων τζιαι τουρκοκύπριων ακτιβιστών στην νεκρή ζώνη κατά του Ερντογάν [4]. Oh my god, εν μας συμφέρει, φέφκουμεν το! Δημοσιογραφία, όι πελλάρες.

 

"όπως την «αντιρατσιστική διαδήλωση» της 31η Μαΐου 2020 όπου ακούστηκαν συνθήματα εμφύλιου διχασμού και βίας."

Άμαν λαλείς ότι το ‘τσακίστε τους φασίστες’ εν σύνθημα εμφύλιου διχασμού τζιαι βίας καταλάβουμεν τζιαι τι απόψεις έσσιει τζίνος που προσβάλλεται. Next.


"Αερικό...Έμβλημα τους η… σκούπα της μάγισσας"

Κάποτε βάλουμεν τζιαι τον μανδύαν του Δρακουμέλ. Μπουυυυ!


"Εκτός από την περιβαλλοντική τους δράση, συμμετέχουν και σε διαδηλώσεις υπέρ των μεταναστών. Ένα από τα συνθήματά τους αναφέρει «να κλείσουν όλες οι Πουρνάρες»."

Θεέ μου, τι βάρβαροι!

 

"Ήταν και αυτοί μαζί με τους πρώτους αρνητές των πρώτων μέτρων της κυβέρνησης για έλεγχο της πανδημίας του κορωνοϊού. Καλούσαν σε παρουσία στην εκδήλωση στη Λήδρας στις 7 Μαρτίου 2020, πολιτικοποιώντας τα πρώτα μέτρα κλεισίματος των οδοφραγμάτων για αναχαίτηση του ιού με συνθήματα όμως «στεκόμαστε κατά του φόβου και της διχοτόμησης»."

Ναι, τα γνωστά μη-πολιτικοποιημένα μέτρα που ενώ εκλείσαν τα μισά οδοφράγματα, εκρατήσαν τα αεροδρόμια τζιαι τες μαρίνες ανοικτές χωρίς ελέγχους τζιαι αφήκαν τα νοσοκομεία παττησμένα. Μέτρα βγαλμένα από τα σπλάχνα του ορθολογισμού τζιαι της επιστήμης. Ειδικά τζείντα μαυροσάκκουλα που εφορούσαν οι νοσοκόμοι για να προστατευτούν. Ουπς, ο ιός ήρτεν που τα αεροδρόμια, ουπς τα δημόσια νοσοκομεία εν της διάλυσης. Μα πως θα εμπορούσαμεν να προβλέψουμεν τούντην εξέλιξην, είσσιεν κανέναν που εφώναζεν τον Φλεβάρη του '20 ότι η κυβέρνηση εν πιάνει μέτρα για τον ιόν αλλά απλά εκμεταλλεύκεται την κατάστασην; Oh wait..


"Το Αερικό τάσσεται επίσης κατά την εξόρυξης εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου αλλά και κατά των «συμμαχιών με τους ιμπεριαλιστές»"

Την ριζοσπαστικήν οικολογίαν εν την πολλοπιάνετε α.


"Την διαχείριση της πανδημίας την παρουσιάζουν ως «διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης και ταξικό πόλεμο», συνθήματα που παραπέμπουν σε μαρξιστική ιδεολογία."

Συνθήματα που παραπέμπουν σε αναρχική ιδεολογία. Ταξική πάλη = μαρξισμός, ταξικός πόλεμος = αναρχισμός. Συνήθως.


"Η αντικρατική και αντιαστυνομική ιδεολογία τους φαίνετα επίσης από διαφημιστικά φυλλάδια που έριξαν πριν από την εκδήλωση της 13ης Φεβρουαρίου που γράφουν «κάτω η αστυνομοκρατική διαχείριση» και «συλλογικούς αγώνες ενάντια στα κράτη», χωρίς να προτείνονται αντιμέτρα."

Εν υπάρχει ο όρος ‘αντιαστυνομική ιδεολογία’. Αν είσαι αντι-κρατιστής εν γουστάρεις τζιαι ιδιαίτερα την αστυνομία. Εν θα σας εξηγήσουμεν τωρά γιατί, ανοίξετε καμιάν μπροσούραν του Μπακούνιν. Επίσης, η Σπιριθκιά εν σύρνει διαφημιστικά φυλλάδια. Ο κύριος λόγος εν επειδή η Σπιριθκιά έννεν το Burger King. Σύρνει πολιτικά τρικάκια.

 

"Σε ένα σύνθημα τους που διαφημίζουν δηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον δολοφόνο της 17Ν Δημήτρη Κουφοντίνα."

Έννεν δικόν τους το σύνθημα πας το πανό, εν φωτογραφία που την Ελλάδα. Γράφει το πας το post που εβάλετε. Παιθκιά αρκέφκω τζιαι ανησυχώ για σας.



"Αν και διαφωνούν με τις μάσκες προστασίας για τον κορωνοϊό, μασκοφόρος της Σπιριθκιάς παρελαύνει"

Εν διαφωνούν με τες μάσκες προστασίας κατά του κορωνοϊού.


"Μέσα σε όλα αυτά, ανακατεύουν επίσης ζητήματα σεξουαλικότητας."

Oh my gosh, μια πολιτική ομάδα μπορεί να έσσιει θέσεις για πολλαπλά ζητήματα! Τι άλλον θα ακούσουμεν. Fun fact: Δαμέ η Σημερινή έβαλεν φωτογραφία περιοδικού που την Θεσσαλονίκη χωρίς να το αναφέρει πουθενά, αφήνοντας εμάς, τους φτωχούς αναγνώστες, να πιστεφκουμεν ότι εν της Σπιριθκιάς (εν shocking το cover). Δημοσιογραφία κυρίες και κύριοι.



"Πρωτοβουλία για την Διάσωση των Φυσικών Ακτών[...] Δεν παρουσιάζεται ως ακροαριστερή ή αριστερή οργάνωση και τα συνθήματά της βρίσκουν σίγουρα απήχηση σε μεγάλο μέρος του κόσμου."

Πάντως άμμαν το γράφετε εσείς κάμνετε το να ακούεται λες τζιαι εν κάτι κακό. Επίσης, που ποδά το φέρνετε, που ποτζιεί το πάτε, το ‘ακροαριστερή’ πάλε ήβρετε τρόπο να το βάλετε.

 

"Antifa Λευkoşa. Οι γνωστοί «Antifa» της Λευκωσίας, που χρησιμοποιούν το τουρκικό όνομα της πρωτεύουσας"

Τσου. Συνδυάζουν το ελληνικό με το τουρκικό όνομα. Γιαφτόν τζιαι τα πρώτα 3 γράμματα εν στα ελληνικά. Antifa Λευ+koşa. Απλά πράματα.


"Για παράδειγμα, οι Antifa Αυστρίας δραστηριοποιούνται έντονα κατά των τουρκικού φασιστικού κινήματος των Γκρίζων Λύκων."

Πρώτον, άσχετον. Δεύτερον, τζιαι οι Antifa Λευkoşa εν εναντίον των Γκρίζων Λύκων. Γενικά υπάρχει μια έντονη τάση οι ομάδες antifa να εν εναντίον των εθνικιστικών ομάδων τζιαι του εθνικισμού γενικόττερα. Οι λόγοι εν φυσικά μυστήριοι. Ξέρω, δύσκολο να το καταλάβετε. Εν πειράζει. We live to learn, ανώνυμε αρθρογράφε της Σημερινής, we live to learn.


"Τάσσονται επίσης κατά της στράτευσης στην Εθνική Φρουρά και καλούν τους νέους να απαλλαγούν με συνθήματά τους σε δημόσιους χώρους."

Πράγματι, μια αντι-μιλιταριστική ομάδα εν εναντίον της στράτευσης, ειδικά της υποχρεωτικής. Οι οικολόγοι επίσης εν εναντίον της κοπής δέντρων τζιαι η Accept υπέρ των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΙ+. Οι Χριστιανοί έχουν επίσης την τάση να πιστέφκουν στον Θεό.


"Παρά το ότι αντιμιλιταριστές όσον αφορά την Εθνική Φρουρά, οι «Antifa» αντιτίθενται στον αντικατοχικό αγώνα του κυπριακού λαού κατά του τουρκικού στρατού."

Το ότι νομίζετε ότι ήβρετε τζιαι αντίφαση έκαμεν πολλήν κόσμο να γελάσει.


Αυτή η στοχοποίηση και δαιμονοποίηση των εργαζομένων σε αστυνομία και στρατό ξεκίνησε πολύ πιο πριν, τουλάχιστον από τον Δεκέμβριο, όταν κυκλοφόρησαν στη Λευκωσία αφίσες μίσους κατά της ΜΜΑΔ και της ΕΦ, με αφορμή τις κοινές περιπολίες με στόχο την πάταξη της εγκληματικότητας. Οι αφίσες εικόνιζαν άνδρες της ΜΜΑΔ και έγραφαν «τούντες ροές ποιος εννά τες καθαρίσει;» με σαφή υπονοούμενα."

Ένεσσιει υπονοούμενα, ήταν ρητορική η ερώτηση. Την επόμενη φορά να γράψουμε ‘εγέμοσεν ο τόπος μπάτσους’ να το καταλαμβαίνουν τζιαι τα τούβλα.


"Υλικό τους (τα γνωστά «γλασέ φυλλάδια») βρέθηκαν στα σχολεία, όπου καλλιεργούσαν το μίσος κατά της Αστυνομίας ενώ σε βίντεο τους μιλούν για «αιώνιο αγώνα κατά της γριβικής νεολαίας»."

Keep sharing.

 

Οι δημόσιες τοποθετήσεις και τα φυλλάδια των «Antifa» χαρακτηρίζονται από μίσος και αφαιρούν την ανθρώπινη φύση και την ελευθερία των εχθρών τους, παρουσιάζοντάς τους περίπου ως στόχους που δικαιολογείται η επίθεση και η άσκηση βίας."

Τύφλα να ‘χει ο Heidegger. Παρεμπίπτοντος, το post που εβάλετε έννεν των Antifa Λευkoşa. Ξέρετε πως το ξέρω; Θα σας πω ένα μυστικό. Επειδή γράφει Antifa Cyprus που εν άλλο facebook page. 1+1=2, Λόλα να ένα μήλο, το τετράγωνο της υποτινούσης ενός ορθογώνιου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο καθέτων πλευρών.

 

"Στους διοργανωτές του «Ως Δαμέ! Πορεία Σάββατο 20/2» συμπεριλαμβάνεται και το «Ως Δαμέ 13/02». Δηλαδή η προηγούμενη εκδήλωση είναι συνδιοργανώτρια στην επόμενη εκδήλωση ως «πολιτικός οργανισμός» (!)."

Ουάου! Ανακαλύψαμεν την τασσινόπιταν! Μπορεί να υπάρχει μια μεγάλη συνωμοσία πίσω που την πορείαν τζιαι τούτο να εν ένα που τα πολλά στοιχεία. Μπορεί επίσης όταν κάμνεις facebook event τζιαι περιορίζεις ποιος ποστάρει πάνω, να μπορούν να ποστάρουν μόνο όσα pages εν στην λίσταν διοργανωτών, με αποτέλεσμα να μπουν ούλλες οι ομάδες μαζί με το page του ‘Ως Δαμέ’ ως 'διοργανωτές' στο event, για να μπορεί το συντονιστικό να ποστάρει τες ανακοινώσεις του τζιαι η κάθε ομάδα ανεξάρτητα να μπορεί να ποστάρει τες δικές τις ανακοινώσεις. Eν θα μάθουμεν ποττέ.


"Το παρών της στην εκδήλωση θα δώσει και η Θύρα 9."

Omg, εννα σσιέσουμεν πάνω μας.


Υστερόγραφο 1: Φοβερή δουλεία παιθκιά, μπράβο. Όπως είπεν τζιαι ένας φίλος, εν μπορώ να πιστέψω τίποτε που τούτον το άρθρον, τζιαι εν έχω ιδέα ποιες εν τούτες οι ομάδες, αλλά κάμνει με να θέλω να μάθω παραπάνω για τούτες.

Υστερόγραφο 2: Όσα γραμματικά τζιαι συντακτικά λάθη τζιαι να έσσιει τούντο blog post, εν κουτσιούν μπροστά σε τζείνα που έσσιει το άρθρο-παρωδία της Σημερινής.


Ένας παράγοντας του χώρου.




 

 

  • February 25th 2021 at 11:31

Το Δικαιώμα στη Διαδήλωση Μέσα στην Πανδημία: Διαδηλώσεις στην ΕΕ+ 15/02/2021

By roki40
Η ποιο κάτω λίστα μου στάλθηκε από φίλο ο οποίος κατέγραψε σε ποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης(+) έχει διατηρηθεί το δικαίωμα στη διαδήλωση και σε ποιες έχει αναιρεθεί. Βασίστηκε πάνω σε πληροφορίες από https://reopen.europa.eu/en/ και εθνικές πηγές όπου γνωρίζει την γλώσσα ή που παρέχουν αγγλική μετάφραση.

Σημειώνεται ότι σε πολλές από τις χώρες όπου υπάρχει απαγόρευση διαδηλώσεων, η απαγόρευση έχει αμφισβητηθεί στα δικαστήρια, με ανοικτή την πιθανότητα να αναιρεθεί δικαστικώς.

Delirium

 


ΝΑΙ 

Σε κάποιες περιπτώσεις επιτρέπονται με συγκεκριμένους περιορισμούς ή πρωτόκολλα

Αυστρία: αναφέρονται ως ξεκάθαρη εξαίρεση από την γενική απαγόρευση – ομοσπονδιακή χώρα, οι υγειονομικοί κανόνες ίσως ορίζονται τοπικά.

Βέλγιο (εθνική ιστοσελίδα https://www.info-coronavirus.be/fr/faq/Qu'en est-il des manifestations?”): επιτρέπονται οι στατικές διαδηλώσεις μέχρι 100 άτομα, με αποστάσεις και με μάσκες αν οι αποστάσεις δεν μπορούν να τηρηθούν.

Γαλλία (εφημερίδα https://sante.journaldesfemmes.fr/fiches-maladies/2661111-rassemblement-covid-france-famille-personnes-prive-exterieur-rue-autorise-interdit-6-personnes/): επιτρέπονται μετά από έγκριση από την επαρχιακή διοίκηση. Χωρίς περιορισμό ατόμων.

Γερμανία (κρατική τηλεόραση: https://www.rbb24.de/politik/thema/2020/coronavirus/beitraege_neu/2020/04/berlin-corona-massnahmen-lockerung-ausgang-kontakt-erlaubt.html#articlesContList/text_1655062550): ομοσπονδιακό σύστημα, αλλά με πρόβλεψη για εξαίρεση σε όλα τα κρατίδια. Στο κρατίδιο του Βερολίνου: χωρίς περιορισμό ατόμων, με υγειονομικό πρωτόκολλο που σχεδιάζουν οι διοργανωτές και κοινοποιούν στις αρχές αν τους ζητηθεί. Γενικά προβλέπεται η απόσταση 1.5 μέτρων και χρήση μασκών. Η αστυνομία μπορεί να καταστείλει διαδήλωση αν σε αυτή παραβιάζονται συστηματικά και συνειδητά τα μέτρα προστασίας από τους συμμετέχοντες.

Δανία (εθ. ιστ. https://en.coronasmitte.dk/rules-and-regulations/national-measures/events-and-gatherings#): ειδική εξαίρεση: “η απαγόρευση συγκεντρώσεων δεν ισχύει για πολιτικές ή άλλες εκδηλώσεις έκφρασης γνώμης όπως διαδηλώσεις ή κομματικές συγκεντρώσεις […] δεν υπάρχει ανώτατο όριο αριθμού συμμετεχόντων. Η εξαίρεση δεν ισχύει για τακτικά προγραμματισμένα κομματικά συνέδρια”.

Ελβετία (εθ. ιστ. https://www.fedlex.admin.ch/eli/cc/2020/439/en#art_6_c): μεγάλο μέρος των μέτρων της πανδημίας δεν εφαρμόζεται για πολιτικές εκδηλώσεις: “τα άρθρα 4 ως 6 δεν εφαρμόζονται σε πολιτικές εκδηλώσεις, εκδηλώσεις της κοινωνίας των πολιτών και συλλογές υπογραφών. Οι συμμετέχοντες πρέπει να φορούν μάσκες, αλλά με τις εξαιρέσεις του άρθρου 3β.2.α+β να ισχύουν (χωρίς μάσκες κάτω των 12 ετών ή αν υπάρχουν ιατρικοί λόγοι) ”.

Ελλάδα (εφ. https://www.tanea.gr/2021/01/26/greece/astynomika/oikonomou-sto-mega-dimosies-synathroiseis-me-maskes-kai-apostaseis-mexri-100-atoma/): ρυθμίζεται από απόφαση είτε υπουργού είτε αρχηγού αστυνομίας, σε αυτή την φάση επιτρέπει μέχρι 100 άτομα.

Εσθονία: γενικά επιτρέπονται δημόσιες εκδηλώσεις μέχρι 500 άτομα, με υγειονομικό πρωτόκολλο.

Ισπανία (υποεθνική ιστ. https://web.gencat.cat/en/activem/restriccions-territorials/catalunya/#bloc4): γενικά οι απαγορεύσεις ρυθμίζονται τοπικά (αυτόνομες κοινότητες και επαρχίες). Οι κανονισμοί απαγόρευσης κυκλοφορίας της αυτόνομης κοινότητας της Καταλονίας αναφέρουν: “η απαγόρευση δεν εφαρμόζεται στο δικαίωμα της διαδήλωσης, το οποίο μπορεί να εξασκηθεί υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει η αρμόδια αρχή παρά την γενική υποχρέωση που τίθεται από τις υγειονομικές αρχές σε σχέση με εκδηλώσεις σε δημόσιο χώρο […]”.

Ιταλία: τα μέτρα ρυθμίζονται τοπικά, ανάλογα με το πώς εξελίσσεται η διασπορά του ιού – και στα τρία επίπεδα επιτρέπονται οι στατικές συγκεντρώσεις με υγειονομικό πρωτόκολλο.

Κροατία (εθ. ιστ. https://www.koronavirus.hr/najnovije/ogranicavanje-okupljanja-i-druge-nuzne-epidemioloske-mjere-i-preporuke/870) επιτρέπονται συγκεντρώσεις μέχρι 25 άτομα ανά σημείο.

Λετονία: πικεττοφορίες μέχρι 25 άτομα.

Λίχτενσταϊν: επιτρέπονται πολιτικές συγκεντρώσεις μέχρι 50 άτομα.

Λουξεμβούργο (εθ. ιστ. https://covid19.public.lu/en/sanitary-measures/gatherings.html): επιτρέπονται δημόσιες εκδηλώσεις μέχρι 100 ατόμων και “το δικαίωμα στην διαδήλωση” εξαιρείται από την γενική απαίτηση για “προκαθορισμένη θέση για το κοινό”, δηλαδή δεν χρειάζεται να είναι στατική η συγκέντρωση αν έχει πολιτικό χαρακτήρα.

Μάλτα: γενικά σε εξωτερικό χώρο επιτρέπονται εκδηλώσεις μέχρι 300 ατόμων, αλλά αν είναι πάνω από 100 υπάρχει απαίτηση να είναι στατική και καθιστική. Δεν φαίνεται να υπάρχει ειδική χαλάρωση ή απαγόρευση για πολιτικές συγκεντρώσεις.

Νορβηγία: Γενικά δημόσιες εκδηλώσεις μέχρι 200 άτομα αν δεν προβλέπονται σταθερές θέσεις, μέχρι 600 αν υπάρχουν σταθερές θέσεις. Δεν φαίνεται να υπάρχει ειδική χαλάρωση ή απαγόρευση για πολιτικές συγκεντρώσεις.

Ολλανδία: Οι διαδηλώσεις εξαιρούνται από τα μέτρα απαγόρευσης συγκεντρώσεων.

Ρουμανία: επιτρέπονται οι διαδηλώσεις μέχρι 100 ατόμων, με υγειονομικό πρωτόκολλο συγκεντρώσεων.

Τσεχία: ειδική εξαίρεση για διαδηλώσεις, επιτρέπονται μέχρι 100 παρευρισκόμενοι σε ομάδες των 20, με απόσταση 2 μέτρων και με μάσκες.

 

ΟΧΙ 

Σε κάποιες περιπτώσεις οι περιορισμοί απαγορεύουν την διαδήλωση σε πρακτικό επίπεδο

Βουλγαρία: δεν φαίνεται να εξαιρούνται από την γενική απαγόρευση συγκεντρώσεων.

Ιρλανδία: τοπικό επίπεδο συναγερμού 5 επιπέδων για κάθε κομητεία ξεχωριστά – τώρα που είναι όλες στο μάξιμουμ απαγορεύονται όλες οι δημόσιες συγκεντρώσεις.

Ισλανδία (εθ. ιστ. https://www.covid.is/categories/effective-restrictions-on-gatherings): γενικά μέχρι 20 άτομα, χωρίς όμως περιορισμό για όσους συγκατοικούν - χωρίς ειδική πρόβλεψη για πολιτικές εκδηλώσεις.

Κύπρος: γενική απαγόρευση διαδηλώσεων.

Λιθουανία: δεν εξαιρούνται οι διαδηλώσεις από την γενική απαγόρευση.

Ουγγαρία: γενική απαγόρευση κυκλοφορίας χωρίς να υπάρχουν εξαιρέσεις για διαδηλώσεις όπως φαίνεται.

Πολωνία (εθ. ιστ. https://www.gov.pl/web/coronavirus/temporary-limitations): γενικά επιτρέπονται “συγκεντρώσεις μέχρι πέντε ατόμων με μάσκες και απόσταση 1.5 μέτρου ο καθένας – παράλληλες συγκεντρώσεις δεν μπορούν να έχουν λιγότερο από 100 μέτρα απόσταση μεταξύ τους” – δεν απαγορεύονται οι πολιτικές εκδηλώσεις αλλά τα μέτρα στην πράξη προκρίνουν μόνο στατικές/καθιστικές διαμαρτυρίες.

Πορτογαλία: τα μέτρα είναι τοπικά, αλλά οι διαδηλώσεις φαίνεται να απαγορεύονται, με εξαίρεση τις πολιτικές εκδηλώσεις που σχετίζονται με τις πορτογαλικές προεδρικές εκλογές.

Σλοβακία: γενικά μόνο μέχρι 6 άτομα μπορούν να συγκεντρωθούν δημόσια.

Σλοβενία: “προσωρινή απαγόρευση όλων των συγκεντρώσεων σε άπασα την επικράτεια”.

Σουηδία (εθ. ιστ. https://polisen.se/tjanster-tillstand/tillstand-ansok/forordningen-om-forbud-mot-att-halla-allmanna-sammankomster-och-offentliga-tillstallningar---det-har-galler/): γενικά συγκεντρώσεις μέχρι 8 άτομα, για οποιαδήποτε παρέκκλιση (και για τις διαδηλώσεις, ρητά), χρειάζεται αστυνομική άδεια. Φαίνεται να επιτρέπεται ένα μάξιμουν 300 ατόμων, αλλά για στατικές εκδηλώσεις. Αν η εκδήλωση δεν εμπίπτει στον Νόμο Περί Δημόσιας Τάξης, δεν υπάρχουν περιορισμοί, αλλά οι διαδηλώσεις φαίνεται να εμπίπτουν.

Φιλανδία (εθ. ιστ. https://valtioneuvosto.fi/en/information-on-coronavirus/current-restrictions): σε ένα μεγάλο βαθμό τα μέτρα ορίζονται από τις τοπικές (δημοτικές) αρχές ανάλογα με την τρέχουσα κατάσταση. Σύσταση για μέγιστο δέκα ατόμων από την κεντρική κυβέρνηση.

 

 

 

  • February 17th 2021 at 16:18

The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus: An Update

By roki40

 

In November of 2020 I published an article on this blog attempting to offer a summary of the various ways through which the government of the Republic of Cyprus has taken advantage of the covid-19 pandemic, advancing a set of authoritarian policies under the pretext of protecting public health. The article is available in Greek, as well as in English. The present article was originally intended to act as a sort of appendix to that first article, in order to offer a small update on the developments since then. During its writing, however, this aim was quickly overstepped both in tone and content, leading to a rather uneven article that also discusses some political developments. For the purposes of clarity, I have attempted to keep these two sections separate, as the discussion of politics naturally exceeds mere documentation and is therefore more subjective in character.

I apologize in advance for the rather hectic writing that follows below, which at times loses its pacing, occasionally changes its tone rather rapidly and in some instances expresses uncompromising positions without detailed argumentation. This piece was written over several hours in a single day; during a lockdown that has admittedly been taking its toll on my mental capabilities. It has thus acted primarily as a form of mental catharsis, in contrast to the original article, the writing of which gave emphasis on a carefully articulated set of arguments, passing through a detailed editing process. There is currently no plan to translate the present article in Greek. The reproduction, translation and distribution of this article, as well as of the original November article, are happily encouraged.

 

The Troubling Developments since November, 2020

The Cypriot government introduced a series of contradictory measures in November, which could have been designed to promote the spread of covid-19 rather than restrain it. Such measures included an essential ban on accessing open-air public spaces by imposing a limit of two people interacting with each other on the precondition of wearing masks; regardless if they were socially distancing or not [2], while keeping malls, stores, cafés, churches, bars and restaurants open. In parallel, the government imposed a night curfew between 21:00 and 5:00, with most shops having to close at 19:00 [1]. This rather obvious attempt to accelerate the local economy by reducing people’s options to staying at home, going to work, shopping and going to a bar, restaurant or a café for socialization resulted in overcrowded cafés, malls and stores, a predictable development given the imposition of a curfew that reduces an individual’s free time to a handful of hours. Keeping squares, parks and camping sites empty while looking the other way at the overcrowding of privately-owned open and closed spaces unsurprisingly did not reduce the spread of the virus and if it accomplished anything at all, it probably accelerated it. With cases and hospitalizations rising rapidly, the government was eventually forced to take some sort of action. A partial closure of schools was introduced in December, while the hospitality industry, malls and other shopping centres were told to shut their doors, with the remaining stores kept open for that wonderful holiday shopping spree [3]. Protests being also banned since November, these last few months of 2020 saw yet another set of arrests of individuals who dared to share a protest event on social media, regardless if they actually attended it or not [4].

The arrival of 2021 saw the introduction of a second lockdown, which came as a surprise to no one, since leaked information documenting what measures might be enforced became a regular aspect of our newsfeeds. Taking force from January 10, this second lockdown was meant to last until the 31st and had nothing to be jealous of from the lockdown of 2020, save that this time airports were allowed to operate under the already existing restrictions [5]. As has been the case in every set of government measures, this lockdown has also been characterized by blatant contradictions, epidemiologically questionable decisions, preferential treatment for specific groups at the expense of others (such as religious believers and hunters); and the all too usual employment of collective punishment when the police fail to successfully enforce the decrees. We will not thus delve into a detailed cataloguing of this all too depressive situation, but rather focus on those measures that have added something new to our emerging dystopia, with the first notable one touching the nerves of some lawyers.

As part of the lockdown measures the government decided to impose restrictions on the functioning of courts, including which court cases are to be allowed to proceed and which to freeze, in parallel restricting the presence of employees in courts and lawyer offices [5, 6]. The implications of these declarations did not escape the attention of the Cyprus Bar Association, which protested that this was a direct violation of the constitutional right to a fair trial and a direct and unprecedented intervention of the executive branch of government to the independent functioning of the judiciary [6]. The reaction of the Bar Association has of course not led to an amendment of the decree, which still remains in force, violating any sense of a separation of powers, resulting in the case being taken to the courts [7]. And while we are waiting for the trial, the executive continues to uphold a decree violating the independence of one of the three branches of government, undermining a fundamental prerequisite for the maintenance of a functioning representative democracy.

A development that passed almost unnoticed was the publication of a decree by the Ministry of Health on the 12th of January; declaring that all final year nursing university students of private and public universities are obliged to staff public hospitals from the 18th of January to the 17th of February, without specifying any pay. In a language familiar to anyone who has ever received a drafting letter from the National Guard, the decree stipulated that students would have to present themselves to “the office of the Head Nursing Officer of the General Hospital [of their] Province, at 7.15 am wearing [their] uniforms”; and that they would “work in a shift system for 6 days a week” [8]. Leaving aside the obvious fact that nursing students are already burdened with working at private hospitals alongside their studies, the decree is an unprecedented imposition of forced labour (paid or unpaid) by the state, with the Ministry appointing to itself the power of selecting which sub-category of workers can be turned into forced labourers; for the purpose of maintaining the functioning of state mechanisms. It is also worth reminding ourselves that no state of emergency has been declared in Cyprus. With the exception of a letter sent to the ministry by nursing students, the decree was met with the usual, unsettling silence.

At the end of January the government introduced the first phase of easing the lockdown, announcing that some restrictions would be lifted in February. Despite the self-congratulatory statements of a government declaring that we are exiting the lockdown, the lifting of restrictions merely amounts to an opening up of shopping alongside a number of other services, while keeping the SMS system, the curfew, the banning of protesting and the banning of accessing open-air public spaces intact [9]. The decree has however not merely outlined the lifting of restrictions, but also announced the introduction of mandatory testing for workers on a weekly basis as a prerequisite for going back to work, with workers expected to get tested for free at the various rapid-test sites stationed by the government throughout the island [10]. Failure to do so will result in a 300 euro fine, payable by the worker, with the government warning that regular checks will be taking place in working spaces, expecting workers and businesses to be able to present the relevant documentation [11]. Despite the questionable legality of forcing a medical practice on the general population through the threat of prosecution and financial loss, the decree has been met with no institutional resistance, save for the occasional outrage of isolated lawyers [12]. This is not, of course, a new practice, but a generalization of a previously enforced policy. Mandatory testing has been a requirement for crossing the buffer zone checkpoints for almost a year, with people crossing from the south to the north having to present a negative test result to Greek Cypriot police, a measure that was also forced upon people travelling to Pafos and Limassol during the local lockdowns of 2020, most of which were workers trying to get to their work spaces. The decision of the government to forcefully impose regular testing on the majority of the population has opened a new terrain of potential violations, as the integrity and sovereignty over our bodies is now directly open to question.

Yet another development that has passed unnoticed is the cancelling of local elections at Liopetri via decree in the middle of January, with the decision for a new election date assigned to the Minister of Interior [15]. The Ministry of Health has apparently claimed the power to decide when elections are safe to take place and when they are not, providing an interesting precedent for the democratic functioning of our little state.

A note should here be made on the introduction of the appointment system for vaccinations, which functions on a first come, first served basis, for a pre-defined set of vulnerable groups. Rather than allowing for the general registration of those interested in receiving the vaccine, followed by the evaluation of the received demand in relation to vulnerability and capacity, scheduling appointments accordingly, the ministry decided to regularly open and close access to registration depending on available appointment slots [13], forcing personal doctors and family members to compete with each other in the process of digitally registering their elderly patients and loved ones every time the ministry decides to opens up access, resulting in slots disappearing in as little as half an hour [14]. The system may appear as a bizarre failure in public administration, but it is perhaps worth noting that rather than paying for the additional labour necessary in setting up a flexible, coherent and organized appointment system, the current arrangement forces personal doctors and family members into performing unpaid labour for the Ministry of Health, as the responsibility of assigning the elderly and other vulnerable groups to appointment slots has quietly passed from the state to the general population, following the same logic of personal ‘initiative’ and ‘responsibility’ that has permeated government discourse from the beginning of the pandemic in Cyprus.

 

The Lack of any Meaningful Opposition

From the partial closure of buffer zone checkpoints in February of 2020 to the cancelling of local elections in January of 2021, the government has effectively drawn its powers from a forgotten colonial law providing the Minister of Health with the authority to publish legally binding decrees after the declaration of a pathogen as an ‘infectious disease’. The limit to these powers in relation to constitutional rights, as well as the legality (or not) of the colonial law itself have occasionally been addressed in public discourse during the past year by a series of online and newspaper articles, mostly written by lawyers. Nonetheless, there has been no effective challenge to the decrees published and implemented by the government, leaving the state to announce increasingly authoritarian, contradictory and psychologically exhausting measures on the pretext of protecting public health, eroding piece by piece fundamental constitutional rights as well as the democratic character of the polity. One of the many results has been the evaporation of any remaining public trust in the handling of the pandemic, with conspiratorial thinking of one form or another skyrocketing, from the disbelief in the existence of the virus itself and the ridiculous claims that vaccines will alter our DNA and/or introduce microchips into our bodies, to the more traditional conspiratorial mindset dominant in Cyprus, ranging from downplaying the severity of covid-19; to claiming unspecified ‘hidden interests’ behind the measures, unable to distinguish between standard medical advice for the containment of the pandemic and measures taken merely on the pretext of doing so.

Decisions continue to be taken behind closed doors with no accountability, no transparency and no co-ordination with broader civil society, announced and enforced from the top-down in an increasingly militarized structure, logic and language in which the Minister of Health acts as the head commander, with the rest of the population expected to perform the role of drafted soldiers, executing whatever orders the minister decides to give in any given day. The inclusion of an epidemiological committee merely adds the necessary scientific justification to a series of authoritarian policies decided upon by the council of ministers; and which have not been seen in most liberal democratic states. That no member of the epidemiological committee has directly contradicted or publicly opposed some of the most extreme measures, such as bans on accessing open-air public spaces while maintaining access to malls and other private venues, the confinement of asylum seekers to crowded and abysmal living conditions, or the preferential treatment of the church and other politically influential institutions at the expense of the rest of society; cannot be merely excused on the ‘advisory’ character of the committee, as these decisions are publicly legitimized through its supposed scientific input. The committee has also come to function unintentionally as a sort of useful scapegoat, absorbing some of the anger of small business owners and workers who see their livelihood evaporating while the government engages in political theatre, announcing economic support schemes offering pitiful amounts, entangled in a web of bureaucratic hell.

That the present government has utilized the public health crisis to enforce measures and policies which have nothing to do with the containment of covid-19 should by now be no surprise to anyone who has been closely paying attention. Surrounded by the worst corruption scandal in living memory, a seemingly never-ending series of additional scandals and public outcries and the continuous accusation (and indication) of following a policy of partition on the Cyprus Problem, there is absolutely no reason to expect any sense of political decency or legality from the current administration. What is perhaps both surprising and increasingly worrying is the extent to which the political opposition has been willing to accommodate the government’s claim to rule by decree, allowing it to enforce whatever it pleases effectively unchallenged.

An early indication of the opposition’s unwillingness to claim a more critical stance was the rejection of holding early parliamentary elections in October of 2020 following the Cyprus Papers scandal, with AKEL and DIKO voting against the proposal tabled by the Greens and independent MP Anna Theologou, claiming that calling for early parliamentary elections deflects the responsibility of the government from public discussion; requesting the resignation of the president instead [16]. Maintaining the existing balance of power in the parliament secured after all the position of the Speaker of the House in the hands of the leading parties of the opposition, following the resignation of Demetris Syllouris due to his involvement in the scandal. As new, increasingly authoritarian decrees came into effect in November, including another total ban on protests, MP Anna Theologou submitted a bill aiming to amend the colonial law by transferring the authority of publishing decrees from the Minister of Health to the parliament [17].

Whether such an arrangement would have worked effectively is open to question. Nonetheless, this proposed amendment has been the only example, so far, of a member of the political opposition attempting to effectively challenge the government’s increasing authoritarianism. Had it passed, it would had introduced an active regulatory role for the parliament, allowing it to review, debate and amend existing and future decrees, introducing for the first time some level of scrutinization and accountability in the decision-making process surrounding the handling of the pandemic. The proposal was not allowed to proceed to a vote on grounds of urgency; and was instead sent by the parliament (with the support of AKEL) for review to the internal parliamentary committees in early December [18]. This was an obvious strategic move, condemning the amendment to remain in bureaucratic limbo, stack on a long pile of legislation awaiting a never-ending series of reviews and internal discussions, killing in this way the proposal without having to vote against it. This has not apparently stopped AKEL, as well as other parties, from hypocritically issuing statement after statement on the unconstitutionality, authoritarianism and politically repressive character of the decrees [19, 20, 21, 22], at the same time as they actively blocked the only meaningful attempt made to deprive the government from the power allowing it to rule the country by decree.

Despite occasional public announcements against specific elements included in the ever-accumulating ministerial decrees, parliamentary oversight over the governmental handling of the pandemic has been essentially abandoned by the legislature, with the political opposition showing no interest in scrutinizing the executive or limiting the damage caused by the government’s authoritarian policies. What we are witnessing is nothing less than the ongoing disintegration of political rights at the hands of the executive, the slow erosion of the independent functioning of the judiciary; and the complete disregard of the legislature in keeping the government accountable over the exploitation, as well as the handling of the pandemic. Meanwhile, hospitals remain understaffed, concentration camps continue to be in place, checkpoints remain closed and workers are left largely unpaid and unsupported, under the oversight of a state that is increasingly resembling an authoritarian regime rather than a democratic republic. The institutions are of course there, but the democratic reflexes are not.

Delirium

 

Sources

[1] Brief, Οι επιχειρήσεις που πρέπει να κλείνουν στις 7 μ.μ. από τη Δευτέρα, 29/11/2020. https://www.brief.com.cy/oikonomia/kypros/oi-epiheiriseis-poy-prepei-na-kleinoyn-stis-7-mm-apo-ti-deytera

[2] Offsite, Από σήμερα τα νέα μέτρα - Όλη η Κύπρος κέρφιου από τις 9, 30/11/20. https://www.offsite.com.cy/eidiseis/topika/apo-simera-ta-nea-metra-oli-i-kypros-kerfioy-apo-tis-9

[3] Euronews, Κύπρος - COVID-19: Αναλυτικά όλα τα μέτρα που ισχύουν - Τι θα γίνει κατά την διάρκεια των εορτών, 10/12/20. https://gr.euronews.com/2020/12/10/kypros-covid-19-analytika-ola-ta-metra-po-isxyoun-ti-tha-ginei-stis-giortes

[4] Φιλελεύθερος, Δύο συλλήψεις πολιτών για υποκίνηση σε διαμαρτυρία, 28/11/20. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1071269/dyo-syllipseis-politon-ga-ypokinisi-se-diamartyria

[5] Reporter, Αυτό είναι το διάταγμα που καθορίζει το νέο lockdown, 08/01/21. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/764680/

[6] Ο Παρατηρητής, Έκρηξη επωνύμων για τα νέα μέτρα -Ο Χρ. Κληρίδης μίλησε και για το άρθρο 30 του Συντάγματος: «Κόντεψα να λιποθυμήσω», 09/01/21. https://oparatiritis.com.cy/2021/01/09/christos-clerides/

[7] Dialogos, Δικηγορικά γραφεία κατέθεσαν προσφυγή κατά των διαταγμάτων-Ετοιμάζονται αγωγές με διεκδίκηση αποζημιώσεων, 26/01/21. https://dialogos.com.cy/dikigorika-grafeia-katethesan-prosfygi-kata-ton-diatagmaton-etoimazontai-agoges-me-diekdikisi-apozimioseon/

[8] Φιλελεύθερος, Aντιδρούν φοιτητές νοσηλευτικής για επίταξη από Υπ. Υγείας, 14/01/21. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1102285/antidroyn-foitites-nosileftikis-ga-epitaxi-apo-yp-ygias

[9] Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Διάταγμα Υπουργείου Υγείας, 28/01/21. https://web.archive.org/web/20210203234839/https://www.pio.gov.cy/coronavirus/uploads/5453%2028%201%202021%20PARARTIMA%203o%20MEROS%20I.pdf

[10] Πολίτης, Αλφαβητικά με βάση το επίθετο θα γίνονται τα Rapid τεστ σε εργαζόμενους, 31/01/21. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/alfavitika-tha-ginontai-ta-rapid-test-se-ergazomenoys-pinakas/

[11] Sigmalive, Πρόστιμο σε εργαζόμενους χωρίς αρνητικό τεστ για τον κορωνοϊό, 01/02/21. https://www.sigmalive.com/news/dimosia-igeia/733475/prostimo-se-ergazomenous-xoris-arnitiko-test-gia-ton-koronoio

 [12] Limassol Today, Τα υποχρεωτικά τεστ ως αντισυνταγματικό μέτρο, 03/02/21. https://limassol-today.com/ta-ipoxreotika-test-os-antisintagmatiko-metro/

[13] Alpha News, Ανοίγει ξανά η "πύλη" εμβολιασμού για ακόμη 3.960 ραντεβού, 10/01/21. https://www.alphanews.live/cyprus/anoixei-xana-ayrio-i-pyli-emboliasmoy

[14] Euronews, Κύπρος: Εξαντλήθηκαν αμέσως όλα τα επόμενα ραντεβού για εμβολιασμούς για άτομα άνω των 80, 18/01/21. https://gr.euronews.com/2021/01/18/kypros-eksantlihtikan-amesos-ola-ta-epomena-rantevou-gia-emvoliasmous-ano-80-eton-covid

[15] Offsite, Δεν θα γίνουν οι εκλογές στο Λιοπέτρι με διάταγμα του Υπ. Υγείας, 19/01/21. https://www.offsite.com.cy/eidiseis/topika/den-tha-ginoyn-oi-ekloges-sto-liopetri-me-diatagma-toy-yp-ygeias

[16] Φιλελεύθερος, Καταψηφίστηκε η πρόταση για διάλυση της Βουλής, 23/10/20. https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/1045355

[17] Καθημερινή, Πρόταση νόμου της Α. Θεολόγου για τροποποίηση του περί λοιμοκαθάρσεως νόμου, 03/12/20. https://www.kathimerini.com.cy/gr/politiki/protasi-nomoy-tis-a-theologoy-gia-tropopoiisi-toy-peri-loimokatharseos-nomoy

[18] To Thema Online, Στην Επιτροπή Υγείας παραπέμφθηκε πρόταση της Α. Θεολόγου για τροποποίηση του περί λοιμοκαθάρσεως νόμου, 03/12/20. https://www.tothemaonline.com/Article/260366/sthn-epitroph-ygeias-parapemfthhke-protash-ths-a-theologoy-gia-tropopoihsh-toy-peri-loimokatharsews-nomoy-

[19] Offsite, Αντίδραση βουλευτή ΑΚΕΛ για τον στρατό στους δρόμους για τα μέτρα, 12/11/20. https://www.offsite.com.cy/eidiseis/antidrasi-boyleyti-akel-gia-ton-strato-stoys-dromoys-gia-ta-metra

[20] Reporter, Κόντρα ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για τα μέτρα κατά της πανδημίας- «Με αφορισμούς προβλήματα δεν λύνονται», 28/11/20. https://www.reporter.com.cy/politics/article/750420/

[21] Φιλελεύθερος, Καταγγελίες ΑΚΕΛ - Οικολόγων για αντισυνταγματικά μέτρα, 30/11/20. https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/1071795

[22] Καθημερινή, Αντιπαράθεση Κυβέρνησης - ΑΚΕΛ για τα μέτρα κορωνοϊού, 08/12/20. https://www.kathimerini.com.cy/gr/politiki/antiparathesi-kybernisis-akel-gia-ta-metra-koronoioy

  • February 4th 2021 at 19:45

Λίστα Γιωρκάτζη - Κυπριακή Βουλή

By roki40

Για την λίστα Γιωρκάτζη χωρίς τα πρακτικά της βουλής, πατήστε εδώ.

 
Για την λίστα Γιωρκάτζη μαζί με τα πρακτικά της βουλής, πατήστε εδώ.
 
 


  • January 29th 2021 at 12:18

On a Society Increasingly Turning Fascistic: The Exploitation of the Pandemic by the Republic of Cyprus

By roki40

This article was originally published in Greek on this blogspot, on the 21st of November, 2020. The original Greek version can be found here. An update to this article was also published on the 4th of February, 2021. It can be found here.

The article attempts to present a summary of the ways that the Republic of Cyprus has been politically exploiting the covid-19 pandemic since February of 2020. With the employed measures and the conditions of the pandemic continuously changing, in parallel with the general dominance of misinformation, the article is an attempt to paint a more general picture in relation to the authoritarian approach that has been taken by the Cypriot state since the beginning of the pandemic. Its main focus is the documentation of the authoritarian policies that the state has 'legitimized' on the pretext of protecting public health; and which appear to have reached the level of general normalization within broader society. The present text does not aim to downplay the general health policies that are in place - it tries, however, to demystify the "medicalization" of specific political decisions that are presented as neutral and necessary on the pretext of the public health crisis that we are all experiencing.

The first measure that was taken addressing the pandemic was the partial closure of the buffer zone checkpoints in the end of February; alongside additional delays at the checkpoints which the Greek Cypriot government kept open [1]. Even before this particular decision, the government had attempted (and to a certain degree had succeeded) to impose unilateral changes to the Green Line Regulations, as was the case with the checking of car fuel at the checkpoints [2], the forbidding of crossing to tourists aiming to stay at Turkish Cypriot hotels [3], as well as the banning of crossing to third country nationals [4]. That the same government did not enforce any checks at the airports and the marine ports, or attempted to improve the public health system, which reached near collapse a month later, as whole hospital sections had to close [5], is a further indication of the political exploitation of the pandemic.

There was of course the reaction of the bi-communal reunification movement, which was attacked by the mass media on the pretext of minor tensions that took place between soldiers, policemen and protestors at the Ledra street checkpoint [5], followed by general intimation by the police, which began to trace and charge protestors [6]. The fact that conscripted soldiers were suddenly sent for the suppression of a political protest in a demilitarized area of the green line was sidelined, despite attempts to bring it into attention in social media circles. The second protest at Ledra street also brought with it more violent repression, with Turkish Cypriot protestors pepper-sprayed by Greek Cypriot policemen [7]. Despite how remarkable these reactions were, there is little indication that they were widely supported in the Greek Cypriot community - the reactions were restrained to one checkpoint, while their repression did not bring any further generalization of reactions, or a notably larger turnout of protestors in the street. In parallel, far-right protests were held for the closure of all checkpoints [8], while the Pancyprian Association of Reservist Commandos declared itself openly available for the suppression of pro-reunification protests [9].
 

A snapshot from the protests in Ledra street against the closing of the checkpoints. March, 2020. https://web.archive.org/web/20200308204801/https://politis.com.cy/politis-news/kypros/xana-sti-lidras-oi-unite-cyprus-diadilonoyn-kata-toy-kleisimatos-ton-odofragmaton/

With the virus arriving on both sides of the green line on the same day, in the south from the U.K. and in the north from Germany, a complete lock-down was imposed, with the total closure of both the checkpoints and of the airports [5]. The reunification movement essentially froze with the “medicalization” of political decisions, while fundamental liberties were violated with an unprecedented ease - through the employment of an outdated colonial law, the government abolished the rights of movement, work, assembly and peaceful protest, as well as the right of Cypriot citizens to repatriation, with thousands left locked out of the country without any plan for their repatriation, as the government was demanding the presentation of a negative test in order to allow them back into the country - in a period during which no state was providing precautionary tests to the general public, making their repatriation essentially impossible [10]. In parallel, the Republic of Cyprus began to openly violate international law on the pretext of the pandemic, blocking boats with refugees from reaching the southern shores of the island, leaving them to drown in the Mediterranean - with the tragic irony of boats filled with children being rescued by the illegal state of the north, after having been illegally turned back by the legal state of the south [11]. This horrid image was completed with the collective deportation of migrants in May [12].

While up to this day a state of emergency has not been declared, a process that is a prerequisite for the abolishment of fundamental rights in the constitution of the Republic of Cyprus; and which pre-supposes the ratification of the declaration by the parliament; and while we know that the decisions in the governmental decrees are unconstitutional [13, 14, 15], reactions on this first phase, beyond the families of people left stranded abroad, were few. The parliament left the executive to do as it pleased, the political parties adapted to the new reality and the citizens locked themselves in their homes. That in this phase the government abandoned thousands of citizens in north Cyprus and abroad - from students, workers [16], parents [17] and patients that found themselves abroad for treatment [18], to the Greek Cypriot and Maronite enclaved and Turkish Cypriot workers and students [19, 20], de-facto abolishing them as citizens of the state, was normalized though a logic prioritizing the safety of the citizens living under the area controlled by the Republic of Cyprus, with south Cyprus presented, more or less, as a clean island surrounded by the dangerous, foreign virus. The level of understanding over human rights and general democratic values in the Greek Cypriot polity was left exposed, with self-interested attitudes and social cannibalism appearing to be the rule, rather than the exception in the “island of Aphrodite”.

The ‘dangerous’/‘irresponsible’ groups were continuously changing - from the ‘unreliable’ Turkish Cypriots we turned to migrants and asylum seekers, concluding with the ‘bad’, ‘irresponsible’ doctor that brought us the virus from England - while in the same period the government continued to present the U.K. as safe, up until its statements of the 9th of March, issuing no guidelines for the self-isolation of travellers arriving from the United Kingdom [21]. After the lock-down came into force, public discourse switched to the ‘spoiled’,  ‘mummy's boys’ university students studying abroad that were going to infect us, in the end concluding with the citizens themselves, where every failure of the government was presented as the personal irresponsibility of the citizens [5]. With the initiation of the repatriation system, asylum seekers were driven out of hostels in which they were staying and were placed in the Pournara Emergency Reception Centre alongside the remaining inhabitants; under horrible living conditions, with the government turning the centre into a concentration camp [22]. Cypriot citizens and permanent residents arriving from abroad were placed in mandatory quarantine at the few hotels which remained open [23] - a system that came into force after the fiasco with the houses in Troodos, which the government was presenting as ready to host people for the quarantine period and in which the first hosted individuals discovered that sheets, blankets and soap had not even been placed [24]. The guarding of people was undertaken by the National Guard, further entrenching the army as an integral part in the managing of the crisis [23].

After he announced possible checks in houses by the police, the Minister of Interior Nicos Nouris responded to a question of a journalist in relation to the legality of the measures, with the statement that “time will show if they are legal” and that the government is creating “new administrative structures and measures […] often […] at the limit […] of the law”. March, 2020. https://gregorisioannou.blogspot.com/2020/11/blog-post.html

The authoritarianism and incompetence of the Republic of Cyprus in relation to the pandemic has been discussed in the article of sociologist Gregoris Ioannou [5], which remains the most notable text written so far. We can note here that beyond the unconstitutional abolition of fundamental rights and the lack of any decisions for the improvement of the public health system prior to the arrival of the virus in Cyprus, the enforcement of the decrees has further intensified the militarization of the Greek Cypriot polity - a process that has been accelerated in the last few years through military patrols in the walled city of Nicosia [25], the incorporation of citizens in the National Guard under the status of waged soldiers [26] and the permanent presence of armed non-commissioned officers at the airports [25]. With the pandemic, however, militarization has reached new levels - not merely through the employment of soldiers for the repression of protests, but also through the general utilization of the army in the enforcement of the decree relating to the restriction on the free movement of citizens [27], with the army now assigned a supporting role in the policing of the state’s own citizens. Beyond the usual ‘noise’ on facebook, reactions have been in general non-existent, with the first, miserable march of the ‘chemtards’ in Limasol remaining the only example of some form of political reaction to the measures employed - a reaction that was founded on conspiracy theories, nationalist rhetoric and Christian dogmatism, rather than on the general incompetence of the state in managing the pandemic.

With the retraction of the lock-down at the end of May, the government declared scabies as a dangerous infectious disease, with the aim of continuing the enclosure of Pournara [29], locking migrants and refugees inside an unhealthy, overloaded and inadequate space [30], while the Cypriot economy was opening for the tourist summer season. The checkpoints were opened for a limited number of people, primarily on humanitarian grounds (chronic patients, the enclaved, workers, students), while the rest had to present a negative test of the last 72 hours in order to cross [31], complicating the crossing process. While the county categorization system has been put in place and despite the number of cases in north Cyprus remaining extremely low, the status at the checkpoints has remained the same since summer, betraying that the decisions in relation to crossing were, are and remain founded on political, rather than health and safety criteria.

The first meaningful mobilization after the retraction of the lock-down took place in June, through the march against the ongoing enclosure of migrants and refugees at Pournara that was organized by the left and anti-authoritarian scene. The march assembled around 600 people under conditions of state intimidation, as the protest was considered and confronted as illegal, with the police imposing on protestors charges and fines [33]. It is important to note here that Pournara is not a prison (in contrast to Menogeia), but a temporary reception centre for asylum seekers, who have the right to freely move outside the area and in which they are supposed to stay only for a few days [32]. While Pournara was subsequently opened in July (only to be locked again, alongside other refugee camps, through the decrees of November [34]), the abysmal living conditions and the permanent presence of armed police, which intervene with any reaction by the refugees, continue without any changes.

Barbed wire placed at the Pournara Emergency Reception Centre, which the government has turned into a concentration camp. June, 2020. https://www.facebook.com/antifalefkosa/photos/3056144411128093

While the Cypriot economy had been open since May, protests remained illegal until August, with the government deciding to allow them again a few days before another protest by the ‘chemtards’, placing however terms and preconditions that negated their free conduct [35]. The handing out of leaflets was made illegal (even though no such ban had been introduced in any other context, such as the handing out of advertisement flyers), the mandatory use of masks was introduced in protests held in open public spaces (while the mandatory use of masks had not yet been introduced in all closed spaces or in busy open spaces) and the acquiring of police permission for the holding of protests was instructed. In addition, the registering of a formal ‘organiser’ was imposed, with the ‘organiser’ having the responsibility for the proper conduct of the protest, with the police essentially having the power to subsequently arrest and charge him if a protest was deemed to have not properly followed the protocols of the state. The terms under which the protests were allowed to function had a clearly repressive character, promoting the self-policing of protestors and repositioning the responsibility from the police to the ‘organisers’. The protest of the ‘chemtards’ at Eleftheria square brought the first repression based on the new decree, with fines imposed through the recognition of protestors by utilizing photographs, videos and drones [36], while the photographing of protestors became a permanent practise by the police in subsequent mobilizations.

Most of the protests followed the relevant protocols, especially in relation to the wearing of masks - as was the case for example in the protest against the disciplinary action of artist Gariel by the Ministry of Education, the anti-fascist march called by the New Internationalist Left in Nicosia, the various protests against corruption held by the Active Citizens initiative, the march that took place outside the Presidential Palace by the anti-authoritarian scene and the mobilization of AKEL. Until today, no information has circulated indicating the spreading of the virus in protests held in open public spaces, in contrast to the information that we have in relation to nursing homes [39], schools [40] and workplaces [37, 38], in which the protocols repeatedly appear not to be sufficiently enforced, exposing to danger first and foremost the workers themselves - as, for example, was the recent case of the Cypra slaughterhouse [41]. Despite the above, the government has again banned protests in mid-November [42] on the pretext of the last clashes in Limassol, with the police terrorizing individuals that aimed to take part in protests [43] and arresting organisers of protests even in cases in which no protest had been held, as was the case in Pafos [44].

The Minister of Justice Emily Gioliti hasted to publicly blame migrants for the first clashes during a protest in Limassol, at the same time that the police was announcing that the migrants initially arrested were not connected with the clashes. October, 2020. https://dialogos.com.cy/lemesos-to-dikastirio-adeiazei-tin-ypoyrgo-dikaiosynis-oi-syllifthentes-den-syndeontai-me-ta-epeisodia/

The closure of two provinces, with stationed checkpoints in the highways manned by police and military forces, is merely the enforcement within the areas of the Republic of Cyprus of what was initially imposed at the checkpoints of the dead zone [45]. With the mandatory presentation of a negative test dated within the last week (we see here again the contradiction in relation to crossing into north Cyprus), those workers that are still permitted to work are forced to pay the costs of the test, while those that are entitled to a free test are left outside of chemist labs for hours, awaiting for their turn [46]. People that for various reasons have to visit other provinces, as is the case of divorced parents or patients visiting specialised doctors, are forced to either remain in their province or to pay for the cost of the test, which remains roughly at 60-70 euros, depending on the lab.

As we are awaiting a second lock-down; and while the government has been left by the rest of the political system essentially uncontrollable in the announcement and enforcement of measures relating to the pandemic, the level of normalization of the authoritarianism through which the state has managed to abolish political rights and gains assumed as given in the Republic until February, remains horrific. The closure of checkpoints, the inhuman entrapment of citizens abroad and the abysmal treatment of refugees and migrants have reached their logical conclusion in the internal seclusion of provinces, the integration of the army in the policing of citizens and the suppression and complete abolition of political protests. The absence of any meaningful parliamentary opposition, or of public mobilizations against the measures with any meaningful political content, beyond the small extra-parliamentary left and the anti-authoritarian scene, indicate again the miserable condition of the political reflexes of (greek)cypriot society, that appear to confine themselves to individual and family interests, nationalist and other conspiracy theories and general disinterest. Under the sounds of indifferent whistling and the national anthem at the Doikitiriou square, state authoritarianism and the chaotic management of the crisis continue to deepen.

 

The drama continues.

Delirium

 

Further Reading

  •  Chuang, 'Social Contagion: Microbiological class war in China', 26/02/20. Available at: https://web.archive.org/web/20201120093339/http://chuangcn.org/wp-content/uploads/2020/07/Social-Contagion-PRINT.pdf
  • Gregoris Ioannou, 'Authoritarianism masking incompetence? The case of the Republic of Cyprus', 07/04/2020. Available at: https://www.opendemocracy.net/en/can-europe-make-it/authoritarianism-masking-incompetence-case-republic-cyprus/
  • antifa λευkosa, 'Η Πανδημία, η Καραντίνα & Εμείς: σημειώσεις πάνω στη συγκυρία' [The Pandemic, Quarantine & Us: notes on the conjuncture], April, 2020. Available in Cypriot Greek at: https://archive.org/download/antifalefkosha_covid19/antifalefkosha_covid19.pdf
  • Uknown Publisher, 'Φασισμός, Ξενοφοβία, Εκμετάλλευση και Ρατσιστική Βία στην Κύπρο - Έβδομη Έκδοση' [Fascism, Xenophobia, Exploitation and Racist Violence in Cyprus - 7th Edition], March, 2020. Available in Greek, with extensive English text, at: https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:magazines:antifaarchive:no_7

Sources

[1] Πολίτης, Ο ιός της ανοησίας έκλεισε οδοφράγματα, 29/02/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/o-ios-tis-anoisias-ekleise-odofragmata/

[2] Alpha News, Οδοφράγματα: Ελέγχουν τον δείκτη καυσίμων στο μπες-βγες..., 28/06/18. https://www.alphanews.live/cyprus/odophragmata-elegchoyn-ton-deikte-kaysimon-sto-mpes-bges-binteo

[3] Πολίτης, Διαμαρτυρία τ/κ βιομηχανικού επιμελητηρίου για αυστηρούς ελέγχους στα οδοφράγματα, 06/12/19. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/diamartyria-t-k-viomichanikoy-epimelitirioy-gia-aystiroys-elegchoys-sta-odofragmata/

[4] ΚΙΣΑ, Παραβίαση του κανονισμού της ΕΕ η απόφαση του Υπουργικού για τον κώδικα της πράσινης γραμμής, 30/11/2019.  https://kisa.org.cy/παραβίαση-του-κανονισμού-της-εε-η-απόφ/

[5] Γρηγόρης Ιωάννου, Καλύπτοντας την Ανικανότητα με Αυταρχισμό; Η Περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχική Δημοσίευση στα Αγγλικά στις 07/04/2020. https://gregorisioannou.blogspot.com/2020/11/blog-post.html

[6] Dialogos, Πλήττουν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, 06/03/20. https://dialogos.com.cy/plittoyn-to-dikaioma-tis-diamartyrias/

[7] Kathimerini, Eight Turkish Cypriots rushed to hospital after Ledra checkpoint protest, 07/03/20. https://knews.kathimerini.com.cy/en/news/eight-turkish-cypriots-rushed-to-hospital-after-ledra-checkpoint-protest

[8] Πολίτης, Διαδήλωση ακροδεξιών στη Λήδρας-Ζητούν κλείσιμο των οδοφραγμάτων, 06/03/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/diadilosi-politon-sti-lidras-zitoyn-kleisimo-ton-odofragmaton/

[9] Sigmalive, Έφεδροι καταδρομείς: Θέτουν εαυτούς στη διάθεση των Αρχών για καταστολή αναρχίας, 01/03/20. https://www.sigmalive.com/news/local/613985/efedroi-katadromeisthetoun-eaftoussti-diathesi-ton-arxon-gia-katastoli-anarxias

[10] news247, Κύπρος: Τα μέτρα Αναστασιάδη για τον κορονοϊό, 15/03/20. https://www.news247.gr/kosmos/kypros-ta-metra-anastasiadi-gia-ton-koronoio.7602540.html

[11] Φιλελεύθερος, Στα κατεχόμενα οι 115 πρόσφυγες- Πρώτη φορά εφαρμόζει πολιτική απώθησης η ΚΔ, 21/03/20. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/901717/sta-katechomena-oi-115-prosfygs-proti-fora-efarmozei-politiki-apothisis-i-kd

[12] Pafos Press, ΠΑΦΟΣ: Απέλαση 110 ατόμων - Τους έβαλαν στο αεροπλάνο και τους έστειλαν πίσω στη χώρα τους, 26/05/20. https://pafospress.com/pafos-apelasi-110-atomon-toys-evalan-sto-aeroplano-kai-toys-esteilan-piso-sti-chora-toys/

[13] Φιλελεύθερος, Τα διατάγματα δεν μπορούν να συγκρούονται με το Σύνταγμα, 21/09/20. https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/1021383/ta-diatagata-den-boroyn-na-syggroyontai-me-to-syntaga

[14] Sigmalive, Πρόεδρος Νομικής ΠΚυ: Αντισυνταγματική εφαρμογή των μέτρων στις παραλίες, 18/05/20. https://www.sigmalive.com/news/local/629432/proedros-nomikis-pky-antisyntagmatiki-efarmogi-ton-metron-stis-paralies

[15] Sigmalive, Νομική ανάλυση: Νέα περιοριστικά μέτρα, συνταγματικότητα και γκρίζες ζώνες, 31/03/20. https://www.sigmalive.com/news/politics/619232/nomiki-analysinea-perioristika-metrasyntagmatikotita-kai-gkrizes-zones

[16] Reporter, Πώς θα στηριχθούν οι εγκλωβισμένοι Κύπριοι και οι σκέψεις της Κυβέρνησης, 16/03/20. https://www.reporter.com.cy/politics/article/658832/

[17] Cyprus Mail, Coronavirus: Sick girl’s heartbreaking plea to president, 05/04/20. https://cyprus-mail.com/2020/04/05/coronavirus-sick-girls-heartbreaking-plea-to-president/

[18] Reporter, Περίπου 300 Κύπριοι ζητούν να επαναπατριστούν από το εξωτερικό, 18/03/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/659691/peripoy-300-kyprioi-zitoyn-na-epanapatristoyn-apo-to-exoteriko

[19] Cyprus Mail, Coronavirus: Turkish Cypriots plead to be allowed to cross for work, 28/04/20. https://cyprus-mail.com/2020/04/28/coronavirus-turkish-cypriots-plead-to-be-allowed-to-cross-for-work/

[20] Voice of the Island, «Κόλλησε» και η εκπαίδευση στα σημεία διέλευσης, 2020. https://gr.voiceoftheisland.com/107588/

[21] Πολίτης, Νέες οδηγίες του Υπουργείου Υγείας προς ταξιδιώτες για κορωνοϊό, 09/03/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/nees-odigies-toy-ypoyrgeioy-ygeias-pros-taxidiotes-gia-koronoio/

[22] Dialogos, Κανένας έλεγχος και καμία προστασία σε πρόσφυγες και αιτητές ασύλου, 02/07/20. https://dialogos.com.cy/kanenas-elegchos-kai-kamia-prostasia-se-prosfyges-kai-aitites-asyloy/#

[23] Reporter, Σκοπιές από στρατιώτες σε ξενοδοχεία καραντίνας μετά τα παρατράγουδα στις Πλάτρες, 20/03/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/660223/skopies-apo-stratiotes-se-xenodocheia-karantinas-meta-ta-paratragyda-stis-platres

[24] Dialogos, Σοβαρές καταγγελίες από πολίτες για τους χώρους απομόνωσης στις Πλάτρες, 17/03/20. https://dialogos.com.cy/sovares-kataggelies-apo-polites-gia-toys-choroys-apomonosis-stis-platres/

[25] Sigmalive, Κοινές περιπολίες Αστυνομίας–ΕΦ: Χαρτογράφηση αναγκών και πολιτικής απόφασης, 05/12/19. https://www.sigmalive.com/news/local/600716/koines-peripolies-astynomiasef-xartografisi-anagkon-kai-politikis-apofasis

[26] Offsite, 500 γυναίκες ΣΥΟΠ-Τα καθήκοντα τους & η ανδρική... μουρμούρα, 11/11/219. https://www.offsite.com.cy/eidiseis/topika/500-gynaikes-syop-ta-kathikonta-toys-i-andriki-moyrmoyra
[27] Πολίτης, Στους δρόμους βγήκε η ΕΦ, 10/04/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/stoys-dromoys-vgike-i-ef/

[28] Reporter, Αγνόησαν τα μέτρα και πάνω από 100 άτομα βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν, 24/05/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/682198/binteo-agoisan-ta-metra-kai-pano-apo-100-atoma-bgkan-stoys-dromoys-na-diamartyrithoyn

[29] Φιλελεύθερος, Ας μιλήσουμε για ψώρα, 21/05/20. https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/941784/as-milisoyme-ga-psora#.XsY2XjRtPTg.facebook

[30] Πολίτης, Πουρνάρα: Η εικόνα και από μέσα – Χωρίς σαπούνι οι διαμένοντες, 28/05/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/poyrnara-i-eikona-kai-apo-mesa-choris-sapoyni-oi-diamenontes/

[31] Cyprus Mail, Coronavirus: people crossing from the north must have certificate of negative Covid test, 22/05/20. https://cyprus-mail.com/2020/05/22/coronavirus-people-crossing-from-the-north-must-have-certificate-of-negative-covid-test/

[32] Sigmalive, ΚΙΣΑ: Ρατσιστικές & παράνομες οι ενέργειες του ΥΠΕΣ - Θα καταγγείλει διεθνώς, 08/04/20. https://www.sigmalive.com/news/local/621002/kisa-ratsistikes-amp-paranomes-oi-energeies-tou-ypes-tha-kataggeilei-stin-ee

[33] Cyprus Movements Archive, Τωρά Εμιλήσαμεν Εμείς, 05/20. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:digital:multiple:poria_after2020

[34] Euronews, Κύπρος: Νέα περιοριστικά μέτρα - Σε lockdown από σήμερα Λεμεσός και Πάφος, 12/11/20. https://gr.euronews.com/2020/11/12/kypros-nea-perioristika-metra-se-lockdown-apo-simera-lemesos-pafos-analytika-metra-covid

[35] Πολίτης, Μέτρα για τις διαδηλώσεις - Τι αποφασίστηκε στην έκτακτη σύσκεψη, 31/08/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/metra-gia-tis-diadiloseis-ti-apofasistike-stin-ektakti-syskepsi/

[36] Cyprus Times, «Βροχή» τα πρόστιμα σε διαδηλωτές της διαμαρτυρίας κατά της μάσκας στην Πλατεία Ελευθερίας. Ενώπιον δικαστηρίου 3 διοργανωτές, 13/09/20. https://cyprustimes.com/vrochi-ta-prostima-se-diadilotes-tis-diamartyrias-kata-tis-maskas-stin-plateia-eleytherias-enopion-dikastirioy-3-diorganotes/

[37] Dialogos, Ο κορωνοϊός πλήττει και τα σφαγεία – «Έκλεισαν» την πόρτα στο Υπ. Υγείας για ελέγχους, 14/11/20. https://dialogos.com.cy/o-koronoios-plittei-kai-ta-sfageia-ekleisan-tin-porta-sto-yp-ygeias-gia-elegchoys/

[38] Reporer, Ντόμινο κρουσμάτων σε καφετέρια και οδοντιατρείο-Προσβλήθηκαν πελάτες και παιδιά, 13/10/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/734338/ntomino-kroysmaton-se-kafeteria-kai-odontiatreio-prosblithikan-pelates-kai-paidia

[39] Dialogos, Κορωνοϊός: Έντονη ανησυχία για τα κρούσματα στις κλειστές δομές – Δεκαπέντε συνολικά κρούσματα στο «Εκάλη», 14/11/20. https://dialogos.com.cy/koronoios-entoni-anisychia-gia-ta-kroysmata-stis-kleistes-domes-dekapente-synolika-kroysmata-sto-ekali/

[40] Dialogos, Κορωνοϊός – Κύπρος: Ξέφυγε η κατάσταση στα σχολεία – Μπήκαν σε «καραντίνα» πέραν των 2.000 μαθητών, 15/11/20. https://dialogos.com.cy/koronoios-kypros-xefyge-i-katastasi-sta-scholeia-mpikan-se-karantina-peran-ton-2-000-mathiton/

[41] Dialogos, Στη δημοσιότητα το όνομα του σφαγείου με τα 92 κρούσματα – Δεν μεταδίδεται ο ιός μέσω κατανάλωσης τροφίμων, 07/11/20. https://dialogos.com.cy/sti-dimosiotita-to-onoma-toy-sfageioy-me-ta-92-kroysmata-den-metadidetai-o-ios-meso-katanalosis-trofimon/

[42] Φιλελεύθερος, Φρένο σε διαδηλώσεις και συναθροίσεις βάζει το νέο διάταγμα, 17/11/20. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1063905/freno-se-diadiloseis-kai-synathroiseis-bazei-to-neo-diataga

[43] Cyprus Mail, Police scouring social media, warn protest organisers against planning any demos, 19/11/20. https://cyprus-mail.com/2020/11/19/police-scouring-social-media-warn-protest-organisers-against-planning-any-demos/

[44] Πολίτης, Διώξεις και στην Πάφο - Εντοπίστηκαν πρόσωπα που καλούσαν σε διαμαρτυρία για τo lockdown, 16/11/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/dioxeis-kai-stin-pafo-entopistikan-prosopa-poy-kaloysan-se-diamartyria-gia-to-lockdown/

[45] Εφημερίδα Λεμεσός, Επιστρατεύεται και ο στρατός για τα μπλόκα από και προς Πάφο-Λεμεσό, 11/11/20. http://www.elemesos.com/index.php/2018-12-20-09-57-23/item/53676-2020-11-11-19-15-24.html

[46] Καθημερινή, Ουρές και συνωστισμός για ένα τεστ και σήμερα στη Λεμεσό, 17/11/20. https://www.kathimerini.com.cy/gr/kypros/oyres-kai-synostismos-gia-ena-test-kai-simera-sti-lemeso

  • November 24th 2020 at 21:10

Για μια Κοινωνία που Συνεχώς Εκφασίζεται: Η Εκμετάλλευση της Πανδημίας από την Κυπριακή Δημοκρατία

By roki40

Η Αγγλική έκδοση του κειμένου μπορεί να εντοπιστεί εδώ. Στις 4 Φεβρουαρίου 2021 εκδόθηκε επίσης ενά νέο άθρο σε αυτό το blogspot (μόνο στα Αγγλικά), συνεχίζοντας την καταγραφή. Μπορεί να εντοπιστεί έδώ.

Το κείμενο είναι μια προσπάθεια συνοπτικής καταγραφής της πολιτικής εκμετάλλευσης της πανδημίας του ιού Covid-19 από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία εξελίσσεται από τον Φεβρουάριο του 2020. Μέσα από την συνεχιζόμενη αλλαγή των εφαρμοζόμενων μέτρων, τις μεταβαλλόμενες συνθήκες της πανδημίας και την γενική παραπληροφόρηση που επικρατεί, το κείμενο αποτελεί μια προσπάθεια παρουσίασης μιας γενικότερης εικόνας σχετικά με την αυταρχική προσέγγιση που ακολουθεί το κυπριακό κράτος με την έναρξη της πανδημίας. Επικεντρώνεται κυρίως στην καταγραφή των αυταρχικών πολιτικών που το κράτος 'νομιμοποίησε' μέσα από το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας και οι οποίες φαίνεται να έχουν πλέον φτάσει σε επίπεδο κανονικοποίησης μέσα στην ευρύτερη κοινωνία. Το παρόν άρθρο δεν έχει ως σκοπό την υποτίμηση των γενικών υγειονομικών μέτρων που εφαρμόζονται - προσπαθεί ωστόσο να απομυθοποιήσει την «ιατρικοποίηση» συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων οι οποίες παρουσιάζονται ως ουδέτερες και αναγκαίες με πρόσχημα την κρίση δημόσιας υγείας την οποία βιώνουμε.

Το πρώτο μέτρο που πάρθηκε για την αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν το μερικό κλείσιμο οδοφραγμάτων στα τέλη του Φεβρουάριου και η επιπλέον ταλαιπωρία στα οδοφράγματα που η Ελληνοκυπριακή κυβέρνηση άφησε ανοικτά [1]. Ακόμα και πριν την συγκεκριμένη απόφαση, η κυβέρνηση προσπάθησε (και ως ένα βαθμό κατάφερε) να επιβάλει μονομερής αλλαγές στην εφαρμογή της συμφωνίας της πράσινης γραμμής, όπως ήταν η προσπάθεια ελέγχου των καυσίμων στα αυτοκίνητα [2], η απαγόρευση διέλευσης προς τον βορρά σε τουρίστες που θα διέμεναν σε τουρκοκυπριακά ξενοδοχεία [3], καθώς και η απαγόρευση διέλευσης σε πολίτες τρίτων χωρών [4]. Το ότι η ίδια κυβέρνηση δεν εφάρμοσε κανένα έλεγχο στα αεροδρόμια και στις μαρίνες και δεν προσπάθησε να βελτιώσει το σύστημα υγείας, το οποίο έφτασε στα πρόθυρα της κατάρρευσης ένα μήνα μετά με ολόκληρα τμήματα νοσοκομείων να κλείνουν [5], είναι περαιτέρω ένδειξη της πολιτικής εκμετάλλευσης της πανδημίας.

Υπήρξε φυσικά τότε η αντίδραση του δικοινοτικού επανενωτικού κινήματος, το οποίο δέχτηκε επίθεση από τα Μ.Μ.Ε. με αφορμή τα μικροεπεισόδια που σημειώθηκαν μεταξύ στρατιωτών, αστυνομικών και διαδηλωτών στο οδόφραγμα της Λήδρας [5], ενώ παράλληλα η αστυνομία προχώρησε σε μια γενικευμένη τρομοκρατία μέσω της σύναψης κατηγοριών κατά διαδηλωτών [6]. Το γεγονός ότι σε ένα αποστρατικοποιημένο σημείο της πράσινης γραμμής ξαφνικά στάλθηκαν κληρωτοί στρατιώτες με στόχο την καταστολή πολιτικής διαδήλωσης πέρασε στα ψιλά, παρά την προσπάθεια ανάδειξης του μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η δεύτερη διαδήλωση στη Λήδρας έφερε και την ποιο βίαιη καταστολή, με Τουρκοκυπρίους διαδηλωτές να ψεκάζονται με  pepper-spray από Ελληνοκυπρίους αστυνομικούς [7]. Όσο αξιόλογες και αν μπορούν θεωρηθούν οι αντιδράσεις αυτές, δεν φαίνεται να είχαν γενική απήχηση στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα - οι αντιδράσεις περιορίστηκαν σε ένα οδόφραγμα, η καταστολή τους δεν έφερε περαιτέρω γενίκευση των αντιδράσεων, ούτε μάζεψε αισθητά παραπάνω κόσμο στον δρόμο. Παράλληλα έγιναν πορείες ακροδεξιών για το κλείσιμο των οδοφραγμάτων [8], ενώ ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Καταδρομέων τέθηκε ανοικτά διαθέσιμος για την καταστολή επανενωτικών κινητοποιήσεων [9].

Στιγμιότυπο από τις διαμαρτυρίες κατά του κλεισίματος των οδοφραγμάτων στη Λήδρας. Μάρτης 2020. https://web.archive.org/web/20200308204801/https://politis.com.cy/politis-news/kypros/xana-sti-lidras-oi-unite-cyprus-diadilonoyn-kata-toy-kleisimatos-ton-odofragmaton/

Με τον ιό να φτάνει και στις δύο μεριές της πράσινης γραμμής την ίδια μέρα από το Ηνωμένο Βασίλειο στον νότο και από την Γερμανία στον βορρά, επιβλήθηκε ένα καθολικό lock-down με το απόλυτο κλείσιμο των οδοφραγμάτων και των αεροδρομίων [5]. Το επανενωτικό κίνημα ουσιαστικά πάγωσε με την «ιατρικοποίηση» των πολιτικών αποφάσεων, ενώ βασικές ελευθερίες καταπατήθηκαν με μια πρωτάκουστη ευκολία - βασισμένη σε έναν απαρχαιωμένο αποικιακό νόμο η κυβέρνηση κατάργησε τις ελευθερίες μετακίνησης, εργασίας, συνάθροισης και διαδήλωσης, καθώς και το δικαίωμα επαναπατρισμού Κύπριων πολιτών, οι οποίοι κλειδώθηκαν έξω από την Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς κανένα σχέδιο επαναπατρισμού τους, με την κυβέρνηση να απαιτεί παρουσίαση αρνητικού test για να τους επιτραπεί η είσοδος στην χώρα, σε μια περίοδο όπου κανένα κράτος δεν παρείχε προληπτικά test στο γενικό πληθυσμό, κάνοντας ουσιαστικά τον επαναπατρισμό αδύνατο [10]. Παράλληλα η Κυπριακή Δημοκρατία ξεκίνησε να παραβιάζει ξεκάθαρα το διεθνές δίκαιο με πρόσχημα την πανδημία, αποτρέποντας βάρκες με πρόσφυγες από το να φτάσουν στο νότιο τμήμα του νησιού, αφήνοντάς τους να πνιγούν στη Μεσόγειο - με την τραγική ειρωνεία να διασώζονται βάρκες γεμάτες με παιδιά από το παράνομο κράτος του βορρά, οι οποίες απωθήθηκαν παράνομα από το νόμιμο κράτος του νότου [11]. Την άθλια αυτή εικόνα ήρθε να συμπληρώσει η ομαδική απέλαση μεταναστών τον Μάη [12]. 

Ενώ μέχρι και σήμερα δεν έχει τεθεί κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, διαδικασία που προβλέπεται μέσα στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας για την κατάργηση βασικών ελευθεριών και η οποία προϋποθέτει την έγκριση της βουλής, και ενώ γνωρίζουμε πως οι αποφάσεις στα διατάγματα της κυβέρνησης είναι αντισυνταγματικές [13, 14, 15], οι αντιδράσεις σε αυτή την πρώτη φάση, πέρα από οικογένειες ατόμων που ξέμειναν στο εξωτερικό, ήταν ελάχιστες. Η βουλή άφησε την εκτελεστική εξουσία να αλωνίζει, τα κόμματα προσαρμόστηκαν στη νέα πραγματικότητα και οι πολίτες κλειδώθηκαν στα σπίτια τους. Το ότι σε αυτό το στάδιο η κυβέρνηση εγκατέλειψε χιλιάδες πολίτες της στο εξωτερικό και στη βόρεια Κύπρο - από φοιτητές, εργάτες [16], γονείς [17] και αρρώστους που βρέθηκαν στο εξωτερικό για θεραπείες [18], μέχρι εγκλωβισμένους Ελληνοκυπρίους και Μαρονίτες και Τουρκοκυπρίους εργάτες και μαθητές [19, 20], de-facto καταργώντας τους από πολίτες του κράτους, κανονικοποιήθηκε μέσα από την λογική της ασφάλειας των πολιτών που βρίσκονταν εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την νότια Κύπρο πάνω-κάτω να παρουσιάζεται σαν ένα καθαρό νησί περικυκλωμένο από τον επικίνδυνο, ξενόφερτο ιό. Το επίπεδο αντίληψης των ανθρώπινών δικαιωμάτων και των γενικών δημοκρατικών αρχών στην Ελληνοκυπριακή πολιτεία απογυμνώθηκε, με το «σκάσε να περάσουμε» και τον κοινωνικό κανιβαλισμό να επιδεικνύεται εν τέλη ως ο κανόνας παρά εξαίρεση στο ‘νησί της Αφροδίτης’.

Οι 'επικίνδυνες'/'ανεύθυνες' ομάδες έπαιρναν και έφερναν - από τους 'αναξιόπιστους' Τουρκοκύπριους περάσαμε στους μετανάστες και αιτητές ασύλου για να καταλήξουμε στον ‘κακό’, ‘ανεύθυνό’ γιατρό που μας έφερε τον ιό από την Αγγλία - ενώ η κυβέρνηση την ίδια περίοδο συνέχιζε να παρουσιάζει το Ηνωμένο Βασίλειο ως ασφαλές, μέχρι και στις ανακοινώσεις της στις 9 Μαρτίου, χωρίς να βγάζει οποιαδήποτε οδηγία για αυτοπεριορισμό ταξιδιωτών από το Ηνωμένο Βασίλειο [21]. Με το lock-down ο δημόσιος λόγος γύρισε πλέον προς τους ‘μαμμόθρεφτους’, ‘κακομαθημένους’ φοιτητές του εξωτερικού που θα μας μολύνουν, καταλήγοντας στο τέλος στους ίδιους τους πολίτες, όπου κάθε αποτυχία της κυβέρνησης παρουσιαζόταν σαν προσωπική ανευθυνότητα των πολιτών [5]. Με την εφαρμογή του συστήματος επαναπατρισμού, η κυβέρνηση εκδίωξε αιτητές ασύλου από ξενοδοχεία στα οποία διέμεναν και τους εγκλώβισε στο Κέντρο Προσωρινής Φιλοξενίας Πουρνάρα μαζί με τους υπόλοιπους διαμένοντες, μέσα σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, μετατρέποντας το κέντρο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης [22]. Σε όσα ανοικτά ξενοδοχεία παρέμειναν, πλέον θα διέμεναν Κύπριοι πολίτες και μόνιμοι κάτοικοι οι οποίοι ερχόμενοι από το εξωτερικό έμπαιναν σε υποχρεωτική καραντίνα [23] - ένα σύστημα το οποίο μπήκε σε εφαρμογή μετά το φιάσκο με τα σπιτάκια στο Τρόοδος, τα οποία η κυβέρνηση αρχικά παρουσίαζε σαν πανέτοιμα να φιλοξενήσουν ανθρώπους για την περίοδο καραντίνας, και στα οποία οι πρώτοι διαμένοντες ανακάλυψαν πως δεν είχαν τοποθετηθεί ούτε καν κουβέρτες, σεντόνια, και σαπούνια [24]. Την φύλαξη του κόσμου ανέλαβε η Εθνική Φρουρά, ενσωματώνοντας περαιτέρω τον στρατό ως κομμάτι της διαχείρισης της κρίσης [23].

Αφού ανακοίνωσε πως πιθανόν να γίνονται έλεγχοι από την αστυνομία μέσα σε σπίτια, ο Υπουργός Εσωτερικών Νίκος Νουρής απάντησε σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με την νομιμότητα των μέτρων πως «αν είναι νόμιμο» θα «το δείξει ο χρόνος» και πως η κυβέρνηση δημιουργεί «καινούργιες διοικητικές δομές και μέτρα [...] πολλές φορές [...] στο όριο [...] της νομοθεσίας». Μάρτης 2020. https://gregorisioannou.blogspot.com/2020/11/blog-post.html.

Ο αυταρχισμός και η ανεπάρκεια της Κυπριακής κυβέρνησης σε σχέση με την διαχείριση της πανδημίας έχει συζητηθεί στο άρθρο του κοινωνιολόγου Γρηγόρη Ιωάννου [5], το οποίο παραμένει το ποιο ουσιαστικό κείμενο που έχει γραφτεί. Μπορούμε εδώ να σημειώσουμε ότι πέρα από τις αντισυνταγματικές καταργήσεις βασικών ελευθεριών και την έλλειψη οποιονδήποτε αποφάσεων για την βελτίωση του δημόσιου συστήματος υγείας πριν την εμφάνιση του ιού στην Κύπρο, η εφαρμογή των διαταγμάτων έφερε την περαιτέρω στρατικοποίηση της Ελληνοκυπριακής πολιτείας - μια διαδικασία που επιταχύνθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από τις στρατιωτικές περιπολίες στην παλιά πόλη της Λευκωσίας [25], την ένταξη των πολιτών στην Εθνική Φρουρά υπό το καθεστώς εμμίσθων στρατιωτών [26] και την μόνιμη παρουσία ένοπλων υπαξιωματικών στα αεροδρόμια [25]. Με την πανδημία όμως η στρατικοποίηση έφτασε πλέον σε νέα επίπεδα - τόσο μέσω της χρήσης στρατιωτών για καταστολή διαδηλώσεών, όσο και μεσώ την γενικής χρήσης του στρατού για τον έλεγχο της εφαρμογής του διατάγματος σε σχέση με τη διακίνηση των πολιτών [27], όπου ο στρατός πλέον ήρθε να υποβοηθήσει στην αστυνόμευση τον πολιτών του κράτους. Πέρα από τα γνωστά κλαψουρίσματα στο facebook, σε γενικές γραμμές οι αντιδράσεις ήταν μηδαμινές - με την πρώτη, θλιβερή πορεία των 'ψεκασμένων' στην Λεμεσό να παραμένει το μόνο παράδειγμα κάποιας πολιτικής αντίδρασης προς τα μέτρα που εφαρμόστηκαν [28] - μια αντίδραση η οποία βασίστηκε σε θεωρίες συνωμοσίας, εθνικιστική ρητορική και χριστιανικούς δογματισμούς, παρά πάνω στη γενική ανεπάρκεια του κράτους προς την διαχείριση της πανδημίας.

Με την άρση του lock-down στα τέλη Μαΐου, η κυβέρνηση κήρυξε ως επικίνδυνη μολυσματική ασθένεια την ψώρα, με στόχο να συνεχίζει τον εγκλεισμό στην Πουρνάρα [29], κλειδώνοντας μετανάστες και πρόσφυγες σε ένα χώρο ανθυγιεινό, υπερφορτωμένο και ανεπαρκή [30], ενώ παράλληλα ανοιγόταν η Κυπριακή οικονομία για την καλοκαιρινή τουριστική περίοδο. Τα οδοφράγματα άνοιξαν για ένα περιορισμένο αριθμό ανθρώπων, κυρίως για ανθρωπιστικούς λόγους (χρόνια άρρωστοι, εγκλωβισμένοι, εργάτες, μαθητές), ενώ οι υπόλοιποι έπρεπε να φέρουν αρνητικό test των τελευταίων 72 ωρών [31], περιπλέκοντας έτσι την διαδικασία διέλευσης. Ενώ μπήκε σε εφαρμογή το σύστημα κατηγοριοποίησης χωρών και ενώ τα κρούσματα στη βόρια Κύπρο παραμένουν εξαιρετικά χαμηλά, το καθεστώς στα οδοφράγματα παραμένει το ίδιο από το καλοκαίρι, προδίδοντας πως οι αποφάσεις σε σχέση με τις διελεύσεις ήταν, είναι και παραμένουν βασισμένες πάνω σε πολιτικά, παρά υγειονομικά, κριτήρια.

Η πρώτη ουσιαστική κινητοποίηση μετά την άρση του lock-down έγινε τον Ιούνη από τον αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο με την πορεία κατά του εγκλεισμού μεταναστών και προσφύγων στην Πουρνάρα. Η πορεία συγκέντρωσε περίπου 600 άτομα μέσα σε συνθήκες κρατικού εκφοβισμού, αφού η διαδήλωση θεωρήθηκε και αντιμετωπίστηκε ως παράνομη, φορτώνοντας σε διαδηλωτές πρόστιμα και κατηγόριες [33]. Σημαντικό είναι να θυμίσουμε ότι η Πουρνάρα νομικά δεν είναι φυλακή (σε αντίθεση με την Μενόγεια), αλλά προσωρινός χώρος φιλοξενίας αιτητών ασύλου, οι οποίοι δικαιούνται την ελεύθερη διακίνηση τους έξω από τον χώρο και στον οποίο θα έπρεπε να παραμένουν μόνο για μερικές μέρες [32]. Παρόλο που ο εγκλεισμός της Πουρνάρα καταργήθηκε τον Ιούλη (για να εφαρμοστεί ξανά τόσο στην Πουρνάρα όσο και στα υπόλοιπα κέντρα κράτησης προσφύγων με τα διατάγματα του Νοέμβρη [34]), οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η συστηματική παρουσία κατασταλτικών δυνάμεων της αστυνομίας, οι οποίες επεμβαίνουν σε κάθε αντίδραση των προσφύγων, συνεχίστηκαν και συνεχίζουν χωρίς καμία αλλαγή.

Συρματοπλέγματα στο Κέντρο Προσωρινής Φιλοξενίας Πουρνάρα, το οποίο η κυβέρνηση έχει μετατρέψει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ιούνης 2020. https://www.facebook.com/antifalefkosa/photos/3056144411128093

Ενώ η Κυπριακή οικονομία άνοιξε από τον Μάη, οι διαδηλώσεις παρέμειναν παράνομες μέχρι τον Αύγουστο, όπου η κυβέρνηση αποφάσισε να τις ξανά-επιτρέψει λίγες μέρες πριν ακόμα μια διαδήλωση των 'ψεκασμένων', βάζοντας παρόλα αυτά όρους και προϋποθέσεις που αναιρούσαν την ελεύθερη διεξαγωγή τους [35]. Απαγορεύτηκε η διάδοση φυλλαδίων (άσχετα αν δεν υπήρξε παρόμοια απαγόρευση σε κανένα άλλο πλαίσιο, π.χ. διαφημιστικά φυλλάδια), επιβλήθηκε η χρήση μάσκας στις διαδηλώσεις σε δημόσιους χώρους (ενώ παράλληλα ακόμα η μάσκα δεν ήταν υποχρεωτική μέσα σε όλους τους κλειστούς χώρους ή σε πολυσύχναστους ανοικτούς χώρους), και υπαγορεύτηκε η παροχή άδειας από της αστυνομία για διεξαγωγή διαμαρτυρίας. Επιβλήθηκε επίσης οδηγία για να υπάρχει κατοχυρωμένος 'διοργανωτής' ο οποίος φέρει ευθύνη σωστής διεξαγωγής της διαδήλωσης και τον οποίο ουσιαστικά η αστυνομία θα μπορεί μετέπειτα να συλλάβει και να φορτώσει κατηγορίες αν κρίνει πως μια διαδήλωση δεν ακολουθούσε τα πρωτόκολλα του κράτους. Οι όροι με τους οποίους αφέθηκαν να λειτουργούν οι πορείες είχαν έναν καθαρά κατασταλτικό χαρακτήρα, ο οποίος προωθούσε την αυτό-αστυνόμευση από την πλευρά των διαδηλωτών, καθώς και την μετατόπιση της ευθύνης από την αστυνομία προς τους 'διοργανωτές'. Η συγκέντρωση των 'ψεκασμένων' στην πλατεία Ελευθερίας έφερε την πρώτη καταστολή με βάση το νέο διάταγμα, όπου έπεσαν πρόστιμα μέσω αναγνώρισης από φωτογραφίες, βίντεο και drones [36], ενώ η φωτογράφιση διαδηλωτών έγινε μόνιμη πρακτική της αστυνομίας στις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν.

Οι πλείστες διαδηλώσεις ακολούθησαν τα σχετικά πρωτόκολλα, ειδικά σε σχέση με την χρήση μάσκας - π.χ. η διαμαρτυρία σχετικά με την πειθαρχική δίωξη του καλλιτέχνη Γαβριήλ έξω από το Υπουργείο Παιδιάς, η αντιφασιστική πορεία που καλέστηκε από την Νέα Διεθνιστική Αριστερά στη Λευκωσία, οι διάφορες διαμαρτυρίες των Ενεργών Πολιτών κατά της διαφθοράς, η πορεία που διεξάχθηκε από τον αντιεξουσιαστικό χώρο έξω από το Προεδρικό και η συγκέντρωση του ΑΚΕΛ. Ακόμα και σήμερα δεν έχουν κυκλοφορήσει στοιχεία που να καταδεικνύουν διασπορά του ιού σε διαδηλώσεις σε ανοικτούς δημόσιους χώρους σε αντίθεση με τα στοιχεία που έχουμε για γηροκομεία [39], σχολεία [40], και χώρους εργασίας [37, 38], όπου επανειλημμένα φαίνεται να μην εφαρμόζονται επαρκώς τα πρωτόκολλα βάζοντας σε κίνδυνο πρωτίστως τους ίδιους τους εργάτες - όπως για παράδειγμα το πρόσφατο περιστατικό του σφαγείου Cypra [41]. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση ξανά-απαγόρευσε την διοργάνωση διαδηλώσεων τον Νοέμβρη [42] με πρόσχημα τα τελευταία επεισόδια στη Λεμεσό, με την αστυνομία να τρομοκρατά ανθρώπους που στόχευαν να διαδηλώσουν [43] και να συλλαμβάνει ακόμη και οργανωτές διαδηλώσεων σε περιπτώσεις όπου δεν διεξάχθηκε καν διαδήλωση, όπως για παράδειγμα στην Πάφο [44].

Η Υπουργός Δικαιοσύνης Έμιλυ Γιολίτη έτρεξε να επιρρίψει δημόσια ευθύνες σε μετανάστες για τα πρώτα επεισόδια σε διαμαρτυρία στη Λεμεσό, την ίδια ώρα που η αστυνομία ανακοίνωνε πως οι μετανάστες που συλλήφθηκαν αρχικά δεν σχετίζονται με τα επεισόδια. Οκτώβρης 2020. https://dialogos.com.cy/lemesos-to-dikastirio-adeiazei-tin-ypoyrgo-dikaiosynis-oi-syllifthentes-den-syndeontai-me-ta-epeisodia/

Το κλείσιμο δύο επαρχιών, με στημένα οδοφράγματα στους αυτοκινητόδρομους επανδρωμένα από αστυνομικούς και στρατό, είναι απλούστατα η εφαρμογή στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας του τι εφαρμόστηκε αρχικά στα οδοφράγματα της νεκρής ζώνης [45]. Με την υποχρεωτική παρουσίαση test μίας εβδομάδας (ξαναβλέπουμε εδώ την αντίφαση με την διακίνηση προς την βόρεια Κύπρο), οι εργάτες που ακόμα δικαιούνται να δουλεύουν αναγκάζονται να επωμισθούν το κόστος των test, με όσους δικαιούνται δωρεάν test να ταλαιπωρούνται σε ουρές έξω από τα χημεία, αναμένοντας για ώρες τη σειρά τους [46]. Άνθρωποι οι οποίοι για διάφορους λόγους πρέπει να επισκέπτονται άλλες επαρχίες, όπως χωρισμένοι γονιοί ή άρρωστοι που επισκέπτονται ειδικευόμενους γιατρούς, αναγκάζονται είτε να περιοριστούν στην επαρχία τους είτε να επωμιστούν το κόστος του test, που ανέρχεται κάπου στα 60-70 ευρώ ανάλογα με το χημείο.

Καθώς αναμένουμε ένα δεύτερο lock-down και ενώ η κυβέρνηση αφέθηκε από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα ουσιαστικά ανεξέλεγκτη στην ανακοίνωση και εφαρμογή μέτρων σχετικά με την πανδημία, παραμένει τρομακτικό το επίπεδο κανονικοποίησης του αυταρχισμού με τον οποίο το κράτος μπόρεσε να καταργήσει πολιτικά δικαιώματα και κεκτημένα τα οποία μέχρι τον Φεβρουάριο θεωρούνταν δεδομένα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το κλείσιμο των οδοφραγμάτων, ο απάνθρωπος εγκλωβισμός πολιτών στο εξωτερικό και η άθλια μεταχείριση προσφύγων και μεταναστών έχουν φτάσει πλέον στη λογική τους κατάληξη με τον εσωτερικό αποκλεισμό περιοχών, την ενσωμάτωση του στρατού στην αστυνόμευση των πολιτών και την καταστολή και καθολική κατάργηση των πολιτικών διαδηλώσεων. Η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολίτευσης, καθώς και δημόσιων κινητοποιήσεων κατά των μέτρων με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, πέραν της μικρής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, καταδεικνύουν για ακόμη μια φορά την θλιβερή κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα πολιτικά αντανακλαστικά της (ελληνο)κυπριακής κοινωνίας, τα οποία φαίνεται να περιορίζονται στο ατομικό και οικογενειακό συμφέρον, την εθνικιστική και μη συνωμοσιολογία και την γενική αδιαφορία. Κάτω απ' το άκουσμα λοιπόν των σφυριγμάτων αδιαφορίας και του εθνικού ύμνου στην πλατεία διοικητηρίου, ο κρατικός αυταρχισμός και η χαοτική διαχείριση της κρίσης συνεχίζουν να εμβαθύνονται.


Το δράμα συνεχίζεται.

Delirium 

 

Περεταίρω Διάβασμα


Πηγές

[1] Πολίτης, Ο ιός της ανοησίας έκλεισε οδοφράγματα, 29/02/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/o-ios-tis-anoisias-ekleise-odofragmata/

[2] Alpha News, Οδοφράγματα: Ελέγχουν τον δείκτη καυσίμων στο μπες-βγες..., 28/06/18. https://www.alphanews.live/cyprus/odophragmata-elegchoyn-ton-deikte-kaysimon-sto-mpes-bges-binteo

[3] Πολίτης, Διαμαρτυρία τ/κ βιομηχανικού επιμελητηρίου για αυστηρούς ελέγχους στα οδοφράγματα, 06/12/19. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/diamartyria-t-k-viomichanikoy-epimelitirioy-gia-aystiroys-elegchoys-sta-odofragmata/

[4] ΚΙΣΑ, Παραβίαση του κανονισμού της ΕΕ η απόφαση του Υπουργικού για τον κώδικα της πράσινης γραμμής, 30/11/2019.  https://kisa.org.cy/παραβίαση-του-κανονισμού-της-εε-η-απόφ/

[5] Γρηγόρης Ιωάννου, Καλύπτοντας την Ανικανότητα με Αυταρχισμό; Η Περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχική Δημοσίευση στα Αγγλικά στις 07/04/2020. https://gregorisioannou.blogspot.com/2020/11/blog-post.html

[6] Dialogos, Πλήττουν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, 06/03/20. https://dialogos.com.cy/plittoyn-to-dikaioma-tis-diamartyrias/

[7] Kathimerini, Eight Turkish Cypriots rushed to hospital after Ledra checkpoint protest, 07/03/20. https://knews.kathimerini.com.cy/en/news/eight-turkish-cypriots-rushed-to-hospital-after-ledra-checkpoint-protest

[8] Πολίτης, Διαδήλωση ακροδεξιών στη Λήδρας-Ζητούν κλείσιμο των οδοφραγμάτων, 06/03/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/diadilosi-politon-sti-lidras-zitoyn-kleisimo-ton-odofragmaton/

[9] Sigmalive, Έφεδροι καταδρομείς: Θέτουν εαυτούς στη διάθεση των Αρχών για καταστολή αναρχίας, 01/03/20. https://www.sigmalive.com/news/local/613985/efedroi-katadromeisthetoun-eaftoussti-diathesi-ton-arxon-gia-katastoli-anarxias

[10] news247, Κύπρος: Τα μέτρα Αναστασιάδη για τον κορονοϊό, 15/03/20. https://www.news247.gr/kosmos/kypros-ta-metra-anastasiadi-gia-ton-koronoio.7602540.html

[11] Φιλελεύθερος, Στα κατεχόμενα οι 115 πρόσφυγες- Πρώτη φορά εφαρμόζει πολιτική απώθησης η ΚΔ, 21/03/20. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/901717/sta-katechomena-oi-115-prosfygs-proti-fora-efarmozei-politiki-apothisis-i-kd

[12] Pafos Press, ΠΑΦΟΣ: Απέλαση 110 ατόμων - Τους έβαλαν στο αεροπλάνο και τους έστειλαν πίσω στη χώρα τους, 26/05/20. https://pafospress.com/pafos-apelasi-110-atomon-toys-evalan-sto-aeroplano-kai-toys-esteilan-piso-sti-chora-toys/

[13] Φιλελεύθερος, Τα διατάγματα δεν μπορούν να συγκρούονται με το Σύνταγμα, 21/09/20. https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/1021383/ta-diatagata-den-boroyn-na-syggroyontai-me-to-syntaga

[14] Sigmalive, Πρόεδρος Νομικής ΠΚυ: Αντισυνταγματική εφαρμογή των μέτρων στις παραλίες, 18/05/20. https://www.sigmalive.com/news/local/629432/proedros-nomikis-pky-antisyntagmatiki-efarmogi-ton-metron-stis-paralies

[15] Sigmalive, Νομική ανάλυση: Νέα περιοριστικά μέτρα, συνταγματικότητα και γκρίζες ζώνες, 31/03/20. https://www.sigmalive.com/news/politics/619232/nomiki-analysinea-perioristika-metrasyntagmatikotita-kai-gkrizes-zones

[16] Reporter, Πώς θα στηριχθούν οι εγκλωβισμένοι Κύπριοι και οι σκέψεις της Κυβέρνησης, 16/03/20. https://www.reporter.com.cy/politics/article/658832/

[17] Cyprus Mail, Coronavirus: Sick girl’s heartbreaking plea to president, 05/04/20. https://cyprus-mail.com/2020/04/05/coronavirus-sick-girls-heartbreaking-plea-to-president/

[18] Reporter, Περίπου 300 Κύπριοι ζητούν να επαναπατριστούν από το εξωτερικό, 18/03/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/659691/peripoy-300-kyprioi-zitoyn-na-epanapatristoyn-apo-to-exoteriko

[19] Cyprus Mail, Coronavirus: Turkish Cypriots plead to be allowed to cross for work, 28/04/20. https://cyprus-mail.com/2020/04/28/coronavirus-turkish-cypriots-plead-to-be-allowed-to-cross-for-work/

[20] Voice of the Island, «Κόλλησε» και η εκπαίδευση στα σημεία διέλευσης, 2020. https://gr.voiceoftheisland.com/107588/

[21] Πολίτης, Νέες οδηγίες του Υπουργείου Υγείας προς ταξιδιώτες για κορωνοϊό, 09/03/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/nees-odigies-toy-ypoyrgeioy-ygeias-pros-taxidiotes-gia-koronoio/

[22] Dialogos, Κανένας έλεγχος και καμία προστασία σε πρόσφυγες και αιτητές ασύλου, 02/07/20. https://dialogos.com.cy/kanenas-elegchos-kai-kamia-prostasia-se-prosfyges-kai-aitites-asyloy/#

[23] Reporter, Σκοπιές από στρατιώτες σε ξενοδοχεία καραντίνας μετά τα παρατράγουδα στις Πλάτρες, 20/03/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/660223/skopies-apo-stratiotes-se-xenodocheia-karantinas-meta-ta-paratragyda-stis-platres

[24] Dialogos, Σοβαρές καταγγελίες από πολίτες για τους χώρους απομόνωσης στις Πλάτρες, 17/03/20. https://dialogos.com.cy/sovares-kataggelies-apo-polites-gia-toys-choroys-apomonosis-stis-platres/

[25] Sigmalive, Κοινές περιπολίες Αστυνομίας–ΕΦ: Χαρτογράφηση αναγκών και πολιτικής απόφασης, 05/12/19. https://www.sigmalive.com/news/local/600716/koines-peripolies-astynomiasef-xartografisi-anagkon-kai-politikis-apofasis

[26] Offsite, 500 γυναίκες ΣΥΟΠ-Τα καθήκοντα τους & η ανδρική... μουρμούρα, 11/11/219. https://www.offsite.com.cy/eidiseis/topika/500-gynaikes-syop-ta-kathikonta-toys-i-andriki-moyrmoyra
[27] Πολίτης, Στους δρόμους βγήκε η ΕΦ, 10/04/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/stoys-dromoys-vgike-i-ef/

[28] Reporter, Αγνόησαν τα μέτρα και πάνω από 100 άτομα βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν, 24/05/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/682198/binteo-agoisan-ta-metra-kai-pano-apo-100-atoma-bgkan-stoys-dromoys-na-diamartyrithoyn

[29] Φιλελεύθερος, Ας μιλήσουμε για ψώρα, 21/05/20. https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/941784/as-milisoyme-ga-psora#.XsY2XjRtPTg.facebook

[30] Πολίτης, Πουρνάρα: Η εικόνα και από μέσα – Χωρίς σαπούνι οι διαμένοντες, 28/05/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/poyrnara-i-eikona-kai-apo-mesa-choris-sapoyni-oi-diamenontes/

[31] Cyprus Mail, Coronavirus: people crossing from the north must have certificate of negative Covid test, 22/05/20. https://cyprus-mail.com/2020/05/22/coronavirus-people-crossing-from-the-north-must-have-certificate-of-negative-covid-test/

[32] Sigmalive, ΚΙΣΑ: Ρατσιστικές & παράνομες οι ενέργειες του ΥΠΕΣ - Θα καταγγείλει διεθνώς, 08/04/20. https://www.sigmalive.com/news/local/621002/kisa-ratsistikes-amp-paranomes-oi-energeies-tou-ypes-tha-kataggeilei-stin-ee

[33] Cyprus Movements Archive, Τωρά Εμιλήσαμεν Εμείς, 05/20. https://movementsarchive.org/doku.php?id=el:digital:multiple:poria_after2020

[34] Euronews, Κύπρος: Νέα περιοριστικά μέτρα - Σε lockdown από σήμερα Λεμεσός και Πάφος, 12/11/20. https://gr.euronews.com/2020/11/12/kypros-nea-perioristika-metra-se-lockdown-apo-simera-lemesos-pafos-analytika-metra-covid

[35] Πολίτης, Μέτρα για τις διαδηλώσεις - Τι αποφασίστηκε στην έκτακτη σύσκεψη, 31/08/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/metra-gia-tis-diadiloseis-ti-apofasistike-stin-ektakti-syskepsi/

[36] Cyprus Times, «Βροχή» τα πρόστιμα σε διαδηλωτές της διαμαρτυρίας κατά της μάσκας στην Πλατεία Ελευθερίας. Ενώπιον δικαστηρίου 3 διοργανωτές, 13/09/20. https://cyprustimes.com/vrochi-ta-prostima-se-diadilotes-tis-diamartyrias-kata-tis-maskas-stin-plateia-eleytherias-enopion-dikastirioy-3-diorganotes/

[37] Dialogos, Ο κορωνοϊός πλήττει και τα σφαγεία – «Έκλεισαν» την πόρτα στο Υπ. Υγείας για ελέγχους, 14/11/20. https://dialogos.com.cy/o-koronoios-plittei-kai-ta-sfageia-ekleisan-tin-porta-sto-yp-ygeias-gia-elegchoys/

[38] Reporer, Ντόμινο κρουσμάτων σε καφετέρια και οδοντιατρείο-Προσβλήθηκαν πελάτες και παιδιά, 13/10/20. https://www.reporter.com.cy/local-news/article/734338/ntomino-kroysmaton-se-kafeteria-kai-odontiatreio-prosblithikan-pelates-kai-paidia

[39] Dialogos, Κορωνοϊός: Έντονη ανησυχία για τα κρούσματα στις κλειστές δομές – Δεκαπέντε συνολικά κρούσματα στο «Εκάλη», 14/11/20. https://dialogos.com.cy/koronoios-entoni-anisychia-gia-ta-kroysmata-stis-kleistes-domes-dekapente-synolika-kroysmata-sto-ekali/

[40] Dialogos, Κορωνοϊός – Κύπρος: Ξέφυγε η κατάσταση στα σχολεία – Μπήκαν σε «καραντίνα» πέραν των 2.000 μαθητών, 15/11/20. https://dialogos.com.cy/koronoios-kypros-xefyge-i-katastasi-sta-scholeia-mpikan-se-karantina-peran-ton-2-000-mathiton/

[41] Dialogos, Στη δημοσιότητα το όνομα του σφαγείου με τα 92 κρούσματα – Δεν μεταδίδεται ο ιός μέσω κατανάλωσης τροφίμων, 07/11/20. https://dialogos.com.cy/sti-dimosiotita-to-onoma-toy-sfageioy-me-ta-92-kroysmata-den-metadidetai-o-ios-meso-katanalosis-trofimon/

[42] Φιλελεύθερος, Φρένο σε διαδηλώσεις και συναθροίσεις βάζει το νέο διάταγμα, 17/11/20. https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1063905/freno-se-diadiloseis-kai-synathroiseis-bazei-to-neo-diataga

[43] Cyprus Mail, Police scouring social media, warn protest organisers against planning any demos, 19/11/20. https://cyprus-mail.com/2020/11/19/police-scouring-social-media-warn-protest-organisers-against-planning-any-demos/

[44] Πολίτης, Διώξεις και στην Πάφο - Εντοπίστηκαν πρόσωπα που καλούσαν σε διαμαρτυρία για τo lockdown, 16/11/20. https://politis.com.cy/politis-news/kypros/dioxeis-kai-stin-pafo-entopistikan-prosopa-poy-kaloysan-se-diamartyria-gia-to-lockdown/

[45] Εφημερίδα Λεμεσός, Επιστρατεύεται και ο στρατός για τα μπλόκα από και προς Πάφο-Λεμεσό, 11/11/20. http://www.elemesos.com/index.php/2018-12-20-09-57-23/item/53676-2020-11-11-19-15-24.html

[46] Καθημερινή, Ουρές και συνωστισμός για ένα τεστ και σήμερα στη Λεμεσό, 17/11/20. https://www.kathimerini.com.cy/gr/kypros/oyres-kai-synostismos-gia-ena-test-kai-simera-sti-lemeso

  • November 21st 2020 at 18:04

Περιπέτειες Ιδεών Τεύχη 1-27 (Όλα)

By roki40

Περιπέτειες Ιδεών, Κυπριακό περιοδικό κοινωνικής και πολιτικής ανάλυσης, τεύχη 1-27.

Peripeties Ideon (Adventures of Ideas), Cypriot magazine discussing political and social subjects, issues 1-27.

http://peripetiesideon.blogspot.com 

 

Όλα τα Τέυχη Εδώ 

 


 

 

https://archive.org/details/peripeties_ideon_24_202005/peripeties_ideon_1/mode/2up 

  • November 1st 2020 at 12:25

Because I am A Foreigner - Migrant Women In Cyprus Speak Out (2005)

By roki40

 

Because I'm A Foreigner - Migrant Women In Cyprus Speak Out. Book containing testimonies of the abuse of migrant women in Cyprus, particularly in relation to racism and human trafficking.

 

 https://archive.org/details/BecauseImAForeignerMigrantWomenInCyprusSpeakOut/%28low_quality%29%20Because%20im%20a%20Foreigner%20-%20Migrant%20Women%20in%20Cyprus%20Speak%20Out

 


 

 

 

  • November 1st 2020 at 12:22

Καίσαρ Β. Μαυράτσας - Όψεις του Ελληνικού Εθνικισμού στην Κύπρο (1998)

By roki40

 

Καίσαρ Β. Μαυράτσας - Όψεις του Ελληνικού Εθνικισμού στην Κύπρο: Ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και η κοινωνική κατασκευή της ελληνοκυπριακής ταυτότητας 1974-1996

Κατάρτι 1998

ISBN: 960-90236-4-3

Caesar V. Mavratsas - Opsis tou Ellinikou Ethnikismou stin Kipro: Ideologikes antiparathesis kai i kinoniki kataskevi tis ellinokipriakis taftotitas 1974-1996

https://archive.org/details/caesar-v.-mavratsas-opsis-tou-ellinikou-ethnikismou-stin-kipro/%28lowq%29%20Caesar%20V.%20Mavratsas%20-%20Opsis%20tou%20Ellinikou%20Ethnikismou%20stin%20Kipro

 


 

  • November 1st 2020 at 12:05

TOKKA ( Greek & Turkish) 1-45

By roki40

 FES’in işbirliğinde BİLBAN – ΙΚΜΕ YAYIN ORGANI / ΚΟΙΝΗ ΕΚΔΟΣΗ BİLBAN – ΙΚΜΕ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ FES

 

 Όλα τα Τέυχη / All Issues

 

https://archive.org/details/TOKKAGreekTurkish37/TOKKA%20%28Greek%20%26%20Turkish%29%2010/ 

 


 

  • October 25th 2020 at 10:40
❌