One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Ένας ιστορικός ψήφος της Βουλής: Εικόνες απόλαυσης, κωμικών παραστάσεων τζι παραμιλητού της ενοχής.

By Δέφτερη Ανάγνωση



Ένας ιστορικός ψήφος της Βουλής: Εικόνες απόλαυσης, κωμικών παραστάσεων τζι παραμιλητού της ενοχής.

Υπήρχε τζαι ένα είδος απόλαυσης να βλέπει/ακούει κάνεις τους Συναγερμικούς να συναγωνίζονται μεταξύ τους σε επίπεδο υποκρισίας μετά την ιστορική τους ήττα στην Βουλή για τον προϋπολογισμό [γιατί θα μείνει αναπόφευκτα στην Ιστορία – σαν η ψήφος της διαπλοκής τους, τζαι της εικόνας του Ανάστου]. Γιατί προσπάθησαν πραγματικά.. να καλοπιάσουν,να ρίξουν συναλλαγή. Αλλά είδαν και τα όρια τους. Τζαι μετά η απόλαυση: Να καμώνονται ότι δεν ξέρουν ότι ψηφίστηκαν δωδεκατημόρια, αρα δεν υπάρχει προβλημα χρηματοδότησης. Να θυμούνται τον Βάρναλη!! ..Να μιλούν [ναι οι Συναγερμικοι!!»] για το κίνδυνο στο «κοινωνικό κράτος» [από ιδεολόγοι  κατάντησαν ορφανά του νεοφιλελευθερισμού;], να κλαίγονται για τόσα που θα έκαναν, αλλά δεν έκαναν για τόσα χρόνια τζαι ανακάλυψαν τωρά, που έχασαν την πλειοψηφία, ότι θέλουν να κάμουν κλπ..Θα αρκουσε μονο μια επισκοπηση του ποσοστου υλοποιησης τα προηγουμενα χρονια για να φανει η αδιαφορια για ότι ξαφνικα ανακαλυψε, δηθεν, τωρα στην αναγκη, η ευαισθησια τους..

Η φτήνια του γελοίου ψέματος με τους υποκριτές να εκλιπαρούν..

Τζαι, όπως τζαι τα Μιντιακά τους φερέφωνα, να κάμνουν ότι εν εκαταλάβαν ότι το ζήτημα εν η διαπλοκή που εκφράζεται με την παρεμπόδιση της έρευνας..

Τζαι ο κωμικός πια Αναστασιάδης να δηλώνει [θα λέγαμε χωρίς ντροπή αλλά πότε είχε αυτην την αισθηση το άτομο για να την νοιώσει τωρα;] ότι είναι «ακατανόητη» η απόφαση της Βουλής… Προσπαθεί να πείσει όσους αφελείς δοκιμάζουν ακόμα να τον πιστέψουν ότι  είναι όντως εκτός τόπου και χρόνου τζαι οτι εν εκαταλαβε ότι το ζήτημα εν η διαπλοκή που εμπλέκεται τζαι ο ίδιος; Όπως φαίνεται άλλωστε από την λύσσα των τασακιών του..

Κακόγουστες θεατρικές παραστάσεις με ένα δικηγόρο που βλέπει ξεκάθαρα πια την προοπτική να βρεθεί ο ίδιος υπό κατηγορία..

Τζαι σαν ξεκαθάρισμα της συνείδησης της ενοχής του, [τζαι ας δηλώνει «ακατανόητα»] εξαπολύει νέα απόπειρα τραμπουκισμού ενάντια στον Γενικό Ελεγκτή..

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη όπως και η λύσσα της ενοχής…

Η Ιστορία καταγράφει πια τα πάντα τζαι οϊ μόνο οσα θέλει η εξουσία… τζαι ο ιστορικός χρόνος εξοφλα τους λοαρκασμους του… «πληρώνει» σε ειδος..…

Να το θυμάστε.. :) ..Για την ώρα κρατάμε την απόλαυση της αυτό-αποκάλυψης σας..

Είναι η αρχή. Θα έρθουν και αλλα…. :)

Που πήγαν τα λεφτά του σκανδάλου του διαβατηρίων;

By Δέφτερη Ανάγνωση



Που πήγαν τα λεφτά του σκανδάλου του διαβατηρίων;

Σύμφωνα με την τελευταία καταγραφή από τον Φιλελεύθερο [με βάση την έκθεση του Γενικού Ελεγκτή] είχαμε:

3147 αιτήσεις – απορρίφθηκαν 88 [αυτοί δεν είχαν ημέτερο μέσο φαίνεται- η/τζαι δεν πλήρωσαν αρκετά ψηλά, που θα ελάλεν τζαι ο Πιττάτζης]

Πολιτογραφήθηκαν 6324 – δηλαδή ουσιαστικά δόθηκαν άλλα τόσα διαβατήρια [ 3171] δωρεάν [σε συγγενείς, χαρέμια, υπάλληλους κοκ]

Τα έσοδα υπολογίζονται σε 7 δισεκατομμύρια – Αλλά που επήαν αυτά τα 7 δις είναι ανοικτό θέμα. Προφανώς, αυτό το ποσό αναφέρεται και σε ποσα που πήραν τα δικηγορικά γραφεία, οι developers και άλλοι μεσάζοντες… Η Πολιτεία όμως η όποια έδινε τα διαβατήρια και η όποια ήταν ο θεσμός ο οποιος θα έπρεπε να είχε εισπράξει για να αναδιανέμει στους πολίτες, πήρε λιγότερο από 1%.

Από 7000,000,000 πήρε 49,752,000..

Όταν μερικοι εξσσφαλιζουν παρατυπα [περα από τους κανονισμους] διαβατήρια σε ημέτερους από τους οποίους αναμένουν, προφανως εξυπηρέτηση, και σαν ισως σαν είδος συναλλαγής, τοτε λογικα το κράτος θα πάρει ψίχουλα και οι πολίτες υπόλοιπα ψίχουλων..

Κάποιοι όμως έφαγαν χοντρά..

Και σαν πιθανή ένδειξη εικονικής αγοραπωλησίας, ο γενικός ελεγκτής ανέφερε και ένα παράδειγμα: «άτομο το οποίο εργοδοτείτο σε εταιρεία της οποίας 64 στελέχη/υπάλληλοι έλαβαν παράνομα από το υπουργικό συμβούλιο κυπριακό διαβατήριο, είχε υπογράψει αγοραπωλητήριο έγγραφο και μετά τον θάνατο του οι 550,000 που φερόταν να ειχε πληρωσει για αγορά κατοικίας, δεν δόθηκαν στους κληρονόμους του…»

· Η «στάση πληρωμών» σαν υπεκφυγή – κατασκευή θεάματος για να μετατοπιστεί η εστίαση από την ενοχή μερικών; Το 2012-13 ήταν η ενοχή των τρα

By Δέφτερη Ανάγνωση



·         Η «στάση πληρωμών» σαν υπεκφυγή – κατασκευή θεάματος για να μετατοπιστεί η εστίαση από την ενοχή μερικών; Το 2012-13 ήταν η ενοχή των τραπεζών για την κρίση, τώρα είναι η εμπλοκή των συμφερόντων της οικογένειας Αναστασιάδη στα σκάνδαλα των διαβατηρίων 

Η απόφαση του ΔΗΚΟ να μην ψηφίσει τους προϋπολογισμούς μέχρι να δοθούν στο Γενικό Ελεγκτή οι φάκελοι για να συνεχίσει την έρευνα του στο σκάνδαλο των διαβατηρίων, έχει δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα εικόνα –επικοινωνιακά αλλά και θεαματικά.

Η πρώτη κίνηση του ΔΗΣΥ, όπως και προηγουμένως με τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των διαβατηρίων, ήταν να προσπαθήσει να παίξει σε επανάληψη παλιές κασέτες. Οπότε κινητοποιησε τα γνωστά φερέφωνα στα ΜΜΕ, αλλα τζαι μερικους που το έπαιζαν απόσταση, ας πούμε, στο ιντερνέτ για να τρέξουν για στήριξη «στην τελική ανάγκη» [σύνδρομο Πολίτης δηλαδή]. Το υπο προωθηση σενάριο ήταν η «στάση πληρωμών».

 Αυτό το σενάριο, το οποίο καλλιεργείτο από φερέφωνα του ΔΗΣΥ και πριν την ανοδο του στην εξουσία [για να ξεπλύνει εν μέρει το ότι είναι οι τράπεζες που ήθελαν στήριξη λόγω των σκανδάλων τους] επανήλθε για να συγκαλύψει ότι το προβλημα ήταν ότι ο ΔΗΣΥ δεν δεχόταν να γίνει έρευνα, διότι ξέρουν πολύ καλά ότι ένας βασικός/κεντρικός εμπλεκόμενος είναι ο Αναστασιάδης και οι οικογενειακές του επιχειρήσεις.

Οπότε όπως κάποτε προσπαθούσαν να ξεπλύνουν τις τράπεζες τώρα προσπαθούν να ξεπλύνουν την οικογένεια Αναστασιάδη και τους πέριξ..

Φτάσαμε στους 84 νεκρούς από τον κορωνοϊο σήμερα. Τζαι η ασυναρτησία των κυβερνητικών μέτρων συνεχίζεται..

By Δέφτερη Ανάγνωση


Φτάσαμε στους 84 νεκρούς από τον κορωνοϊο σήμερα. Τζαι η ασυναρτησία των κυβερνητικών μέτρων συνεχίζεται..

Η ασυναρτησία δεν είναι τυχαία. Η κυβέρνηση φαίνεται να έβαζε και να βάζει ακόμα πάνω από όλα το κομματικό της συμφέρον. Όπως με την τραγική, όπως αποδείχτηκε, απόφαση να ανοίξει τα αεροδρόμιά για τον τουρισμό το καλοκαίρι. Τότε που αντι να οργανωθεί η κατάσταση για το δεύτερο κύμα που αναμένονταν, η κυβέρνηση το έριξε στα θεάματα για πολιτική υπεραξία – πάνω στην αρχική επιτυχία των επιστημόνων να εκλεχθεί το πρώτο κύμα. Μετα η κυβέρνηση άνοιξε τις πύλες. Τζαι μας ηβρεν το χάος της ανοργανωσιάς…

Διότι από εκεί ξεκινά η τραγική μορφή του δεύτερου κύματος.

Ήδη τώρα ολόκληροι εργασιακοί κλάδοι κινδυνεύουν αν κλείσουν. Δηλαδή γιατί θα ήταν χειρότερα [έστω οικονομικά] να περιοριστεί η ροή τουρισμού, να ενθαρρυνθεί ο εσωτερικός τουρισμός, έστω επιχορηγημένος, μέχρι να δούμε πως θα εξελισσόταν το δεύτερο κύμα, ή τζαι τα όποια εμβόλια;

Τώρα το κράτος θα πληρώσει περισσότερα για να μην καταρρεύσει η οικονομία

 Αλλά θα έχουν τζαι την ευθύνη των νεκρών..

Θα πρέπει να τα συζητήσουμε και αυτά σε κάποια φάση…

Την ασυναρτησία των μέτρων που εμφανώς ευνοούσαν υποσχέσεις του κυβερνώντος κόμματος, η καλόπιασμα ειδικών μερίδων του πληθυσμού.. [όπως οι αποφάσεις για τις εκκλησίες που εμφανώς οδήγησαν σε διάχυση του ιού, όπως και το τουριστικό άνοιγμα το καλοκαίρι]

Αλλά όσοι καλόμαθαν με την παραβίαση των κανονισμών της ισονομίας για τόσα αλλά, τελικά θα θεώρησαν τζαι την κρίση του κορωνοϊου απλώς μια ακόμα πιθανή προσοδοφόρα επιχείρηση η μορφή εξυπηρέτησης ημέτερων..

Τα σέβη μας αυτήν την εβδομάδα πάνε στις μορφές αντίστασης στον τραμπουκισμό της εξουσίας που απειλεί για να συγκαλύψει την διαφθορά. Στην

By Δέφτερη Ανάγνωση


Τα σέβη μας αυτήν την εβδομάδα πάνε στις μορφές αντίστασης στον τραμπουκισμό της εξουσίας που απειλεί για να συγκαλύψει την διαφθορά. Στην ποιητική δυάδα ενός οικοδόμου και ενός εκπαιδευτικού [αυτή η συμμαχία διανοουμένων και εργατικής τάξης δημιούργησε το κυπριακό ριζοσπαστικό κίνημα του 20ου αιώνα] που συνελήφθησαν γιατί «υποκίνησαν» τζαι στους Αντιφα που παρα τον αυταρχισμό κράτησαν την πόρτα της ελευθερίας ανοικτή με την πορεία τους – εστω τζαι με λλιοτερο κοσμο.

Αλλα ο αυταρχισμός της Γιολιτη, του Αναστασιάδη, συν των υπόλοιπων της ένοχης συνομοταξίας, Δεν πέρασε..

«Γύρω στα 50 άτομα εκπορευτήκαμε στο κέντρο της πόλης, παρά την απαγόρευση διαδηλώσεων τζιαι την τρομοεπιχείρηση της αστυνομίας. Στην προσπάθειά μας να προσεγγίσουμε την πλατεία, όσ@ εκαταφέραμε να συσπειρωθούμε, αποφασίσαμε λόγω του ολικού αποκλεισμού του χώρου που τους μπάτσους να ακολουθήσουμε διαφορετική διαδρομή τζιαι να πορευτούμε σε άλλους κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας.»

Αντιφα Λευκωσίας


Μερικές «φιλικές» συμβουλές στην εξουσία: περί διαφθοράς, καθεστώτος εξαίρεσης/έκτακτης ανάγκης και απονομιμοποίησης

By Δέφτερη Ανάγνωση



Μερικές «φιλικές» συμβουλές στην εξουσία: περί διαφθοράς, καθεστώτος εξαίρεσης/έκτακτης ανάγκης και απονομιμοποίησης

1.    Ο αυταρχισμός δεν λύνει τίποτε. Απλα αναβάλει. Και σε εποχές σαν την δική μας, όταν συνοδεύεται από υποψίες διαφθοράς, απλά διογκώνει την απονομιμοποίηση και την οργή. Που αναβάλλεται αλλα έρχεται να ζητήσει τα ρέστα.

2.    Αν δοκιμάστε να ξεκινήσετε διαδικασίες παύσης του Γενικού Ελεγκτή, εδώ που εφτασαν τα πραγματα, θα είναι λες και τεκμηριώνετε την ενοχή σας, και θα ανοίξετε ένα τεραστιο συνταγματικό προβλημα – και με την Βουλή, τζαι στο Ανώτατο [αν υπολογίζετε ότι θα το σύρετε στην λάσπη σας για να σας ξεπλύνει, καλά θα κάνουν και οι διορισμένοι σας –στους οποίους ίσως ποντάρετε- και εσεις να το ξανασκεφτείτε] αλλα και σε Ευρωπαϊκούς θεσμούς.

3.    Το καθεστώς εξαίρεσης έχει όρια. Και τα Εχετε υπερβεί δημιουργώντας ένα ζήτημα καθαίρεσης όχι του Ελεγκτή αλλα εσάς. Ότι κάνετε, θα το βρείτε και εσεις και οι διορισμένοι σας μπροστά τους σε πολλαπλάσιο βαθμό…


Από την Τετάρτη, «άνοιξε η κάνουλα για ρευστό στην Κύπρο» γράφουν οι εφημερίδες. Δηλαδή φανταστείτε τί πάρτι με φαγοπότι μπορεί να ετοιμάζο

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


Από την Τετάρτη, «άνοιξε η κάνουλα για ρευστό στην Κύπρο» γράφουν οι εφημερίδες. Δηλαδή φανταστείτε τί πάρτι με φαγοπότι μπορεί να ετοιμάζονται να κάμουν..  

«Νομότυπα», που ελάλεν τζαι ο Νουρής, στην επιφάνεια. Αλλά πουκατω που την επιφάνεια μάλλον ετοιμάζονται να στήσουν φαγοπότι ημέτερων. Όπως εκάμαν τζαι με τις τράπεζες. Οι γελοίοι έφτασαν στο σημείο να αρκέψουνν τζαι οι Ευρωπαίοι να τους υποψιάζονται ότι ούλλα κάμνουν τα για να συντηρούν μερικούς μεγάλους επιχειρηματίες – που λογικα τους αμείβουν ανάλογα. Τζαι τωρά θα μοιράζουν προνομιακά σε ημέτερους κοκ;… Για τούτο ετριβιτζιάζουνταν να θκιώξουν τον Γενικό Ελεγκτή. Ευτυχώς έχουμε κάποιες άμυνες ακόμα. Οπότε ετοιμαστείτε για μια νέα σειρά σκανδάλων της συναγερμικής ημετεροκρατίας.

Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Η εξουσία δεν είναι μονοδιάστατη ούτε μονοπολική, καθότι εμπεριέχει διαβαθμίσεις αναφορικά με την ισχύ και την ένταση του κάθε πόλου που την συγκροτεί συνολικά (κεφάλαιο, κράτος, ΜΜΕ κλπ). Υπό αυτή την έννοια, η κυβερνητική εξουσία και η εκλογική κατάληψη της αποτελεί μόνο το ένα σκέλος, το πολιτικό τμήμα που υψώνεται πάνω στο οικονομικό. Γιατί, στις ταξικά προσδιορισμένες αστικές κοινωνίες η εξουσία κατέχεται από εκείνους που ελέγχουν τα κλειδιά της οικονομίας, που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής και τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται.

Σε αυτό το πλέγμα κοινωνικών σχέσεων υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικές τάξεις (αστική – εργατική) που συγκροτούνται γύρω από την κεντρική σύγκρουση της αντιθετικής σχέσης κεφαλαίου – εργασίας, Μια εκλογική νίκη, ακόμη και ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό (όπως του ΣΥΡΙΖΑ το 2015) δεν αρκεί για να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Δεν καταργείται η ταξική πάλη, δεν αίρονται οι κοινωνικές τάξεις με την άνοδο του Α ή Β κόμματος στον κυβερνητικό θώκο, ούτε η ταξική σύγκρουση μπορεί απλά να μεταφερθεί από τη οικονομική σφαίρα (χώροι εργασίας, επιχειρήσεις, λιμάνια κ.ά.) στη κρατική σφαίρα (κυβέρνηση, υπουργεία). Το αστικό κράτος δεν μπορεί παρά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να συνιστά την εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης (όπως το έθεσε ο Μαρξ) που το διευθύνει, όπως και το κοινοβούλιο δεν μπορεί παρά για τους κομμουνιστές να αποτελεί ένα πεδίο αξιοποίησης για την απογύμνωση του ως αστικού θεσμού. Συνεπώς, δεν είναι αρκετή η βούληση, η θέληση, η τόλμη κ.ά. μιας «αριστερής» κυβέρνησης για να αλλάξει θεμελιακά η κοινωνία, πόσο μάλλον όταν δεν θέτει καν το ζήτημα εκεί που δημιουργείται, δηλαδή στην παραγωγική διαδικασία (καπιταλισμός), αλλά αποσπασματικά στον τρόπο αναπαραγωγής/διαχείρισης του (αναδιανομή, ανακατανομή).

Σε αυτό το πλαίσιο και στον αστερισμό του επαναπροσδιορισμού του αστικού/καπιταλιστικού διπολισμού όπως χαρτογραφήθηκε στις ελληνικές εθνικές εκλογές μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, με ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν και την Κύπρο, όσον αφορά τη πολιτική ουσία των πραγμάτων:

(α) Το πολιτικό δίπολο (νεοφιλελευθερισμός – σοσιαλδημοκρατία) όπως εξακτινώνεται και σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο διατηρείται με ορισμένες όμως τροποποιήσεις στο εσωτερικό του δεύτερου καθώς αντανακλάται περισσότερο μια μεταμοντέρνα νεοαριστέρα και όχι μια παραδοσιακή-ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία.

(β) Σε ο,τι αφορά την κομματική εκπροσώπηση του δεύτερου πόλου (σοσιαλδημοκρατία) έχουμε μια εδραιωμένη μετατόπιση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οριστικά πάρει τη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ (νυν ΚΙΝΑΛ) και αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα του εκλογικού χάρτη. Το νεοκομματικό δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει το πολιτικό δίπολο νεοφιλελευθερισμού/συντηρητισμού – σοσιαλδημοκρατίας/νεοαριστερας που κυριαρχεί σε εκλογικό επίπεδο.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο οι κινήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε μια εκ νέου επανεκτίμηση της ταυτότητας του, και μετατροπή του από κινηματική-πολιτισμική νεοαριστερά του «ατομικού δικαιωματισμού», των identity politics, των πλατειών κ.α. (βλ. Ποδέμος, Ντιε Λίνκε) σε μια δεξιά σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκής κοπής (βλ. συμμαχία S&D σε ευρωκοινοβούλιο). Βέβαια, η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται παραμένει η ίδια, δηλαδή τα μεσαία αστικά στρώματα θεματοποιώντας κυρίως ζητήματα αισθητικής, ετερότητας, τρόπους ζωής, κατανάλωση κ.ά. και ούτε κατά διάνοια δεν αναφέρεται σε αλλαγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας (ακόμη και μέσω μεταρρυθμίσεων). Πηγαίνοντας ξανά πίσω στο 2015 και ιχνηλατώντας την πορεία του μέχρι σήμερα, καταδεικνύεται ακόμη εμφατικότερα πως δεν τίθεται κανένα ζήτημα του τύπου «ήθελε, αλλά δεν μπορούσε», «προσπάθησε, αλλά συνθηκολόγησε», «αναγκάστηκε να υποχωρήσει» κ.ά.

Επί του πρακτέου, και σε ο,τι αφορά τον «πόλεμο θέσεων» είναι σημαντικό να καταγραφεί ότι η αστική τάξη έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να (επανα)διαμορφώσει και να στήσει το πολιτικό παιχνίδι με τέτοιους όρους όπως καθρεφτίστηκε στις εκλογές ώστε οι κύριοι παίκτες, είτε φορούν ροζ, είτε μπλε, είτε πράσινη φανέλα να βάζουν γκολ για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ενώ φαινομενικά εμφανίζονται ως να έχουν διαφορές, αυτές δεν αφορούν καμία ουσιαστική διαφοροποίηση σχετικά με την εξυπηρέτηση, προώθηση και υλοποίηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη, ως η κυρίαρχη επί των κοινωνικών σχέσεων, έχει οριοθετήσει ηγεμονικά το πεδίο της κοινωνικό-πολιτικής αντιπαράθεσης και κανονικοποιήσει τα όρια του πλαισίου σύγκρουσης, με τρόπο που δεν αμφισβητείται η λογική του καπιταλισμού, ο πυρήνας των εκμεταλλευτικών του σχέσεων (ατομική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής / εμπορευματοποίηση εργατικής δύναμης).

Έχει λοιπόν εδραιώσει και θεμελιώσει το αξίωμα που λέει πως σημασία δεν έχει ποιος ασκεί την εξουσία (π.χ. ΝΔ, ή ΣΥΡΙΖΑ, ή ΚΙΝΑΛ), αλλά το ποιος την κατέχει (αστική τάξη) καταφέρνοντας να προβάλει τα συμφέροντας της τόσο μέσω μιας νεοφιλελεύθερης-συντηρητικής κυβέρνησης όσο και μέσω μια σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης (ακόμη και κυβέρνησης της «ριζοσπαστικής αριστεράς, της ρήξης, της ανατροπής κοκ»). Πρέπει δε να τονιστεί, ότι αυτό το δίπολο στην παρούσα συγκυρία δεν ενσαρκώνει καν μια υποτυπώδη αντίθεση ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού καθότι το εύρος των διαχειριστικών επιλογών έχει ουσιαστικά σμικρυνθεί, ενώ σε ο,τι αφορά το γεωπολιτικό κομμάτι (συμμαχίες με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, συνεργασία με Ισραήλ, εξωτερική πολιτική) υπάρχει πλήρης και κρυστάλλινη ευθυγράμμιση των αστικών κομμάτων.

Έτσι, είναι επιτακτικό να τονισθεί και να αναδειχθεί ακόμη μια φορά το προφανές (που πολλές φορές μπουρδουκλώνεται από δήθεν «αριστερές ψαγμένες αναλύσεις») πως οι (όποιες) διαφορές ανάμεσα στο πολιτικό/κομματικό προσωπικό της αστικής τάξης είναι αφενός περισσότερο (α) έκφραση ορισμένων μικροδιαφορων ως προς τον τρόπο και την τακτική επιβολής των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης που ελέγχει τα μέσα παραγωγής και την εξουσία συνολικότερα, και αφετέρου (β) απόρροια ενός ανταγωνισμού σε μικρό-επίπεδο ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό ως προς το δηλαδή ποιο κόμμα θα εξυπηρετήσει καλύτερα το κεφάλαιο (επιχειρηματίες, βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές κ.α.) διαχειριζόμενο το αστικό κράτος για να απολαύσει και το ίδιο μέρισμα από τη νομή της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν υπάρχει καμία, επί της ουσίας, αμφισβήτηση της στρατηγικής του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, καθώς το ζήτημα δεν είναι αν θα βρίσκεσαι στην αριστερή ή τη δεξιά λωρίδα αυτού του δρόμου, αλλά το κατά πόσο θα ακολουθήσεις μια διαφορετική στρατηγική, συνεπώς ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτόν που δεν θα εδράζεται στο κέρδος και την αδιάκοπη τάση αναζήτησης κερδοφορίας, αλλά θα τοποθετεί τις σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες στο πυρήνα του σχεδιασμού της οικονομίας.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα λόγια του κατά πολλούς σκληροπηρυνικά ακροδεξιού Άδωνη Γεωργιάδη στην παράδοση παραλαβή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που ενώ ευχαρίστησε τον Γιάννη Δραγασάκη “για την ωραία συζήτηση που είχαν” ανέφερε, “δεν ερχόμαστε εδώ για να γκρεμίσουμε, ερχόμαστε για να χτίσουμε κι εμείς αυτά που θεωρούμε σωστά” ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει πολύ συγκεκριμένα ότι “πολλές από τις δικές σας πρωτοβουλίες έτυχαν και της δικής μας συναίνεσης στη Βουλή”. Κλείνοντας, ευχήθηκε απευθυνόμενος στον κ. Δραγασάκη “κι εγώ να τύχω της δικής σας συναινέσεως εφόσον το κρίνετε στο μέλλον. Έχουμε πολιτική αλλαγή, αλλά το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, δεν έχουμε σκοπό να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου”.

Κλείνοντας, σε ο,τι αφορά την Ελλάδα, αυτόν τον δρόμο, τη λεωφόρο του μέλλοντος, την αναγκαία προοπτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού  – κομμουνισμού μπορεί να εκφράσει ο ιστορικά διαμορφωμένος, εργασιακά ριζωμένος και συλλογικό πολιτικός φορέας (ΚΚΕ) της εργατικής τάξης και των συμμαχικών της λαϊκών στρωμάτων – τάξη που αποτελεί το επαναστατικό κοινωνικό υποκείμενο, και την εν γένει πολιτικά κινητήριο δύναμη, στις παρούσες ιστορικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος.

The post Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια appeared first on Αγκάρρα.

❌