One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Η (υπέρμετρη) κρατική βία, στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, δεν πρέπει να γίνει ανεκτή.

By Δέφτερη Ανάγνωση



Aris Constantinides ASSOCIATE PROFESSOR Πανεπιστήμιο Κύπρου

Η βίαιη καταστολή της σημερινής εκδήλωσης διαμαρτυρίας, κατά παράβαση του συνταγματικού δικαιώματος στην ειρηνική συνάθροιση και άλλων συνταγματικών δικαιωμάτων, εις το όνομα του θεοποιηθέντος (αντισυνταγματικού εν προκειμένω) διατάγματος, κατέδειξε ότι η πανδημία είναι ένα βολικό πρόσχημα για την πολύμηνη πλέον απόλυτη απαγόρευση των συναθροίσεων περισσότερων των δύο ατόμων σε ανοιχτούς χώρους. Η (υπέρμετρη) κρατική βία, στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, δεν πρέπει να γίνει ανεκτή.

• Για τον Αλέκο Κωνσταντινίδη. Ο κυρ Αλέκος- οι εμμονές ή πως όταν μπλέξεις με τα πίτουρα θα σε τρων οι όρνιθες… Αλλά τουλάχιστον το πάλεψε ?

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         Για τον Αλεκο Κωνσταντινιδη. Ο κυρ Αλέκος- οι εμμονές ή πως όταν μπλέξεις με τα πίτουρα θα σε τρων οι όρνιθες… Αλλά τουλάχιστον το πάλεψε στο κυπριακό.. :) …Τζαι άφησε μι<α καποια κληρονομιά σε δημοσιογράφους. Αλλά τζαι σε ότι απέμεινε από τον ηττημένο πια  [τζαι στο ίδιο του το κόμμα] Κληριδισμό..

«Τους ζωντανούς εν πωχούσιν μάσιην τζαι εν τους χωνεύκουν

Τους πεθαμένους συγχωρούν

Εν φούχτα χωμαν τζι΄εν μπορούν,

Κόρη να τους παιδεύκουν.»

Δ. Λιπέρτης, Βούττημαν Ήλιου

Γνώρισα, έμμεσα, τον κ. Αλέκο Κωνσταντινίδη  στην εφηβεία μου την δεκαετία του 1970 - εκείνη την πολιτικοποιημένη, τραυματική αλλά τζαι με όνειρα απελευθέρωσης μετά την κατάρρευση του ελληνοχριστιανισμού της χούντας περιοδο Τότε αν ήθελες να διαβάσεις όλες τις εφημερίδες απλώς πήγαινες σε διαφορα καφενεία ή συλλόγους τζαι είχες σφαιρική πληροφόρηση. Από τις δεξιές εφημερίδες ξεχώριζε ο Αλέκος Κωνσταντινίδης. Είχε ένα άλλο στυλ από το τυπικό [τζαι αδιέξοδο μετά την κατάρρευση της χούντας] ύφος άλλων δεξιών σχολιογραφων που αναμασούσαν κλισέ που εμφανώς ήταν πια εκτός τόπου και χρόνου. Ο Σ. Ιακωβίδης της Σημερινής, ας πούμε, είναι ακόμα εκεί…J ..Σε κάποια φάση ο κ. Αλέκος, έντονα αντι-αριστερός [ίσως να είναι τζαι αήπιν όσων περνούν από την αριστερά στην δεξιά – με απωθημένα ή λόγω συμφερόντων κοκ] έκανε μια αναφορά σε ένα βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει την Ελλάδα, τζαι υποστήριζε, ακόμα, μετά τζαι το 74 την προσάρτηση της Κυπρου στο ελληνικό κράτος. Ηξερα το βιβλίο – ήταν μια έκδοση οπαδών του Ψυρούκη, ενός αθηναϊκού γκρουπούσκουλου της εποχής, που πουλούσε το κωμικό ιδεολόγημα που λάνσαρε τζαι στην Κύπρο το σουβλατζίδικο  ίδρυμα προσφοράς παραστάσεων γελωτοποιού σε αστούς ακροδεξιάς καταβολών, από τέως αριστερούς, που τους έλεγαν ότι είχαν δίκαιο να είναι αντι-αριστεροί. Γαργαλώντας το κόμπλεξ των ανόητων… Αιγαίον, κωμικές παραστάσεις Καραμπελιά κοκ. Εννοείται ότι μετά, στην ωριμότητα του, ο Κωνσταντινίδης θα τα θεωρούσε όλα αυτά φτηνές ανοησίες.. Εκείνο που μου έκαμε εντύπωση τοτε την δεκαετια του 1970, ήταν ότι ο Κωνσταντινίδης που μέχρι τότε τον θεωρούσα, σαν αναγνωστης [παρά τις οποιες διαφωνίες], σοβαρό αναλυτή, λάνσαρε ένα βλακώδες ψέμα: αναφερόταν στον συγγραφέα ενός από τα κείμενα του βιβλίου, ο οποίος χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Κ. Βιδάλης» - τζαι έκαμνε κριτική στο ΑΚΕΛ γιατί δεν δημοσίευε τζαι τζήνες τις απόψεις με δεδομένο ότι ο Βιδάλης ήταν ιστορικό στέλεχος της ελληνικής αριστεράς από τον εμφύλιο. Ήταν ένα χυδαίο ψέμα. Ο Βιδάλης τον οποίο επικαλείτο ο Κωνσταντινίδης, ήταν νεκρός, από τον καιρό του εμφυλίου – δολοφονημένος από το ακροδεξιούς. Απλα ενας τυπακος στην Αθηνα, μετα το 1974,  χρησιμοποιουσε το ονομα του σαν ψευδωνυμο. Εκεί ξεφούσκωσε η εικόνα που είχα για τον Κωνσταντινίδη. Έστειλα μια επιστολή [ελπίζοντας ότι δεν ήξερε – αλλα αμφεβαλα ότι θα λανσαρε κατι με τοση αγνοια] στην εφημερίδα. Ο κυρ Αλέκος την δημοσίευσε, αλλά – με κόλπο. Ξαφνικά οι παράγραφοι μπήκαν με λάθος σειρά, οπότε δεν έβγαινε νόημα. Έτσι κατάλαβα τί κάμνει ένας δημοσιογράφος αμα κόψει μέσα. Θα μπορούσε βέβαια να μην τη δημοσιεύσει καθόλου – το ότι έστησε ένα τυπογραφικό σκηνικό σύγχυσης, μου έκανε επίσης εντύπωση. Τουλάχιστον τη δημοσίευσε – αλλα ημουν πια σιγουρος ότι παραπλανουσε σκοπιμα.. :)

Ξανασχολήθηκα με τον κυρ-Αλέκο την δεκαετία του 1990. Ήταν πιο ώριμος πια. Κολλημένος ακόμα στις αντι-αριστερές του νευρώσεις, αλλά με το ίδιο στυλ γενικότερα. Χρησιμοποιούσε διάφορες φράσεις από συγγράφεις και έκτιζε πάνω τους για να κάνει κάποιο επιχείρημα. Προσπαθούσε να συνδέσει το τεκμήριο με κάποιο θεωρητικό πλαίσιο. Ήταν αυτό που του είχε μείνει, υποθετω, από την αριστερή του καταγωγή. Την δεκαετία του 1990,ο κυρ Αλέκος μου έκανε εντύπωση για δυο πράγματα: το ένα ήταν η κριτική του για τον εθνικισμό. Τώρα πια δεν ήταν ανάγκη να ξεπλένει την ΕΟΚΑ β, όπως την δεκαετία του 1970. Μέσα από την Αλήθεια εξέφραζε ουσιαστικά τον Κληριδισμό. Η αντιπαράθεση του δεν ήταν τόσο με την Χαραυγή, όσο με την Σημερινή – με τον απορριπτισμό. Μου θύμιζε ιστορικά την σχέση του Μακάριου με τον Φιλελεύθερο, ιδιαίτερα την κατάσταση τον Απρίλιο του 1967, όταν ο Μακάριος δεν μπορούσε μεν [με την μεραρχία, τον Γρίβα κοκ να ελέγχουν τον στρατό στην Κύπρο] να βγει και να πει δημόσια «όχι» στο πραξικόπημα της χούντας – τζαι εκφραζεν τον ο Κατσαμπάς στον Φιλελεύθερο [με τα περίφημα «όχι»  - «και πάλιν Όχι»] Έτσι τζαι ο Κωνσταντινίδης ουσιαστικά έμοιαζε να εκφράζει το Κληρίδη πρόεδρο, τον μετριοπαθή πολιτικό, σε ένα κλίμα που φορτιζόταν όμως από τον εθνικισμό - απορριπτισμό με βάση τον οποίο εκλέγηκε καιροσκοπικά ο Κληρίδης σε βάρος του Βασιλείου..

Άρχισα τότε να συνειδητοποιώ ότι ο Κωνσταντινίδης λειτουργούσε σε ένα βαθμό σαν εκπαιδευτικός μιας γενιάς δεξιών με φόντο τον Κληριδισμό. Μερικές φορές ήταν πραγματικά κωμική η κατάσταση στην Αλήθεια. Στις επιστολές παρέλαυνε μια εθνικοφροσύνη που με δυσκολία αντιλαμβανόταν, εστω και τοτε, ότι είχε καταρρεύσει η χούντα του ελληνοχριστιανισμού το 1974. Στα σχόλια του Αλέκου η κατάσταση ήταν αλλου – πολύ αλλού. Ορθολογική ανάλυση με βάση τα τσιτάτα.. :) ..Απορούσα πραγματικά τί καταλάβαιναν μερικοί αναγνώστες από ότι έγραφε… J

Σε εκείνο το πλαίσιο, ο Κωνσταντινίδης έβγαλε στην επιφάνεια και την ενδιάμεση περίοδο της ζωής του [τζαι τούτο ήταν το δεύτερο σημείο που πρόσεξα στην δουλειά του]. Η πρώτη του περιοδος ήταν η αριστερή που τον διαμόρφωσε, και η τρίτη εκείνη που τον γνώρισα μετά το 74, προσπαθώντας να εισάγει ένα είδος ορθολογικής νεωτερικής ανάλυσης στο ελληνοκυπριακό δεξιό λόγο που βολόδερνε ακόμα στην φτήνια του λογου της εθνικοφροσύνης του ελληνικού εμφυλίου – ακομα και της προηγουμενης περιοδου κοκ. Η ενδιάμεση φάση ήταν η περίοδος 60-74.. Σε εκείνη την φάση αναφερόταν συχνά ο Κωνσταντινίδης για να κάμει κριτική στους κεντρώους απορριπτικούς… Ήταν ένα σχιζοφρενικό επιχείρημα, αλλά ιστορικά ενδιαφέρον όπως ανακάλυψα. Απέναντι λ.χ. στις απαιτήσεις των απορριπτικών [τζαι του κέντρου τζαι του ΔΗΣΥ] για «ενιαιο αμυντικο δογμα» τζαι αναλογες φουσκες, ο Κωνσταντινίδης αναφερόταν στην εποχή της μεραρχίας τζαι πως ουσιαστικά η κυπριακή κοινωνία δεν ήθελε από τότε την ένωση/προσάρτηση… Ήταν μια πρώτη καταγραφή αυτού που θυμόμουν, έτσι και αλλιώς βιογραφικα, από την παιδική μου ηλικία, αλλά είχε χαθεί στις καταγραφές που εστίαζαν στο κυπριακό. Η σχιζοφρένεια ήταν η εξής: ο κ. Αλέκος ειρωνευόταν όσους ήθελαν το «εναίο αμυντικό δόγμα» την δεκαετία του 1990, αφού την δεκαετία του 1960, όταν ήταν εδώ η μεραρχία, δεν την ήθελαν ουσιαστικά. Αυτό ήταν σωστό. Όμως ο κυρ-Αλέκος ήταν στην δική του αντίφαση. Γιατί τώρα πια ήταν και ο ίδιος, όχι απλώς ανεξαρτησιακός, αλλά και υπέρ της λύσης [σαν Κληριδικός].. Άρα ουσιαστικά, κοιτάζοντας προς τα πίσω, αν ήταν ειλικρινής, θα παρσαδεχόταν ότι έγραφε ανοησίες τότε υποστηρίζοντας την προσάρτηση… τζαι την παρουσία της μεραρχίας της οποίας ο στόχος ήταν η μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο της όποιας αθηναϊκής κυβέρνησης – τζαι φυσικά της Τουρκίας μέσω του σχεδίου Άτσεσον..

Τα μπερδέματα εποχών.. :)

Νομίζω ότι αν θα αποδοθεί ένας είδος φόρου τιμής στον κυρ Αλέκο τώρα που έφυγε, κατά το σοφό ποίημα του Λιπέρτη, θα είναι ότι όντως, σαν είδος «δάσκαλου» έφκαλε μερικούς [σαν είδος γενιάς] καλούς [έντιμους] δημοσιογράφους [στα πλαίσια βέβαια του τι επιτρέπει το μέσο στο οποίο πουλούν την εργασία τους] ..Αλλά ακόμα παραπάνω ότι έντιμο απόμεινε στην ηττημένη κληρονομιά του Κληριδισμού [ας είμαστε ρεαλιστές – ο Αναστασιάδης είναι η έκφραση του καιροσκοπισμού που είχε πάντα η ακροδεξιά εθνικοφροσύνη: ημετεροκρατία και αρπαχτή στο όνομα κάποιου έθνους… J] οφείλει στον Αλέκο Κωνσταντινίδη μέρος του λογου της. Ήταν ο μόνος που προειδοποίησε [αν και βέβαια συναγερμικός] την κοινωνία για το τι νούμερο ήταν ο Πικής το 2013. Τζαι νομίζω ότι η επιγραμματική δήλωση του Κουλέρμου «το κρίμα στο λαιμό σας» για την εγκατάλειψη του Κραν Μοντανά από τον Αναστασιάδη, είχε και την δική του υπογραφή νοητά…

❌