One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Ο φαύλος κύκλος της τουρκοκυπριακής οικονομίας

By nikosmoudouros
Η πτώση της τουρκικής λίρας σε συνδυασμό με την καχεξία της τουρκικής οικονομίας, ποιες επιπτώσεις έχει στην οικονομία των κατεχομένων; Ποιοι τομείς επηρεάζονται άμεσα; Οι αρνητικές επιπτώσεις της υποτίμησης της αξίας της τουρκικής λίρας στα κατεχόμενα σε ορισμένους τομείς ήταν πιο έντονες σε σύγκριση με την Τουρκία. Παρόλο που απουσιάζουν ολοκληρωμένα στοιχεία για τους τομείς […]

Ο φαύλος κύκλος της τουρκοκυπριακής οικονομίας

By nikosmoudouros
Η πτώση της τουρκικής λίρας σε συνδυασμό με την καχεξία της τουρκικής οικονομίας, ποιες επιπτώσεις έχει στην οικονομία των κατεχομένων; Ποιοι τομείς επηρεάζονται άμεσα; Οι αρνητικές επιπτώσεις της υποτίμησης της αξίας της τουρκικής λίρας στα κατεχόμενα σε ορισμένους τομείς ήταν πιο έντονες σε σύγκριση με την Τουρκία. Παρόλο που απουσιάζουν ολοκληρωμένα στοιχεία για τους τομείς … Continue reading Ο φαύλος κύκλος της τουρκοκυπριακής οικονομίας

Χρήσιμος οδηγός επιβίωσης: πώς να σώσετε τα παιδιά σας από τον σοσιαλισμό!

By puk
της Κατερίνας Κλείτσα Οι νέες γενιές δεν παύουν ποτέ να μας ξαφνιάζουν, να μας εκπλήσσουν και να μας κάνουν να μονολογούμε συχνά – πυκνά: «Εμείς δεν κάναμε τέτοια στην ηλικία τους!» αναπολώντας παράλληλα τα δικά μας χρόνια της αθωότητας, που «σεβόμασταν», «δεν ήμασταν κολλημένοι μπροστά από ένα μαραφέτι όλη μέρα» και παρόμοιες ατάκες που μετά από μικρές προσαρμογές περνάνε […]

Χρήσιμος οδηγός επιβίωσης: πώς να σώσετε τα παιδιά σας από τον σοσιαλισμό!

By puk
της Κατερίνας Κλείτσα Οι νέες γενιές δεν παύουν ποτέ να μας ξαφνιάζουν, να μας εκπλήσσουν και να μας κάνουν να μονολογούμε συχνά – πυκνά: «Εμείς δεν κάναμε τέτοια στην ηλικία τους!» αναπολώντας παράλληλα τα δικά μας χρόνια της αθωότητας, που «σεβόμασταν», «δεν ήμασταν κολλημένοι μπροστά από ένα μαραφέτι όλη μέρα» και παρόμοιες ατάκες που μετά από μικρές προσαρμογές περνάνε […]

13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη.

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Την 1η Ιανουαρίου 1948, η συλλογική σύμβαση που υπεγράφη το 1946 μεταξύ της Kυπριακης Μεταλλευτικής Εταιρείας και των συντεχνιών έληγε. Ως εκ τούτου, στις 17 Δεκεμβρίου 1947, η συντεχνία των μεταλλωρύχων της ΠΕΟ και η αντίστοιχη των τουρκικών Συντεχνιών (KTIVK) παρουσίασαν από κοινού στην εταιρεία νέες απαιτήσεις για τις διαπραγματεύσεις για τη νέα συλλογικής σύμβασης. Στα αιτήματα περιλαμβάνονταν το οκτάωρο, αυξήσεις στα μεροκάματα, πληρωμή υπερωριών τις Κυριακές και η δημιουργία δεκατεσσάρων αργιών, πέντε από τις οποίες θα ήταν πληρωμένες. Η ΚΜΕ θα μπορούσε να έρθει άμεσα σε μια συμφωνία με τις συντεχνίες δεδομένου των κερδών που είχε εκείνη την περίοδο όντας ο 3ος μεγαλύτερος παραγωγός και 2ος μεγαλύτερος εξαγωγέας χαλκοπυρίτη στον κόσμο. Αντ’αυτού, απέρριψε τα αιτήματα και με επιθετική αντι-κομμουνιστική φρασεολογία, αρνήθηκε οποιαδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευση με τη συντεχνία. 

Έτσι, στις 13 Ιανουαρίου, σε κοινή γενική συνέλευση μεταξύ της Συντεχνίας της ΠΕΟ και της Τουρκικής Συντεχνίας, στην οποία συμμετείχαν 1.500 εργαζόμενοι, ξεκίνησε η μεγαλειώδης απεργία των μεταλλωρύχων που σύντομα μετατράπηκε σε αορίστου χρόνου λόγω των εκδικητικών ενεργειών της εταιρείας που σταμάτησε να μοιράζει γάλα στα παιδιά των μεταλλωρύχων, εκδίωξε όλους τους άρρωστους μεταλλωρύχους από το νοσοκομείο της και προχώρησε σε απολύσεις.

Στην πορεία, ο οικονομικός αγώνας των μεταλλωρύχων μετατράπηκε σε αγώνα για την διασφάλιση του δικαιώματος τους να οργανώνονται αυτόνομα και χωρίς παρεμβάσεις από την εργοδοσία αφού η εταιρεία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εκτός αν αναδιοργανώνονταν και ανασυνθέτονταν σε νέα βάση.

Το 1948, με τον εμφύλιο στην Ελλάδα να μαίνεται και να επηρεάζει κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής της Κύπρου, αλλά και με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την απόσπαση από το καπιταλιστικό στρατόπεδο χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, το νησί είχε αποκτήσει μια σημαντική στρατηγική θέση για τα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή. Oποιεσδήποτε εσωτερικές εξελίξεις θα είχαν άμεσες επιπτώσεις, όχι μόνο στη παραμονή της Βρετανίας στην αποικία, αλλά στα στρατηγικά της συμφέροντα της σε ολόκληρη την περιοχή. Ως εκ τούτου, η αποικιακή κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περιορίσει το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα σε μια στρατηγικής σημασίας αποικία. Το σπάσιμο της απεργίας και η διάλυση ενός συνδικάτου που βρισκόταν στην πρωτοπορία των εργατικών αγώνων προσέφερε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία προς αυτό το στόχο. 

Συνεπώς, η Κυπριακή κοινωνία μοιράστηκε στα δυο με κάθε κοινωνικό παράγοντα αναπόφευκτα να διαλέγει πλευρά, είτε υπέρ των εργαζομένων είτε υπέρ του κεφαλαίου. Με την πλευρά των μεταλλωρύχων, βρέθηκε το σύνολο της κυπριακής εργατικής τάξης και την φτωχής αγροτιάς και αυτό φαίνεται μέσα από τις συνεχείς εισφορές στο απεργιακό ταμείο αλλά και την μαζική συμμετοχή στις γενικές απεργίες του Φεβρουαρίου και Μαρτίου που κάλεσε η ΠΕΟ. Οι σελίδες του τύπου της εποχής, τόσο του Ελληνοκυπριακού αλλά και του Τουρκοκυπριακού, κατακλύζονται από τη μαζική συνεισφορά Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργατών και αγροτών στο απεργιακό ταμείο.  

Στο πλευρό της εταιρείας προσέτρεξε η ντόπια αστική τάξη, η Εκκλησία αλλά και η αποικιακή κυβέρνηση. Η προοπτική του να σπάσει η ΚΜΕ την απεργία του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας ήταν πολύ δελεαστική αφού θα έστελνε ισχυρά μηνύματα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας και θα σηματοδοτούσε την αντεπίθεση της αστικής τάξης στις παραχωρήσεις που είχαν δοθεί στο συνδικαλιστικό κίνημα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο πρόσωπο της ΚΜΕ βρήκαν το δικό τους «ήρωα». Καλύτερο παράδειγμα ήταν ότι η ΣΕΚ καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας έδρασε σαν μηχανισμός στρατολόγησης απεργοσπαστών. Στον ίδιο δρόμο και η Εκκλησία όπου ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος με ανακοίνωσή του καλούσε τους χριστιανούς εργάτες να επιστρέψουν στην εργασία τους και καταδίκαζε τη «βία των απεργών» και των κομμουνιστών υποκινητών τους. Το αποικιακό καθεστώς με τη σειρά του χρησιμοποίησε όλους τους κατασταλτικού μηχανισμούς που είχε στην διάθεσή του αλλά και του θεσμού των δικαστηρίων στην προσπάθειά του να σπάσει την απεργία με την βία. 

Η εταιρεία και η κυβέρνηση ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αλλά με κοινή στρατηγική, πολιτικοποίησαν την στάση τους απέναντι στην απεργία και βρέθηκαν στην ίδια πλευρά. Προϋπόθεση για να διασφαλίσει η εταιρεία τα μελλοντικά της κέρδη και την αναμενόμενη αύξηση της παραγωγής, ήταν το σπάσιμο της συντεχνίας και ένα υπάκουο εργατικό δυναμικό, μακριά από τις συγκρούσεις της περιόδου 1936-1948. 

Η αποικιακή κυβέρνηση από την άλλη, είχε πολλαπλά οικονομικά οφέλη από τις δραστηριότητες της ΚΜΕ, όπως η εισροή πολύτιμου ξένου συναλλάγματος, αλλά το βασικότερο κριτήριο για τις πράξεις της ήταν τα πολιτικά οφέλη που θα είχε με το σπάσιμο της απεργίας και τον περιορισμό της δράσης των συντεχνιών, και κατ’ επέκταση και του ΑΚΕΛ, σε μια δύσκολη περίοδο για τα Βρετανικά συμφέροντα στη περιοχή.  

Στις 17 Μαΐου, και μετά από ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μεταλλωρύχων, η απεργία έλαβε τέλος μετά από 125 μέρες, με την ικανοποίηση 30% των αιτημάτων των απεργών. Η επιτυχία των συνδικάτων στη διατήρηση μιας παρατεταμένης απεργίας είναι απόδειξη πως οι εργάτες μπορούν όταν είναι ενωμένοι να πετύχουν. Η ενότητα ανάμεσα σε 2000 απεργούς, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους αλλά και η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη προς τον αγώνα των μεταλλωρύχων από το σύνολο της Κυπριακής εργατικής τάξης, είναι εξαιρετικής σημασίας, τόσο στο ιστορικό πλαίσιο της χρονιάς ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες στην χώρα μας, όσο και στις γερές αγωνιστικές παρακαταθήκες που αυτή άφησε. Σε στιγμές που το εργατικό κίνημα είναι αποδιοργανωμένο και με το κεφάλαιο να αλωνίζει δίχως αντίπαλο, η αγωνιστική ανάγνωση αυτής της ιστορίας δείχνει ακόμα τον δρόμο για την αποτελεσματικότητα των αγώνων της τάξης μας αλλά και της ανάγκης ανασύνταξης του εργατικού κινήματος.

του Αλέξη Αντωνίου

The post 13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη. appeared first on Αγκάρρα.

Κλειστά και ανοικτά οδοφράγματα στο Τουρκοκυπριακό πλαίσιο

By nikosmoudouros
Συγκρουόμενες ιδιότητες των κλειστών και ανοιχτών οδοφραγμάτων στο τουρκοκυπριακό πλαίσιο Η βίαιη διαφοροποίηση του κυπριακού γεωγραφικού χώρου που προκλήθηκε από την εισβολή της Τουρκίας το 1974, προκάλεσε πολλές αρνητικές συνέπειες. Μεταξύ αυτών ήταν και ο εξαναγκασμός σε νέες ιδεολογικές έννοιες και αντιλήψεις για την περιγραφή του τοπίου, οι οποίες προηγουμένως δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν […]

Να παίξουν μπάλα σε άλλο γήπεδο αποφάσισαν στην Θύρα 9

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Την ώρα που η Θύρα 9 ετοιμάζεται να ανακαλύψει “how deep the rabbit hole goes” (αποφασίστηκε η δημιουργία νέας ομάδας με τις αξίες και τα ιδανικά του ΑΣΟΛ 1948, δείτε στις σημειώσεις την ανακοίνωση) κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κατανοήσουμε καλύτερα τι γίνεται. Όσο και αν ακούγεται εξωπραγματικό, η γενιά των εβδομηντάρηδων, των εξηντάρηδων και πενηντάρηδων, οι γενιές που στερήθηκαν για να μεγαλώσει η ΟΜΟΝΟΙΑ, αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα του οργανισμού απλά ως οικονομικό. Έτσι, θεώρησαν εντελώς φυσιολογική την αλλαγή του καταστατικού και την πώληση της ομάδας σε επιχειρηματία, μάλιστα ξένο κιόλας ως προς το κοινό της ομάδας.

Αυτό όμως δεν είναι κάτι το οποίο έγινε εν μια νυκτί. Είναι μια λογική η οποία είχε πάρει τον δρόμο της τουλάχιστον από την δεκαετία του 90′ με τις παγκόσμιες αλλαγές στο ποδόσφαιρο και την μετατροπή του σε εμπόρευμα παράλληλα με τις κατακλυσμικές αλλαγές στον συσχετισμό δύναμης με τις ανατροπές στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Η γενιές λοιπόν οι παραπάνω απόκτησαν εξοικίωση με τον καπιταλισμό ενώ αποστασιοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό με το δικό τους αγωνιστικό παρελθόν. Μεγάλωσαν τα παιδιά τους σε αποστειρωμένο από τα κοινωνικά προβλήματα περιβάλλον και προσπάθησαν να δώσουν ατομικές λύσεις στην καθημερινότητα. Όμως, επειδή η συλλογική ιστορία δεν ξεπερνιέται έτσι απλά, η ουσία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και η αγνή αγάπη για την ομάδα κατάφερε να κρατηθεί για αρκετά χρόνια ακόμη, εν πολλοίς χάρη στην υλικοτεχνική υποδομή που έχτισαν αυτές οι προηγούμενες γενιές. Η ιδεολογική σύγχυση και ενίοτε η ναρκοκουλτούρα που διακατέχει την σημερινή νεολαία δεν είναι δημιούργημα της Θύρας 9. Είναι κληρονομιά της απόφασης των προηγούμενων γενιών να περπατήσουν στο μονοπάτι του καπιταλισμού, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σφυροδρέπανο δεσπόζει στο ντέρπι με τον αποέλ, από την σεζόν 2010- 2011. Δεν άντεξαν οι φίλοι της ΟΜΟΝΟΙΑΣ την πώληση της ομάδας σε επιχειρηματία και πως να το δεχτούν άλλωστε αφού είναι ξένο προς το DNA της ομάδας.

Και φτάνουμε στο σήμερα, πολλοί νέοι να καταλαμβαίνουν απόλυτα τη σαπίλα, να την μυρίζονται, αλλά να μην ξέρουν τι ακριβώς να κάνουν για να αλλάξουν τα πράγματα. Προσπαθούν όμως. Αυτό πιστώνεται στην Θύρα 9, ότι ανέλαβε, έστω αργά, να περπατήσει σε νερά αχαρτογράφητα για την εποχή, με τον συσχετισμό δύναμης σε κοινωνικό επίπεδο πολύ εναντίων (σε αντίθεση με το 1948 και την δυναμική που δημιουργούσε η παρουσία δυνατού και ανερχόμενου κομμουνιστικού κινήματος στο εσωτερικό ως αποτέλεσμα της κληρονομιάς της αντιφασιστικής νίκης).

Υπάρχει βέβαια ένα δίλημμα εδώ: εαν οι φίλοι της Θύρας 9 ονειρεύονται τρόπαια και ανταλλαγή πίκκας προς αντίπαλα στρατόπεδα όπως γινόταν όλα αυτά τα χρόνια, μάλλον κάνουν λάθος κινήσεις καθώς το μονοπάτι που διάλεξαν οδηγεί αλλού. Εαν ονειρεύονται “να παίξουν μπάλα σε άλλο γήπεδο”, τότε μάλλον έκαναν μια καλή αρχή.

Εμείς κρατάμε το γεγονός ότι η νεολαία που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα από τις γενιές των συμβιβασμένων σε όλα τα επίπεδα, αποφάσισε να μιλήσει, ασχέτως εαν ο εκκωφαντικός θόρυβος που κάνει, κριτικάρεται ως ηχορύπανση από τους κωφούς. Δεν ξέρουμε που θα βγάλει ή αν θα πετύχει αυτό που πάει να κάνει η Θύρα 9, αλλά σίγουρα θα μάθει από πρώτο χέρι τι σημαίνει “against modern football”. Από επιλογή, όπως δήλωναν ότι είναι. Και αυτό σίγουρα είναι μια καλή προοπτική για το ποδόσφαιρο στη χώρα μας…

Σημειώσεις

The post Να παίξουν μπάλα σε άλλο γήπεδο αποφάσισαν στην Θύρα 9 appeared first on Αγκάρρα.

❌