One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Διεθνιστικό κάμπινγκ / enternasyonalist kamp – 1-3 Οκτωβρίου / Ekim

By puk
Οι αγώνες μας δεν γνωρίζουν σύνορα / mücadelerimiz sınır tanımıyor / Our struggles have no borders! GR-> TR-> ENG Οι άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα Κύπρο και Τουρκία, στο βωμό του κέρδους δεν διστάζουν να φέρουν τις χώρες μας ένα βήμα πριν τη σύγκρουση. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, η νεολαία και των τριών χωρών δεν έχουμε […]

Αθάνατο το έργο του Μίκη

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Ο Μίκης της Αντίστασης και των Αγώνων. Ο Μίκης της δημιουργίας και της μεγάλης Τέχνης. Ο Μίκης που μας έμαθε να τραγουδάμε λόγια μεγάλων ποιητών. Ο Μίκης που ευτύχησε να δει τα έργα του να ριζώνουν στην καρδιά και το μυαλό ενός ολόκληρου λαού, γιατί σε αυτά τα έργα είναι χαραγμένα οι αγωνίες, οι πόθοι, τα οράματά του δε βρίσκεται πια στη ζωή. «Έφυγε» σήμερα Πέμπτη 2 Σεπτέμβρη, σε ηλικία 96 ετών.

Επικός, ορμητικός και λυρικός. Αυτά χαρακτήριζαν τη ζωή και το έργο του Θεοδωράκη. Και πώς μπορεί, κανείς, άραγε να χαρακτηρίσει με λίγα λόγια αυτό που ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης; Θα το επιχειρήσουμε δανειζόμενοι τα λόγια του άλλου «μεγάλου» της μουσικής μας, του Μάνου Χατζιδάκι: «Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ένας ποταμός σπανίων μελωδιών που έχει βαθιές τις ρίζες του στον αραβικό χώρο κι όχι μόνο στην Κρήτη. Από την Κρήτη πήρε την επική μεγαλοστομία και λεβεντιά που σφραγίζει τους ρυθμούς του. Απ’ τα νησιά του Αιγαίου τη χάρη του και τη λεπτεπίλεπτη δεξιοτεχνία του. Κι από τη βόρεια Ελλάδα τους βαθείς αναστεναγμούς της μουσικής του. Οσοι θέλησαν να τον μιμηθούν το μόνο που κατάφεραν ήταν να φτιάξουν μια μονότονη μπροσούρα που προκαλούσε αθεράπευτη πλήξη και ανία στον ακροατή. Η επανάσταση χωρίς ταλέντο είναι για να κοιμάσαι ασφαλώς κι όχι για να λιθοβολείς».

Τα λόγια είναι περιττά μπροστά στην τεράστια συμβολή του Μ. Θεοδωράκη στο λαϊκό μας πολιτισμό, αλλά και στους μεγάλους αγώνες. Η τέχνη του είναι μεγάλη, γιατί είναι δεμένη με τους πόθους, τις αγωνίες και την πάλη των ταπεινών αυτή της γης. Για αυτό και η μεγαλύτερη τιμή για τον ίδιο ήταν ότι οι λαοί μπορούν και αναγνωρίζουν στο έργο του το πρόσωπό τους.

Παραθέτουμε, ενδεικτικά, ορισμένα από τα πιο σπουδαία έργα του Μ. Θεοδωράκη:

Κύκλοι τραγουδιών: Τα Παιδικά, Επιτάφιος, Επιφάνια, Πολιτεία Α΄,Β΄,Γ΄και Δ΄, Λιποτάκτες, Μικρές Κυκλάδες, Μαουτχάουζεν, Romancero Gitano, Θαλασσινά Φεγγάρια, Ο Ηλιος και ο Χρόνος, 12 Λαϊκά, Νύχτα Θανάτου, Αρκαδίες, Τα τραγούδια του Αγώνα, Τα τραγούδια του Ανδρέα, 18 Λιανοτράγουδα, Μπαλλάντες, Στην Ανατολή, Τα Λυρικά, Χαιρετισμοί, Επιβάτης, Ραντάρ, Διόνυσος, Τα πρόσωπα του ήλιου, Μνήμη της πέτρας, Ως αρχαίος άνεμος, Μήπως ζούμε σ΄άλλη χώρα;, Μια θάλασσα γεμάτη μουσική, Η Βεατρίκη στην οδό μηδέν, Ασίκικο Πουλάκη, Λυρικώτερα, Λυρικώτατα, Σερενάτες.

Ορατόρια: ‘Αξιον Εστί, Επιφάνια Αβέρωφ, Κατάσταση Πολιορκίας, Πνευματικό Εμβατήριο, Canto General,Λειτουργία για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο.

Συμφωνικά και Μουσική Δωματίου: 1η, 2η, 3η 4η, 7η Συμφωνία, Κατά Σαδδουκαίων, Canto Olympico, Τρίο, Σεξτέτο, Το Πανηγύρι της Αση-Γωνιάς, Ελληνική Αποκριά, Κύκλος, Σονατίνα για πιάνο, Σουίτα αρ. 1, 2 και 3, Σονατίνα αρ. 1 και αρ. 2 για βιολί και πιάνο,Κοντσέρτο για πιάνο, Ραψωδία για τσέλλο και ορχήστρα, Sinfonietta, Adagio.

Μπαλέτα: Οι Εραστές του Τερουέλ, Αντιγόνη, Ζορμπάς.

Οπερες: Καρυωτάκης (Οι μεταμορφώσεις του Διονύσου), Μήδεια, Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Λυσιστράτη.

Μουσική για θέατρο: Το τραγούδι του νεκρού αδελφού, Ενας Ομηρος, Εχθρός Λαός, Προδομένος Λαός, Καποδίστριας, Χριστόφορος Κολόμβος, Περικλής, Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή, Το θεριό του Ταύρου, Μάκβεθ.

Μουσική για Αρχαίο Δράμα: Ορέστεια (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες), Αντιγόνη, Ιππής, Λυσιστράτη, Προμηθεύς Δεσμώτης, Οιδίπους Τύραννος, Εκάβη, Ικέτιδες, Τρωάδες, Φοίνισσες, Αίας.

Μουσική για κινηματογράφο: Ζορμπάς, Ζ, Σέρπικο, Ιφιγένεια, Ηλέκτρα, Οταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά, Σουτιέσκα (Τίτο), Μπιριμπί, Φαίδρα, Κατάσταση Πολιορκίας, Actas de Marusia.

«Θεωρώ όλη αυτή τη διαδρομή μου μέσα στη μουσική ένα συνεχές ταξίδι. Ενα ταξίδι στο άγνωστο, χωρίς τέλος…»

Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε το 1925 στη Χίο, όπου είχαν εγκατασταθεί οι γονείς του μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Η κρητική καταγωγή του πατέρα του αλλά και οι μικρασιάτες πρόγονοι από την πλευρά της μητέρας του καθορίζουν τον μικρό Μίκη. Ελέγε, μάλιστα, ότι από έναν πρόγονό του, τον Θεοδωρομανώλη, ξακουστό λυράρη στην Κρήτη των τελών του 1800 πήρε την έφεσή του για τη μουσική.

Στα παιδικά του χρόνια γνώρισε πολλές μετακινήσεις λόγω της δουλειάς του πατέρα του. Χίος, Μυτιλήνη, Σύρος, Αθήνα, Γιάννενα, Κεφαλονιά, Πάτρα, Πύργος, Τρίπολη μέχρι το 1943 και στη συνέχεια Αθήνα. Λόγω των μετακινήσεων δεν μπόρεσε να δεθεί με κάποια περιοχή, να αποκτήσει παιδικούς φίλους. «Ημουν κλεισμένος σε τρεις κύκλους. Πρώτος ήταν ο οικογενειακός κύκλος… Μου έδωσε μεγάλη χαρά και ευτυχία, για την οποία ευγνωμονώ τους δικούς μου. Δηλαδή ό,τι γεύση ευτυχίας έχω στη ζωή μου την έχω από την οικογένειά μου. Ενα οικογενειακό περιβάλλον που βασίλευε η μεγάλη αγάπη, η χαρά, η ευτυχία, η αλληλεγγύη, το τραγούδι, το κέφι». Ο δεύτερος κύκλος ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι και ο τρίτος, οι Κρητικοί.

Αυτή η αίσθηση της «απομόνωσης» που είχε σαν παιδί ήταν ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στη μουσική. Εκεί, έβρισκε απασχόληση, αν και όπως ο ίδιος μαρτυρά, στην αρχή η σχέση του με τη μουσική υπήρξε μαρτυρική. Κι αυτό γιατί, ενώ για κάθε άλλη παιδική απορία ή ανησυχία υπήρχε μια απάντηση, εντούτοις για τη μουσική δεν υπήρχε καν ερώτημα. «Τόσο απίθανο και ξένο ήταν, τουλάχιστον στο περιβάλλον μου, το λειτούργημά της…». Παρόλα αυτά οι μελωδίες της Φιλαρμονικής του δήμου Αργοστολίου, η θέα ενός πιάνου – από τα ελάχιστα μιας μικρής επαρχιακής πόλης – τον σημαδεύουν. Οι γονείς του κάποια Πρωτοχρονιά του κάνουν δώρο ένα βιολί. «Αυτό ήταν ένα από τα σημαντικότερα, αν όχι το πιο σημαντικό γεγονός της ζωής μου».

Αρχές του ’40 άκουσε την Ενάτη του Μπετόβεν στον κινηματογράφο. «Ηταν πραγματικά ένας κεραυνός! Κεραυνός! Επεσα κεραυνόπληκτος, αρρώστησα!». Ο πατέρας του, αν και δεν ήθελε να γίνει ο γιος του μουσικός, κατάλαβε, ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Το 1943 ερχόμενος στην Αθήνα περνά την πόρτα του Ωδείου Αθηνών. Εκεί, ευτύχησε να γνωρίσει τον αληθινό του δάσκαλο, όπως τον αποκαλουσε, τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη. «Δεν υπάρχει, νομίζω, για έναν μουσικό, βαθύτερο, ηδονικότερο, δυνατότερο συναίσθημα από τη στιγμή που ανακαλύπτει τη μουσική. Αυτές οι στιγμές είχαν τα μαγικά ονόματα του Μπαχ, του Χέντελ, του Μότσαρτ, του Μπετόβεν, του Μπερλιόζ, του Βάγκνερ… Μια απέραντη χαρά και ευγνωμοσύνη για ό,τι μας χάρισαν. Και μια δίψα ανελέητη να μάθουμε τη γλώσσα τους, να βρούμε τα κλειδιά για να ανοίξουμε τους μουσικούς δρόμους των ήχων…».

«Αν δεν είχα βιώσει αυτά που βίωσα, δεν θα είχα γράψει αυτή την μουσική. Η μουσική για μένα ποτέ δεν υπήρξε αυτοσκοπός, είναι κάτι το βιωματικό…»

Πράγματι τα γεγονότα της ζωής του ήταν συνταρακτικά. Το έργο του αντηχεί όλη τη μεγάλη πορεία και τις περιπέτειες του λαϊκού κινήματος του 20ου αιώνα. Ηταν και αυτός μέλος της γενιάς που ανδρώθηκε στην Αντίσταση, που πάλεψε για να έρθουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας και γι αυτή του την απόφαση διώχτηκε, φυλακίστηκε, εξορίστηκε, συνέχισε να παλεύει και να δημιουργεί. Γι’ αυτόν όμως αυτά ήταν και τα πιο δυνατά και όμορφα χρόνια του. Είχε αναφέρει χαρακτηριστικά στην εκδήλωση του Κόμμα τος για τα 90χρονά του: «Βρίσκομαι σήμερα εδώ μπροστά σας με μεγάλη συγκίνηση, γιατί τα πιο δυνατά και όμορφα χρόνια μου τα έζησα στις γραμμές του ΚΚΕ. Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος Πόλεμος, οι διώξεις που ακολούθησαν την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, η βαθιά παρανομία με την ένοπλη προσπάθεια το 1944 μέσα στην Αθήνα, που πνίγηκε στο αίμα, η Ικαρία και η Μακρόνησος, η αναγεννητική προσπάθεια μέσα από την ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες. Η παράνομη δράση με την ίδρυση του Πατριωτικού Μετώπου, δέκα μέρες μετά την επικράτηση της χούντας. Αργότερα, υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ στην Αθήνα και τέλος η εκλογή μου ως βουλευτής του Κόμματος το 1981 και 1985».

Στα χρόνια της Κατοχής παλεύει οργανωμένα μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. «Ολα άρχισαν και όλα κυριεύτηκαν τη μέρα που κατακτήσαμε την αξιοπρέπειά μας, την τιμή μας και την ανθρωπιά μας, αντιτάσσοντας στον νόμο της ζούγκλας των Ναζί τη δύναμη των όπλων μας. Εκείνη τη στιγμή που πρωταγγίξαμε ο καθένας μας το όπλο του και ξεκινάγαμε σ’ έναν αγώνα ζωής και θανάτου…». Παίρνει μέρος στις μάχες του Δεκέμβρη του ’44 μέσα από τις γραμμές του 1ου Λόχου του 1ου Τάγματος του Εφεδρικού ΕΛΑΣ, που είχε τη βάση του στην Ανω Νέα Σμύρνη. Οι μέρες του Δεκέμβρη, αυτής της σκληρής ταξικής αναμέτρησης τον σημαδεύουν τόσο, που θα ομολογήσει πολλά χρόνια αργότερα: «Εάν υπήρχε επιτύμβιο επίγραμμα – κατά το αισχύλειο- που θα επιθυμούσα να χαραχτεί στον τάφο μου, θα ήταν: Πολέμησε τον Δεκέμβρη».

Τον Ιούλιο του 1947 συλλαμβάνεται και εξορίζεται στην Ικαρία. Εκεί, θα ακούσει τον Καπετάν Αντρέα Ζέππο από μια ομάδα εξόριστων Πειραιωτών. «Και αυτό ήταν το δεύτερο σοκ της ζωής μου» μετά την Ενάτη του Μπετόβεν. Νέοι δρόμοι στη μουσική ανοίγονται μπροστά του. Τον χειμώνα του 1949 εξορίζεται στη Μακρόνησο και βασανίζεται φρικτά. Εκεί είναι, που σύμφωνα με τον ίδιο, έσπασε το «εγώ» κι έγινε τελεσίδικα «εμείς». «Η μάχη θα δοθεί για το “εμείς”, υπέρ του ανθρώπου, εναντίον των κανιβάλων… Η ασθένεια των κανιβάλων είναι το “εν αρχή το κέρδος”. Ακολουθεί η υποτίμηση του ανθρώπου». Μέσα σε τεράστιες δυσκολίες δε σταματά να δημιουργεί. Μάλιστα, αποσπάσματα από την Πρώτη του Συμφωνία, που δούλευε εκείνη την περίοδο παρουσίασε στη σκηνή των στρατηγών, εκεί όπου κρατούνταν ο Σαράφης και άλλοι. «Αυτό το θεωρώ μια πολύ σημαντική πράξη της ζωής μου και είναι σημαδιακή. Στις δύσκολες στιγμές απαντάμε πάντα με δημιουργία».

«Το τραγούδι είναι κάτι που πάει από καρδιά σε καρδιά»

Ο Μίκης Θεοδωράκης εξόριστος στη Μακρόνησο Ο Μίκης Θεοδωράκης εξόριστος στη Μακρόνησο

Μετά τη Μακρόνησο εγκαθίσταται σε ένα χωριό στην Κρήτη. Βάλτωνε. Οι δικοί του πουλούν μέχρι και τις βέρες τους, για να τον βοηθήσουν. «Μου ‘κανε ο πατέρας μου ένα πανωφόρι, ένα κοστούμι μαύρο, παπούτσια, μου έδωσε 300 δραχμές και τις ευλογίες του και μπάρκαρα για την Αθήνα, για να σταδιοδρομήσω στην Αθήνα».

Η διαβίωση στην Αθήνα δεν είναι εύκολη. Κάθε βδομάδα έπρεπε να παρουσιάζεται στην Ασφάλεια. Εκείνη την περίοδο πήρε και το πτυχίο του στο Ωδείο. Οι πόρτες όμως είναι κλειστές. Για να επιβιώσει κάνει αντίγραφα μουσικής και παίζει εκτάκτως σε συναυλίες. Γράφει μουσική, πολλή μουσική. Το 1954 με υποτροφία εγκαθίσταται στο Παρίσι. Συνεχίζει το συμφωνικό του έργο και γράφει μερικά από τα σπουδαιότερα συμφωνικά του έργα: Τρεις σουίτες, το μπαλέτο Αντιγόνη, κονσέρτο για πιάνο.

Εκείνη την περίοδο παντρεύεται τη Μυρτώ Αλτίνογλου και μαζί αποκτούν δυο παιδιά, την Μαργαρίτα και τον Γιώργο.

«Επιτάφιος. Η μεγάλη, τελευταία στροφή όχι μόνο στη μουσική μου ζωή αλλά σ’ ολόκληρη τη ζωή μου»

Το 1958 βρισκόμενος στο Παρίσι, παίρνει στα χέρια του την επανέκδοση του «Επιταφίου» με την αφιέρωση του ποιητή: «Το βιβλίο τούτο κάηκε από τον Μεταξά στα 1938 κάτω από τους στύλους του Ολυμπίου Διός». Αναφέρει ο Θεοδωράκης: «Θυμάμαι ότι έλαβα τον Επιτάφιο στο Παρίσι, από τον ίδιο τον Ρίτσο. Ευθύς μόλις τον διάβασα, άρχισα να γράφω τα τραγούδια, αυθόρμητα, δίχως καμιά ανάγκη, καμιά πρόθεση θα έλεγα. Και η μουσική βγήκε αυτή που βγήκε: λαϊκή. Γιατί, άραγε; Κατ’ αρχήν νομίζω από την ανάγκη να παρακολουθήσω την ίδια διαδικασία με τον Ρίτσο, καθώς παίρνει τους αρμούς, τα δυνατά στοιχεία από τα μοιρολόγια και τη δημοτική μας ποίηση και – όντας πάντοτε Ρίτσος – θέλει να είναι συνάμα ο οποιοσδήποτε λαϊκός ποιητής, η οποιαδήποτε χαροκαμένη μάνα, η λαϊκή μούσα».

Ο συγκεκριμένος δίσκος, που κυκλοφόρησε το 1960 αποτελεί το ορόσημο για την είσοδο του συνθέτη στο χώρο της λαϊκής μουσικής. Συμπυκνώνοντας τι καινούριο έφερε ο Επιτάφιος στην ελληνική μουσική σημειώνει: «Ηταν ένας κύκλος τραγουδιών. Ηταν ακόμα η καθιέρωση του λαϊκού τραγουδιστή και του λαϊκού μουσικού οργάνου (μπουζούκι) ως αυθεντικών εκφραστών του γνήσιου ποιητικού πάθους. Ηταν, τέλος, μια νέα μορφή επικοινωνίας με την καθιέρωση της λαϊκής συναυλίας, που έσπαζε τους παραδοσιακούς τρόπους παρουσίασης, ερμηνείας και επικοινωνίας και έφερνε σε άμεση επαφή τους δημιουργούς και τους ερμηνευτές με τις μάζες».

«Οι μεγάλοι ποιητές ανήκουν στους εργαζόμενους, στο λαό»

Με τον Γιάννη Ρίτσο στο 4ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» στο ΠεριστέριΜε τον Γιάννη Ρίτσο στο 4ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» στο Περιστέρι

Η συνύπαρξη της λαϊκής με τη συμφωνική μουσική στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη κάνει τον ίδιο και τη μουσική του μοναδική περίπτωση στο χώρο της διεθνούς μουσικής καθώς κινείται συνεχώς ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους προσπαθώντας να τους συνενώσει σε έναν και μοναδικό.

Ηταν ο πρώτος που έβαλε στο στόμα του απλού λαού λόγια μεγάλων ποιητών. «Ο ελληνικός λαός τραγουδούσε, στις ταβέρνες, στα γιαπιά, στις εκδρομές, στις συντροφιές, στις διαδηλώσεις, μελωδίες βασισμένες σε αυστηρά ποιητικά κείμενα, που τα χαρακτήριζαν η τελειότητα του λόγου, η τόλμη της εικόνας και η δύναμη της έκφρασης». Για τον ίδιο ήταν ξεκάθαρο: «Οι μεγάλοι ποιητές ανήκουν στους εργαζόμενους, στο λαό. Μόνο αυτοί μπορούν να τους καταλάβουν. Φυσικά, ο καθένας μπορεί να αγοράσει βιβλία τους. Πόσοι όμως είναι; Το πρόβλημα δεν είναι πρακτικό – ποσοτικό. Ο λαός δεν μπορούσε να πλησιάσει τη μεγάλη ποίηση, γιατί δεν είχε στη διάθεσή του τα κλειδιά για να ανοίξει τις πόρτες. Κάνοντας τραγούδι και βάζοντας στα χείλη του λαού τη μεγάλη ποίηση, είναι σα να του πρόσφερα αυτό το σπάνιο κλειδί να ανοίξει τις μεγάλες πόρτες και να μπει στο μαγικό κόσμο της λόγιας τέχνης».

Μετά τον Επιτάφιο ακολούθησαν μια σειρά άλλοι κύκλοι τραγουδιών: «Λιποτάκτες» (1959), «Αρχιπέλαγος» (1959), «Πολιτεία» (1959), «Επιφάνια» (Σεφέρης 1960), «Ένας όμηρος» (Μπήαν, μτφρ. Ρώτας), «Μικρές Κυκλάδες» (Ελύτης 1963), «Πολιτεία Β’» (1964), «Μαουτχάουζεν» (Καμπανέλλης 1966), «Ρωμιοσύνη» (Ρίτσος 1966), «Έξι θαλασσινά φεγγάρια» (Γκάτσος 1966), «Ο Ήλιος και ο Χρόνος» (Θεοδωράκης 1967), «Μυθιστόρημα» (Σεφέρης 1968), «Νύχτα θανάτου» (Ελευθερίου 1968), «Αρκαδία I» (Θεοδωράκης 1968), «Αρκαδία II» (Ελευθερίου 1968), «Αρκαδία III» (Ελευθερίου 1969), «Αρκαδία IV» (Κάλβος 1969), «Αρκαδία V» ( Αγγελος Σικελιανός 1969), «Αρκαδία VI» (Θεοδωράκης 1969), «Αρκαδία VII» (Σινόπουλος 1969), «Αρκαδία VIII» (Αναγνωστάκης 1969), «Αρκαδία X» (Θεοδωράκης 1969). Ευτύχησε να τραγουδηθεί από όλους τους μεγάλους Έλληνες και όχι μόνο τραγουδιστές.

Αξιοσημείωτη είναι η ιστορία της μελοποίησης της αριστουργηματικής «Ρωμιοσύνης». Ο Ρίτσος γράφει τη «Ρωμιοσύνη» στα 1945 – 46 και ο Θεοδωράκης την μελοποίησε το 1966. Τα παρακάτω είχε διηγηθεί ο ίδιος ο Μίκης στο περιοδικό «Ελίτροχος»:

«Τη “Ρωμιοσύνη” μού την είχαν φέρει στο σπίτι γυναίκες κρατουμένων πολλά χρόνια πριν. Είχαν περάσει πρώτα από τον Ρίτσο , που διάλεξε ο ίδιος τα αποσπάσματα από τη “ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ”, για να μου τα εμπιστευθεί. Ομως, τα χειρόγραφα σκεπάστηκαν από άλλα. Χάθηκαν. Ξεχάστηκαν. Ωσπου εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κάποιο χέρι (σ.σ. Γιορτή των Φώτων του 1966) τα ανέσυρε και τα ακούμπησε στο πιάνο. Είχαν προηγηθεί συγκρούσεις στον Πειραιά με την Αστυνομία. Ο άγριος ξυλοδαρμός και η κακοποίησή μου, γεγονότα που με επηρέασαν βαθιά. Τόσο που, μόλις διάβασα τον πρώτο στίχο “Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό…”, κάθισα, όπως ήμουν λερωμένος με λάσπη και αίματα, και συνέθεσα μονορούφι τη “Ρωμιοσύνη”.

Όταν την άλλη μέρα την άκουσε ο Ρίτσος, έμεινε άφωνος. Ποτέ άλλοτε δεν τον είδα τόσο χαρούμενο, τόσο συγκλονισμένο, όσο τη μέρα που στο “Κεντρικόν”, που ήταν γεμάτο με αντιστασιακούς, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησε τη “Ρωμιοσύνη”».

«Ένα τραγούδι γεννιέται σαν ένα παιδί. Χρειάζεται αγάπη. Χρειάζεται αίμα. Χρειάζεται αλήθεια…»

Σε εκδήλωση στον Πειραιά το 1963Σε εκδήλωση στον Πειραιά το 1963

Η δεκαετία του 1960 είναι από τις πιο δημιουργικές στη μουσική διαδρομή του συνθέτη. Με τη Μικρή Ορχήστρα Αθηνών που είχε ιδρύσει επιδίωξε να απλώσει τη μουσική του μέσα στους βουερούς δρόμους, στα πανεπιστήμια και στις συνοικίες, στην επαρχία και μέσα στις συζητήσεις. «Δεν υπάρχει καιρός! Καλλιτέχνες και κοινό πρέπει γρήγορα να πιαστούν χέρι χέρι και ν’ ανέβουν μαζί στην κορυφή του λόφου, για να δουν αυτό που κρύβεται από την άλλη μεριά!».

Συστήνει στο κοινό νέους συνθέτες, όπως τον Μάνο Λοΐζο και τον Χρήστο Λεοντή. Μάλιστα, τους χάρισε και την πέτρα που του είχαν ρίξει στη διάρκεια συναυλίας στη Νάουσα παρακρατικές ομάδες.

Το 1963 δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Ο Θεοδωράκης αναλαμβάνει Γραμματέας της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και εκλέγεται στο κοινοβούλιο.

Από την ίδρυση των ΛαμπράκηδωνΑπό την ίδρυση των Λαμπράκηδων

Το 1964 κυκλοφορεί το «Άξιον Εστί» σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη. Σύμφωνα με τον ίδιο, το «Άξιον Εστί» συνοψίζει σε μία μόνο κορύφωση όλες του τις σκέψεις, τις προθέσεις και τις απόπειρες όσον αφορά τη δημιουργία ενός νεοελληνικού λαϊκού μουσικού έργου.

Με την επιβολή της δικτατορίας ο Μίκης Θεοδωράκης περνά στην παρανομία. Η μουσική του απαγορεύεται με ειδικό διάταγμα, το διάταγμα 13/1-6-1067 του Οδυσσέα Αγγελή. Συμμετέχει στο Πατριωτικό Μέτωπο και ορίζεται πρόεδρός του. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Το 1968 χάρη σε διεθνείς πιέσεις, ο Μίκης αποφυλακίζεται και τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό στο Βραχάτι. Τον Αύγουστο του 1968 εξορίζεται μαζί με την οικογένειά του στη Ζάτουνα της Αρκαδίας. Με διάφορους τρόπους καταφέρνει να στέλνει μαγνητοταινίες με τα καινούργια έργα του στο εξωτερικό. Τα έργα μεταδίδονται από ξένους σταθμούς και ακούγονται στην Ελλάδα. Τον Οκτώβριο του 1969 μεταφέρεται από τη Ζάτουνα και φυλακίζεται στο στρατόπεδο Ωρωπού. Το 1970 φυγαδεύεται στο Παρίσι από όπου ξεκινά τον αγώνα κατά της χούντας. Παρουσιάζει τα έργα που είχε συνθέσει κατά το διάστημα της παρανομίας, της φυλακής και της εξορίας σε αμέτρητες συναυλίες σε όλο τον κόσμο, αφιερωμένες στον αντιδικτατορικό αγώνα. «Έξω συναντήθηκα με τη Φαραντούρη και τον Καλογιάννη. Κάναμε μια ορχήστρα κι αρχίσαμε τις δραστηριότητες θυμάμαι από την Ιταλία. Στη συνέχεια η πρώτη μεγάλη εμφάνιση ήταν στη γιορτή της “Ουμανιτέ”. Εκείνη τη μέρα υπολόγιζαν περίπου σε 600.000 κόσμο, όταν έγινε η συναυλία αυτή», είχε πει ο ίδιος.

Εκείνη την περίοδο συνθέτει τα «Τραγούδια του αγώνα», «Επιφάνεια Αβέρωφ», «Κατάσταση Πολιορκίας», «Τα τραγούδια του Ανδρέα», «Τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδα» κ.ά. Εκείνης της περιόδου έργο είναι και το μεγαλειώδες Κάντο Χενεράλ σε ποίηση Πάμπλο Νερούντα. Τις πρόβες του έργου είχε παρακολουθήσει ο ίδιος ο ποιητής. Σχεδιαζόταν, μάλιστα, να γίνει μια μεγάλη συναυλία στο Σαντιάγο, όπου θα παρουσιαζόταν το έργο και θα απήγγειλε ο Νερούντα. Η συναυλία δεν έγινε κατορθωτό να πραγματοποιηθεί λόγω του πραξικοπήματος του Πινοσέτ.

Με την πτώση της δικτατορίας, η μουσική του Μίκη ακούγεται πλατιά σε συγκεντρώσεις και μεγάλα στάδια. Το 1983 του απονέμεται το Βραβείο «Λένιν».

Η απονομή του βραβείου ΛένινΗ απονομή του βραβείου Λένιν

Τα επόμενα χρόνια, ο Μίκης συνεχίζει να δημιουργεί και να παίρνει ξεκάθαρη θέση μπροστά σε γεγονότα του καιρού μας. Αξίζει να αναφέρουμε τη δήλωση που είχε κάνει ενάντια στο αντικομμουνιστικό μνημόνιο το 2005: «Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να αλλάξει την Ιστορία. Να τη διαστρεβλώσει εξισώνοντας τα θύματα με τους θύτες. Τους εγκληματίες με τους ήρωες. Τους κατακτητές με τους απελευθερωτές και τους ναζιστές με τους κομμουνιστές. Δυστυχώς, σήμερα είμαι υποχρεωμένος να μιλώ περισσότερο στο όνομα των νεκρών παρά των ζωντανών. Στο όνομα, λοιπόν, των νεκρών συντρόφων μου κομμουνιστών, αυτών που πέρασαν από την Γκεστάπο, τα στρατόπεδα θανάτου και τους τόπους των εκτελέσεων για να εξοντωθεί ο ναζισμός και να θριαμβεύσει η λευτεριά, έχω να απευθύνω στους “κυρίους” αυτούς μόνο μια λέξη: ΝΤΡΟΠΗ!».

«Ολη μου τη ζωή τη μοίρασα σε αγώνες και σε μουσική»

Με το έργο του καταγράφει σαν σεισμογράφος τις διακυμάνσεις της συνείδησης του λαού μας, καθώς τη διαμορφώνουν τα ιστορικά γεγονότα, οι κοινωνικές συνθήκες και οι πολιτικές εξελίξεις. Άλλωστε, μέσα από την Τέχνη του τον λαό και τους αγώνες του θέλησε να υπηρετήσει. Εκεί αφιέρωσε το ταλέντο και τη δημιουργία του. Γι’ αυτό και ο λαός τον τίμησε και τον αγάπησε παρά τις αντιφάσεις του.

Σε όσους του έλεγαν να κάτσει «ήσυχος» γιατί να διαφυλάξει το ταλέντο του και την καριέρα του εκείνος απαντούσε: «Είναι οι αγώνες και η μουσική τόσο δεμένα πια μέσα μου, ώστε δεν μπορώ να φανταστώ ούτε αγώνες χωρίς τραγούδι ούτε τραγούδι χωρίς αγώνα. Φαίνεται πως το ταλέντο μου, σαν μια παράξενη μπαταρία, εκεί μέσα γεμίζει. Μέσα στη ζεστασιά της χειραψίας, μέσα στο αετίσιο βλέμμα του συναγωνιστή, μέσα στις ιαχές των συλλαλητηρίων και στη βοή της μάχης… Ομως το ταλέντο δεν έρχεται μόνο του. Για να φυτρώσει, του πρέπει στρώμα παχύ ευαισθησίας. Αυτό σημαίνει πως ο αληθινός καλλιτέχνης δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος όταν γύρω του οι άλλοι βογκούν, ταπεινώνονται, πεινούν, τσακίζονται… Τότε η ευαισθησία αυτή γίνεται ευθύνη και φέρνει τον καλλιτέχνη μέσα στον λαό».

Ο ίδιος θεωρούσε τον «Κάκτο» που έγραψε το 1967, κρατούμενος στην Ασφάλεια, το πιο αντιπροσωπευτικό του τραγούδι.

… Πότε πέρασαν κιόλας τόσοι αιώνες;

Θα ζήσω άλλους τόσους

ακούγοντας τις ρίζες να προχωρούν

μέσα στο ξερό χώμα της καρδιάς μου.

Το παρακάτω βίντεο – στιγμιότυπο από τη μεγάλη συναυλία που είχε οργανώσει η ΚΕ του ΚΚΕ στο Θέατρο Πέτρας προς τιμήν των 90 χρόνων του μουσικοσυνθέτη.

Και πράγματι, το έργο του θα ζήσει «άλλους τόσους» αιώνες… Γιατί, όπως και ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξή του στον «Ριζοσπάστη»: «Από όλα τα είδη ζωής, ποιο είναι αυτό που αντέχει περισσότερο στο χρόνο; Η πνευματική, το πνευματικό δημιούργημα. Αυτό αντέχει. Και η αντοχή του, η διάρκειά του, δεν είναι παρά μια μορφή αθανασίας. Μια νίκη στο θάνατο, τον τελικό μας νικητή. Εκτός και αν με το πνευματικό έργο υψωθούμε εκεί που δεν μπορεί να μας φτάνει το αρπακτικό του χέρι. Ετσι είναι συλλογική, και όχι αποκλειστικά προσωπική, η νίκη με το θάνατο, όταν η κοινωνία μιας εποχής μπορεί να εκφραστεί και αναγνωριστεί μέσα στην πνευματική δημιουργία». Και ο Μίκης Θεοδωράκης αυτό το κατάφερε.

«Θέλω να αφήσω τον κόσμο αυτόν σαν κομμουνιστής»

Ο Μίκης Θεοδωράκης, προαισθανόμενος το τέλος της ζωής του, είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, δίνοντάς του το στίγμα των τελευταίων του επιθυμιών.

Στην προσωπική του επιστολή στις 5 Οκτωβρίου 2020, προς τον Δημήτρη Κουτσούμπα, έγραφε: “Τώρα στο τέλος της ζωής μου, την ώρα των απολογισμών, σβήνουν απ’ το μυαλό μου οι λεπτομέρειες και μένουν τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια μου τα πέρασα κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομμουνιστής.”

Με την επιστολή του ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης ζητούσε από τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ να επιληφθεί εκείνος προσωπικά ώστε, όπως έγραφε: “να γίνει σεβαστή όχι μονάχα η ιδεολογία μου αλλά και οι αγώνες μου για την ενότητα των Ελλήνων. Καθώς επίσης βέβαια και όλα αυτά που ήδη έχω ρυθμίσει, σε συνεννόηση με την γραμματέα μου Ρένα Παρμενίδου και τον φίλο και Πρόεδρο του Παγκρητίου Συλλόγου Φίλων Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Αγοραστάκη”.

Από 902.gr

Διεθνιστικό κάμπινγκ / enternasyonalist kamp – 1-3 Οκτωβρίου / Ekim

By puk
Οι αγώνες μας δεν γνωρίζουν σύνορα / mücadelerimiz sınır tanımıyor / Our struggles have no borders! GR-> TR-> ENG Οι άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα Κύπρο και Τουρκία, στο βωμό του κέρδους δεν διστάζουν να φέρουν τις χώρες μας ένα βήμα πριν τη σύγκρουση. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, η νεολαία και των τριών χωρών δεν έχουμεContinue reading "Διεθνιστικό κάμπινγκ / enternasyonalist kamp – 1-3 Οκτωβρίου / Ekim"

Συνένοχη η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ στις προκλήσεις ενάντια στο λαό της Κούβας

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

21 Υπουργοί Εξωτερικών επέλεξαν συνειδητά την επέτειο της 26ης του Ιούλη (ιστορική μέρα για τον κουβανικό λαό και την Επανάστασή του) για να εντείνουν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και προκλητικότητα ενάντια στο λαό της Κούβας. Με μια επαίσχυντη κοινή δήλωση στηρίζουν τα εγκληματικά σχέδια του ιμπεριαλισμού ενάντια στο νησί της Επανάστασης που κλιμακώνονται το τελευταίο διάστημα με νέες υποκριτικές προφάσεις των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους. Μια κοινή δήλωση που υιοθετεί φυσικά όλα τα προκλητικά προσχήματα του σχεδίου της κυβέρνησης Μπάιντεν εις βάρος του κουβανικού λαού. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά από τη στιγμή που συγγραφέας είναι η ίδια η Ουάσινγκτον;

Όλα αυτά την ώρα που ο μαζικά ο λαός της Κούβας υπερασπίζεται την Επανάστασή του και τις σοσιαλιστικές κατακτήσεις απέναντι στη νέα ιμπεριαλιστική προβοκάτσια και τον πολυετή εγκληματικό αποκλεισμό που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στο νησί της Επανάστασης. Η κοινή δήλωση που προώθησε ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ κλιμακώνει την επίθεση του ιμπεριαλισμού κατά του λαού της Κούβας και είναι συνέχεια των νέων κυρώσεων που επέβαλε η Ουάσινγκτον για να στηρίξει τις άνομες προβοκάτσιες στο νησί και τους μισθοφόρους τους που υλοποιούν τους εγκληματικούς σχηματισμούς των ιμπεριαλιστών και της αντικουβανικής μαφίας του Μαϊάμι. Κυρώσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν που ενισχύουν προηγούμενες κυρώσεις της κυβέρνησης Τραμπ που προστίθενται στις χιλιάδες απάνθρωπες διατάξεις του αποκλεισμού που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 και ενισχύεται διαρκώς από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Συνιστά μέγιστη πρόκληση να «ανησυχούν» δήθεν για ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες μια σειρά κυβερνήσεων και καθεστώτων που τα παραβιάζουν σωρηδόν.

Από τη νέα βαθιά πρόκληση ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό της Κούβας δεν λείπει η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ, αφού ένας από τους 20 ΥΠΕΞ που έσπευσαν να συνυπογράψουν την κατάπτυστη κοινή δήλωση που συνέγραψε ο ομόλογός τους από τις ΗΠΑ είναι και ο Κύπριος ΥΠΕΞ, Νίκος Χριστοδουλίδης. Μια προκλητική δήλωση που συνυπογράφουν αντιδραστικές κυβερνήσεις και καθεστώτα, περιλαμβανομένων φασιστικών κυβερνήσεων και ΝΑΤΟϊκών προτεκτοράτων. Συνυπογράφει το κράτος-εγκληματίας που ονομάζεται Ισραήλ. Συνυπογράφει το φασιστικό καθεστώς της Ουκρανίας που ανήλθε στην εξουσία με την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ που συνεχίζει να αιματοκυλεί για χρόνια το λαό της πρώην σοβιετικής δημοκρατίας. Συνυπογράφει το παράνομο ΝΑΤΟϊκό και ευρωενωσιακό προτεκτοράτο του Κοσόβου. Συνυπογράφουν κράτη – μέλη της ΕΕ που πρωταγωνιστούν στο αντικομμουνιστικό μένος των Βρυξελλών με ρατσιστικές πολιτικές, αντικομμουνιστικό κυνήγι μαγισσών, διώξεις αντιφασιστών και με διαρκή πολιτική «δικαίωσης» των συνεργατών των ναζί (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Τσεχία). Συνυπογράφουν κι άλλα μέλη της ΕΕ όπως Αυστρία, Κροατία, Ελλάδα, καθώς και άλλοι συνοδοιπόροι της Ουάσινγκτον όπως το Μαυροβούνιο, η Βόρεια Μακεδονία και το καθεστώς της Νοτίου Κορέας. Συνυπογράφουν αντιδραστικές κυβερνήσεις που λειτουργούν ως μαριονέττες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Λατινική Αμερική (Κολομβία, Βραζιλία, Ισημερινός, Γουατεμάλα, Ονδούρα).

Με όλους αυτούς επέλεξε να ντροπιάσει την Κύπρο μας η κυβέρνηση Αναστασιάδη εμπλέκοντας για άλλη μια φορά τον πληγωμένο από τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα τόπο μας στους άνομους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. Για πολλοστή φορά η κυπριακή κυβέρνηση επιλέγει να πάει κόντρα στο λαϊκό αίσθημα. Επιλέγει να έρθει σε αντίθεση με τη διαχρονική φιλία και αλληλοστήριξη των δυο λαών. ΔΗΣΥ, Πρόεδρος Αναστασιάδης και Χριστοδουλίδης, παραμένουν πιστοί στην πρακτική της πλήρης εναρμόνισης με τις απαράδεκτες πολιτικές των ΗΠΑ, της ΕΕ. Όπως έπραξε στηρίζοντας πρόσφατα τα γενοκτονικά εγκλήματα του Ισραήλ με αποτέλεσμα να περιλαμβάνονται στη λίστα ευχαριστιών του Νετανιάχου που δολοφονούσε για άλλη μια φορά γυναικόπαιδα… Όπως πράττει διαρκώς σιγοντάροντας κάθε ιμπεριαλιστικό έγκλημα των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Όπως πράττει προωθώντας την ένταξη της Κύπρου στο αιματοβαμμένο ΝΑΤΟ και τους συνεταιρισμούς του. Ένα ΝΑΤΟ που έχει κόκκινα τα χέρια του κι από το αίμα του λαού μας… Και είναι αυτό το ΝΑΤΟ που κάποιοι πιο εντατικά προωθούν τελευταία ως δήθεν «εγγυητή» μιας ιμπεριαλιστικής διευθέτησης του Κυπριακού που θα βαφτίσουν «λύση». Βάζοντας το λύκο να φυλάει πρόβατα και βαφτίζοντας κρέας το ψάρι…

Δυστυχώς δεν υπάρχει πραγματική ταξική φωνή στο πολιτικό σύστημα μας για να ασκήσει πραγματική κριτική στις προκλήσεις της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Πως άλλωστε να το πράξουν αυτοί που περιμένουν από το θύτη ότι θα «λύσει» το Κυπριακό; Αυτοί που για πρώτη φορά στα χρονικά αντί να διαδηλώσουν μπροστά από την Πρεσβεία του θύτη, έσπευσαν στην Πρεσβεία της Κούβας! Ίσως να είχαν άλλου είδους ραντεβού εντός της Πρεσβείας του θύτη… Την ίδια ώρα που ακόμη και στις ΗΠΑ, μπροστά από το Λευκό Οίκο έγινε συμβολική παράσταση διαμαρτυρίας με σύνθημα «Ναι στην Κούβα, όχι στον αποκλεισμό».

Ως Νέα Σκέψη εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας με τον κουβανικό λαό και την Επανάστασή του, με την κυβέρνηση και το ΚΚ Κούβας απέναντι στους κλιμακούμενους εγκληματικούς σχεδιασμούς. Μια αλληλεγγύη που εκφράστηκε με την παρουσία μας την περασμένη Τετάρτη έξω από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στη διαμαρτυρία που διοργάνωσε το ΚΚΕ Κύπρου και στην οποία συμμετείχε επίσης η ΘΥΡΑ 9, το ΑΛΣ ΟΜΟΝΟΙΑ 29Μ και το Πολιτιστικό Ίδρυμα 1948.

Καταδικάζουμε απερίφραστα τη στάση της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ που προδίδει σχέσεις φιλίας δεκαετιών με το λαό της Κούβας, αλλά επίσης δεν συνάδει με τα αισθήματα της ίδιας της πλειοψηφίας του κυπριακού λαού. Στεκόμαστε στο πλευρό του λαού της Κούβας που χθες επανάλαβε την ετοιμότητά του να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 68 χρόνων από την επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα που έσπειρε το σπόρο που φύτρωσε λίγα χρόνια αργότερα με τη νικηφόρα έκβαση της Επανάστασης.

Η Κούβα δεν είναι μόνη της!

Ελλάδα – Τουρκία: Η καταστροφή του περιβάλλοντος δεν γνωρίζει σύνορα

By puk
Από το βουνό Ίντα και το «Κανάλι Ιστανμπουλ», στη Λήμνο, τη Λέσβο και την Σαμοθράκη Όσα σύνορα, όσα ναυτικά μίλια και χωρικά ύδατα, κι αν προσπαθούν οι άρχουσες τάξεις να ορίσουν, η επίδραση των καταστροφικών για το περιβάλλον έργων που έχουν ήδη ξεκινήσει δεν γνωρίζει από τέτοιου είδους τεχνητούς διαχωρισμούς, επηρεάζοντας όλες τις γειτονικές χώρες.Continue reading "Ελλάδα – Τουρκία: Η καταστροφή του περιβάλλοντος δεν γνωρίζει σύνορα"

Η σημασία της αποχώρησης της Τουρκίας από την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

By puk
Πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, το 2012, το τουρκικό κοινοβούλιο επικύρωσε ομόφωνα τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας. Τότε η Τουρκία ήταν από τις πρώτες χώρες που επικύρωσαν τη Σύμβαση και η κίνηση αυτή επικροτήθηκε τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Μια δεκαετία αργότερα,Continue reading "Η σημασία της αποχώρησης της Τουρκίας από την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης"

Solidarity to the striking oil workers in Iran!

By puk
Tens of thousands of contract oil workers in more than 105 oil fields are on strike in Iran, for more than a month (the first strikes started on the 19th of June).  The demands of the workers as stated by the newly formed Organising Committee for the Contract Oil Workers’ Strike, is an increase in wages …

Continue reading "Solidarity to the striking oil workers in Iran!"

Μεξικό: Το «μάτι της φωτιάς» και το «αθώο» φυσικό αέριο

By puk
Στις 3/7 κυκλοφόρησαν σε ολόκληρο τον κόσμο οι εντυπωσιακές όσο και τρομακτικές εικόνες της υποθαλάσσιας φωτιάς στον Κόλπο του Μεξικού που προκλήθηκε από διαρροή αγωγού φυσικού αερίου της κρατικής εταιρείας ενέργειας του Μεξικού. Μέχρι να περιοριστεί η πυρκαγιά, έκαιγε για περίπου πέντε ώρες κατά τη διάρκεια των οποίων το νερό έβραζε και φλόγες έβγαιναν στηνContinue reading "Μεξικό: Το «μάτι της φωτιάς» και το «αθώο» φυσικό αέριο"

Γιατί αποχωρούμε από την ISA – ανοιχτή επιστολή από τα τμήματα της ISA στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο

By puk
Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια από τότε που ξεκίνησε η κρίση στην CWI, με αφετηρία το IEC του Νοεμβρίου 2018. Η διάσπαση ήταν μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη στην πρόοδο αυτού που είχε γίνει η μεγαλύτερη τροτσκιστική διεθνής οργάνωση. Η CWI διασπάστηκε σε τρία κύρια μέρη και σε μια σειρά μικρότερων. Η δημιουργία της ISA ήταν μια …

Continue reading "Γιατί αποχωρούμε από την ISA – ανοιχτή επιστολή από τα τμήματα της ISA στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο"

Ισραήλ, επιστροφή στην κανονικότητα – επιστροφή στα εγκλήματα

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Τα διαφορά ΜΜΕ, ντόπια και ξένα, δεν έχαναν το τελευταίο διάστημα ευκαιρία να διαφημίζουν το Ισραήλ ως τη χώρα παράδειγμα, που ξεφορτώθηκε τον κορωνοϊό και επέστρεψε στην κανονικότητα. Ποια είναι όμως η κανονικότητα του Ισραήλ; Η πιο μεγάλη αλήθεια της κανονικότητας του Ισραήλ έχει να κάνει με τα αδιάκοπα εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού.

Η κανονικότητα του Ισραήλ είναι η συνεχής ανέγερση παράνομων οικισμών σε παλαιστινιακά εδάφη, ο συνεχής καθημερινός στραγγαλισμός εκατομμυρίων ανθρώπων στην Λωρίδα της Γάζας, οι συνεχείς δολοφονίες γυναικόπαιδων και απλών αμάχων Παλαιστίνιων, οι φυλακίσεις, ο εξευτελισμός και ο εκφοβισμός με χίλιους δυο τρόπους των Παλαιστίνιων σε Ιερουσαλήμ, Ραμάλα, Ναζαρέτ και άλλου.

Ο παλαιστινιακός λαός δοκιμάζεται ακόμα μια φορά αυτές τις μέρες. Το αίμα αθώων ρέει και πάλι στην Παλαιστίνη με συνένοχους τους ιμπεριαλιστές. Ο φασίστας Νετανιάχου, φίλος του Αναστασιάδη, του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και άλλων «ευυπόληπτων» ηγετίσκων, βλέποντας ότι χάνει την εξουσία, αμόλησε τα δολοφονικά σκυλιά του. Δημιούργησαν τα πρωτοπαλίκαρα της ισραηλινής αστυνομίας ένταση στην Ιερουσαλήμ, πυροδοτήθηκε η αναμενόμενη αντίδραση της πάντα «πρόθυμης» Χαμάς και το παζλ ολοκληρώθηκε.

Τα επεισόδια πριν λίγες μέρες στο τρίτο ιερότερο σημείο του Ισλάμ και γύρω από την κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, με συνέπεια τον τραυματισμό 205 Παλαιστινίων και 17 Ισραηλινών αστυνομικών, προκλήθηκαν από τη συσσώρευση φυσιολογικού δικαίου θυμού, σχετικά με τις προγραμματισμένες εξώσεις, σε βάρος των Παλαιστινίων. 500 άνθρωποι ξεσπιτώνονται παράνομα, βίαια, εγκληματικά. Ο Νετανιάχου το σχεδίασε όλο αυτό με στόχο να πετύχει την πολιτική στήριξη του από τους εθνικιστές – σωβινιστές και να σώσει την παρτίδα της εξουσίας. Αυτή είναι η αλήθεια για το τι συμβαίνει τώρα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Ο δοκιμαζόμενος, αλλά ηρωικός και ανυπότακτος λαός της Παλαιστίνης, έχει ανάγκη την αλληλεγγύη μας, έχει ανάγκη να βροντοφωνάξουμε απ´ άκρη σε άκρη και σε όλη την υφήλιο την αλήθεια, για τα εγκλήματα του Ισραήλ. Εμείς οι Κύπριοι πολύ περισσότερο, όντας επίσης θύματα εισβολής, κατοχής και συνεχούς παράνομου και εγκληματικού εποικισμού, οφείλουμε πολύ περισσότερο να καταδικάσουμε την ισραηλινή τρομοκρατία.

Ας απαιτήσουμε την ακύρωση όλων των συμφωνιών συνεργασίας της Κύπρου με ένα τέτοιο κράτος εγκληματία. Πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι στον παλαιστινιακό λαό, στηρίζοντας αποφασιστικά τον αγώνα του για την αναγνώριση του δικού του ανεξάρτητου κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσατα του ΟΗΕ. Απαιτούμε ακόμα τη διάλυση όλων των παράνομων εβραϊκών εποικισμών, τη διασφάλιση του δικαιώματος των προσφύγων για επιστροφή και την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται παράνομα στις ισραηλινές φυλακές.

Κύπρος – Παλαιστίνη – Αλληλεγγύη!

Μια εικόνα που ακόμη στοιχειώνει τους αστούς

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

Ό,τι γράφτηκε με το αίμα των λαών δεν σβήνει με το βρόμικο μελάνι των αστών. Συμπληρώνονται σήμερα 76 χρόνια από τη συντριβή του φασισμού. Τότε, που στις 9 του Μάη 1945 οι ναζί παραδίδονταν άνευ όρων και η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης κυμάτιζε περήφανα στο Ράιχσταγκ, ήδη μέρες προηγουμένως.

Εκείνη τη μέρα που οι εγκληματίες ναζιστές συνθηκολογούσαν μετά από τον πιο αιματηρό πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα. Εναν πόλεμο που κράτησε πεντέμισι χρόνια και κόστισε στην ανθρωπότητα 60 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηρους και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και τιμής στα εκατομμύρια των θυμάτων της χιτλεροφασιστικής θηριωδίας και των ηρώων αντιφασιστών. Είναι μέρα τιμής στους αγώνες των λαών για την αντίκρουση της χειρότερης ιδεοληψίας που γέννησε ο βάρβαρος καπιταλισμός.

Το φίδι του ναζισμού τσακίστηκε από την πάλη των λαών με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και τις θυσίες του σοβιετικού λαού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ μέχρι την κατάληψη του Βερολίνου και τις θυσίες των κομμουνιστών που πρωταγωνίστησαν στην αντίσταση στους κατακτητές σε όλη την Ευρώπη. Από τη Γαλλία μέχρι τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, οι Γάλλοι κομμουνιστές, οι αντάρτες του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, αλλά και τα κομμουνιστικά κινήματα στις υπόλοιπες χώρες. Και οι Κύπριοι κομμουνιστές, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους εθελοντές του Ισπανικού Εμφυλίου, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Πολέμησαν το φασισμό, δίνοντας στη συνέχεια την πάλη για αποστράτευση, «προεόρτιο» των σκληρών αντιαποικιακών και ταξικών αγώνων που έδωσε η κυπριακή εργατική τάξη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40. Συνολικά ο κυπριακός λαός είχε τη δική του συμβολή στην αντιφασιστική νίκη. Περίπου 30 χιλιάδες Κύπριοι, E/κ και Τ/κ, στρατεύτηκαν εθελοντικά στο νησί μας, αλλά και στο εξωτερικό και πολέμησαν στα μέτωπα της Ευρώπης, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αρκετοί άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας το φασισμό.

Ανίερη παραχάραξη της ιστορίας

Παρόλο που αρχικά ο καπιταλιστικός κόσμος εξέθρεψε το ναζισμό με την ελπίδα να τον στρέψει ενάντια στην ΕΣΣΔ, όταν τους κτύπησε συμμάχησαν προσωρινά με την ΕΣΣΔ, αλλά μετά τον Πόλεμο επανήλθαν. Και μέσα στην επίθεση που εξαπέλυσαν ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα στόχευσαν στην παραποίηση της ιστορίας και της συμβολής της ΕΣΣΔ στην αντιφασιστική νίκη.

Η αντικομμουνιστική πολιτική «πυροβολεί» και την αντιφασιστική μνήμη, ενισχύοντας και πάλι εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης την αναβίωση του φασισμού. Στο χορό αυτής της διαστρέβλωσης της ίδιας της αντιφασιστικής νίκης πρωταγωνιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων και οι απολογητές της, που επιχειρούν να μετατρέψουν την 9η του Μάη σε «Μέρα Ευρώπης» (δηλαδή Μέρα της ΕΕ) και επιχειρούν να εξισώσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό με την εκστρατεία παραχάραξης και αντικομμουνιστικού μίσους που προωθούν.

«Ξεχνούν» το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938 (Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία) και μεθοδεύουν να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου ως «μέρα ολοκληρωτισμού» λόγω του Συμφώνου Μολότοφ Ρίμπεντροπ του 1939. Άμεση προσπάθεια εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό.

«Ξεχνούν» ότι με την άρνησή τους και την υπονόμευσή τους ανάγκασαν τη Μόσχα να κερδίσει πολύτιμο χρόνο με το εν λόγω Σύμφωνο.

Αποκρύπτουν ότι το Σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε μόνο αφού είχαν ναυαγήσει όλες οι προηγούμενες προσπάθειες της ΕΣΣΔ για να συγκροτηθεί αντιχιτλερικό μέτωπο εξ υπαιτιότητας των ιδίων…

«Ξεχνούν» αυτό το αποκορύφωμα της πολιτικής του «κατευνασμού» από τις αστικές δημοκρατίες τους: Το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938, όπου Αγγλία και Γαλλία συμφώνησαν με Χίτλερ και Μουσολίνι και εκχώρησαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στη ναζιστική Γερμανία.

Ο εξαναγκασμός της ΕΣΣΔ στο σύμφωνο μη επίθεσης με το Βερολίνο παρουσιάζεται προκλητικά ως «συμμαχία των δύο αξόνων του κακού» για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της εξίσωσης φασισμού με σοσιαλισμό…

Στόχος τους να δηλητηριάσουν τα μυαλά των νέων

Αποκρύβουν επιμελώς τη συνεργασία φασιστών με τους ναζί και τους ηρωοποιούν σήμερα ως «αντιστασιακούς στη σοβιετική κατοχή», την ίδια ώρα που σέρνουν ως «τρομοκράτες» στα δικαστήρια υπερήλικους αντιστασιακούς και στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού για δολοφονίες γκεσταμπιτών… Αυτά γίνονται στις χώρες της Βαλτικής (μέλη της ΕΕ) όπου είναι παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου ρωσόφωνοι πολίτες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και όπου βετεράνοι δοσίλογοι με στολές των SS γυρίζουν τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία (!) για να «μάθουν» στα παιδιά την παραχαραγμένη ιστορία των αστών. Τα δε μνημεία της αντιφασιστικής νίκης έχουν εξοβελιστεί και οι φασίστες παρελαύνουν δημόσια με τις ευλογίες των Αρχών. Τα ίδια και χειρότερα τα τελευταία χρόνια και στην Ουκρανία με την επέμβαση ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τη στήριξη του φιλοναζιστικού καθεστώτος. Σε μια Ουκρανία όπου ποινικοποιήθηκε πλήρως ο σοσιαλισμός και διώκεται το ΚΚ Ουκρανίας, όπως αντίστοιχα έχουν ποινικοποιηθεί σοσιαλιστικά σύμβολα σε αρκετά μέλη της ΕΕ, που μάλιστα έχουν το θράσος να δίνουν συντάξεις «εθνικού ήρωα» σε όσους εντάχθηκαν στα SS! Ο ιμπεριαλισμός και οι απολογητές των συμφερόντων των μονοπωλίων επιχειρούν να σβήσουν την προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος.

Σε σειρά μελών της ΕΕ έχει ποινιοκοποιηθεί η κομμουνιστική – ταξική δράση και αντίστοιχα σύμβολα.

Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των κυρίαρχων δυνάμεων, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, προς την πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Τη μόνη εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Καμία όμως πλαστογραφία δεν θα σβήσει την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των παρτιζάνων και αντιστασιακών σε όλη την υφήλιο. Εποποιίες της αντιφασιστικής πάλης που έγιναν ύμνοι στα χείλη των λαών.

Φάρος η εποποιία του σοβιετικού λαού

Η ΕΣΣΔ ήταν εκείνη που άλλαξε την πορεία του πολέμου με τις επικές μάχες του Στάλινγκραντ και της Μόσχας. Ήταν αυτές οι μάχες που έδωσαν το σήμα της αντεπίθεσης και της τελικής νίκης. Και οι λαοί γνωρίζουν τη συμβολή της ΕΣΣΔ παρ’ όλες τις προσπάθειες παραχάραξης της Ιστορίας και τις προσπάθειες του Δυτικού Κόσμου να προωθήσει την Απόβαση στη Νορμανδία ως το πιο καθοριστικό σημείο του πολέμου, ενώ ήδη ο Κόκκινος Στρατός αντεπιτέθηκε για την τελική νίκη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι θυσίες και οι μάχες του κάθε λαού ήταν σημαντικότατες στην αντιφασιστική νίκη. Δεν θέλουμε να μηδενίσουμε τίποτα. Αλλά όταν εξισώνουν το σοσιαλισμό με το φασισμό κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Το KK Σοβιετικής Ένωσης και η ηγεσία του ήταν ο οργανωτής και καθοδηγητής του παλλαϊκού αυτού αγώνα που απελευθέρωσε τον κόσμο από το τέρας του ναζισμού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, του Κουρσκ, στην απελευθέρωση των ανατολικοευρωπαϊκών πρωτευουσών. Μια εποποιία που δεν μπορεί να σβήσει καμία πλαστογραφία της ιστορίας. Μιας θυσίας και προσφοράς του σοβιετικού λαού, σύμβολο και για τους αγώνες του μέλλοντος και για την ανωτερότητα του σοσιαλισμού.

Πλησίασαν τα 30 εκατομμύρια οι ανθρώπινες θυσίες της EΣΣΔ, μαζί με τους αναπήρους και τους τραυματισμένους.

Ενδεικτικά, τα θύματα Βρετανών και Αμερικανών ήταν 375 χιλιάδες και 405 χιλιάδες, αντίστοιχα.

Τεράστιες ήταν ακόμα και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ με ολοκληρωτικές καταστροφές, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες.

Την 1η προς 2α του Μάη 1945, η Κόκκινη Σημαία με το σφυροδρέμανο υψώθηκε οριστικά στο Ράιχσταγκ, αν και είχε ανυψωθεί και στις 30 του Απρίλη προς Πρωτομαγιά, προσωρινά. Τη νύχτα της 8ης προς 9η του Μάη η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων στον στρατάρχη Γκ. Ζούκοφ. Στις 24 του Ιούνη πραγματοποιήθηκε η Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία με τα λάβαρα των ηττημένων ναζί να γίνονται ένας σωρός μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν ενώπιον του ηγέτη της Νίκης, Ι. Στάλιν.

Λίγους μήνες αργότερα (2 Σεπτέμβρη 1945) η Ιαπωνία συνθηκολόγησε μετά τη νίκη των σοβιετικών στρατευμάτων επί της στρατιάς της στη Μαντζουρία. Νωρίτερα οι ΗΠΑ, δίχως να υπάρχει στρατιωτική ανάγκη και διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού κατά της ανθρωπότητας στον 20ό αιώνα, έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945).

Η αντιφασιστική νίκη συνέβαλε στην κατάργηση του αποικιακού συστήματος και στην απελευθέρωση των λαών των αποικιών. Δυστυχώς η αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν συνεπαγόταν τον τερματισμό της αιματοχυσίας των λαών.

Ο ιμπεριαλισμός έχει άλλα σχέδια και αιματοκυλίζει έκτοτε τον πλανήτη. Ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, την ανατροπή της ΕΣΣΔ και την καπιταλιστική παλινόρθωση, οι ιμπεριαλιστές με νέο πρόσχημα την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» που οι ίδιοι εξέθρεψαν, συνεχίζουν να αιματοκυλίζουν τους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Επίκαιρα τα μηνύματα της αντιφασιστικής νίκης

Εν μέσω καπιταλιστικών κρίσεων, η επίθεση των κεφαλαιοκρατών κατά των εργαζομένων έχει κλιμακωθεί, ενώ σηκώνει κεφάλι ξανά ο φασισμός και η ακροδεξιά, σκορπώντας το δηλητήριό τους, υπό την κάλυψη της διαστρέβλωσης και της αντικομμουνιστικής παραχάραξης των άλλων αστικών δυνάμεων, οι οποίοι στρώνουν το χαλί για την αναβίωση του φασισμού. Και τους ενισχύουν ανοικτά εκεί όπου βολεύει (βλ. Ουκρανία) και αλλού υποκριτικά τούς αξιοποιούν με τη λογική του «αντί», για να περάσουν τους εκλεκτούς προώθησης των συμφερόντων των μονοπωλίων (βλ. ευρωεκλογές).

Με τους δήθεν «ευρωσκεπτικιστές» ακροδεξιούς να αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τους αστούς υπέρ της ΕΕ. Πάντοτε εντός των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών.

Και όταν κριθεί αναγκαίο, όπως είχε γίνει και με τον Χίτλερ, θα μπορούν να αξιοποιηθούν και πιο άμεσα. Αυτό θα πει αποκούμπι του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρο το μήνυμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια και το φασισμό. Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρη η αναγκαιότητα της ταξικής συνειδητοποίησης για την εντατικοποίηση της ανατρεπτικής πάλης των λαϊκών μαζών και των εργαζομένων ενάντια στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εξαθλίωση, τους πολέμους και το φασισμό.

Οι ναζί θρηνούν

Στον Χίτλερ υποκλίνονται οι Χρυσαυγίτες και φυσικά και το τοπικό τους παράρτημα στο νησί μας. Τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να αυτοπαρουσιαστούν ως δήθεν απλά «εθνικιστές» για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους.

Φυσικά δεν μπορεί να αποκρυφτεί η νεοναζιστική φύση της εγκληματικής οργάνωσης που ονομάζεται Χρυσή Αυγή. Από τη δεκαετία του ’80 πριν αρχίσει τα προεκλογικά τερτίπια, η Χρυσή Αυγή ήταν Γ’ Ράιχ και ξερό ψωμί…

Με διθύραμβους στο καθεστώς του Χίτλερ, στον εθνικοσοσιαλισμό, στον Ρούντολφ Ες, στα SS και πάει λέγοντας. Το 2005 οι «Χρυσαυγίτες» έκλαιγαν ακόμη για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αναφέροντας στο τεύχος 122 του περιοδικού τους «Εμείς δεν γιορτάζουμε τίποτα» στις 9 του Μάη, που χαρακτηρίζουν «αποφράδα μέρα κατοχής»! Η σπορά των ηττημένων του 1945… Οι πολιτικοί απογόνοι των γερμανοτσολιάδων δοσίλογων, Χιτών και ταγματασφαλιτών.

Αντίστοιχα και το παράρτημά τους στην Κύπρο. Αυτά έλεγαν τα «καλά παιδιά» του Αρχιεπισκόπου σε εκδήλωση του ΕΛΑΜ στις 6 του Μάη του 2010 υπό τον τίτλο «9 Μαΐου 1945: Εμείς δεν έχουμε να γιορτάσουμε τίποτε», έστω κι αν εδώ και μερικά χρόνια έχουν κατεβάσει το εν λόγω κείμενο από την ιστοσελίδα τους:

«9 Μαΐου 1945. Οι κόκκινες ορδές του Στάλιν από τα ανατολικά και οι Δυτικοί Σύμμαχοι από τα δυτικά κατέκλυζαν τη Γερμανία σβήνοντας τους εναπομείναντες θύλακες αντίστασης των τελευταίων πιστών της εθνικιστικής ιδέας.

Στο κέντρο του Βερολίνου μερικές χιλιάδες Ευρωπαίων εθελοντών από Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ισπανία, Ρωσία, Ουκρανία, Λετονία, Ελλάδα καθώς και πολλές άλλες χώρες, θυσιάζονταν για μια ιδεολογία, που ήταν και συνάμα τρόπος ζωής, βγαλμένος από τη φυλετική ψυχή των ευρωπαϊκών εθνών.

Αγωνίζονταν χωρίς ελπίδα, σε μια μάχη που είχε ήδη χαθεί με μόνο οδηγό την τιμή και την πίστη τους. 9 Μαΐου 1945. Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι αφίσες με το σύνθημα ”Τα τείχη πέφτουν, η καρδιές μας όμως ΟΧΙ”. Ετσι και έγινε το κάστρο έπεσε, η ιδέα όμως παραμένει.

(…) Άλλωστε γι’ αυτό το λόγο, ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ εναντίον του σοσιαλισμού που ήταν βασισμένος στο Εθνος, που εφαρμόσθηκε μόνο 6 χρόνια (1933-1939) αφού το κατάστρεψε ο πόλεμος και η ήττα.

Ήταν τόσο επιτυχές και άξιο μιμήσεως, για την ευτυχία και ευημερία των ευρωπαϊκών αλλά και άλλων λαών, ευεργετικό για εργάτες, αγρότες, σπουδαστές, νεολαία, παιδιά, μητέρες και ούτω καθ’ εξής. (…) Εξάλλου αν το μοντέλο έβρισκε μιμητές διεθνώς, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός θα ακυρώνετο: εάν οι αγρότες και οι εργάτες ήταν πανευτυχείς, γιατί να είναι δυστυχείς στον εφαρμοσμένο κομμουνισμό ή καπιταλισμό.

Αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος κηρύξεως του πολέμου, αλλά και δαιμονοποίησή του από τους νικητές».

Εμείς λοιπόν γιορτάζουμε και τιμούμε την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών με τη σημερινή αντιφασιστική μας πάλη κι οι νεοναζί (όσο κι αν σήμερα θέλουν δημόσια να κρυφτούν και να το παίξουν «απλά» εθνικιστές ενόψει εκλογών), ακόμη θρηνούν και για άλλη μια φορά σηκώνουν κεφάλι για να υπηρετήσουν ξανά το κεφάλαιο.

Όσο κι αν θέλουν να κρυφτούν ήταν και παραμένουν πολιτικοί εγγονοί του Χίτλερ και της εμετικής και μισαλλόδοξης ιδεοληψίας τού χειρότερου βραχίονα-αποκούμπι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του φασισμού.

72 χρόνια ΝΑΤΟ: Xούντες, πόλεμοι, τρομοκρατία

By ΑΠΟΨΗ
Του Γιάννη Σωκράτους
«Ο πόλεμος τους διαλύει ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους»
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Συμπληρώνονται 72 χρόνια από την ίδρυση του πιο βάρβαρου ιμπεριαλιστικού σχηματισμού μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, το ΝΑΤΟ. Στις 4 Απριλίου 1949, υπογράφτηκε η συνθήκη δημιουργίας στην Ουάσιγκτον. ΗΠΑ, Βέλγιο, Γαλλία, Δανία, Λουξεμβούργο, Ιταλία, Καναδάς, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία ήταν τα αρχικά κράτη που έγιναν μέλη στο ΝΑΤΟ.
Από τότε και μέχρι σήμερα, η ιστορία του ΝΑΤΟ, του παγκόσμιου τρομοκράτη και χωροφύλακα για τους λαούς, αλλά και προστάτη της παγκόσμιας καπιταλιστικής εξουσίας, είναι ταυτισμένη με την έννοια της βαρβαρότητας, βαμμένη με το αίμα αθώων, άμαχου πληθυσμού και παιδιών.
Η δολοφονική του δράση χωρίς όρια σε όλο τον πλανήτη, οι ολοκληρωτικοί πόλεμοι που διεξάγει σε βάρος λαών, ανατρέπει το ιδεολόγημα των απολογητών του, ότι είναι δήθεν αμυντικός σχηματισμός, που αποκρούει ένοπλες επιθέσεις εναντίον των μελών του.
Τι να πρωτοθυμηθούμε; Πρώτα απ όλα η δική μας τραγωδία, το διπλό έγκλημα εις βάρος του κυπριακού λαού (Ε/Κ και Τ/Κ) με το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή το 1974, έχει την σφραγίδα του ΝΑΤΟ. Ήταν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ που σχεδίασαν και οργάνωσαν το πραξικόπημα που εκτέλεσαν οι χουντικοί αλλά και η ΕΟΚΑ Β ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την τουρκική εισβολή,όπως ομολόγησε ο επικεφαλής του πραξικοπήματος στην Κύπρο, ο Γεωργίτσης.
Ήταν αυτοί, που μέσω του 6ου Αμερικανικού Στόλου, της βρετανικής αεροπορίας και των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων, έπαιξαν ρόλο προγεφυρώματος για να γίνει η εισβολή.
Από κει και πέρα θα πούμε ενδεικτικά: Κορέα, Βιετνάμ, Ινδοκίνα, Γρανάδα, Παναμάς, Χιλή, Νικαράγουα, αιματοκυλίστηκαν από επεμβάσεις του ΝΑΤΟ τις πρώτες δεκαετίες δράσης του.
Αλλά και στην πιο σύγχρονη ιστορία του:
2.500 άμαχοι νεκροί και 12.500 τραυματίες από την φονική ΝΑΤΟϊκή επέμβαση και βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία το 1999.
14.000 άμαχοι νεκροί του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο Αφγανιστάν (2001 μέχρι σήμερα). 1108 από την επέμβαση στην Λιβύη.
Σχεδόν ένα εκατομμύριο άμαχοι νεκροί από τον πόλεμο στο Ιράκ από το 2003.
Αγωνιζόμαστε για να φύγουν από την Κύπρο όλοι οι στρατοί, ας μην ξεχνάμε ότι νατοϊκός στρατός είναι οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις, οι αγγλικές βάσεις και γενικότερα οι εγγυήτριες δυνάμεις (Αγγλία, Τουρκία, Ελλάδα).
Παλεύουμε ενάντια στις στρατηγικές συμμαχίες και στρατιωτικές συνεργασίες του κυπριακού κράτους που ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην περιοχή.
Είμαστε ενάντια στην ένταξη της Κύπρου σε κάθε ιμπεριαλιστικό σχηματισμό όπως είναι ο Συνεταιρισμός για την Ειρήνη που λειτουργεί και ως προθάλαμος του ΝΑΤΟ.
Ένα αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό διεθνιστικό κίνημα στην Κύπρο (αλλά και διεθνώς) ταξικό στη βάση και δικοινοτικό στη μορφή, έχει καθήκον να δράσει πολύμορφα και δυναμικά ενάντια στο ΝΑΤΟ, αλλά και να έχει σαν στόχο την διάλυση του.
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΘΑ-ΝΑΤΟ

Για το Brexit: πώς η συμμετοχή στην ΕΕ υπονομεύει την αριστερά

By granazi
Σύμφωνα με το blog του πανεπιστημίου LSE για το Brexit, που δημοσίευσε το άρθρο που ακολουθεί, «σε ένα πρόσφατο κείμενο του, ο Peter Verovsek επέκρινε τους αριστερούς υποστηρικτές του Brexit ισχυριζόμενος ότι υποστήριζαν μια “κρατικιστική, εθνικιστική πρωτοβουλία” που θα μπορούσε να ωφελήσει μόνο τη δεξιά. Ο Peter Ramsay, καθηγητής νομικής στο LSE απαντά, υποστηρίζοντας ότι …

Μέσα στον πύρινο εφιάλτη της Καλιφόρνια

By granazi
  της Regina Johnson για το socialistworker.org μετάφραση: Γρανάζι Η Regina Johnson γράφει από την Καλιφόρνια για τις πραγματικές αιτίες της πιο θανατηφόρας πυρκαγιάς στην ιστορία της πολιτείας και για τις συμφορές που εκτείνονται πολύ μακρύτερα από τις περιοχές στις οποίες οι φλόγες συνεχίζουν ανεξέλεγκτες φωτο: Το Bay Area περιβάλλεται από καπνό από την καταστροφική φωτιά (Melinda Stuart …

ο σοσιαλισμός κάνει τον Trump να τρέχει πανικόβλητος

By granazi
Οι οικονομικοί σύμβουλοι του Donald Trump κυκλοφόρησαν μια περίεργη έκθεση που επιτίθεται στον σοσιαλισμό. Οι σοσιαλιστές μπορούν να πάρουν μόνο ένα μάθημα από αυτό: κερδίζουμε. του Miles Kampf-Lassin για το Jacobin (μετάφραση γρανάζι)   Αν θες να αποδείξεις ότι η αυξανόμενη δημοτικότητα του σοσιαλισμού αποτελεί μια πραγματική απειλή για τη διοίκηση Trump -και για την κυριαρχία …
❌