One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Μαφία και πολιτική εξουσία στην Τουρκία – Οι προεκτάσεις στα κατεχόμενα

By nikosmoudouros
Οι σχέσεις παρακράτους ή μαφίας με την πολιτική εξουσία και επιχειρηματικούς κύκλους στην Τουρκία χρονολογείται Οι σχέσεις παρακράτους ή μαφίας με την πολιτική εξουσία και επιχειρηματικούς κύκλους στην Τουρκία χρονολογείται από πολύ παλιά, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο σε τόση ένταση βλέπει το φως της δημοσιότητας επί διακυβέρνησης ΑΚΡ, ανέφερε στο ΚΥΠΕ […]

Η οργή του λαού 

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Σκυφτός, απλωμένος πάνω από τη μηχανή του αυτοκινήτου, μουντζωμένος και με την κούραση όλης της εβδομαδας να βαραίνει το κορμί, προσπαθώ να μαζέψω δυνάμεις, για να ολοκληρωθεί η τελευταία μέρα της εβδομάδας στο μεροκάματο του συνεργείου.

Γιατί όμως εμείς, που βγάζουμε με ιδρώτα και αίμα τίμια το ψωμί μας, να πρέπει να ανεχόμαστε αυτούς που ζουν σαν παράσιτα από τον πλούτο που εμείς παράγουμε;  Η σκληρότητα της χειρονακτικής εργασίας σε κάνει να θυμώνεις πιο πολύ με την αδικία που σε περικυκλώνει, σε κάνει να θυμώνεις πιο πολύ και με αυτούς που θα και θα, επειδή σε δυο μέρες είναι οι εκλογές και έχουν ανάγκη την ψήφο σου.

Θυμώνω πιο πολύ με τους υποκριτές που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη φτώχεια και τα βάσανα του λαού, αλλά και με τους υποκρινόμενους τους εργατοπατέρες, ενώ αυτοί δεν δούλεψαν πραγματικό μεροκάματο, ούτε μια μέρα στη ζωή τους.

Η φυσιολογική οργή μας για τη διαφθορά, για την αδικία, για την εκμετάλλευση, για το ότι οι εργαζόμενοι δουλεύουμε μέχρι να σπάσουμε, λες και ήμαστε παιχνίδι στα χέρια του πλούσιου εργοδότη, βιομηχάνου, αφεντικού και αφέντη, αυτή η οργή μας, πρέπει να συνδέεται με την αιτία. Και η αιτία είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, το σύστημα αυτό που εκτρέφει την αδικία, προασπίζεται  και προάγει την καταπίεση και την εκμετάλλευση, πολλαπλασιάζει τις ανισότητες, ευνοεί τη διαφθορά.

Κανένα κόμμα όμως, δεν μιλά για αυτή την αιτία όλες αυτές τις μέρες που η καταπολέμηση της διαφθοράς έγινε το αγαπημένο σλόγκαν όλων, κατεργάρηδων και κατεργαρέων, παραμυθάδων και λοιπών λαοπλάνων. Και πως άραγε ένα κόμμα που έχει ως άμεσο στόχο την ανάληψη ξανά της εξουσίας για να διαχειριστεί τον καπιταλισμό, μπορεί να μιλήσει για την πραγματική αιτία των παθών του λαού; Πώς θα γίνει αυτό, αφού θέλει να κυβερνήσει στον καπιταλισμό και να διαχειριστεί το σύστημα των πλουσίων και των αστών;

Αν δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό, θα παραμείνουμε για πάντα εγκλωβισμένοι, όπως και τώρα σε μια βασανιστική ψευδαίσθηση, θα παραμείνουμε ως η μια ψήφος εργαλείο με αξία μόνο ως τη μέρα των εκλογών και μετά ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Η οργή μας λοιπόν πρέπει να μετατραπεί σε ταξική συνείδηση, για να έχουν οι αγώνες μας αποτέλεσμα! Η οργή μας να μετατραπεί σε ταξική οργάνωση για να δημιουργήσουμε το σπίτι του λαού και να μπορούν οι αγώνες να γεννούν την ελπίδα και να φέρνουν την πραγματική ελευθερία, τη δικαίωση, την πρόοδο και προκοπή  του εργαζομένου και όλου του λαού.

Το ΕΛΑΜ και ο αναδυόμενος φασιστικός κίνδυνος

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Το ΕΛΑΜ προβάλλει ως ένα από τα κόμματα που θα έχουν άνοδο στις εκλογές. Η προοπτική το ΕΛΑΜ να αυξήσει την επιρροή και τις έδρες του, συνιστά κίνδυνο. Η απειλή, πλέον αποδεικνύεται εν μέρει και στις προγραμματικές του θέσεις ορισμένες από τις οποίες ξεχωρίζουμε πιο κάτω. Η άνοδος του ΕΛΑΜ προοιωνίζει ένα καθεστώς ανελευθερίας, αστυνομοκρατίας, φακελώματος, παρακολουθήσεων που όχι μόνο παραβιάζει βασικές αρχές δικαίου, αλλά μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της κρατικής βίας και της καταστολής σε πολλές άλλες κατηγορίες του πληθυσμού. Για τους πιο πάνω λόγους το οιονεί φασιστικού τύπου κόμμα πρέπει εκτός από το να καταψηφιστεί, να απαγορευτεί και διαλυθεί.

1.     «Έλεγχος των ταυτοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατάργηση για άτομα που δεν διαμένουν σε χώρους ελεγχόμενους από τη Δημοκρατία». Η θέση αυτή του ΕΛΑΜ είναι σαφής, να φιλτραριστούμε όλοι κατά πόσο είμαστε εθνικά καθαροί και ακολούθως να αφαιρεθούν από τους Τουρκοκύπριους τουλάχιστον, οι ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας στα χέρια Τ/κ όχι μόνο δεν την υπονομεύει, αλλά την ενισχύει. Οι θέσεις του ΕΛΑΜ αποδείκνυουν ότι το πρόβλημα τους δεν είναι η πολιτειακή μορφή της όποιας λύσης του Κυπριακού, αλλά επιδιώκουν την εξαφάνιση των Τουρκοκυπρίων από την Κύπρο και την εθνοτική εκκαθάριση της Κύπρου. Η θέση τους για «απεγκλωβισμό από οποιασδήποτε λύση ομοσπονδίας και επιδίωξη λύσης Ενιαίου κράτους» συνδέεται με την πρώτη θέση τους για εθνοτικό ξεκαθάρισμα. Τι ρόλο θα μπορούσαν να έχουν οι Τ/κ στο ενιαίο κράτος του ΕΛΑΜ, όταν σήμερα επιδιώκει τη δίωξη τους; Τι ρόλο θα είχαν στο όποιο κράτος υπό τις αρχές του ΕΛΑΜ όσοι κατά το ΕΛΑΜ δεν περάσουν με επιτυχία από το εθνικό και εθνοτικό καθαρτήριο του;

2. «Μαζικές απελάσεις όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα… αυστηρές περιπολίες στις περιοχές που έχουν γκετοποιηθεί… Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελείται από αιτητή ασύλου ώστε να απελαύνεται άμεσα…Ούτε ένα ευρώ στους αιτητές ασύλου». Οι θέσεις αυτές του ΕΛΑΜ είναι απάνθρωπες, εν πολλοίς, παράνομες και φασίζουσες (π.χ. μαζικές απελάσεις, ιδιώνυμο), και επικίνδυνες όχι μόνο για τους μετανάστες, νόμιμους ή παράτυπους, αλλά και για τους δημοκρατικούς Κύπριους με τους οποίους το ΕΛΑΜ βρίσκεται σε αέναη σύγκρουση. Αύριο το ιδιώνυμο μπορεί να πάρει και όσους άλλους «επιτρέπεται» να τους κηρύξει παράνομους το κάθε ΕΛΑΜ.

3. Αυτές οι λαθραίες, χιτλερικές, φασιστικές θέσεις, μπορεί να βρίσκουν σήμερα μεγαλύτερη απήχηση από ότι πριν σε στρώματα του πληθυσμού για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Υπομνύουμε μόνο την εικόνα πορείας σύγκλισης πολιτικών δυνάμεων μακριά από σαφείς ιδεολογικούς προσδιορισμούς και δράση, τις συνέπειες της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και τη λαϊκή ισοπέδωση, την παρακμή και τα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης, την άνοδο των μονοπωλίων που συνθλίβουν τον δήθεν υγιή συναγωνισμό, την αποδεδειγμένη διαπλοκή μεγαλοεπιχειρήσεων με την πολιτική, την υποστήριξη από τα κρατικά ταμεία και ΜΜΕ παραπλανητικών θέσεων, δράσεων και κομμάτων (περιλαμβανομένου του ΕΛΑΜ), καθώς και επιτηδευμένων θέσεων που προάγουν τις διακρίσεις δημιουργώντας εύφορο έδαφος για το φασισμό.

Στο έδαφος του καπιταλιστικού συστήματος και της αστικής δημοκρατίας αναπτύσσονται τέτοιες φασίζουσες καταστάσεις. Είναι μετά από χρόνια ανάπτυξης τους, η σειρά της Κύπρου. Μάλιστα, μπορεί να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή αντανακλώντας και την κοινωνική επιρροή που μάλλον απέκτησαν. Οι θέσεις τους δεν είναι απλά επικίνδυνες για τους Τουρκοκύπριους και τους μετανάστες, είναι αποκαλυπτικά επικίνδυνες και κάποιες προοιωνίζουν πρόσθετη παρανομία, διώξεις και φασισμό. Κάποιες από αυτές τις θέσεις τις έχουν και άλλα κόμματα.

Τα μέτρα πρέπει να είναι λαϊκά και δημοκρατικά. Ο φασισμός πρέπει να τσακιστεί.

H ΟΜΟΝΟΙΑ του λαού στηρίζει την εκστρατεία για φορολόγηση του πλούτου

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Το Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο ΟΜΟΝΟΙΑ 29ης Μαΐου, πιστό στα ιδανικά του, υποστηρίζει την πρωτοβουλία για την ΑΜΕΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ: «Πιστοί στα ιδανικά που πρεσβεύει το Σωματείο μας δεν θα μπορούσαμε να μην είμαστε εκ των υποστηρικτών αυτού του προοδευτικού αιτήματος. (…) Καλούμε τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του Σωματείου μας όπως υπογράψουν το αίτημα».
Η Νέα Σκέψη χαιρετίζει την αποφασιστική και έντιμη υποστήριξη του αιτήματος από τo ΑΛΣ ΟΜΟΝΟΙΑ. Απηχεί τις ανάγκες του λαού για τη δημιουργία Ταμείου στήριξης των λαϊκών στρωμάτων, για φορολόγηση των εκατομμυριούχων, των Τραπεζών, της Εκκλησίας και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων στους οποίους «χαρίζονται» φόροι από τα κέρδη τους.
Αποτελεί ένα πρωτοποριακό και δίκαιο αίτημα που συζητείται παντού στο εξωτερικό.
Aυτούσια η ανακοίνωση του σωματείου:
«Η Neaskepsi έχει ξεκινήσει την πιο κάτω πρωτοβουλία και έχει ζητήσει την στήριξη από την κοινωνία αλλά και οργανωμένους φορείς.
Πιστοί στα ιδανικά που πρεσβεύει το Σωματείο μας δεν θα μπορούσαμε να μην είμαστε εκ των υποστηρικτών αυτού του προοδευτικού αιτήματος.
• Άμεση φορολόγηση του πλούτου.
• Επιστροφή στην κοινωνία των λεφτών που πήραν οι τράπεζες για να σωθούν.
• Φορολόγηση της τεράστιας περιουσίας της εκκλησίας που μέχρι σήμερα εξαιρείται.
• Δημιουργία ειδικού ταμείου κοινωνικής στήριξης των λαϊκών στρωμάτων.
Καλούμε τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του Σωματείου μας όπως υπογράψουν το αίτημα».
H καμπάνια για συλλογή υπογραφών συνεχίζεται. Μπορείτε να στηρίξετε το αίτημα, υπογράφοντας σε αυτό το σύνδεσμο.

Μαφία και πολιτική εξουσία στην Τουρκία – Οι προεκτάσεις στα κατεχόμενα

By nikosmoudouros
Οι σχέσεις παρακράτους ή μαφίας με την πολιτική εξουσία και επιχειρηματικούς κύκλους στην Τουρκία χρονολογείται Οι σχέσεις παρακράτους ή μαφίας με την πολιτική εξουσία και επιχειρηματικούς κύκλους στην Τουρκία χρονολογείται από πολύ παλιά, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο σε τόση ένταση βλέπει το φως της δημοσιότητας επί διακυβέρνησης ΑΚΡ, ανέφερε στο ΚΥΠΕ […]

Η κοινή λογική και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα θύματα της πανδημίας

By ΜΑΡΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, MUDR, ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ

Η εμφάνιση της πανδημίας ήταν ένα απρόβλεπτο και αναπάντεχο γεγονός το οποίο μας έπιασε όλους απροετοίμαστους. Ενάμιση χρόνο μετά μπορούν να εξαχθούν αρκετά συμπεράσματα.

Ο άνθρωπος μπορεί υπό ορισμένες περιστάσεις να καταστεί ανίσχυρος απέναντι στη φύση.

Η επιστήμη και η τεχνολογία όταν τεθούν στην υπηρεσία του ανθρώπου μπορούν να αποτρέψουν καταστροφές, όπως αυτή που ζούμε με πιο τρανταχτό παράδειγμα την ανάπτυξη των εμβολίων.

Η ευκολία και η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας σε συνδυασμό με την ανυπαρξία κριτικής σκέψης, μπορεί να καταστήσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έρμαιο σε fake news, σε ότι πιο ηλίθιο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους. Θεωρίες συνομωσίας, 5G, microchips, άγιοι πατέρες που πρόβλεψαν όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Ο καπιταλισμός ανέδειξε για ακόμα μια φορά τα προσόντα του. Τόσο το κόστος της πανδημίας, όσο και τα μέτρα που λήφθηκαν είχαν και έχουν έντονο ταξικό χαρακτήρα. Μέσα από το θάνατο και την καταστροφή που έπληξε κυρίως τους φτωχούς, αρκετοί είδαν τις περιουσίες τους να μεγεθύνονται σε ασύλληπτο βαθμό. Το παράδειγμα των φαρμακοβιομηχανιών είναι χαρακτηριστικότατο. Όταν ο θάνατος παράγει κέρδος…Αυτή είναι η πεμπτουσία του καπιταλισμού…

Οι επιστήμονες πρέπει να βασίζουν τις εισηγήσεις τους σε επιστημονικά κριτήρια προβλέποντας και τις ευρύτερες προεκτάσεις των αποφάσεων τους, να μην καταντούν υποχείρια των πολιτικών και να παραιτούνται όταν διαφωνούν με παράλογες αποφάσεις, αλλιώς η απαξίωση από τον κόσμο θα είναι αμείλικτη.

Οι κυβερνήσεις ανά την υφήλιο με πρόσχημα την πανδημία, σύμμαχο τα ευτελή μέσα μαζικής εξαπάτησης μέσω της καλλιέργειας του φόβου, κατάφεραν να περάσουν τα πιο αντιδραστικά μέτρα, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του αστικού συντάγματος, χωρίς καμία αντίδραση από κανένα οργανωμένο σύνολο. Μέτρα παράλογα χωρίς καμία επιστημονική βάση που αν δεν ήταν τραγικά θα προκαλούσαν ατελείωτο γέλιο. Η απαγόρευση του λικνίσματος θα μείνει στην ιστορία, όπως και η απόφαση να είναι όλα ανοικτά εκτός από τα γυμνάσια, γιατί είναι χώρος υπερμετάδοσης σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα… Η απαγόρευση εκδηλώσεων διαμαρτυρίας ήταν πολύ βολική, όπως και η μονοπώληση της συζήτησης για την πανδημία και όχι των τεραστίων σκανδάλων (π.χ. διαβατήρια) που μαστίζουν την κυπριακή κοινωνία.

Φθάσαμε στο σημείο να ζητείται αρνητικό rapid test για να μπορεί να εργαστεί κάποιος, για να πάει ένα παιδί σχολείο ή να επισκεφθεί παιδίατρο (!!!), όταν γνωρίζουμε ότι εκφράζουν απλώς το αποτέλεσμα της στιγμής, περίπου 6% είναι ψευδώς θετικά και πολύ περισσότερα ψευδώς αρνητικά ιδίως σε ασυμπτωματικά άτομα!!! Συνεχίζουν να δίνονται εκατομμύρια σε εταιρείες που στήθηκαν σε ένα βράδυ για ένα πρόγραμμα, που όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα έχει αποτύχει παταγωδώς, λεφτά που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στην υγεία και στην παιδεία.

Εκεί που νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα, μας πλασάρουν το coronapass, ένα τεράστιο επίτευγμα για τον κ. Υπουργό και τους επιστήμονες που τον περιβάλλουν. Έτσι όποιος δεν το κατέχει, ενώ αγοράζει σώβρακα θα κινδυνεύει με μεγάλο πρόστιμο, ίσως και με σύλληψη (αυτό δεν μας το έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη), αν αρνηθεί να το επιδείξει. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Ο μεγάλος αδελφός είναι παρών. Σήμερα coronapass, αύριο πάσο υπάκουου παιδιού ή καλού πολίτη….

Η απουσία κριτικής σκέψης και αντίδρασης από τους πολίτες αυτού του τόπου είναι πραγματικά καταθλιπτική…

Τ(ο)αξικά μέτρα της “ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ” version 5/5/21

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Όταν λέμε τ(ο)αξικά μέτρα της “ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ” version 5/5/21…
1. Απαγορεύεται ο πολιτισμός και το “αγωνίζεσθαι” (μεταδίδουν τον ιό) – «Παραμένει η απαγόρευση των μαζικών εκδηλώσεων, διαδηλώσεων, παρελάσεων, συναυλιών, υπαίθριων πανηγυριών, φεστιβάλ σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους».
2. Επιτρέπεται ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ και η ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗ (δεν μεταδίδουν τον ιό) – «Επιτρέπεται η λειτουργία κλειστών εμπορικών κέντρων, με απαραίτητη προϋπόθεση την προσκόμιση Coronapass».

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ ΔΡΑΣΗ

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Στον υγειονομικό τομέα στην Ευρώπη, σίγουρα τα πράγματα μπορούν και να γίνουν χειρότερα. Στην Ινδία η μεταδοτικότητα του ιού έχει διπλασιαστεί. Πολλοί είναι οι κίνδυνοι, πέραν της υγείας εξαιτίας της πανδημίας. Για παράδειγμα για να ορθοποδήσει η Ινδία, μια χώρα με τεράστιες καινοτομικές δυνατότητες και πληθυσμό, χρειάζεται πέραν των 350,000 επαγγελματιών/λειτουργών υγείας που το σύστημα δεν προσέλαβε ποτέ. Επομένως, η λιτότητα και το πρόσταγμα της «ελεύθερης αγοράς» συνέβαλε στην όξυνση του υγειονομικού προβλήματος τη στιγμή που ο μέσος άνθρωπος υποχρεωνόταν να περιστείλει βασικά του δικαιώματα.

Ανάμεσα στα προβλήματα που εργαλειοποιούνται και κεφαλαιοποιούνται από τις άρχουσες τάξεις είναι η εκπαίδευση των λαϊκών συνειδήσεων στον αυταρχισμό της επιβολής περιοριστικών μέτρων. Άλλο πειθαρχία για την δημόσια υγεία και άλλο η λιτότητα και η ανοχή της που εφαρμόζει η κυβέρνηση στο ξεπούλημα της δημόσιας υγείας από τις ευρωπαϊκές κρατικοδίαιτες εξουσίες. Με αφορμή την πανδημία φαίνεται να υιοθετείται περιστολή δικαιωμάτων, ενώ την ίδια στιγμή τα κοινωνικοοικονομικά μέτρα που λαμβάνονται τσακίζουν τον λαό. Για παράδειγμα, κρατικές εγγυήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ψηφίζονται για να επιτρέψουν στις Τράπεζες να δανείσουν μόνο στις βιώσιμες επιχειρήσεις και μάλιστα με πάμφθηνο χρήμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Την ίδια ώρα καμία εγγύηση για τον φτωχό και τον μικρομεσαίο που ο ανταγωνισμός και η τ(ο)αξικότητα στην πανδημική διαχείριση τον κατέστησε μη βιώσιμο, με τους όρους του συστήματος.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η πρωτοβουλία από ένα σωματείο, το Α.Λ.Σ. ΟΜΟΝΟΙΑ 29M, «αψηφώντας τις οποιεσδήποτε απαγορεύσεις και περιορισμούς που αυταρχικά επιβάλλει η κυβέρνηση με πρόφαση την πανδημία», να πραγματοποιήσει έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, κατά την Πρωτομαγιά, συμβολική παρέμβαση «στέλλοντας και μήνυμα για το σήμερα και το αύριο, για τους ταξικούς αγώνες της δικής μας γενιάς» είναι παράδειγμα προς μίμηση σε καιρούς που χρειάζεται να θυμηθούμε ότι η ιστορία γράφεται με ανυπακοή και πάλη ταξική!

Τέτοιες παρεμβάσεις που κατανοούν την πολιτική της άρχουσας τάξης να εκπαιδεύσει το «ποίμνιο» σε μόνο προκαθορισμένες και κυρίως «απαραίτητες» λειτουργίες (ψώνισμα, τελετές κτλ) είναι άξιες αναφοράς. Γιατί η περίοδος που εκτυλίσσεται ενώπιον μας είναι εποχή που οι αγωνιστικές, συστημικά «ανεκπαίδευτες», ταξικά τοποθετημένες φωνές χρειάζεται να πυκνώσουν.

Μια άλλη «ανεκπαίδευτη» απόπειρα είναι και η εκστρατεία με πρωτοβουλία της Νέας Σκέψης για προβολή του Αιτήματος Άμεσης Φορολόγησης του Πλούτου σε τομείς που φοροαπαλλάσονται, του χαρίζονται εκατοντάδες εκατομμύρια ενώ τα λαϊκά σπίτια καταβάλλουν πολλές φορές αβάσταχτες φορολογίες. Τα δεκάδες εκατομμύρια κερδών των εκατομμυριούχων θα έπρεπε να μετατραπούν σε πολιτική υποστήριξης της εργατικής τάξης και των βιοπαλαιστών που δοκιμάζονται διπλά, από την συστημική και πανδημική κρίση και εκμετάλλευση.

Η εκστρατεία Άμεση Φορολόγηση του Πλούτου βρίσκεται εδώ

1Η Μαίου, η μέρα της Εργατιάς

By ΑΝΤΡΗ ΛΟΥΚΑ

Μέρα τιμής για τους πρωτοπόρους του Σικάγο, αλλά και τιμής στον κάθε ανώνυμο αγωνιστή της εργατικής τάξης που σήκωσε ανάστημα, που πλήρωσε με αίμα, με φυλακίσεις, με διωγμούς, με στερήσεις, που πίστεψε στη δύναμη της οργανωμένης πάλης και συγκρούστηκε μετωπικά με τους εκμεταλλευτές του.

Η φετινή Πρωτομαγιά θα είναι για δευτερη χρονιά αλλιώς. Η πανδημία δημιουργεί νέα δεδομένα και εδραιώνει δυστυχώς τις ήττες της εργατικής τάξης που προηγήθηκαν.

Είναι χρέος μας να τιμήσουμε την 1η του Μάη, να τιμήσουμε τους αγώνες της εργατικής τάξης μέσα από ένα ειλικρινή απολογισμό για το σήμερα, για την ευθύνη που έχουμε για όσα χάθηκαν, να αναλογιστούμε τους αγώνες που δώσαμε, αλλά κυρίως όσους δεν δώσαμε. Μια ευκαιρία να δούμε έστω και σήμερα, την πραγματικότητα με ταξικά γυαλιά και αφού την αναγνωρίσουμε να χαράξουμε το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής.

Οι εργαζόμενοι μέσα σε 10 χρόνια έχασαν κεκτημένα δεκαετιών, που κερδήθηκαν με αίμα. Χάθηκαν αναίμακτα χωρίς καμιά ουσιαστική προάσπιση τους. Όσα μας κληροδότησαν οι βετεράνοι μας τα χαρίσαμε άνευ μάχης.

Το 8ωρο, που ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση του εργατικού κινήματος καταργείται πρακτικά με τα προσωπικά συμβόλαια που αντικαθιστούν σταθερά τις συλλογικές συμβάσεις. Η υπερωρία μετατράπηκε σε επίδομα, σε «ελεύθερο χρόνο έναντι υπερωριών», το 1-1.50 ή το 1-2 έγινε 1-1 στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη έγινε απλήρωτη επέκταση ωραρίου.

8 ώρες εργασία, 8 ώρες ύπνο, και 8 ώρες ξεκούραση, αυτό το σύνθημα – αίτημα που σφραγίστηκε με αίμα και το έχει καταγράψει η ιστορία με τα πιο λαμπρά γράμματα, σήμερα που αμφισβητείται με τη συνεχιζόμενη παραβίαση του, γίνεται σύγχρονο αίτημα.

Πρέπει, το οφείλουμε στη συνείδηση μας, στα παιδιά μας, στους βετεράνους μας να μετατρέψουμε τον μοναχικό αγώνα επιβίωσης που δίνει μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης σε συλλογική πάλη διεκδίκησης.

Όσο το οικονομικό σύστημα διατηρεί το διαχωρισμό των ανθρώπων σε εργοδότες και εργάτες, η ταξική διαμάχη είναι επιβεβλημένη και κανένας εφησυχασμός δεν συγχωρείται. Μέσα στη ταξική διαπάλη, η εργατική ειρήνη που έγινε στόχος και σημαία τάχα υπευθυνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν κερδίσει πρώτα τον σεβασμό ο ισχυρός. Εκεί και όπου δίδεται οργανωμένα και αποφασιστικά η ταξική πάλη, κερδισμένη είναι πάντα η εργατική τάξη. Εκεί και όπου απουσιάζει η οργάνωση, η αποφασιστικότητα για σύγκρουση ή και η σύγκρουση, νομοτελειακά μεταφράζεται σε ήττα των εργαζομένων.

Η εργατική τάξη μόνο ένα όπλο έχει. Κανένα άλλο! Τη ταξική οργάνωση της! Χωρίς οργάνωση και σωστή καθοδήγηση γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε εργοδότη.

Η οικονομική κρίση και η πανδημία έδειξε πως λείπει το κυριότερο συστατικό της ταξικής οργάνωσης. Λείπει η ετοιμότητα για σύγκρουση. Λείπει η πίστη στη δύναμη που έχει στα χέρια της η εργατική τάξη. Δυστυχώς λείπει η καθοδήγηση που θα δώσει το έναυσμα για μαζικούς αγώνες. Η προάσπιση της εργατικής τάξης μπαίνει στη ζυγαριά και χάνει στο όνομα του «ευ επιχειρείν».

Ο μισθός ξαναέγινε μεροκάματο με όλη την επισφάλεια που κρύβει η λέξη. Μια ανασφάλεια που μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αναλώσιμο προϊόν, θύμα άγριας εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη που τον ξεζουμίζει σε φάρμες, χωράφια, ξενοδοχεία, μαγαζιά, εργοτάξια, εργοστάσια και γραφεία.

Το ίδιο το Κράτος έχει μετατραπεί σε ένα στυγνό εργοδότη, σε έναν ακόμα νόμιμο εκμεταλλευτή.

«Αγορά υπηρεσιών το ονόμασαν. Εργαζόμενοι που η Κυβέρνηση αρνείται να τους αναγνωρίσει το εργασιακό καθεστώς τους και τους υποχρεώνει να δηλωθούν σαν αυτοεργοδοτούμενοι για να προχωρήσει η πρόσληψη τους. Ανοργάνωτοι, χωρίς δικαιώματά, και με υποχρέωση να πληρώνουν το 20%+ του μισθού τους σε εισφορές. Εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται με προσωπικά συμβόλαια που έχουν σαν όρο να δηλωθούν «αυτοεργοδοτούμενοι», στερώντας τους ακόμα και το δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας μετά την λήξη της «αγοράς υπηρεσιών» τους.

Η παρανομία του κράτους νομιμοποίηται με την ανοχή όλων. Το Υπουργείο Εργασίας, Πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις αποδέχονται τις νέες συνθήκες και αρκούνται στην απλή επισήμανση του φαινομένου.

Στον ιδιωτικό τομέα η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική. Η ελεύθερη διακίνηση του εργατικού δυναμικού, ο ανταγωνισμός για μια θέση εργασίας, η ανάγκη για επιβίωση, σε συνδυασμό με την αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με προσωπικά συμβόλαια οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μείωση του δικού τους εργατικού κόστους και αύξηση των κερδών τους ενώ οι μισθοί συρρικνώνονται και οι όροι απασχόλησης γίνονται όλο και πιο απάνθρωποι.

Η αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των κομμάτων να προστατεύσουν είτε νομοθετικά είτε συνδικαλιστικά τα εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα οδηγούν στην σταδιακή απαξίωση και στην αμφισβήτηση του ρόλου τους.

Η αγριότητα της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη εντείνεται όσο δεν γίνεται μια μετωπική αντεπίθεση. Οι λαϊκές κατακτήσεις χάνονται η μία πίσω από την άλλη χωρίς αντίσταση, χωρίς κοινωνικά αιτήματα οργανωμένα και συγκροτημένα, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς καλέσματα για παναπεργίες.

Οι ανοργάνωτοι παραμένουν μόνοι τους χωρίς σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης τους. Μεγαθήρια της Οικονομίας απαγορεύουν το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης στους εργαζόμενους τους χωρίς ποτέ να τους κλείσουμε έστω για μια μέρα. Χωρίς να καταφέρουμε να προασπιστούμε το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε εργαζομένου να οργανωθεί συνδικαλιστικά.

Οι Υπεραγορές που είδαν τα κέρδη τους να υπερδιπλασιάζονται αφέθηκαν να λειτουργούν όποτε και όπως θέλουν με κυβερνητικά διατάγματα. Ηττηθήκαμε και αφήσαμε τους εργαζόμενους απροστάτευτους χωρίς καν ρύθμιση των όρων απασχόλησης τους, χωρίς συλλογικές συμβάσεις.

Στο γεωργοκτηνοτροφικό τομέα η εκμετάλλευση των ξένων εργατών έχει εξελιχθεί σε σύγχρονο σκλαβοπάζαρο. Οργανωμένοι μεν ανοχύρωτοι δε. Με την υπογραφή όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων νομιμοποιήθηκε ο μισθός των 485 ευρώ πλην εισφορών. Διαμένουν σε τρώγλες, ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες, χωρίς το δικαίωμα να αλλάξουν εργοδότη και χωρίς καμία επιθεώρηση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης τους.

Ενώ δίνεται απλόχερα στήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο με κρατικές χορηγήσεις, διαγραφές δανείων, φοροαπαλλαγές και ελαφρύνσεις, οι εργαζόμενοι αναμένουν στήριξη αφού στηριχθεί ο κάθε κεφαλαιοκράτης, χωρίς να μας εξοργίζει καν το θράσος, αφού μετατράπηκε σε νέα κανονικότητα, τα κέρδη να είναι ιδιωτικά ενώ οι ζημίες δημόσιες.

Πρόσφατα είδαμε πολιτικό αρχηγό να ζητά να δοθεί πλουσιοπάροχη στήριξη στους ξενοδόχους με μοναδικό αίτημα την μη απόλυση εργαζομένων, θεωρωντας το απόλυτα φυσιολογικό. Για την αυτονόητη υποχρέωση για τήρηση των συλλογικών συμβάσεων ακούσαμε, χωρίς έστω τη προϋπόθεση για ύπαρξη συλλογικής σύμβασης, όταν ο κλάδος μαστίζεται από την άρνηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων να δεχθούν συντεχνίες στο χώρο τους.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες τιμούμε σήμερα την Πρωτομαγιά του 2021, έγκλειστοι και ηττημένοι. Το ελάχιστο που οφείλουμε σήμερα είναι να δούμε την αλήθεια κατάματα

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε και να τιμούμε τους πρωτεργάτες του Σικάγο, αλλά το μεγαλύτερο χρέος μας είναι να τιμήσουμε τους αγώνες των βετεράνων μας ανατρέποντας αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Να κερδίσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.

ΑΜΕΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Αίτημα της Κοινωνίας για Φορολόγηση του Πλούτου για τη Δημιουργία Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης

Υπογράψτε το αίτημα εδώ

Η «Νέα Σκέψη», αφουγκραζόμενη τις λαϊκές ανάγκες και προβλήματα που εντείνονται από την ταξικά άδικη διαχείριση της κρίσης υγείας και της υπό εξέλιξη κοινωνικής κρίσης, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για προώθηση του αιτήματος δημιουργίας Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν, το οποίο θα συσταθεί με πόρους από τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.

Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, βιοπαλαιστή, οικογένεια και οργανωμένο σύνολο που συμφωνεί, σε κοινό αγώνα για μια ουσιαστική κοινωνική διεκδίκηση, ξεκινώντας με την υποστήριξη του αιτήματος. Το αίτημα υποβάλλεται προς την Εκτελεστική και την Κοινοβουλευτική εξουσία με στόχο να εισακουστεί ως λαϊκή απαίτηση.

Απαιτούμε άμεσα την έκτακτη πενταετή φορολόγηση του πλούτου και τη δημιουργία Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης.

Τα μέτρα για τη συγκρότηση του Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης θα περιλαμβάνουν τα πιο κάτω:

  1. Μια έκτακτη και αποτελεσματική ως προς τον σκοπό, αύξηση του φόρου εισοδήματος ή μια έκτακτη κλιμακωτή φορολογία που θα διαρκέσει μια πενταετία και θα αφορά όσους διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία άνω του ποσού των 1.5 εκ. ευρώ.
  2. Θεσμοθέτηση Προγράμματος Αποπληρωμής του Χρέους των Τραπεζών προς την κοινωνία και αποπληρωμή της Ανακεφαλαιοποιησης από την οποία επωφελήθηκαν.
  3. Εισαγωγή «ειδικής» Φορολογίας επί της Ακίνητης Περιουσίας της Εκκλησίας και των εισοδημάτων της που μέχρι σήμερα εξαιρούνται, με στόχο την ενίσχυση του ταμείου.
  4. Φορολόγηση των κερδών από την πώληση χρεογράφων (μετοχών κ.α.) τα οποία μέχρι σήμερα φοροαπαλλάσονται.

Το Ταμείο θα εξυπηρετήσει στην άμβλυνση τουλάχιστον κάποιων από τις πιο άμεσες συνέπειες της κρίσης. Το Ταμείο αυστηρά θα περιορίζεται στην ανακούφιση της φτώχειας, της ανεργίας, στην αντιμετώπιση της μείωσης εισοδημάτων του πληθυσμού και στην υποστήριξη της δημόσιας υγείας. Θα στοχεύσει, μέσω κοινωνικών έργων, σε νέες θέσεις εργασίας και στην υποστήριξη υφιστάμενων τομέων κρατικής πολιτικής και πρόνοιας. Αφορά το μέρος της κοινωνίας που ποτέ στην ουσία δεν επωφελήθηκε από την ανάπτυξη δηλαδή την μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Η υλοποίηση του αιτήματος προκαλεί ένα ελάχιστο κόστος για το μεγάλο κεφάλαιο και τους μεγαλοεισοδηματίες που επηρεάζονται. Πρόκειται για ένα μικρό πρόβλημα για αυτούς και ένα ελάχιστο χρέος για τους υπόλοιπους που έχουν πραγματική ανάγκη. Για μια πρόταση που μπορεί να συνεισφέρει στην αντιμετώπιση των εντεινόμενων ανισοτήτων.

Σκεπτικό

Οι ανισότητες οξύνονται στην εποχή του κορονοϊού COVID-19. Οι μισθωτοί, οι χαμηλά αμειβόμενοι, οι εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις, χαμηλοσυνταξιούχοι, πολύ μικρές κυρίως οικογενειακές επιχειρήσεις και αυτοεργοδοτούμενοι, άνεργοι, ιδιαίτερα μακροχρόνια άνεργοι, καταβάλλουν τις ίδιες συνεισφορές ή λαμβάνουν την ίδια κρατική χρηματοδότηση ή καθόλου κρατική στήριξη όπως προηγουμένως.

Οι τράπεζες συνεχίζουν να απαιτούν τις δόσεις τους εκτός σε ειδικές περιπτώσεις «βιώσιμων» χρεωστών. Ο φτωχός έχασε το αποκούμπι του Συνεργατισμού τον οποίο αφού πρώτα εισήγαγαν σε καθεστώς εμπορικής τράπεζας, κάτω από την επίβλεψη της Κεντρικής Τράπεζας και της ΕΚΤ, ακολούθως λεηλατήθηκε και ξεπουλήθηκε στα μονοπώλια.

Το σύστημα δημόσιας υγείας της χώρας μας, με αφορμή τη πανδημία φανέρωσε σοβαρές ελλείψεις, τόσο σε κατάλληλο προσωπικό όσο και σε εξοπλισμό. Οι υφιστάμενες κρατικές πολιτικές στήριξης και Πρόνοιας είναι ανεπαρκείς. Υπό τον μανδύα της συρρίκνωσης των δημοσίων οικονομικών, απορρίπτονται ακόμα και οι ελάχιστες πολιτικές αναδιανομής.

Αντίθετα, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης καπιταλιστικής κρίσης η οποία εντάθηκε με το κτύπημα της πανδημίας, συντελείται εκ νέου αναδιανομή του πλούτου με βαριά πλήγματα στην «αγορά εργασίας», στις απολαβές και στα εργασιακά δικαιώματα.

Μια μερίδα εργολάβων αναπτυξιακών έργων καθώς και μεγάλες επιχειρήσεις, περιλαμβανομένου του Τραπεζικού και του τουριστικού τομέα όπως και σε άλλους τομείς της οικονομίας, ενώ είχαν το δικό τους μερίδιο ευθύνης στην οικονομική κρίση, συσσώρευαν για χρόνια εκατομμύρια κερδών.

Οι συνέπειες του εγκλεισμού και η διαχείριση της πανδημίας έχουν ταξικό πρόσημο, ενισχύουν την επισφάλεια, πλήττουν την εργατική τάξη και τα μικρομεσαία στρώματα, ενώ παρέχουν το πρόσχημα για νέες επιθέσεις από την πλουτοκρατία και την κυβέρνηση στα εργατικά δικαιώματα.

Η αύξηση της συνεισφοράς του μεγάλου κεφαλαίου, η οποία είναι απαράδεκτα χαμηλή, χρειάζεται να θεσμοθετηθεί με ένα ειδικό φόρο εκατομμυριούχων και άλλα σχετικά μέτρα. Πρόκειται για την τάξη που όπως μας υπενθυμίζουν κυβερνητικοί φορείς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και εγχώριοι οργανισμοί, έφεραν και την «ανάπτυξη» του πλούτου, η οποία κατανέμεται όπως πάντα ανισομερώς ενώ παράγεται από τους μισθωτούς.

Καλούμε τον λαό να υποστηρίξει την άμεση φορολόγηση του πλούτου και των κερδών γιατί αφορά την επιβίωση μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού.

Υπογράψτε το αίτημα εδώ

Αίτημα της Κοινωνίας για Φορολόγηση του Πλούτου

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Αίτημα της Κοινωνίας για Φορολόγηση του Πλούτου – Δημιουργία Ειδικού Ταμείου Στήριξης

Η «Νέα Σκέψη», εκφράζοντας τις λαϊκές ανάγκες και προβλήματα που εντείνονται από την ταξικά άδικη διαχείριση της κρίσης υγείας και της υπό εξέλιξη κοινωνικής κρίσης, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για προώθηση του αιτήματος δημιουργίας Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Στήριξης των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν μέσω της φορολόγησης του μεγάλου πλούτου.

Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, βιοπαλαιστή, οικογένεια και οργανωμένο σύνολο που συμφωνεί, σε κοινό αγώνα για μια ουσιαστική κοινωνική διεκδίκηση, ξεκινώντας με την υποστήριξη του αιτήματος. Το αίτημα υποβάλλεται προς την Εκτελεστική και την Κοινοβουλευτική εξουσία με στόχο να εισακουστεί ως λαϊκή απαίτηση.

Θα ακολουθήσουν λεπτομέρειες για τη προώθηση του αιτήματος.

Εγκλεισμός και ανισότητες

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη στην κορύφωση της πανδημίας επέβαλε ξανά υποχρεωτικό εγκλεισμό. Οι ευθύνες της για τον εγκλεισμό είναι τεράστιες.

Αντί τον Σεπτέμβριο το 2020 τα σχολεία να ανοίξουν πλήρως προετοιμασμένα, ο Υπ. Παιδείας εφαρμόζοντας λιτότητα και απρονοησία, τα άφησε στο έλεος της πανδημίας. Δεν προωθήθηκε η τηλεργασία.

Κυρίως όμως, αφέθηκαν τα δημόσια νοσοκομεία και οι επαγγελματίες υγείας αβοήθητοι, χωρίς στήριξη και εξοπλισμό, χωρίς κλίνες, υποβαθμίζοντας τα αιτήματα του προσωπικού σε συντεχνιασμό.

Αντίθετα, οι κλινικάρχες των μεγάλων μονάδων εδώ και χρόνια λαμβάνουν πλούσια συμβόλαια. Η αντεργατική ταξική διαχείριση της πανδημίας πρέπει να αλλάξει πρόσημο.

Οι άνεργοι, οι μικρομεσαίοι ο φτωχόκοσμος, οι νέοι να απαιτήσουν άμεση φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και πολιτική στήριξης.

Ανατροπή του λαϊκού δράματος

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Μια σειρά ολοσχερών μεταρρυθμίσεων, ισοπεδωτικών για τους εργαζόμενους και τους περιθωριοποιημένους, έπληξε την Κύπρο. Με τις θεμελιώδεις αλλαγές της ένταξης στην ΕΕ, την απορρύθμιση υπηρεσιών, το άνοιγμα στο ξένο κεφάλαιο μέχρι την ένταξη στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση και εντεύθεν. Όμως, η κορύφωση του λαϊκού δράματος δεν έχει ακόμα ξεδιπλωθεί.

Η άρχουσα τάξη ποντάρει στην ανοχή, στην απογοήτευση, στην αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος, στα μικροσυμφέροντα που διασπούν, στην εργατική αριστοκρατία και τον ύπουλο της ρόλο. Στην ιδεολογική της ηγεμονία που ακουμπά στις πολιτικές όλων των σχηματισμών, όσο δύσκολο και εάν είναι να γίνει παραδεκτό. Είναι η αλήθεια.

Κτυπήθηκαν τα εισοδήματα στην οικονομική κρίση. Αλλοιώθηκε το εργατικό δίκαιο για να προσαρμοστεί στο Μνημόνιο και στη διάσωση των Τραπεζών. Φορτωθήκαμε 10 δις δημόσιο χρέος, έμμεσους φόρους, διαρθρωτικές αλλαγές, καταστροφή του επιτεύγματος του Τιμαρίθμου, δηλαδή της προσαρμογής του μισθού στο κόστος ζωής. Μας ιδιωτικοποίησαν λιμάνια, αεροδρόμια, άνοιξαν την αγορά ηλεκτρισμού στο ιδιωτικό κεφάλαιο, πασκίζουν να ξεπουλήσουν ολοσχερώς την CYTA. Ξένοι διαχειρίζονται την υγεία, τα δάνεια μέχρι την ακίνητη περιουσία, και ντόπιοι κερδίζουν από αυτή τη διαχείριση. Το τραπεζικό κεφάλαιο, απόκτησε ξένα funds για μετόχους αποσείοντας από πάνω του και την τελευταία «αίσθηση» κοινωνικής ευαισθησίας.

Θεσμοί ελάχιστης στήριξης των εργαζόμενων μετατρέπονται σε προσωρινά «τσιεκούθκια» ελεημόνων χαλίφηδων.

Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες εκατομμυριούχοι, φορολογούνται τόσο όσο.

Τα κέρδη παραμένουν αφορολόγητα για να προσελκύσουν ύποπτους, κυπριοποιημένους, ιδιοκτήτες πύργων σε παρασιτικές κυρίως οικονομικές δραστηριότητες που τις ονομάζουν ανάπτυξη.

Ούτε σκέψη υπάρχει για επιστροφή των χρωστούμενων από τις τράπεζες στο κράτος και στην κοινωνία.

Θεσμοί με τεράστια επιχειρηματική δράση και αμύθητη περιουσία, όπως η Εκκλησία, παραμένουν ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟΙ.

Μια χιονοστιβάδα ριζικών αλλαγών, είναι απαραίτητη. Που ανατρέπουν την ισοπέδωση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Αλλιώς, έπεται κορύφωση του δράματος για τον λαό, την οποία σχεδιάζουν και ήδη υλοποιούν.

Θέλεις να κάνεις επένδυση; Σε δημοπρασία η κατοικία του Αντρέα!

By ΠΑΜΠΟΣ ΛΟΪΖΟΥ

Ο κάθε ένας μας ξεχωριστά, εργαζόμενος, άνεργος, συνταξιούχος ή φοιτητής, νιώθει μόνος του. Ανασφαλής, έρμαιο των ορέξεων άλλων. Δεν μπορεί πολλές φορές να προσδιορίσει ποιών. Των αφεντών της οικονομίας, των τραπεζών, εργοδοτών, και πρόθυμων κυβερνήσεων. Το ίδιο μόνη ζει και η κάθε οικογένεια μέσα στα δικά της προβλήματα. Γιατί ο κάθε ένας βλέπει το συμφέρον του. Η μεγάλη επιτυχία του καπιταλισμού είναι ότι χώρισε για καλά προς το παρόν, όλες αυτές τις δυνάμεις. Τις αποπροσανατόλισε. Και συνεχίζει να τις διασπά γιατί ξέρει ποσό επικίνδυνες είναι μαζί, δίνοντας τους πλουραλισμό αποπροσανατολισμών, ακίνδυνων επιλογών που περιορίζονται εντός των πλαισίων, του επιθυμητού, αυτού που βολεύει.

Στρατηγικός και επίκαιρος αποπροσανατολισμός. Πόσο εύστοχο είναι αλήθεια! Αν τσακωθεί με το αφεντικό, αν μιλήσει, αν τον απολύσουν από τη δουλειά. Και δεν βρίσκει άλλη. Μα θα του πάρουν το σπίτι. Θα του πάρουν την ευτυχία. Θα του πάρουν τη ζωή. Τη δική του και των παιδιών του. Έστω αυτά τα λίγα χαμόγελα ευτυχίας που έχει με τα παιδιά του. Και αυτή η ευτυχία κινδυνεύει αν μιλήσει. Αν διαμαρτυρηθεί. Και τα παιδιά; Κινδυνεύουν! Απειλούνται! Ποσό ανεύθυνος γονιός θα ήταν. Όλοι ακούμε τι συμβαίνει. Χθες του πήραν το σπίτι του Αντρέα. Πριν ένα μήνα το οικόπεδο της Μαρίας. Ήταν για τα παιδιά της. Χώρισε. Δεν έβγαινε η δόση. Έπρεπε να το πάρουν για να γίνει βιώσιμο το χρέος. Να μην χαρακτηριστεί στρατηγικός κακοπληρωτής. Ήταν βλέπεις κόκκινο. Ναι, αυτό το χρώμα ήτανε.

Υπήρχε κίνδυνος ρευστοποίησης της κατοικίας από μια εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων που συνεργαζόταν με τον όμιλο. Με άλλα λόγια θα της έπαιρνε το σπίτι η τράπεζα. Το παράπονο της Μαρίας ήταν που δεν θα μπορούσε ούτε να το πουλήσει και να σπουδάσει τα παιδιά. Να μην μείνουν σαν αυτή! Κράτα καλά Μαρία. Της είπε ο Παπάς. ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ. Και η τράπεζα. Και το αφεντικό. Και ο Πρόεδρος. Η Μαρία όμως, δεν έχει. Οι πιθανότητες! Όμως της είπαν ότι δεν είχε επιλογή. Το ίδιο την είχαν πει, ξανά, όταν της μείωσαν τον μισθό. Για να σωθεί η οικονομία. Αχ αυτός είναι ο καπιταλισμός! Να έχεις εξαιρετικές επιλογές στο Netflix και στο Amazon Prime, να μπορείς να διαλέξει όποια μα όποια ομάδα θέλεις στην Premier League, αλλά για το σπίτι, το οικόπεδο, το μισθό, τις σπουδές των παιδιών, τα εργασιακά δικαιώματα, το μέλλον σου. Μην τολμήσεις, για καλό σου το λέει. Μην μιλάς…. Γιατί θέλεις να τον δαμάσεις, αφού δεν μπορείς; Το ξέρεις. Μην στέκεσαι έκπληκτος. Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Κανένας δεν είναι τόσο επιπόλαιος.

Τι να πεις όμως και εσύ; Υπάρχουν ταξικά συνδικάτα και κομμουνιστικά κόμματα να καθοδηγήσουν τη βαθιά κατακερματισμένη εργατική τάξη; Να σου το πουν καθαρά πως ότι δεν λύνεται κόβεται;

Η φτώχεια ως συστατικό του συστήματος και η ανάγκη για αγώνα εξάλειψης της

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Ενώ το πλουσιότερο 10% των ενηλίκων στον κόσμο κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου των νοικοκυριών, το κάτω μισό, δηλαδή το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχει συλλογικά μόλις το 1%. Ακόμα πιο εντυπωσιακό, είναι πως το μέσο άτομο στο κορυφαίο 10% κατέχει σχεδόν 3.000 φορές τον πλούτο του μέσου ατόμου στο κάτω μέρος αυτού του 10% των πάμπλουτων, οπότε ο καθένας μπορεί να υποψιαστεί ποια είναι και η σχετική αναλογία σε σύγκριση με τους φτωχούς. Αυτά είναι μερικά από τα αποτελέσματα που προκύπτουν από μια μελέτη της κατανομής του πλούτου των νοικοκυριών, που έγινε από  αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ (UNUWIDER project on Personal Assets from a Global Perspective). Η έρευνα εστιάζει στα νοικοκυριά και είναι εύκολο να αντιληφτεί κανείς, ποια θα ήταν η κατάσταση εάν σε αυτή την έρευνα εισέρχονταν τα στοιχεία που αφορούν σε εταιρείες, σε πολυεθνικές κ.λ.π.

Σύμφωνα τώρα, με τη Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ (Eurostat), το 2019 το 21,1% του πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), που ισοδυναμεί με 92,4 εκατομμύρια άτομα, διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ελαφρώς χαμηλότερα από το 2018 (21,6%), χρονιές που χαρακτηρίστηκαν ως «χρονιές ανάκαμψης από την οικονομική κρίση του 2008». Με βάση τα αποτελέσματα της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης 2019 για την Κύπρο, με οικονομικό έτος αναφοράς το 2018, 22,3% του πληθυσμού ή 194.400 άτομα βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό (δείκτης AROPE, ένας από τους 9 βασικούς δείκτες στη Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «Ευρώπη 2020»). Στην Κύπρο  το ποσοστό αυτό είναι 22,3% το 2019, από 23,9% το 2018, με ένα άλλο εξίσου μεγάλο ποσοστό να βιώνει παρόμοιες καταστάσεις και κινδύνους αλλά στατιστικά να είναι πάνω από το όριο αυτό.

«Τα δεδομένα σχετικά με τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό το 2019, ένα έτος πριν  τα κράτη μέλη της ΕΕ θεσπίσουν τα μέτρα κατά της εξάπλωσης του COVID-19, θα χρησιμεύσουν ως ένα από τα σημεία αναφοράς για την ανάλυση του οικονομικού και κοινωνικού αντίκτυπου της πανδημίας COVID-19 το 2020», αναφέρει η Eurostat.

Γίνεται αντιληπτό πως οι επιπτώσεις από τη διαχείριση της πανδημίας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι σαρωτικές, σε ότι αφορά όσους ζούσαν λίγο πάνω ή κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυτό το ποσοστό των φτωχών και των εξαθλιωμένων, ξεπερνά κατά πολύ τα ποσοστά που καταγράφει η Eurostat, ενώ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού το οποίο κατά το 2018 ή 2019 εργαζόταν κανονικά, οπότε και με το εισόδημα του, δεν καταγραφόταν στους επίσημα φτωχούς, σήμερα με αφορμή την ταξικά άδικη διαχείριση της κρίσης, έχει δει τα εισοδήματα του να εξανεμίζονται ή να μειώνονται δραματικά.

Στην ΕΕ, από το 2004, χρονιά ένταξης της Κύπρου, μέχρι και σήμερα, καμιά πολιτική δεν κατόρθωσε να εξαλείψει τη φτώχεια ή να ανακόψει τη συσσώρευση του πλούτου, ούτε και υπήρξε τέτοια πρόθεση στις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές. Συγκεκριμένα, το ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ του 2003 ήταν 23.5%, ένα ποσοστό που καταγράφεται και στις μέρες μας, παρόλο που ο πλούτος έχει πολλαπλασιαστεί. Ενώ δηλαδή ο παραγόμενος πλούτος έχει πολλαπλασιαστεί, σταθερά και με γεωμετρική πρόοδο, καταλήγει στο πλουσιότερο 10%, ενώ οι φτωχοί και οι πάμφτωχοι παραμένουν σε κατάσταση πίεσης, ένδειας και εξαθλίωσης.

Εκείνο που έχει εξαιρετική σημασία, είναι η κατανομή του πλούτου και οι θεσμοθετημένοι μηχανισμοί. Με βάση τους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος, δεν θεωρείται επιλήψιμο να πλουτίζεις περισσότερο, ενώ οι υπόλοιποι φτωχαίνουν και αυτή τη λογική υπηρετούν οι επίσημες οικονομικές πολιτικές στην Κύπρο και ευρύτερα στην ΕΕ. Για το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν μέσα στη στέρηση, την πίεση και τη φτώχεια, το κράτος σε κάποιες περιπτώσεις, διαθέτει επιδόματα που μπορούν να συντηρήσουν μεν στη ζωή, τα εκατομμύρια αυτά, αλλά ταυτόχρονα συντηρούν και τη φτώχεια και δεν επιτρέπουν να ξεφύγουν οι άνθρωποι απ’ αυτήν.

Μέχρι οι κοινωνίες να ωριμάσουν πολιτικά και ταξικά και να απαιτήσουν ένα άλλο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, που δεν θα προάγει το πλουτισμό από τη μια και τη φτώχεια από την άλλη, οι δυνάμεις που πραγματικά νοιάζονται για τους φτωχούς, πρέπει να διεκδικήσουν επιστροφή μέρους του συσσωρευμένου πλούτου. Αυτό μπορεί να γίνει νοουμένου πως μεγάλο μέρος της κοινωνίας κινητοποιηθεί, ώστε να υποχρεώσει του θεσμούς (Εκτελεστική και Νομοθετική εξουσία) να θεσμοθετήσουν ειδική φορολογία στον πλούτο, με τρόπο που να επιτρέπει τη δημιουργία ενός Ειδικού Ταμείου, το οποίο θα ελέγχεται από τους εργαζόμενους και την κοινωνία και θα διατίθεται με διάφορους τρόπους, ώστε να δημιουργεί προϋποθέσεις ουσιαστικής ανακούφισης των φτωχών και των ταλαιπωρημένων. Τέτοιοι τρόποι μπορεί να είναι η απευθείας διάθεση επιδομάτων για άμεσες ανάγκες, αλλά και η δημιουργία κοινωνικών θέσεων εργασίας, για ζητήματα παροχής φροντίδας σε όσους έχουν ανάγκη φροντίδας, για την προστασία του περιβάλλοντος, για τον πολιτισμό και άλλα.

Μέχρι να αξιωθεί η κοινωνία να κατακτήσει την πραγματική ισότητα και την πραγματική αλληλεγγύη, μέχρι να μπορέσει να καταργήσει το σύστημα που στηρίζεται στην αδικία και στην εκμετάλλευση και συντηρεί τις κοινωνικές τάξεις, οι δυνάμεις που αγωνίζονται για καταπολέμηση της αδικίας, μπορούν και οφείλουν να θέσουν ζητήματα που συγκρούονται με τις κυρίαρχες λογικές που συντηρούν τη φτώχεια και την αδικία και μαζί τον ανθρώπινο πόνο.

Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Από τη στιγμή που πέτυχαν το στόχο «εργασία 365 μέρες το χρόνο, 14 ώρες την ημέρα», δεν μπορούν να ανεχτούν να παραμείνουν κλειστοί την ημέρα που οι εργαζόμενοι γιορτάζουν μια ιστορική νίκη για πενθήμερη εργασία, των 8 ωρών την ημέρα.
Τα αφεντικά που επέβαλαν σε επιστημονικές ομάδες για την πανδημία να εκδίδουν ανακοινώσεις πως «στις υπεραγορές για να κολλήσεις τον ιό πρέπει να παραμείνεις σε στενή επαφή με το φορέα για πάνω από 15 λεπτά», τη στιγμή που στο όνομα της καταπολέμησης της πανδημίας, ανεστάλησαν οι πλέον βασικές ατομικές ελευθερίες.
Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει αυτούς.

Το φοιτητικό κίνημα στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου και η βία της εξουσίας

By nikosmoudouros
«Είτε όλοι μαζί, είτε κανένας μας» διαμηνύουν δεκάδες φοιτητές στην χιονισμένη αυλή έξω από το γραφείο του νεοδιορισμένου Πρύτανη στο γνωστό πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι (του Βοσπόρου) στην Κωνσταντινούπολη. Κάθε μέρα μια ομάδα φοιτητών και ακαδημαϊκών είναι έξω από το γραφείο του Μελίχ Μπουλού, που διορίστηκε με προεδρικό διάταγμα αρχές του χρόνου από τον Ταγίπ Ερντογάν στη […]

Το φοιτητικό κίνημα στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου και η βία της εξουσίας

By nikosmoudouros
«Είτε όλοι μαζί, είτε κανένας μας» διαμηνύουν δεκάδες φοιτητές στην χιονισμένη αυλή έξω από το γραφείο του νεοδιορισμένου Πρύτανη στο γνωστό πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι (του Βοσπόρου) στην Κωνσταντινούπολη. Κάθε μέρα μια ομάδα φοιτητών και ακαδημαϊκών είναι έξω από το γραφείο του Μελίχ Μπουλού, που διορίστηκε με προεδρικό διάταγμα αρχές του χρόνου από τον Ταγίπ Ερντογάν στηContinue reading "Το φοιτητικό κίνημα στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου και η βία της εξουσίας"

Γιατί η Αριστερά χρειάζεται τις ΗΠΑ

By granazi
του Θέμη Θεμιστοκλέους «Πίσω από τις πόρτες των κλεισμένων σε καραντίνα νοικοκυριών, στις μακρές ουρές των συσσιτίων, στις φυλακές και στις παραγκουπόλεις και στα στρατόπεδα προσφύγων –όπου οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, ασθενείς κι ανήσυχοι ακόμα και πριν το ξέσπασμα της επιδημίας– η τραγωδία και τα ψυχολογικά τραύματα συσσωρεύονται. Αυτές οι πιέσεις θα εκραγούν, με τον …

Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Η εξουσία δεν είναι μονοδιάστατη ούτε μονοπολική, καθότι εμπεριέχει διαβαθμίσεις αναφορικά με την ισχύ και την ένταση του κάθε πόλου που την συγκροτεί συνολικά (κεφάλαιο, κράτος, ΜΜΕ κλπ). Υπό αυτή την έννοια, η κυβερνητική εξουσία και η εκλογική κατάληψη της αποτελεί μόνο το ένα σκέλος, το πολιτικό τμήμα που υψώνεται πάνω στο οικονομικό. Γιατί, στις ταξικά προσδιορισμένες αστικές κοινωνίες η εξουσία κατέχεται από εκείνους που ελέγχουν τα κλειδιά της οικονομίας, που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής και τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται.

Σε αυτό το πλέγμα κοινωνικών σχέσεων υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικές τάξεις (αστική – εργατική) που συγκροτούνται γύρω από την κεντρική σύγκρουση της αντιθετικής σχέσης κεφαλαίου – εργασίας, Μια εκλογική νίκη, ακόμη και ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό (όπως του ΣΥΡΙΖΑ το 2015) δεν αρκεί για να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Δεν καταργείται η ταξική πάλη, δεν αίρονται οι κοινωνικές τάξεις με την άνοδο του Α ή Β κόμματος στον κυβερνητικό θώκο, ούτε η ταξική σύγκρουση μπορεί απλά να μεταφερθεί από τη οικονομική σφαίρα (χώροι εργασίας, επιχειρήσεις, λιμάνια κ.ά.) στη κρατική σφαίρα (κυβέρνηση, υπουργεία). Το αστικό κράτος δεν μπορεί παρά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να συνιστά την εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης (όπως το έθεσε ο Μαρξ) που το διευθύνει, όπως και το κοινοβούλιο δεν μπορεί παρά για τους κομμουνιστές να αποτελεί ένα πεδίο αξιοποίησης για την απογύμνωση του ως αστικού θεσμού. Συνεπώς, δεν είναι αρκετή η βούληση, η θέληση, η τόλμη κ.ά. μιας «αριστερής» κυβέρνησης για να αλλάξει θεμελιακά η κοινωνία, πόσο μάλλον όταν δεν θέτει καν το ζήτημα εκεί που δημιουργείται, δηλαδή στην παραγωγική διαδικασία (καπιταλισμός), αλλά αποσπασματικά στον τρόπο αναπαραγωγής/διαχείρισης του (αναδιανομή, ανακατανομή).

Σε αυτό το πλαίσιο και στον αστερισμό του επαναπροσδιορισμού του αστικού/καπιταλιστικού διπολισμού όπως χαρτογραφήθηκε στις ελληνικές εθνικές εκλογές μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, με ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν και την Κύπρο, όσον αφορά τη πολιτική ουσία των πραγμάτων:

(α) Το πολιτικό δίπολο (νεοφιλελευθερισμός – σοσιαλδημοκρατία) όπως εξακτινώνεται και σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο διατηρείται με ορισμένες όμως τροποποιήσεις στο εσωτερικό του δεύτερου καθώς αντανακλάται περισσότερο μια μεταμοντέρνα νεοαριστέρα και όχι μια παραδοσιακή-ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία.

(β) Σε ο,τι αφορά την κομματική εκπροσώπηση του δεύτερου πόλου (σοσιαλδημοκρατία) έχουμε μια εδραιωμένη μετατόπιση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οριστικά πάρει τη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ (νυν ΚΙΝΑΛ) και αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα του εκλογικού χάρτη. Το νεοκομματικό δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει το πολιτικό δίπολο νεοφιλελευθερισμού/συντηρητισμού – σοσιαλδημοκρατίας/νεοαριστερας που κυριαρχεί σε εκλογικό επίπεδο.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο οι κινήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε μια εκ νέου επανεκτίμηση της ταυτότητας του, και μετατροπή του από κινηματική-πολιτισμική νεοαριστερά του «ατομικού δικαιωματισμού», των identity politics, των πλατειών κ.α. (βλ. Ποδέμος, Ντιε Λίνκε) σε μια δεξιά σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκής κοπής (βλ. συμμαχία S&D σε ευρωκοινοβούλιο). Βέβαια, η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται παραμένει η ίδια, δηλαδή τα μεσαία αστικά στρώματα θεματοποιώντας κυρίως ζητήματα αισθητικής, ετερότητας, τρόπους ζωής, κατανάλωση κ.ά. και ούτε κατά διάνοια δεν αναφέρεται σε αλλαγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας (ακόμη και μέσω μεταρρυθμίσεων). Πηγαίνοντας ξανά πίσω στο 2015 και ιχνηλατώντας την πορεία του μέχρι σήμερα, καταδεικνύεται ακόμη εμφατικότερα πως δεν τίθεται κανένα ζήτημα του τύπου «ήθελε, αλλά δεν μπορούσε», «προσπάθησε, αλλά συνθηκολόγησε», «αναγκάστηκε να υποχωρήσει» κ.ά.

Επί του πρακτέου, και σε ο,τι αφορά τον «πόλεμο θέσεων» είναι σημαντικό να καταγραφεί ότι η αστική τάξη έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να (επανα)διαμορφώσει και να στήσει το πολιτικό παιχνίδι με τέτοιους όρους όπως καθρεφτίστηκε στις εκλογές ώστε οι κύριοι παίκτες, είτε φορούν ροζ, είτε μπλε, είτε πράσινη φανέλα να βάζουν γκολ για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ενώ φαινομενικά εμφανίζονται ως να έχουν διαφορές, αυτές δεν αφορούν καμία ουσιαστική διαφοροποίηση σχετικά με την εξυπηρέτηση, προώθηση και υλοποίηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη, ως η κυρίαρχη επί των κοινωνικών σχέσεων, έχει οριοθετήσει ηγεμονικά το πεδίο της κοινωνικό-πολιτικής αντιπαράθεσης και κανονικοποιήσει τα όρια του πλαισίου σύγκρουσης, με τρόπο που δεν αμφισβητείται η λογική του καπιταλισμού, ο πυρήνας των εκμεταλλευτικών του σχέσεων (ατομική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής / εμπορευματοποίηση εργατικής δύναμης).

Έχει λοιπόν εδραιώσει και θεμελιώσει το αξίωμα που λέει πως σημασία δεν έχει ποιος ασκεί την εξουσία (π.χ. ΝΔ, ή ΣΥΡΙΖΑ, ή ΚΙΝΑΛ), αλλά το ποιος την κατέχει (αστική τάξη) καταφέρνοντας να προβάλει τα συμφέροντας της τόσο μέσω μιας νεοφιλελεύθερης-συντηρητικής κυβέρνησης όσο και μέσω μια σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης (ακόμη και κυβέρνησης της «ριζοσπαστικής αριστεράς, της ρήξης, της ανατροπής κοκ»). Πρέπει δε να τονιστεί, ότι αυτό το δίπολο στην παρούσα συγκυρία δεν ενσαρκώνει καν μια υποτυπώδη αντίθεση ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού καθότι το εύρος των διαχειριστικών επιλογών έχει ουσιαστικά σμικρυνθεί, ενώ σε ο,τι αφορά το γεωπολιτικό κομμάτι (συμμαχίες με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, συνεργασία με Ισραήλ, εξωτερική πολιτική) υπάρχει πλήρης και κρυστάλλινη ευθυγράμμιση των αστικών κομμάτων.

Έτσι, είναι επιτακτικό να τονισθεί και να αναδειχθεί ακόμη μια φορά το προφανές (που πολλές φορές μπουρδουκλώνεται από δήθεν «αριστερές ψαγμένες αναλύσεις») πως οι (όποιες) διαφορές ανάμεσα στο πολιτικό/κομματικό προσωπικό της αστικής τάξης είναι αφενός περισσότερο (α) έκφραση ορισμένων μικροδιαφορων ως προς τον τρόπο και την τακτική επιβολής των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης που ελέγχει τα μέσα παραγωγής και την εξουσία συνολικότερα, και αφετέρου (β) απόρροια ενός ανταγωνισμού σε μικρό-επίπεδο ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό ως προς το δηλαδή ποιο κόμμα θα εξυπηρετήσει καλύτερα το κεφάλαιο (επιχειρηματίες, βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές κ.α.) διαχειριζόμενο το αστικό κράτος για να απολαύσει και το ίδιο μέρισμα από τη νομή της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν υπάρχει καμία, επί της ουσίας, αμφισβήτηση της στρατηγικής του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, καθώς το ζήτημα δεν είναι αν θα βρίσκεσαι στην αριστερή ή τη δεξιά λωρίδα αυτού του δρόμου, αλλά το κατά πόσο θα ακολουθήσεις μια διαφορετική στρατηγική, συνεπώς ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτόν που δεν θα εδράζεται στο κέρδος και την αδιάκοπη τάση αναζήτησης κερδοφορίας, αλλά θα τοποθετεί τις σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες στο πυρήνα του σχεδιασμού της οικονομίας.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα λόγια του κατά πολλούς σκληροπηρυνικά ακροδεξιού Άδωνη Γεωργιάδη στην παράδοση παραλαβή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που ενώ ευχαρίστησε τον Γιάννη Δραγασάκη “για την ωραία συζήτηση που είχαν” ανέφερε, “δεν ερχόμαστε εδώ για να γκρεμίσουμε, ερχόμαστε για να χτίσουμε κι εμείς αυτά που θεωρούμε σωστά” ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει πολύ συγκεκριμένα ότι “πολλές από τις δικές σας πρωτοβουλίες έτυχαν και της δικής μας συναίνεσης στη Βουλή”. Κλείνοντας, ευχήθηκε απευθυνόμενος στον κ. Δραγασάκη “κι εγώ να τύχω της δικής σας συναινέσεως εφόσον το κρίνετε στο μέλλον. Έχουμε πολιτική αλλαγή, αλλά το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, δεν έχουμε σκοπό να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου”.

Κλείνοντας, σε ο,τι αφορά την Ελλάδα, αυτόν τον δρόμο, τη λεωφόρο του μέλλοντος, την αναγκαία προοπτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού  – κομμουνισμού μπορεί να εκφράσει ο ιστορικά διαμορφωμένος, εργασιακά ριζωμένος και συλλογικό πολιτικός φορέας (ΚΚΕ) της εργατικής τάξης και των συμμαχικών της λαϊκών στρωμάτων – τάξη που αποτελεί το επαναστατικό κοινωνικό υποκείμενο, και την εν γένει πολιτικά κινητήριο δύναμη, στις παρούσες ιστορικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος.

The post Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια appeared first on Αγκάρρα.

εκδήλωση 14/12: το αντισεξιστικό κίνημα σε Κύπρο – Ελλάδα – Ευρώπη

By granazi
Λίγες μέρες μετα τη δολοφονία της Ελένης στη Ρόδο από δύο συνομηλίκους της άντρες, όταν αρνήθηκε να έρθει σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του ακτιβιστή οροθετικού Ζακ Κωστόπουλου και της 20χρονης τρανς London Moore (20ου τρανς θύματος για το 2018 στις ΗΠΑ) και λίγες μέρες μετά την αθώωση του Ιρλανδού …

Ο εκφασισμός του κυπριακού σχολείου

By granazi
Μαθητές- στρατιωτάκια να εκτελούν παραγγέλματα- ενός μάλλον ελαμίτη συμμαθητή τους-με βήμα στρατιωτικό, ξερνώντας εθνικιστικά-μιλιταριστικά συνθήματα. Αυτό τι σας θυμίζει πιό πολύ κυπριακό σχολείο ή φασιστικές παρελάσεις της εποχής του μεσοπολέμου; Νομίζω πως η απάντηση είναι δεδομένη. Κι΄ όμως το σκηνικό αυτό διαδραματίστηκε σε σχολείο της Λεμεσού και μάλιστα τη μέρα που γιορταζόταν στα σχολεία η …

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΗΛΑ ΚΤΙΡΙΑ

By granazi
  ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ Δελτίο τύπου ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΗΛΑ ΚΤΙΡΙΑ ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018 11:00 π.μ. ΓΕΦΥΡΑ ΓΣΟ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Είμαστε μια ανεξάρτητη ομάδα ενεργών πολιτών υποστηριζόμενη από περιβαλλοντικές και άλλες οργανώσεις. Αγαπούμε και νοιαζόμαστε για την πόλη μας και έχουμε σαν γνώμονα το καλό της πόλης μας, το δημόσιο συμφέρον, …

Ο αγώνας των εκπαιδευτικών είναι αγώνας όλων μας

By granazi
Την προσεχή Τρίτη 28 Αυγούστου 2018, πρόκειται να πραγματοποιηθεί (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις) μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων στην Κύπρο. Πρόκειται λοιπόν για την πορεία-συγκέντρωση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων έξω από το προεδρικό, με βασικό αίτημα την προάσπιση του δημόσιου σχολείου. Είχε προηγηθεί η πρώτη πορεία-συγκέντρωση έξω από το υπουργείο …
❌