One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Yesterday — December 10th 2019Your RSS feeds

Άτομα με αναπηρία: Τέρμα πια στη φτώχεια και την περιθωριοποίηση

By puk
Χαιρετίζουμε την εκδήλωση του αναπηρικού κινήματος που καλεί η Παγκύπρια Συμμαχία για την Αναπηρία στις 10/12/19 και ώρα 11.00 πμ έξω από το Προεδρικό και καλούμε όλους σε συμπαράσταση. Η ομάδα των ατόμων με αναπηρίες στην Κύπρο, είναι αυτή που πλήρωσε την κρίση και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης και είναι η ομάδα που έχει […]
Before yesterdayYour RSS feeds

29 Νοεμβρίου – Διεθνή κινητοποίηση για το κλίμα

By puk
Σήμερα, γίνεται ακόμη ένα διεθνές κάλεσμα για κινητοποιήσεις για την κλιματική αλλαγή. Στην Λευκωσία θα πραγματοποιηθεί πορεία στις 17.00 από το Προεδρικό ως τη Λήδρας. Οι δηλώσεις των τεχνοκρατών δίνουν τροφή για να βγούν συμπεράσματα για το ποιος φταίει τελικά για την κλιματική κρίση. Με αφορμή την κινητοποίηση και τις τελευταίες εξελήξεις στην δημόσια διαβούλευση […]

Ελλάδα – Λίγες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου…

By puk
Κάτω τα χέρια από τη νεολαία! Άρθρο της Σύνταξης από το νέο τεύχος του «Ξ», 503, που κυκλοφορεί σήμερα 15 Νοέμβρη Στις 11 Νοέμβρη, δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στο χώρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) εγκλωβίζοντας εκατοντάδες φοιτητές, χτυπώντας τους και πνίγοντας στα χημικά το προαύλιο και τους διαδρόμους του πανεπιστημίου. Δύο μέρες αργότερα, […]

Χιλή: το κίνημα επιμένει, ο Πινιέρα σε αδιέξοδο – συνέντευξη βίντεο

By puk
Το κίνημα στη Χιλή επιμένει. Την προηγούμενη εβδομάδα καλέστηκε γενική απεργία ενώ οι κινητοποιήσεις συνεχίζουν. Αναδημοσιεύουμε άρθρο από το Ξεκίνημα, καθώς και βίντεο με την συνέντευξη της Μ. Φράγκου, που ζει και εργάζεται στο Σαντιάγκο της Χιλής. Η κυβέρνηση Πινιέρα στη Χιλή βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Παρά την απόσυρση του μέτρου για αυξήσεις […]

Σιάτλ: Η Σάμα Σαγουάντ νικάει τον εκλεκτό της Amazon και επανεκλέγεται στο Συμβούλιο της πόλης!

By puk
Η επανεκλογή της σ. Σάμα στο Συμβούλιο του Σιάτλ* δεν είναι μια απλή εκλογική νίκη. Πρόκειται για θρίαμβο, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι η Amazon επένδυσε στις εκλογές του Σιάτλ 1,5 εκατομμύριο δολάρια για να κερδίσουν οι εκπρόσωποί της, καθώς επίσης και για επιβεβαίωση των θέσεων της μαρξιστικής-επαναστατικής Αριστεράς! Η Σοσιαλιστική Εναλλακτική (αδελφή οργάνωση της ΝΕΔΑ στις […]

Ελλάδα – Λίγες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου…

By puk
Κάτω τα χέρια από τη νεολαία! Άρθρο της Σύνταξης από το νέο τεύχος του «Ξ», 503, που κυκλοφορεί σήμερα 15 Νοέμβρη Στις 11 Νοέμβρη, δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στο χώρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) εγκλωβίζοντας εκατοντάδες φοιτητές, χτυπώντας τους και πνίγοντας στα χημικά το προαύλιο και τους διαδρόμους του πανεπιστημίου. Δύο μέρες αργότερα, […]

Χιλή: το κίνημα επιμένει, ο Πινιέρα σε αδιέξοδο – συνέντευξη βίντεο

By puk
Το κίνημα στη Χιλή επιμένει. Την προηγούμενη εβδομάδα καλέστηκε γενική απεργία ενώ οι κινητοποιήσεις συνεχίζουν. Αναδημοσιεύουμε άρθρο από το Ξεκίνημα, καθώς και βίντεο με την συνέντευξη της Μ. Φράγκου, που ζει και εργάζεται στο Σαντιάγκο της Χιλής. Η κυβέρνηση Πινιέρα στη Χιλή βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Παρά την απόσυρση του μέτρου για αυξήσεις […]

Σιάτλ: Η Σάμα Σαγουάντ νικάει τον εκλεκτό της Amazon και επανεκλέγεται στο Συμβούλιο της πόλης!

By puk
Η επανεκλογή της σ. Σάμα στο Συμβούλιο του Σιάτλ* δεν είναι μια απλή εκλογική νίκη. Πρόκειται για θρίαμβο, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι η Amazon επένδυσε στις εκλογές του Σιάτλ 1,5 εκατομμύριο δολάρια για να κερδίσουν οι εκπρόσωποί της, καθώς επίσης και για επιβεβαίωση των θέσεων της μαρξιστικής-επαναστατικής Αριστεράς! Η Σοσιαλιστική Εναλλακτική (αδελφή οργάνωση της ΝΕΔΑ στις […]

Τουρκία: ανάσα για το κίνημα η αναστολή εργασιών εξόρυξης χρυσού

By puk
της Ηλέκτρας Κλείτσα Σταμάτησαν, έστω και προσωρινά, οι εργασίες κατασκευής μεταλλείων χρυσού της εταιρείας Alamos Gold στις πλαγιές του βουνού Ίδη (ή αλλιώς βουνά Kaz) στην Τουρκία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας, η αναστολή των εργασιών οφείλεται στη λήξη των αδειών που έχει πάρει από την τουρκική κυβέρνηση, την ανανέωση των οποίων περιμένει για […]

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

By Bandieracy

 

Οι μετανάστ(ρι)ες εργά(τρ)ιες είναι το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης, καθώς στελεχώνουν τις πιο κακοπληρωμένες δουλειές, σε άθλιες συνθήκες, χωρίς συνήθως να τους αναγνωρίζεται κανένα εργασιακό δικαίωμα. Οι άθλιες αυτές συνθήκες μένουν στοχευμένα από το κράτος στην αφάνεια , συγκαλύπτοντας την υπέρμετρη εκμετάλλευση των μεταναστών και στρώνουν το δρόμο από τη μια στους εργοδότες να εντείνουν την υποτίμηση των ζωών τους και από την άλλη στους επιχειρηματίες να συνεχίσουν να αυξάνουν τα κέρδη τους.

Το κράτος ανοίγει δρόμους στους εργοδότες ρυθμίζοντας τα εργασιακά δικαιώματα των μεταναστών, με ειδικές συμβάσεις χωρίς πολλές φορές να έχουν δικαιώματα αλλαγής τόπου εργασίας, δικαίωμα συνδικαλισμού ή και στις περιπτώσεις των αιτητών ασύλου, ακόμα και το δικαίωμα επιλογής κλάδου επαγγέλματος.

Σε αυτό το εργασιακό καθεστώς το κυπριακό κράτος κλέβει ακόμα και τις κοινωνικές τους ασφαλίσεις, καθώς οι μετανάστ(ρι)ες που ζουν και εργάζονται εδώ για χρόνια, δε μπορούν να λάβουν κανένα δικαίωμα που αναλογεί στις αποκοπές από το μισθό τους ή την αναγνώριση των ετών εργασίας, όταν επιστρέψουν στις χώρες τους. Παρά τις αναφορές και τις οργανωμένες απαιτήσεις από οργανώσεις μεταναστών στη χώρα μας για σύναψη διμερών συμφωνιών μεταξύ Κύπρου και ανάλογων χωρών, η στάση του κράτους μένει η ίδια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η μεταναστευτική κοινότητα των Φιλιππινέζων, σε συνεργασία με εθνοτικές ομάδες από τη Σρι Λάνκα, Βιετνάμ, Ινδίας και Νεπάλ.

Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτες αναγκάστηκαν να έρθουν στην Κύπρο για διάφορους δυσμενείς λόγους και οι άθλιες συνθήκες που εργάζονται οφείλονται στην κρατική και θεσμική απομόνωση και στον κοινωνικό ρατσισμό που διασπά τους εργάτες σε ντόπιους και ξένους.

Χαιρετίζουμε τη συλλογική αντίδραση των μεταναστών και την απαίτηση της αναγνώρισης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων τους στη χώρα μας και εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στα οργανωμένα σύνολα τους που αγωνίζονται για τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Απέναντι στην υποτίμηση και την εκμετάλλευση ντόπιων και ξένων εργατών, με όπλο μας την αλληλεγγύη, κοιτάζουμε κατάματα τον κοινό εχθρό, οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε ενωμένοι , χωρίς εθνικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς . Μόνο ενωμένη η εργατική τάξη ενάντια στους δυνάστες της μπορεί να μετρά νίκες.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!

ΆΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ Κ. Α ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΘΝΟΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΠΟΥ ΑΓΝΟΕΙ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!

ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

 

💾

Η δημόσια παρέμβαση Μουσταφά Ακιντζί – Κάποιες πτυχές της σημασίας της

By nikosmoudouros
Οι δημόσιες παρεμβάσεις του Τουρκοκύπριου ηγέτη αναφορικά με την τρίτη εισβολή της Τουρκίας στην Συρία είναι γνωστές. Δεν θα επαναληφθούν. Το κείμενο αφορά σε κάποιες από τις πτυχές που αυτές οι παρεμβάσεις αναδεικνύουν στο δημόσιο χώρο και ειδικότερα στον ιδεολογικό χώρο των μεταβαλλόμενων σχέσεων της Τουρκίας με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Χωρίς να μπορεί κάποιος να […]

Ενωμένη Σολιά: Όχι στη χρήση διαλύματος κυανιδίων! όχι άλλα επικίνδυνα δηλητήρια στην περιοχή μας!

By puk
Κάτοικοι των χωριών της Σολιάς που συνορεύουν με το μεταλλείο της Σκουριώτισσας έχουν δημιουργήσει το σωματείο Ενωμένη Σολιά για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που έχουν τα χωριά τους. Δημοσιεύουμε ανακοίνωση τύπου του σωματείου Ενωμένη Σολιά, σχετικά με την χρήση κυανίου στην Σκουριώτισσα. Όχι στη χρήση διαλύματος κυανιδίων! Όχι άλλα επικίνδυνα δηλητήρια στην περιοχή μας! Συμμετείχαμε […]

Μπορεί το κίνημα της νεολαίας ενάντια στην κλιματική αλλαγή να σώσει τον πλανήτη;

By puk
Την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις για το περιβάλλον σε όλο τον κόσμο. Μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους πιο μαζικά από ποτέ, ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Αναδημοσιεύουμε άρθρο της Ελένης Μήτσου, που δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο Ξεκίνημα, αδελφή οργάνωση της ΝΕΔΑ στην Ελλάδα. Επιμέλεια για την Κύπρο: Αθηνά Καρυάτη Η σχολική χρονιά 2018-2019 […]

Μαθητές από διάφορες πόλεις της Κύπρου κατέβηκαν στους δρόμους για την κλιματική αλλαγή!

By puk
Μαζί τους και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των μαθητών και των φοιτητών ΠΣΕΜ και ΠΟΦΕΝ Δεκάδες μαθητές, από όλες τις πόλεις της Κύπρου, ακολουθώντας το διεθνές κάλεσμα διαδηλώσεων και απεργιών για την κλιματική αλλαγή, συμμετείχαν χθες στην κινητοποίηση που οργανώθηκε από το Youth for Crimate Cy. Με πολύ ζωντανές πικέτες, και συνθήματα έκαναν την παρουσία τους […]

Τουρκία: ανάσα για το κίνημα η αναστολή εργασιών εξόρυξης χρυσού

By puk
της Ηλέκτρας Κλείτσα Σταμάτησαν, έστω και προσωρινά, οι εργασίες κατασκευής μεταλλείων χρυσού της εταιρείας Alamos Gold στις πλαγιές του βουνού Ίδη (ή αλλιώς βουνά Kaz) στην Τουρκία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας, η αναστολή των εργασιών οφείλεται στη λήξη των αδειών που έχει πάρει από την τουρκική κυβέρνηση, την ανανέωση των οποίων περιμένει για […]

Η δημόσια παρέμβαση Μουσταφά Ακιντζί – Κάποιες πτυχές της σημασίας της

By nikosmoudouros
Οι δημόσιες παρεμβάσεις του Τουρκοκύπριου ηγέτη αναφορικά με την τρίτη εισβολή της Τουρκίας στην Συρία είναι γνωστές. Δεν θα επαναληφθούν. Το κείμενο αφορά σε κάποιες από τις πτυχές που αυτές οι παρεμβάσεις αναδεικνύουν στο δημόσιο χώρο και ειδικότερα στον ιδεολογικό χώρο των μεταβαλλόμενων σχέσεων της Τουρκίας με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Χωρίς να μπορεί κάποιος να […]

Τα Βαρώσια, τα «φαντάσματα» και οι νέες λύσεις

By nikosmoudouros
«Κατάφερα να μπω για πρώτη φορά στην κλειστή πόλη των Βαρωσίων το 2000. Μέσα στην βαριά σιωπή κοίταζα τα σπίτια και φαντάστηκα τους αθώους ανθρώπους που τα εγκατέλειπαν πανικόβλητοι τρέχοντας εκείνες τις στιγμές του πολέμου… έγινα ράκος. Βλέποντας τώρα τις μεταδόσεις των συναδέλφων από το Βαρώσι, επαναφέρω στη μνήμη μου τους κατοίκους. Σε αυτούς τους […]

Τα Βαρώσια, τα «φαντάσματα» και οι νέες λύσεις

By nikosmoudouros
«Κατάφερα να μπω για πρώτη φορά στην κλειστή πόλη των Βαρωσίων το 2000. Μέσα στην βαριά σιωπή κοίταζα τα σπίτια και φαντάστηκα τους αθώους ανθρώπους που τα εγκατέλειπαν πανικόβλητοι τρέχοντας εκείνες τις στιγμές του πολέμου… έγινα ράκος. Βλέποντας τώρα τις μεταδόσεις των συναδέλφων από το Βαρώσι, επαναφέρω στη μνήμη μου τους κατοίκους. Σε αυτούς τους […]

Ο ιστορικός εργατικός Αύγουστος του 1948

By Guest

Το έτος 1948 αποτέλεσε το χρόνο των πιο σκληρών αγώνων της Κυπριακής Εργατικής Τάξης, σύμφωνα με τον πρώην Γενικό Γραμματέα της ΠΕΟ, Ανδρέα Ζιαρτίδη.[1] Η εργατική τάξη της Κύπρου ήρθε σε μετωπική σύγκρουση- οικονομική, πολιτική και ιδεολογική- τόσο με την άρχουσα τάξη, ντόπια και ξένη, αλλά και με το αποικιακό καθεστώς και τους ανελεύθερους του νόμους. Το παρόν κείμενο θα καταπιαστεί, σαν επετειακό, με τον Αύγουστο του 1948 όπου το νησί έβραζε, όχι μόνο από τις θερμοκρασίες που παραδοσιακά χτυπούν κόκκινο, και ανάγκαζαν την αποικιακή κυβέρνηση να αποτραβηχτεί στα ορεινά, αλλά από την όξυνση της ταξικής αναμέτρησης, με επίκεντρο τις απεργίες των αμιαντωρύχων και των οικοδόμων. Παρόλο που ο Αύγουστος είναι συνυφασμένος με την ακινησία και τους αργούς καλοκαιρινούς ρυθμούς, εκείνος ο Αύγουστος, γεννημένος μέσα στις οξυμένες διεθνείς και τοπικές συνθήκες, έμελλε να σημαδέψει το Κυπριακό εργατικό κίνημα.

Μετά τη λήξη της πεντάμηνης απεργίας των μεταλλωρύχων της ΚΜΕ το Μάη, σειρά στην επίθεση της εργοδοσίας πήραν τα άλλα κομμάτια της εμπροσθοφυλακής του Κυπριακού συντεχνιακού κινήματος, οι αμιαντωρύχοι και οι οικοδόμοι, τον Αύγουστο του 1948. Η μεν πρώτη των αμιαντωρύχων έληξε με νίκη της συντεχνίας μετά από ένα μήνα, η δε δεύτερη των οικοδόμων ξεκίνησε στις 26 Αυγούστου και έληξε στις 18 του Δεκέμβρη. Η σημασία των απεργιών του 1948, έγκειται στο ότι με το πλευρό της εκάστοτε εργοδοσίας συνασπίστηκε η ντόπια και ξένη αστική τάξη, τα κόμματα και οι εφημερίδες της Δεξιάς, η Εκκλησία αλλά και το ίδιο το αποικιακό καθεστώς, ενώ δίπλα στους απεργούς συστρατεύτηκε ολόκληρη η εργατική τάξη και η φτωχή αγροτιά και το κόμμα τους, το ΑΚΕΛ. Σε μια περίοδο έντασης του αντιαποικιακού αγώνα, κι ενώ η ντόπια αστική τάξη απέρριπτε λεκτικά την όποια συνεργασία με την αποικιακή κυβέρνηση, βρέθηκε ξαφνικά στην ίδια γραμμή πάλης με τους Άγγλους αποικιοκράτες, απέναντι στα πιο δυναμικά κομμάτια της Κυπριακής εργατικής τάξης.

Η επιρροή της Αριστεράς ποτέ δεν είχε εξαρτηθεί από την πρόσβαση στον κυβερνητικό μηχανισμό ή στις δομές εξουσίας της ελληνικής κοινότητας. Η παράταξη αντλούσε τη δύναμη της από την υποστήριξη την οποία της παρείχαν τα λαϊκά στρώματα τα οποία ήταν οργανωμένα στα κατά τόπους παραρτήματα των μορφωτικών συλλόγων, στα συνεργατικά ιδρύματα και κυρίως στις εργατικές συντεχνίες.[2] Προκειμένου να κατασταλεί η επιρροή της παράταξης ως συνόλου, έπρεπε να νικηθεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και μαζί του να επέλθει και η πολιτικό-ιδεολογική ήττα του ΑΚΕΛ. Άλλωστε, μέσα σε συνθήκες όξυνσης της ταξικής αναμέτρησης, μια σειρά ζητήματα τα οποία είχαν εκ πρώτης όψεως οικονομικό χαρακτήρα, συνδέονταν άρρηκτα με τον αντί-αποικιακό αγώνα.’[3]

Οι ταξικοί απεργιακοί αγώνες έγιναν μέσα σε συνθήκες έντονης ιδεολογικο-πολιτικής πόλωσης, τόσο εντός της Κύπρου όσο και διεθνώς. Παρόλο που οι δύο αυτοί παράγοντες αλληλοεπηρεάζονταν σε μια διαλεκτική σχέση, θα τους διαχωρίσουμε για χάρη της ανάλυσης. Το 1948 ήταν χρονιά οικονομικής κρίσης στη Βρετανία, μετά και την Κρίση της Μετατρεψιμότητας της Στερλίνας με το Δολάριο το καλοκαίρι του 1947. Η οικονομική κρίση μεταφέρθηκε και στην Κύπρο το 1948, όπου η τάση καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ήταν η πτώση των μισθών λόγω της μείωσης των εξαγωγών, κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία και η άνοδος της ανεργίας.[4] Κατά συνέπεια, οι εργοδότες στο νησί προσπάθησαν να πάρουν πίσω όλες τις κατακτήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος και της εργατικής τάξης συνολικά.

Σε συνάρτηση με τα πιο πάνω, και που το σημειώνουν οι Άγγλοι στα έγγραφα της εποχής, είναι ότι η ιστορία των μισθών στην Κύπρο, είναι μια ιστορία αγώνα δρόμου για να συμβαδίζουν με την αύξηση του κόστους διαβίωσης.[5] Ο πληθωρισμός την περίοδο 1947-1948 έφτασε το 24.5%, εκμηδενίζοντας έτσι το λαϊκό εισόδημα.[6] Επίσης, ο δείκτης για τις τιμές των τροφίμων πρώτης ανάγκης για την ίδια χρονική περίοδο, ανέβηκε κατά 19% κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη τη διαβίωση της εργατικής οικογένειας, αφού το μεγαλύτερο μέρος του μεροκάματου πήγαινε αμέσως σε τρόφιμα πρώτης ανάγκης.[7] Η μετωπική σύγκρουση του ’48, διεξήχθη μέσα σε πολύ αντίξοες οικονομικές συνθήκες για το εργατικό κίνημα, όπου έπρεπε από τη μια να διεκδικήσει τα τρέχοντα οικονομικά αιτήματα και από την άλλη να υπερασπιστεί τις παλαιότερες κατακτήσεις του, με κυριότερο το δικαίωμα στο συνδικαλισμό. Όπως αναφέρει άλλωστε και ο Ζιαρτίδης, ο χαρακτήρας του αγώνα ήταν αμυντικός.[8]

Στις διεθνείς εξελίξεις το 1948 έχουμε την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου μετά την απόσπαση σειράς χωρών της Ανατολικής Ευρώπης από το καπιταλιστικό στρατόπεδο. Στην Ελλάδα, ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και της ελληνικής κυβέρνησης που υποστηριζόταν από τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν στην πιο κρίσιμη του καμπή. Όλα αυτά είχαν άμεσο αντίκτυπο στο νησί, αφού είχαν γεννήσει ένα έντονο αντικομμουνισμό. Ο εθνικισμός της Δεξιάς εκφραζόταν υπό τη μορφή του αντικομμουνισμού και το κύριο του χαρακτηριστικό ήταν η έντονη και βίαιη αντίθεση προς το μαζικό λαϊκό κίνημα, των ταξικών συντεχνιών και αγροτικών οργανώσεων.’[9]

Η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, σε συνδυασμό με τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, είχαν και μια άλλη επίδραση στην Κύπρο, που αφορούσε τις Κυπριακές εθνικές φιλοδοξίες. Μια μελλοντική σοσιαλιστική Ελλάδα, σε συνδυασμό με ένα ισχυρό κομμουνιστικό κίνημα στην Κύπρο, ήταν κάτι που έπρεπε να αποφευχθεί, αφού το νησί είχε αποκτήσει σημαντική στρατηγική σημασία για τα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και οποιεσδήποτε εσωτερικές εξελίξεις θα είχαν άμεσες επιπτώσεις σε ολόκληρη την περιοχή. Η απώλεια του κράτους κατ’ εντολή της Παλαιστίνης και η άτακτη φυγή των Βρετανών από εκεί, η αποχώρηση των Βρετανικών στρατευμάτων από την Κυρηναϊκή, και τέλος η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με την Αιγυπτιακή Κυβέρνηση για την ανανέωση της Αγγλο-Αιγυπτιακής Συνθήκης του 1936, είχαν ως αποτέλεσμα την επισφαλή θέση της Μεγάλης Βρετανίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνέπεια των εξελίξεων στην περιοχή, ήταν η Κύπρος να παραμείνει το μοναδικό στρατηγικό σημείο στην περιοχή για τα Βρετανικά στρατηγικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικά, σε δύο διαφορετικά σημειώματα των Αρχηγών του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Chiefs of Staff Committee) και της υποεπιτροπής Joint Planning Staff το Μάρτη και Νοέμβρη του 1947, τόνιζαν τη σημασία του να διατηρηθεί η επικυριαρχία της Βρετανίας στην Κύπρο.[10]

Ήδη από τον Ιούνη, η Συντεχνία αμιαντωρύχων είχε υποβάλει στη διεύθυνση της Tunnel Asbestos Company, εταιρεία Αγγλο-Δανικών συμφερόντων, τα αιτήματά της. Αυτά προνοούσαν αύξηση κατά 5% στα μεροκάματα, αναγνώριση της Επιτροπής Εργατικών Διαφορών, αυξημένη πληρωμή της υπερωρίας, ώστε να υπολογίζεται η μια ώρα μιάμιση τις καθημερινές και η μια ώρα δύο τις Κυριακές.[11] Σε αυτά τα αιτήματα προστέθηκε και η επαναπρόσληψη των απολυμένων εργατών, όταν τον Ιούλη η εταιρεία απέλυσε εκδικητικά 15 συνδικαλιστές, λόγω του ότι η ΠΕΟ είχε καταφέρει να εκλέξει την Επιτροπή του Ταμείου Ιατρικής Περίθαλψης. Η εταιρεία απέρριψε όλα τα αιτήματα της συντεχνίας και αρνήθηκε την όποια συζήτηση με αυτή, υπολογίζοντας και στην υποστήριξη που θα είχε από το αποικιακό καθεστώς, αλλά και τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς των «νεοσυντεχνιακών» της ΣΕΚ. Αυτοί οι υπολογισμοί της εταιρείας δεν ήταν αβάσιμοι αφού υπήρχε το χρήσιμο προηγούμενο της απεργίας των μεταλλωρύχων της ΚΜΕ, όπου τόσο το αποικιακό καθεστώς όσο και η ντόπια αστική τάξη με τους μηχανισμούς τους έδρασαν ανοικτά υπέρ της εταιρείας. Συνεπώς, στις 2 Αυγούστου, η συντεχνία κήρυξε την έναρξη της απεργίας με τις εργασίες στο μεταλλείο να σταματούν.

Η Tunnel Asbestos Co. Κατείχε προπολεμικά βαρύνουσα θέση στην ντόπια παραγωγική διαδικασία, κάτι που προσπάθησε να ανακτήσει με την επανέναρξη κανονικών παραγωγικών συνθηκών το 1945. Η εταιρεία στη μεταπολεμική περίοδο μπήκε δυναμικά στην εξόρυξη και εξαγωγή αμιάντου. Στηριζόμενη στην ψηλή παγκόσμια τιμή του αμιάντου, λόγω της αυξημένης ζήτησης για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Ευρώπης, γρήγορα ξεπέρασε τις προπολεμικές εξαγωγές της σε αμίαντο, τόσο σε όγκο αλλά και σε αξία. Παρόλο που η εξόρυξη και επεξεργασία του αμιάντου μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην τοπική παραγωγική διαδικασία και συγκεκριμένα στον τομέα των κατασκευών, η εταιρεία προτιμούσε το μεγαλύτερο μέρος του επεξεργασμένου αμίαντου να το εξάγει στη Δανία, Μεγάλη Βρετανία και Ιρλανδία. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι, ενώ το 1938 εξάχθηκαν 5578 τόνοι επεξεργασμένου αμίαντου αξίας £110.000, αμέσως με το τέλος του πολέμου το 1945, η εταιρεία κατάφερε να εξάγει 3445 τόνους επεξεργασμένου αμιάντου αξίας £120.000.[12] Το 1945 οι εξαγωγές αμιάντου σε αξία αντιπροσώπευαν το 35.6% από τις συνολικές Κυπριακές εξαγωγές μεταλλεύματος, σε αντίθεση με την προπολεμική περίοδο (1938), που αυτές μετά βίας ξεπερνούσαν το 7% της συνολικής αξίας εξαγόμενου μεταλλεύματος από την Κύπρο. Για να καταλάβουμε τη σημασία των εξαγωγών μεταλλευμάτων της Κύπρου, το 1938 αυτές οι εξαγωγές αντιπροσώπευαν το 53% όλων των εξαγωγών του νησιού. To 1947, εξάχθηκαν 7021 τόνοι αμιάντου αξίας £280.000, που αντιπροσώπευε το 12.1% των μεταλλευτικών εξαγωγών σε αξία από την Κύπρο και αντίστοιχα το 4.4% των συνολικών εξαγωγών της Κύπρου.[13]

Η εταιρεία μπόρεσε, παρόλη την απόλυτη άνοδο στα εργατικά της κόστη, να καρπώνεται σε κέρδος τις υψηλές μεταπολεμικές τιμές του επεξεργασμένου αμίαντου.[14] Σε αυτό συνέτειναν δυο παράγοντες. Ο πρώτος, που δείχνει και την άψογη συνεργασία της αστικής τάξης με το αποικιακό κράτος, ήταν το γεγονός ότι το 1947 η κυβέρνηση μείωσε τα μεταλλευτικά δικαιώματα που πλήρωνε η εταιρεία από 5% πάνω στην αξία του εξαγώμενου μεταλλεύματος στο 1.5%.[15] Ο δεύτερος παράγοντας ήταν οι πρώτες μεταπολεμικές κεφαλαιακές επενδύσεις της εταιρείας που έγιναν το 1950-1951 και που βοήθησαν στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής και στην άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας.[16]

Από την πρώτη κιόλας μέρα της απεργίας, η υπόθεση των αμιαντωρύχων έγινε υπόθεση ολόκληρης της εργατικής τάξης, αφού η αστυνομία προσπάθησε βίαια να διαλύσει την πορεία των απεργών προς τα γραφεία της εταιρείας, τραυματίζοντας έξι εργάτες. Σαν απάντηση, οι απεργοί προχώρησαν στην κατάληψη διάφορων μύλων της εταιρείας και πάλι όμως η αποικιακή αστυνομία προστάτευσε το ξένο κεφάλαιο, αφού βίαια κατέστειλε τις καταλήψεις και προχώρησε στη σύλληψη 51 εργατών.[17] Από εκείνη τη στιγμή, ο αγώνας των αμιαντωρύχων έγινε αγώνας για να αναγνωριστεί η συντεχνία και να διασφαλιστούν τα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα. Μόλις έγιναν γνωστές οι αστυνομικές βιαιότητες και η αυθαιρεσία της εταιρείας, διοργανώθηκαν σε όλες τις πόλεις της Κύπρου διαδηλώσεις από ολόκληρο το Λαϊκό Κίνημα. Στις εργατικές κινητοποιήσεις κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Κάτω τα χέρια από τους εργάτες», «Εξουσίες στο λαό», «Αυτοκυβέρνηση» και «Ελευθερία». Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Κατσιαούνης ‘η πολιτική της Αριστεράς εύρισκε έτσι πρόσφορο έδαφος, θέτοντας σε πολιτικό πλαίσιο τα κοινωνικά ζητήματα τα οποία διεκδικούσε’.[18] Το αποικιακό καθεστώς δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια, αφού προχώρησε στη σύλληψη ολόκληρης της ηγεσίας του λαϊκού κινήματος, με την κατηγορία της διοργάνωσης και συμμετοχής σε παράνομη διαδήλωση.[19] Ταυτόχρονα, η εταιρεία προχώρησε και σε εκδικητικά αντίποινα, αφού σταμάτησε τη δωρεάν διανομή ψωμιού, στο οποίο πολλές οικογένειες εξαρτούσαν τη διαβίωση τους και ταυτόχρονα διέταξε τους απεργούς να εγκαταλείψουν τα σπίτια που τους είχε παραχωρήσει η εταιρεία.[20]

Το εργατικό κίνημα της Κύπρου συνειδητοποιώντας ότι ο αγώνας των αμιαντωρύχων ήταν αγώνας ολόκληρης της εργατικής τάξης χρησιμοποίησαν το όπλο της Παγκύπριας παναπεργίας. Στις 13 Αυγούστου, ημέρα που δικαζόταν η ηγεσία του λαϊκού κινήματος, προκηρύχτηκε από τη ΠΕΟ 24ωρη Παγκύπρια παναπεργία. Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης αλλά και η αποφασιστικότητα της συντεχνίας απέδωσαν καρπούς, αφού πολλοί νεοσυντεχνιακοί εργάτες αποχώρησαν από την ΣΕΚ και προσχώρησαν στην ΠΕΟ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η διεύθυνση της εταιρείας κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με απεργιακή επιτροπή της συντεχνίας.[21] Ως επακόλουθο των διαπραγματεύσεων, στις 30 Αυγούστου λύθηκε η απεργία, αφού ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των απεργών, και ειδικότερα το ζήτημα της επαναπρόσληψης όλων των εργατών και την ακύρωση της «εξορίας» του Γραμματέα της Συντεχνίας Χριστοφή Λασέττα από την περιοχή των μεταλλείων.[22]

Πριν ακόμα λυθεί η απεργία της συντεχνίας των αμιαντωρύχων, ένας άλλος αγώνας ξεκίνησε για την εργατική τάξη της Κύπρου, ένας αγώνας που χαρακτηρίστηκε από τον Β. Γ. Γ. της ΠΕΟ Ανδρέα Φάντη σαν ‘η πιο σοβαρή μάχη του ‘48’.[23] Τόση σημασία προσέδωσε η ΠΕΟ σε αυτή την απεργιακή μάχη, που σε άρθρο του στο Δημοκράτη, μια μέρα πριν την κήρυξη απεργίας, ο Φάντης τόνιζε ότι ‘δεν είναι καθόλου υπερβολή να λεχθεί πως η έκβαση αυτής της απεργίας θα επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις μέχρι σήμερα κατακτήσεις του εργατικού μας κινήματος, τη μελλοντική πορεία του κινήματος μας, την οργανωτική του ανάπτυξη και σαν αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, τις πολιτικές κατακτήσεις και τους μελλοντικούς πολιτικούς αγώνες του λαού μας.’[24] Η απεργία αυτή είχε τον πιο έντονο πολιτικό χαρακτήρα από όσες είχαν γίνει μέχρι τότε στη Κύπρο.[25] Ενώ στη περίπτωση των μεταλλωρύχων της ΚΜΕ και των αμιαντωρύχων της Asbestos Tunnel Co. ο εργοδότης ήταν ξένος, στην περίπτωση των οικοδόμων οι εργολάβοι ήταν Κύπριοι, και γύρω τους συνασπίστηκε όλη η ντόπια κεφαλαιοκρατία, με αποτέλεσμα η σύγκρουση να προσλάβει έντονα ταξικό και πολιτικό περιεχόμενο. Ήδη από τις 18 Αυγούστου σε σύσκεψη των οργανώσεων της Δεξιάς, διακηρύχτηκε ότι επρόκειτο να δραστηριοποιηθούν υπέρ των εργολάβων σε περίπτωση διαφοράς τους με την ΠΕΟ.[26]

Η συντεχνία πρόταξε οικονομικά αιτήματα, όπως την αύξηση των κατώτατων μεροκαμάτων κατά 3 σελίνια και την αύξηση της συνδρομής των εργολάβων στις Συντεχνιακές Κοινωνικές Ασφαλίσεις κατά 3 γρόσια την εβδομάδα. Αυτά τα αιτήματα έγιναν αμέσως αποδεχτά από τους εργολάβους. Το κύριο σημείο διαφωνίας όμως, ήταν η αξίωση του Συνδέσμου Εργολάβων Οικοδομών να διαγραφεί άρθρο της προηγούμενης σύμβασης, που καθόριζε ότι μόνο μέλη της ΠΕΟ μπορούσαν να προσλαμβάνονται. Αυτό το ζήτημα ήταν καίριο αφού με την «ελεύθερη πρόσληψη», οι εργολάβοι θα είχαν τα χέρια τους λυμένα για να προβαίνουν σε σκανδαλώδεις διακρίσεις σε βάρος των εργατών που ήταν οργανωμένοι στην ΠΕΟ. Αν έκανε πίσω η συντεχνία σε αυτό το θέμα, ουσιαστικά θα προσυπέγραφε την αυτοκαταστροφή της αν λάβουμε υπόψη το πολωμένο κλίμα της εποχής.[27] Η ιθύνουσα τάξη, ενθαρρύνοντας τους εργολάβους να απορρίψουν τη συνομολόγηση συλλογικής σύμβασης με την ΠΕΟ και προσφέροντας ταυτόχρονα την εναλλακτική λύση της εργοδότησης μέσω της ΣΕΚ, δε στόχευε απλά στο να επιτύχει όρους απασχόλησης ευνοϊκότερους για την εργοδοσία. Στην πραγματικότητα, ο απώτερος σκοπός ήταν να εξοστρακιστεί το ταξικό συντεχνιακό κίνημα ή έστω να επέλθει η διαφοροποίηση του χαρακτήρα του, με βραχυπρόθεσμο στόχο τη συρρίκνωση της παράταξης της Αριστεράς στις δημοτικές εκλογές του 1949.[28]

Η απεργία επηρέαζε 1200 εργάτες, αλλά από τις πρώτες μέρες της απεργίας, μερικοί εργολάβοι δέχτηκαν τα αιτήματα και 400 εργάτες επέστρεψαν στις δουλειές τους.[29] Εκτός από τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της ΣΕΚ αλλά και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, που απροκάλυπτα πήραν το μέρος των εργολάβων και των απεργοσπαστών, οι απεργοί είχαν να αντιμετωπίσουν αυτή τη φορά και το καινούργιο φαινόμενο της ριζοσπαστικοποιημένης δεξιάς που πήρε τη μορφή της «Χ» Κύπρου, όπου δρούσαν σαν παρακρατικοί συνοδεύοντας απεργοσπάστες στις οικοδομές και επιτίθονταν στους δρόμους σε στελέχη του λαϊκού κινήματος.[30] Την ίδια ώρα που η «Χ» είχε το ελεύθερο να δρα στους δρόμους της Λευκωσίας ανενόχλητη, εργαζόμενοι και μέλη μαζικών οργανώσεων σύρονταν στα δικαστήρια ‘για παραπτώματα των οποίων η φύση φανέρωνε πόσο το καθεστώς φοβόταν το λαό που κυβερνούσε.’[31] Για παράδειγμα, στις 2 Σεπτεμβρίου το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού καταδίκασε το Δήμαρχο της πόλης Πλουτή Σέρβα, τους Δημοτικούς Συμβούλους Κώστα Παρτασίδη και Παντίνο Μαυρογένη και άλλα 10 συνδικαλιστικά στελέχη της Αριστεράς με την κατηγορία της παράνομης παρέλασης.[32]

Λόγω της βίας των εργολάβων και της κυβέρνησης, αλλά και των αντικειμενικών οικονομικών δυσχερειών τις οποίες αντιμετώπιζαν οι απεργοί λόγω της μακροχρόνιας απεργίας, μια μερίδα απεργών απάντησαν με αντιβία. Σε μερικές περιπτώσεις δυναμιτίστηκαν υποστατικά που ανήκαν σε απεργοσπάστες, αλλά το αποκορύφωμα της αντιβίας ήταν η ανατίναξη του υπό κατασκευή ασύρματου σταθμού της RAF στη Λευκωσία.[33]

Τελικά, μετά από ένα τετράμηνο απεργιακό αγώνα, η συντεχνία των οικοδόμων βγήκε κερδισμένη, αφού στις 18 Δεκεμβρίου 1948 υπεγράφη καινούρια συμφωνία με το Σύνδεσμο Εργολάβων Λευκωσίας.[34] Προς αποφυγή διακρίσεων εις βάρος της ΠΕΟ, οι εργολάβοι αποδέχτηκαν την ίδρυση Γραφείου Εξευρέσεως Εργασίας, όπου θα καταγράφονταν οι άνεργοι κατά σειρά προσέλευσης και οι εργολάβοι θα μπορούσαν να προσλάβουν προσωπικό μόνο μέσω του Γραφείου. Επιπλέον, η συμφωνία επέβαλλε την απόλυση όλων των απεργοσπαστών που εργοδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια της απεργίας. Η πολιτική σημασία της απεργίας ήταν πολύπλευρη, αφού η οξύτατη αναμέτρηση είχε συμβάλει στην παραπέρα πόλωση μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Το γεγονός ότι η ΠΕΟ είχε ανταπεξέλθει σε μια τόσο δύσκολη αναμέτρηση, εξανάγκασε την ιθύνουσα τάξη να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τους προσανατολισμούς της προς την ασφάλεια την οποία παρείχε η Βρετανική εξουσία.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την απροθυμία των Βρετανών να δώσουν πλήρη Αυτοκυβέρνηση σε μια αποικία που θεωρούσαν ότι θα κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές, συνέτειναν στην κατάρρευση της Διασκεπτικής Συνέλευσης, που είχε αρχίσει τις διεργασίες της το Νοέμβρη του 1947 και θα καθόριζε το συνταγματικό μέλλον της Κύπρου. Γι’αυτό, ενώ η Διασκεπτική είχε δημιουργηθεί για να διαμορφώσει και να υποβάλει προτάσεις για σύνταγμα, τελικά το σύνταγμα το υπέβαλε η ίδια η Κυβέρνηση προς τη Συνέλευση. Το ΑΚΕΛ που συμμετείχε στη Διασκεπτική μέσω των εκλελεγμένων δημάρχων του και των συνδικαλιστών της ΠΕΟ, απέρριψε το περιορισμένο, δοτό σύνταγμα δηλώνοντας ότι δε θα αποδεχόταν προδοτικούς συμβιβασμούς. Εντείνοντας τον μαζικό πολιτικό αγώνα, την 1η Αυγούστου μαζί με τον Εθνικό Απελευθερωτικό Συνασπισμό, προχώρησε στην οργάνωση Παγκύπριου Λαϊκού Συνεδρίου Αυτοκυβέρνηση διατρανώνοντας ότι δε θα συνθηκολογήσει στην ξένη κυριαρχία ούτε στα σχέδια του ιμπεριαλισμού να μετατρέψουν το νησί σε Αμερικανο-Βρετανική βάση.[35]

Το Λαϊκό Κίνημα το 1948 με μπροστάρη το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, έδωσε τις πιο σκληρές μάχες στην ιστορία του. Οι απεργιακές μάχες ξέφυγαν από το στενά συνδικαλιστικό και οικονομικό και πήραν πολιτική μορφή. Η εργατική τάξη της Κύπρου αντιπάλεψε με επιτυχία την ντόπια και ξένη πλουτοκρατία, τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της ΣΕΚ, τους παρακρατικούς τραμπουκισμούς της οργάνωσης «Χ» και εν τέλει το ίδιο το αποικιακό κράτος με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του και βγήκε νικήτρια. Απέδειξε έμπρακτα τη δυναμική και την αποφασιστικότητα της να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις, τόσο στα κοινωνικά όσο και στα πολιτικά ζητήματα. Και όλα αυτά μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες οικονομικής κρίσης, έξαρσης του αντικομμουνισμού και ένταση της καταστολής από πλευράς της αποικιοκρατίας, για να ξεκάνει τη μόνη παράταξη που αμφισβητούσε έμπρακτα την κυριαρχία της, την παράταξη της Αριστεράς.

Αλέξης Αντωνίου
Πανεπιστήμιου του Βοσπόρου, Κωνσταντινούπολη.

Σημειώσεις:

[1] Δημοκράτης, ‘Το 48, Χρόνος των πιο σκληρών αγώνων της εργατικής τάξης’, 19 Σεπτεμβρίου 1948.

[2] Ρ. Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική 1946-1948, Με Aνασκόπηση της Περιόδου 1878-1945 (Λευκωσία: Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών, 2000), σ. 488.

[3] Οπ. Παρ., σ. 472.

[4] Colonial Office, Colonial Annual Reports: Cyprus 1949 (London: HMSO, 1951), σ.10; Δημοκράτης, ‘Η Ανεργία’, 21 Ιουλίου 1948.

[5] A. Avraamides, ‘The Colonial Period – Labour Relations in Cyprus, 1931-1956, in J. H. Slocum (ed.) The Development of Labour Relations in Cyprus (Nicosia: Ministry of Labour and Social Insurance, 1972), σ. 32.

[6] Οπ. Παρ.

[7] CO 67/339/1, Labour Conditions in Cyprus in 1947 (Nicosia: Government Printing Office, 1948).

[8] Α. Φάντης, ‘Στον Αγώνα για Ψωμί, Εξουσία, Λευτεριά’, Δημοκράτης, Τεύχος 6, Νοέμβρης 1948.

[9] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σσ. 124-125.

[10] ‘The Defence of the Commonwealth: Memorandum by the Chiefs of Staff for the Cabinet Defence Committee on the General Requirements for Survival in a future War’, 7 March 1947 as seen in J. Kent (ed.), Egypt and the Defence of the Middle East 1945-1951, Part 1 (British Documents on the End of Empire Project, 1998); DEFE 6/4, JP (47) 137, ‘Report by Joint Planning Staff for the Chiefs of Staff Committee’, 4 November 1947.

[11] ΠΕΟ, Ιστορία ΠΣΕ-ΠΕΟ 1941-1991 (Λευκωσία: ΠΕΟ, 1991), σ. 144.

[12] Δημοκράτης, ‘Αμίαντος- Το Βατικανό του Κούκουλα’, 7 Αυγούστου 1948; CO 67/339/1, ‘Trade During 1947’ (Nicosia: Nicosia Printing Office, 1948), p. 5.

[13] W. Parry James, Annual Report of the Inspector of Mines for the Year 1947 (Nicosia: Government Printing Office, 1948).

[14] Δημοκράτης, Ο Αγώνας των Αμιαντωρύχων και τα Τεράστια Κέρδη της Εταιρείας Αμιάντου, 12 Αυγούστου 1948.

[15] Δημοκράτης, ‘Παναπεργία’, 13 Αυγούστου 1948.

[16] W. Parry James, Annual Report of the Inspector of Mines for the Year 1950 (Nicosia: Government Printing Office, 1951).

[17] Δημοκράτης, ‘Τα Χθεσινά Δραματικά Γεγονότα στο Μεταλλείο Αμιάντου’, 3 Αυγούστου 1948.

[18] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 473.

[19] Δημοκράτης, ’28 Στελέχη του Λαϊκού Κινήματος στο Δικαστήριο’, 4 Αυγούστου1948.

[20] Δημοκράτης, ‘Ο Αγώνας των Εργατών Αμιάντου Συνεχίζεται’, 4 Αυγούστου 1948.

[21] Δημοκράτης, ‘Άρχισαν από την Κυριακή Διαπραγματεύσεις στον Αμίαντο’, 17 Αυγούστου 1948.

[22] ΠΕΟ, Ιστορία ΠΣΕ-ΠΕΟ 1941-1991 (1991), σσ. 144-149.

[23] Δημοκράτης, ‘Ο Αγώνας των Οικοδόμων η πιο Σοβαρή Μάχη του ‘48’, 19 Αυγούστου 1948.

[24] Δημοκράτης, ‘Ο Αγώνας των Οικοδόμων- Ποίοι είναι οι Παράγοντες της Νίκης’, 25 Αυγούστου 1948.

[25] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 490.

[26] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 488.

[27] ΠΕΟ, Ιστορία ΠΣΕ-ΠΕΟ (1991), σ. 150.

[28] Οπ. Παρ.

[29] Οπ. Παρ., σ. 152.

[30] CO 537/4041, Political Situation Report in Cyprus During the Month of September 1948, σ. 1. Οι σχέσεις της παρακρατικής οργάνωσης «Χ» που στεγαζόταν στη Λευκωσία στο Σωματείο του Ολυμπιακού με την αποικιακή αστυνομία είναι καλά καταγραμμένες στο Cyprus White Paper το οποίο εκδόθηκε τον Δεκέμβρη του 1948 και το οποίο υπέγραψαν ο Γ. Γ. του Εθνικού Απελευθερωτικού Συνασπισμού, ο Γ. Γ. του ΑΚΕΛ, ο Γ. Γ. της ΠΕΟ, ο Γ. Γ. της ΑΟΝ, ο Γ. Γ. της Ένωσης Αγροτών Κύπρου, ο Γ. Γ. της Παγκύπριας Ένωσης Μικροκαταστηματαρχών, όπως και οι Δημάρχοι Λάρνακας, Αμμοχώστου, Μόρφου, Λαπήθου, Καραβά και Λευκονοίκου και ο Αντιδήμαρχος Λεμεσού.

[31] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 495.

[32] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 496.

[33] CO 67/360/5, The Internal Security Situation in Cyprus, 25 November 1948, σ. 6.

[34] Δημοκράτης, ‘Λύεται η Απεργία των Οικοδόμων Λευκωσίας. Υπογράφτηκε Χθες η Συμφωνία Μεταξύ των Ενδιαφερομένων’, 19 Δεκεμβρίου 1948.

[35] Δημοκράτης, Στην Αυτοκυβέρνηση κι από την Αυτοκυβέρνηση στην Ένωση Τίποτα δε θα Σταματήσει το Λαό μας για να Κερδίσει: Εξουσία, Ψωμί, Λευτεριά- Ολόκληρη η Ιστορική Ομιλία του Γ. Γ. του ΑΚΕΛ φ. Φιφή Ιωάννου’, 3 Αυγούστου 1948.

*Αρχική Δημοσίευση, 8 Αγούστου 2017

The post Ο ιστορικός εργατικός Αύγουστος του 1948 appeared first on Αγκάρρα.

Για την υπόθεση στις Λαϊκές Οργανώσεις Π.Λακατάμιας : υπόμνημα στην αστική δικαιοσύνη που θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο

By Weapons of Class Destruction (WCD)

την Κυριακή 29/04/2018 και ενώ απλοί πολίτες βρίσκονταν στο σύλλογο ΑΕΛ Λακατάμιας / Λαϊκές  Οργανώσεις Π.Λακατάμιας (Λευκωσία) για φαγητό, βρέθηκαν εξ απροόπτου κάποια στιγμή περικυκλωμένοι από περίπου 100 αστυνομικούς/ΜΑΟ σε πλήρη εξάρτηση μάχης: ασπίδες, κράνη, ρόπαλα γκλοπς (κάποια στα χέρια και όχι στην ζώνη), άρβυλα και περικνημήδες. Ο λόγος; Έκαναν έρευνα (χωρίς ένταλμα) για ναρκωτικά, ρόπαλα, κροτίδες στο σύνδεσμο φιλάθλων Θύρα 9 (Ομόνοια) που είναι στον ίδιο χώρο. Οι ίδιοι οι αστυνομικοί έλεγαν πως είχαν πληροφορίες για πέτρες σε περαστικούς από κάποιους γείτονες

Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες τους αλλά δεν βρήκαν τίποτε. ΜΗΔΕΝ. Έτσι μετά άρχισαν να προκαλούν. Αποτέλεσμα ήταν 2 συλλήψεις.

Πρόκειται για πρακτική από άλλες εποχές:

* Μπούκαραν με 100 “robocops” χωρίς ένταλμα σε χώρο που κάθονταν και έτρωγαν οικογένειες (και με παιδιά εκείνη την ώρα) ή έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια.

* Έκαναν παρέλαση στους χώρους του συλλόγου με τα ρόπαλα ανά χείρας.

* Δεν βρήκαν τίποτε και άρχισαν να προκαλούν με προσωπικές ανακρίσεις στην  γωνιά.

* Και πάλι δεν βρήκαν τίποτε και έτσι άρχισαν να δημιουργούν φασαρία.

* Εν τέλη συνέλαβαν δύο άτομα προς συμμόρφωση και εκφοβισμό των υπολοίπων ότι δήθεν έφεραν αντίσταση στη Αρχή.

Για την ιστορία, σχετική ανακοίνωση είχε αναρτήσει και το ΑΚΕΛ.

Η εκδίκαση της υπόθεσης έγινε αρχικά στο Δικαστήριο Λευκωσίας (πολύ κοντά στο οδόφραγμα Λήδρα Πάλας, κήπος, Βουλή) κτήριο 4, στις 08/05/2018, με τους κατηγορούμενους να μην παραδέχονται τα όσα τους καταλογίστηκαν και τα στοιχεία να μην εμφανίζουν οτιδήποτε το μεμπτό. ο Γενικός Εισαγγελέας διακόπτει την διαδικασία μέχρι να διερευνηθούν τα παράπονα τους στην Αρχή Διερεύνησης Παραπόνων της Αστυνομίας σχετικά με υπέρμετρη βία και τις ζημιές που προκάλεσαν στο οίκημα των Λαϊκών Οργανώσεων Λακατάμιας (κλώτσησαν και έσπασαν μια πόρτα-τζαμαρία). έτσι θεωρήθηκε πως η ταλαιπωρία είχε τελειώσει παρόλο που εμπεριείχε εκδικητικό χαρακτήρα εκ μέρους της αστυνομίας.

Τον Απρίλη 2019 η Αρχή Διερεύνησης Παραπόνων της Αστυνομίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το παράπονο τους δεν έχει βάση και απορρίπτεται.

Στο τέλος του Ιούνη, οι συλληφθέντες έλαβαν επιστολή ότι ξεκίνησε νέα διαδικασία, νέα δίκη με νέο αριθμό πρωτοκόλλου αλλά με τις ίδιες κατηγορίες. Ότι δηλαδή παρεμπόδισαν αστυνομικό να κάνει την δουλειά του.

Η πρώτη ακρόαση έγινε στις 23/07/2019 στα Δικαστήρια Λευκωσίας
και με συνοπτικές διαδικασίες η δίκη αναβλήθηκε για τον Οκτώβρη.

Το ερώτημα είναι:

Γιατί αυτό συμβαίνει στις Λαϊκές Οργανώσεις και γιατί αυτό δεν είναι πρωτοσέλιδο σε έντυπα του λαϊκού κινήματος;

Μάλιστα οι αστυνομικοί να μπαίνουν χωρίς κανένα δικαστικό ή άλλο
ένταλμα. Και χωρίς οι ίδιοι να παρατηρήσουν να γίνεται κάτι παράνομο
ή “αντι-κοινωνικό” μέσα ή έξω από τον σύλλογο. Αλλά και να μην βρίσκουν
τίποτε μετά από εξονυχιστικές έρευνες που έκαναν και στον χώρο και σε άτομα, δηλαδή ναρκωτικά, εκρηκτικά/κροτίδες, όπλα, μαχαίρια, κτλ.

Τι ακριβώς εξυπηρετεί το εκ νέου άνοιγμα της υπόθεσης από την στιγμή που δεν υπήρχαν στοιχεία εξ αρχής;

Μήπως ήταν μια πρόβα για “έρευνες χωρίς εντάλματα”;

Μήπως σε αυτό τον τόπο γεμίσαμε αστυνομικούς και δη της Αμεσης Δράσης;

Ο φασισμός (ξανά)επιστρέφει στην Κύπρο;

The post Για την υπόθεση στις Λαϊκές Οργανώσεις Π.Λακατάμιας : υπόμνημα στην αστική δικαιοσύνη που θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο appeared first on Αγκάρρα.

Η ράβδος και το πουλάρι. Του Kutlu Adalı

By nikosmoudouros
Ακολουθεί μετάφραση στα ελληνικά αποσπάσματος από το τελευταίο άρθρο του Kutlu Adalı που δημοσιεύθηκε δύο μέρες πριν από τη δολοφονία του στις 6 Ιουλίου 1996. Πρέπει να παραιτηθούμε από την πολιτική της «μητέρας πατρίδας – μικρής πατρίδας». Στην ψυχή αυτής της πολιτικής υπάρχει το κρίμα, υπάρχει η ανικανότητα και το κλαψούρισμα, υπάρχει η επαιτεία και […]

Η ράβδος και το πουλάρι. Του Kutlu Adalı

By nikosmoudouros
Ακολουθεί μετάφραση στα ελληνικά αποσπάσματος από το τελευταίο άρθρο του Kutlu Adalı που δημοσιεύθηκε δύο μέρες πριν από τη δολοφονία του στις 6 Ιουλίου 1996. Πρέπει να παραιτηθούμε από την πολιτική της «μητέρας πατρίδας – μικρής πατρίδας». Στην ψυχή αυτής της πολιτικής υπάρχει το κρίμα, υπάρχει η ανικανότητα και το κλαψούρισμα, υπάρχει η επαιτεία και … Continue reading Η ράβδος και το πουλάρι. Του Kutlu Adalı

Σπόντες [1 Απριλίου 2019]

By Defteri Anagnosi

 Απελευθερώνοντας το νόημα της πρωταπριλιάς από τον εθνικό εγκλωβισμό
 

  • Η πορεία προς το προεδρικό ήταν μαζική – τζαι στο πλαίσιο των εξελίξεων των κινητοποιήσεων στην Κύπρο, έδωσε μια νέα δυναμική στο «δρόμο».
    Ή πορεία των εκπαιδευτικών πέρσι εξακολουθεί να εν η πιο μαζική της πρόσφατης περιόδου, αλλά η πορεία για τον Συνεργατισμό, σε μια σχετικά άβολη ώρα [Τετάρτη νύχτα] τζαι σε ένα θέμα που εν είσιεν πιθανότητα άμεσου αποτελέσματος [το οποίο παίζει ρόλο στην δυναμική των κοινωνικών κινημάτων], ήταν εντυπωσιακή… Θα μπορούσε να την πει κανένας σαν την σύγκλιση της δυσφορίας στο δρόμο. Τζαι τα κοινωνικά κινήματα εν στην συγκριτική τους δυναμική που πρέπει να τα θωρεί κάποιος… Τζαι το πλήθος είσιεν μια ετερόκλητη συνύπαρξη που μύριζε συγκλίσεις μελλοντικής προοπτικής…

·          

  • Οι κάμερες ήταν κατεβασμένες με διαταγή του προεδρικού οξά με συμφωνία των ιδιοκτητών; Αναπόφευκτα, αφού η πορεία επήαινε στο προεδρικό, η σύγκριση επήαινε πίσω στα παναϋρκα για το Μαρί… Αρχικά ήταν η συνειρμική σύγκριση με την ξεφτίλα των αόρατων τωρα, δήθεν τότε «αγανακτισμένων»: τζήνο το μίζερο copy paste – τι άλλο από μίζερο θα εμπορούσε να ήταν από την ε/κ δεξια-ακροδεξια;- που από την ισπανική ακροαριστερά έφτασε δακατω σαν ακροδεξιά υστερία συγκάλυψης των τραπεζών – οξά έσιει ψώνια ακόμα που εν το εκαταλάβαν; Αλλά ποιός ασχολείται πκιον με τζηνη την κερκίδα;
    Το ουσιώδες τζαι τότε ηταν πως τα ΜΜΕ κατασκεύαζαν θέαμα με τις κάμερες μόνιμα στημένες για να λειτουργούν σαν δωρεάν διαφήμιση των επιθυμιών των διοργανωτών της υστερίας. Τώρα όμως οι κάμερες ήταν συγκριτικά αόρατες επίσης… Σαν πλήθος όμως ήταν ανάλογο.. όπως τζαι τότε, αν πάρουμε σαν συγκριτικό μετρό την εκδήλωση μέσα τζαι εξω από το προεδρικό στις 20 Ιουλίου, οι «αγανακτισμένοι» εκαλύφκαν την δυτική είσοδο τζαι τον χώρο του
    round about.
    Αλλά τωρά δεν ήταν θέαμα για αναπαραγωγή σε αμεση μεταδοση συνεχομενης ροης.… Ήταν πραγματικά αγανακτισμένοι με το θέαμα της διαπλοκής και του ξεπουλήματος της χώρας τζαι των πολιτών της…

·          

  • Περί αναπαραστάσεων και η εικόνα του Πιμπίσιη στο δρόμο…
    Διάλογος έξω από το προεδρικό: καθώς επέρναν ο κόσμος κατά κύματα προς την δυτική πύλη, μερικοί ακούμπησαν στον τοίχο παρακολουθώντας, χαμογελώντας με την ροή τζαι σχολιάζοντας το μέγεθος του πλήθους τζαι την απουσία τηλεοπτικών αναμεταδόσεων… Ένας που επέρναν, άκουσε την κουβέντα τζαι λαλεί:

    « Στον Φιλελεύθερο έγραψαν ότι εν μόνο 2000»..

    Λαλεί ένας που τζείνους που συζητούσαν: «Μάλλον εν ο Πιμπίσιης που το έγραψε..»

    Απαντά ο αρχικός: «Αν ήταν ο Πιμπίσιης θα ελάλεν κινδύνεψε τζαι η ισραηλινή πρεσβεία..»

    Για να έχουμε εικόνα της αποδόμησης των ΜΜΕ.
    Για την Ιστορία πάντως να πούμε ότι ο Φιλελεύθερος κάλυψε θετικά τελικά την εκδήλωση την επομένη στην έντυπη έκδοση… Εννοείται ότι ο Πολίτης τζαι η Αλήθεια ήταν… αλλού… :)



  • Το σχόλιο της κ. Μαραγκού είναι ενδεικτικό της ιστορικής συνείδησης που είναι μόλις κάτω από την επιφάνεια…
    Anna
    Marangou:
    «Ο τόπος μας "ποτζί" επλημμύρισε, καταστροφές, έκλεισε ολόκληρος αυτοκινητόδρομος, κουβέντα καμία εψές στις ειδήσεις, εν άλλος τόπος ποτζί! Εν μας αφορά! Σωστά; Αυτό θέλουμε;»



  • Ζούμε ήδη την εποχή που για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού η Κύπρος είναι ενιαία τζαι στο φαντασιακό πέρα που τον διαχωρισμό που προσπάθησαν να επιβάλουν οι εθνικισμοί τζαι τα γειτονικά κράτη που τους επιχορηγούσαν [με ιδεολογήματα, όπλα τζαι στρατούς εισβολής/πραξικοπημάτων]…Τα ΜΜΕ βέβαια βόσκουν αλλού. Αλλά τί να περιμένεις από όσους [ελέω συμφερόντων της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων] προσπαθούν ακόμα να κρυφτούν πίσω από το δάκτυλο τους..

    Για μερικούς η βόρεια Κύπρος ήταν πάντα μακρυά. Για άλλους γεωγραφικά και για άλλους όσον αφορά τα συμφέροντα. Μερικοί μάλιστα από το 1964 ήθελαν να την δώσουν δώρο στην Τουρκία. Αλλά δεν θα φύγει, ρε, η βόρεια Κύπρος από τον κοινό μας χώρο, όσο τζαι να κτυπιέστε ή να εθελοτυφλείτε…. Εμείς στον ρότσο μας, που εν χωρίζεται με το κόμπλεξ όσων νομίζουν ότι θα εξαφανιστεί ο μισός μας χώρος με το να κλείουν τα μαθκια τους. Δαμαί είμαστε, δαμαί θα μείνουμε, τζαι ο χώρος θα είναι ενιαίος τζαι όταν μετά που χρόνια θα αθθυμούνται κωμικά όσους ζουν σήμερα με την φαντασίωση να χαρίζουν γη τζαι θάλασσα σαν αντάλλαγμα για να μείνουν μονοπωλιακά τα μικρομάγαζα τους στο νότο…
    Ο χώρος θα εν πάντα δαμαί, όταν εσείς των μικρομάγαζων θα είσαστε σκόνη που πλανιέται σαν τον άμμο της Σαχάρας στην μνήμη….



  • Η διεθνής συγκυρία συγκλίνει και στην περιοχή μας – και τώρα «είμαστε» [η κυβέρνηση δηλαδή] σύμμαχοι με όσους προσαρτούν κατεχόμενα εδάφη στα υψώματα Γκολάν:
    Οι ΗΠΑ «αναγνώρισαν» την κατοχή των υψωμάτων Γκολάν από το Ισραήλ. Προεκλογικό δώρο της αμερικανικής ακροδεξιάς στην ισραηλινή – ο περίγυρος Τραμπ στον Νετανιάχου. Το θράσος δεν θα αξίζει ιδιαίτερο σχόλιο [με φόντο και τις ξεδιάντροπες δολοφονίες παλαιστινίων από το ισραηλινό κράτος] αν το σούργελο της κυβέρνησης μας και οι απολογητές της, δεν μας παρουσίαζαν τις προεκλογικές φανφάρες για τον Νετανιάχου σαν «τριμερείς» με προοπτική κοκ. Ιδού η προοπτική της συμμαχίας με το Ισραήλ. Κατεχόμενο έδαφος προσαρτάται ξεδιάντροπα και το κράτος το οποίο γλείφουν οι νυν κυβερνώντες, τις ΗΠΑ, αναγνωρίζουν την προσάρτηση. Και είπαμε ότι εμείς αγωνιζόμαστε ενάντια στην κατοχή, τον εποικισμό κοκ; Πόσο πιο κωμική μπορεί να γίνει αυτή η κυβέρνηση; Ουσιαστικά με τις συμμαχίες και τις ταυτίσεις νομιμοποιεί την κατοχή της Βόρειας Κύπρου. Εδώ δεν έβγαλε κιχ για προσάρτηση εδαφών…

    Κατά τα άλλα για να δει κανείς την αθλιότητα της ισραηλινής προσάρτησης αξίζει να δει κανείς τον διαχωρισμό κοινοτήτων  στην περιοχή… Το Ισραήλ απλά χώρισε την περιοχή, τους κατοίκους, τις κοινότητες, γιατί την κατάκτησε. Και οι άνθρωποι μιλούν με μεγάφωνα πάνω από τα τείχη του διαχωρισμού…Και μερικοί στο ρητορικό πιγκ πογκ Νετανιάχου – Ερντάγαν ταυτίζονται με τον Νετανιάχου… Οι σύμμαχοι των δυτικών στην περιοχή. Οξα να πάμε λίγο παρακάτω στην Υεμένη για να δούμε τις επιτυχίες των δυτικών επεμβάσεων… Είναι η εποχή που πρέπει να θυμόμαστε τις επιπτώσεις του σχεδίου Ατσεσον που μερικοί σαν να ξανασερβίρουν κάτω από την επιφάνεια… Προσαρτήσεις και ο εθνικισμός των τηλεκατευθυνόμενων..

·         

  • Ίσως μια πρώτη επίπτωση της κοινωνικής δυσφορίας ήταν ο μη διορισμός, εκ των φαινομένων,  ενός πλήρως εξαρτώμενου διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Η πιθανότητα να μετακομίσει ο Χάρης στην Κεντρική [αφού έθελεν να φύει που το συγκεκριμένο υπουργείο όπου τα έκαμε μαντάρα, από την περίοδο μετα τις εκλογές] ήταν υπαρκτή, άμα σκεφτεί κανένας τους άλλους διορισμούς της κυβέρνησης [πως, ας πούμε ο Χατζηγιάννης από υπό έρευνα για την Λαϊκή, βρέθηκε επικεφαλής του Συνεργατισμού]. Αλλά προφανώς η πιθανότητα was shot down τζαι με το πόρισμα τζαι με την αποτυχία της κυβέρνησης τζαι των κυκλωμάτων της να ελέγξει τον δημόσιο λόγο τζαι να συγκαλύψει τα σκάνδαλα του Χάρη και των ημέτερων… Μετά ακουγόταν το όνομα του Περσιάνη τζαι του Συρίχα… Ιδιαίτερα ο δεύτερος έπαιζε σαν μεγάλη πιθανότητα, αφού ήταν το κομβικό άτομο του ΔΗΣΥ στην Κεντρική, με άξονα τον Αβέρωφ… Μάλλον τζαι τζήνη η πιθανότητα εξαφανίστηκε μπροστά στο μέγεθος της οργής. Ακούστηκε ότι μερικοί σύμβουλοι που εκαταλαβαν την αποτυχία ελέγχου του δημόσιου λόγου τζαι την κοροϊδία του κοινού για τις ανοησίες των επίσημων δηλώσεων, έπεισαν τον Ανάστο να συναχτεί… Οπότε ίσως να κερδήθηκε κάτι… Μια Κεντρική με διοικητή της εποχής του Ορφανίδη τζαι του βαθέως κατεστημένου θα ήταν ένας ακόμα κρίκος στο κλίμα της απαξίωσης – αλλά τζαι ελέγχου από το συναγερμικό δίκτυο…

·          

  •  Ο Κ. Ηροδότου, από ότι μάθαμε, έρχεται από την δεξιά, διορίστηκε αρχικά για τις αποκρατικοποιήσεις [άρα ανήκει και στο εκεί πλαίσιο] αλλά η θετική υποδοχή του από τον Π. Δημητριάδη [ο οποίος υπήρξε ένα από τα πρώτα θύματα των εκκαθαρίσεων με στόχο τον έλεγχο των θεσμών από το βαθύ συναγερμικό κράτος/δίκτυο] δείχνει ότι έχει τουλάχιστον και μια θετική εικόνα στο ευρύτερο ακαδημαϊκό και διεθνή χώρο.
    Από τη Κεντρική μάθαμε επίσης ότι μετά τον διορισμό του εκεί ηταν χαμηλών τόνων, και προσπαθεί να λειτουργεί με τεχνοκρατικά, παρά τα κομματικά [του ΔΗΣΥ] κριτήρια, και μάλιστα ήρθε και σε αντιπαράθεση με τον Γ. Δημητρίου [αν θυμάστε είναι ο κύριος που μας έριξε την απειλή για καθολικό κούρεμα – και των καταθέσεων κάτω των 100, 000, για να εκβιάσει την κατάσταση υπέρ του σχεδίου του Χάρη] και ο κ. Ηροδότου αρνήθηκε να υποχωρήσει…Τουλάχιστον λοιπόν δεν είναι τυφλό όργανο. Κατά τα άλλα θα δούμε και θα κρίνουμε… Μάλλον πάντως δεν ήταν η πρώτη επιλογή του προεδρικού. Και αυτό [αν ειναι υποχώρηση] είναι καλό…



  • Και αφού είναι και επέτειος του πρωταπριλιάτικου επεισοδίου πολλαπλών εκδοχών, να θυμίσουμε μερικές οπτικές του καλειδοσκοπίου. Από την μια ο Μάτσης και ο Αυξεντίου. Και οι δύο προδόθηκαν από το εσωτερικό της ΕΟΚΑ, όπως φαίνεται από την καταδίωξη τους από τους βρετανούς που φαίνεται ότι τους κυνηγούσαν από χωριό σε χωριό από κρησφύγετο σε κρησφύγετο. Και σαν συνέχεια το ήθος ενός Παπακώστα και η επιμονή ενός Χατζηδημητρίου. Και από την άλλη ο Γρίβας, ο Παπαφώτης και δειλία και των δυο μπροστά στα εγκλήματα των μασκοφόρων τα οποία διέταξαν – με κορυφαίο παράδειγμα την δολοφονία του Σ. Μένοικου με λιθοβολισμό γιατί οι δειλοί μασκοφόροι δεν τολμούσαν καν να τον αντιμετωπίσουν στα ίσα με λυτά χέρια. Και φυσικά όλη η συνομοταξία της ΕΟΚΑ β που αφού άνοιξαν την πόρτα στην εισβολή, έτρεχαν να κρυφτούν και κανένας τους δεν είχε στοιχειώδη αξιοπρέπεια να απολογηθεί ή να αυτοκτονήσει. Έστω και ένας.

    Σιγά που θα περίμενε κανείς από τέτοια νούμερα να πολεμήσουν μεχρι εσχάτων όπως ο Μάτσης και ο Αυξεντίου. Δειλοί στο πόλεμο, καλοί στις καρέκλες. Έτσι για χρόνια τώρα κάνουν ότι δεν θυμούνται τί έκαναν μεταξύ 15 και 20 Ιουλίου. Δειλοί. Για να θυμόμαστε λοιπόν και το ήθος της άλλης πλευράς. Ο Αυξεντίου ζήτησε από τους συντρόφους του να παραδοθούν, αλλά εκείνος έμεινε να πεθάνει και τον πραγματικό ύμνο για την στάση του σαν πανανθρώπινη εμπειρία/μήνυμα τον έγραψε ένας κομμουνιστής ποιητης που σκεφτόταν την Μακρόνησο. Και ο Μάτσης, όταν ηταν ακόμα φοιτητής πήγε στο δικαστήριο των εθνικοφρόνων της δουλοπρέπειας στην Ελλάδα για να υπερασπιστεί ένα φιλο τους αριστερό – γιατί όπως έγραψε, αυτό που μετρά, είναι η πίστη στις ιδέες και η συνέπεια. Και ο ίδιος που πιάστηκε άλλες φορές αιχμάλωτος αρνήθηκε να παραδοθεί την τελευταίο φορά καταλαβαίνοντας, ίσως, ότι κάποιοι [από τους «δικούς»] τον ήθελαν νεκρό. Έφυγε να μην τους βλέπει προφανώς… Το ήθος και οι δειλοί… «Δεν με νοιάζει αν την γη τούτη την πατούν Ελληνες.. Τούρκοι… φτάνει να είναι ελεύθεροι..» είχε γράψει κάποτε… Που να καταλάβουν οι δειλοί που σκότωσαν τον Μένοικο, ενώ ήταν δεμένα τα χέρια του;

·         

  • Το ήθος: Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑΣ ΠΑΓΙΑΤΑ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΟΥΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΣΙΟΥΦΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΑ ΤΗΣ ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΓΚΟΥΣΑ. PhotiosKouzoupis:
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΣΙΟΥΦΤΑ


    Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς, αδερφέ μου. Δεν έζησες να γευτείς ούτε την προδοσία, ούτε την εκμετάλλευση της θυσίας όλων εσάς που δώσατε τη ζωή σας για τούτο το αγαπημένο κομμάτι γης.

    Διερωτώμαι αν η κυρία Σιούφτα, την οποία η οικογένεια μας δεν γνωρίζει, σε αναγνώρισε και στην επίθεση στο Προεδρικό, εναντίον του Προέδρου Μακαρίου, όπως σε είδε και σε αναγνώρισε στον ποδοσφαιρικό αγώνα στην Πύλα.

    Εσύ, αδερφέ μου, έφυγες νωρίς και δεν πρόλαβες να γνωρίσεις το καινούργιο πρόσωπο του ’’πατριωτισμού’’. Αυτού, που έφερεν εδώ την Τουρκία και της πρόσφερε τη μισή σου πατρίδα και που φαίνεται πως έχει άξιους συνεχιστές. Πόσο ανερυθρίαστα χρησιμοποιούν εκάστοτε το όνομα σου και άλλων αγωνιστών!!
    Ήσουν και εσύ ανάμεσα σε αυτούς που ανατίναζαν αστυνομικούς σταθμούς και οργάνωναν τις επανειλημμένες απόπειρες εναντίον του Μακαρίου; Πώς τότε η κυρία Σιούφτα δεν σε είχε προσέξει;
    Αυτό είναι αδερφέ μου, το καινούργιο πρόσωπο του ‘’πατριωτισμού’’…
    Ας μας αφήσουν τουλάχιστον ήσυχους εμάς τους ‘’προδότες’’, η κυρία Σιούφτα και όσοι έχουν το δικό της πατριωτισμό. Ίσως καταφέρουμε, αν και ξυπόλητοι, να περπατήσουμε όσο μπορέσουμε προσεκτικά, μέσα στ’αγκάθια και τις νάρκες που’ναι σπαρμένος ο δρόμος μας…………..
    Η αδερφή σου Κλεοπάτρα

  • ·Μια cult δήλωση latter day εοκατζή που συμπυκνώνει την νοοτροπία μιας εποχής… Και σαν υπενθύμιση της ΕΟΚΑ που δαιμονοποιούσε την άλλη άποψη, ένας τύπος από την Πάφο έβγαλε και την πιο κάτω ανακοίνωση για την κινητοποίηση ενάντια στον ναό που θέλει να κτίσει ο μητροπολίτης στο κέντρο της πόλης. Η πιο cult ανακοίνωση μας έγραψε η φίλη που μας την έστειλε… Αμίμητη ρητορική μιας νοοτροπίας που θα πρέπει να θυμόμαστε, γιατί ..υπάρχουν ακόμα τα αποκαΐδια της… Τεκμήριο ανεκτίμητης αισθητικής αξίας στο μελλοντικό μουσείο του κιτς της ε/κ εθνικοφροσύνης…

    «Τα ογδόντα με εκατό περίπου άτομα, (οπαδοί του ΑΚΕΛ, μουσουλμάνοι, Εγγλέζοι, Γερμανοί και άλλοι), που μαζεύτηκαν κατά το σούρουπο της Πέμπτης
     21-3 2019 έξω από το Δημαρχείο της Πάφου, μ’ ένα «βρύχος κ’ ένα χωχώϊ» όρμησαν μέσα στην αίθουσα που συνεδρίαζε ο Δήμαρχος με το Δημοτικό Συμβούλιο.Το ποδοβολητό και οι φωνές τρόμαξαν τους Σύνεδρους, και ιδιαίτερα τους σε μικρή ηλικία όντας Συμβούλους. Έκαμαν τούτοι δεύτερες σκέψεις και κατά τη φανερή ψηφοφορία που ακολούθησε, η πλειοψηφία τους, είπε όχι στην ανέγερση του Καθεδρικού Ναού εντός του πάλαι ποτέ Δημόσιου Κήπου του Κτήματος (Πάφου). Είναι για αυτό το λόγο που ο όλος τρόπος και οι συνθήκες διεξαγωγής της ψηφοφορίας χρήζουν επαναθεσμοθέτηση.
    Ο χώρος, εντός του οποίου θα ανεγειρόταν ο Ναός, ανήκει αποκλειστικά και μόνο στη Μητρόπολη της Πάφου και έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να τον εκμεταλλευτεί όπως η ίδια θέλει, πράγμα που θα έκανε και οποιοδήποτε άλλο νομικό ή φυσικό πρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Ο κήπος, ή καλύτερα ο ακαλαίσθητος σήμερα χώρος ανατολικά και νότια του Δημαρχιακού Μεγάρου, αποτελεί πια παρελθόν για τους κατοίκους της Πάφου. Έχει μετατραπεί σε χώρο συνάθροισης αλλοδαπών ιεροδούλων που κατά τις αργίες με τις απρεπείς και ασεβείς ενέργειές τους σκανδαλίζουν αφάνταστα τους πιστούς και φιλήσυχους πολίτες της Πάφου. Και αν κάτι συνιστά απειλή για την ιστορική παρακαταθήκη της περιοχής, και για το ευοίωνο μέλλον των επερχομένων, είναι αυτό ακριβώς το φαινόμενο και όχι οι μελλοντικοί τρούλοι και τα υπερυψωμένα κωδωνοστάσια, όπως λένε οι εμφορούμενοι από ξενότροπες νοοτροπίες αδαείς «ειδήμονες». Και παρεμπιπτόντως, προς τιμή του σημερινού Δημάρχου, έχουν ξεφυτρώσει γύρω από το κέντρο της Πάφου άλλοι σύγχρονοι κήποι και πάρκα που ψυχαγωγούν τέρπουν και γυμνάζουν νήπια, νέους, μαθητές και ηλικιωμένους συνταξιούχους και δεν είναι απαραίτητο να παραμείνει ο εγκαταλειφθείς κήπος όπως έχει.

    Η άρνηση, στις
     21-3-2019, της πλειοψηφίας των Δημοτικών Συμβούλων στο συγκεκριμένο αίτημα της Μητρόπολης Πάφου, αποτελεί κατά προέκταση ανοίκειο φτύσιμο προς την Εκκλησία της Κύπρου, που το 1955 οργάνωσε και συντήρησε τον Απελευθερωτικό μας Αγώνα για να παίρνουν τούτοι σήμερα θεσούλες και αξιώματα και να ζητούν, κατά τα λεγάμενα, γην και ύδωρ. Και δεν θα εκληφθεί τούτο σαν δροσιστικό ψιλόβροχο.
    Καλώ, ως εκ των πιο πάνω, τους Αγωνιστές της ΕΟΚΑ και όλους τους ορθολογιστικά σκεπτόμενους εθνικόφρονες, κεντρώους και αριστερούς όπως μη ξαναψηφίσουν σε μελλοντικές εκλογές τα αβλόγητα αυτά πρόσωπα, που αν επρόκειτο για ανέγερση μιναρέ σίγουρα δεν θα έλεγαν όχι.»


    ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
    , Πρόεδρος Συνδέσμου Αγωνιστών Πόλης και Επαρχίας Πάφου      https://pafoslive.com.cy/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BD%CE%B1%CF%8C-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA/?fbclid=IwAR0LTXcnkeOXdCSIhvHa2X2YCBj0la58EjzGgKmZJPpxP9PUUelwpyATn5k




  • Και στο οικολογικό μέτωπο, όπου πρέπει να υπερασπιζόμαστε πια την τα κοινά της χώρας, σε όλα τα μήκη και πλάτη, εκόψαν τις ακακίες γιατί …τους έπιασε το μένος της προστασίας τοπικών ειδών, ή ηταν επέκταση των συμφερόντων μερικών ιδιωτών στην περιοχή;
    Χάρις στην προβολή από τον Φιλελεύθερο το ζήτημα της αποκοπής των ακακιών χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο ρόλος «… που επιτελούσαν οι ακακίες στην προστασία των παραλιών ωοτοκίας από τη φωτορύπανση στην ανθρώπινη όχληση και την πρόσβαση οχημάτων», το ζήτημα δεν συγκαλύφθηκε. Και τώρα πάει στην Βουλή. Καταγράφουμε δεδομένα – το 2008 η έκθεση έλεγε ότι:
    «Επισημαίνεται ότι η έκταση των αμμοθινικών οικοσυστημάτων έχει μειωθεί λόγω των εκτεταμένων φυτεύσεων που έλαβαν χώρα στο παρελθόν, κυρίως με ακακία. Πάρα ταύτα, το γεγονός ότι το σημαντικότερο ποσοστό της σημερινής έκτασης που καλύπτουν βρίσκεται εντός δημόσιας έκτασης και εντός του ορίου προστασίας της παραλιακής ζώνης, αποτελεί σημαντικό παράγοντα διατήρησής τους τουλάχιστον στα σημερινά επίπεδα».
    Αυτό άλλαξε το 2017. Βολικό…
    Φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να αγωνιζόμαστε πέτρα την πέτρα, φυτό με φυτό, θαλασσινή σπηλιά με θαλασσινή σπηλιά μπροστά σε αυτήν την επέλαση καταστροφών….
    http://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/678257/logdotoyn-ga-to-dasos-mavralis?fbclid=IwAR1-T7dVIKWpIexSE34unU5Be1ap7Za1hLX9YLBb-ZOLQpXBokosWFjhCEQ



  • Και η οικολογική φωνή του μέλλοντος που αναδύεται από το ακτιβισμό της εποχής: συνέντευξη με τον Κλείτο Παπαστυλιανού.
    "Οφείλουμε να διασφαλίσουμε το μέλλον των σπάνιων χελώνων"

    Δύο σπάνια είδη θαλάσσιων χελώνων, την Πράσινη και την Καρέτα-καρέτα συναντούμε στις ακτές της Κύπρου. Ο εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για την Διάσωση των Φυσικών Ακτών αναφέρει στη συνέντευξη του ότι η Κυπριακή Δημοκρατία φέρει σημαντικές υποχρεώσεις έναντι της ΕΕ και πρέπει να προστατεύσουμε αυτά τα σπάνια και απειλούμενα είδη προτεραιότητας θαλάσσιων χελώνων.»


    Της Άντρης Δανιήλ

    Επιμέλεια Ανδρέας Νικολαίδης

    Ο Φιλελεύθερος, Παρασκευή, 29/3/2019

    http://www.philenews.com/european-union/animal-rights/article/678110/k-papastylianoy-ofeiloyme-na-diasfalisoyme-to-mellon-ton-spanion-chelonon?fbclid=IwAR14Y5sp_6C0M4ZxntzoesSEPw8O3w4Oxk_1BR3azkQWkoZewaQoCu7eMmU



  • Ακόμα μια πορεία οργής των ανθρώπων που ζουν στο ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης του ισραηλιτικού απαρτχάιντ στην Γάζα… Το μέτρο του πολιτισμού και του ήθους της εποχής μας:

    «Υπάρχει μια Παλαιστίνη μέσα στον καθένα/καθεμιά από εμάς, μια Παλαιστίνη η οποία χρειάζεται να σωθεί: μια ελεύθερη Παλαιστίνη όπου όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας, ή φυλής μπορούν να συνυπάρχουν, μια Παλαιστίνη όπου το νόημα της λέξης «κατεχόμενη» περιορίζεται μόνο σε ότι περιγράφει το λεξικό, πέρα από την πληθώρα νοημάτων και συμπαραδηλωσεων θανάτου, καταστροφής, πόνου, υποβολής σε μαρτύριο, στέρηση, απομόνωση και περιορισμούς με τα οποία το Ισραήλ έχει φορτίσει την λέξη..»

    Refaat
    Alareer
    [από την Κρις Βονιάτη]



  • Αφού δεν πέρασε το δικό της ηγεσίας του ΔΗΣΥ για διορισμο ημετερου στην Κεντρικη Τραπεζα, τώρα το Αβερωφικό δίκτυο μάλλον θα προσπαθήσει να ελεγχει μέσω των διορισμένων συμβούλων – είναι το ίδιο κόλπο που χρησιμοποίησαν για να εξουδετερώσουν των Δημητριάδη, όταν άρχισε να προσπαθεί να επιβάλει ελέγχους στη σύγκρουση συμφερόντων: Δυο ονόματα που ακούγονται και θυμίζουν παρελθόν…: του Σ. Αγρότη, ο οποίος φέρεται να είχε εμπλοκή σε ένα σκάνδαλο χειραγώγησης των μετοχών της Τράπεζας Κύπρου. Φέρεται να έχει διασυνδέσεις με την ηγεσία του ΔΗΣΥ..
    https
    ://cyprus-mail.com/2014/09/18/investors-to-sue-banks-in-cse-bubble-and-meltdown-case/


    https
    ://24h.com.cy/2014/11/akouste-pos-xeiragogousan-tis-times-ton-metoxon-stin-cyprus-audio/


    Το άλλο όνομα που ακούγεται είναι του Άγγελου Γρηγοριάδη που είχε σχέσεις με την
    KPMG και επίσης φαίνεται επίσης να έχει ιδιαίτερες σχέσεις με Αβέρωφ. Ο διορισμός του, έστω και σαν μη εκτελεστικού σύμβουλου θα είναι ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων, αφού η σύζυγος του είναι ήδη επικεφαλής του τμήματος Banking Supervision. Chris Coletis.. Γιατί ο Αναστασιαδης αποφάσισε τώρα να διορίσει τον Σταύρο Αγρότη εκτελεστικόν στην Κεντρική Τράπεζα έναν εγκληματία του Χρηματιστηρίου τσιράκι του Πόλυ Πολυβιου στην CISCO που ενώ ο Πολυβίου ήταν αξιωματουχος της CISCO, ο τότε διευθυντής και χρηματιστής της CiSCO μαζί με τον Κυπρή της Τράπεζας Κύπρου ακόμα έναν τσιράκι του Πολυβίου στην Τράπεζα Κύπρου έστηναν στα κρυφά τις τιμές των μετόχων και έκλεψαν την μισή Κύπρο, ενώ ο Πολυβιου ήταν αξιωματουχος της Τράπεζας Κύπρου και άλλων εταιριών του Συγκροτήματος πέραν από Νομικός Σύμβουλο ...
    Εδώ και 20 χρόνια μας κυβερνούν οι κλέφτες του Χρηματιστηρίου που κλέφτουν ασταμάτητα μέχρι αυτήν την στιγμή και ο Αναστασιάδης φτύνει μας κατάμουτρα και κάποιοι ηλίθιοι και/η πουλημένοι διαλαλούν ότι είναι αγίασμα.



                                         Η μετάλλαξη μέσω εξουσίας...

  •          Ο Πολίτης που αγάπησε τον Ν. Παπαδόπουλο ή πως η εξουσία απλώνει χαλί για να γαντζωθεί στην καρέκλα
    Την Παρασκευή ο Πολίτης ανακοίνωσε με κύριο πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ ότι ο διορισμός του Ηροδότου έγινε με την έγκριση του ΔΗΚΟ [«Ηρόδοτου με αποδοχή απο ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ»]. Με δεδομένο ότι ο ΔΗΣΥ δεν έχει επιλογές με την όποια απόφαση Αναστασιάδη, τότε η είδηση ουσιαστικά μας έλεγε ότι εγκρίθηκε ο διορισμό από τον … Ν. Παπαδόπουλο. Πόσο πειθήνια απλώνεται αυτή η εφημερίδα σαν χαλί, για να εξυπηρετήσει τον Παπαδόπουλο...

    Και εκείνοι οι χαριτωμένοι που έγραφαν τον «Νικωλάκι» τώρα κάνουν γαργάρα τη γλώσσα τους; Και τα ψώνια που σεργιάνιζαν στο ίντερνετ και στα τηλέφωνα να προειδοποιούν ότι ο Ν. Παπαδόπουλος ήταν το απόλυτο κακό; Τώρα κάνουν γαργάρες... Περαστικά ρε...
      
    Και είπαμε κάθε τί μετρά μόνο συγκριτικά – η άλλη Συναγερμική εφημερίδα, η Αλήθεια είχε σαν κύριο τίτλο τους κινδύνους από τη στασιμότητα στο κυπριακό... Ο καθένας με τις προτεραιότητές του. Και ο Πολίτης βέβαια είχε την επίτροπο του άλλου συναγερμικού συγκροτήματος, της Καθημερινής [την κ. Λοττίδου], που προσπαθούσε να κάνει επίθεση στον Οδυσσέα Μιχαηλίδη... Η κάθε επιχείρηση έχει τα συμφέροντά της... Και ο Πολίτης, όπως μια ξεφτισμένη διαφήμιση παραπλάνησης....

     
    • Ο Πολίτης όμως είναι σταθερός και συνεπής στην προσφορά υπηρεσιών στην κυβέρνηση… Δεν μπορεί να ζήσει η επιχείρηση, χωρίς να αποδεικνύει έμπρακτα ότι πολεμά σταθερά τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη που δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση – και ωιμέ την ερευνα κιόλας… Ακούγεται ότι οι συναγερμικοί ετοιμάζουν νέα πλάνα επίθεσης για να συγκαλύψουν τα ημέτερα σκάνδαλα. Το πρόβλημά τους βέβαια είναι ότι οι επιθέσεις εναντίον του Οδυσσέα τον κάνουν δημοφιλή ακόμα και σε άτομα που δεν είχαν ενδιαφερθεί για πολιτικά θέματα προηγουμένως…. Και η φαιδρότητα του Πολίτη υπόσχεται ότι .. «τα λέει όλα». Πλην όσων δεν βολεύουν την ημέτερη «επιχείρηση» που εμφανίζεται και σαν πολιτικός οργανισμός...https://politis.com.cy/politis-news/kypros/aytarchiko-show-odyssea/ 

      Ιδού και η απάντηση του Γενικού Ελεγκτή στην νέα απόπειρα επίθεσης από τα δίκτυα του προεδρικού:


      «Το Κλαδικό Συμβούλιο της Ελεγκτικής Υπηρεσίας προσπάθησε να μπλοκάρει τη διαδικασία πρόσληψης 20 εκτάκτων υπαλλήλων (σε θέσεις που έχουν περιληφθεί στον προϋπολογισμό) με επιχείρημα ότι καμία νέα πρόσληψη δεν πρέπει να γίνει αν προηγουμένως το υφιστάμενο προσωπικό δεν αναβαθμιστεί από την Κλίμακα Α8-10 που βρίσκεται σήμερα, στην Α9-11-12.

      Η Επίτροπος Διοικήσεως, χωρίς καν να διαβάσει τη σχετική νομοθεσία, και παρά το γεγονός ότι το αρμόδιο τμήμα προσωπικού της εξήγησε το αυτονόητο, ότι δηλαδή στις έκτακτες θέσεις τα προσόντα και καθήκοντα καθορίζονται στην προκήρυξη των θέσεων, ήθελε να παρανομήσω, παραβιάζοντας τη σχετική νομοθεσία αφού, μετά τη δημοσίευση του τελικού καταλόγου επιλογής των εκτάκτων, στη βάση απόλυτα αντικειμενικών και μετρήσιμων κριτηρίων, είχε ήδη γίνει η προσφορά εργασίας στους επιτυχόντες και έτρεχε η νομικά καθορισμένη προθεσμία των 10 ημερών για την εκ μέρους τους απάντηση (ήδη δε κάποιοι είχαν απαντήσει θετικά).»



    • Κωμικά επεισόδια. Και κυκλοφορούν και προσπάθειες ξεπλύματος της ακροδεξιάς βίας και υπονόμευσης της όποιας Δημοκρατίας την δεκαετια του 1960 από την ακροδεξιά και τους διεθνείς υποστηρικτές της [το ΝΑΤΟ και τα εθνικά κέντρα]: στην εκδοχή του ξεπλύματος ο Γρίβας που ήταν ο φανατικότερος υποστηρικτής του ΝΑΤΟ ΤΟ 1964, δεν ήταν… εθνικιστής; Ο Γρίβας έφυγε από την Κύπρο για να κάνει πολιτική καριέρα στην Ελλάδα μετά την ΕΟΚΑ Α. Έγινε ρεζίλι [κατά το «κυρτωμένος δοξασθεί και εμφανιζόμενος γελοιοποιήθηκε» όπως του είπαν οι «αδελφοί» στα Βαλκάνια] και κατάντησε να μην κατεβεί στην εκλογές. Σιγά που θα έβαζαν τέτοιο ψώνιο επικεφαλής πολιτικού συνδυασμού. Επανήλθε ο Γρίβας το 1964 παίζοντας το στρατιωτικό ηγέτη που το έπαιζε και δυαδική εξουσία διεκδικώντας ότι έπαιρνε διαταγές μόνο από την Αθήνα [και άρα το ΝΑΤΟ] και όχι από την εκλεγμένη πολιτική ηγεσία. Και στο κεντρικό ζήτημα του 1964 και της μετέπειτα περιόδου, ο Γρίβας ήταν σαφώς υπέρ του σχεδίου Άτσεσον το οποίο επανάφερε και στην επιστροφή του στην Κύπρο σαν ΕΟΚΑ β. Οπότε, λοιπον, όταν μερικοί φτάνουν στο κωμικό σημείο ιστορικής παραπλάνησης να ταυτίζουν την αντίθεση στο ΝΑΤΟ με το «εθνικισμό» [και όχι με την τεκμηριωμένη αντίθεση στον ενωτισμό του σχεδίου Άτσεσον, δηλαδή τον τριπλό διαμοιρασμό της Κύπρου ανάμεσα στο ελληνικό, το βρετανικό και το τουρκικό κράτος,] κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, δεν καταλαβαίνουν, ή.. τί;.. Μήπως ο Γρίβας ήταν και αντεθνικιστής αφού ήταν ο πιο φανατικός νατοϊκός υποστηρικτής τότε; Μνήμες εποχών…



    •  Όταν σε μια εποχή που ένας απόγονος του Γιωρκατζισμού στο ρουσφέτι προσπαθεί μέσω της προεδρικής καρέκλας να μετατοπίσει την συζήτηση από την ομοσπονδία στην παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, είναι μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση ότι μερικοί [από τον Ταλιαδώρο μέχρι τέως αριστερίζοντες] προσπαθούν να ξεπλύνουν την πρώτη απόπειρα διαμοιρασμού της Κύπρου – το σχέδιο Άτσεσον…Το 1964 υπήρχαν μια σειρά διαμάχες στην Κύπρο με κορυφαίες την δικοινοτική διαμάχη [που ξεκίνησε και συντηρήθηκε με την αντιπαράθεση των ενόπλων παρακρατικών που ξέμειναν από την εποχή της ΕΟΚΑ [«Οργάνωση»] – ΤΜΤ] και την προσπάθεια κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας που εκφράστηκε με τις επεμβάσεις των γειτονικών κρατών [Ελλάδα – Τουρκία] και του ΝΑΤΟ ευρύτερα με το σχέδιο Άτσεσον. Κομβικό σημείο ηταν η επιστροφή του Γρίβα, ο οποίος έκφραζε την ακροδεξιά [και το ιδεολόγημα του ενωτισμού που τοτε είχε πάρει την μορφή της στήριξης του σχεδίου Άτσεσον] και ο οποίος εμφανιζόταν σαν στρατιωτικός ηγέτης που εκπροσωπούσε άλλα κράτη στην Κύπρο. Όποιος καμώνεται ότι ξεχνά ότι η «διεθνής διάσταση» του κυπριακού [για να διασφαλιστει ακριβως η ανεξαρτησια] τότε αφορούσε ακριβώς την προσπάθεια να εμπλακεί ο ΟΗΕ [ναι αυτός από τον οποίο περιμένουμε λύση ακόμα και σήμερα] αντί το ΝΑΤΟ, όταν οι ένοπλοι ξεκίνησαν στην βίαια αντιπαράθεση και άρχισαν οι σφαγές [Ομορφίτα, Άγιος Βασίλειος], δεν δικαιούται καν το ελαφρυντικό της άγνοιας. Ένας ακροδεξιός όπως ο κ. Ταλιαδώρος μπορεί να νοσταλγεί την τότε εισήγηση για «πραξικοπηματική ένωση», αλλά οι τέως αριστερίζοντες ποια δικαιολογία έχουν να κάνουν κριτική για την «ενωτική στροφή» του ΑΚΕΛ το 1949 -1958, αλλά να καμώνονται ότι δεν βλέπουν ότι η ένωση είχε ντυθεί πια νατοϊκά, διχοτομικά, ενώ συνέχιζε να είναι το ρητορικό εθνικιστικο παραλήρημα της ακροδεξιάς όπως και πριν; Θυμιζει ξέπλυμα...



    •  Μπα.. ανησυχούν μερικοί απορριπτικοί και εθνικόφρονες για το πόσος είναι πραγματικά ο πληθυσμός στην βόρεια Κύπρο; Απλό – στα πλαίσια της συμφωνίας που θα ολοκληρωνόταν στο Κραν Μοντανά, ο πληθυσμός ήταν περιορισμένος και θα αναλογούσε στη φόρμουλα 4 προς 1 που συμφωνήθηκε επι Χριστόφια – Ταλάτ. Αφού τώρα η συμφωνία αναιρέθηκε, καθώς ο Ανάστος σερνόταν να εκλιπαρεί ακροδεξιούς ψήφους για να επιστρέψει στο προεδρικό για το χατίρι και του δικηγορικού του γραφείου, ο πληθυσμός θα αυξάνεται με  νομιμοποιήσεις μεταναστών και εισαγωγές κοκ. Ποιός θα ρωτήσει πια τους ελληνοκυπρίους και γιατί να τους ρωτήσει όσο έχουν μια αναξιόπιστη και αφερέγγυα πολιτική ηγεσία; …Και όταν έρθει στην εξουσία ένας τουρκοκύπριος Ανάστος, θα πουν ότι ο πληθυσμός του είναι ακριβώς ο ίδιος με τους ελληνοκύπριους… Και ο τουρκικός στόλος θα κάνει περίπατο στην Λεμεσό, και θα στελλει φιλάκια στον Ανάστο και την φαμίλια για την εξυπηρέτηση… Δύσκολο να το καταλάβετε εθνικόφρονες; Τα ίδια και οι πρόγονοι σας στις 15 Ιουλίου του 74.. Ύστερα ήρθε η 20η Ιουλίου – και πάθατε αμνησία… J ..Αλλά ούτε τότε, ούτε τώρα θα τα καταφέρετε να μοιράσετε τον χώρο. Απλώς ευκολύνετε την Άγκυρα… Και την μετατόπιση της Κύπρου σε χώρο/χώρα με μουσουλμανικής καταγωγής πλειοψηφία. Απλή ανάγνωση αιτίων και συνεπειών…. Σε ένα δίκαιο κοσμο το τούρκικό κράτος πρέπει να στήσει ανδριάντα στην βλακεία σας…



    • Τα καζίνα είναι εκεί για να κοροϊδεύουν τα ψώνια που πιστεύουν στην «Θεά» τύχη. Ο ένας είναι «Θεός» [εις και μόνος και στις 3 εκδοχές του – εβραϊκή, χριστιανική, μουσουλμανική], τάχα μου, και το παίζει κρυφτούλι, ενώ οι οπαδοί γέμισαν με αίμα την περιοχή, σκοτώνοντας ο ένας τον άλλο για το αν έστειλε γιο ή τελευταίο προφήτη σαν γήινο εκπρόσωπο πριν 1500 με 2000 χρόνια…… Οι άλλοι πιστεύουν σε μια ανύπαρκτη Θεά [Τύχη] που μαζεύει λεφτά και τα μοιράζει στους ημέτερους ιδιοκτήτες, ενώ στα ψώνια μοιράζει τα ψίχουλα που αρκούν για να εθιστούν. Α ναι και ο Ανάστος έλεγε ότι θα έρθουν πλούσιοι και θα πάρουμε λεφτά… Εννοούσε το δικηγορικό γραφείο «χαζούληδες»..… Θα έρθει και η εποχή που θα γίνει μια έρευνα σε μερικά δικηγορικά γραφεία και μερικούς



    • Ο Αβέρωφ δήλωσε ότι τα κτήρια και η ιδιοκτησία του Συνεργατισμού δεν θα χαριστούν σε επιτήδειους – ενώ ακούγεται ότι ήδη πουλήθηκε μέρος της ιδιοκτησίας του Συνεργατισμού. Είπαμε – όταν ο Αβέρωφ λέει κάτι, συμβαίνει το ανάποδο. Αβερωφισμοί θα ονομάζεται στο μέλλον…



    •  Πουλώντας την Κύπρο…. Και επειδή φοβούνται τις αντιδράσεις για τις εκποιήσεις θα τις κάνουν ηλεκτρονικά; Η σούμα είναι ότι οι τράπεζες φούσκωσαν με ξένα κεφάλαια τα οποία ξέπλυναν την περίοδο 2000-10, και με αυτά λεφτά δέσμευσαν μια μεγάλη μερίδα κυπρίων με δάνεια, και μετά το 2010 αρχίζουν πια να πουλούν την κυπριακή γη, γιατί η αρχική εξάρτηση από τα κεφάλαια προς ξέπλυμα έγινε πια εξάρτηση από ξένους οίκους και ελέγχους… Και τώρα πια η γη θα ανήκει σε λίγο σε άλλους. Και οι πύργοι των κεφαλαίων προς ξεπλυμα θα βλέπουν τους ιθαγενεις από ψηλά σαν τα κορόιδα που άφησαν την γη τους να την πουλήσουν μερικοί δικηγοράκοι και μερικοί τραπεζίτες… τα ονόματα προσθέστε τα εσείς… Θέλει και άλλα ξεπουλήματα το ΔΝΤ…




    • Οι δανειολήπτες της μεσαίας και της εργατικής τάξης είναι ουσιαστικά αιχμάλωτοι πια του διεθνούς κεφαλαίου…. Και έχουμε εθνικόφρονες στην κυβέρνησης που ευκολύνει το ξεπούλημα της κυπριακής γης… αλλά ξεχάσαμε αυτοί είναι εθνικόφρονες άλλης χώρας όμως ζουν ανάμεσα μας… κάποτε η άλλη χώρα ήταν η Ελλάδα αλλά για τους ευέλικτους δικηγορους μας: «όπου κεφάλαιο πατρίδα»…



    •   Η Κυβέρνηση, όμως, δεν ασχολείται ούτε με το τουρκικό ναυτικό που μας περικυκλώνει και από τον τον νότο, ούτε με τον πληθυσμό την βόρεια Κύπρο, ούτε με την αποξένωση γης από τους κύπριους – ενδιαφέρεται μόνο για τα εισοδήματα και τις καρέκλες των ημέτερων την επόμενη περίοδο… Και όταν ξεσπάσει η οργή, θα λένε όπως και εκείνοι του 74 «μα εγώ δεν ξέρω… εν τζαι….»



    •  Στις διεθνείς ειδήσεις κυκλοφορεί η αναφορά για αναδυόμενη νέα συμμαχία Τουρκίας – Ιράν – ΚατάρΕμείς πάντως κάνουμε συμμαχίες με την Ιορδανία… Και ελπίζουμε ότι η εταιρεία του Κατάρ που εμπλέκεται στις γεωτρήσεις, θα μας αγαπά εμάς και όχι την Τουρκία την οποία στηρίζει η κυβέρνηση του εμιράτου… Πήγαμε από το καζαντί στο καζίνο, όσον αφορά του μηχανισμούς του τζόγου, αλλά η εξωτερική πολιτική της δεξιάς παραμένει σταθερή – θεάματα και ότι εξυπηρετεί τα ιδιαίτερα συμφέροντα μερικών, και who cares για την Κύπρο σαν χώρα. Εδώ μερίδα των ΜΜΕ περίμενε με λαγνεία να κανονίσει ο Ιγνατίου συνάντηση του Αναστασιάδη με τον Τραμπ για να πουληθεί θέαμα, την ίδια ακριβώς εποχή που η κυβέρνηση Τραμπ άνοιγε το κεφάλαια υφαρπαγής εδαφών με την «αναγνώριση» της κατοχής/προσάρτησης των υψωμάτων Γκολάν. Και υστέρα θα πάνε στον ΟΗΕ για να διαμαρτυρηθούν για τον κατοχή στην Κύπρο;


       

    •  Όταν η αντι-ρωσική υστερία λειτουργεί σαν ξέπλυμα του τοπικού εθνικισμού – από τις ΗΠΑ στην Κύπρο… Στις ΗΠΑ δημοσιοποιήθηκε το πόρισμα Mueller για την υποτιθέμενη «ρωσική ανάμειξη» στις εκλογές του 2016. Αποδείχτηκε ότι το όλο θέαμα που έστησαν τα ΜΜΕ ήταν μια ατεκμηρίωτη υστερία. Με πόσο πάθος όμως το πρόβαλε η πλειοψηφία των ΜΜΕ… Ήταν μια βλακώδης κίνηση των υποτιθέμενων φιλελεύθερων για να συσπειρώσουν μαζί τους, τους εθνικιστές συντηρητικούς, δείχνοντας τους, υποτίθεται, ότι ο Τραμπ ηταν «όργανο της Ρωσίας». Έτσι το πρόβλημα του Τραμπ δεν ήταν ότι ευνοούσε το κεφάλαιο, ότι υιοθετούσε εγκληματικές θέσεις για το κλίμα, ότι ενθάρρυνε τους ακροδεξιούς – μα ότι υπήρχε «ρωσική ανάμειξη». Και έτσι τώρα τα φιλελέ ΜΜΕ έμειναν ξεκρέμαστα.

      Οι συντηρητικοί και οι εθνικιστές έτσι και αλλιώς ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον Τραμπ, και τώρα μάλιστα θα νοιώθουν και δικαιωμένοι… Αυτό είναι βέβαια μέρος της βαθιάς πολιτικό - πολιτιστικής ρήξης της αμερικάνικης κοινωνίας – αλλά η μετατροπή αυτής της αντιπαράθεσης σε απλοϊκή αντι-ρωσική υστερία λειτούργησε ουσιαστικά σαν ξέπλυμα…
      Έτσι πέρασαν στο ντούκου η στήριξη στο Ισραήλ σε βαθμό εξυπηρέτησης του Νετανιάχου, λες και η Ουάσιγκτον είναι πλέον εξαρτώμενη από το Τελ Αβίβ μέσω του ισραηλινού λόμπι. Όπως πέρασε στο ντούκου και η στήριξη στην Σαουδική Αραβία, η ανοχή της σφαγής στην Υεμένη, η απόπειρα πραξικοπήματος στην Βενεζουέλα [αρχικά μαλιστα οι φιλελέδες μέσα στο κλίμα της αντι-ρωσικης υστερίας [που ξεπλένονταν και σαν αντι-κομμουνιστική] φαίνονταν να είναι πρόθυμα φερέφωνα]… Γενικά [διεθνώς δηλαδή] φαίνεται ότι η αντι-ρωσική υστερία οδηγεί σε ξεπλυμα του τοπικού εθνικισμού.

      Τι μου θυμίζει…
      Φταίει η Ρωσία για την τουρκική εισβολή το 1974, έγραφε ένα κωμικό τοπικό πόνημα πριν λίγα χρονιά, γιατί δεν έκανε επέμβαση σε χώρο ελεγχόμενο [μετά την 15η Ιουλίου] από το ΝΑΤΟ [τέτοιο επίπεδο παραλογισμού και αχαπαροσύνης στην προσπάθεια προφοράς αντι-ρωσικής υστερίας] – και έτσι ξεπλένονται και η ΕΟΚΑ β και η χούντα και το ΝΑΤΟ που επέτρεψε και το πραξικόπημα που φαίνεται να συντόνισαν δυτικές μυστικές υπηρεσίες… Ή το 1964 φταίει η Σοβιετική Ένωση που στήριζε την ανεξαρτησία και όχι ο Γρίβας και η ακροδεξιά που ήθελαν κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και απόλυτο έλεγχο της Κύπρου από τους οπαδούς του Γρίβα, κλπ κλπ…



    • Ένα αριστούργημα σαρκασμού για τους ξεπλυμένους που πουλάνε το παρελθόν τους σαν είδος εκλιπαρείν…

      Μαρία Χρ. Δεισδαιμόνα:
      «Ευτυχώς μίλησε και ο Σενέρ Λεβέντ 5 λεπτά στο ΡΙΚ που θεώρησε σωστό να τα σπαταλησει για να μας πει, ότι και ο Μαρξ τόσο μίλησε στην τηλεόραση (σύμφωνα με το ανέκδοτο) για να ζητήσει συγνώμη από την εργατική τάξη για την ΕΣΣΔ.

      Ο Λεβέντ είναι ορίτζιναλ Αριστερός, αντισοβιετικος, αντί ακελικος, και ορίτζιναλ τουρκοκυπριος επειδή ζει στο βορρά.

      Οι Τουρκοκύπριοι που ζουν στον Νότο είναι φέικ τουρκοκύπριοι.

      Φαντάσου πόσο φέικ θα είναι οι μετανάστες στην Αγγλία, ας πούμε.

      Να κάμετε όλοι μαζί μια πλατφόρμα με τον Λάζαρο Μαύρο.

      Με αυτές και με άλλες μαλακίες περνούμε ευχάριστα τον χρόνο μας εδώ στο νησί.»



    •  Άτε να δούμε που εν να φκάλει τούτη η κρίση με το Brexit… Ένα δεδομένο είναι ξεκάθαρο. Αυτό που μερικοί νομίζουν ότι είναι απλά ένα βαρίδι από παρελθόν κυνηγά τους οπαδούς/ κατασκευαστές του σαν εφιάλτης… Αυτό είναι το «ιρλανδικό» ζήτημα [κατ’ αναλογία με το «κυπριακό»] και βρετανικός εθνικισμός…
      Το κεντρικό ζήτημα που κρατά την Βρετανία σε μια κατάσταση αδιέξοδου είναι το καθεστώς της βόρειας Ιρλανδίας. Η αδυναμία να χωριστεί ο γεωγραφικός χώρος της Ιρλανδίας παρα τα αίματα και τις  ανόητες συγκρούσεις με βάση τις διαφορετικές εκδοχές χριστιανικών τάσεων - καθολικών και προτεσταντών.
      Η Ιρλανδία δεν μπορεί να διαχωριστεί [ούτε από την ΕΕ γίνεται αποδεκτό αφού σε αυτήν συμμετέχει και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας] αλλά οι ιρλανδοί φιλο-βρετανοί εθνικιστές [αν σας θυμίζει κάτι από τους τοπικούς μας εθνικισμούς που αγαπούν άλλη χώρα από την γη που πατούν] αρνούνται επίσης να δεχθούν το
      Brexit που σημαίνει εν δυνάμει σύνορο μεταξύ Ιρλανδίας και Βρετανίας.
      Έτα ούλλα πούκουπα τζιαμαί… Ανάλογα είσιεν πάθει τζαι η Ελληνικη εθνικοφροσύνη το 74 με την απόπειρα της να προσαρτήσει μέρος της Κύπρου, τζαι ανάλογα έπαθε τζαι ο κεμαλικός εθνικισμός στην Τουρκία που χρσιμοποιούσε την Κύπρο για εσωτερικά θεάματα… Άντε να δούμε τι λύση μπορεί να υπάρξει πλην Κόρμπυν. Τζαι αν επιλεγεί τζήνη, τότε θα δούμε τζαι το βαθύ κράτος να φκάλει σπασμούς... «δημοκρατικότητας»…



    • Βάσος Βασιλείου. Δεν σβήσαμε τα φώτα. Φοβούμαστε μην έρθουν από το κράτος να μας πάρουν και αυτά που δεν μας έκλεψαν μέχρι σήμερα και δεν τους δούμε. Εδώ έσβησε ολόκληρη η χώρα. Στο σκοτάδι όλα. Από το κυπριακό, τις συμμαχίες, μέχρι και την οικονομία, τα συμφέροντα, οι κουμπάροι, οι ημέτεροι, οι φίλοι, τα συμφέροντα. Στο διάολο, δεν έχω τύψεις



    • Ώστε τελικά το ΕΛΑΜ που πουλά εθνικιστικές κορώνες και ψευτομαγκιά φουσκωτών, όχι μόνο έχει ηγεσία που δεν υπηρέτησε την θητεία την οποία απαιτεί για τους άλλους, αλλά έχει και ένα τύπο του υποκόσμου σαν σημαντικό στέλεχος…
      Τι άλλο να περιμένεις βέβαια… Οπότε μένει να δούμε [σε εκλογικούς αριθμούς] πόσα ψώνια θέλουν να τους δουλεύουν δημοσιά με θεάματα τραμπουκισμού, ενώ στα παρασκήνια βολεύονται οι ημέτεροι..

      Ο γράφων δεν ήταν ποτέ υπερ της κήρυξης παράνομης καμίας πολιτικής οργάνωσης, και κατανοώ ότι είμαι σε μειοψηφία στο χώρο… Αλλά η βασική θέση ήταν και παραμένει. Αν κάποιοι συσπειρωθούν σε ένα μόρφωμα όπως το ΕΛΑΜ, τέτοιοι θα ήταν σε οποίο πολιτικό οργανισμό και αν ανήκαν. Το να απαγορευτεί νομικά κάτι, απλώς μετατοπίζεται το απωθημένο, και θα εκφραστεί η νεύρωση διαφορετικά… Θα πρέπει να αναμετρηθεί η κοινωνία με την ακροδεξιά. Σαν λόγο… Και σαν αντιπαράθεση - αν βγουν στους δρόμους όπως την 15 Ιουλίου σαν όργανα [γιατί αυτοί είναι οι αυθεντικοί ιδεολογικοί απόγονοι της ΕΟΚΑ β]… Και όχι να χρησιμοποιούν αυτήν την νεύρωση μερικοί άλλοι για να διαχέουν υστερία στην κοινωνία εκλιπαρώντας τους ψήφους τους. Ιδου την κατάντια της ΕΔΕΚ…

      Η ακροδεξιά ήταν και είναι δεκανίκι της εξουσίας του βαθέως κράτους – όπως ήταν ο Πολύκαρπος Ιωαννίδης και οι θεσμοί που στήριζαν την ακροδεξιά πριν το 74 – και εξωτερικών επιχορηγήσεων…

      Άντε να δούμε και πόσους θα μαντρίσει στις ευρωεκλογές το παραμαγαζο.. Μπροστά στις αποκαλύψεις για την ηγεσία θα μας πουν άραγε και αυτοί ότι είναι «πολυσυλλεκτικοί»;

      Διότι υπήρξαν και υπαρχουν και αυτοί που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την νεύρωση για τις καρέκλες τους… Οπότε το θέατρο σκιών, ας αποκτήσει τουλάχιστον λίγο φως στα παρασκήνια..




    • Όπως είπεν τζαι η σοφή στετέ πριν λλιον τζαιρό στην κάμερα του ΡΙΚ: «Εγκλωβισμένοι εσείς είσαστεν… ποτζιεί..» Κοίτα να δεις που στο «ψευδοκράτος» κοκ ο συνεργατισμός υπάρχει ακόμα… Αλλά στο «κανονικό» κράτος τον έκαναν σάντουιτς οι ημέτεροι για να στηρίξουν μια ημέτερη τράπεζα και να παρέχουν καρέκλες εξυπηρετησεις και κεφάλαια σε ημέτερους…






Ούτε μια λλιόττερη. Όϊ άλλες γυναικοκτονίες τζιαι συστήματα που δημιουργούν τζιαι ευνοούν δολοφόνους

By Syspirosi Atakton

[…] Η λίμνη είναι το αίμα χρόνων,

σταγόνες από ιδρώτα και αίμα άλλων.

Η μόνη σου προσφορά ήταν η αθωότητα

που ξεπούλησες χρόνια πριν,

σε καθημερινές εκφράσεις,

Φιλιππινέζα, πουτάνα, μαυρού…

Τι σοκαρίστηκες;

Σε παρακαλώ…

Ναι, ναι ξέρω, όχι εσύ.

Εσύ ποτέ.

Είσαι φιλάνθρωπος, εξ ορισμού ανώτερος. […]

απόσπασμα από το ποίημα: ‘´Τι σοκαρίστηκες;”του Γιώργου Περικλέους.

Μαίρη Ρόουζ Τιμπούρκιο, Σιέρα Τιμπούρκιο, Αριάν Παλάνας, Μαρικάρ Βαλτέζ, Λίβια Φλορεντίνα Μπουνέα, Έλενα-Ναταλία Μπουνέα, Ασμίτα Χάντκα Μπίστα. Σώματα γυναικών και κοριτσιών, μεταναστριών, σώματα “χωρίς σημασία” και ζωές “μη-αξιοβίωτες” τόσο για το κυπριακό κράτος όσο και για την κυπριακή κοινωνία. Δολοφονημένα σώματα ξεχασμένα για μήνες, πεταγμένα σε πηγάδια, σε λίμνες, τεμαχισμένα σε βαλίτσες, τα οποία η έντονη βροχή και οι τυχαίες αναφορές από τουρίστες τον Απρίλιο που μας πέρασε έβγαλαν στην επιφάνεια. Όμως, το γεγονός των μέχρι στιγμής εφτά δολοφονημένων γυναικών και κοριτσιών από τον κατά συρροήν δολοφόνο ήρθαν να αναδείξουν και κάτι πολύ πιο αποτρόπαιο: τον βαθύ ρατσισμό και μισογυνισμό των θεσμών, αλλά και της ίδιας της κυπριακής κοινωνίας.

Η αορατότητα των μεταναστριών που ζουν και εργάζονται στη Κύπρο μεταμορφώθηκε σε ένα φρικαλέο (υπερ)θέαμα θυμίζοντάς μας και την βία την οποία βιώνουν καθημερινά λόγω του ρατσισμού, των συνθηκών εργασίας και της πατριαρχίας – στοιχεία εδραιωμένα στην κυπριακή και όχι μόνο κοινωνία και συνείδηση. Η περιθωριοποίηση αυτών των γυναικών από τη σφαίρα του “πολιτικού” αλλά και η κοινωνική τους θέση σαν αποκείμενα -και όχι υποκείμενα- των θεσμών του κυπριακού κράτους διαφάνηκαν περίτρανα από την παντελή αδιαφορία για την ίδια τους την ύπαρξη/τύχη. Για ακόμα μια φορά τα “κατεχόμενα”, η γνωστή πλέον μαύρη τρύπα, λειτούργησαν ως η εύκολη λύση για να δικαιολογηθεί επί της ουσίας η απροθυμία του κρατικού μηχανισμού να ασχοληθεί με τις υποθέσεις αυτές. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα αναγκαζόταν να δει πίσω από τις εξαφανίσεις την κοινωνική καταπίεση που κρύβει η θέση μιας γυναίκας μετανάστριας οικιακής εργάτριας στην κυπριακή πραγματικότητα, θα σήμαινε ότι θα αναγκαζόταν να αναγνωρίσει την βία που κρύβουν οι έμφυλες και εξουσιαστικές σχέσεις.

Πίσω από την ξεχωριστή ιστορία κάθε δολοφονημένης γυναίκας, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη η οποία δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τον βασικό κανόνα των γυναικοκτονιών ανά το παγκόσμιο: αυτή δεν είναι άλλη από την πατριαρχία. Από την Αμερική μέχρι τη Σαουδική Αραβία, από την Αργεντινή μέχρι την Ισπανία, και από την Τουρκία μέχρι την Κύπρο, βασικό εργαλείο των πατριαρχικών κοινωνιών είναι η έμφυλη βία. Η ψυχολογική και σωματική βία κατά των γυναικών συνιστά μια από τις βασικές μεθόδους υποταγής τους. Αυτού του είδους η βία έχει διαφορετικές εκφάνσεις και διαφορετικό βαθμό βαναυσότητας: ξεκινά με λέξεις που προσβάλλουν χυδαία τα σώματα των γυναικών, εργαλειοποιεί τα σώματα και τη σεξουαλικότητά τους, γίνεται συστημική και τις υποτάσσει με κριτήρια την καταγωγή, το χρώμα, την τάξη, τον μισθό, την εργασία, τη σεξουαλικότητα και την επιθυμία, ενώ στην έξαρσή της παίρνει χαρακτηριστικά σωματικής κακοποίησης και δολοφονικής μανίας.

Η πατριαρχία, για αιώνες, σπέρνει δηλητήριο στα μυαλά των ανθρώπων, για την δήθεν ανωτερότητα του άντρα, για την δήθεν κατωτερότητα της γυναίκας διαιωνίζοντας μια κουλτούρα σεξισμού η οποία είναι βαθιά ριζωμένη στην ανισότητα και τις έμφυλες διακρίσεις, την οικονομική αποδυνάμωση των γυναικών και την αποδοχή της τοξικής αρρενωπότητας με τις εθνικιστικές και μιλιταριστικές της παρακρούσεις. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι αιώνες συστηματικής βίας, δημιουργούν αλλεπάλληλες εκφράσεις σεξιστικής επιβολής: στην επικοινωνία, στην επαφή, στον χώρο εργασίας, στον δημόσιο χώρο. Ο σεξισμός είναι η καθημερινή έκφραση της πατριαρχίας μέσα στις ζωές μας. Διότι στη διπολική αντίληψη εξουσιαστή-εξουσιαζόμενης βρίσκει έκφραση όλο το φάσμα της σεξιστικής βίας. Από τη χυδαιότητα στον λόγο, μέχρι τη σωματική παραβίαση, και από τον βιασμό μέχρι τον θάνατο. Το πιο τρομαχτικό βέβαια είναι ότι έχουμε σταδιακά οδηγηθεί στην κανονικοποίηση αυτής της κουλτούρας σεξισμού και, χωρίς να θέλουμε σε καμία περίπτωση να μειώσουμε τη σοβαρότητα και τραγικότητα των γυναικοκτονιών των μεταναστριών γυναικών και κοριτσιών, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου όπου κάτω από την επιφάνειά του αναδεικνύονται αλληλεπικαλυπτόμενοι κύκλοι έμφυλης βίας και μίσους που οι πατριαρχικές κοινωνίες επιβάλλουν στις γυναίκες τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια σφαίρα με τη μορφή της σωματικής, ψυχολογικής, σεξουαλικής, οικονομικής, θεσμικής και συμβολικής τους υποταγής.

Ο αμετανόητος μισογύνης δολοφόνος, δεν είναι μια αποκρουστική παραφωνία μιας κατά τ’ άλλα φυσιολογικής κοινωνίας. Ο Νίκος Μεταξάς είναι σάρκα από την σάρκα της πατριαρχίας στην Κύπρο που βλέπει τα σώματα των μεταναστριών εργατριών ως προσωρινά, αναλώσιμα, χωρίς αξία.

Σήμερα εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι δίπλα στις περιθωριοποιημένες κοινότητες μεταναστριών οικιακών εργατριών και στον αγώνα τους για ορατότητα και (κοινωνική) δικαιοσύνη. Αναγνωρίζουμε τα προνόμια που έχουμε στο να ακουστούν οι φωνές μας περισσότερο. Γι’ αυτό περπατάμε δίπλα-δίπλα και φωνάζουμε για να ξεσκεπάσουμε τις λειτουργίες και δομές της εξουσίας.

– Χρέος μας η δημιουργία συλλογικών, οριζόντιων δομών που θα ενδυναμώσουν ενάντια στο σεξισμό, την πατριαρχία, το ρατσισμό και τον εθνικισμό.

– Χρέος μας η επανοικειοποίηση του δημόσιου λόγου και χώρου με μηδενική ανοχή σε περιστατικά καθημερινού σεξισμού.

 

Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΜΑΣ.

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΠΑΝΤΟΥ.

Συσπείρωση Ατάκτων

10 Μαίου 2019

Σπόντες [15 Απριλίου 2019]

By Defteri Anagnosi



<< Δώστε τις Λίστες στη ΒΟΥΛΗ !! >> Φυλακισμένες Λίστες....ένα πράμα ...όπως τα Φυλακισμένα Μνήματα........


  • Ανοίγουν πια μέτωπα παντού – «έχουμε πόλεμο μην το γελάς μωρό μου» που θα έλεγε και ο Πανούσης. Η ρητορική της συμμαχίας που προσπαθεί να γαντζωθεί ακόμα λίγο στο παρελθόν θυμίζει το ιστορικό ρητό για το τελευταίο καταφύγιο κάθε απατεώνα
    Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ «δίνει» τον Ασσάνζ για να εκλιπαρήσει αμερικανική συγκάλυψη στις αποκαλύψεις για σκάνδαλο διαπλοκής. Η συμμαχία της δεξιας-ακροδεξιας στο Ισραήλ κερδίζει τις εκλογές σε ένα ντελίριο εθνικισμού/ρατσισμου, υποσχέσεων προσαρτήσεων και απειλών κατά των Παλαιστίνιων να μην ψηφίσουν [με κάμερες παρακολούθησης σε εκλογικά κέντρα] – και όλα αυτά για να αποκτήσει πλειοψηφία στην Βουλή και να προσπαθήσει να αλλάξει τον νόμο για να μην πάει φυλακή για διαπλοκή ο Νετανιαχου.

    Και στην Κύπρο, ο Αναστασιάδης πετάει κάθε φύλο συκής [αν του είχε μείνει δηλαδή κάτι] και μετά τον ρατσισμό ότι οι τ/κ δεν δικαιούνται λόγο στα θέματα της Κύπρου [πέρα από αυτά της κοινότητας τους] τώρα τους θεωρεί και.. δανεικούς. Για να πουλήσει ακροδεξιά υστερία ενάντια στην αριστερά, σαν συγκάλυψη για την διαπλοκή που τον περιβάλλει πια σαν μοναδική ταυτότητα. Και η κόρη του Σύρου ωρύεται, σαν φερέφωνο που αναμεταδίδει την φωνή του γέρου της που δεν είχε καν το ήθος της ντροπης [να πουμε να αυτοκτονήσει είναι να περιμενεις πολλα απο αυτόν και τους υπολοιπους ενοχους] μετα τον Ιούλη του 74. 

    Δεν υπάρχει μέση οδός – θα πρέπει να πολεμήσουμε ενάντια σε αυτό το σύνδρομο, όπου το τελευταίο καταφύγιο συγκάλυψης της διαπλοκής και της διαφθοράς της εξουσίας, είναι η ακροδεξιά υστερία. Κτυπιούνται για να κρατήσουν τον χρόνο παγωμένο στο χθες. Αλλά δεν θα τους περασει – «όποιοι και αν είναι, όσο δυνατοί και αν είναι» που θα έλεγε και ο Δώρος Λοΐζου. Θα περάσουμε μέσα από την βροχή και όταν βγούμε στην άλλη όχθη αυτής της περιόδου, θα τους δούμε και πάλι, να αλλάζουν χρώματα όπως του χαμολιούς, να τυλίγονται, σαν δειλοί, αυτά που σήμερα δαιμονοποιούν. Αλλά στην στροφή των εποχών, δεν υπάρχει κλάδος ελαίας… Να το θυμούνται. Γιατί τα σύννεφα δεν είναι μόνο τα κατασκευασμένα τους θεάματα, αλλά και η οργή που αναδύεται από την γη...

    Μετά από αυτά τα επεισόδια, «7 ετών, 7 ημερών κοκ» θα έρθει και η κάθαρση. Και να την φοβάστε αυτήν κάθαρση στην στροφή των εποχών. Θα έχει την μορφή της Ιστορικής δικαιοσύνης που ανάγκασε τον αρχιερέα των υστεριών της ακροδεξιάς από το 1948, τον Π. Ιωαννίδη, να δει εγκλωβισμένος στην Κερύνεια τον τουρκικό στρατό που έφερε σαν συνέπεια το έργο του. Ή τον Πινοσέτ να τρέχει να ξεφύγει από τις συνέπειες του αιματοβαμμένου του έργου όπως ένα διεθνής φυγόδικος. Θα δείτε…

·         

  • "Αυτο-ρυθμίστηκε" και η "ελευθερία" στην πληροφόρηση, όπως αυτό ρυθμίζονται και όλες οι άλλες αστικές "ελευθερίες".
    Η σύλληψη του
    Assange ήταν μια αποκαλυπτική στιγμή των ορίων του ελεύθερου λόγου στην Δύση. Αν ο Assange ήταν σε μη-δυτική χώρα, και είχε αποκαλύψει στοιχεία για μη-δυτικό κράτος, θα υπήρχε ήδη σύσκεψη για κυρώσεις, απειλές για επεμβάσεις, φορτηγά στα σύνορα να μεταφέρουν τρόφιμα [από άλλο σενάριο αλλα του ιδιου βιβλίου συνταγων] κ.ο.κ.
    Τώρα, όμως, ένα άτομο που διευκόλυνε τους αμερικάνους πολίτες να δουν πως τους εξαπατούσε το κράτος τους, αρπάχτηκε από μια πρεσβεία [του κράτους όπου ο πρόεδρος αντιμετωπίζει κατηγορίες διαφθοράς] από την βρετανική αστυνομία για να δοθεί στις ΗΠΑ. Τζαι πανηγυρίζει η Χίλαρι - τζήνη που απορούσε γιατί έχασε τις εκλογές… Γιατί πάντα τέτοια ήσουν. Η Δεισδαιμόνα το είπε με απόλυτη σαφήνεια και Ιστορική ακρίβεια: "Αυτό-ρυθμίστηκε" και η "ελευθερία" στην πληροφόρηση, όπως αυτό ρυθμίζονται και όλες οι άλλες αστικές "ελευθερίες"
    https://dialogos.com.cy/vinteo-i-stigmi-tis-syllipsis-toy-tzoylian-asanz-ton-wikileaks/



  •  Και το σχόλιο του Pilger [από τους λίγους δημοσιογράφους που αποκάλυπταν την αλήθεια τότε στο πόλεμο του Ιράκ] για την «ιστορική ντροπή» με ένα συγκριτικό παράδειγμα: την ενοχή του Μπλερ ο οποιος με τα ψέματα του οδήγησε στους θανάτους εκατομμυρίων ιρακινών, αλλα δεν διωκεται πουθενα, ενώ ο Assange διώκεται γιατί ακριβώς αποκάλυψε το έγκλημα. Και η βρετανική ελίτ με τα παραμύθια της για τα «δικαιώματα» είναι πια γυμνή:

    «..
    The British elite abandoned its last imperial myth: that of fairness and justice.
    Imagine Tony Blair dragged from his multi-million pound Georgian home in Connaught Square, London, in handcuffs, for onward dispatch to the dock in The Hague. By the standard of Nuremberg, Blair’s “paramount crime” is the deaths of a million Iraqis. Assange’s crime is journalism: holding the rapacious to account, exposing their lies and empowering people all over the world with truth. »


    https://www.counterpunch.org/2019/04/12/the-assange-arrest-is-a-warning-from-history/

·         

  • Άμα θέλεις εκλογές, και αν τολμάς, Αβέρωφ να ξεκινήσουμε με τις προεδρικές. Ο Αβέρωφ παραληρούσε στην Βουλή αναζητώντας κάπου να πιαστεί για να μετατοπίσει την συζήτηση από τα αλυσιδωτά σκάνδαλα της κυβέρνησης του κόμματος του για τον Συνεργατισμό – και φυσικά την εμπλοκή οικογενειακών συμφερόντων του ιδίου με την προνομιακή πριμοδότηση της Logicom; «Να αυτοδιαλυθεί η Βουλή» γιατι αποκαλύφθηκαν τα σκάνδαλα του Χάρη, του Χατζηγιάννη, με ευθύνη του Αναστασιάδη όπως μας ειπε και ο ίδιος [αφού έγκρινε τα «έργα και τις ημέρες» του Χάρη]. Και τώρα είναι «κακή» η Βουλή, γιατί δεν την «κουμαντάρει» πια ο Αβέρωφ;
    Μα γιατί η Βουλή λεβέντη μου – να παραιτηθεί ο πρόεδρος και η κυβέρνηση και να γίνουν νέες εκλογές. Αν σας παίρνει ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Όλα τα άλλα είναι Αβερωφισμοί στην πεζίνα. Τολμάτε Αβέρωφ; Πόσα νομίζατε ότι μπορεί να κρύψετε πίσω από ένα δάκτυλο; Άντε τρέξε τώρα να μοιράζεις τσεκκούθκια, γλείφοντας εκεί που έφτυνες, και βάλτε μπροστά τις μηχανές αποβλάκωσης των τηλεοράσεων σας [και των εφημερίδων σας – χαριτωμένες και οι «δημοσκοπήσεις» στήριξης] για να δούμε πόσους θα μπορέσετε να κρατήσετε και αυτήν τη φορά μακρυά από τις εκλογές [με το κόλπο του «όλοι είναι ίδιοι»] για να μην φανεί η γύμνια σας – και η απέχθεια της κοινωνίας για εσάς…

·     

  • Ανησυχεί για την Βουλή ο Αβέρωφ; Ξέμεινε από κόλπα παραπλάνησης; Πάντως για να παίξει ετσι κασέτα [εκλογές για Βουλή – αλλα όχι για προεδρία] και να του απαντήσει ο Ν. Παπαδόπουλος με εισήγηση για προεδρικές εκλογές, μπορεί και να σημαίνει ότι ο Αβέρωφ δεν νοιώθει πια σίγουρος ότι με το χαζοχαρούμενα κόλπα και συναλλαγές του μπορεί να εξασφαλίζει πλειοψηφία στην  Βουλή και το ρίχνει στην δαιμονοποίηση της… Χμ… Ενδιαφέρον… J ..Πάντως μέχρι στιγμής η Βουλή έστησε πόδι για τον Συνεργατισμό και δεν συγκάλυψε…. Άντε να δούμε και αν ο Παπαδόπουλος θα τηρήσει την θέση ότι δεν θα συνεργάζεται όσο είναι εκεί ο Χ. Γεωργιάδης… Ή ισως και ευρύτερα…J.. Ίσως να έχουμε και ενδιαφέροντες καιρούς… Θα δείξει…J

·         

  • Η δανεική Αμερικάνα: Ατε πάλι τουτη η Λουτ. Αναζητά, λαλεί, ο Φιλελεύθερος [δηλαδή το προεδρικό μέσω Πιμπίσιη] «..τρόπους να εμπλακούν όλοι όσοι έχουν να κάνουν με το κυπριακό και όχι μόνο οι δυο ηγέτες στο νησί.» Αντί σιόρ να πει ότι φταίουν οι άλλοι, οι τούρτσιοι, τζαι κανεί, τζαι να αφήσει το Johnny Walker με το ποτό του τζαι το δικηγορικό του γραφείο, πελεκά πάλε. Όμως «σύμβουλοι» και παραδεξάμενοι [δημοσιογράφοι, συγγενείς κ.α]  του προεδρικού - ακόμα και αν σας ρίξει λίγη αναβολή… η αλήθεια πλησιάζει… J …Ατε πείτε του Ιγνατίου να αρκέψει την εκστρατεία ότι εν προβληματική, φιλοτουρική κοκ… Τζαι τζήνο το γέρημο το «πλαίσιο Γκουτέρες» εν φεύκει, κανένας εν τσιμπά τις πελλάρες του παρελθόντος που ανακυκλώνει στα hangover ο Ανάστος, τζαι εν τζαι τούτοι οι «δανεικοί» τουρκοκύπριοι που μπορεί σε καμιάν φάση να αρκέψουν να ψηφίζουν μαζικα…Τζαι αν γινει ετσι σαστα τζαι γυρασιν...τζαι βουρούν μας τζαι οι ευρωπαίοι με τα διαβατήρια του δικηγορικού γραφείου… Johnny Walker on the ropes… Πάντως αν όντως η Λουτ σκέφτεται να διευρύνει την συμμετοχή ένεν καθόλου κακή ιδέα τούτη η διεύρυνση να ξεκινήσει τζαι που το εσωτερικό – το να αντιπροσωπεύει την ελληνοκυπριακή κοινότητα ο Ανάστος είναι από κωμικό μέχρι τραγικό στην κατάσταση του. Ας συμμετέχουν τουλάχιστον τζαι ο Α. Κυπριανού με τον Ν. Παπαδόπουλο σαν εκπρόσωποι των δυο μεγαλύτερων κομμάτων πλην του ΔΗΣΥ που έσιει τον Αναστο – τζαι οι δύο τους εκπροσωπούν τζαι πιο πλουραλιστικά την ε/κ κοινότητα όσον αφορά τις απόψεις…

·          

  • Ο ρατσισμός του Αναστασιάδη και του περίγυρου του έγινε ακόμα πιο απροκάλυπτος αυτήν την εβδομάδα σαν απόπειρα συσπείρωσης της δεξιάς/ακροδεξιάς και συγκάλυψης [μέσω μετατοπίσεων της ατζέντας του δημόσιου λόγου] των σκανδάλων στον Συνεργατισμό. Δεν είναι όμως απλώς προεκλογική στρατηγική –εκφράζει και μια ευρύτερη νοοτροπία που τώρα πια είναι εκεί ξεδιάντροπη.
    Ουσιαστικά, εκλιπαρεί γονατιστός στα 4 του τους απορριπτικούς. Και εκτός από τις επιθέσεις ενάντια στους τουρκοκύπριους τώρα η επίθεση εστιάζει και στο ΑΚΕΛ σαν προσπάθεια διάσπασης της αντιπολίτευσης [η οποία τουλάχιστον στα θέματα της εσωτερικής διαπλοκής, όπως με την διάλυση του Συνεργατισμού, φαίνεται να συγκλίνει κάπως]. Η αμίμητη αναφορά για «δανεικούς ψήφους» τ/κ [με αναφορά στην υποψηφιότητα του Νιαζί] θυμίζει τις αναφορές της ακροδεξιάς πριν το 74 που ταύτιζε τους «Τούρκους» και τους «κομμουνιστές» [και μάλιστα προτιμούσαν και τους Τούρκους της εισβολής παρά τους ε/κ αριστερούς όπως καταγράφηκε στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Κακογιάννη «Αττίλας 74»].
    Οπότε τα περί «δημοκρατικού τόξου» [που περιλαμβάνει και τον ΔΗΣΥ] και άλλες φαιδρότητες να πουληθούν αλλού. Εδώ έχουμε ένα υποτιθέμενο πρόεδρο που πουλά ανοικτά ρατσισμό. Όσοι σιωπήσουν έχουν ευθύνες…Το που στυλλον στυλλον ανεση, ετελειωσεν. Εχουν τζαι οι στυλλοι τις ευθυνες τους… :)


·          

  • Η εκκωφαντική σιωπή όλων αυτών, στην δεξιά, που πουλούσαν δήθεν μαράζι για την λύση μετά το 2004, έχουν εδώ πια, στον συνεχή ρατσισμό του Αναστασιάδη με αποκορύφωμα τις τουρκοκυπριακές ψήφους σαν «δανεικές», τον ιστορικό τους καθρέφτη
    Αυτοί ηταν, αυτοί είναι;  Μέχρι και η υποψηφιότητα ενός τουρκοκύπριου που κατοικεί στην νότια Κύπρο, δαιμονοποιείται από αυτόν που εξέλεξαν - και ξέπλυναν και μετεκλογικά με το «όλοι είναι ίδιοι». Όχι ρε δεν είναι.. και ιδού η απόδειξη. Εσείς, οι λαλίστατοι της αρλουμπολογίας προηγουμένως, που σιωπάτε τωρά, είστε «οι ίδιοι»… Μιλά ο Μαρκίδης, και διαφοροποιείται κάπως η Αλήθεια. Ούτε καν στην μάντρα της δεξιάς δεν είστε ίδιοι. Μερικοί όμως είσαστε…

    Και να σκεφτεί κανείς ότι η συμμετοχή των τ/κ είναι όχι μόνο κατοχυρωμένη συνταγματικά [κερδήθηκε δηλαδή στα δικαστήρια] αλλά με βάση την απορριπτική ρητορική [την οποία υιοθετεί ο ΔΗΣΥ πια], θα μπορούσε να πει κανείς ότι εξυπηρετεί και την προσπάθεια των ε/κ να αποφύγουν να δοθούν οι 2 έδρες τηε ευρωβουλης, στην τ/κ κοινότητα. Άλλωστε για αυτό στηρίζουν τον πολιτικαντισμό του Λεβέντ, δεν είναι;
    Αλλά ιδού η αλήθεια της αυταπάτης. Η δεξιά δεν ενδιαφέρεται για τίποτα πέρα από τις καρέκλες του σημερα, τζαι του «που στυλλον στυλλον, ανεση». Όπως ακριβώς και το 74 – τα σάλια για τις καρέκλες της εξουσίας, τυφλώνουν ακόμα και τις απλές λογικες συνέπειες…. Και η σιωπή των αμνών της μάντρας ξεκαθαρίζει και την υποκρισία.


·          

  • Γιατί πρέπει πια [μετά την νέα ρατσιστική δήλωση Αναστασιάδη] να ψηφίσουν μαζικά οι τουρκοκύπριοι. Ο πανικός της δεξιάς μπροστά στην πιθανότητα μαζικής τουρκοκυπριακής ψήφου αποκαλύπτει την προοπτική ενός βραχυκυκλώματος του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Οι τουρκοκύπριοι με βάση το σύνταγμα του 1960 θα έπρεπε να έχουν καθορισμένες κοινοτικές έδρες στο ευρωκοινοβούλιο. Όμως λόγω 74, και της επέκτασης της λογικής του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, για να μπορούν οι ελληνοκύπριοι να διαχειρίζονται [με διεθνή αναγνώριση] μονοπωλιακά την Κυπριακή Δημοκρατία, πρέπει να αντιμετωπίσουν και τους τουρκοκύπριους ως θύματα της εισβολής. Άρα να τους επιτρέπουν να ψηφίζουν, αφού δεν έχουν κοινοτική αντιπροσώπευση – μεχρι την λυση.

    Το δικαίωμα να ψηφίζουν, όμως, βασίζεται, όπως και το καθεστώς του ρατσισμού στον αμερικανικό νότο μεχρι την δεκαετία του 1960, σε μια ντε φακτο πραγματικότητα: ότι δεν θα θεελουν ή, στην αναγκη, θα αποθαρρύνονται από το να ψηφίζουν. Αν, όμως, ψηφίζουν μαζικά, τότε οι ελληνοκύπριοι θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα ντε φάκτο κατάσταση: οι τ/κ θα ψηφίζουν και θα επηρεάζουν τις ελληνοκυπριακές εκλογές οδηγώντας ουσιαστικά το καθεστώς έκτακτης ανάγκης σε μπούμερανγκ. Οι τ/κ θα έχουν τους δικούς τους κοινοτικούς θεσμούς στην βόρεια Κύπρο [που δεν είναι μεν διεθνώς αναγνωρισμένοι – αλλά θεωρούνται και από τον ΟΗΕ και από την ΕΕ σαν οντότητες] και θα καθορίζουν [αν είναι μαζική ψήφος] σαν άτομα και τις ε/κ εκλογές – οι οποίες παρουσιάζονται διεθνώς σαν εκφραστικές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Το συνεπαγόμενο μιας μαζικής ψήφου θα είναι το εξής δίλημμα για την κουτοπονηριά του ε/κ καθεστώτος έκτακτης ανάγκης: είτε θα λυθεί το κυπριακό και θα ψηφίζουν οι τ/κ κοινοτικά η κοινά με σταθμισμένη ψήφο [με βάση το άλμα συμβιβαστικης εισήγησης στις συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλατ που επικρότησε και ο Τάσσος] είτε οι «τούρκοι» [κατά τον ρατσιστικό λόγο της δεξιάς/ακροδεξιάς η/και του απορριπτισμου] θα καθορίζουν εκλογές. Και τότε όλο το σενάριο της σαλαμοποίησης του κυπριακού πληθυσμού που προωθεί η δεξιά από το 1948, θα γυρίσει μπούμερανγκ… Θα δείξει…
    J ..Αν θα γίνει τώρα ή μετά …Αλλά φαίνεται αναπόφευκτα πιθανό… Και σαν συνέπεια και σαν μορφή πίεσης για λυση… J

·         

  • Η σημερινή κατάντια της ε/κ δεξιάς με τις δημόσιες υστερίες [ρατσισμών και δαιμονοποίησης] για να προστατεύσει την προσπάθεια μονοπώλησης της εξουσίας και επέκτασης της διαπλοκής των ημέτερων [μέσω πελατειακών σχέσεων] είναι ιστορικά το τρίτο στάδιο παραχωρησης δικαιωματων στο τουρκικο κρατος σαν συνεπεια των πρακτικων της δεξιας. Και αν δεν υπάρξει αντίσταση, η συνέπεια αυτήν την φορά θα είναι η μουσουλμανικής καταγωγής πλειοψηφία στη Κύπρο με το νησί να εντάσσεται στην στρατιωτική σφαίρα της Τουρκίας [ήδη το ναυτικό της κανει περίπατο στην νότια θάλασσα μας].

1.    Το πρώτο στάδιο ηταν το ναυάγιο της Διασκεπτικής το 1947-48 – όπου, όπως ομολόγησε ο Δερβης στο έλληνα πρόξενο, η δεξιά [παρα το ότι ηταν η παράταξη των διορισμένων της αποικιοκρατίας] την μποϋκόταρε γιατί φοβόταν ότι θα έχανε τις εκλογές. Και ετσι ο Δερβης και οι υπόλοιποι σύρθηκαν από την ακροδεξιά του Πολύκαρπου Ιωαννίδη σε εκείνη την υστερία που δίχασε την κοινωνία για να απομονώσουν την αριστερά. Το αποτέλεσμα ηταν ότι 11 χρόνια μετα την διάλυση της Διασκεπτικής, το 1959, η δεξιά θα δεχόταν ένα σύνταγμα τελικά [το οποίο θα αποκτούσαμε από το 1948-49 με την Διασκεπτική] στο οποίο υπήρχαν τουρκικές εγγυήσεις/δικαίωμα επέμβασης, τουρκικός στρατός στην Κύπρο [ΤΟΥΡΔΥΚ] και βέτο – που δεν υπηρχαν στο υπο συζητηση συνταγμα της Διασκεπτικης. Μεσολάβησε το λουτρό αίματος με την ένοπλη αντιπαράθεση. Ετσι η πρώτη δεξιά υστερία για τις καρέκλες έφερε το τουρκικό κράτος στην Κύπρο.
2.    Το δεύτερο στάδιο εξελίχθηκε από το 1964 αλλα απέκτησε ιδιαίτερη μορφή το 1971-74 όταν η ακροδεξιά [με την ανοχή μερίδας της δεξιάς] προσπάθησε να ανατρέψει την Δημοκρατία, και ετσι έφεραν τον τουρκικό στρατό πια στην βόρεια Κύπρο και στο κεντρο της Λευκωσιας. Συνέπεια και πάλι μιας υστερικής αντίδρασης στην ύπαρξη Δημοκρατίας [έστω και υπό περιορισμό αφού οι κυβερνησεις των Αθηνων - δεξιες, κεντρώες ή χουντικες/ακροδεξιες- έλεγχαν τον στρατό και την εκπαίδευση]. Αλλά τα ήθελαν όλα μερικοί. Και ο αρχιερέας της υστερίας, ο Πολύκαρπος, πέθανε βλέποντας την κατοχή της Κερύνειας που ο ιδιος προκαλεσε με τις υστεριες που κατασκευαζε. Ένα ειδος τραγικης ιστορικής δικαιοσύνης.
3.    Σήμερα μετά από τις συζητήσεις δεκαετιών είμαστε πια στο τέλος ενός δρόμου. Η απόρριψη της λύσης από την κυβέρνηση της δεξιάς, χωρίς ουσιαστικό πια επιχείρημα [αφού ήταν στην εξουσία και την προηγουμένη πενταετία και ήξερε τι συζητείτο] οδηγεί στην διεθνή αδιαφορία, στην ντε φάκτο αναγνώριση της βόρειας Κύπρου, και στην αναπόφευκτη αύξηση της μετανάστευσης στην βόρεια Κύπρο. Και σαν να μην έφταναν αυτά κάνουν και συμμαχία ταυτισης [όχι απλα εστω συνεργασιας καπου] με ένα κράτος, το Ισραήλ, που καταπατεί διεθνή ψηφίσματα και προσαρτά κατεχόμενα εδάφη. Ούτε επί πληρωμή όργανα του τουρκικού κράτους να ήταν – προσφερουν στην Τουρκια τωρα την νομιμοποιηση αυτου που της εδωσαν με το πραξικοπημα του 1974. Όμως ένας γεωγραφικος χώρος όπως η Κύπρος δεν μπορεί να διχοτομηθεί πρακτικά -  ιδιαίτερα σε μια εποχή όπως η σημερινή. Άρα η Κύπρος θα μετατραπεί σε ντε φάκτο χώρο με μουσουλμανικής καταγωγής πλειοψηφία. Και τότε… το έγκλημα που ξεκίνησε το 1948 θα ολοκληρωθεί.
Αλλά όπως και τότε, το 48, όπως και το 74, η αντίσταση απέτρεψε τον απόλυτο διαχωρισμό. Έτσι και τώρα η αντίσταση είναι η ελπίδα του μέλλοντος – μια Κύπρος σαν γέφυρα πολιτισμών και όχι συνοριακός σταθμός όπου κομπλεξικοί θα ξεπουλούν την χώρα για την φτήνια των εμμονών τους για καρέκλες [και τώρα για χαζοχαρούμενες φαντασιώσεις φυσικών αερίων που θα ανήκουν στα ημέτερα δικηγορικά γραφεία - αυτό δεν είναι η φαντασίωση τους τελικά;]…Και όπως και ο Πολύκαρπος και οι σύγχρονοι απόγονοι του, θα δουν το τέλος του ναρκισσισμού τους.. for ever αυτήν την φορά…Όμως εμεις, θα ειμαστε παντα εκει, αρνουμενοι να «αποδεκτουμε την ηττα» που θα ελεγε και ο Αναγνωστακης…Και, όταν ερθει η συγκυρια, που θα ερθει αναποφευκτα σε μια γεφυρα πολιτισμων και γεωγραφιας, θα σαρωσουμε το παρελθον με την σκουπα της Ιστοριας…Ότι μπορει να σωθει…Σε ένα μελλον που η μικροπρεπεια του παροντος δεν μπορει να φανταστει καν…



  •  «Η σφαίρα δεν σκοτώνει. Αυτό που σκοτώνει είναι η σιωπή των ανθρώπων» [σύνθημα των διαδηλωτών/τριών που ανέτρεψαν την κυβέρνηση στο Σουδάν – παει και για ευρύτερη χρήση αμα αντικατασταθεί η «σφαίρα» με τα τις «υστερίες των ΜΜΕ»]…Η αντίσταση σήμερα στην Κύπρο περνά από δυο άξονες: απο την πρακτική υπονόμευση κάθε προσπάθειας συντήρησης του διαχωρισμού και την διερεύνηση της ντε φάκτο ενοποίησης από τα κάτω, και την εξίσου ασυμβίβαστη άρνηση υποχώρησης μπροστά στις επιθέσεις και την υστερία που κατασκευάζει το παρελθόν που εκπροσωπεί ο Ανάστος, ο Αβέρωφ και τα συμφέροντα της ημετεροκρατίας που εξυπηρετούν.
    Το 1948 προσπάθησαν να δαιμονοποιήσουν την αριστερά – και το 1958 να την εκφοβίσουν με δολοφονίες και τραμπουκισμούς. Το ότι άντεξε η αριστερά, και στάθηκε όρθια μπροστά στους τραμπούκους, δημιούργησε την βάση για να απλωθεί μετά το 1960 η αποδοχή της ανεξαρτησίας. Το ότι η αριστερά κατηγορήθηκε μετα ότι ήταν  «σύμμαχος των τούρκων» [η εφημερίδα Πατρίς του Γρίβα είχε εισηγηθεί πρώτη τον ρητορικό οχετό των «δανεικών» τουρκοκυπρίων] και μια ευρύτερη πλειοψηφία δέχθηκε επίθεση από τα όργανα του ελληνικού και τουρκικού κράτους, αλλά δεν δέχθηκαν το σχέδιο Άτσεσον και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1974, ήταν η βάση πάνω στην οποία κτίστηκε από την δεκαετία του 1990 το άνοιγμα στο τείχος.. Τώρα η επίθεση του δικηγόρου της διακυβέρνησης της ημετεροκρατίας ξεκίνησε με εστίαση στους «οπαδούς της όποιας λύσης» [που αφορούσε ευρύτερα το κίνημα επανένωσης] και τώρα εστιάζει στην αριστερά. Ίδιες πρακτικές όπως και των ιδεολογικών του προγόνων. Τώρα που επανένωση προχωρεί από τα κάτω και το τείχος είναι ήδη μισογκρεμισμένο, θα αντέξουμε και αυτήν την επίθεση. Άλλωστε με τον Ανάστο και το σούργελο του, η ιστορική εικόνα είναι πια σαφής – ο ρητορικός ρατσισμός είναι απλώς επικάλυψη των συμφερόντων που εξυπηρετεί..




  • Και σαφώς πλέον, αφού η αθλιότητα έχει φτάσει στο επίπεδο να ονομάζει πολίτες της χώρας μας «δανεικούς» για να συγκαλύψει τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης του, είναι καιρός να τεθεί καθαρά και το ζήτημα των ατιμωτικών αδικημάτων της προεδρίας… Μάσιαλλα του παιθκιού έσιει τα γιώρκιν…J

    Gregoris
    Ioannou:
    «Πολλοί ασχοληθήκαμε με το εμετικά ρατσιστικό σχόλιο του Αναστασιάδη για «δανεικές τ/κ ψήφους» αναφερόμενος στην συμπερίληψη του Κιζιλγκιουρέκ στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ. Αλλά χρειάζεται και ένα σχόλιο για την άλλη του δήλωση στα πλαίσια εγκαινίων ενός Μολλ (ναι τόσο χαμηλά). Είπε λοιπόν ο πρόεδρος [που αν είχαμε κανονικό κράτος με θεσμούς να λειτουργούν θα έπρεπε να είχε ήδη αποπεμφθεί για εσχάτη προδοσία για την ανοιχτή διαπραγμάτευση της διχοτόμησης που έκανε και κάνει με τον Τσαβούσογλου, ή/και για ατιμωτικό αδίκημα σε σχέση με τον πλουτισμό της οικογένειας του από την επιχείρηση διαβατήρια] ότι είναι δική του επιτυχία το «να τεθεί το θέμα της κατάργησης των εγγυήσεων, των επεμβατικών δικαιωμάτων και της παρουσίας τουρκικού στρατού».


    Αυτό είναι η μισή αλήθεια, και άρα διαστρεβλωτική προπαγάνδα. Η κατάργηση των εγγυήσεων και του επεμβατικού δικαιώματος, που είναι ένα και το αυτό, δεν τέθηκε. Έγινε αποδεκτή από την Τουρκία. Αυτό που τέθηκε ήταν το θέμα της παρουσίας αγήματος του ελληνικού και τουρκικού στρατού, της ΕΛΔΥΚ και της ΤΟΥΡΔΥΚ, και τέθηκε υπό την αίρεση των κυβερνήσεων της Ελλάδας και της Τουρκίας. Και στα δυο αυτά γεγονότα δεν είχε κανένα θετικό ρόλο ο Νίκος Αναστασιάδης. Την κατάργηση των εγγυήσεων που έδωσε ρητά η Τουρκία στον Γκουτέρες, όπως διέρρευσαν με αρκετή σαφήνεια τα Ηνωμένα Έθνη, την κλώτσησε στον κάλαθο των αχρήστων, ενώ την συζήτηση για το μέλλον της ΕΛΔΥΚ και της ΤΟΥΡΔΥΚ από Τσίπρα και Ερντογάν την μπλόκαρε με άκομψο μάλιστα τρόπο όπως διέρρευσαν ελληνικές πηγές.


    Ο Αναστασιάδης εγκλημάτισε σε σχέση με το Κυπριακό το 2016-2017 ανοίγοντας την συζήτηση για συμφωνημένη διχοτόμηση την στιγμή που οι διεθνείς συγκυρίες και η στάση της κυπριακής αριστεράς βόρεια και νότια άνοιξαν το ενδεχόμενο για μια συμφωνία στο Κυπριακό με πλειοψηφική αποδοχή και στις δυο πλευρές. Δεν αρκεί να πούμε ότι το δικαστήριο της Ιστορίας θα τον κρίνει ένοχο για το τι θα ακολουθήσει. Ο Αναστασιάδης πρέπει να λογοδοτήσει σε κανονικά σε δικαστήριο. Το ότι έχει το θράσος να κουνά και το δάκτυλο μετά από το έγκλημα όμως δεν είναι ποινικό ζήτημα. Είναι βαθύτατα πολιτικό και πολιτική θα πρέπει να είναι η τιμωρία του.»




  • Αυτό που ξεκίνησε ο Προδρόμου και ολοκλήρωσε ο Ανάστος με τις δανεικές ψήφους είναι ουσιαστικά επαναφορά της χουντικής ρητορικής του «εμείς είμαστε το εθνικό [«Εθνικό Κέντρο», «Εθνικά ορθό», κοκ]  και άρα όσοι μας αμφισβητούν είναι «ύποπτοι», με την οποία αναγιώθηκαν και οι δυο και το ότι την αναπαράγουν δεν είναι και καν έκπληξη.
    Ο μεν Αναστασιάδης πέρα από θεάματα θυμωμένου τασακιου, και αναπαραγωγής των ρητορικων κλισε που κληρονομησε, είναι αμφίβολο αν έκατσε ποτέ να σκεφτεί ουσιαστικά για κάτι [περα από τα οικογενειακα/ημετερα συμφεροντα]: το ότι την μια λέει το άλφα, ας πούμε το 2004, και μετά το 2017, λέει το ακριβώς αντίθετο, είναι κλασικό δείγμα του ανθρώπου που μιλά χωρίς να καταλαβαίνει τί λαλεί. Απλώς φωνάζει και πετα ρητορικά τασάκια. Ο Προδρόμου παιζει τον τυπικό ρόλο της ακατάσχετης φλυαρίας που προσπαθεί απλώς να αποφύγει, με την λαγνεία των λέξεων, τον διάλογο που φοβαται ότι θα οδηγήσει στην αποκάλυψη της λογικής γύμνιας των ρητορικών του. Και οι δυο συγκαλυπτουν [γιατί είναι δειλοί να το παραδεχτούν] ότι έλεγαν ψέματα κατά την διάρκεια των συνομιλιών και ότι ναυάγησαν το Κραν Μοντανά για ιδιοτελείς λόγους.
    Οπότε αφού ξεκίνησαν την σειρά των ψεμάτων, τώρα θέλουν να βαφτίσουν το ψέμα τους και σαν την θέση της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Ο Παπαδόπουλος και ο Παττακός για να συγκαλύψουν την κατάργηση της Δημοκρατίας, φωνάζαν [με εκείνο το υστερικό πάθος που θυμίζει και τους νεότερους…
    J] ότι λάτρευαν την αρχαια Ελλάδα κοκ, και όποιος τους αμφισβητούσε ήταν.. ενάντια στο έθνος. Ό,τι μάθει ο καθένας και ό,τι μπορεί αναπαράγει. Έτσι δεν είναι Πρόδρομε...;


·          

  • Αδυνατίζει και το βαρύ πυροβολικό της δεξιάς – οι τηλεοράσεις: Βοηθήστε το να αδυνατίσει περισσότερο με μποϋκοτάζ των «ειδήσεων» της προπαγάνδας τους. Ο Μ. Νομικός, ο οποίος εκτός από γοητευτικά σχόλια [ιδιαίτερα σε θέματα πολιτικής της διαφορετικότητας], είναι και ειδικός στην παρακολούθηση των εξελίξεων στα τηλεοπτικά, γράφει: « Οι τηλεθεατές φεύγουν, τα κανάλια μαζεύονται. Σε ένα τηλεοπτικό σκηνικό που αλλάζει ραγδαία, οι κυπριακοί ιδιωτικοί σταθμοί φαίνεται να παρακολουθούν μουδιασμένα τις εξελίξεις. Η συρρίκνωση της τηλεθέασης αλλά και της διαφημιστικής πίτα… έχουν φέρει σε δυσμενή θέση την συμβατική τηλεόραση που βλέπει τους τηλεθεατές να στρέφονται μαζικά στα συνδρομητικά και τις υπηρεσίες streaming Netflix, IPTV, Kodi κοκ».
    V μανία, 6-12/4, σελ. 14]

    Πολλά καλά. Όπως τζαι με την πεζίνα. Μποϋκοτάρετε τις ειδήσεις του ΔΗΣΥ που μεταδίδουν και τα 5 παγκύπρια κανάλια [τα τοπικά αναπαράγουν]. Κάνετε εκστρατεία στην καθημερινότητας σας να σταματήσουν να βλέπουν οσοι ξερετε, τις τηλεοπτικές ειδήσεις προπαγάνδας και χειραγώγησης. Καλύτερα να βλέπουν ότι νά’ ναι από το ίντερνετ. Αν είναι να έχουμε «πόλεμο», ας κάνουμε και εμείς τον διάχυτο ασύμμετρο ανταρτοπόλεμο μας. Έχουμε και την τεχνολογία μαζί μας – όπως η κυπριακή γλωσσική μορφή είχε υπέρ της, την τεχνολογία του ραδιοφώνου [έστω και με μια εκπομπή την εβδομάδα – το σκετς – αλλά κέρδισε τον έντυπο καλαμαρίζων λόγο]. Είναι εμφανές ότι αυτή φρίκη του πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέϊ που αποκαλύπτεται πίσω από τα φούμαρα του ΔΗΣΥ, συντηρείται και κέρδισε 4 εκλογές μετά το 1990 ακριβώς λόγω των ιδιωτικών τηλεορασεων [το ΡΙΚ κρατούσε κάποιες ισορροπίες με άλλες κυβερνήσεις, τώρα είναι απλώς όργανο]. 
    Εκεί τους πονάει - κτυπήστε και εκεί με μποϋκοτάζ. Και μην πιστέψετε ότι θα αλλάξουν – απλώς θα ρίξουν λίγη ισορροπία για να σας παραπλανησουν και μετα να σας φλομώσουν προπαγάνδα προεκλογικά όπως πάντα, συγκαλύπτοντας την διαπλοκή. Το μόνο που αξίζει να βλέπει καποιος/α είναι οι εκπομπές στην κυπριακή – σαν φόρος τιμής στην αντίσταση της γλωσσικής μας έκφρασης, την οποία πολέμησαν με μίσος για ένα αιωνα [το σύνδρομο του κόμπλεξ ότι είναι εκπρόσωποι εισαγωμενης ανωτερότητας στο καλαμαρίζειν]. Η κυπριακή άντεξε μπροστά σε τέτοια επίθεση. Θα αντέξουμε και θα ανατρέψουμε και εμείς, αυτής της εποχής, την τηλεοπτική δικτατορία του ΔΗΣΥ και του ΚΕΒΕ.

·       

  • Και πριν αλέκτωρ λαλήσει… Τί απέγιναν οι οπαδοί του Λεβέντ μετά την  ρατσιστική παρέλαση για τις «δανεικές ψήφους»; Να πούμε και τον Λεβέντ δανεικό; ….Και αυτοί που τον ανέμιζαν; …Ο Άριστος Μιχαηλίδης ξαφνικά το παίζει επιτήδειος ουδέτερος; …Κατάλαβες έστω και τώρα Άριστε ότι το δικό σας κόλλημα παράγει τον κοινοτισμό; Αλλά θέλεις και εσύ προσπάθεια να καταλάβεις, κολλημένος όπως φαινεσαι συχνα στα κλισέ των δεκαετιών πριν το 1980.… Περαστικά ρε.. βορείως και νοτίως… :)

·          

  • «Το τελευταίο καταφύγιο κάθε απατεώνα στην πολιτική είναι ο εθνικισμός»: όταν το Ισραήλ περνά από την διαπλοκή στο απαρτχάιντ και ξανά και ξανά… Οι εκλογές στο Ισραήλ πρέπει να προβληματίσουν σε διάφορα επίπεδα. Σαν αξιολόγηση θα μπορούσε να πει κάποιος/α ότι κέρδισε μεν η συμμαχία δεξιάς/ακροδεξιάς [με την ακροδεξιά πια να είναι ρυθμιστής της επιβίωσης του Νετανιάχου] αλλά αυτό που φαινόταν σαν εύκολη νίκη του Νετανιάχου, μόλις πριν λίγους μήνες, δεν πραγματοποιήθηκε. Ουσιαστικά, εμφανίστηκε ένα δυναμικός συνασπισμός κεντρώων με επικεφαλής ένα τέως στρατιωτικό που πήρε τις ίδιες έδρες με το κόμμα του Νετανιάχου. Αυτό ήταν και το μόνο ελαφρώς θετικό στην ευρύτερη εικόνα της εσωτερικής σήψης της ό,ποιας Δημοκρατίας στο γειτονικό κράτος. Και σε ένα μεγάλο βαθμό η αποτυχία της κεντροαριστεράς να ολοκληρώσει το βήμα της ανασυγκρότησης της, ηταν η μαζική αποχή των παλαιστινίων που είχε να κάνει και με το κλίμα εκφοβισμού από την δεξιά/ακροδεξιά.

    Ουσιαστικά, οι εκλογές έγιναν και για την διαπλοκή του Νετανιάχου, ο οποίος θα δικαστεί τους επόμενους μήνες. Οπότε η Ισραηλιτική κοινωνία είχε μπροστά της την επιλογή ενός διεφθαρμένου πολιτικού. Και η πλειοψηφία όσων ψήφισαν επέλεξε να στηρίξει/ξεπλύνει [για οποιαδήποτε συμφέροντα] τον διεφθαρμένο πολιτικό. Υπάρχει πατος πιο κάτω; Ακόμα και τα διεθνή πλυντήρια των εγκλημάτων του Ισραήλ άρχισαν πια να μιλούν ανοικτά για σήψη της Δημοκρατίας στο Ισραήλ. Η εξαθλίωση μερίδας του κοινού είναι ακόμα χειρότερη: Ο Νετανιάχου φυσικά δεν πήρε πλειοψηφία – αλλά θα κάνει κυβέρνηση, εκτός απροόπτου, με τους ακροδεξιούς οι οποίοι στον εθνικο-ρατσιστικό τους οίστρο, θέλουν και άλλο παλαιστινιακό αίμα ή και άλλη καταπίεση των παλαιστινίων για να εξαγοράσει ο Νετανιάχου τις ψήφους τους και να μην πάει φυλακή [να αλλάξουν δηλαδή νόμους για να μην φυλακιστεί αν - όπως αναμένεται- καταδικαστεί]. Ο εθνικισμός και η διαφθορά πάνε πια χέρι με χέρι για να έχουμε εικόνα.

    Οπότε οι εκλογές δεν ήταν το τέλος, αλλά μέρος μιας πορείας, η οποία θα περιλαμβάνει την δίκη του Νετανιάχου και το πώς θα εξαγοράσει τους ακροδεξιούς. Τους έριξε μεχρι και το κόκκαλο της προσάρτησης των συνοικισμών εποίκων της Δυτικής Όχθης… Και κάποια ψώνια εδώ δίπλα, υποστηρίζουν τον Νετανιάχου… Ο καθένας/καθεμια πάει με την διαπλοκή των συμφεροντων του/της. Άλλωστε ποιοί συμπαραστάθηκαν [εστω και με αποχη] του ΔΗΣΥ στην Βουλή στο ψήφισμα για τα σκάνδαλα του Χάρη και του Χατζηγιάννη στο Συνεργατισμό; Το ΕΛΑΜ. Τόσο αποκαλυπτικό.. :) .. Ιδού και μια καταγραφη από τα διεθνη/δυτικα ΜΜΕ:


    “This is one station in a journey Netanyahu is going to go through in the next few months,” says Natan Sachs, director of the Center for Middle East Policy at the Brookings Institution think tank in Washington. “The real game is about the indictment: whether he gets immunity from it, whether he can survive indictment and keep the coalition going even while on trial — those are the real questions.”

The second big question is about Netanyahu’s promise to begin annexing West Bank settlements.
It’s hard to overstate how significant this move would be if Netanyahu follows through with it. Israel would be asserting permanent control over land that most countries believe belongs to the Palestinians. It would immediately cause a rupture in Israel’s relations with many countries around the world, potentially even Arab dictatorships that have been quietly working with Israel against Iran.»

https://www.vox.com/world/2019/4/10/18302233/israel-election-results-benjamin-netanyahu-2019

·        

  • Η αποχή σαν όργανο της εξουσίας. Πως η ακροδεξιά στο Ισραήλ τρομοκρατεί τους Παλαιστίνιους να μην ψηφίζουν. Και που οδηγεί σαν συνέπεια η ρητορική των «δανεικών ψήφων»… Η αποχή έχει και μια ιστορική αξιοπρεπή παράδοση.  Σε περιόδους καθολικών ψηφοφοριών ή εναλλαγών δύο κομματικών μορφών του συστήματος, η αποχή είναι πολιτική δήλωση αν συνοδεύεται και με μια πρακτική. Όμως, όπως παρατήρησε και ο Τσόμσκι η αποχή είναι και μέρος της πολιτικής της εξουσίας που θεωρεί τους πολίτες «συγχυσμένη αγέλη» που δεν πρέπει να εμπλέκεται πολύ με  τα κοινά. Έτσι στις ΗΠΑ υπάρχει μια ενθάρρυνση της αποχής από τους συντηρητικούς [η ψηφοφορία λίγες φορές πια ξεπερνά κατά πολύ το 50%] να μην ψηφίσουν οι αντίπαλοι τους. Ιστορικά, αυτό εφαρμοζόταν στο νότο ενάντια στους αφρο-αμερικανούς, αλλά τώρα γίνεται απόπειρα να εφαρμοστεί και σε περιοχές με λατινόφωνους πληθυσμούς μετά από μετανάστευση.

    Τώρα το κόλπο της αποχής [γιατί «όλοι είναι ίδιοι» όπως λένε σε όλους τους άλλους τα φερέφωνα του ΔΗΣΥ που ψηφίζουν μανιοκαταθλιπτικά φυσικά] εφαρμόζεται και στην Παλαιστίνη: ακτιβιστές του κόμματος του Νετανιάχου έβαλαν λέει κάμερες σε εκλογικά κέντρα, σε περιοχές παλαιστινίων, για να παρακολουθούν την ψηφοφορία. Τους δολοφονούν, τους αρπάζουν την γη, το νερό. Και τώρα θέλουν να τους τρομοκρατήσουν ακόμα και στο τυπικό δικαίωμα της ψηφοφορίας [ο στρατός έρχεται το βράδυ και σε συλλαμβάνει χωρίς λόγο ή μπορεί να έρθουν οι τραμπούκοι της ισραηλίτικης Κου Κλουξ Κλαν, των εποίκων]. Η αποχή των παλαιστίνιων του Ισραήλ αυξήθηκε [“
    the arab vote collapsed” μετέδιδαν τα δυτικά πρακτορεία] και στοίχισε σαφώς στο κεντροαριστερό μπλοκ.

    Άρα η αποχη, σε αυτήν την περίπτωση, εξυπηρέτησε την προσπάθεια ξεπλύματος του Νετανιάχου και τις υστερίες της ακροδεξιάς. Για να έχουμε και πολιτική εικόνα… Και όταν αυτή η καταπίεση οδηγήσει στην έκρηξη ελπίζουμε, αυτή την φορά τουλαχιστον, να μην μας βγουν οι απολογητές/τριες και να έχουν και το θράσος να μιλούν για «Δημοκρατία» στο κράτος του απαρτχάιντ της Μέσης Ανατολής:


    “Netanyahu also benefited from what
    looks like a collapse in turnout among Israel’s Arab minority, who were vital to the hopes of the broader left. It’s hard to say yet why this happened, but it’s worth noting that Likud activists tried to smuggle in cameras to document alleged “election fraud” by Arab voters on the day of the vote. Hadash Ta’al, the leading Arab party, saw it as an attempt to menace their voters and deter them from voting — one that may have been effective, especially coming on the heels of a campaign that relentlessly marginalized Arab voters.”

    https://www.vox.com/world/2019/4/10/18302233/israel-election-results-benjamin-netanyahu-2019



  • Να πληρώσουν τα δικηγορικά γραφεία και οι προνομιούχες οικογένειες τα έξοδα για το ξέπλυμα του προγράμματος «χρυσών διαβατηρίων», πύργων και άλλων εξυπηρετήσεων για τους λίγους
    Και ενώ ο Αναστασιάδης μας θυμίζει με το ρατσισμό του ότι είναι ο απόγονος του αστυνομικού διευθυντή του πραξικοπήματος στην Λεμεσό, η κυβέρνηση των δικηγορικών γραφείων που πουλούν την Κύπρο σε μορφή διαβατηρίων, αποφάσισε να πετάξει ακόμα 1, 4 εκατομμύρια από τους φόρους μας για να ξεπλύνει το πρόγραμμα που απέδωσε σε μια μικρή ομάδα [ατόμων και οικογενειών] χιλιάδες. Γιατί να πληρώσει το δημόσιο; Να πληρώσουν τα δικηγορικά γραφεία – συμπεριλαμβανομένου του προεδρικού… Πόσα κέρδη έβγαλε; Να επιχορηγήσει η προεδρική οικογένεια το πρόγραμμα που την ευνόησε σκανδαλωδώς [σαν προεδρική οικογένεια – αν υπάρχει αίσθημα τσίπας σε αυτόν τον τόπο πια, ήκαι κατανόηση εστω των λέξεων στην έκφραση «σύγκρουση συμφερόντων»]

·          

  • Φαίνεται ότι στο εξωτερικό άρχισαν να δικάζουν δικηγόρους. Οπότε στην ατζέντα των θεμάτων της μελλοντικής μεταρρύθμισης μετά την ανατροπή του καθεστώτος ημετεροκρατιας του Αναστασιάδη, θα πρέπει να μπει σαν καίριο ζήτημα το θέμα της διερεύνησης των δικτύων δικηγορικών γραφείων… Και το κομβικό σημείο του δικηγορικού γραφείου Πολυβίου [και όχι μονο φυσικα], οι σχέσεις του με δικαστές του Ανωτάτου μέσω προσλήψεων συγγενών τους, αλλά και οι σχέσεις του με το τραπεζιτικό σύστημα, πρέπει να ειναι προτεραιότητες αν θα δούμε κάποτε και μια κάπως λειτουργική Δημοκρατία [χωρίς τις συγκαλύψεις του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, τα δίκτυα διαπλοκής μέχρι το Ανώτατο κοκ] σε αυτόν τον ρότσο…. Για την ώρα ιδού η αρχή πέρα από τον Ατλαντικό... :)
    https
    ://www.reuters.com/article/us-usa-crime-avenatti/avenatti-lawyer-known-as-trump-foe-indicted-for-financial-crimes-idUSKCN1RN23B





·          

  • Μάλλον ανησυχά ο Πολυβίου τζαι αθθυμήθηκε [ο Πόλυς παρακαλώ] τις βάσεις των Εγγλέζων τζαι πως θα δούμε τί θα κάμουμε μετά την απόφαση για τον Μαυρίκο… Ο Πολυβίου, οικογένεια Χρυσαφίνης.... :) Ευαισθησίες τωρά που νοιώθει γυρόν του την αύρα της υποψίας τζαι το ότι εν περνά πκιον η παρουσία του στο δικαστήριο για να κερδίσει δίκη [ήταν ωραίος πάτσος η αποτυχία του στο Εφετείο για τον Πολίτη ενάντια στην Ε. Λοϊζίδου]; Τωρά εφόρησεν την στολή «αντι-ιμπεριαλισμός»; Πόσο πιο κωμικός μπορείς να γίνεις ρε Πόλυ; Εσύ λεβέντη μου που παπαγάλιζες με ύφος Ντούτσε το εμβατήριο ότι ανήκεις στην Δύση τζαι έθελες τόσα πολλά να εξυπηρετήσεις την Δύση, τωρά έσιεις πρόβλημα με τις βάσεις… Τωρά εν θέλεις βάσεις άραγες σου; Ένεν δυτικές οι βάσεις; Εν πρέπει να ανήκουμε κ.ο.κ. τωρά...; Θα απολαμβάνουμε τα θεάματα Πόλυ τζαι το άγχος σου. Άμα νοιώθει κάποιος την απειλή της κρίσης/αμφισβήτησης της συγκάλυψης κλώνει όπως το λάστιχο...

·         

  • Επιτέλους αντίσταση και εικόνα αποκαλύψεων στην Πάφο μετά την επιβολή του καθεστώτος «Φαίδων των θεαμάτων» - και ποιά ΕΔΕΚ ξέμεινε στο παζάρι άραγε;]: ο δημόσιος κήπος σαν η στιγμή της αλήθειας, όπου η Ιστορια διαπερνά το επιβαλλόμενο θέαμα από την Λευκωσία και τα ημέτερα συμφέροντα. Τα τελευταία χρόνια με την κυβέρνηση διαπλοκής και εξυπηρετήσεων ημέτερων, είχαμε μια σειρά από κινητοποιήσεις – έντονα στην Λάρνακα [η οποία δικαιώθηκε και δικαστικά], στην Λεμεσό [για τους πύργους], στην Λευκωσία όπου παίζει αναπόφευκτα και το κυπριακό στην δικοινοτική του διάσταση, ενώ στην Πάφο με το θέαμα «Φαίδων» [ή τον εθισμό στα «15 λεπτά δημοσιότητας» του Φαίδωνα] για ένα διάστημα η πόλη φαινόταν να έχει ηττηθεί από το θέαμα. Ο Φαίδων άλλωστε με τις κωμικές παραστάσεις «να σας πω ένα σκάνδαλο τζαι να με δείξετε στην τηλεόραση;», ήταν προϊόν ενός θεάματος μετατόπισης – όπου οι εργοληπτικές εταιρείες που φόρτωσαν τους πολίτες υπερχρεώσεις, απαλλάγηκαν με το να μετραπουν σε μαρτυρες κατηγοριας για το θεμα του ΣΑΠΑ. Η νυν διαμάχη με επίκεντρο τον αυταρχισμό του μητροπολίτη, που επιβλήθηκε στους Παφίτες, να κτίσει ναό στο δημόσιο κήπο, έχει να κάνει με την υφαρπαγή και επιβολή. Το ότι σε ένα πρώτο στάδιο η αντίσταση οδήγησε σε ψήφο στο ΔΣ εναντίον της επιβολής και καταστροφής του δημόσιου κήπου, ηταν ένα πρώτο ξύπνημα. Ο Φαίδων, λες και ηταν απεσταλμένος του αυταρχισμού του μητροπολίτη, ωρύετο. Ήταν μια ευχάριστη εικόνα που στο μέλλον θα εκτιμηθεί στις ιστορικές της διαστάσεις – σαν ενα πρώτο ρήγμα. Μετά ήρθε και μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη. Η νυν ΕΔΕΚ [που κάποτε ..κλπ κλπ] ξαφνικά επανάφερε το θέμα… Λογικά με κάποια under the tableανταλλάγματα/υποσχέσεις. Θα δούμε και την ψηφοφορία την Δευτέρα. Αλλά ξεκαθαρίζει η εικόνα. Ποιοι είναι με ποιους , αυτήν την εποχή των under the table συναλλαγών και της ξεπουλήματος χώρου και χώρων σε θεάματα επιβολής και συναλλαγής… Να ξεκαθαρίζει το πλαισιο και για την  εικόνα του μέλλοντος.

·         

  • Ο Ανάστος είναι σε τέτοια κατάσταση μόνιμου hangover που δεν φαίνεται να κατανοεί πια ότι μοιάζει με περιφερόμενο κωμικό θίασο. Κάτι με την υπομονή, μας ξεφούρνισε αυτήν την εβδομάδα  - πριν το ρατσιστικό ντελίριο των δανεικών ψήφων. Ενας τύπος που εκλέγηκε και τις 2 φορές όχι γιατί τον εμπιστεύεται ή εστω τον συμπαθεί αόριστα κάποια πλειοψηφία [αντιπαθεια προκαλεί] αλλά γιατί με τους μηχανισμούς των ΜΜΕ και των δικτύων της δεξιάς κατάφερναν να κρατούν διχασμένους όσους τον αντιπαθούν, είναι ανόητο να χρησιμοποιεί καν την λέξη «υπομονή»… Ανάστο ακόμα και αυτό, η υπομονη, φαίνεται να εξαντλείται στην κοινωνία για εσένα, οπότε μην είσαι κωμικός – μην θυμίζεις ακριβώς αυτό που κανει την πλειοψηφία να απορεί πότε θα σε ξεφορτωθεί. Αλλά είπαμε – ο Διόνυσος είναι ένα σύμβολο ηδονής και διερεύνησης της συνείδησης, αλλά ο εθισμός στο αλκοόλ σαν υποκατάστατο ψυχολογικών κενών και απωθημένων, καταντά ακόμα και την μορφή συνείδησης/εμπειρίας του Διόνυσου, κωμική παράσταση ανικανότητας επικοινωνίας.

·      

  • Και στα πλαίσια των παραληρημάτων του Ανάστου και της γελοιότητας του να εκλιπαρεί ότι έβριζε πριν, με δικηγορίστικες ρητορικές απαγγελίας κλισέ, βγήκε και ο Αβέρωφ και μας πούλησε..την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος: δεν είναι υπέρ των  δυο κρατών. Φυσικά το είπε για να συγκρατήσει τους δεξιούς της λύσης στο μαντρί – αλλά με τον Αβέρωφ ένα πράγμα είναι συνεπές. Ποτέ δεν φαινεται να λέει την αλήθεια. Σου προκαλει συνεχως την αισθηση οτι προσπαθεί να εξαπατήσει. Και συχνά λαλεί το αντίθετο από ότι προσπαθεί να κάμει το κόμμα του [ο Αβέρωφ δεν φαινεται να έχει ιδεολογία η άποψη – φαινεται να έχει μόνο συμφέροντα τα οποία εξυπηρετεί. Ειναι και αυτό ένα κάποιο επάγγελμα, φαίνεται…].

·         


  •  Τζαι φαίνεται ότι τελικά είναι ο Αβέρωφ ο πολιτικός που φερεται να λαλει σε διάφορους να μεν ενταχθούν στο ΓΕΣΥ διότι μετά τις ευρωεκλογές ..θα το αλλάξει… Μάλλον ο Αβέρωφ προσπαθεί να κατασκευάσει το πρόβλημα, για να εμφανίσει μετά με την «λύση»/εισήγηση των μεγαλογιατρών τζαι των συμφερόντων μερικών κλινικών.
    Διότι είπαμε – όταν λαλεί κάτι ο Αβέρωφ, μαλλον πρέπει να σκεφτόμαστε ότι θέλει το ανάποδο
    . Έτσι ένι – έμεινε αήπιν στην εικονα του, το ψέμα… Θα δούμε όμως τζαι μετεκλογικά. Πάντως στην Βουλή εφαίνετουν δισπιρκασμένος… ωραία εικόνα… Συνεχίστε να του σπάζετε τα νεύρα οι υπόλοιποι – όσοι μπορείτε... :)

·         


  • Άμα το δει κανείς ιστορικά, η Δεξιά είναι η πιο πειθήνια μάντρα προβάτων. Το Κέντρο εμφανώς είναι το πιο ρευστό. Από την δεκαετία του 70 που διαμορφώθηκε το Κέντρο σε κόμματα, κάθε λίγο εμφανίζεται και ένα νέο σχήμα, που τελικά πάει είτε πίσω στο μεγάλο κόμμα, είτε δεξιά είτε αριστερά. Η Αριστερά είναι πιο συγκροτημένη [και με ιδεολογία και με ιστορία συνοχής σαν χώρος] αλλά είχε και αυτή διαφοροποιήσεις – την δεκαετία του 70 υπήρξε μια διαρροή προς ΕΔΕΚ,  η οποία σε κάποιο βαθμό επανάκαμψε μετά την δεξιά στροφή του  κόμματος, την δεκαετία του 90 εμφανίστηκε το ΑΔΗΣΟΚ, μετά το 2004 μια πτέρυγα της Αριστεράς διαφώνησε με την κομματική γραμμή και ψήφισε «ναι» στο δημοψήφισμα κοκ… Και σήμερα μπορεί να πει κανείς ότι η Αριστερά έχει δυο πόλους, την θεσμική και την εξωθεσμική κοκ. Αντίθετα ο ΔΗΣΥ, είχε διαρροές προς τα ακροδεξιά [Νέοι ορίζοντες, αποσχίσεις 2004, Ελαμ] αλλά ο βασικό κορμός [ιδιαίτερα η Κληριδική πτέρυγα] σπάνια διαφοροποιείται – ακόμα και όταν η κυβέρνηση τους βουλιάζει στην διαπλοκή [τέτοια έκανε και η διακυβέρνησης Κληρίδη, χωρις εμπλοκη όμως του Γλαυκου που μπορει να πιστωθει μονο ότι τα ανεχτηκε – αλλα σήμερα είναι πια ταυτόσημη με την Δεξιά η έννοια της δια0λοκης και της ημετεροκρατιας] ή όταν παραληρεί ρατσιστικά και αντιφατικά για όσα έλεγε πριν…Άντε να δούμε στις ευρωεκλογές αν μερικοί θα έχουν την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να διαφοροποιηθούν. Είναι και ιστορικό ζήτημα πια.

·         

  • Έχουμε και την καημένη την Ε. Σύρου στην δικιά της κωμική παράσταση «απαγγέλοντας την παιδικη αγαπη για τον μπαμπά»… Υπάρχει κάτι θλιβερό να βλέπεις ένα άτομο να συμπεριφέρεται σαν όργανο. Προφανώς, η κ. Σύρου/Σταύρου είναι όργανο του Αβέρωφ/Αναστασιάδη για να μαζεύει ακροδεξιούς στο μαντρί του κόμματος των πελατειακών σχέσεων και των ημέτερων. Αν ο Σύρος και η κόρη του είχαν συνέπεια θα ήταν στο ΕΛΑΜ. Αυτή ειναι η ιδεολογία τους. Αλλά την καρέκλα ουκ ελάττω παραδώσω, είναι το πραγματικό σύνθημα της παραταξης πια. Οπότε είναι εκεί σαν περιφερόμενη γλάστρα απαγγέλοντας εμβατηρια και αφηνωντας να της ξεφευγουν ανοησίες [που την εκθέτουν σαν άτομο] – και αφήνοντας να φανεί στο βάθος… ο μπαμπάς. Από όλο τον κόσμο κ. Έλενα εσύ τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να πεις «ότι χάνεται σε πόλεμο δεν επιστρέφεται». Γιατί την βόρεια Κύπρο, ο μπαμπάς σου, με τους άλλους της ιδεολογίας του, την χάρισε στο τουρκικό κράτος. Ρώτα τον να δούμε, αν τολμά να σου πει εσένα, γιατί έκαναν σχέδια πραξικοπήματος που δεν περιλάμβαναν δράση στην Κερύνεια… Από τότε ήθελε να την δώσει; Τουλάχιστον, κυρία μου, μην αυτοκαρφώνεστε οικογενειακά. Έχει και η γελοιότητα τα όρια της…

·          

  • Ο Ιγνατίου τζαι το ψευδογεγονός. Ένας κλασικός ορος στην ανάλυση των ΜΜΕ είναι το «ψευδογεγονός» το οποίο εισήγαγε ο D. Boorstin και παραπεμπει σε «γεγονότα τα οποία δεν είναι αυθεντικά αλλά κατασκευάζονται με στόχο την δημοσιότητα». Αθθυμάστε τον Μ. Ιγνατίου που εσιήζετουν μόνος του ενάντια στην πιθανότητα λύσης; Γιατί ήταν, ελαλεν, «αμερικανική [αρα νατοϊκη] λυση» κοκ; Ακόμα εν στέγνωσε το μελάνι τζαι τωρα αλλαξε εμβατήριο – τωρα θέλει η Ελλάδα [τζαι η Κύπρος] να προσφερθουν να αντικαταστήσουν την Τουρκία σαν σύμμαχος των ΗΠΑ. Ότι ναναι… Δηλαδή τώρα το ΝΑΤΟ εν καλο;«Συνέπεια Ιγνατίου» – ίσως να πρέπει κάποτε να κωδικοποιηθεί τζαι τούτος ο όρος σαν κωμική αναφορά στο σύνδρομο του ανεμόμυλου; Στο πρακτικό επίπεδο εν τζαι τούτο ένα θέαμα – ένα «γεγονός» που κατασκευάζεται για δημοσιότητα. Ο στόχος φαινεται να είναι πάντα η αποτροπή οποιαδήποτε προοπτικής λύσης. Μια μικρη αποπειρα ορθολογικης αναλυσης του συνδρομου του ανεμομυλου ως ψευδογεγονοτος:

    Πρώτο
    :. γιατί οσα προσπαθει να πουλησει ο Ιγνατιου, είναι ένα θέαμα αντί «αυθεντικό γεγονός»; Μια μαθκιά στο χάρτη εν αρκετή: Η Ελλάδα έτσι τζαι αλλιώς είναι στο ΝΑΤΟ [άρα αν θα εχρησιμοποιήτουν που το ΝΑΤΟ, σιγά που θα ρωτούσαν τους Έλληνες] αλλά γεωγραφικά εν στα Βαλκάνια. Άρα πως θα επιτηρούν [με ραντάρ τζαι αεροπλάνα] οι Αμερικανοί την Μέση Ανατολή τζαι την Κεντρική Ασία που την χερσόνησο των Βαλκανίων;. Θα περνούν πάνω που την Τουρκία οξά την Ρωσία; Άρα;.. Φούσκες..Τζαι δεν είναι δυσκολο να το καταλαβει και ο Ιγνατιου.. Η Τουρκία είναι αναντικατάστατος γεωγραφικός χώρος στρατιωτικά... Ή μήπως ο ελληνικός στρατός θα αντικαταστήσει ποτέ του, σε μέγεθος τον τουρκικό; Ανοησίες, λοιπόν, κάποιου που για κάποιο λόγο πουλά θεάματα για να προωθήσει κάτι άλλο.

    Δεύτερο
    : Τι θέλει λοιπόν να προωθήσει ο Ιγνατίου; Ενδεχομενως το επάγγελμα του. Είναι ανταποκριτής στις ΗΠΑ, τζαι όπως τζαι μερικοί φαινονται να εχουν κανει το κυπριακο, επαγγελμα.. Λες και θέλουν το κυπριακό ανοικτό τζαι ας προχωρά η διχοτόμηση κοκ. Τι θα μεταδίδει λ.χ. ο Ιγνατίου σαν «αποκλειστικές ειδήσεις» [για τις χαζομάρες του ανεμόμυλου του
    Rubio ας πούμε] αν λυθεί το κυπριακό; Τις άλλες ειδησεις από τις ΗΠΑ τις μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία πολλά πιο καλά που τις μισοδότζιη ανταποκρίσεις… Ισως να είναι λοιπον ενα ακόμα λοιπόν επάγγελμα που φαίνεται να συντηρείται..:)… Όσο για το ΝΑΤΟ τζαι τους αμερικάνους, τζαι την ρητορικη μιαν ετσι μιαν γιουβετσι, τούτα εν κέτσαπ.
    Τέλος παντων, μήπως ο παρέας του ο Βενιζέλος έσιει άποψη για τον ανεμόμυλο του συνεργάτη του – σε σχεση με το ΝΑΤΟ, εστω;…
    J

·         

  • Για να καταλάβετε ποιούς σερβίρει ο Ιγνατίου στην επιχείρηση του «ανακυκλώνοντας το κυπριακό» ένας εν ο Ρούμπιο, ένας ρεπουμπλικάνος καιροσκόπος σύμβολο του ανεμόμυλου. Σήμερα έτσι, αύριο γιουβέτσι… Πολιτικοί Ιγνατίου… Ιδού τι γράφουν οι αμερικανοί για τούτον.. Αν σε λλιον τζαιρό βρεθεί υπερασπιστής της Τουρκίας μεν απορήσετε. Εν μέρος του «έργου»... :)

    «His latest transformation has revived criticism among some Republicans that Rubio is a politician without a core — a shape-shifter who has bounced from tea party insurgent to sunny moderate to Trump acolyte with little compunction.»


    https://www.washingtonpost.com/politics/hes-evolving-once-a-sunny-conservative-rubio-goes-all-in-on-trumpism/2018/11/18/16b62e4c-e9e9-11e8-bbdb-72fdbf9d4fed_story.html?utm_term=.00472a69090d



  • Τζαι επειδή, εκτός από τον Ιγνατίου, έχουμε τζαι την Σύρου που κτυπιέται μόνη της με «στρατιωτικά παιχνίθκια» [παντες τζαι εν playmobil], να καταγράψουμε ότι ούτε καν η Αίγυπτος δεν είναι σιουρη για τα αμερικανικά συμφέροντα/εξαρτήσεις τζαι τις ανάλογες φούσκες «συμμαχιών»…Ήδη οι Αμερικανοί απειλούν την Αίγυπτο να μεν αγοράζει ρωσικά όπλα διαφορετικά θα επιβάλουν κυρώσεις…
    Άρα οι Αμερικανοί ξέρουν ότι έχασαν στην περιοχή τζαι απλά ενδιαφέρονται πκιον στο ποιους θα εκβιάσουν για να πουλούν όπλα… Τουλάχιστον σε τούτο το Τραμπ εν ειλικρινής. Θέλει να πουλά όπλα. Ο Ιγνατίου τζαι η κόρη του Σύρου έχουν μετοχές η συμφέροντα στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία; Θα δούμε την εξέλιξη. Αλλά ο Ιγνατίου τούτα εν θα τα αναμεταδώσει...;

    https
    ://worldview.stratfor.com/article/us-egypt-washington-senate-pompeo-threatens-caatsa-sanctions-over-russian-arms-deal



  • Στα ενδιαφέροντα της περιοχής είναι τζαι το γεγονός ότι ο στρατός του Χαφτάρ βρίσκεται εξω από την Τρίπολη στην Λιβύη μετα την εξασφάλιση της νίκης του σε ανατολική τζαι νότια Λιβύη. Ο Χαφτάρ ήταν συνεργάτης Καντάφι, μετά διαφώνησε τζαι επήεν στις ΗΠΑ, επέστρεψε μετά την νατοϊκή επέμβαση τζαι την δολοφονία του Καντάφι, αλλά τώρα παίζει το κοσμικός, αντι-ισλαμιστής τζαι άτυπα σύμμαχος τζαι των κανταφικών. Στηρίζει τον η Αίγυπτος τζαι από ότι φαίνεται τζαι η Ρωσία. Εξού τζαι το δισπίρκασμα των Αμερικάνων τζαι των δυτικών… Αλλά πάλε ακόμα τζαι οι Ευρωπαίοι εν διχασμένοι – οι Γάλλοι εμπλοκάραν απόφαση εναντίον του:
    https://www.theguardian.com/world/2019/apr/11/europe-divided-over-how-to-respond-to-haftar-assault-on-tripoli-libya  ...

    Στον ισλαμικό κοσμο φαίνεται ότι η διαμάχη έσιει να κάμει με την επιρροή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στους ισλαμιστές ένοπλους που μάζεψε η αντίπαλη του Χαφτάρ διοίκηση στην Τρίπολη – άρα οι Σαουδάραβες στηρίζουν τον… Αλλά οι Αμερικανοί εν καχύποπτοι για τον ρόλο του…


    Σ ένα γενικοτερο πλαισιο οι φαινομενικές «νίκες» των δυτικών, εκτός από το χάος που προκαλούν, είναι, εκ των φαινομένων, τελεσίδικα βραχύβιες. Όπως στο Ιράκ που μετα που τόσα ψέματα τζαι τόσα θεάματα, άμα έκατσαν η σκόνη, εφάνηκεν ότι τελικά οι κερδισμένοι ηταν οι Ιρανοί. Οι Αμερικανοί δολοφονήσαν τον Σαντάμ, οδήγησαν στο θάνατο εκατομμυρίων ιρακινών, για να καταλήξουν σαν συνέπεια να ενισχύσουν τον βασικό τους αντίπαλο στην περιοχή, το Ιράν… Τζαι υπάρχουν ακόμα ψώνια που θέλουν συμμαχίες με έτσι νούμερα
    losers? Τώρα να δούμε τζαι το φιλμάκι στην Λιβύη…

·          

  • Εικόνες από την Αφρική: Η ανατροπή των προέδρων σε Αλγερία [ο Μπουτεφλίγκα ηταν πλέον μούμια από ότι φαίνεται] τζαι Σουδάν [ο Μπασίρ ήταν φιλο-ισλαμιστής] δειχνει μια δυναμική… Οπότε θα δούμε τι θα βγει από τις δυναμικές του δρόμου… Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχουν χέρι οι δυτικοί, τα οποίο είναι θετικό. Όσον αφορά την Αλγερία σαφώς στα πλήθη των δρόμων υπάρχουν και οι ισλαμιστές [και οι οπαδοί όσων ηττήθηκαν στο εμφύλιο και την καταστολή του στρατού] αλλά και κοσμικοί διάφορων τάσεων – υπάρχει μια αριστερίζων αντιπολίτευση.

    Στο Σουδάν το σκηνικό είναι ακόμα ασαφές. Κάποτε στο Σουδάν υπήρχε ένα από τα πιο μαζικά Κομμουνιστικά Κόμματα στον αραβικό κόσμο. Τι υπάρχει σήμερα θα φανεί στην πορεία. Ο εκδημοκρατισμός της Αφρικής, μαζί με τις κινέζικες επενδύσεις που ανοίγουν επιλογές [πέρα από την μονοδιάστατη δυτική οικονομική εξάρτηση για την ήπειρο] δημιουργούν ένα νέο κλίμα. Αλλά και η πραξικοπηματική ανατροπή του Μουγκάμπε στην Ζιμπάμπουε χαιρετίστηκε σαν «εκδημοκρατισμός» αλλά κατέληξε σε ένα καθεστώς που σκοτώνει διαδηλωτές στους δρόμους, όταν διαμαρτύρονται για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικες. Η πρακτική πάντως του Μουγκάμπε για εθνικοποίηση, και αναδιανομή της γης που είχαν μονοπωλιακά, λόγω αποικιοκρατίας, οι λευκοί, όχι μόνο παρέμεινε αλλά και μετά την ανατροπή του Μουγκαμπε συζητείται πια σαν πολιτική πρακτική και στην Νότια Αφρική. Υπάρχει λοιπόν και η υπόγεια παράδοση του αντι-αποικιακού έπους που αποτελεί την βάση της νέας Αφρικής που αναδύεται. Θα δείξει…

·         

  • Για την νοσταλγία της επιβολής [κάποτε με τανκς και δολοφονίες αντίπαλων, τώρα τηλεοράσεις]  του εθνικά ορθού από τους Προδρόμου-Αναστο:

    Μιχαλάκης Σαββίδης
    :
    Δηλαδή αν μας καλούσατε στο προεδρικό για να μας πατσίσετε και λέγαμε όχι, σημαίνει ότι αντιστρατευόμαστε τις θέσεις σας?

    Ξέρεις κάτι κ. Προδρόμου?

    Μου θυμίζεις τον πρόεδρο Μπους όταν μετα τα κτυπήματα στους δίδυμους πύργους, σε διάγγελμα του προς την υφήλιο είπε “
    You are with us, or you are against us”. Με άλλα λόγια αν διαφωνείτε μαζί μας, θα σας λειώσουμε το κεφάλι.Δεν ανήκω σε κόμμα, αλλά στη δική σας ιδεολογία το να έχεις διαφορετική άποψη και να την εκφράσεις ελευθέρα, σημαίνει ότι είσαι εχθρός! Τελικά αυτές οι στρατηγικές συμμαχίες σας, πάνε πολύ πιο βαθιά και τωρα άρχισε να φαίνεται!
    Μετά το ενιαίο κράτος, την ΔΔΟ, τη χαλαρή ομοσπονδία, και την κοινοβουλευτική δημοκρατία, καλό είναι να προτείνετε και τη δικτατορία να τελειώνουμε.




  • Καταγραφή ηθών: Αυτός τουλάχιστον μίλησε. Ο Μεσαρίτης για την στήριξη του Αναστασιάδη προεκλογικά, με φόντο την ρητορική του Χαμπιαούρη..

    Nicos
    Mesaritis
    , 10 Απριλίου 2018:

    Η γλώσσα του Υπουργού Παιδείας


    Υπουργέ ήταν πόνος να σε γνωρίσω μέσα από όσα έχεις πει. Είσαι ο Υπουργός που θα στηρίξει το πνεύμα και την σοφία στα νέα παιδιά το μέλλον της ημικατεχόμενης πατρίδας. Μίλησες για Ελληνικά ιδεώδη για Χριστιανικά χωρίς να σκεφτείς ότι την ίδια ώρα τα χρωμάτιζες.


    Ελληνικά και Χριστιανικά ιδεώδη είχαν και οι χουντικοί δικτάτορες του 1967 στην Ελλάδα. Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών είπαν. Βασάνισαν, σκότωσαν, φυλάκισαν, εξόρισαν, μπήκαν από την πόρτα του Πολυτεχνείου με άρμα πάνω στα σώματα φοιτητών, παράδωσαν αμαχητί την Κύπρο τον Αττίλα. Έστειλαν την Εθνοφρουρά στην Πάφο στην Λεμεσό την κράτησαν στην Λευκωσία στο τόπο της απόβασης ούτε μια σφαίρα. Χιλιάδες έχασαν την ζωή τους γυναίκες βιάστηκαν αγνοούμενοι, περιουσίες χάθηκαν, χιλιάδες εκτοπίστηκαν, η Κύπρος μοιρασμένη μέχρι σήμερα στο όνομα Ελληνικών Χριστιανικών αξιών Υπουργέ. Αγράμματοι απαίδευτοι αυτόκλητοι δάσκαλοι γελοίου λόγου, φτωχής γλώσσας. Ο Σωκράτης ο Πλάτωνας ο Αριστοτέλης ο Καραϊσκάκης ο Μακρυγιάννης, ο λόγος τους έξω από την αντίληψη τους. Μόνο ταλέντο η φάλαγγά στα καταγώγια των βασανιστηρίων στην οδό Μπουμπουλίνας και η συνωμοσία. Να βάλουν μυαλό στους αντίθετους, αυτό είναι το σύστημα της παιδείας στο οποίο συνταυτίστηκες, συνταύτισες την παιδεία της Κυπριακής Δημοκρατίας.


    Γιατί το έκαμες; Γιατί η στην καλύτερη περίπτωση η γλώσσα σου προέτρεξε της διάνοιας σου. Δηλαδή μακριά από όσα το Ελληνικό πνεύμα μας έχει κληρονομήσει. Δεν ξεχώρισες ότι υπάρχει κομμάτι που έχει δηλητήριο στις Ελληνοχριστιανικές αξίες του τις βλέπει και τις προβάλει μέσα από φακό που στερείται της Δημοκρατικής και Ιστορικής αλήθειας τις υιοθετεί με φανατισμό και δεν δυσκολεύεται όπως κάθε άκρο να φτάσει στην εμφύλια επιβολή.


    Υπουργέ κάποτε έγραφα αμέσως, αν αργήσεις αφαιρείς την ένταση που έχει προκληθεί. Σε αυτό τον τόπο χρειάζονται επιχειρήματα. Ανεξάρτητα η θέση μου είναι ότι προσπάθησες να περάσεις μέσα από την σκόνη που σήκωσες θεωρώντας ότι δεν θα λερωθείς. Πήρα την απόφαση να βάλω την άποψη μου κάτω γιατί με έχεις εκθέσει προσωπικά. Ο διορισμός σου κατά ένα εκατοστό στηρίχτηκε στην δική μου υπογραφή αφού με αυτήν εμπιστεύτηκα την υποψηφιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας που σε διόρισε. Δεν θα σου ζητήσω να παραιτηθείς αυτό είναι θέμα της δικής σου συνείδησης ή και ευθύνη του Προέδρου, την καλή όμως πίστη σου δύσκολα έως καθόλου θα την ανακτήσεις.



  • Χάριν στην χρηματοδότηση του Τόμμυ [που εν τον θέλει ούτε ο καρκίνος, όπως μας είπε.. :)] τζαι το κλίμα που δημιουργήσαν οι Ανάστος-Προδρόμου κοκ, είδα και πάλι αναρτημένο σε ένα διαφημιστικό ταμπλό το σύνθημα της χούντας: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Ήταν υποψήφιος του ΕΛΑΜ, αλλά τελικά ποσο διαφέρουν μερικοί υποψήφιοι του ΔΗΣΥ; Ήταν τόσο εκτός τόπου και χρόνου που άρχισα να χαμογελώ, καθώς σκεφτόμουν την εξ ανάγκης άγνοια που θα έπρεπε να υποβάλει ο καημένος ο ελαμίτης τον εαυτό του, για να μπορεί να παπαγαλίζει μια τέτοια ανοησία.

    «Πατρίς» - σε ποιά πατρίδα «πιστεύουν», αραγε, οι ελαμίτες; Στην Ελλάδα, ενώ ζουν στην Κύπρο; Στην Κύπρο σαν μέρος της Ελλάδας, ενώ όμως αναγνωρίζουν την κυπριακή ανεξαρτησία και κατεβαίνουν σε εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας; Και άντε να πουμε μονο Κύπρο – και την βόρεια και την νότια ή μόνο την νότια όπως εισηγείται ο πρόεδρος που εκλεξαν πρόσφατα; Δύσκολο πράγμα η «πατρίδα», οπότε μάλλον αποφεύγεται σαν έννοια πραγματικότητας και λανσαρεται σαν γλυφιτζουρι παρεμποδισης της σκεψης. Στην φαντασίωση υπάρχει πάντα και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς - που αν υπήρχεν βεβαια θα παθαινε και αυτος το σοκ των αιωνων,αφου θα έβρισκε το Αϊβαλί εξόριστο για σχεδόν ένα αιώνα πια στην Βαλκανική.
    «Θρησκεία». Σε ποιά θρησκεία πιστεύει ένα ελαμίτης, εκτός από την ψυχολογική του ανάγκη να προσκυνά; Τον χριστιανισμό; Μα αυτό που διεκδικεί [για να έχει κάποιο στάτους το κόμπλεξ του] είναι τον αρχαιοελληνικό πολιτισμο. Αλλά εκείνος ήταν διαφορετικός από τον χριστιανισμό, και τον καταδίωξε ο χριστιανισμός. Για αυτό ο ελαμίτης αποφεύγει την Ιστορια. Προκαλεί cognitive dissonance.

    «Οικογένεια»: Ποια οικογένεια άραγε; Την ιστορική πατριαρχική με τον άντρα στυλλόν του σπιθκιού;. Υπάρχουν ακόμα γυναίκες που ανέχονται τέτοιες ανοησίες; Όπως και να το κάνεις θα πρέπει και οι ελαμίτες να ανακάλυψαν την ισότητα των φύλων. Άραγε οι ελαμίτες κάνουν σεξ μόνο με την στάση του ιεραπόστολου; Και δεν βλέπουν τσόντες; Ή τις βλέπουν ακόμα κρυφά; Καλά ο άλλος που ήταν από τα καμπαρέ και πουλούσε προστασία ενώ ηταν στα πέριξ της ηγεσίας; …Μάλλον βραχυκλωμένη σεξουαλικότητα. Πάντως οι σύζυγοι των ελαμιτων που είδαμε δεν είναι ακριβώς χαμηλοβλεπούσες με κουρουκλες όπως τες ταλεμπανούες..  Και καλά άμα έχουν πρόβλημα οι ελαμίτες/ισσες [άμα λ.χ. κερατώνουν οι σύζυγοι ας πούμε] τι κάνουν; Χωρίζουν ή απαγορεύεται το διαζύγιο έστω και αν σπάζει τα νευρα ο ένας της άλλης; Και άμα ανακαλύψουν ότι το παιδί τους είναι ομοφυλόφιλος ή λεσβία τι κάνουν; Λιτανείες, εξορκισμους ή του δίνουν χάπια.

    Συμπέρασμα: πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να είσαι ελαμίτης και να σκέφτεσαι… Κάπως έτσι νοιώθω και για τους απογόνους/ες γονιών της ΕΟΚΑ β…
    J..



  • Από αλλους κόψανε, αλλά όχι από την Εκκλησία – από όσα δηλαδή πληρώνει το κράτος για του ιερείς. Έτσι η αρχιεπισκοπή γλύτωσε τα λεφτά που θα πλήρωνε η ίδια αν γίνονταν αποκοπές. Και φυσικά «έφταιγε ο Χριστόφιας» που επέμενε να γίνουν οι περικοπές 15% και για την Εκκλησία…

    Για να έχουμε και εικόνα ποιοι στηρίζουν την κοσμική διάσταση του κράτους και ποιοι πετάνε λεφτά για να κανει μπίζνες ο αρχιεπίσκοπος – και μετά τους προσφέρει συγκάλυψη [με δηλώσεις και επιχορηγούμενα «κόμματα»]. Και για να γίνει κατανοητό,επισης,  και το οικονομικό κίνητρο της υστερικής αντίθεσης του αρχιεπίσκοπου στον Χριστόφια, αλλα και το συνεχές ξέπλυμα του Αναστασιάδη…

    Φαίνεται ότι δεν υπαρχει ίχνος στήριξης της εξουσιας, αυτήν την περίοδο, που να μην έχει οικονομικό όφελος συναλλαγής. Με τά λεφτά των φορολογουμένων… ο Αναστασιάδης του υποσχέθηκε ότι δεν θα εφάρμοζε τις περικοπές στις παροχές στην Εκκλησίας… Άντε σιγά σιγά θα τα μάθουμε και τα υπολοιπα…. :)
    Και όλοι αυτοί που παίζουν τους κοσμικούς, ή αυτοί που μουρμουρούν για τα δημόσια έξοδα κοκ, τώρα, θα κάνουν την πάπια πάλι; ..Λοιπόν είχε δίκαιο ή όχι ο Χριστόφιας που επέμενε να κάνει περικοπές 15% και να πληρώνει και η Εκκλησία τα του οίκου της [μερίδιο τουλάχιστον];
    « 6,75 ετησίως για μισθούς ιερέων. Ναυάγησε η μεταβίβαση επί διακυβέρνησης Χριστόφια.»  Μ. Χατζηστυλιανού, Φιλελεύθερος, 13/4/2019, σελ. 21 [Πρώτη Γραμμή]



  • Άντε να  βάλουμε και ένα καλό σχόλιο του Α. Μιχαηλίδη, αν και στο τέλος κάνει και αυτός ότι δεν ξέρει ότι, οτι και να ψήφιζε η Βουλή απλώς θα την παρέπεμπε ο Ανάστος. Αλλά τα υπόλοιπα είναι σωστά - για τα θεάματα Αβέρωφ αλλά και το σχόλιο ότι άλλο ρολο επαιζε τοτε που «κουμάνταρε» την Βουλή. Για αυτό πετούσε πέτρες [βασικά στον Περδίκη και τον Λιλλήκα] από το γυάλινο σπίτι της εκτελεστικής εξουσίας που γαντζώνεται με βίδες στην καρεκλα. Αυτό δεν είναι άλλωστε το μόνο ιδεολόγημα πια του ΔΗΣΥ;

    «Έκανε πάλι το κομμάτι του ο Αβέρωφ Νεοφύτου στη Βουλή για το ψήφισμα περί Συνεργατισμού. Οικολόγοι και Συμμαχία έβαλαν ψήφισμα που επιρρίπτει ευθύνες και στα κόμματα.
     

    «Άρπαξε την ευκαιρία ο Αβέρωφ και τους κάλεσε να αναλάβουν τις ευθύνες τους εμπράκτως μέσω του άρθρου 67, που σημαίνει να αυτοδιαλυθεί η Βουλή και να γίνουν βουλευτικές μαζί με τις ευρωεκλογές. «Φέρτε πρόταση να διαλυθεί η Βουλή», τα άλλα «είναι για να περιπαιζούμαστεν», είπε για να κερδίσει τις εντυπώσεις και να δείξει ότι δεν έχουν αντίκρισμα τα ψηφίσματα.


    Ξέχασε, όμως, ότι ο πρώτος που είπε ότι για τον Συνεργατισμό αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί ήταν ο ίδιος. Κι ότι παρόμοιο ψήφισμα, που ζητούσε από τον τότε Πρόεδρο Χριστόφια (και όχι από υπουργό) να παραιτηθεί εξέδωσε η Βουλή και τον Νοέμβριο του 2011, όταν κουμάνταρε ο ίδιος την αντιπολίτευση. Αλλά, κι αυτά χωρίς αντίκρισμα. Φυσικά, όλοι ξέρουν ότι τα ψηφίσματα που έβαλε χτες η αντιπολίτευση ήταν μόνο για να ικανοποιηθεί κάπως ο κόσμος και δεν υπήρχε πρόθεση να το κορυφώσουν. Γενικά, δηλαδή, για να περιπαιζούμαστεν.»
         

    Α. Μιχαηλίδης







Ο φαύλος κύκλος της τουρκοκυπριακής οικονομίας

By nikosmoudouros
Η πτώση της τουρκικής λίρας σε συνδυασμό με την καχεξία της τουρκικής οικονομίας, ποιες επιπτώσεις έχει στην οικονομία των κατεχομένων; Ποιοι τομείς επηρεάζονται άμεσα; Οι αρνητικές επιπτώσεις της υποτίμησης της αξίας της τουρκικής λίρας στα κατεχόμενα σε ορισμένους τομείς ήταν πιο έντονες σε σύγκριση με την Τουρκία. Παρόλο που απουσιάζουν ολοκληρωμένα στοιχεία για τους τομείς […]

Ο φαύλος κύκλος της τουρκοκυπριακής οικονομίας

By nikosmoudouros
Η πτώση της τουρκικής λίρας σε συνδυασμό με την καχεξία της τουρκικής οικονομίας, ποιες επιπτώσεις έχει στην οικονομία των κατεχομένων; Ποιοι τομείς επηρεάζονται άμεσα; Οι αρνητικές επιπτώσεις της υποτίμησης της αξίας της τουρκικής λίρας στα κατεχόμενα σε ορισμένους τομείς ήταν πιο έντονες σε σύγκριση με την Τουρκία. Παρόλο που απουσιάζουν ολοκληρωμένα στοιχεία για τους τομείς … Continue reading Ο φαύλος κύκλος της τουρκοκυπριακής οικονομίας

Venezuela # happeningnow

By Levenshtein

Από τους φίλους μας που συμμετέχουν στην διαδήλωση στο Καράκας, ενάντια στην αμερικανική επέμβαση.

Με ομιλητή τον αληθινό πρόεδρο της χώρας.

The post Venezuela # happeningnow appeared first on Αγκάρρα.

Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα | Venezuela’dan Ellerinizi Çekin

By Levenshtein

ΟΛΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ανακοίνωση του Παγκύπριο Συμβουλίου Ειρήνης.

Εκδήλωση καταδίκης του ιμπεριαλιστικού πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα

Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης διοργανώνει εκδήλωση καταδίκης του ιμπεριαλιστικού πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα τη Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου, ώρα 17:00, έξω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία.

Καταδικάζουμε την ιμπεριαλιστική επέμβαση στα εσωτερικά της Βενεζουέλας με στόχο την ανατροπή του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο και αναγνώριση του παράνομου αυτοανακηρυχθέντα προσωρινού προέδρου, Χουάν Γκουαϊδό από τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και των συμμαχικών τους κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική. Απότερος στόχος των μεθοδεύσεων αυτών δεν είναι άλλος από τον έλεγχο των πλούσιων αποθεμάτων πετρελαίου και άλλων φυσικών πόρων στη Βενεζουέλα.

Καταγγέλουμε τις απειλές για στρατιωτική επέμβαση και τους στέλνουμε το μήνυμα «Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα!».

Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας και στήριξη στο λαό της Βενεζουέλας και των δυνάμεων εκείνων εντός της χώρας που αγωνίζονται για την υπεράσπιση της κυριαρχίας. Ο λαός της Βενεζουέλας, όπως και κάθε λαός έχει το δικαίωμά του να αποφασίζει από μόνος του για το μέλλον του χωρίς ξένες επεμβάσεις, έχοντας ο ίδιος αποκλειστική ευθύνη της επιλογής της εξουσιάς του.

ΠΑΓΚΥΠΡΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΙΡΗΝΗΣ
KIBRIS BARIŞ KONSEYI
CYPRUS PEACE COUNCIL

The post Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα | Venezuela’dan Ellerinizi Çekin appeared first on Αγκάρρα.

ΓΑΛΛΙΑ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΑΖΟΝ ΣΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ

By Levenshtein

Η Amazon έστειλε «μια δεκάδα ειδοποιήσεων» απόλυσης σε εργαζόμενους διαφόρων γαλλικών εγκαταστάσεων, σύμφωνα με την εφημερίδα «Le Parisien» της 4ης Φεβρουαρίου. Το κίνητρο; Εξέφρασαν στα κοινωνικά δίκτυα κάποιου είδους στήριξης στα «κίτρινα γιλέκα». «Τα άτομα αυτά απολύθηκαν καθώς δεν τήρησαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις» δήλωσε εκπρόσωπος της Amazon στη «Le Parisien». Το συνδικάτο CGT απαιτεί την επαναπρόσληψή τους και εκτιμάει ότι η απόλυσή τους στόχο είχε «να αποτελέσουν παράδειγμα ώστε να αποθαρρύνουν άλλους από τη δράση».

Απόλυση λόγω βαρέως παραπτώματος

Η «Le Parisien» δημοσιεύει αποσπάσματα από τις ειδοποιήσεις «απόλυσης λόγω βαρέως παραπτώματος» που έστειλε η Amazon στους εργαζόμενους, όπου αναφέρεται ότι οι υπάλληλοι επέδειξαν «συμπεριφορά η οποία είναι σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες της εταιρείας» και προέβησαν σε δηλώσεις «μεγάλης σοβαρότητας» που αποτελούν «σοβαρή παραβίαση της υποχρέωσης πίστεως». Η «Le Parisien» παραθέτει το παράδειγμα ενός υπαλλήλου ο οποίος είχε δώσει ραντεβού με συναδέλφους «μπροστά από την πόρτα του χώρου εργασίας του για να πάνε να στήσουν μπλόκο σε μια κοντινή αποθήκη, στο Lesquin», στο βόρειο τμήμα. Ένας άλλος είχε γράψει: «Χρειαζόμαστε ενισχύσεις και παλέτες!».

Ήδη από τα τέλη του Ιανουαρίου, ο ραδιοφωνικός σταθμός France Bleu ανέφερε την περίπτωση ενός εργαζομένου της Amazon στο Montélimar (Drôme), ο οποίος απολύθηκε λόγω του ότι είχε γράψει στο Facebook : “Συγχαρητήρια σε όλους για το μπλόκο στην Amazon. Ήμουν πολύ ικανοποιημένος για το μπλόκο βγαίνοντας από το χώρο εργασίας! Εσείς χειρίζεστε (την κατάσταση), μην αφήσετε τίποτα, ένα μόνο σύνθημα, η Παρασκευή θα είναι Black Out Friday. Θα έρθω μαζί σας όταν δεν δουλεύω. Μπλοκάρετε τα πάντα“. Προς στήριξη του εν λόγω υπαλλήλου οργανώθηκαν δύο στάσεις εργασίας στο Montélimar.

Ολόκληρη η είδηση εδω

The post ΓΑΛΛΙΑ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΑΖΟΝ ΣΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ appeared first on Αγκάρρα.

Άλλος ένας εργάτης νεκρός εν ώρα εργασίας

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Προστίθενται οι εργάτες που πεθαίνουν εν ώρα εργασίας, λόγω της ελλειπούς ασφάλειας που παρέχεται για την διεκπεραίωση της. Σύμφωνα με δελτίο της αστυνομίας, 52 εργάτης στη Λεμεσό έχασε την ισορροπία του από σκαλωσιά με αποτέλεσμα να πέσει σε κενό περίπου 5 μέτρα.

Αρνούμαστε να αποκαλέσουμε τέτοια περιστατικά ως “εργατικά δυστυχήματα”, διότι τέτοια περιστατικά πολύ απλά θα μπορούσαν αποφευχθούν με στοιχειώδη λήψη μέτρων ασφαλείας. Ακόμα ένας ανώνυμος αναλώσιμος στο βωμό της μείωσης του κόστους. Είναι ένα ζήτημα για την οικοδομική βιομηχανία και τους εργάτες να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες και περισσότερα μέτρα ασφαλείας για αποφυγή τέτοιων τραγικών γεγονότων στο μέλλον.

Συλλυπητήρια στους οικείους του εκλιπόντος και δύναμη στην οικογένεια του.

Πηγή

The post Άλλος ένας εργάτης νεκρός εν ώρα εργασίας appeared first on Αγκάρρα.

13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη.

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Την 1η Ιανουαρίου 1948, η συλλογική σύμβαση που υπεγράφη το 1946 μεταξύ της Kυπριακης Μεταλλευτικής Εταιρείας και των συντεχνιών έληγε. Ως εκ τούτου, στις 17 Δεκεμβρίου 1947, η συντεχνία των μεταλλωρύχων της ΠΕΟ και η αντίστοιχη των τουρκικών Συντεχνιών (KTIVK) παρουσίασαν από κοινού στην εταιρεία νέες απαιτήσεις για τις διαπραγματεύσεις για τη νέα συλλογικής σύμβασης. Στα αιτήματα περιλαμβάνονταν το οκτάωρο, αυξήσεις στα μεροκάματα, πληρωμή υπερωριών τις Κυριακές και η δημιουργία δεκατεσσάρων αργιών, πέντε από τις οποίες θα ήταν πληρωμένες. Η ΚΜΕ θα μπορούσε να έρθει άμεσα σε μια συμφωνία με τις συντεχνίες δεδομένου των κερδών που είχε εκείνη την περίοδο όντας ο 3ος μεγαλύτερος παραγωγός και 2ος μεγαλύτερος εξαγωγέας χαλκοπυρίτη στον κόσμο. Αντ’αυτού, απέρριψε τα αιτήματα και με επιθετική αντι-κομμουνιστική φρασεολογία, αρνήθηκε οποιαδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευση με τη συντεχνία. 

Έτσι, στις 13 Ιανουαρίου, σε κοινή γενική συνέλευση μεταξύ της Συντεχνίας της ΠΕΟ και της Τουρκικής Συντεχνίας, στην οποία συμμετείχαν 1.500 εργαζόμενοι, ξεκίνησε η μεγαλειώδης απεργία των μεταλλωρύχων που σύντομα μετατράπηκε σε αορίστου χρόνου λόγω των εκδικητικών ενεργειών της εταιρείας που σταμάτησε να μοιράζει γάλα στα παιδιά των μεταλλωρύχων, εκδίωξε όλους τους άρρωστους μεταλλωρύχους από το νοσοκομείο της και προχώρησε σε απολύσεις.

Στην πορεία, ο οικονομικός αγώνας των μεταλλωρύχων μετατράπηκε σε αγώνα για την διασφάλιση του δικαιώματος τους να οργανώνονται αυτόνομα και χωρίς παρεμβάσεις από την εργοδοσία αφού η εταιρεία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εκτός αν αναδιοργανώνονταν και ανασυνθέτονταν σε νέα βάση.

Το 1948, με τον εμφύλιο στην Ελλάδα να μαίνεται και να επηρεάζει κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής της Κύπρου, αλλά και με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την απόσπαση από το καπιταλιστικό στρατόπεδο χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, το νησί είχε αποκτήσει μια σημαντική στρατηγική θέση για τα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή. Oποιεσδήποτε εσωτερικές εξελίξεις θα είχαν άμεσες επιπτώσεις, όχι μόνο στη παραμονή της Βρετανίας στην αποικία, αλλά στα στρατηγικά της συμφέροντα της σε ολόκληρη την περιοχή. Ως εκ τούτου, η αποικιακή κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περιορίσει το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα σε μια στρατηγικής σημασίας αποικία. Το σπάσιμο της απεργίας και η διάλυση ενός συνδικάτου που βρισκόταν στην πρωτοπορία των εργατικών αγώνων προσέφερε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία προς αυτό το στόχο. 

Συνεπώς, η Κυπριακή κοινωνία μοιράστηκε στα δυο με κάθε κοινωνικό παράγοντα αναπόφευκτα να διαλέγει πλευρά, είτε υπέρ των εργαζομένων είτε υπέρ του κεφαλαίου. Με την πλευρά των μεταλλωρύχων, βρέθηκε το σύνολο της κυπριακής εργατικής τάξης και την φτωχής αγροτιάς και αυτό φαίνεται μέσα από τις συνεχείς εισφορές στο απεργιακό ταμείο αλλά και την μαζική συμμετοχή στις γενικές απεργίες του Φεβρουαρίου και Μαρτίου που κάλεσε η ΠΕΟ. Οι σελίδες του τύπου της εποχής, τόσο του Ελληνοκυπριακού αλλά και του Τουρκοκυπριακού, κατακλύζονται από τη μαζική συνεισφορά Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργατών και αγροτών στο απεργιακό ταμείο.  

Στο πλευρό της εταιρείας προσέτρεξε η ντόπια αστική τάξη, η Εκκλησία αλλά και η αποικιακή κυβέρνηση. Η προοπτική του να σπάσει η ΚΜΕ την απεργία του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας ήταν πολύ δελεαστική αφού θα έστελνε ισχυρά μηνύματα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας και θα σηματοδοτούσε την αντεπίθεση της αστικής τάξης στις παραχωρήσεις που είχαν δοθεί στο συνδικαλιστικό κίνημα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο πρόσωπο της ΚΜΕ βρήκαν το δικό τους «ήρωα». Καλύτερο παράδειγμα ήταν ότι η ΣΕΚ καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας έδρασε σαν μηχανισμός στρατολόγησης απεργοσπαστών. Στον ίδιο δρόμο και η Εκκλησία όπου ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος με ανακοίνωσή του καλούσε τους χριστιανούς εργάτες να επιστρέψουν στην εργασία τους και καταδίκαζε τη «βία των απεργών» και των κομμουνιστών υποκινητών τους. Το αποικιακό καθεστώς με τη σειρά του χρησιμοποίησε όλους τους κατασταλτικού μηχανισμούς που είχε στην διάθεσή του αλλά και του θεσμού των δικαστηρίων στην προσπάθειά του να σπάσει την απεργία με την βία. 

Η εταιρεία και η κυβέρνηση ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αλλά με κοινή στρατηγική, πολιτικοποίησαν την στάση τους απέναντι στην απεργία και βρέθηκαν στην ίδια πλευρά. Προϋπόθεση για να διασφαλίσει η εταιρεία τα μελλοντικά της κέρδη και την αναμενόμενη αύξηση της παραγωγής, ήταν το σπάσιμο της συντεχνίας και ένα υπάκουο εργατικό δυναμικό, μακριά από τις συγκρούσεις της περιόδου 1936-1948. 

Η αποικιακή κυβέρνηση από την άλλη, είχε πολλαπλά οικονομικά οφέλη από τις δραστηριότητες της ΚΜΕ, όπως η εισροή πολύτιμου ξένου συναλλάγματος, αλλά το βασικότερο κριτήριο για τις πράξεις της ήταν τα πολιτικά οφέλη που θα είχε με το σπάσιμο της απεργίας και τον περιορισμό της δράσης των συντεχνιών, και κατ’ επέκταση και του ΑΚΕΛ, σε μια δύσκολη περίοδο για τα Βρετανικά συμφέροντα στη περιοχή.  

Στις 17 Μαΐου, και μετά από ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μεταλλωρύχων, η απεργία έλαβε τέλος μετά από 125 μέρες, με την ικανοποίηση 30% των αιτημάτων των απεργών. Η επιτυχία των συνδικάτων στη διατήρηση μιας παρατεταμένης απεργίας είναι απόδειξη πως οι εργάτες μπορούν όταν είναι ενωμένοι να πετύχουν. Η ενότητα ανάμεσα σε 2000 απεργούς, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους αλλά και η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη προς τον αγώνα των μεταλλωρύχων από το σύνολο της Κυπριακής εργατικής τάξης, είναι εξαιρετικής σημασίας, τόσο στο ιστορικό πλαίσιο της χρονιάς ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες στην χώρα μας, όσο και στις γερές αγωνιστικές παρακαταθήκες που αυτή άφησε. Σε στιγμές που το εργατικό κίνημα είναι αποδιοργανωμένο και με το κεφάλαιο να αλωνίζει δίχως αντίπαλο, η αγωνιστική ανάγνωση αυτής της ιστορίας δείχνει ακόμα τον δρόμο για την αποτελεσματικότητα των αγώνων της τάξης μας αλλά και της ανάγκης ανασύνταξης του εργατικού κινήματος.

του Αλέξη Αντωνίου

The post 13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη. appeared first on Αγκάρρα.

ΚΥΠΡΟΣ: ΤΟ ΑΒΥΘΙΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΦΟΡΟ [ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ]

By antifanicosia
Κύπρος: το αβύθιστο αεροπλανοφόρο Κυπριακό/ΑΟΖ/μιλιταρισμός & αντιμιλιταρισμός στο νησί   Μπορείτε να βρείτε εδώ τη 2η έκδοση της μπροσούρας του antifa lefkoşa, που κυκλοφορεί από δεκέμβρη 2018.

Έχει δίκιο η κ. Σιούφτα: ο βασικός μας εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα!

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Με ένα λόγο από άλλες εποχές αποφάσισε να τιμήσει την 28η Οκτωβρίου δασκάλα-στιχουργός σε χωριό της Λάρνακας. Προσπερνάμε χάριν επιχειρήματος το γεγονός ότι γιορτάζεται σε ένα άλλο, ανεξάρτητο (υποτίθεται) κράτος η αρχή του πολέμου για λόγους εθνικής μυθοπλασίας του Ελληνικού κράτους. Ο εχθρός εντός των τειχών έχει όπως λέει “επιστρατεύσει τα παραισθησιογόνα του”. Κατά το έθνος το οποίο εκπροσοπεί η κ. Σιούφτα, ο εχθρός είναι αυτοί που κοιτάζουν “απαξιωτικά την γαλανόλευκη”, αυτοί που θέλουν την ειρήνη στο νησί, αυτοί που θέλουν κοσμική παιδεία, όσοι συμμετέχουν και οργανώνουν πορείες υπερηφάνειας. Άρα και με βάση αυτά, οι σύμμαχοι της κ. Σιούφτας είναι όσοι γα**νε για να κάνουν παιδιά και μόνο, όσοι θέλουν πόλεμο, ένωση με μια φασιστική Ελλάδα και σκοταδιστική παιδεία. Εμείς συνφωνούμε πως ο εχθρός είναι εντός μας και πως όντως έχει επιστρατεύσει τα παραισθησιογόνα του. Μόνο που δεν είναi ούτε οι αλλόθρησκοι μήτε αυτοί που οργανώνουν τα πράιντ  και όσοι θέλουν ειρήνη και κοσμική παιδεία αλλά η αστική τάξη της χώρας. Η αστική τάξη της χώρας που μας έχει φέρει την διχοτόμηση, που με την ελληνοχριστιανική παιδεία διδάσκει τον σκοταδισμό, που θέλει η εργατική τάξη της χώρας να είναι μοιρασμένη, να μειώσει της απαιτήσεις της για ειρήνη και καλύτερη ζωή, για τα κέρδη μιας χούφτας καπιταλιστών-παρασίτων.

Υποσημείωση: είναι τουλάχιστον υποκριτικός φιλελεύθερος ελιτισμός η προσπάθεια “προοδευτικών” να θεωρούν πως πρέπει να καταστραφεί η δημόσια παιδεία του τόπου και να διαλυθούν τα εργατικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, επειδή η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι εθνικιστές ή επειδή δεν βγήκαν όλοι να καταδικάσουν τον φασιστικό λόγο της κ. Σιούφτα. Πολύ απλά διότι το αστικό σύστημα το οποίο υπερασπίζονται, τέτοιου είδους εκπαιδευτικούς χρειαζόταν και τέτοιους παρήγαγε. Όταν όμως θεωρείς ότι η εργατική τάξη είναι κατηγορία του παρελθόντος, μέχρι εκεί βλέπεις.


Από τον Ριζοσπάστη 

ΛΙΜΠΚΝΕΧΤ – ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ – ΜΕΡΙΝΓΚ – ΤΣΕΤΚΙΝ

«Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα»

Ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει αποσπάσματα από την εισαγωγή του βιβλίου

Κείμενα των Γερμανών κομμουνιστών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Ιούνης 2015

Τα κείμενα της παρούσας Συλλογής είναι γραμμένα την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και είναι χαρακτηριστικά της τοποθέτησης, αλλά και της δράσης των Γερμανών «Διεθνιστών», όπως ήταν γνωστοί τότε οι μετέπειτα «Σπαρτακιστές» και στη συνέχεια πρωτεργάτες της ίδρυσης του ΚΚ Γερμανίας.
Δημοσιεύονται τα εξής κείμενα:

Κλάρα Τσέτκιν, «Γυναίκες προλετάριες, να είστε έτοιμες», Αύγουστος 1914.

Φραντς Μέρινγκ, «Για τη φύση του πολέμου», Νοέμβρης 1914.

Ρόζα Λούξεμπουργκ, «Το ξαναχτίσιμο της Διεθνούς», 1915.

Καρλ Λίμπκνεχτ, «Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα», Μάης 1915.

Τα κείμενα της Συλλογής αποτελούν μια τοποθέτηση κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα του σοσιαλσοβινισμού, του πολεμοκάπηλου εθνικισμού, της προδοσίας των συμφερόντων της εργατικής τάξης από την πλειοψηφία των σοσιαλιστικών – εργατικών κομμάτων της εποχής, με φωτεινές εξαιρέσεις το κόμμα των μπολσεβίκων στη Ρωσία και ορισμένους Σέρβους σοσιαλιστές. Επίσης, στη Γερμανία ενάντια στον πόλεμο δραστηριοποιήθηκε μια ομάδα στελεχών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), αποτελούμενη από τους συγγραφείς των κειμένων που δημοσιεύουμε και ονομάστηκε «Η Διεθνής». Η φράση του Λίμπκνεχτ: «Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα» μαζί με την τοποθέτηση του Λένιν «πάλη για ήττα της δικής μας αστικής τάξης στον πόλεμο», αποτελούν τις πιο ξεκάθαρες ταξικές τοποθετήσεις για τη στάση της εργατικής τάξης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (SPD) αποτελούσε το πιο ισχυρό κόμμα της Β΄Διεθνούς, με μεγάλη επιρροή στους εργάτες. Ετσι, το παράδειγμά του επιδρούσε και στα άλλα κόμματα, για παράδειγμα, το ψηφισμένο το 1891 πρόγραμμά του στην Ερφούρτη αποτέλεσε πρότυπο για τη διαμόρφωση των κομματικών προγραμμάτων και σε άλλες χώρες. Βέβαια, η κατάντια των εργατικών κομμάτων της εποχής δεν ήταν προϊόν εξωτερικής αλληλεπίδρασης, αλλά των εσωτερικών εξελίξεων στα ίδια τα κόμματα. Εξαρτήθηκε από το κατά πόσο μπόρεσαν να αντιπαλέψουν τις διάφορες εκδηλώσεις του οπορτουνισμού στις γραμμές τους, δηλαδή κατά πόσον αντιπάλεψαν και νίκησαν την επίδραση της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής όχι γενικά στην κοινωνία – πράγμα αδύνατο – αλλά στις ίδιες τις γραμμές τους.

Πριν από τον πόλεμο, στο Διεθνές Συνέδριο της Κοπεγχάγης (1910) και στη Διεθνή Συνδιάσκεψη της Βασιλείας (1912) υπό την παρέμβαση του Λένιν, της Λούξεμπουργκ κ.ά., πάρθηκαν αποφάσεις που καλούσαν σε ενεργή δράση την εργατική τάξη ενάντια στον πόλεμο. Η Συνδιάσκεψη της Βασιλείας με υπέρμετρη αισιοδοξία διακήρυξε: «Ο φόβος των κυρίαρχων τάξεων ότι έναν παγκόσμιο πόλεμο θα μπορούσε να τον ακολουθήσει προλεταριακή επανάσταση είναι ουσιαστική εγγύηση της ειρήνης».Η ίδια Συνδιάσκεψη διαπίστωσε πλήρη ομοφωνία στο ζήτημα του πολέμου ενάντια στον πόλεμο. Η ομοφωνία ήταν φαινομενική. Ο Λένιν μονολογούσε για τους οπορτουνιστές που είχαν ψηφίσει τις σχετικές αποφάσεις: «Μας έδωσαν μια μεγάλη συναλλαγματική, να δούμε πώς θα την ξοφλήσουν».

Με το ξέσπασμα του πολέμου, η πλειοψηφία των σοσιαλιστικών κομμάτων πρόδωσε όλες τις προηγούμενες διακηρύξεις της. Τα ηγετικά στελέχη της Διεθνούς, μέλη του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Γραφείου, βρέθηκαν πλέον να εκπροσωπούν αντίπαλα ιμπεριαλιστικά πολεμικά στρατόπεδα και όχι το ταξικό συμφέρον της εργατικής τάξης, τον προλεταριακό διεθνισμό.

Η προδοσία των εργατικών συμφερόντων από την ηγεσία του SPD, αλλά και η εθνικιστική στάση της πλειοψηφίας του κατά την έκρηξη του Α΄Παγκόσμιου Πολέμου, στιγματίζονται από την Ρόζα Λούξεμπουργκ στο κείμενό της «Το ξαναχτίσιμο της Διεθνούς». Η ίδια παραθέτει αρκετά στοιχεία που πιστοποιούν τη στροφή του SPD σε σχέση με τις προηγούμενες διακηρύξεις.

Ο Λένιν την ίδια περίοδο επικροτεί τη στάση των Γερμανών «Διεθνιστών» και του περιοδικού τους Η Διεθνής: «Εχουν απόλυτα δίκιο ο Φρ. Μέρινγκ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ που… αποκαλούν τον Κάουτσκι πόρνη».Ταυτόχρονα, ο Λένιν προβαίνει σε βαθύτερη ανάλυση για την πορεία του SPD και των άλλων κομμάτων που αφορά όλη την προηγούμενη δράση τους στην ειρηνική περίοδο. Ο Λένιν αναδεικνύει πως δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η προδοσία των ηγετών του SPD και άλλων σοσιαλδημοκρατών ηγετών στις χώρες της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία). Αναδεικνύει πως το κάλεσμα των σοσιαλδημοκρατών ηγετών προς τους εργάτες των χωρών τους να πέσουν στην αλληλοσφαγή, δεν ήταν έργο ορισμένων παλιανθρώπων αλλά προϊόν μιας ολόκληρης εποχής και του χρόνιου συμβιβασμού με την αστική τάξη, ήταν προϊόν της χρόνιας επίδρασης του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού στο εργατικό κίνημα.

Ο Λένιν αναδεικνύει πως το ζήτημα δεν ήταν μόνο οι σωστές αποφάσεις και διακηρύξεις αλλά και η ικανότητα των κομμάτων να τις υποστηρίξουν, να σταθούν στο ύψος που απαιτούν αυτές οι αποφάσεις και να πορευτούν σύμφωνα με αυτές στις κρίσιμες καμπές της Ιστορίας, όπως ήταν τότε η έκρηξη ενός παγκόσμιου πολέμου. Η ικανότητα επαναστατικής προσαρμογής – να είναι «παντός καιρού» ένα εργατικό επαναστατικό κόμμα – προσδιορίστηκε από την ικανότητα ταξικής επιστημονικής ανάλυσης των εξελίξεων, από το ανάλογο επίπεδο οργανωτικής ικανότητας του κόμματος, την ταξική σύνθεση των μελών και των καθοδηγητικών οργάνων του, την ταξική επιστημονική και επαναστατική αντίληψη του καθοδηγητικού του πυρήνα, τις ιδιαίτερες συνθήκες όπου είχε συνηθίσει να δρα τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Λένιν (όπως και η Λούξεμπουργκ) στιγματίζει και αποκαλύπτει ιδιαιτέρα τη στάση του Κάουτσκι. Με το ξέσπασμα του πολέμου, ο Κάουτσκι δικαιολογούσε πλέον τη στάση του με μαρξιστικά λογάκια δίχως να απορρίπτει τυπικά το μαρξισμό. Ενώ στα λόγια δεν ταυτιζόταν με τους σοβινιστές, στην πράξη συνέπραξε με αυτούς και τους έδινε άλλοθι. Επίσης, ο Κάουτσκι επικαλούνταν την απήχηση που είχε αρχικά στο λαό ο πόλεμος. Ετσι, θεωρούσε αθώα του αίματος την ίδια τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία: «Ποιος όμως θα τολμήσει να υποστηρίξει ότι για τα 4 εκατομμύρια των συνειδητών Γερμανών προλετάριων αρκεί μόνο η διαταγή μια χούφτας βουλευτών, για να κάνουν μέσα σε 24 ώρες στροφή 180 μοιρών προς τα δεξιά, προς μια κατεύθυνση διαμετρικά αντίθετη από τους προηγούμενους σκοπούς τους;»Ο Λένιν γράφει ειρωνικά για τον Κάουτσκι, «τώρα ρίχνει μεγαλόψυχα στις μάζες την προδοσία». Και αναδεικνύει την ανάγκη επαναστατικής – ταξικής στάσης της ίδιας της πρωτοπορίας στο θέμα του πολέμου, όπως και σε όλα τα θέματα – ένα ζήτημα διαχρονικής αξίας.

Σε σχέση με την προπολεμική πορεία του SPD ως εργατικού κόμματος, ο Λένιν αναδεικνύει αρκετά προβλήματα, που στην πλειονότητά τους δεν αφορούν μόνο το SPD. Σταχυολογούμε ορισμένες από τις επισημάνσεις του Λένιν:

Το SPD ήταν εξαρτώμενο από ένα στρώμα εργατών, αυτό της εργατικής αριστοκρατίας και μιας κρατικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, πράγμα που το απέτρεπε από το να υπηρετήσει το γενικό συμφέρον της εργατικής τάξης. Αυτό το πρόβλημα εκδηλώθηκε και στον πόλεμο: «… η οικονομική βάση του σοβινισμού και του οπορτουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα είναι μία και η αυτή: Συμμαχία των ολιγάριθμων ανώτερων στρωμάτων του προλεταριάτου και των μικροαστών, που απολαμβάνουν τα ψίχουλα από τα προνόμια του εθνικού “τους” κεφαλαίου ενάντια στη μάζα των προλετάριων, στη μάζα των εργαζομένων και των καταπιεζόμενων γενικά».

Το SPD γνώρισε ορισμένες δεκαετίες κοινοβουλευτικής ανόδου, πράγμα που καλλιέργησε έντονα το κοινοβουλευτικό κριτήριο στη λειτουργία του. Δηλαδή, την αυταπάτη για αυτοαναπαραγωγή και αύξηση της εκλογικής του δύναμης. Επιπλέον, το SPD, λειτουργώντας με κοινοβουλευτικά κριτήρια, είχε καταστήσει αυτοτελή τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής του ομάδας, δηλαδή διέθετε μια ομάδα που δεν υποτασσόταν απόλυτα στην Κεντρική Επιτροπή.

Στο πλαίσιο του λεγκαλισμού, της ανάγκης ύπαρξης νόμιμου κομματικού φορέα, επικράτησε η αντίληψη πως για να εξασφαλίζει αυτήν τη νομιμότητα είναι αναγκασμένο το κόμμα να μασάει τα λόγια του, να ελίσσεται, αν και δεν επρόκειτο απλώς για ένα φραστικό συμβιβασμό. Ο Λένιν αναφέρεται στη φράση ενός Γερμανού βουλευτή, ο οποίος, αφού είχε ψηφίσει τις πολεμικές πιστώσεις στη Βουλή, σε μια εργατική συγκέντρωση δικαιολογήθηκε πως «θα μας έπιαναν», για να πάρει πληρωμένη απάντηση από έναν εργάτη «ε, και τι μ’ αυτό, τι το άσχημο;». Ο Λένιν εξηγεί για την επαναστατική στάση πως: «Η σύλληψη ενός βουλευτή για τον τολμηρό λόγο του θα έπαιζε ωφέλιμο ρόλο, σαν προσκλητήριο σάλπισμα για την ένωση μέσα στην επαναστατική δουλειά των προλετάριων των διαφόρων χωρών».

Το δυστύχημα για τους Γερμανούς κομμουνιστές είναι ότι δε διαχωρίστηκαν οργανωτικά έγκαιρα από τον οπορτουνισμό, στη συγκρότηση επαναστατικού εργατικού κόμματος – κόμματος νέου τύπου με αυτοτελή δράση και οργάνωση στις εργατικές μάζες. Ετσι, παρόλο που οι Λίμπκνεχτ, Λούξεμπουργκ κ.ά. έγραφαν το δελτίο Η Διεθνής και στη συνέχεια συγκρότησαν το «Σύνδεσμο Σπάρτακος» παρέμεναν οργανωτικά στο SPD και όταν το 1917, με διάσπαση του SPD, ιδρύθηκε το Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (USPD) εντάχτηκαν σε αυτό μαζί με τους Μπέρνσταϊν, Κάουτσκι κ.ά. Η έλλειψη ενός πραγματικά επαναστατικού κόμματος φάνηκε το 1918 – 1919, όταν κατά την επανάσταση υπερίσχυσαν οι σοσιαλδημοκράτες και κατάφεραν να σταθεροποιήσουν τον καπιταλισμό στη Γερμανία, ορκιζόμενοι υποκριτικά στο όνομα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Στις κρίσιμες εκείνες μέρες, μόλις την πρωτοχρονιά του 1919 ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, ενώ στις 19 Γενάρη 1919 οι Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ δολοφονήθηκαν από αντεπαναστατικές στρατιωτικές ομάδες, που καθοδηγούνταν από το υπουργείο Αμυνας με υπουργό το σοσιαλδημοκράτη Γκούσταβ Νόσκε.

The post Έχει δίκιο η κ. Σιούφτα: ο βασικός μας εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα! appeared first on Αγκάρρα.

Εκλογή Μπολσονάρο στη Βραζιλία

By Vasily Zaytsev

Μετά την νίκη του Μπολσονάρο, η Βραζιλία γίνεται ακόμη ένα παράδειγμα ακροδεξιάς εκλογικής νίκης μετά από κυβερνήσεις διεφθαρμένης σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης. Δεν περιμένουμε τους παθολογικά σοσιαλδημοκράτες (είτε των σαλονιών, είτε των κινημάτων) να πάρουν στα σοβαρά τέτοια μηνύματα. Όμως είναι καμπανάκι κινδύνου με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια για τους εργαζόμενους όλου του κόσμου,

-> Το “μικρότερο κακό” οδηγεί από τον οπορτουνισμό στην διαχείριση της αστικής εκουσίας και εν τέλη στην νομιμοποίηση του φασισμού ως εναλλακτική επιλογή αστικής διαχείρισης

————————

Και από σχόλιο αναγνώστη:

To Εργατικο Κομμα στην Βραζιλια εκτός απο το να διαχειριστεί τον καπιταλισμό τον ιδιο, ανέλαβε και τη διαφθορα του καπιταλισμου με μίζες, ξεπλύματα κτλ (σχ. Αγκάρρα: διότι πως αλλιώς να κάνει κιόλας τη διαχείριση). Στο τέλος οι ηγέτες του έκαναν και καποια “σοσιαλιστικά” δωρα εκατομμυρίων στον εαυτό τους.

Και μετα αναρωτιόμαστε πως εκφασίστηκε ο κόσμος.

The post Εκλογή Μπολσονάρο στη Βραζιλία appeared first on Αγκάρρα.

Το μέλλον «όμηρος» των ε/κ παραστρατιωτικών της δεκαετίας του 1960. Απάντηση σε κείμενο του Στέφανου Κωνσταντινίδη στο Φιλελεύθερο 12/8/2018

By gregoris

Είναι ομολογουμένως ιδιαίτερα ενδιαφέρον να βλέπει κανείς τους διανοούμενους του ε/κ εθνικισμού και της παγίωσης της διένεξης να προσπαθούν να ψελλίσουν τα χιλιοειπωμένα «ναι μεν αλλά», μπροστά στη σειρά των πρόσφατων αποκαλύψεων λεπτομερειών των ατιμώρητων εγκλημάτων που διενέργησαν ε/κ παραστρατιωτικοί, συνδεδεμένοι με τον κρατικό μηχανισμό και την πολιτική ηγεσία την περίοδο 1963-1974. Η νευρικότητα και το άγχος είναι διάχυτη στα κείμενά τους, καθώς η δημόσια αναφορά στα εγκλήματα απειλεί να θρυμματίσει το αφήγημα με το οποίο κρατούν ακόμα την κοινωνία εγκλωβισμένη. Δεν είναι ότι απειλείται ακριβώς το στάτους κβο του οποίου είναι υπερασπιστές, η Κυπριακή Δημοκρατία δηλαδή ως ένα 2ο ελληνικό κράτος έστω και μισό, ή τουλάχιστον αυτό δεν απειλείται από αυτές τις αποκαλύψεις. Όσον αφορά το «κυπριακό», οι ε/κ της γραμμής «διχοτόμηση πάση θυσία», έχοντας κερδίσει το παιχνίδι μέσα στους επιχειρηματικούς κύκλους και μέσα στο ΔΗΣΥ, εκτός απροόπτου έσπρωξαν ήδη την προοπτική της επανένωσης αρκετά μακριά. Ξέρουν βέβαια ότι το βολικό για την ε/κ εξουσία στάτους κβο στο Κυπριακό δεν μπορεί να διατηρηθεί και ότι θα χάσουν προνόμια το επόμενο διάστημα ακόμα και στις συνθήκες της «μη λύσης». Αυτό όμως δεν εξαρτάται από την «ανάγνωση της ιστορίας», που είναι εσωτερικό θέμα των Κυπρίων αλλά από τις διεθνείς πολιτικές δυναμικές. Τα εγκλήματα που έγιναν στα πλαίσια της κυπριακής διένεξης είναι πολύ γνωστά στο εξωτερικό, καταγραμμένα σε εκθέσεις του ΟΗΕ και πλέον κάποια από αυτά καταχωρημένα ως υποθέσεις στην αστυνομία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στο ΕΔΑΔ λόγω της κωλυσιεργίας των αρχών να τα διερευνήσουν. Από αυτό εξάλλου προκύπτει και το υλικό για τη σειρά άρθρων που δημοσιεύει η εφημερίδα Πολίτης. Αυτό που φοβίζει τους ε/κ διχοτομιστές είναι η εξουδετέρωση του εθνοκεντρικού αφηγήματος, αυτής της «μυθιστορίας» όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία των κοινωνικών επιστημών, που όμως σερβίρεται ως η «αλήθεια» από την πολιτεία στην κοινωνία εν είδει διαφώτισης και φρονηματισμού στα ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα της ε/κ κοινότητας.

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα αντίδρασης από τον Στέφανο Κωνσταντινίδη (λινκ στο κείμενο σε σχόλιο πιο κάτω). Το κείμενο έχει τον βαρύγδουπο τίτλο «η Ιστορία [με κεφαλαίο «Ι»] στη κλίνη του Προκρούστη», όμως το επιχείρημα είναι σχετικά απλό και τετριμμένο και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ό,τι έγινε από πλευράς ε/κ ήταν νόμιμο και δικαιολογημένο απέναντι σε μια τουρκανταρσία, αν έγινε και κανένα έγκλημα ήταν σίγουρα μεμονωμένη περίπτωση, όσοι αναφέρονται σε αυτά ενοχοποιούν την ε/κ κοινότητα, εξισώνουν τις ευθύνες, βοηθούν την Τουρκία και απειλούν την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό που είναι εντυπωσιακό όμως δεν είναι η πληκτικά προβλέψιμη επανάληψη της κυρίαρχης ε/κ αφήγησης με όλες τις επιλεκτικές αναφορές, τα νοητικά άλματα, τις αποσιωπήσεις, τις ισοπεδώσεις, τις γενικεύσεις και την συνολικά στρεβλή εικόνα που δεν μπορεί να σταθεί πλέον ούτε καν απέναντι σε ένα υποψιασμένο ε/κ ακροατήριο, πόσον μάλλον πέραν των ορίων της κοινοτικής περιχαράκωσης, σε διεθνές ή ακαδημαϊκό πλαίσιο. Είναι η διαχείριση των αντιφάσεων και τα κραυγαλέα λογικά σφάλματα που εντυπωσιάζουν. Π.χ. ενώ το κείμενο ξεκινά στην 1η γραμμή με τον όρο «υποτιθέμενα εγκλήματα», ήδη στην 2η γραμμή αναγκάζεται να τα παραδεχτεί εμμέσως με τον όρο «τα όποια εγκλήματα ανεύθυνων στοιχειών». Βέβαια σπεύδει να πει την εξυπνάδα ότι αυτός ρώτησε γιατί δεν προσάχθηκε κανείς στη δικαιοσύνη ούτε καν επί Χριστόφια και δεν πήρε απάντηση, και να διερωτηθεί δήθεν για τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτό. Στην 2ηπαράγραφο αναφέρεται σε «εθελοντικά ένοπλα σώματα πολιτών» που έδρασαν όμως «στο πλαίσιο της κρατικής νομιμότητας». Στην 3η παράγραφο η «τουρκανταρσία» ονομάζεται εντυπωσιακά «συγκρούσεις του 1963-64» και γίνεται παραδοχή για αθώα θύματα και από τις δυο πλευρές, όμως μετά συμπληρώνει ότι έτσι γίνεται στους απελευθερωτικούς αγώνες, τις επαναστάσεις και τις εμφύλιες συρράξεις. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν ο ποιητής μιλούσε πιο καθαρά. Ήταν το 1963-64 ένας απελευθερωτικός αγώνας των ε/κ; Αυτών που έλεγχαν ήδη το κράτος; Ήταν επανάσταση; Επανάσταση των τ/κ στασιαστών να υποθέσουμε;  Ή ήταν εμφύλια σύρραξη; Της φυλής των Κυπρίων δηλαδή; Θου Κύριε φυλακή τω στόματι μου, τι ψέλλισα ο Νεοκύπριος… J . Στην 4η παράγραφο ο συγγραφέας βρίσκει τη λύση – «ήταν κάποια μεμονωμένα επεισόδια» τα οποία «η τουρκική πλευρά εκμεταλλεύτηκε και μίλησε για εγκλήματα». Μάλιστα. Έτσι εξηγείται. Διότι πώς θα μπορούσαν οι δυνάμεις της «κρατικής νομιμότητας» να κάνουν εγκλήματα; Επεισόδια έκαναν αυτές, εγκλήματα τα αποκαλεί η Τουρκία.  Να υποθέσουμε ότι οι σφαίρες στο κρανίο που βρίσκουν οι ανασκαφές της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) ήταν αποτελέσματα μιας επεισοδιακής πορείας… των σφαιρών. Καλού κακού πάντως για να ξορκιστεί πλήρως το κακό ο κ. Κωνσταντινίδης κάνει για πολλοστή φορά αναφορά σε μια αμφιλεγόμενη υπόθεση σφαγής μιας οικογένειας τ/κ που όμως είναι σίγουρος ότι ο θύτης ήταν Τούρκος αξιωματικός – το είπε και ο Σ. Λεβέντ, για να πέσει το πέπλο της αμφιβολίας πάνω σε όλους τους θανάτους τ/κ αμάχων. Στην κατακλείδα όμως επανέρχεται στην αρχική διατύπωση, «μεμονωμένα εγκλήματα ανεύθυνων ε/κ στοιχείων». Είναι βλέπετε πολλοί οι ομαδικοί τάφοι, εκατοντάδων ανθρώπων τα κόκαλα που βγήκαν από το χώμα την τελευταία δεκαετία – δεν χωρούν όλα σε μια μπανιέρα.

Σε δυο σημεία θα συμφωνήσω με τον κ. Κωνσταντινίδη – βέβαια δεν ξέρω αν εκείνος θα συμφωνήσει μαζί με την συμφωνία μου. Στο να προσαχθούν άμεσα στην Δικαιοσύνη όλοι όσοι φέρονται να εμπλέκονται σε δολοφονίες άμαχων τ/κ, είτε ήταν αστυνομικοί, είτε πολίτες, είτε στρατιώτες. Και για να γίνει αυτό θα συνεχίσω να στηρίζω την ανακίνηση του θέματος των εγκλημάτων πολέμου στη δημόσια σφαίρα. Και συμφωνώ και στο απόφθεγμα του Όργουελ που επιλέγει για προμετωπίδα. «Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Εκείνος που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν». Το παρόν είναι τα κόκαλα που ξεθάβει η ΔΕΑ – και όσο η επιτροπή είναι δικοινοτική, τόσο και η ανταλλαγή πληροφοριών για τα εγκλήματα. Ένα σου, ένα μου, βγαίνουν τα κόκαλα από το χώμα. Αυτόν το δικοινοτισμό δεν μπορεί κανένας να τον καταργήσει, όσες διχοτομήσεις και αν επιβάλετε.

Παρθενογένεση, εκλογές 2018, ΔΗΣΥ

By gregoris
26/10/2017


Η ιστορία με την προσωρινή στελέχωση των θεσμών του ενωμένου κράτους την μεταβατική περίοδο μέχρι τη διενέργεια των ομοσπονδιακών εκλογών, είναι όπως τα πλείστα ζητήματα του κυπριακού που μετατρέπονται κατά καιρούς σε εστία αντιπαράθεσης, θεαματικά πυροτεχνήματα χωρίς καμιά ουσιαστική αξία ως τέτοια. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος προσωρινής κατανομής των υφιστάμενων αξιωματούχων στα νέα σώματα. Ταυτόχρονα όμως ένα τέτοιο ζήτημα μπορεί να αναδείξει σε όποιον/α σκέφτεται και μπορεί να δει πέραν από τα προφανή, τα βαρύγδουπα συνθήματα και την επιφάνεια, τον πυρήνα της κυπριακής διένεξης και της αναπαραγωγής της.


Στον διχοτομιστή και στον εθνικόφρονα είναι αδιανόητη και μόνο η ιδέα του διαμοιρασμού της εξουσίας ε/κ και τ/κ και είναι αδιανόητη η λειτουργία του κοινού ενωμένου κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο και ρητορικό σύμπαν και μόνη η αναφορά του «Ακκιντζί συμπρόεδρου», υπονοεί ένα τελεσθέν έγκλημα ή έστω μια κατάφορη αδικία, πριν καν αναφερθεί το τι αρμοδιότητες θα έχει ή τι είναι αυτό που θα κάνει. Το κοινό κράτος, τόσο την στιγμή της ίδρυσης του όσο και μετά γίνεται πάντα αντιληπτό στους διχοτομιστές ως πεδίο μάχης ε/κ και τ/κ. Γίνεται δηλαδή μεταφορά του παρόντος της διακοινοτικής αντιπαράθεσης σε μέλλοντα χρόνο την στιγμή του επικυρωμένου από δημοψηφίσματα διακοινοτικού συμβιβασμού και στην χρονικότητα της επίλυσης της σύγκρουσης.


Στην απορριπτική επιχειρηματολογία το ενωμένο κράτος μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο ως προσωρινή διακοπή της υπάρχουσας διχοτόμησης που θα πρέπει να λήξει για να υπάρξει αποκατάσταση της κανονικής τάξης πραγμάτων. Είναι δεδομένο για τον απορριπτικό λόγο το ότι θα καταρρεύσει (και το ότι θα πρέπει να καταρρεύσει) αν παρ’ ελπίδα συγκροτηθεί το ενωμένο κράτος. Το θέμα πάνω στο οποίο συζητούν κατ’ ακρίβειαν οι απορριπτικοί δεν είναι η συγκρότηση του ενωμένου κράτους αλλά οι όροι της κατάρρευσης του, οι συνθήκες και ο συσχετισμός δύναμης στην διακοινοτική διένεξη την επαύριο της κατάρρευσης.  


Αυτή είναι η ουσία πίσω από τις διάφορες μετωνυμίες περί «παρθενογένεσης». Το πώς και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει το ε/κ κατεστημένο να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας και των ωφελημάτων του στάτους κβο αν δεν καταφέρει να μπλοκάρει την διαδικασία πριν τα δημοψηφίσματα ή αν χάσει τα δημοψηφίσματα, μέσα από την κατάρρευση του ενωμένου κράτους. Τα υπόλοιπα είναι μαϊντανός.  

...........



5/11/2017


Πρόβλεψη. Αυτές οι εκλογές δεν έχουν καμιά σχέση με το 2013. Μοιάζουν περισσότερο με το 2008 ή και το 1998 και ο 1ος από το 2ο θα έχουν διαφορά κάτω από 1%.


Ο Αναστασιάδης μπορεί να τις κερδίσει αλλά αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Κατ’ ακρίβειαν, με δεδομένο το πόσο θάλασσα τα έκανε στο κυπριακό, το πόση διαφθορά υπήρξε και το πόσο δράμα παραμένει η κατάσταση στην οικονομία για την συντριπτική πλειοψηφία, και μόνο που μπορεί να είναι υποψήφιος λέει κάτι για τη μπανανία μας. Ο Παπαδόπουλος δεν περνά 2ο γύρο. Και ό,τι και να αποφασίσει και αυτός και οι άλλοι που δεν θα περάσουν στο 2ο γυρό, η μάχη μεταξύ Μαλά και Αναστασιάδη θα κριθεί οριακά. Ελπίζω ο Μαλάς να μείνει σταθερός στη γραμμή του στο κυπριακό και να μην κάνει το λάθος να δοκιμάσει να ψαρέψει ψεκασμένους ούτε πριν τις εκλογές ούτε μεταξύ 1ου και 2ουγύρου.




15/11/2017


Η νέα στρατηγική Νίκου-Νίκολα πάντως για πρόκληση κόστους στην Τουρκία ήδη φέρνει απτά αποτελέσματα. Ξέρετε πόσο κόστος έσιει η πεζίνα των αεροπλάνων της Τουρκικής πολεμικής αεροπορίας που πετούν που πάνω μας για την επέτειο του Αγίου Ντενκτάς; J 


………..

16/11/2017


Το ότι δεν υπήρξε ούτε μια παραίτηση ή έστω δημόσια διαφοροποίηση από στέλεχος του ΔΗΣΥ, το ότι δεν ασκήθηκε καμιά ουσιαστική κριτική από μέλη πέραν από μερικές εξαιρέσεις κυρίως ανένταχτων δεξιών για το φιάσκο του Κρανς Μοντάνα, μπορεί να θεωρώ να μας οδηγήσει στα εξής δυο ασφαλή συμπεράσματα:

α) ότι η λεγόμενη επανενωτική φιλελεύθερη τάση εντός του ΔΗΣΥ είναι αμελητέα ποσότητα και χωρίς καμιά ουσιαστική ιδεολογική δέσμευση στην επανένωση (μπορεί να στηρίξουν την επανένωση αν το πει η ηγεσία, μπορεί εξίσου εύκολα να στηρίξουν και το στάτους κβο ή τα δυο κράτη αν το πει η ηγεσία)

β) το σημερινό ΔΗΣΥ γενικά ως πολιτικός χώρος παρά το ότι δεν έχει ιδεολογική συνοχή και όραμα, πολιτική αποτελεσματικότητα ή αξιοπιστία ή έστω κάτι να δέσει την ετερόκλητη κοινωνική του βάση πέραν από το ρουσφέτι, παραμένει ένας παραταξιακά συμπαγές πολιτικός χώρος. Είναι ένα κόμμα που έχει τα μέλη του επί της ουσίας πολύ λιγότερο ελεύθερα από ότι το ΑΚΕΛ που λειτουργεί στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τους οπαδούς του πολύ πιο ελεγχόμενους και κατευθυνόμενους, τόσο όσο δεν μπορούσε καν να διανοηθεί το ΑΚΕΛ ούτε καν την περίοδο του Πάπη.



ΕΛΑΜ, τ/κ, ταϊβανοποίηση

By gregoris
22/10/2017

Το 2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την θέση ότι η ακροδεξιά είναι αυτή που θέτει το πλαίσιο στο κυπριακό, ότι ορίζει επί της ουσίας την αντι-ομοσπονδιακή στάση και ότι η ακροδεξιά είναι ο φυσικός ηγέτης του απορριπτισμού και όλων των πολέμιων της επανένωσης. Τότε τυπικά υπήρχε μόνο ένα μικρό αντι-ομοσπονδιακό κόμμα στο κοινοβούλιο, το ΕΥΡΩΚΟ και ακόμα και αυτό μόλις είχε αναγκαστεί υπό την πίεση του νεοϊδρυθέντος ΕΛΑΜ, να αποκηρύξει επίσημα την ΔΔΟ, αναιρώντας την πρόσφατη τότε συμμετοχή του στις λεγόμενες «ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του 2009». Από τότε μεσολάβησε και η είσοδος του ΕΛΑΜ στο κοινοβούλιο αλλά και η επίσημη απόρριψη της διζωνικής ομοσπονδίας από 3 επιπλέον κόμματα. Πιο πρόσφατα εν μέσω των συνομιλιών (12/1/2017) είχα γράψει:

«είναι το ΕΛΑΜ που κρατά εκ φύσεως τα ηνία στο απορριπτικό αντι-ομοσπονδιακό στρατόπεδο και σε αυτό θα υπαχθούν ρητορικά όλοι οι πολέμιοι της επανένωσης είτε το θέλουν είτε όχι. Και θα είναι ενδιαφέρον σύντομα, αν προχωρήσουν τα πράγματα, όταν το συνειδητοποιήσουν πλήρως αυτό και σχηματισμοί όπως η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι...»

Με την απόφαση του ΕΛΑΜ να πάρει για πρώτη φορά πάνω του τις προεδρικές εκλογές κατεβαίνοντας με τον αρχηγό του, φαίνεται ότι δεν πρέπει να μιλούμε πλέον απλά για υπαγωγή του κυπριακού στην ακροδεξιά και του απορριπτισμού στον φασισμό με όρους ρητορικής αλλά πλέον και για την καθιέρωση της ακροδεξιάς ως ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

…………..

24/10/2017

Καταγγέλλω τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μου διότι είναι ζηλιάρηδες και μας αντιγράφουν εμάς τους Ελληνοκύπριους για σχεδόν ένα αιώνα. Και εξηγούμαι:


Φαντασιωννούμαστεν εμείς ότι έχουμε μητέρα πατρίδα για να ενωθούμε μαζί της, φαντασιώνουνται το ίδιο τζιαι τζείνοι τζιαι μάλιστα διαφορετική μητέρα πατρίδα που την δική μας. Ιδρύουμεν ένοπλη οργάνωση, ιδρύουν τζιαι τζείνοι. Φέρνουμεν στρατό που την μητέρα πατρίδα μας να μας προστατέψει, φέρνουν τζιαι τζείνοι. Στήνουμεν μονο-εθνοτικό κράτος εμείς, στήνουν τζιαι τζείνοι. Πάμε να φκάλουμε γκάζια να γινούμεν με τες τζιελλαπίες, ατού να φκάλουν τζιαι τζείνοι. Μα εν έτσι οι καλοί συμπατριώτες σιόρ; Που εννά πάει δηλαδή τούτη η ιστορία; J


...............
26/10/2017

Στις 16/10/2017 υπήρξε συζήτηση στην βουλή των Λόρδων (γερουσία) του Ηνωμένου Βασιλείου με θέμα την απομόνωση των τ/κ μετά το ναυάγιο στο Κρανς Μοντάνα. Από τις 6 παρεμβάσεις μόνο η 1 από τον βουλευτή του Εργατικού Κόμματος στήριξε ρητά την συνέχιση της προσπάθειας για αναζήτηση λύσης επανένωσης στη βάση διζωνικής ομοσπονδίας. Οι άλλες 5 παρεμβάσεις κινήθηκαν μεταξύ της σταδιακής Ταϊβανοποίησης εώς και τις παρυφές της πλήρους αναγνώρισης της ΤΔΒΚ παραπέμποντας και στο πρόσφατο σχετικό κείμενο του πρώην Υπουργού Εξωτερικών του Η.Β., Τζακ Στρω που λέει ότι οι ε/κ δεν έχουν κίνητρο επανένωσης και δεν θα συναινέσουν σε λύση του κυπριακού.
Από αυτές τις 5 παρεμβάσεις οι 3 θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεσοπρόθεσμα άλλη διαδικασία ειρήνευσης και ότι για αυτό το λόγο πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα άρσης της απομόνωσης του κυπριακού βορρά ή της ΤΔΒΚ, ενώ οι άλλες 2 πρόσθεταν ότι να γίνει μεν αυτό αλλά κρατώντας ταυτόχρονα και την πιθανότητα επανεκκίνησης της διαδικασίας ειρήνευσης ανοιχτή. Εντάξει ο Υπουργός που κλήθηκε να τοποθετηθεί στο τέλος επανέλαβε την επίσημη θέση ότι η ΤΔΒΚ δεν αναγνωρίζεται και ότι το Η.Β. παραμένει δεσμευμένο σε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Reality check η συζήτηση.

Προβλέψεις.

1      Αν δεν εκλεγεί ο Μαλάς δεν θα αρχίσουν συνομιλίες όσο είναι στην τ/κ ηγεσία ο Ακκιντζί [χωρίς να σημαίνει ότι αν εκλεγεί και αρχίσουν θα καταλήξουν κιόλας]

2      Αν εκλεγεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα ξεκινήσει άμεσα η Ταϊβανοποίηση

3      Αν εκλεγεί ο Αναστασιάδης ίσως καταφέρει με τους ελιγμούς να καθυστερήσει λίγο την Ταϊβανοποίηση και να ξανα-συνομιλήσει με τον επόμενο τ/κ ηγέτη το 2020, αλλά η Ταϊβανοποίηση θα ξεκινήσει στη δική του θητεία.


Το Kobane Calling στο Ant Comic

By Θούπος

Από σήμερα μπορείτε να βρείτε το KOBANE CALLING στο Ant Comic στην Λευκωσία, Στοά Παπαδοπούλου στην Φανερωμένη .

Ευχαριστούμε για την φιλοξενία !

AntComics 

 

http://www.cyprus.com/ant-comics-maps.html

shop_property_file_509_686.jpg

Δελτίο Τύπου 7/2/2018 ΚΟΒΑΝΕ CALLING

By Θούπος

Καθώς η κατάσταση στα πολεμικά μέτωπα της Συρίας ξεκαθαρίζει οι επαναστατικές δυνάμεις της Ροτζάβα δικαιώνονται όχι μόνο στο στρατιωτικό αλλά κύρια στο ηθικό και πολιτικό πεδίο.

Προκρίνοντας ως μοντέλο συνύπαρξης των λαών της περιοχής την δημοκρατική συνομοσπονδία κατάφεραν, στις συνθήκες του σκληρού πολυμέτωπου πολέμου της Συρίας, να αποφύγουν φαινόμενα εθνοκάθαρσης στην περιοχή τους, να αποκρούσουν την επίθεση του Ισλαμικού Κράτους και ταυτόχρονα να δημιουργήσουν μια όαση αυτο-διακυβέρνησης βασισμένη σε συνελεύσεις, δημοτικά συμβούλια και συνεταιρισμούς .

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που το βλέμμα του ανταγωνιστικού κινήματος στράφηκε τα τελευταία χρόνια στην μικρή και άγνωστη αυτή περιοχή της γειτονιάς μας. Το κοινωνικό πείραμα της Ροτζάβα τόσο σε συμβολικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο αποτελεί τον επαναστατικό τρίτο δρόμο, απάντηση τόσο στον ισλαμικό όσο και τον κοσμικό αυταρχισμό.

Έτσι χωρίς καμιά διάθεση εξιδανίκευσης ή και οριενταλισμού αποφασίσαμε το “KOBANE CALLING” να είναι η πρώτη εκδοτική προσπάθεια του Θούπου. Μια ενέργεια κύρια αλληλεγγύης αλλά και κατάργησης των νοητικών αποστάσεων που μας χωρίζουν από τα τεκταινόμενα στην περιοχή.

Το “Kobane Calling” διηγείται την ιστορία της επίσκεψης του Ιταλού καρτουνίστα Zerocalcare στην Ροτζάβα κατά τη διάρκεια της μάχης για Κομπανέ το 2014. Αποτελεί το πρώτο επεισόδιο του μεγαλύτερου και βραβευμένου “Rojava Calling”

Η μετάφραση στα Ελληνικά βασίστηκε στην Αγγλική έκδοση των συντρόφων του “Plan C” και αποτελεί μέρος των δράσεων του δικτύου “Beyond Europe” για την Ροτζάβα.

Ευχαριστούμε την “Συσπείρωση Ατάκτων” που ως μέλος του Beyond Europe μας πρότεινε να αναλάβουμε την Ελληνική έκδοση

Όλα τα κέρδη από την έκδοση θα ενισχύσουν τον αγώνα στην Ροτζάβα

Από το Σάββατο στην Λευκωσία θα το βρίσκετε στο Social Space Kaymakκιν ενώ στην Λεμεσό η διακίνηση θα γίνεται από την συλλογικότητα Σπιριθκιά.

 

❌