One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Ο αγώνας συνεχίζεται

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

1η του Οκτώβρη, εθνική ημέρα Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν και άσχετη με την όποια επέτειο ανεξαρτησίας (16 Αυγούστου 1960).

Σήμερα συμπληρώνονται 61 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. 61 χρόνια μια κολοβής ανεξαρτησίας που πολεμήθηκε από τον ιμπεριαλισμό που αξιοποίησε πλήρως τους ντόπιους φασίστες για να εφαρμόσει τα άνομα σχέδια του εις βάρος του λαού μας. 61 χρόνια μετά την ανεξαρτησία και 47 χρόνια μετά το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής ο αγώνας του κυπριακού λαού για τερματισμό της κατοχής συνεχίζεται. Η πάλη αυτή πρέπει να έχει αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και να στοχεύει σε λύση που να επανενώνει πραγματικά τον τόπο και το λαό μας και όχι να υπηρετεί τους θύτες που αιματοκύλισαν το λαό μας…

Ας θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα με αφορμή την ημέρα ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά και την πραγματική επέτειο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας:

1η Οκτώβρη – Συνεχίζεται ο αντικατοχικός αγώνας

Ανεξαρτησία ή στα πλοκάμια του ΝΑΤΟ;

Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Αναγκαιότητα αναγέννησης του κομμουνιστικού κινήματος στον τόπο μας

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

95 χρόνια κλείνουν σήμερα από το ιστορικό Ιδρυτικό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ). Στις 14-15 Αυγούστου του 1926, σε ένα ταπεινό σπίτι της οδού Βασιλείου Μακεδόνος στη Λεμεσό, μια δράκα πρωτοπόρων κομμουνιστών έβαζαν και επίσημα τα θεμέλια του ταξικού κινήματος στην Κύπρο.

Στις μέρες μας, η απουσία πραγματικού ταξικού κινήματος και επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι τεράστιας σημασίας πρόβλημα για τους εργαζομένους της Κύπρου στην πάλη τους για απαλλαγή από την τουρκική κατοχή, αλλά και στην αναγκαιότητα για προώθηση της πάλης για κοινωνική απελευθέρωση.

Με ευκαιρία της σημερινής επετείου επισυνάπτουμε παλαιότερα αφιερώματα για το ζήτημα:

Οι πρωτοπόροι κομμουνιστές έθεσαν τα θεμέλια της ταξικής πάλης

Αύγουστος 1926… 92 χρόνια από την ίδρυση του Κ. Κ. Κύπρου

Οι εκλογές της 30ης Μαΐου – Η επόμενη μέρα για το λαό

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 30ης Μαΐου, καταγράφονται πλέον στην ιστορία. Η «Νέα Σκέψη», θεωρεί πως εκείνο που έχει σημασία, είναι η ορθή ανάγνωση τους και η εξαγωγή συμπερασμάτων για πολλές παραμέτρους που αφορούν στην πολιτική, στην οικονομική και στην κοινωνική διάρθρωση του κράτους και της κοινωνίας στη σύγχρονη Κύπρο, μέλος της ΕΕ από το 2004.

Κάποια σημεία μπορούν να διαβαστούν ως εξής:

Ένα ποσοστό της τάξης του 34.28%, που μεταφράζεται σε 191,228 ψηφοφόρους, τήρησε αποχή από τη διαδικασία της ψηφοφορίας. Αν συνυπολογιστεί και ένας αριθμός γύρω στους 90,000 που ενώ έχουν δικαίωμα ψήφου, επέλεξαν να μην εγγραφούν στον εκλογικό κατάλογο, τότε μπορούμε να διαπιστώσουμε πως σχεδόν το 40% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου στην Κύπρο, απαξιώνει τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Στην ουσία, θεωρεί πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, δεν έχει να περιμένει κάτι ουσιαστικό για τη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να επισημάνουμε πως αυτή η μερίδα του κόσμου που απαξιώνει, ταυτόχρονα απαξιώνεται από το ίδιο το σύστημα και εξωθείται στην αποχή, η οποία δεν έχει επιπτώσεις στο κατεστημένο.

Την ίδια στιγμή, καταγράφηκε ένας διπλασιασμούς της εκλογικής δύναμης του φασιστικού κόμματος στην Κύπρο, το οποίο μάλιστα κατατάσσεται πλέον στην τέταρτη θέση, με βάση τα αποτελέσματα. Η απαξίωση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, ο βίος και η πολιτεία των κομμάτων που το αποτελούν, οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του αριθμού των πολιτών που δυστυχώς, επιλέγει φασισμό, χωρίς ενδοιασμούς.

Το κυβερνών κόμμα και ενώ ασκεί τις αντιλαϊκές πολιτικές και ταυτόχρονα συνελήφθη να διαπράττει σωρεία παράνομων πράξεων, είτε ως στελέχη, είτε ως εκτελεστική εξουσία, βυθισμένο σε μια πρωτόγνωρη διαφθορά, εντούτοις διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά του. Παρέμεινε πρώτη δύναμη, με αυξημένη διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Μαζί στα σκάνδαλα και διάφοροι θεσμοί, καθώς και άλλα κόμματα ή στελέχη τους, οπότε σε συνδυασμό με την αποχή ως πράξη απαξίωσης, καμιά τιμωρία δεν φαίνεται να έχει πρακτικά αγγίξει το σύστημα.

Μικρά νεοσύστατα κόμματα, με παλαιά στελέχη κομμάτων της συντήρησης, παρουσιάστηκαν ως η αλλαγή και κατέγραψαν θεαματικά ποσοστά, σε μια εκλογική διαδικασία όπου τρία τουλάχιστο μικρά κόμματα, απέτυχαν να φτάσουν το όριο εισόδου του 3.6% και έμειναν χωρίς εκπροσώπηση στη βουλή. Με αυτό το δεδομένο, ένα ποσοστό γύρω στο 15% όσων ψήφισαν δεν αντιπροσωπεύονται σήμερα στη βουλή.

Αφήνουμε τελευταίο, το κόμμα της κυπριακής Αριστεράς. Σε συνθήκες σκληρής αντιλαϊκής επίθεσης που μπορούμε να πούμε πως ξεκίνησε αμέσως μετά την είσοδο στην ΕΕ και εντάθηκε από το 2012 μέχρι και σήμερα – με μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, χορηγίες στο τραπεζικό κεφάλαιο από τα δημόσια ταμεία, με απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και με ένα ποσοστό φτώχειας γύρω στο 23% δηλ. πέραν των 200,000 ανθρώπων – το κόμμα της αριστεράς κατάφερε, όχι απλά να μην μαζέψει τους εργαζόμενους κοντά του, αλλά να κατρακυλήσει σε ένα ποσοστό της τάξης του 22.3%. Το ποσοστό αυτό, αν ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω αριθμοί που αναφέρονται σε όσους απέχουν ή δεν εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους και με βάση τον αριθμό των επίσημα εγγεγραμμένων, ρίχνει ακόμη περισσότερο την επιρροή του κόμματος στην κυπριακή κοινωνία, περιορίζοντας την γύρω στο 13% όσων έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν.

Σε μια σειρά από εκλογικές αναμετρήσεις από το 2012 και μετά, είτε αυτές αφορούσαν Προεδρικές εκλογές, είτε Βουλευτικές, είτε Ευρωεκλογές, το κόμμα της αριστεράς, έχασε. Χαρακτηριστικά, ενώ το 2011 στις αντίστοιχες βουλευτικές εκλογές, είχε λάβει τη στήριξη 132,000 ψηφοφόρων, το 2016 μειώθηκαν στους 90,000 και το 2021 στους μόλις 79,000.

Στο κόμμα της Κυπριακής Αριστεράς, το οποίο συναίνεσε και στήριξε την ένταξη στην ΕΕ, η ρητορική των τελευταίων είκοσι χρόνων άλλαξε. Οι πολιτικές του, εντάχθηκαν στο δοσμένο πλαίσιο διαχείρισης και συνδιαχείρησης του καπιταλιστικού συστήματος, με πρόσχημα το λεγόμενο εκσυγχρονισμό. Είναι χαρακτηριστικό, πως ακόμη και ως αντιπολίτευση για 8 χρόνια, επέλεξε συνειδητά να εξαντλεί τον αγώνα του, στη καλύτερη διαμόρφωση κυβερνητικών μνημονιακών νομοσχεδίων ή και στην απευθείας ψήφιση τους. Η λογική του μονόδρομου, ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος εντός ΕΕ, διαπότισε τα μυαλά και τις πολιτικές των καθοδηγητικών του σωμάτων, σε βαθμό που να μην ξεχωρίζει πλέον, από τα καθαρά συστημικά κόμματα και να θεωρείται από τον απλό ψηφοφόρο που απέχει, το ίδιο με τους λοιπούς.

Στο ίδιο διάστημα και με μια στρατηγική που αναπτύχτηκε στους κόλπους του από το 2004 και ένθεν, οι θέσεις του στο Κυπριακό μεταλλάχθηκαν. Οι αναλύσεις του πλέον δεν θεωρούν σχέδια όπως το Ανάν ή τα πιο πρόσφατα, ως χωριστικά και επικίνδυνα για το λαό και επωφελή μόνο για τον ιμπεριαλισμό που μεσολαβεί, προτείνει και καθορίζει το πλαίσιο λύσης. Στην ουσία δεν καταγράφεται καμιά αναφορά στον ιμπεριαλισμό και την Τουρκία, ως το κύριο εμπόδιο για σωστή λύση. Τα πυρά στρέφονται σε όσους στο εσωτερικό μέτωπο επιλέγουν να μην συναινούν στην όποια ιμπεριαλιστική διευθέτηση, είτε για τους σωστούς, είτε και για τους λάθος λόγους.

Μεγάλο μέρος του κόσμου της αριστεράς, ίσως η πλειοψηφία, δεν εγκρίνει αυτή την πολιτική και τούτο εκφράστηκε με έντονο τρόπο σε διάφορες φάσεις, αρχής γινόμενης με το δημοψήφισμα του 2004. Η στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ σε αυτό το ζήτημα, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει οδηγήσει μεγάλο αριθμό υποστηρικτών του σε αποστασιοποίηση και αυτό εκφράζεται και με τα εκλογικά ποσοστά. Ανεξάρτητα όμως από τα όποια εκλογικά ποσοστά των τελευταίων ετών, ακόμα και σε περιόδους που τα ποσοστά ήταν ψηλότερα, αποδείχτηκε, πως αυτά από μόνα τους, δεν ήταν ικανά να μετατραπούν σε δύναμη αντίστασης σε αντιλαϊκές πολιτικές, ιδιαίτερα μετά την ένταξη στην ΕΕ.

Ως εκ τούτου και με βάση τα πιο πάνω, εκείνο που απώλεσε το ΑΚΕΛ ήταν η πολιτική οργάνωση σε ταξική βάση, με στόχο τη ρήξη και τη σύγκρουση με πολιτικές του ντόπιου κεφαλαίου και της ΕΕ. Οι φωνές εντός και πέριξ του κόμματος της αριστεράς, για πλήρη μετατροπή του κόμματος σε σοσιαλδημοκρατικό, καταγράφονται εδώ και δεκαετίες και εντείνονται στις μέρες μας. Το που θα κινηθεί το κόμμα στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα κρίνει οριστικά τη θέση του στο πολιτικό πεδίο και ταυτόχρονα θα υποχρεώσει και τους κομμουνιστές που παραμένουν στις τάξεις του, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, τα οποία είναι απότοκο της ευρωπαϊκής ομηρείας, δεν συζητήθηκαν. Κανένας δεν στόχευσε στην ανάδειξη της φτώχειας και να καταθέσει ριζοσπαστικές πολιτικές ανακούφισης. Η απόκτηση στέγης, σε συνδυασμό με την απώλεια του Συνεργατισμού, που αποτελούσε το στήριγμα των χαμηλών εισοδηματικά στρωμάτων, έχει γίνει σχεδόν αδύνατη. Την ίδια στιγμή, με τις ψήφους των μεγάλων κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ, ο βασικός νόμος των εκποιήσεων περιουσιών και πρώτης κατοικίας, τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή. Καμιά ελπίδα δεν διαγράφεται στον ορίζοντα για τους οικονομικά αδύνατους. Τα ωράρια εργασίας έχουν απορρυθμιστεί, η εργασία σε Κυριακές και αργίες έχει γίνει νόμος και οι μισθοί έχουν κατρακυλήσει σε εξευτελιστικά επίπεδα. Πέραν της αοριστολογίας, καμιά ριζοσπαστική πρόταση προς την κοινωνία, δεν δείχνει πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, νοιάζεται και επιθυμεί ρήξη με το κεφάλαιο για το καλό του λαού.

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 30ης Μαΐου, μπορούν να ερμηνευτούν από διάφορους και με διάφορους τρόπους. Για μας αυτό που αναδεικνύεται περίτρανα είναι η χρεωκοπία του συστήματος και του αστικού κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων που παλεύουν για τη διαχείριση του καπιταλισμού. Ο λαός είναι απελπιστικά μόνος και έχει αφεθεί στην τύχη του και στα χέρια των αρπακτικών του συστήματος, στα πλαίσια της θεσμοθετημένης ομηρείας στην ΕΕ, που κανένα κόμμα δεν αμφισβητεί. Αντιθέτως, όλες οι πολιτικές προτάσεις που καταγράφηκαν στην προεκλογική περίοδο, αναφέρονται αποκλειστικά στην καλύτερη διαχείριση αυτών ακριβώς των αντιλαϊκών πολιτικών.

Ως συμπέρασμα για το αύριο, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως με βάση τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται, έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για το λαό μας. Εκείνο που απουσιάζει, είναι η πολιτική και καθαρά ταξική οργάνωση των εργαζομένων. Απουσιάζει η υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού με όρους σύγκρουσης με το κεφάλαιο και όχι με όρους εκλογικών ποσοστών και κομματικού οφέλους. Το άμεσο καθήκον αυτή τη στιγμή, είναι η υπόθεση των εργαζομένων και το μέλλον του αγώνα της. Επιβάλλεται η οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης.

Νέα Σκέψη

Το ΕΛΑΜ και ο αναδυόμενος φασιστικός κίνδυνος

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Το ΕΛΑΜ προβάλλει ως ένα από τα κόμματα που θα έχουν άνοδο στις εκλογές. Η προοπτική το ΕΛΑΜ να αυξήσει την επιρροή και τις έδρες του, συνιστά κίνδυνο. Η απειλή, πλέον αποδεικνύεται εν μέρει και στις προγραμματικές του θέσεις ορισμένες από τις οποίες ξεχωρίζουμε πιο κάτω. Η άνοδος του ΕΛΑΜ προοιωνίζει ένα καθεστώς ανελευθερίας, αστυνομοκρατίας, φακελώματος, παρακολουθήσεων που όχι μόνο παραβιάζει βασικές αρχές δικαίου, αλλά μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της κρατικής βίας και της καταστολής σε πολλές άλλες κατηγορίες του πληθυσμού. Για τους πιο πάνω λόγους το οιονεί φασιστικού τύπου κόμμα πρέπει εκτός από το να καταψηφιστεί, να απαγορευτεί και διαλυθεί.

1.     «Έλεγχος των ταυτοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατάργηση για άτομα που δεν διαμένουν σε χώρους ελεγχόμενους από τη Δημοκρατία». Η θέση αυτή του ΕΛΑΜ είναι σαφής, να φιλτραριστούμε όλοι κατά πόσο είμαστε εθνικά καθαροί και ακολούθως να αφαιρεθούν από τους Τουρκοκύπριους τουλάχιστον, οι ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας στα χέρια Τ/κ όχι μόνο δεν την υπονομεύει, αλλά την ενισχύει. Οι θέσεις του ΕΛΑΜ αποδείκνυουν ότι το πρόβλημα τους δεν είναι η πολιτειακή μορφή της όποιας λύσης του Κυπριακού, αλλά επιδιώκουν την εξαφάνιση των Τουρκοκυπρίων από την Κύπρο και την εθνοτική εκκαθάριση της Κύπρου. Η θέση τους για «απεγκλωβισμό από οποιασδήποτε λύση ομοσπονδίας και επιδίωξη λύσης Ενιαίου κράτους» συνδέεται με την πρώτη θέση τους για εθνοτικό ξεκαθάρισμα. Τι ρόλο θα μπορούσαν να έχουν οι Τ/κ στο ενιαίο κράτος του ΕΛΑΜ, όταν σήμερα επιδιώκει τη δίωξη τους; Τι ρόλο θα είχαν στο όποιο κράτος υπό τις αρχές του ΕΛΑΜ όσοι κατά το ΕΛΑΜ δεν περάσουν με επιτυχία από το εθνικό και εθνοτικό καθαρτήριο του;

2. «Μαζικές απελάσεις όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα… αυστηρές περιπολίες στις περιοχές που έχουν γκετοποιηθεί… Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελείται από αιτητή ασύλου ώστε να απελαύνεται άμεσα…Ούτε ένα ευρώ στους αιτητές ασύλου». Οι θέσεις αυτές του ΕΛΑΜ είναι απάνθρωπες, εν πολλοίς, παράνομες και φασίζουσες (π.χ. μαζικές απελάσεις, ιδιώνυμο), και επικίνδυνες όχι μόνο για τους μετανάστες, νόμιμους ή παράτυπους, αλλά και για τους δημοκρατικούς Κύπριους με τους οποίους το ΕΛΑΜ βρίσκεται σε αέναη σύγκρουση. Αύριο το ιδιώνυμο μπορεί να πάρει και όσους άλλους «επιτρέπεται» να τους κηρύξει παράνομους το κάθε ΕΛΑΜ.

3. Αυτές οι λαθραίες, χιτλερικές, φασιστικές θέσεις, μπορεί να βρίσκουν σήμερα μεγαλύτερη απήχηση από ότι πριν σε στρώματα του πληθυσμού για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Υπομνύουμε μόνο την εικόνα πορείας σύγκλισης πολιτικών δυνάμεων μακριά από σαφείς ιδεολογικούς προσδιορισμούς και δράση, τις συνέπειες της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και τη λαϊκή ισοπέδωση, την παρακμή και τα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης, την άνοδο των μονοπωλίων που συνθλίβουν τον δήθεν υγιή συναγωνισμό, την αποδεδειγμένη διαπλοκή μεγαλοεπιχειρήσεων με την πολιτική, την υποστήριξη από τα κρατικά ταμεία και ΜΜΕ παραπλανητικών θέσεων, δράσεων και κομμάτων (περιλαμβανομένου του ΕΛΑΜ), καθώς και επιτηδευμένων θέσεων που προάγουν τις διακρίσεις δημιουργώντας εύφορο έδαφος για το φασισμό.

Στο έδαφος του καπιταλιστικού συστήματος και της αστικής δημοκρατίας αναπτύσσονται τέτοιες φασίζουσες καταστάσεις. Είναι μετά από χρόνια ανάπτυξης τους, η σειρά της Κύπρου. Μάλιστα, μπορεί να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή αντανακλώντας και την κοινωνική επιρροή που μάλλον απέκτησαν. Οι θέσεις τους δεν είναι απλά επικίνδυνες για τους Τουρκοκύπριους και τους μετανάστες, είναι αποκαλυπτικά επικίνδυνες και κάποιες προοιωνίζουν πρόσθετη παρανομία, διώξεις και φασισμό. Κάποιες από αυτές τις θέσεις τις έχουν και άλλα κόμματα.

Τα μέτρα πρέπει να είναι λαϊκά και δημοκρατικά. Ο φασισμός πρέπει να τσακιστεί.

Μέχρι πότε θα μας παίζουν κορώνα γράμματα…

By ΜΑΡΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ

Το οπλοστάσιο της ΕΕ προς το παρόν καταφέρνει να μας πείθει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το δικό της.

Ένα από τα μεγάλα της εργαλεία γι’ αυτό είναι τα αριστερά ή τα δήθεν αριστερά κόμματα που μέσα από τη ρητορική της ορθής διαχείρισης του συστήματος θα αμβλυνουν τις ταξικές αντιθέσεις και αυτό θα βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων.

Μια κατάσταση αρμονίας όπου ευτυχισμένοι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν τις βραδιές τους με μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί…

Μία εργασιακή νιρβάνα όπου οι ταξικοι αγώνες, η συλλογικη δράση και ο σοσιαλισμός θα φαντάζουν σαν πρωτόγονα αιμοβόρα τέρατα.

Απέναντι σ’ αυτόν τον τρόμο έχουμε μια σοβαρή αδυναμία.

Η αδυναμία μας είναι να μπορέσουμε να πείσουμε το άτομο να ενεργήσει στο σύνολο.

Τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν θελήσουμε να το αλλάξουμε και αυτό σημαίνει ανάγκη συνειδητής δράσης και λαϊκής ταξικής συνεργασίας.

Μέχρι να το καταφέρουμε θα μας παίζουν κορώνα γράμματα.

Ένα σχόλιο για την χαμένη ποικιλία/πλούτο της κυπριακής ανθρωπολογίας. Για την Παναγία την χόρτενη.. :)

By Δέφτερη Ανάγνωση



 Ένα σχόλιο για την χαμένη ποικιλία/πλούτο της κυπριακής ανθρωπολογίας. Για την Παναγία την χόρτενη.. :)

Ο τρόπος που εισήχθηκε η νεωτερικότητα στην Κύπρο [μέσα από την αποικιοκρατία αλλά τζαι τις εθνικές ρητορικές σαν «φαντασίωση εκμοντερνισμού» όπως το κωδικοποίησε η R. Bryant] οδήγησε σε ένα είδος πολιτισμικής γενοκτονίας τον παραδοσιακό «κοσμο της Κύπρου». Θα είχε αντικατασταθεί αναπόφευκτα στα πλαίσια του εκμοντερνισμού. Αλλά η βίαια παραγνώριση του από τους εισαγόμενους [αντί την εξέλιξη τοπικών νεωτερικών μορφών] οδήγησε τζαι σε μια απώλεια, που αναπόφευκτα θα συζητηθεί τζαι ίσως επανορθωθεί εν μέρει στην μεταμοντέρνα μας μετάβαση. Μέρος του παραδοσιακού κόσμου διασώθηκε εν μέρει σαν αντίσταση στον εισαγόμενο εθνικισμό - όπως δείχνει η σημερινή τουρκοκυπριακή εμπειρία ή το μένος των ελλήνων εθνικιστών ενάντια στην κυπριακή γλωσσική μορφή από την δεκαετία του 1960 – γιατί «ματαίωσε την ένωση»/προσάρτηση κατά την ρητορική τους...

Ο παραδοσιακός κόσμος δεν ήταν απλώς ένας μονοδιάστατος κόσμος του άσπρου μαύρου... Κουβαλούσε κωδικοποιημένα στοιχεία τζαι σύμβολα πολλών εποχών τζαι πολιτισμών. Της Κύπρου σαν μέρος του ευρύτερου κόσμου της ανατολικής Μεσογείου. 

Εν μέρει αναλυτικά μέρος τούτου του πλούτου θα μπορεί να επανεκτιμηθεί μέσα από την ανθρωπολογική αναλυτική ερμηνεία αυτού που ονομαζόταν κάποτε «Λαογραφία»... Αρκετά εν κωδικοποιημένα στην γλώσσα, αλλά τζαι στα τοπωνύμια.

 Η δουλειά του Μ. Σαββίδη  είναι βάλσαμο μερικές φορές σε αυτό το πλαίσιο..

αναδημοσιεύουμε ένα προσφατο σχόλιο του...

Μιχαλακης Σαββιδης

ΤΑΞΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΛΕΒΑΝΤΙΝΗ

Χαρτογραφώ το Τρόοδος εδώ και έξη χρόνια και ένα από τα βασικότερα στοιχεία που αποτυπώνονται είναι φυσικά οι εκκλησίες. Έχω προσέξει ότι τα δυο πιο κοινά ονόματα που είναι αφιερωμένες οι εκκλησίες είναι της Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου.

Υπάρχουν φυσικά και ασυνήθιστοι άγιοι όπως ο Άγιος Αβακούμ, Αγιά Ελισάβετ, Άγιος Ρηγίνος και αρκετοί άλλοι. Στην Καρπασία υπάρχει ο Άγιος Κουκκουφκιάος και στην Πάφο εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία την Χόρτενη ή του Χόρτου. Φήμες λένε ότι ήταν προστάτιδα της καλλιέργειας της κάνναβης που ευδοκιμούσε στον τόπο μας πριν της απαγόρευση από τους Άγγλους.

Το πιο παράδοξο είναι ότι εκκλησίες αφιερωμένες στον Χριστό ελάχιστες υπάρχουν. Η πιο φημισμένη είναι του Χρυσοσώτηρος στην Ακανθού. Δεν σας φαίνεται αυτό παράξενο? Σαν χριστιανοί να μην έχουμε εκκλησίες αφιερωμένες στο Χριστό αλλά στην Παναγία? Υπάρχει εξήγηση αλλά την αφήνω κοντά σας!

(Στην φωτογραφία η Παναγία η Χόρτενη)


Μια εικόνα που ακόμη στοιχειώνει τους αστούς

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

Ό,τι γράφτηκε με το αίμα των λαών δεν σβήνει με το βρόμικο μελάνι των αστών. Συμπληρώνονται σήμερα 76 χρόνια από τη συντριβή του φασισμού. Τότε, που στις 9 του Μάη 1945 οι ναζί παραδίδονταν άνευ όρων και η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης κυμάτιζε περήφανα στο Ράιχσταγκ, ήδη μέρες προηγουμένως.

Εκείνη τη μέρα που οι εγκληματίες ναζιστές συνθηκολογούσαν μετά από τον πιο αιματηρό πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα. Εναν πόλεμο που κράτησε πεντέμισι χρόνια και κόστισε στην ανθρωπότητα 60 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηρους και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και τιμής στα εκατομμύρια των θυμάτων της χιτλεροφασιστικής θηριωδίας και των ηρώων αντιφασιστών. Είναι μέρα τιμής στους αγώνες των λαών για την αντίκρουση της χειρότερης ιδεοληψίας που γέννησε ο βάρβαρος καπιταλισμός.

Το φίδι του ναζισμού τσακίστηκε από την πάλη των λαών με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και τις θυσίες του σοβιετικού λαού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ μέχρι την κατάληψη του Βερολίνου και τις θυσίες των κομμουνιστών που πρωταγωνίστησαν στην αντίσταση στους κατακτητές σε όλη την Ευρώπη. Από τη Γαλλία μέχρι τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, οι Γάλλοι κομμουνιστές, οι αντάρτες του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, αλλά και τα κομμουνιστικά κινήματα στις υπόλοιπες χώρες. Και οι Κύπριοι κομμουνιστές, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους εθελοντές του Ισπανικού Εμφυλίου, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Πολέμησαν το φασισμό, δίνοντας στη συνέχεια την πάλη για αποστράτευση, «προεόρτιο» των σκληρών αντιαποικιακών και ταξικών αγώνων που έδωσε η κυπριακή εργατική τάξη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40. Συνολικά ο κυπριακός λαός είχε τη δική του συμβολή στην αντιφασιστική νίκη. Περίπου 30 χιλιάδες Κύπριοι, E/κ και Τ/κ, στρατεύτηκαν εθελοντικά στο νησί μας, αλλά και στο εξωτερικό και πολέμησαν στα μέτωπα της Ευρώπης, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αρκετοί άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας το φασισμό.

Ανίερη παραχάραξη της ιστορίας

Παρόλο που αρχικά ο καπιταλιστικός κόσμος εξέθρεψε το ναζισμό με την ελπίδα να τον στρέψει ενάντια στην ΕΣΣΔ, όταν τους κτύπησε συμμάχησαν προσωρινά με την ΕΣΣΔ, αλλά μετά τον Πόλεμο επανήλθαν. Και μέσα στην επίθεση που εξαπέλυσαν ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα στόχευσαν στην παραποίηση της ιστορίας και της συμβολής της ΕΣΣΔ στην αντιφασιστική νίκη.

Η αντικομμουνιστική πολιτική «πυροβολεί» και την αντιφασιστική μνήμη, ενισχύοντας και πάλι εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης την αναβίωση του φασισμού. Στο χορό αυτής της διαστρέβλωσης της ίδιας της αντιφασιστικής νίκης πρωταγωνιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων και οι απολογητές της, που επιχειρούν να μετατρέψουν την 9η του Μάη σε «Μέρα Ευρώπης» (δηλαδή Μέρα της ΕΕ) και επιχειρούν να εξισώσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό με την εκστρατεία παραχάραξης και αντικομμουνιστικού μίσους που προωθούν.

«Ξεχνούν» το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938 (Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία) και μεθοδεύουν να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου ως «μέρα ολοκληρωτισμού» λόγω του Συμφώνου Μολότοφ Ρίμπεντροπ του 1939. Άμεση προσπάθεια εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό.

«Ξεχνούν» ότι με την άρνησή τους και την υπονόμευσή τους ανάγκασαν τη Μόσχα να κερδίσει πολύτιμο χρόνο με το εν λόγω Σύμφωνο.

Αποκρύπτουν ότι το Σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε μόνο αφού είχαν ναυαγήσει όλες οι προηγούμενες προσπάθειες της ΕΣΣΔ για να συγκροτηθεί αντιχιτλερικό μέτωπο εξ υπαιτιότητας των ιδίων…

«Ξεχνούν» αυτό το αποκορύφωμα της πολιτικής του «κατευνασμού» από τις αστικές δημοκρατίες τους: Το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938, όπου Αγγλία και Γαλλία συμφώνησαν με Χίτλερ και Μουσολίνι και εκχώρησαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στη ναζιστική Γερμανία.

Ο εξαναγκασμός της ΕΣΣΔ στο σύμφωνο μη επίθεσης με το Βερολίνο παρουσιάζεται προκλητικά ως «συμμαχία των δύο αξόνων του κακού» για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της εξίσωσης φασισμού με σοσιαλισμό…

Στόχος τους να δηλητηριάσουν τα μυαλά των νέων

Αποκρύβουν επιμελώς τη συνεργασία φασιστών με τους ναζί και τους ηρωοποιούν σήμερα ως «αντιστασιακούς στη σοβιετική κατοχή», την ίδια ώρα που σέρνουν ως «τρομοκράτες» στα δικαστήρια υπερήλικους αντιστασιακούς και στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού για δολοφονίες γκεσταμπιτών… Αυτά γίνονται στις χώρες της Βαλτικής (μέλη της ΕΕ) όπου είναι παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου ρωσόφωνοι πολίτες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και όπου βετεράνοι δοσίλογοι με στολές των SS γυρίζουν τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία (!) για να «μάθουν» στα παιδιά την παραχαραγμένη ιστορία των αστών. Τα δε μνημεία της αντιφασιστικής νίκης έχουν εξοβελιστεί και οι φασίστες παρελαύνουν δημόσια με τις ευλογίες των Αρχών. Τα ίδια και χειρότερα τα τελευταία χρόνια και στην Ουκρανία με την επέμβαση ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τη στήριξη του φιλοναζιστικού καθεστώτος. Σε μια Ουκρανία όπου ποινικοποιήθηκε πλήρως ο σοσιαλισμός και διώκεται το ΚΚ Ουκρανίας, όπως αντίστοιχα έχουν ποινικοποιηθεί σοσιαλιστικά σύμβολα σε αρκετά μέλη της ΕΕ, που μάλιστα έχουν το θράσος να δίνουν συντάξεις «εθνικού ήρωα» σε όσους εντάχθηκαν στα SS! Ο ιμπεριαλισμός και οι απολογητές των συμφερόντων των μονοπωλίων επιχειρούν να σβήσουν την προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος.

Σε σειρά μελών της ΕΕ έχει ποινιοκοποιηθεί η κομμουνιστική – ταξική δράση και αντίστοιχα σύμβολα.

Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των κυρίαρχων δυνάμεων, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, προς την πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Τη μόνη εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Καμία όμως πλαστογραφία δεν θα σβήσει την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των παρτιζάνων και αντιστασιακών σε όλη την υφήλιο. Εποποιίες της αντιφασιστικής πάλης που έγιναν ύμνοι στα χείλη των λαών.

Φάρος η εποποιία του σοβιετικού λαού

Η ΕΣΣΔ ήταν εκείνη που άλλαξε την πορεία του πολέμου με τις επικές μάχες του Στάλινγκραντ και της Μόσχας. Ήταν αυτές οι μάχες που έδωσαν το σήμα της αντεπίθεσης και της τελικής νίκης. Και οι λαοί γνωρίζουν τη συμβολή της ΕΣΣΔ παρ’ όλες τις προσπάθειες παραχάραξης της Ιστορίας και τις προσπάθειες του Δυτικού Κόσμου να προωθήσει την Απόβαση στη Νορμανδία ως το πιο καθοριστικό σημείο του πολέμου, ενώ ήδη ο Κόκκινος Στρατός αντεπιτέθηκε για την τελική νίκη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι θυσίες και οι μάχες του κάθε λαού ήταν σημαντικότατες στην αντιφασιστική νίκη. Δεν θέλουμε να μηδενίσουμε τίποτα. Αλλά όταν εξισώνουν το σοσιαλισμό με το φασισμό κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Το KK Σοβιετικής Ένωσης και η ηγεσία του ήταν ο οργανωτής και καθοδηγητής του παλλαϊκού αυτού αγώνα που απελευθέρωσε τον κόσμο από το τέρας του ναζισμού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, του Κουρσκ, στην απελευθέρωση των ανατολικοευρωπαϊκών πρωτευουσών. Μια εποποιία που δεν μπορεί να σβήσει καμία πλαστογραφία της ιστορίας. Μιας θυσίας και προσφοράς του σοβιετικού λαού, σύμβολο και για τους αγώνες του μέλλοντος και για την ανωτερότητα του σοσιαλισμού.

Πλησίασαν τα 30 εκατομμύρια οι ανθρώπινες θυσίες της EΣΣΔ, μαζί με τους αναπήρους και τους τραυματισμένους.

Ενδεικτικά, τα θύματα Βρετανών και Αμερικανών ήταν 375 χιλιάδες και 405 χιλιάδες, αντίστοιχα.

Τεράστιες ήταν ακόμα και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ με ολοκληρωτικές καταστροφές, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες.

Την 1η προς 2α του Μάη 1945, η Κόκκινη Σημαία με το σφυροδρέμανο υψώθηκε οριστικά στο Ράιχσταγκ, αν και είχε ανυψωθεί και στις 30 του Απρίλη προς Πρωτομαγιά, προσωρινά. Τη νύχτα της 8ης προς 9η του Μάη η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων στον στρατάρχη Γκ. Ζούκοφ. Στις 24 του Ιούνη πραγματοποιήθηκε η Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία με τα λάβαρα των ηττημένων ναζί να γίνονται ένας σωρός μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν ενώπιον του ηγέτη της Νίκης, Ι. Στάλιν.

Λίγους μήνες αργότερα (2 Σεπτέμβρη 1945) η Ιαπωνία συνθηκολόγησε μετά τη νίκη των σοβιετικών στρατευμάτων επί της στρατιάς της στη Μαντζουρία. Νωρίτερα οι ΗΠΑ, δίχως να υπάρχει στρατιωτική ανάγκη και διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού κατά της ανθρωπότητας στον 20ό αιώνα, έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945).

Η αντιφασιστική νίκη συνέβαλε στην κατάργηση του αποικιακού συστήματος και στην απελευθέρωση των λαών των αποικιών. Δυστυχώς η αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν συνεπαγόταν τον τερματισμό της αιματοχυσίας των λαών.

Ο ιμπεριαλισμός έχει άλλα σχέδια και αιματοκυλίζει έκτοτε τον πλανήτη. Ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, την ανατροπή της ΕΣΣΔ και την καπιταλιστική παλινόρθωση, οι ιμπεριαλιστές με νέο πρόσχημα την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» που οι ίδιοι εξέθρεψαν, συνεχίζουν να αιματοκυλίζουν τους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Επίκαιρα τα μηνύματα της αντιφασιστικής νίκης

Εν μέσω καπιταλιστικών κρίσεων, η επίθεση των κεφαλαιοκρατών κατά των εργαζομένων έχει κλιμακωθεί, ενώ σηκώνει κεφάλι ξανά ο φασισμός και η ακροδεξιά, σκορπώντας το δηλητήριό τους, υπό την κάλυψη της διαστρέβλωσης και της αντικομμουνιστικής παραχάραξης των άλλων αστικών δυνάμεων, οι οποίοι στρώνουν το χαλί για την αναβίωση του φασισμού. Και τους ενισχύουν ανοικτά εκεί όπου βολεύει (βλ. Ουκρανία) και αλλού υποκριτικά τούς αξιοποιούν με τη λογική του «αντί», για να περάσουν τους εκλεκτούς προώθησης των συμφερόντων των μονοπωλίων (βλ. ευρωεκλογές).

Με τους δήθεν «ευρωσκεπτικιστές» ακροδεξιούς να αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τους αστούς υπέρ της ΕΕ. Πάντοτε εντός των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών.

Και όταν κριθεί αναγκαίο, όπως είχε γίνει και με τον Χίτλερ, θα μπορούν να αξιοποιηθούν και πιο άμεσα. Αυτό θα πει αποκούμπι του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρο το μήνυμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια και το φασισμό. Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρη η αναγκαιότητα της ταξικής συνειδητοποίησης για την εντατικοποίηση της ανατρεπτικής πάλης των λαϊκών μαζών και των εργαζομένων ενάντια στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εξαθλίωση, τους πολέμους και το φασισμό.

Οι ναζί θρηνούν

Στον Χίτλερ υποκλίνονται οι Χρυσαυγίτες και φυσικά και το τοπικό τους παράρτημα στο νησί μας. Τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να αυτοπαρουσιαστούν ως δήθεν απλά «εθνικιστές» για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους.

Φυσικά δεν μπορεί να αποκρυφτεί η νεοναζιστική φύση της εγκληματικής οργάνωσης που ονομάζεται Χρυσή Αυγή. Από τη δεκαετία του ’80 πριν αρχίσει τα προεκλογικά τερτίπια, η Χρυσή Αυγή ήταν Γ’ Ράιχ και ξερό ψωμί…

Με διθύραμβους στο καθεστώς του Χίτλερ, στον εθνικοσοσιαλισμό, στον Ρούντολφ Ες, στα SS και πάει λέγοντας. Το 2005 οι «Χρυσαυγίτες» έκλαιγαν ακόμη για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αναφέροντας στο τεύχος 122 του περιοδικού τους «Εμείς δεν γιορτάζουμε τίποτα» στις 9 του Μάη, που χαρακτηρίζουν «αποφράδα μέρα κατοχής»! Η σπορά των ηττημένων του 1945… Οι πολιτικοί απογόνοι των γερμανοτσολιάδων δοσίλογων, Χιτών και ταγματασφαλιτών.

Αντίστοιχα και το παράρτημά τους στην Κύπρο. Αυτά έλεγαν τα «καλά παιδιά» του Αρχιεπισκόπου σε εκδήλωση του ΕΛΑΜ στις 6 του Μάη του 2010 υπό τον τίτλο «9 Μαΐου 1945: Εμείς δεν έχουμε να γιορτάσουμε τίποτε», έστω κι αν εδώ και μερικά χρόνια έχουν κατεβάσει το εν λόγω κείμενο από την ιστοσελίδα τους:

«9 Μαΐου 1945. Οι κόκκινες ορδές του Στάλιν από τα ανατολικά και οι Δυτικοί Σύμμαχοι από τα δυτικά κατέκλυζαν τη Γερμανία σβήνοντας τους εναπομείναντες θύλακες αντίστασης των τελευταίων πιστών της εθνικιστικής ιδέας.

Στο κέντρο του Βερολίνου μερικές χιλιάδες Ευρωπαίων εθελοντών από Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ισπανία, Ρωσία, Ουκρανία, Λετονία, Ελλάδα καθώς και πολλές άλλες χώρες, θυσιάζονταν για μια ιδεολογία, που ήταν και συνάμα τρόπος ζωής, βγαλμένος από τη φυλετική ψυχή των ευρωπαϊκών εθνών.

Αγωνίζονταν χωρίς ελπίδα, σε μια μάχη που είχε ήδη χαθεί με μόνο οδηγό την τιμή και την πίστη τους. 9 Μαΐου 1945. Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι αφίσες με το σύνθημα ”Τα τείχη πέφτουν, η καρδιές μας όμως ΟΧΙ”. Ετσι και έγινε το κάστρο έπεσε, η ιδέα όμως παραμένει.

(…) Άλλωστε γι’ αυτό το λόγο, ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ εναντίον του σοσιαλισμού που ήταν βασισμένος στο Εθνος, που εφαρμόσθηκε μόνο 6 χρόνια (1933-1939) αφού το κατάστρεψε ο πόλεμος και η ήττα.

Ήταν τόσο επιτυχές και άξιο μιμήσεως, για την ευτυχία και ευημερία των ευρωπαϊκών αλλά και άλλων λαών, ευεργετικό για εργάτες, αγρότες, σπουδαστές, νεολαία, παιδιά, μητέρες και ούτω καθ’ εξής. (…) Εξάλλου αν το μοντέλο έβρισκε μιμητές διεθνώς, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός θα ακυρώνετο: εάν οι αγρότες και οι εργάτες ήταν πανευτυχείς, γιατί να είναι δυστυχείς στον εφαρμοσμένο κομμουνισμό ή καπιταλισμό.

Αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος κηρύξεως του πολέμου, αλλά και δαιμονοποίησή του από τους νικητές».

Εμείς λοιπόν γιορτάζουμε και τιμούμε την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών με τη σημερινή αντιφασιστική μας πάλη κι οι νεοναζί (όσο κι αν σήμερα θέλουν δημόσια να κρυφτούν και να το παίξουν «απλά» εθνικιστές ενόψει εκλογών), ακόμη θρηνούν και για άλλη μια φορά σηκώνουν κεφάλι για να υπηρετήσουν ξανά το κεφάλαιο.

Όσο κι αν θέλουν να κρυφτούν ήταν και παραμένουν πολιτικοί εγγονοί του Χίτλερ και της εμετικής και μισαλλόδοξης ιδεοληψίας τού χειρότερου βραχίονα-αποκούμπι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του φασισμού.

Ο Χάρης Γεωργιάδης είναι παρατεταμένο ανέκδοτο πια. Τζαι καλά τζήνο το καημένο τον Μαυρίδη που εν Μαρωνίτης, τί θα τον κάμετε;

By Δέφτερη Ανάγνωση
Ο Χάρης Γεωργιάδης είναι παρατεταμένο ανέκδοτο πια. Θυμάστε κάποτε που το έπαιζε και «φιλελεύθερος»; Τώρα το μαγαζί μάλλον εκλιπαρεί ότι νά’ ναι πια..

Χάρης Γεωργιάδης - Harris Georgiades
“Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν είναι ούτε ακροδεξιά, ούτε όμως κεντροαριστερά. Είμαστε το κόμμα των Ελλήνων της Κύπρου, κόμμα φιλοευρωπαϊκό, κόμμα της μετριοπαθούς και φιλελεύθερης δεξιάς”

Πρώτα από όλα θέλει «Έλληνες» - μπορεί να  κάμνει τζαι εξετάσεις «φρονηματισμού» άραγε; Άσε «συμμαθητή» άμπα τζαι πάθεις όπως τον Προδρόμου που τον έφκαλεν νοκ-ουτ η Αννίτα. Τζαι καλά τζήνο το καημένο τον Μαυρίδη που εν Μαρωνίτης, τί θα τον κάμετε;  Κατά τα άλλα, δηλαδη οι ψηφοφόροι του γελαμ τζαι της πυρπολυμένης σε ποιόν έθνος ανήκουν; ... :)

Καλά για την αξιοπρέπεια του Μαυρίδη που εν είπεν κουβέντα, no comments. Άμα εν εμίλησες για να εκλιπαρήσεις ψήφους της ελληνοπληκτης ακροδεξιάς, ο καθένας προφανώς στην μιζέρια του για  μια καρέκλα....
Πίσω στο Χαρούλη – εκτός από «Ελληνες» [που μάλλον ένεν αρκετοί για να εκλεγεί] θέλει τζαι ..φιλοευρωπαίους. Καλά ρε τον τζαιρό που επαραπλανούσες την ΕΕ [για τα διαβατήρια ας πούμε] ήσουν.. φιλοευρωπαίος οξά μπακάλης της ημετεροκρατίας των κουμπάρων?...
Εκτός που φιλοευρωπαίους αλλά τζαι «Έλληνες» μόνο, θέλει τζαι μετριοπαθείς... τζαι φιλελευθέρους – νομίζει άραγε ο Χαρούλης ότι ο ημετροκρατικός του βίος τζαι πολιτεία σαν υπουργού, που απάλλασσε τον μπαμπά χωρίς έρευνα τζαι διόριζε ημέτερους συμμαθητές/τριες.. ήταν φιλελεύθερος;...
Ήταν πολλά ευρωπαϊκό, Χαρούλη, να εμποδίσεις μια έρευνα για τον φίλο σου τον Χατζηγιάννη, τζαι να τον διορίσεις τζαι επικεφαλής του Συνεργατισμού. Εν τζαι επέρασεν σου ποτέ η ιδέα ότι υπάρχει μια έννοια που λέγεται ισονομία τζαι έσιει να κάμει με ευρωπαϊκό κεκτημένο κοκ;.. :)
Τί ρωτούμε τώρα από ποιούς... :) ..Φαντάσου δηλαδή να περιμένουμε τζαι ορθολογική σκέψη η συνέπεια από τις ατάκες του Χάρη Γεωργιαδη, του «συμμαθητή»....
Περαστικά.. :)




Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Σαν σήμερα, 5 Μαίου 1818, γεννήθηκε ο Καρλ Μαρξ και έμελλε να αποκαλύψει με το έργο του, τους διαλεκτικούς νόμους της υλιστικής εξέλιξης της ιστορίας, την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού και το μέλλον της ανθρωπότητας ως συνυφασμένο με το Σοσιαλισμό.
«… Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους.
Ολόκληρη η κοινωνική ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πάλη των τάξεων
Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρικόλακας,
ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας.
Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει…».

Ακόμα ένα μαργαριτάρι: «παράνομες όλες οι πολιτογραφήσεις διευθυντικών στελεχών Wargaming, Καζίνου και Μαρίνας Αγίας Νάπας».

By Δέφτερη Ανάγνωση



Ακόμα ένα μαργαριτάρι: «παράνομες όλες οι πολιτογραφήσεις διευθυντικών στελεχών Wargaming, Καζίνου και Μαρίνας Αγίας Νάπας».

Εμπλεκόμενοι: 

1. Για την Wargaming, είχαμε καταγγελία από  Γενικό Ελεγκτή για σύγκρουση συμφερόντων του μ. Σωκράτη Χάσικου, τέως υπουργού εσωτερικών της κυβέρνησης Αναστασιάδη.

2. Για το Καζίνο ετρεξαν πολλοί να λογοκρίνουν. Από ότι φαίνεται εμπλέκεται τζαι ο περίγυρος του Αναστασιάδη. Αλλά υπενθυμίζουμε τζαι τον πανικό της κ. Γιολίτη όταν μια πολίτης αναφέρθηκε σε εμπλοκή της στις πολιτογραφήσεις για το καζίνο. Η κ. Γιολίτη θα μπορούσε απλώς να απαντήσει τότε αντί να το παίξει απειλές για δικαστήρια..

Μάλλον πανικοβλήθηκε. Κατι εφοάτουν;.. :)

Τωρά; Έσιει κάτι να πει;

3. Όσο για την Οικογένεια Αναστασιάδη, θυμίζουμε ότι ο γαμπρός του είναι επικεφαλής της Μαρίνας Αγίας Νάπας όπου «όλες οι πολιτογραφήσεις διευθυντικών στελεχών είναι παράνομες» σύμφωνα και με την επιτροπή Νικολάτου. Αθθυμήθηκε μήπως ο Αναστασιάδης τωρά πως εδιοριστηκεν ο γαμπρός του; Ή μήπως αθθυμαται τί ελάλεν ο ίδιος αν βρεθούν στοιχεία παρανομίας [ή ευνοιας] που να τον εμπλέκουν; Ήταν πρόεδρος τζαι ο άλλος εν γαμπρός του σε μια επιχείρηση γενικευμένης παρανομίας από ότι φαίνεται όσον αφορά το πρόγραμμα πολιτογραφήσεων. Άρα Ανάστο;

Τζαι τα μουσκουρούθκια για την οικονομία αλλού. Ετρώετε μερικές οικογένειες, τζαι ένας μιτσής κύκλος επιχειρήσεων, χρησιμοποιώντας το δημόσιο για την ιδιοτέλεια της αρπαχτής μερικών. Τζαι στερήσετε από το Δημόσιο εισοδήματα για να κάμετε χατήρκα σε μερικούς τζαι να έχουν κέρδη τα δικηγορικά ή άλλα γραφεία που εμπλέκονταν.

Αυτό ακριβώς που ελάλεν ο φίλος σου ο αρχιεπίσκοπος ότι εν καλά να ‘σταματήσετε να κλέφκετε...Εκλέφκετε το Δημόσιο που σας επλήρωνε...


1Η Μαίου, η μέρα της Εργατιάς

By ΑΝΤΡΗ ΛΟΥΚΑ

Μέρα τιμής για τους πρωτοπόρους του Σικάγο, αλλά και τιμής στον κάθε ανώνυμο αγωνιστή της εργατικής τάξης που σήκωσε ανάστημα, που πλήρωσε με αίμα, με φυλακίσεις, με διωγμούς, με στερήσεις, που πίστεψε στη δύναμη της οργανωμένης πάλης και συγκρούστηκε μετωπικά με τους εκμεταλλευτές του.

Η φετινή Πρωτομαγιά θα είναι για δευτερη χρονιά αλλιώς. Η πανδημία δημιουργεί νέα δεδομένα και εδραιώνει δυστυχώς τις ήττες της εργατικής τάξης που προηγήθηκαν.

Είναι χρέος μας να τιμήσουμε την 1η του Μάη, να τιμήσουμε τους αγώνες της εργατικής τάξης μέσα από ένα ειλικρινή απολογισμό για το σήμερα, για την ευθύνη που έχουμε για όσα χάθηκαν, να αναλογιστούμε τους αγώνες που δώσαμε, αλλά κυρίως όσους δεν δώσαμε. Μια ευκαιρία να δούμε έστω και σήμερα, την πραγματικότητα με ταξικά γυαλιά και αφού την αναγνωρίσουμε να χαράξουμε το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής.

Οι εργαζόμενοι μέσα σε 10 χρόνια έχασαν κεκτημένα δεκαετιών, που κερδήθηκαν με αίμα. Χάθηκαν αναίμακτα χωρίς καμιά ουσιαστική προάσπιση τους. Όσα μας κληροδότησαν οι βετεράνοι μας τα χαρίσαμε άνευ μάχης.

Το 8ωρο, που ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση του εργατικού κινήματος καταργείται πρακτικά με τα προσωπικά συμβόλαια που αντικαθιστούν σταθερά τις συλλογικές συμβάσεις. Η υπερωρία μετατράπηκε σε επίδομα, σε «ελεύθερο χρόνο έναντι υπερωριών», το 1-1.50 ή το 1-2 έγινε 1-1 στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη έγινε απλήρωτη επέκταση ωραρίου.

8 ώρες εργασία, 8 ώρες ύπνο, και 8 ώρες ξεκούραση, αυτό το σύνθημα – αίτημα που σφραγίστηκε με αίμα και το έχει καταγράψει η ιστορία με τα πιο λαμπρά γράμματα, σήμερα που αμφισβητείται με τη συνεχιζόμενη παραβίαση του, γίνεται σύγχρονο αίτημα.

Πρέπει, το οφείλουμε στη συνείδηση μας, στα παιδιά μας, στους βετεράνους μας να μετατρέψουμε τον μοναχικό αγώνα επιβίωσης που δίνει μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης σε συλλογική πάλη διεκδίκησης.

Όσο το οικονομικό σύστημα διατηρεί το διαχωρισμό των ανθρώπων σε εργοδότες και εργάτες, η ταξική διαμάχη είναι επιβεβλημένη και κανένας εφησυχασμός δεν συγχωρείται. Μέσα στη ταξική διαπάλη, η εργατική ειρήνη που έγινε στόχος και σημαία τάχα υπευθυνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν κερδίσει πρώτα τον σεβασμό ο ισχυρός. Εκεί και όπου δίδεται οργανωμένα και αποφασιστικά η ταξική πάλη, κερδισμένη είναι πάντα η εργατική τάξη. Εκεί και όπου απουσιάζει η οργάνωση, η αποφασιστικότητα για σύγκρουση ή και η σύγκρουση, νομοτελειακά μεταφράζεται σε ήττα των εργαζομένων.

Η εργατική τάξη μόνο ένα όπλο έχει. Κανένα άλλο! Τη ταξική οργάνωση της! Χωρίς οργάνωση και σωστή καθοδήγηση γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε εργοδότη.

Η οικονομική κρίση και η πανδημία έδειξε πως λείπει το κυριότερο συστατικό της ταξικής οργάνωσης. Λείπει η ετοιμότητα για σύγκρουση. Λείπει η πίστη στη δύναμη που έχει στα χέρια της η εργατική τάξη. Δυστυχώς λείπει η καθοδήγηση που θα δώσει το έναυσμα για μαζικούς αγώνες. Η προάσπιση της εργατικής τάξης μπαίνει στη ζυγαριά και χάνει στο όνομα του «ευ επιχειρείν».

Ο μισθός ξαναέγινε μεροκάματο με όλη την επισφάλεια που κρύβει η λέξη. Μια ανασφάλεια που μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αναλώσιμο προϊόν, θύμα άγριας εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη που τον ξεζουμίζει σε φάρμες, χωράφια, ξενοδοχεία, μαγαζιά, εργοτάξια, εργοστάσια και γραφεία.

Το ίδιο το Κράτος έχει μετατραπεί σε ένα στυγνό εργοδότη, σε έναν ακόμα νόμιμο εκμεταλλευτή.

«Αγορά υπηρεσιών το ονόμασαν. Εργαζόμενοι που η Κυβέρνηση αρνείται να τους αναγνωρίσει το εργασιακό καθεστώς τους και τους υποχρεώνει να δηλωθούν σαν αυτοεργοδοτούμενοι για να προχωρήσει η πρόσληψη τους. Ανοργάνωτοι, χωρίς δικαιώματά, και με υποχρέωση να πληρώνουν το 20%+ του μισθού τους σε εισφορές. Εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται με προσωπικά συμβόλαια που έχουν σαν όρο να δηλωθούν «αυτοεργοδοτούμενοι», στερώντας τους ακόμα και το δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας μετά την λήξη της «αγοράς υπηρεσιών» τους.

Η παρανομία του κράτους νομιμοποίηται με την ανοχή όλων. Το Υπουργείο Εργασίας, Πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις αποδέχονται τις νέες συνθήκες και αρκούνται στην απλή επισήμανση του φαινομένου.

Στον ιδιωτικό τομέα η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική. Η ελεύθερη διακίνηση του εργατικού δυναμικού, ο ανταγωνισμός για μια θέση εργασίας, η ανάγκη για επιβίωση, σε συνδυασμό με την αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με προσωπικά συμβόλαια οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μείωση του δικού τους εργατικού κόστους και αύξηση των κερδών τους ενώ οι μισθοί συρρικνώνονται και οι όροι απασχόλησης γίνονται όλο και πιο απάνθρωποι.

Η αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των κομμάτων να προστατεύσουν είτε νομοθετικά είτε συνδικαλιστικά τα εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα οδηγούν στην σταδιακή απαξίωση και στην αμφισβήτηση του ρόλου τους.

Η αγριότητα της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη εντείνεται όσο δεν γίνεται μια μετωπική αντεπίθεση. Οι λαϊκές κατακτήσεις χάνονται η μία πίσω από την άλλη χωρίς αντίσταση, χωρίς κοινωνικά αιτήματα οργανωμένα και συγκροτημένα, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς καλέσματα για παναπεργίες.

Οι ανοργάνωτοι παραμένουν μόνοι τους χωρίς σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης τους. Μεγαθήρια της Οικονομίας απαγορεύουν το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης στους εργαζόμενους τους χωρίς ποτέ να τους κλείσουμε έστω για μια μέρα. Χωρίς να καταφέρουμε να προασπιστούμε το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε εργαζομένου να οργανωθεί συνδικαλιστικά.

Οι Υπεραγορές που είδαν τα κέρδη τους να υπερδιπλασιάζονται αφέθηκαν να λειτουργούν όποτε και όπως θέλουν με κυβερνητικά διατάγματα. Ηττηθήκαμε και αφήσαμε τους εργαζόμενους απροστάτευτους χωρίς καν ρύθμιση των όρων απασχόλησης τους, χωρίς συλλογικές συμβάσεις.

Στο γεωργοκτηνοτροφικό τομέα η εκμετάλλευση των ξένων εργατών έχει εξελιχθεί σε σύγχρονο σκλαβοπάζαρο. Οργανωμένοι μεν ανοχύρωτοι δε. Με την υπογραφή όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων νομιμοποιήθηκε ο μισθός των 485 ευρώ πλην εισφορών. Διαμένουν σε τρώγλες, ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες, χωρίς το δικαίωμα να αλλάξουν εργοδότη και χωρίς καμία επιθεώρηση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης τους.

Ενώ δίνεται απλόχερα στήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο με κρατικές χορηγήσεις, διαγραφές δανείων, φοροαπαλλαγές και ελαφρύνσεις, οι εργαζόμενοι αναμένουν στήριξη αφού στηριχθεί ο κάθε κεφαλαιοκράτης, χωρίς να μας εξοργίζει καν το θράσος, αφού μετατράπηκε σε νέα κανονικότητα, τα κέρδη να είναι ιδιωτικά ενώ οι ζημίες δημόσιες.

Πρόσφατα είδαμε πολιτικό αρχηγό να ζητά να δοθεί πλουσιοπάροχη στήριξη στους ξενοδόχους με μοναδικό αίτημα την μη απόλυση εργαζομένων, θεωρωντας το απόλυτα φυσιολογικό. Για την αυτονόητη υποχρέωση για τήρηση των συλλογικών συμβάσεων ακούσαμε, χωρίς έστω τη προϋπόθεση για ύπαρξη συλλογικής σύμβασης, όταν ο κλάδος μαστίζεται από την άρνηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων να δεχθούν συντεχνίες στο χώρο τους.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες τιμούμε σήμερα την Πρωτομαγιά του 2021, έγκλειστοι και ηττημένοι. Το ελάχιστο που οφείλουμε σήμερα είναι να δούμε την αλήθεια κατάματα

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε και να τιμούμε τους πρωτεργάτες του Σικάγο, αλλά το μεγαλύτερο χρέος μας είναι να τιμήσουμε τους αγώνες των βετεράνων μας ανατρέποντας αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Να κερδίσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.

Η ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Η Νέα Σκέψη είναι συνειδητοποιημένη όσον αφορά στο ειδικό βάρος της ιδεολογίας που ασπάζεται.

Είναι συνειδητοποιημένη όσον αφορά για ποιους παλεύει, αλλά και ενάντια σε ποιους. Γνωρίζει τους εχθρούς της.

Η Νέα Σκέψη αγωνίζεται και θα αγωνίζεται για την ταξική αφύπνιση των ανθρώπων που την ενδιαφέρουν, των ανθρώπων της εργασίας, των νέων, των συνταξιούχων, των φτωχών αυτής της άδικης και προκλητικής κοινωνίας.

Η ιστοσελίδα της Νέας Σκέψης είναι ενεργή εδώ και 3 χρόνια και ο καθένας μπορεί να την επισκεφτεί και να μελετήσει την πλούσια αρθρογραφία της.

Οι στόχοι είναι ξεκάθαροι.

Η Νέα Σκέψη εδώ και αρκετούς μήνες, μα ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, που συμπίπτουν με την έναρξη της καμπάνιας για Φορολογία του Πλούτου, δέχεται εκατοντάδες επιθέσεις από Hackers.

Να τους πληροφορήσουμε πως γνωρίζουμε πως έχουν αποτύχει μέχρι σήμερα σε εκατοντάδες επιθέσεις.

Γνωρίζουμε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τους, γνωρίζουμε τις μεθόδους τους, γνωρίζουμε και πολλά άλλα.

Να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια και θα είμαστε συνεχώς κοντά τους. Όλο και πιο κοντά τους καθημερινά…

Η ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΗΣ.

Όταν ο ΔΗΣΥ κατάλαβε τί πόρτα άνοιξε εβουρήσαν να την κλείσουν...

By Δέφτερη Ανάγνωση


·                   Τζαι όταν ο ΔΗΣΥ κατάλαβε τί πόρτα άνοιξε εβουρήσαν να την κλείσουν – διότι, όχι μόνο η ορολογία βορράς- νότος χρησιμοποιείται [εκτός φυσικά τζαι αν πρέπει να λογοκριθεί η γεωγραφία πκιον] από πριν [Γκουτέρες μετά τον Αναστασιάδη στο Κραν Μοντανά],

αλλά τζαι το ότι στελέχη του ΔΗΣΥ [από τον ίδιο τον Αναστασιάδη] πουλούν έμμεσα ή άμεσα διχοτόμηση.

Η πηγή της διχοτόμησης στην ε/κ κοινότητα είναι ιστορικά η ακροδεξιά τζαι σήμερα έσιει να κάμει τζαι με την διάχυτη διαπλοκή.

Όμως φαίνεται τζαι από τον λόγο/πρακτική του Χ. Γεωργιάδη. 

Μισιαούλης και Καβάζογλου σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Στις 11 του Απρίλη 1965 έπεσαν από τα δολοφονικά βόλια της φασιστικής ΤΜΤ οι ήρωες της κοινής ταξικής πάλης όλων των Κυπρίων, Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστας Μισιαούλης. Οι φασίστες έστησαν καρτέρι στους δύο αγωνιστές και τους δολοφόνησαν άνανδρα. Τους βρήκε ο θάνατος αγκαλιασμένους στον παλιό δρόμο Λευκωσίας-Λάρνακας κοντά στην Κόσιη.

Σήμερα, 56 χρόνια μετά, για άλλη μια φορά τιμούμε τη μνήμη των δύο ηρωομαρτύρων συνεχίζοντας τον αγώνα για απαλλαγή από την κατοχή, απελευθέρωση και πραγματική επανένωση της πατρίδας και του λαού μας. Η θυσία τους εμπνέει την αντιφασιστική πάλη του σήμερα και την αναγκαιότητα για κοινό αντικατοχικό αγώνα και ταξική πάλη. Μισιαούλης και Καβάζογλου έγιναν σύμβολα της φιλίας και της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων, σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης, σε μια δύσκολη περίοδο για τον κυπριακό λαό.

Περισσότερα στο περσινό αφιέρωμά μας: Αγκαλιασμένοι στους αγώνες και στο θάνατο

Γιατί επέλεξε ο Εζεκίας το δρόμο της ταξικής πάλης

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

33 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Εζεκία Παπαϊωάννου, του μεγάλου αγωνιστή και ηγέτη της εργατικής τάξης της Κύπρου. Έφυγε από τη ζωή στις 10/4/1988, έχοντας υπηρετήσει την εργατική τάξη μέχρι το τέλος με πίστη αφοσίωση και πλήρη αυταπάρνηση. Ένας κομμουνιστής που έδωσε τη ζωή του στους αγώνες για τους εργαζομένους, στην ταξική κι αντι-ιμπεριαλιστική πάλη και στον πόλεμο κατά του φασισμού.

Τα ιδανικά και η κοσμοθεωρία που ο Πάπης υπεράσπιζε όλη του τη ζωή δεν έχουν ξεθωριάσει. Πέραν των περιουσιακών του στοιχείων που κληροδότησε στο ΑΚΕΛ, ο Παπαϊωάννου κληροδότησε σε κάθε πραγματικό Κύπριο κομμουνιστή το δικό του παράδειγμα προς μίμηση. Για κοινή πάλη ενάντια στην κατοχή και στον ιμπεριαλισμό. Για ταξική πάλη. Για το σοσιαλισμό.

Μόνο μέσα από την ενδυνάμωση των ταξικών αγώνων και τη διατήρηση της πάλης για το σοσιαλισμό μπορεί να τιμηθεί η μνήμη του Εζεκία Παπαϊωάννου. Είναι η μόνη πραγματική τιμή που αρμόζει στο βίο και τους αγώνες του, σε αντίθεση με όσους υπηρετούν σήμερα ακριβώς το αντίθετο όλων όσων εκπροσωπούσε ο Πάπης.

Για τη ζωή και το έργο του Εζεκία Παπαϊωάννου υπάρχουν παλαιότερα άρθρα της ιστοσελίδας μας (110 χρόνια από τη γέννηση του Εζεκία Παπαϊωάννου… / Εζεκίας Παπαϊωάννου στην υπηρεσία της εργατικής τάξης). Σήμερα θα αφήσουμε τον ίδιο τον Πάπη να μιλήσει μέσα από το βιβλίο του «Ενθυμήσεις από τη ζωή μου» για το πως επέλεξε να πορευτεί αγωνιστικά και ταξικά στη ζωή:

«Στην Κύπρο φθάσαμε την πρώτη βδομάδα του Γενάρη 1946. Ήταν η πρώτη επίσκεψη μου στην Κύπρο ύστερα που έφυγα το 1928 για την Αθήνα με ανεκπλήρωτα όνειρα να δουλεύω και να σπουδάζω. Το ίδιο ανεκπλήρωτα έμειναν τα όνειρα μου όταν έφυγα από την Αθήνα πήγαινα στο Λονδίνο με 25 σελίνια στην τσέπη. Και έφυγα από το Λονδίνο με λιγότερο από 25 σελίνια δικά μου χρήματα στην τσέπη γιατί τα έξοδα αποστολής μου τα κάλυψε το Παράρτημα ΑΚΕΛ Λονδίνου. Η αλήθεια είναι πως αν κατά τη διάρκεια του πολέμου ήθελα να κερδίσω χρήματα στο Λονδίνο, ευκαιρίες για επιχειρήσεις εστιατορίων στις οποίες είχαν μπει αρκετοί Κύπριοι υπήρχαν. Δεν το επεδίωξα όμως γιατί ήταν αργά πλέον για σπουδές και ήδη μπήκα στον επαναστατικό δρόμο της πάλης. Από την ημέρα που διάλεξα αυτό το δρόμο η μοναδική μου σκέψη ήταν πως θα τον συνεχίσω, πως θα μπορέσω να προσφέρω διαρκώς και περισσότερα στην υπηρεσία του λαού. Για μένα πλέον η επιστήμη που θ’ ακολουθούσα ήταν η επιστήμη του Μαρξισμού – Λενινισμού και προλεταριακού διεθνισμού. Σ’ αυτήν έπρεπε να καταρτιστώ όσο μπορούσα καλύτερα για να με καθοδηγεί στην πάλη για τη λευτεριά της Κύπρου από τον αποικιοκρατικό ζυγό και στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Από την ημέρα που τέλειωσα τη σχολή Μέσης Παιδείας είχα δουλέψει 18 χρόνια εργάτης. Έζησα τη ζωή του εργάτη, γνώρισα την άγρια εκμετάλλευση που του γίνεται. Είδα πως ο εργάτης είναι φύσει επαναστάτης γιατί η καθημερινή δουλειά τον κάμνει τέτοιον. Κι αγάπησα τον εργάτη. Αγάπησα την εργατική τάξη σαν τάξη. Είναι η πιο τίμια, η πιο επαναστατική. Είναι ο φορέας της επαναστατικής αλλαγής από το παληό, το αναχρονιστικό, στο καινούργιο, το υγιές, το σταθερό, το βιώσιμο.

Μίσησα τον καπιταλισμό που στην πιο αντιδραστική του έκφραση είναι ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός, σαν κάτι το απάνθρωπο. Τι σημαίνει στην πράξη η αρχή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στην οποία στηρίζεται ο καπιταλισμός; Σημαίνει σε τελευταία ανάλυση “ο θάνατος σου η ζωή μου”. Σημαίνει την δικτατορία μιας ολιγαρχίας του πλούτου, του πλούτου που είναι προϊόν της εργασίας άλλων πάνω στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Τα περί δημοκρατίας στον κόσμο του καπιταλισμού είναι μια φενάκη. Τι νόημα έχει η δημοκρατία σε μια κοινωνία στην οποία η ζωή των ανθρώπων ρυθμίζεται από μια ασήμαντη μειοψηφία που έχει στα χέρια της τον πλούτο και χρησιμοποιεί αυτή την προνομιούχο θέση της για να πραγματοποιεί κέρδη, διαρκώς και περισσότερα κέρδη από την εκμετάλλευση των άλλων; Αλλά και το “δικαίωμα” να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι, για το οποίο ξελαρυγγίζονται οι διάφοροι ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου, παύει να υφίσταται από τη στιγμή που οι εκμεταλλευόμενοι αρχίζουν ν’ απειλούν την ύπαρξη του καπιταλισμού. Αυτοστιγμί, την αστική δημοκρατία διαδέχεται η φασιστική δικτατορία, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις και όλα τ’ άλλα τυραννικά μέσα.

Μόνο στον σοσιαλισμό υπάρχει πραγματική δημοκρατία γιατί σ’ αυτόν δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, αλλά μόνον εργαζόμενοι που δουλεύουν όχι για να στοιβάζουν μερικοί χρυσοκάνθαροι τεράστια κέρδη, αλλά για το καλό της κοινωνίας σαν σύνολο. Μόνο στον σοσιαλισμό υπάρχει πραγματική ελευθερία κριτικής των κακώς εχόντων και τρόπος διόρθωσης τους. Η μόνη “ελευθερία” ή “δικαίωμα” που δεν υπάρχει στο σοσιαλισμό είναι η “ελευθερία” ή το “δικαίωμα” εκμετάλλευσης της εργασίας των άλλων για ατομικά κέρδη. Να λείψει τέτοια “ελευθερία” και τέτοιο “δικαίωμα” γιατί αυτό δεν είναι δημοκρατία αλλά απάρνηση της δημοκρατίας, παραμόρφωση και παραποίηση της».

(Εζεκία Παπαϊωάννου, Ενθυμήσεις από τη ζωή μου, σελ. 73-74).

Ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα που κρατά δεκαετίες

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

1η του Απρίλη. H μακραίωνη παράδοση των ψεμάτων ή φαρσών από έντυπα και μη, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στο νησί μας όμως κάθε 1η του Απρίλη, έχουμε ένα ακόμη μύθο που αναβιώνει τέτοια μέρα. Κάθε 1η του Απρίλη (και όχι μόνο) ακούμε από τους κάθε λογής εθνικόφρονες και φασίστες, διθυράμβους του τύπου «η ΕΟΚΑ κέρδισε τον ισχυρό στρατό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας». Η πραγματικότητα φυσικά είναι άλλη.

Πώς κερδίζεις όταν δεν επιτυγχάνεις το στόχο σου και όταν ο εχθρός διαιωνίζει την παρουσία και την ανάμειξή του στα εσωτερικά σου ζητήματα;

Άσε που μιλάμε για μια οργάνωση όπου αρχηγός της ήταν ο φασίστας Χίτης Γρίβας, δηλαδή ο συνεργάτης των ναζί κατακτητών και μετέπειτα των Άγγλων που υποδούλωσαν ξανά τον ελληνικό λαό και κυνήγησαν με μανία τους κομμουνιστές απελευθερωτές της Ελλάδας. Μάλιστα οι Άγγλοι είχαν γλιτώσει την ζωή του ίδιου του Γρίβα και άλλων Χιτών στη μάχη με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 στο Θησείο. Με ευθύνη και του Μακαρίου, ο οποίος ήταν αντικομμουνιστής, η επιλογή του Γρίβα επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τις λανθασμένες επιλογές της δεξιάς με ολέθρια αποτελέσματα για το λαό μας. Με αποκλειστικό στόχο να αρπάξουν τα ηνία του αντιαποικιακού αγώνα από τους κομμουνιστές, οι σοβινιστές όχι απλά εγκλημάτησαν εις βάρος των κομμουνιστών, αλλά έπαιξαν και το παιχνίδι των Βρετανών ιμπεριαλιστών αποικιοκρατών του διαίρει και βασίλευε. Έβαλαν ξανά στο παιχνίδι του Κυπριακού την Τουρκία, δίχασαν το λαό μας σε βάση γλωσσική/θρησκευτική, αλλά φυσικά και ταξική.

Η έγνοια τους ήταν να μην έχει ταξικό πρόσημο ο αντιαποικιακός αγώνας και η επόμενη μέρα. Και συνέχισε να είναι και μετά το 1960. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση εθνικόφρονα υποστηρικτή της ΕΟΚΑ Β’ στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο «Αττίλας ‘74» του 1975 στο ερώτημα του σκηνοθέτη ποιον επιλέγει ανάμεσα σε κομμουνιστές και Τούρκους: «Δεν μπορώ να απαντήσω»… Μετά την εισβολή και την κατοχή.

Το 1955 με εγκληματικούς αποκλεισμούς κομμουνιστών και Τουρκοκυπρίων, αιματοκύλισαν το λαό. Τα φασιστικά βόλια μίλησαν την ίδια γλώσσα, έστω κι αν αυτοί που τα κρατούσαν μιλούσαν ελληνικά ή τουρκικά. ΕΟΚΑ και ΤΜΤ παράλληλα δολοφονούσαν κομμουνιστές Κυπρίους, ενώ δεν άργησαν να αιματοκυλίσουν άμαχους Κυπρίους σε διακοινοτικές επιθέσεις, προς τέρψιν των υποκινούντων αποικιοκρατών που εν τέλη πέτυχαν τους στόχους τους διχάζοντας και βασιλεύοντας ως δήθεν ειρηνευτές που κέρδισαν και στρατιωτικές βάσεις με την παραχώρηση μιας κολοβής ανεξαρτησίας στα πλαίσια μιας νατοϊκής διευθέτησης.

Στα περί της ΕΟΚΑ υπάρχει φυσικά και ο αστήρικτος μύθος της δήθεν «προδοσίας» από τους κομμουνιστές. Ένα στημένο παραμυθάκι για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα με τις δολοφονίες κομμουνιστών από τους μασκοφόρους του Γρίβα, που δεν είχαν άλλο στόχο από το άνοιγμα ενός εμφυλίου πολέμου εντός των Ε/κ, με στόχο την εξόντωση του πανίσχυρου κομμουνιστικού ταξικού κινήματος. Το πόσο φτιαχτός ήταν αυτός ο μύθος διαφαίνεται μέσα από τις παραδοχές του ίδιου του Γρίβα στα απομνημονεύματά του ότι τα εκφραστικά όργανα του ΑΚΕΛ και οι κομμουνιστές δήμαρχοι «εμμέσως εξυπηρετούσαν» την ΕΟΚΑ αντιδρώντας στην αποικιοκρατία, την ώρα που οι «εθνικόφρονες εφημερίδες κάμνουν πολιτική της τζέπης των»… Κατά τον στενό συνεργάτη του Γρίβα, Σπύρο Παπαγεωργίου, ο στρατιωτικός ηγέτης της ΕΟΚΑ σημείωνε ότι «οι κομμουνισταί τηρούν στάσιν περισσότερον συμφέρουσαν την ΕΟΚΑ από εκείνην που τηρούν οι εθνικόφρονες»…

Αυτές οι παραδοχές αποκρύπτονται από την κυρίαρχη ιστορία που επιβλήθηκε. Οι προδότες ήταν στελέχη της ΕΟΚΑ. Σε κάποιες περιπτώσεις και υψηλόβαθμα. Έτσι κι αλλιώς αυτοί γνώριζαν. Οι κομμουνιστές είχαν αποκλειστεί εκ προοιμίου από τον ίδιο τον Γρίβα. Και παρά την πολεμική ανάμεσα στις δυο παρατάξεις, οι κομμουνιστές με κάθε ευκαιρία εξέφραζε εμπράκτως αλληλεγγύη στα μέλη της ΕΟΚΑ στα πλαίσια του αντιαποικιακού αγώνα του λαού. Κάνοντας διαμαρτυρίες και απεργίες εκεί που η δεξιά δεν τολμούσε. Μαζεύοντας υπογραφές για να μην εκτελεστούν μέλη της ΕΟΚΑ, εκεί που η δεξιά σιωπούσε. Αυτά είναι που παραδέχεται και ο Γρίβας στα γραπτά του. Κι όμως έδινε διαταγές για άνανδρες δολοφονίες κομμουνιστών, που ταυτόχρονα δέχονταν ακόμη μεγαλύτερη δίωξη από τους αποικιοκράτες. Το γεγονός και μόνο ότι οι δεξιές οργανώσεις δεν τέθηκαν σε παρανομία, ενώ οι Βρετανοί έθεσαν σε παρανομία το ΑΚΕΛ και τις μαζικές οργανώσεις του Λαϊκού Κινήματος, τα λέει όλα.

Όμως μέσα σε όλα αυτά ο μεγαλύτερος μύθος γύρω από την ΕΟΚΑ έγκειται στο αποτέλεσμα της δράσης της, που δεν μπορεί να διαγράφεται από τον όποιο ηρωισμό ή θυσίες που επέδειξαν μερικά μέλη της (όπως δεν πρέπει να διαγράφονται και τα εγκλήματα που διέπραξαν κάποιοι εκ των μελών της επειδή αργότερα έπεσαν νεκροί από πυρά Άγγλων).

Κάθε αγώνας, όσο ηρωικός κι αν είναι, κρίνεται επιτυχής ή μη εκ του αποτελέσματος. Στόχος ήταν η ένωση και το αποτέλεσμα ήταν μια κολοβή ανεξαρτησία υπό την κηδεμονία τριών μελών του ΝΑΤΟ. Οι δε εσωτερικές αντιπαραθέσεις από τις οποίες δεν έλειψαν και πάλι τα εγκλήματα, στηρίχτηκαν στη βάση του ποιοι έμειναν έξω από τη νομή της εξουσίας, όσους εθνικόφρονες μανδύες και αν έβαλαν στην πλάτη τους.

Το πόσο επιζήμια ήταν η τότε επιλογή της δεξιάς το παραδέχθηκαν αργότερα δεξιοί πολιτικοί και μέλη της ΕΟΚΑ, όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου, οι οποίοι χωρίς να παραδέχονται ότι αυτό έγινε για ταξικούς αντικομμουνιστικούς λόγους, παραδέχθηκαν ότι τελικά έβλαψε το Κυπριακό.

Το έπραξαν όμως δεκαετίες μετά, ενώ οι κομμουνιστές το έκαναν σε πραγματικό χρόνο. Και το έπραξαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν την ολοκλήρωση του εγκλήματος. Μετά δηλαδή το 1974 όταν μέλη της ΕΟΚΑ που επανεμφανίστηκαν υπό τον Γρίβα ως ΕΟΚΑ Β’, παίζοντας το ρόλο της μαριονέτας των ιμπεριαλιστών και της φασιστικής Χούντας των Αθηνών, άνοιξαν την κερκόπορτα στην Τουρκία για να εισβάλει ολοκληρώνοντας το δίδυμο νατοϊκό έγκλημα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την κατοχή της μισής μας Κύπρου.

Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Από τη στιγμή που πέτυχαν το στόχο «εργασία 365 μέρες το χρόνο, 14 ώρες την ημέρα», δεν μπορούν να ανεχτούν να παραμείνουν κλειστοί την ημέρα που οι εργαζόμενοι γιορτάζουν μια ιστορική νίκη για πενθήμερη εργασία, των 8 ωρών την ημέρα.
Τα αφεντικά που επέβαλαν σε επιστημονικές ομάδες για την πανδημία να εκδίδουν ανακοινώσεις πως «στις υπεραγορές για να κολλήσεις τον ιό πρέπει να παραμείνεις σε στενή επαφή με το φορέα για πάνω από 15 λεπτά», τη στιγμή που στο όνομα της καταπολέμησης της πανδημίας, ανεστάλησαν οι πλέον βασικές ατομικές ελευθερίες.
Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει αυτούς.

· Ανασκόπηση της εφτομάδας: ο ΔΗΣΥ παραμιλά [εστήσαν θέαμα στη Βουλή, οι συναγερμικοί γιατί εν τηρείται η απαγόρευση της σύγκρουσης συμ

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         Ανασκόπηση της εφτομάδας: ο ΔΗΣΥ παραμιλά [εστήσαν θέαμα στη Βουλή, οι συναγερμικοί γιατί εν τηρείται η απαγόρευση της σύγκρουσης συμφερόντων!!!], το «δάκρυ» του Αβέρωφ στο εξαρτώμενο τηλεοπτικό κανάλι, μετατράπηκε σε ττέλια στον Αστρομερίτη. Οι τουρκοκύπριοι αντέδρασαν σε αφίσες του Ερντογάν, τζαι στην Ελλάδα φουσκώνουν επικίνδυνα για το Μητσοτακέϊκο, οι δρόμοι….

Όσον αφορά την διαπλοκή, η εστίαση της εφτομάδας επήεν στον Χ. Γεωργιάδη για το σκάνδαλο του κλεισίματος του Συνεργατισμού – τζαι στα ύποπτα συμφέροντα πίσω από την χωρίς προσφορές συμφωνία με την Αλταμίρα. Τζαι από βλακείες των συναγερμικών στην Βουλή μάθαμε ότι τελικά ο δικηγοράκος της εταιρείας με την οποία φαίνεται να έχει οφέλη από την ύποπτη συμφωνία του δίδυμου Γεωργιάδη-Χατζηγιάννη είναι το δικηγορικό γραφείο Κούσιου. Όντως ότι πέτρα σηκώσεις..

Τζαι απλώνονται υποψίες για τα πάντα όπου εμπλέκεται ο ΔΗΣΥ – από τα rapid tests μέχρι το ποιοί θα κερδίσουν που το ττέλια της διχοτόμησης που έσυρε ο Νουρής στον Αστρομερίτη.. 

• Τζαι είμαστε πολλά περίεργοι να δούμε πώς θα ξεπλυθεί ο Χ. Γεωργιάδης αυτός ο τυπάκος του οποίου οι πρακτικές μετονόμασαν την κουμπαροκρ?

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         Τζαι είμαστε πολλά περίεργοι να δούμε πώς θα ξεπλυθεί [εννοείται εκτός ΔΗΣΥ οπου βουρούν να συγκαλύψουν το ημέτερο στέλεχος] ο Χ. Γεωργιάδης αυτός ο τυπάκος του οποίου οι πρακτικές μετονόμασαν την κουμπαροκρατία σε ημετεροκρατία των συμμαθητών/τριών... Διότι εν μπορεί να μεν συμμετείχε στην απόφαση για την Αλταμίρα. Τζαι να μεν έξερεν ότι εν παράνομη χωρίς προσφορές..

Τζαι επίσης είμαστε πολλά περίεργοι να δούμε αν θα ξανα-ξεπλυθεί η υπόθεση Χατζηγιάννη..

Τί έκαμνε τούτος ο τύπος την περίοδο των κλειστών τραπεζών – τζαι για ποιόν πράμα ήταν υπό διερεύνηση;

Τζαι είναι ή δεν είναι αδίκημα καταχρησης εξουσίας τζαι ρουσφετολογίας, ένας υπουργός να πιάνει ένα ύποπτο για αδίκημα από την διερεύνηση τζαι να τον βάλει επικεφαλής ενός οργανισμού – συγκαλύφκοντας ντε φάκτο τις οποιες ευθύνες για το αδίκημα στην κλειστή περίοδο;..

Μπορεί ένας υπουργός να ξεπλένει αδικήματα τζαι παρατυπίες φίλων τζαι ημέτερων του;


· Η προσπάθεια έστω για παύση/παραίτηση Αναστασιάδη μέσω της Βουλής είναι πια μονόδρομος για ιστορικούς τζαι θεσμικούς λογους

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         Η προσπάθεια έστω για παύση/παραίτηση Αναστασιάδη μέσω της Βουλής είναι πια μονόδρομος για ιστορικούς τζαι θεσμικούς λογους

Μπορεί η αντιπολίτευση να περιμένει να ολοκληρωθούν ακόμα μερικές έρευνες. Μπορεί να περιμένει κάποια στοιχεία από την ενοχή που το παίζει «μα εγώ εν τζαι..». Αλλά με ένα σκάνδαλο που φκάλλει μάτι – από τον Σαουδάραβα στην μαρίνα της Αγίας Νάπας, ο υποτιθέμενος σεβασμός της προεδρίας [λόγω προηγούμενων προέδρων τζαι αναγκών] μετατρέπεται σε ανοχή της διαπλοκής τζαι της παραβίασης της ισονομίας. Αυτή η νοοτροπία της αρπαχτής, την οποία εκπροσωπεί σαν πολιτικός ο Αναστασιάδης, είναι ήδη σε διεθνές επίπεδο υπό διερεύνηση τζαι έλεγχο. Πάει φυλακή ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, ο Σαρκοζί, καταδικάζεται πρόεδρος καντονιου στην Ελβετία [για δώρο και πάλι], πάει σε δίκη ο Νετανιαχου για δώρο κοκ ..Η ανοχή για την εκ των φαινομένων διαπλοκή Αναστασιάδη, σημαίνει απλώς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ανέχεται την παραβίαση της αρχής της ισονομίας [αν ήταν οποιοσδήποτε πολίτης προφανώς θα καταδικάζονταν] αλλά τζαι δείγμα αγκύλωσης των θεσμών..υπάρχουν χώρες οπου θεωρείται σκάνδαλο επειδή βουλευτές εκρατήσαν δώρο ένα ρολόι σε κοινοβουλευτική αποστολή στο εξωτερικό..

Ακόμα τζαι αν ο ΔΗΣΥ/κυβέρνηση εξαγοράσουν ψήφους για να αποτρέψουν τέτοια κίνηση, ακόμα τζαι αν βουλευτές φοβηθούν από απειλές [γενικής φύσεως – αφού ακούσαμε τζαι για τούτα], το ότι θα γίνει μια τέτοια κίνηση, θα είναι μια κίνηση εκδημοκρατισμού [σεβασμού της ισονομίας, τζαι ένδειξη ότι στο μέλλον τέτοιες νοοτροπίες θα έχουν να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο καθαίρεσης..].

Ο Αναστασιάδης θα κωδικοποιηθεί στην Ιστορία σαν διαπλεκόμενος. Μόνο όσοι /ες εθελοτυφλούν τζαι κρύφκονται πίσω από το δάκτυλο τους εν θωρούν την κραυγαλέα διαπλοκή στην υπόθεση της μαρίνας Αγίας Νάπας, στις εξυπηρετήσεις με τον Σαουδάραβα, στο άγχος για αποτροπή έρευνας από την ελεγκτική υπηρεσία, τζαι το άγχος για την έρευνα για το καζίνο [Όπως εκφράστηκε τζαι που την Γιολίτη]..

Το ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν κατανοεί ότι μια παραίτηση θα είχε τουλάχιστον [έστω τζαι εκ των υστέρων] το στοιχείο της μεταμέλειας, είναι εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς τί σύννεφο ενοχής αφήνει πάνω από το όνομά του τζαι της οικογένειας του..

Αλλά ο καθένας κρίνεται τζαι από το ήθος των επιλογών του..

Η δειλία του ίσως να είναι αρμόζουσα θα έλεγε κάποιος παρακολουθώντας μια πορεία..




· Τζαι η ενοχή Αναστασιάδη είναι πια κοινό ανέκδοτο στο δρόμο… Φτιάχτηκε μια επιχείρηση για την μαρίνα Αγίας Νάπας, τζαι ο γαμπρός διο?

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         Τζαι η ενοχή Αναστασιάδη είναι πια κοινό ανέκδοτο στο δρόμο… Φτιάχτηκε μια επιχείρηση για την μαρίνα Αγίας Νάπας, τζαι ο γαμπρός διορίστηκε επικεφαλής, οι κόρες ανάλαβαν τα διαβατήρια, τζαι παραχωρήθηκε στο συμπέθερο φιλέτο… Τζαι η ελεγκτική υπηρεσία διερευνά παράτυπες πολιτογραφήσεις στην συγκεκριμένη υπόθεση.

Τζαι το ανέκδοτο που παίζει το ρόλο του προέδρου είσιεν πει κάποτε ότι θα παραιτηθεί, αν προκύψει ότι είχε οικονομικό όφελος από την υπόθεση των διαβατηρίων.


· Τα ενδεχομενα υλικά συμφέροντα πίσω από την στροφή μερίδας της δεξιάς [πολιτικής-οικονομικής-μιντιακής κοκ] προς την διχοτόμηση. Ο Χ.

By Δέφτερη Ανάγνωση



·         Τα ενδεχομενα υλικά συμφέροντα πίσω από την στροφή μερίδας της δεξιάς [πολιτικής-οικονομικής-μιντιακής κοκ] προς την διχοτόμηση. Ο Χ. Γεωργιάδης, ο Δ. Διονυσίου και η απόπειρα κανoνικοποίησης του σεναρίου δυο κρατών.

Στην εξαιρετική του ανάλυση « Ο Ντενκτάς στο Νότο»  ο Γ. Ιωάννου έθεσε για πρώτη φορά το ερώτημα για τις υλικές [οικονομικές αλλά και μορφών εξουσίας] δυναμικές που ωθούν ή προωθούν προς την διχοτόμηση ανάμεσα στους ελληνοκύπριους.

Η κατάσταση της προηγουμένης εβδομάδας ήταν ενδιαφέρουσα όσον αφορά τα τεκμήρια. Μετά από την ομολογία του αρχιεπίσκοπου ότι ο Αναστασιάδης δοκίμασε και μαζί του την εισήγηση για δυο κράτη, ο Ανάστος είπε «μα εγώ εν τζαι..», τζαι την επόμενη Κυριακή δυο εκπροσωποι της δεξιάς [που «πρόκοψε» πολλαπλά τούτην τη δεκαετία…J] βγήκαν σεργιάνι να ξεπλύνουν κάπως το νέο αδιέξοδο του Αναστασιάδη. Την ταύτιση των δυο κειμένων δεν την πρόσεξε κάποιος ουδέτερος αλλά κάποιος που είχε στο παρελθόν συνεργαστεί με την δεξιά, ο Μ. Παπαπέτρου, ο οποίος σε μια απάντηση του στον Χ. Γεωργιάδη, ανάφερε και τον Διονυσίου: «Το περίεργο είναι ότι την ίδια μέρα ο Διονύσης Διονυσίου, με άρθρο του στον Πολίτη, ουσιαστικά λανσάρει και εκείνος τα δύο κράτη, διανθισμένα με καμπόσα στοιχεία απο το τελευταίο βιβλίο του Πόλυ Πολυβίου για την λύση του κυπριακού κατά φάσεις και τμηματικά.»

Για να δούμε λοιπόν τα ατομα σαν ενδεικτικά σχέσεων εξουσίας και διασταυρώσεων συμφερόντων.

Χ. Γεωργιάδης. Τέως υπουργός οικονομικών που στήριξε τις δυο εναπομείνασες τράπεζες με κυπριακή καταγωγή έστω [αφου η ιδιοκτησια είναι πια σε μεγαο βαθμο ξενων μεγαλομετοχων] – και διάλυση του Συνεργατισμου [με παρατυπες διαδικασιες διαπλοκης όπως εδειξε η σχετικη ερευνα]  για να στηριχθει [όπως φάνηκε] η Ελληνικη Τράπεζα την οποία φαίνεται να ελέγχει ο  ΔΗΣΥ και ημέτερα του συμφέροντα [όπως της Logicom]. Η θητεία του ως υπουργός εμοιαζε με σύμβολο ημετεροκρατίας – απέκτησε το παρατσούκλι  «ο συμμαθητής» με την τάση του να διορίζει συμμαθητές/τριες του σε πόστα ασχέτως γνώσεων, επάρκειας, νομικής κατάστασης κοκ..



Δ. Διονυσίου που λανσάρει ιδέες του Πολυβίου, ο  οποίος φέρεται να είναι κομβικός παίκτης στα συμφέροντα της Τράπεζας Κύπρου. Ο κ. Διονυσίου ο ίδιος αναφέρθηκε σε δικαστική διαδικασία ότι είχε εμπλοκή στην διαδικασία πληροφόρησης αρθρογράφου [του Μ. Ολύμπιου] του Πολίτη ότι θα του έκοβαν [λογόκριναν δηλαδή] κείμενα διότι η Τράπεζα Κύπρου δεν θα έδινε ένα διαφημιστικό πακέτο 50,000 ευρώ στον Πολιτη – τους απειλουσε από ότι φαινεται η Τραπεζα και εκοψαν κριτικο σχολιογραφο.. Είναι ίσως η πιο τεκμηριωμένη [και με δικαστική μαρτυρία] σχέσης εξάρτησης ΜΜΕ και τραπεζιτικών συμφερόντων. Ο κ. Διονυσίου έχει οικογενειακές σχέσεις με τον κ. Νικολάτο, ο οποίος ψηφισε για την αποφυλάκιση του επικεφαλής της Τράπεζας Κύπρου, του Α. Ηλιαδη,  μετά την καταδίκη του [αργότερα δημοσιοποιηθηκε οτι ο κ. Νικολάτος είχε ευνοηθεί οικονομικά από την Τράπεζα Κύπρου]. Ευρυτερα ο κ. Διονυσίου έχει καθοριστικό ρόλο στον Πολίτη, ο οποίος στήριξε τον Αναστασιάδη και στις 2 προεδρικές εκλογές.

Ιδού πώς φαινεται να λανσάρεται η διχοτόμηση/δυο κρατη ως παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία: Πρώτα ξεχνάς γιατί επιλέγηκε [και από Κληρίδη] η διζωνική – [όπως για να κλείσει το βόρειο σύνορο και να βρεθούν τρόποι συνεννόησης των κυπρίων]. Μετα οι κοινότητες ταυτίζονται μόνο με τις εθνικιστικές θέσεις [«δεν θα δεχθεί η Τουρκία», «δεν θα αναγνωριστούν ίσα δικαιώματα»] για να βάλει, ο αρθρογραφος, την λυση των δυο κρατών στο τραπέζι. Προσέξετε το κολπάκι με το οποίο αποδίδει στους τουρκοκύπριους την θέση ότι δεν θα αναγνωριστούν τα δικαιώματα τους – ξηχάνωντας να διευκρινίσει ότι η πολιτική ισότητα ήταν αναγνωρισμένη μέχρι που ο πρόεδρος, τον οποίο στήριξε η εφημερίδα του Διονυσίου, άρχισε να την αμφισβητεί και προκλητικά μάλιστα όπως με την θέση ότι οι τ/κ δεν πρέπει να έχουν λόγο για το φυσικό αέριο… Ή να θυμηθούμε την θερμή υποδοχή της επιχειρησης ΜΜΕ, Πολιτης λτδ, στον Αναστασιάδη όταν γύρισε χωρίς λύση τζαι με ναυάγιο οπό Κραν Μοντανά;..

Ουσιαστικά, ο Διονυσίου φαινεται να προσπαθει να οικοδομησει ένα κουτοπονηρο ρητορικο κόλπο – παρουσιάζει τις εθνικιστικές θέσεις σαν το αδιέξοδο να συνεννοηθούν οι δυο κοινότητες, για να λογοκρίνει ότι είναι ο εθνικισμός που ο ίδιος συγκαλύπτει και εξέλεξε, που οδηγεί στην αντιπαράθεση [όπως με την εκλογή Τατάρ].. Η ρητορικη του εθνικισμου σπρώχνει τα δεδομένα στο αδιέξοδο για να εμφανιστεί ο κάθε Διονυσίου, σαν κατά φαντασια, διαιτητης ο οποιος θα το παίξει άσπρο-μαύρο άρα.. Ας πάρει η Τουρκια τη βόρεια Κύπρο. Για να τρώνε οι ημέτεροι στον νότο ακόμα λίγο;.. :)

Ο Πολίτης, τελικά,  φαινεται ότι ήταν μια εφημερίδα του κατεστημένου της δεξιάς – τζαι έσυρνε λλίην χρυσόσκονη αριστερίζουσα για να αιχμαλωτίσει τζαι αριστερούς. Τώρα βέβαια αγωνίζεται να συγκρατήσει όσους δεξιούς του έμειναν, προσφέροντας και πάλι υπηρεσίες στο καθεστως  – πολεμώντας τον Γενικό Ελεγκτή..

Ιδού λοιπόν τα κουτοπόνηρα κόλπα για να ξεπλύθουν μέσα από το απλοϊκές ανοησίες τύπου άσπρο-μαύρο, τα δυο κράτη..

 «Γιατί κατά φάσεις υλοποίηση; Διότι θα εξαλείψει τη δυσπιστία όλων των πλευρών. Οι Ελληνοκύπριοι υποστηρίζουν ότι η Τουρκία δεν θα υλοποιήσει ποτέ τη λύση που θα υπογράψουμε. Οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι δεν θα τους αναγνωρίσουμε ποτέ ως κοινότητα με ίσα πολιτικά δικαιώματα. Μια λύση κατά φάσεις ίσως λοιπόν να αποτελεί απάντηση για την τελική λύση. Είτε αυτή είναι λύση ομοσπονδίας, είτε λύση δύο κρατών.

Αν πούμε όχι τότε ο καθένας παίρνει τον δικό του δρόμο…»

https://politis.com.cy/apopseis/sfairika/i-pentameris-kai-mia-stratigiki-symfonia/




· Και ο Παπαπέτρου ήταν και κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κληρίδη. Κάτι ξέρει λογικα από τα ρητορικά κλωθογυρίσματα της συναγερμικής μά?

By Δέφτερη Ανάγνωση



·         Και ο Παπαπέτρου ήταν και κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κληρίδη. Κάτι ξέρει λογικα από τα ρητορικά κλωθογυρίσματα της συναγερμικής μάντρας..

Michalis Papapetrou

ΓΙΑ ΤΟΝ κ. ΧΑΡΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ. Μια οφειλόμενη απάντηση.

Πριν ακόμα στεγνώσει το σάλιο απο τις διαψεύσεις του Προέδρου και του Κυβερνητικού Εκπροσώπου στα όσα απεκάλυψε ο Αρχιεπίσκοπος για τα δύο κράτη, άρχισαν τα κελαηδήματα. Τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις του Ν. Αναστασιάδη, πως ποτέ δεν μίλησε για δύο κράτη και πως αυτά τα διαδίδουν ο κακός Άιντε, διάφοροι ψεύτες απο τον χώρο της αντιπολίτευσης και κάποιοι άνοες, που άλλα τους έλεγε και άλλα καταλάβαιναν, ακολούθησε,την περασμένη Κυριακή, ο στενός συνεργάτης του Προέδρου Χάρης Γεωργιάδης, που με άρθρο του στην Καθημερινή, επαναφέρει την λύση των δύο κρατών, την οποία βαφτίζει « νέο ρεαλισμό». Προφανώς για να μην μας πέσει βαρετή. Το περίεργο είναι ότι την ίδια μέρα ο Διονύσης Διονυσίου, με άρθρο του στον Πολίτη, ουσιαστικά λανσάρει και εκείνος τα δύο κράτη, διανθισμένα με καμπόσα στοιχεία απο το τελευταίο βιβλίο του Πόλυ Πολυβίου για την λύση του κυπριακού κατά φάσεις και τμηματικά. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι υποκρύβεται πίσω απο αυτή την αρθρογραφία, αλλά ο Διονύσης με το χθεσινό του άρθρο, συγκρούεται με την κριτική που, πολύ σωστά εδώ και πολύ καιρό, άσκησε στον Πρόεδρο. Οσον αφορά τον Χάρη Γεωργιάδη, αρμόδιος να μας διευκρινίσει τι συμβαίνει, είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, γιατί άλλα νομίζαμε ότι πρεσβεύει ο ΔΗΣΥ και άλλα διαβάζουμε απο τον Αν. Πρόεδρο του.

Λίγα λόγια για το άρθρο του Χ. Γεωργιάδη.

Είναι φανερή η προσπάθεια του να εμπλέξει τον Γλαύκο Κληρίδη στους διχοτομικούς του ακροβατισμούς. Εγώ καταθέτω την δική μου μαρτυρία, ότι ο Γλ. Κληρίδης θεωρούσε την διχοτόμιση ως την καταστροφή της Κύπρου. Και αντιτάχθηκε σθεναρά, στις συνομιλίες με τον Ντεκτάς σε μια τέτοια λύση. Πίστευε, και σωστά, πως τα δύο κράτη δημιουργούν ένα τεράστιο σύνορο με την Τουρκία , που θα διασχίζει την Κύπρο και θα φέρει την Τουρκία μέχρι την οδό Λήδρας και που θα αποτελεί μόνιμη εστία έντασης και προστριβών, και θα δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για την Κύπρο. Οταν ο Κληρίδης εισηγήθηκε αποδοχή της ομοσπονδίας στην Αργώ, ήταν γιατί ήθελε να αποφύγει την διχοτόμιση, που μετα την εισβολή φάνταζε απειλητική και την οποία θεωρούσε ως τον μέγιστο κίνδυνο. Ολα αυτά είναι καλά γνωστά στα στελέχη του ΔΗΣΥ και το Προεδρικο. Ο λόγος, λοιπόν, που προτάσσουν τον Κληρίδη, είναι για να δημιουργήσουν μια γραμμή κάλυψης και να προσδώσουν στην ακραία και επικίνδυνη εισήγηση τους, τον μανδύα του ρεαλισμού και της λογικής.

Ο Χάρης Γεωργιάδης μας παρουσιάστηκε και ως υποστηρικτής των δήθεν τριών σχολών σκέψης στο κυπριακό. Τους ακραίους, που απορρίπτουν τα πάντα, τους ενδοτικούς, που αποδέχονται ότι θέλει η Τουρκία και τους αγωνιστές που ακολουθούν τον τρίτο δρόμο για να σώσουν την Κύπρο. Η πατρότητα αυτής της αβάσιμης και γεμάτης σκοπιμότητες, θεωρίας ανήκει στον Νίκο Κατσουρίδη και είναι ενδιαφέρον, που τώρα την υιοθετεί ο Αν. Πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Αυτή είναι η σανίδα κύκλων, και στα δύο μεγάλα κόμματα, που στον βωμό ιδεοληψιών, αντιμάχονται την συμπόρευση ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ για λύση του κυπριακού. Κάτι που, αν δεν επιτευχθεί, λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Κατα την διάρκεια της τελευταίας προσπάθειας του ΓΓ , και τις συνομιλίες με τον Ακκιντζί, μέχρι και πριν ένα χρόνο, το ΑΚΕΛ ανταποκρίθηκε θετικά σ αυτή του την υποχρέωση. Οι θεωρίες, όμως του Χάρη Γεωργιάδη, δημιουργούν αμφιβολίες για το τι σκέφτονται γι αυτό το θέμα στην Πινδάρου.

Ισχυρίζεται ο κ. Γεωργιάδης ότι χάθηκαν ευκαιρίες με ευθύνη της Τουρκίας. Εμείς κάναμε απλώς μερικά λάθη. Η απόρριψη του Σχεδίου Αναν έγινε λόγω Τουρκίας? Η αποτυχία να κλειδώσει το εδαφικό, όταν στο Μον Πελεράν, ο Ακκιντζί μας πρότεινε Μόρφου και την Αμμόχωστο και η διαφορά μας ήταν το 1%, οφείλεται στην Τουρκία? Η μήπως στον Πρόεδρο μας, που σηκώθηκε και έφυγε απο τις συνομιλίες, διότι τάχατες του ζήτησε ο Αντρος Κυπριανού να συζητηθεί πρώτα το εδαφικό στο Εθνικό Συμβούλιο , πριν απαντήσουμε στην τουρκική πλευρά. Κάτι που ο ΓΓ του ΑΚΕΛ διέψευσε επανειλημμένα. Οσο για το Κρανς Μοντανά, διαβάστε τις Εκθέσεις του ΓΓ και θα καταλάβετε. Αθωώνει και επαινεί την Τουρκία και κατακρίνει την στάση του Προέδρου. Ασφαλώς και η Τουρκία έχει ευθύνες, τις περισσότερες. Ομως και εμείς ας μην το παίζουμε αθώες περιστερές.

Σε μια εποχή που ο Πρόεδρος αγωνίζεται να πείσει και εντος και εκτός, ότι μόνη εφικτή λύση είναι η ομοσπονδία, τι θα πρέπει να σκεφτούν οι τούρκοι, όταν ακούν τον Αρχιεπίσκοπο και τον Χάρη Γεωργιάδη? Οταν ακούν όλους αυτούς που καλύπτουν τον Αναστασιάδη και συμπεριφέρονται ως να μην συμβαίνει τίποτε περίεργο. Σ αυτούς τους τελευταίους πρωτοστατούν οι εξτρεμιστές του ενδιάμεσου χώρου. Μήπως τους στέλλουμε το μύνημα να κάνουν υπομονή και όπου νάναι θα αποδεχτούμε τις επιδιώξεις τους?

Ο Χ. Γεωργιάδης θεωρεί ότι η Τουρκία ακολουθεί μια αναθεωρητική και συγκρουσιακή πολιτική. Η διάγνωση είναι σωστή. Το λάθος του είναι ότι η θεραπεία δεν είναι η διχοτόμιση, αλλά η Λύση της ΔΔΟ. Οταν όμως ο Νίκος Αναστασιάδης, όπως και ο Χ. Γεωργιάδης, δεν έχουν χωνέψει την πολιτική ισότητα, για ποιά ΔΔΟ και για ποιές εξελίξεις μπορούμε να μιλούμε?

Του Μιχάλη Παπαπέτρου

· Τα ενδεχομενα υλικά συμφέροντα πίσω από την στροφή μερίδας της δεξιάς [πολιτικής-οικονομικής-μιντιακής κοκ] προς την διχοτόμηση. Ο Χ.

By Δέφτερη Ανάγνωση



·         Τα ενδεχομενα υλικά συμφέροντα πίσω από την στροφή μερίδας της δεξιάς [πολιτικής-οικονομικής-μιντιακής κοκ] προς την διχοτόμηση. Ο Χ. Γεωργιάδης, ο Δ. Διονυσίου και η απόπειρα κανoνικοποίησης του σεναρίου δυο κρατών.

Στην εξαιρετική του ανάλυση « Ο Ντενκτάς στο Νότο»  ο Γ. Ιωάννου έθεσε για πρώτη φορά το ερώτημα για τις υλικές [οικονομικές αλλά και μορφών εξουσίας] δυναμικές που ωθούν ή προωθούν προς την διχοτόμηση ανάμεσα στους ελληνοκύπριους.

Η κατάσταση της προηγουμένης εβδομάδας ήταν ενδιαφέρουσα όσον αφορά τα τεκμήρια. Μετά από την ομολογία του αρχιεπίσκοπου ότι ο Αναστασιάδης δοκίμασε και μαζί του την εισήγηση για δυο κράτη, ο Ανάστος είπε «μα εγώ εν τζαι..», τζαι την επόμενη Κυριακή δυο εκπροσωποι της δεξιάς [που «πρόκοψε» πολλαπλά τούτην τη δεκαετία…J] βγήκαν σεργιάνι να ξεπλύνουν κάπως το νέο αδιέξοδο του Αναστασιάδη. Την ταύτιση των δυο κειμένων δεν την πρόσεξε κάποιος ουδέτερος αλλά κάποιος που είχε στο παρελθόν συνεργαστεί με την δεξιά, ο Μ. Παπαπέτρου, ο οποίος σε μια απάντηση του στον Χ. Γεωργιάδη, ανάφερε και τον Διονυσίου: «Το περίεργο είναι ότι την ίδια μέρα ο Διονύσης Διονυσίου, με άρθρο του στον Πολίτη, ουσιαστικά λανσάρει και εκείνος τα δύο κράτη, διανθισμένα με καμπόσα στοιχεία απο το τελευταίο βιβλίο του Πόλυ Πολυβίου για την λύση του κυπριακού κατά φάσεις και τμηματικά.»

Για να δούμε λοιπόν τα ατομα σαν ενδεικτικά σχέσεων εξουσίας και διασταυρώσεων συμφερόντων.

Χ. Γεωργιάδης. Τέως υπουργός οικονομικών που στήριξε τις δυο εναπομείνασες τράπεζες με κυπριακή καταγωγή έστω [αφου η ιδιοκτησια είναι πια σε μεγαο βαθμο ξενων μεγαλομετοχων] – και διάλυση του Συνεργατισμου [με παρατυπες διαδικασιες διαπλοκης όπως εδειξε η σχετικη ερευνα]  για να στηριχθει [όπως φάνηκε] η Ελληνικη Τράπεζα την οποία φαίνεται να ελέγχει ο  ΔΗΣΥ και ημέτερα του συμφέροντα [όπως της Logicom]. Η θητεία του ως υπουργός εμοιαζε με σύμβολο ημετεροκρατίας – απέκτησε το παρατσούκλι  «ο συμμαθητής» με την τάση του να διορίζει συμμαθητές/τριες του σε πόστα ασχέτως γνώσεων, επάρκειας, νομικής κατάστασης κοκ..

Δ. Διονυσίου που λανσάρει ιδέες του Πολυβίου, ο  οποίος φέρεται να είναι κομβικός παίκτης στα συμφέροντα της Τράπεζας Κύπρου. Ο κ. Διονυσίου ο ίδιος αναφέρθηκε σε δικαστική διαδικασία ότι είχε εμπλοκή στην διαδικασία πληροφόρησης αρθρογράφου [του Μ. Ολύμπιου] του Πολίτη ότι θα του έκοβαν [λογόκριναν δηλαδή] κείμενα διότι η Τράπεζα Κύπρου δεν θα έδινε ένα διαφημιστικό πακέτο 50,000 ευρώ στον Πολιτη – τους απειλουσε από ότι φαινεται η Τραπεζα και εκοψαν κριτικο σχολιογραφο.. Είναι ίσως η πιο τεκμηριωμένη [και με δικαστική μαρτυρία] σχέσης εξάρτησης ΜΜΕ και τραπεζιτικών συμφερόντων. Ο κ. Διονυσίου έχει οικογενειακές σχέσεις με τον κ. Νικολάτο, ο οποίος ψηφισε για την αποφυλάκιση του επικεφαλής της Τράπεζας Κύπρου, του Α. Ηλιαδη,  μετά την καταδίκη του [αργότερα δημοσιοποιηθηκε οτι ο κ. Νικολάτος είχε ευνοηθεί οικονομικά από την Τράπεζα Κύπρου]. Ευρυτερα ο κ. Διονυσίου έχει καθοριστικό ρόλο στον Πολίτη, ο οποίος στήριξε τον Αναστασιάδη και στις 2 προεδρικές εκλογές.

Ιδού πώς φαινεται να λανσάρεται η διχοτόμηση/δυο κρατη ως παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία: Πρώτα ξεχνάς γιατί επιλέγηκε [και από Κληρίδη] η διζωνική – [όπως για να κλείσει το βόρειο σύνορο και να βρεθούν τρόποι συνεννόησης των κυπρίων]. Μετα οι κοινότητες ταυτίζονται μόνο με τις εθνικιστικές θέσεις [«δεν θα δεχθεί η Τουρκία», «δεν θα αναγνωριστούν ίσα δικαιώματα»] για να βάλει, ο αρθρογραφος, την λυση των δυο κρατών στο τραπέζι. Προσέξετε το κολπάκι με το οποίο αποδίδει στους τουρκοκύπριους την θέση ότι δεν θα αναγνωριστούν τα δικαιώματα τους – ξηχάνωντας να διευκρινίσει ότι η πολιτική ισότητα ήταν αναγνωρισμένη μέχρι που ο πρόεδρος, τον οποίο στήριξε η εφημερίδα του Διονυσίου, άρχισε να την αμφισβητεί και προκλητικά μάλιστα όπως με την θέση ότι οι τ/κ δεν πρέπει να έχουν λόγο για το φυσικό αέριο… Ή να θυμηθούμε την θερμή υποδοχή της επιχειρησης ΜΜΕ, Πολιτης λτδ, στον Αναστασιάδη όταν γύρισε χωρίς λύση τζαι με ναυάγιο οπό Κραν Μοντανά;..

Ουσιαστικά, ο Διονυσίου φαινεται να προσπαθει να οικοδομησει ένα κουτοπονηρο ρητορικο κόλπο – παρουσιάζει τις εθνικιστικές θέσεις σαν το αδιέξοδο να συνεννοηθούν οι δυο κοινότητες, για να λογοκρίνει ότι είναι ο εθνικισμός που ο ίδιος συγκαλύπτει και εξέλεξε, που οδηγεί στην αντιπαράθεση [όπως με την εκλογή Τατάρ].. Η ρητορικη του εθνικισμου σπρώχνει τα δεδομένα στο αδιέξοδο για να εμφανιστεί ο κάθε Διονυσίου, σαν κατά φαντασια, διαιτητης ο οποιος θα το παίξει άσπρο-μαύρο άρα.. Ας πάρει η Τουρκια τη βόρεια Κύπρο. Για να τρώνε οι ημέτεροι στον νότο ακόμα λίγο;.. :)

Ο Πολίτης, τελικά,  φαινεται ότι ήταν μια εφημερίδα του κατεστημένου της δεξιάς – τζαι έσυρνε λλίην χρυσόσκονη αριστερίζουσα για να αιχμαλωτίσει τζαι αριστερούς. Τώρα βέβαια αγωνίζεται να συγκρατήσει όσους δεξιούς του έμειναν, προσφέροντας και πάλι υπηρεσίες στο καθεστως  – πολεμώντας τον Γενικό Ελεγκτή..

Ιδού λοιπόν τα κουτοπόνηρα κόλπα για να ξεπλύθουν μέσα από το απλοϊκές ανοησίες τύπου άσπρο-μαύρο, τα δυο κράτη..

 «Γιατί κατά φάσεις υλοποίηση; Διότι θα εξαλείψει τη δυσπιστία όλων των πλευρών. Οι Ελληνοκύπριοι υποστηρίζουν ότι η Τουρκία δεν θα υλοποιήσει ποτέ τη λύση που θα υπογράψουμε. Οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι δεν θα τους αναγνωρίσουμε ποτέ ως κοινότητα με ίσα πολιτικά δικαιώματα. Μια λύση κατά φάσεις ίσως λοιπόν να αποτελεί απάντηση για την τελική λύση. Είτε αυτή είναι λύση ομοσπονδίας, είτε λύση δύο κρατών.

Αν πούμε όχι τότε ο καθένας παίρνει τον δικό του δρόμο…»

https://politis.com.cy/apopseis/sfairika/i-pentameris-kai-mia-stratigiki-symfonia/



Εικόνες της δολοφονίας του ονείρου για μια Ελλάδα χωρίς εξάρτηση, ξένους βασιλιάδες και διοίκηση από τις πρεσβείες μερικών χωρών… Δεκέμβρ

By Δέφτερη Ανάγνωση



Εικόνες της δολοφονίας του ονείρου για μια Ελλάδα χωρίς εξάρτηση, ξένους βασιλιάδες και διοίκηση από τις πρεσβείες μερικών χωρών… Δεκέμβρης 1944 

Γιαννης Ραμον

Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του ΕΑΜ συγκεντρώνεται από το πρωί στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στις επιδιώξεις των Άγγλων και της κυβέρνησης για μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, για να διακηρύξει τη θέλησή του να αγωνιστεί για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία.

Είχε προγραμματιστεί -γράφει ο Θ. Χατζής- ν' αρχίσει η εκδήλωση με κατάθεση στεφάνων στη μνήμη εκείνων που θυσίασαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία»... Τίποτα απ' όλα αυτά, όμως δεν έμελλε να γίνει.

Γράφει η Μέλπω Αξιώτη:

«Δίπλα απ' τα ανάκτορα αστυνομικοί και φασίστες εκείνη τη στιγμή μας πυροβολούν στο ψαχνό. Κορίτσια τότε δείχνουν τα στήθια τους και φωνάζουν: βαράτε εδώ! Είμαστε άοπλοι! Και οι φασίστες τα βαρούν... Οι νεκροί πέφτουν τώρα γύρω - τριγύρω μας ένας - ένας χάμω, σα σπουργίτια. Οι ξένοι ανταποκριτές στέκουν εκστατικοί.

Τα πυρά των μπάτσων πάνω στο πλήθος των διαδηλωτών στην πλατεία Συντάγματος...

«Ενεργήστε σαν να επρόκειτο για κατακτημένη πόλη, στην οποία έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση» (βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ)...

Άνοιγε τις 33 εκείνες ηρωικές μέρες, που ο λαός πολεμούσε πάνω στα οδοφράγματα.

Έγραφε ο Μενέλαος Λουντέμης στο βιβλίο του, ο Μεγάλος Δεκέμβρης:

Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει...

Όλος ο άνθρωπος που έπασχε σ’ όλα τα κλίματα και τους καιρούς βρήκε τη φωνή του στις 3 ακριβώς του Δεκέμβρη του 1944 μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Λευτεριά ή θάνατος!

Οι μεγάλες αρτηρίες της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από τον οργισμένο λαοχείμαρρο.

Μια κοπέλα, μέλος του ΕΑΜ έπιασε την βαμμένη με το αίμα του συντρόφου της σημαία και με δάκρυα στα μάτια την σήκωσε ψηλά.

Στις τρεις η ώρα ολόκληρη η Αθήνα γονάτισε. Ένα φαρδύ ματωμένο πανί συγκέντρωνε σε δυο γραμμές όλο το νόημα του όρκου και της απόφασης:

«ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ: ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Η ΤΑ ΟΠΛΑ» EAM

Η «αγία οικογένεια» της εξουσίας – τζαι το σκάνδαλο

By Δέφτερη Ανάγνωση


Η «αγία οικογένεια» της εξουσίας – τζαι το σκάνδαλο
Οικογένεια Αναστασιάδη – πολιτογραφήσεις – σκάνδαλα-διαπλοκή

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Προέδρος που υπογράφει διαβατήρια
Αδαμίδου υπεύθυνη για πολιτογραφήσεις [Εξαδέλφη κόρων Αναστασιάδη]

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ: Σινκα [18 ύποπτα διαβατήρια]--- Αναστασιάδη----Γιολίτη
[ασχολούνται με πολιτογραφήσεις – και η Γιολίτη και με το Καζίνο]

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ: Αδελφοί Μισιρλή [παντρεμένοι με αδελφή Σίνκα και κόρη Αναστασιάδη]






Οι εκκλησιαστικές τελετές στα δικαστήρια είναι σύμπτωμα ότι ο Ανάστος θα πουλήσει τζαι το δικαστικό σύστημα στον αρχιεπίσκοπο [για στήριξ?

By Δέφτερη Ανάγνωση


Οι εκκλησιαστικές τελετές στα δικαστήρια είναι σύμπτωμα ότι ο Ανάστος θα πουλήσει τζαι το δικαστικό σύστημα στον αρχιεπίσκοπο [για στήριξη του γΕλαμ; Για άλλο κανένα οικόπεδο στα Μεσοβούνια; Η τι;] ή μήπως είναι ένδειξη της απελπισίας τους, τζαι κάμνουν τελετές εξορκισμού για να αποφύγουν τις αποκαλύψεις τζιαι τις δίκες που λογικά θα πρέπει να ακολουθήσουν;

Τζαι τον διαχωρισμό των εξουσιών τον επικαλούνται όποτε τους βολεύκει? Το εγύρευκε η Υπουργός Δικαιοσύνης στα Δικαστήρια.. οξά εν μέρος της προσπάθειας της κυβέρνησης Διαβατηριάδηων να ελέγξουν το δικαστικό σώμα..?

 

Ο Τατάρ εκπροσωπεί την πολιτική της υπακοής

By nikosmoudouros
Η επικράτηση του Ερσίν Τατάρ στο κατοχικό καθεστώς σηματοδοτεί τη μεταφορά του τουρκικού κράτους στην Κύπρο, υπογραμμίζει ο τουρκολόγος Νίκος Μούδουρος, ο οποίος παρακολουθεί στενά τα τεκταινόμενα στα κατεχόμενα και την Τουρκία. Σε μια πρώτη αποτίμηση του αποτελέσματος των λεγόμενων προεδρικών εκλογών εκτιμά πως η κατάσταση είναι τέτοια που δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν ούτε […]

Ο Ακιντζί έχει προβάδισμα αλλά μην υποτιμούμε τις παρεμβάσεις της Τουρκίας υπέρ του Τατάρ

By nikosmoudouros
Προβάδισμα στον Μουσταφά Ακιντζί «βλέπει» ο Νίκος Μούδουρος για τις αυριανές «εκλογές» στα κατεχόμενα στην Κύπρο. Σε συνέντευξή του στο iefimerida.gr, o Λέκτορας του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Νίκος Μούδουρος εξηγεί πού θα κριθεί ο νικητής της Κυριακής αλλά και γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία για Ελλάδα και Κύπρο ποιος θα είναι […]

Ποιος (θα) είναι ο «ακρίτας» της Τουρκίας;

By nikosmoudouros
Το μήνυμα ενός πρωτοσέλιδου τουρκικής εφημερίδας και η επικείμενη συμπεριφορά των ψηφοφόρων στην τ/κ κοινότητα Του ΝΙΚΟΥ ΜΟΥΔΟΥΡΟΥ Στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, ο πρωτοσέλιδος τίτλος της τουρκικής εφημερίδας Γενί Σιαφάκ (Yeni Şafak) παρουσίασε για πολλοστή φορά τον Μουσταφά Ακιντζί ως ένα πολιτικό φιλο-ελληνοκυπριακών τάσεων. Συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκε η φράση «Rumların Akıncısı», η οποία αποδόθηκε στον ελληνοκυπριακό […]

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, 25-27 Ιουλίου

By Syspirosi Atakton

 

Το Οικοπόλις εν ένα τριήμερο αντιεμπορευματικό φεστιβάλ χωρίς χορηγούς. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη σε ούλλες τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ.

Το φετινό πρόγραμμα είναι (παραπάνω πληροφορίες σύντομα):

25/07 – Παρουσιάσεις τζιαι συζητήσεις
26/07 – Καλλιτεχνικές εκθέσεις τζιαι παραστάσεις
27/07 – Συναυλία

Οι εισφορές εν ο κύριος παράγοντας που κρατά το φεστιβάλ ανεξάρτητο τζιαι αυτοχρηματοδοτούμενο, οπόταν είναι αυστηρά ευπρόσδεκτες.

Η πόλη ως το κατεξοχήν πεδίο κοινωνικής δραστηριότητας & δράσης αντικατοπτρίζει το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Το φεστιβάλ Οικοπόλις έσχει στόχο την ανάδειξη, αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση των κοινωνικών εντάσεων της καθημερινότητας μέστους δρόμους, τες πλατείες τζιαι τα παγκάκια τούντης πόλης. Mιας πόλης που πλέον πνίεται μες τα καφέ, τα τραπεζάκια, τζιαι τα μοδάτα μπαράκια. Η παλιά πόλη της Λευκωσίας άλλαξε φάτσα: που υπο-ανάπτυκτο ιστορικό κέντρο εκπληρώνει πλέον τη δυνατότητά της ως ιδανική πόλη-εμπόρευμα. Που τη μια διατηρώντας τη διαφημιστική εικόνα της “τελευταίας μοιρασμένης πρωτεύουσας,” τζιαι που την άλλη η ριζική ανάπλαση των τελευταίων χρόνων να την καθιστά ως βιτρίνα “καθαρή” που κοινωνικές σχέσεις τζιαι καταστάσεις που αντιτίθενται στις εμπορευματικές σχέσεις διαμεσολαβημένες που το θέαμα.

Ουρανοξύστες για high class διαμερίσματα τζιαι επιχειρήσεις, πεζόδρομοι κατηλημμένοι που τα τραπεζάκια των δεκάδων ομοιότυπων μαγαζιών, ελάχιστα παγκάκια, κάτζελα που χρόνο με το χρόνο ψηλώνουν στην εκκλησία της Φανερωμένης, πεζοδρόμια γεμάτα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ενοίκια που ανεβαίνουν τζιαι γίνουνται απαγορευτικά για μετανάστες κατοίκους – ούλλα κομμάτι της κοσμοσυρροής ως αποτέλεσμα του gentrification, δημιουργώντας μια πόλη όπου η μόνη αποδεκτή κοινωνική/πολιτική δραστηριότητα εν η κατανάλωση. Ταυτόχρονα, ττέλια, βαρέλλες τζιαι στρατοί αναγκάζουν μας να ζούμε το γεωγραφικό τζιαι ιστορικό μας χώρο ως μισό, διαμεσολαβημένο που τα συμβολα του μισους τζιαι τις κουραστικες αναμονες στα οδοφραγματα για να περπατησουμε μια αποσταση 100 μετρων.

Για εμάς τούτοι εν παράγοντες που συνθέτουν ένα προκλητικό τοπίο δράσης, στο οποίο παρεμβαίνουμε δημιουργικά εκφράζοντας τζιαι πραγματώνοντας προτάσεις για κοινωνίες οργανωμένες έξω που ιεραρχικούς, καπιταλιστικούς τζιαι σεξιστικούς θεσμούς τζιαι λογικές, στη βάση της αυτοοργάνωσης, της κοινωνικής αλληλεγγύης τζιαι της συντροφικότητας. Το φεστιβάλ Οικοπόλις διοργανώνεται φέτος για πρώτη φορά, που την ομώνυμη ομάδα εργασίας για την οικολογία τζιαι την πόλη. Έσχιει ως στόχο να βάλει κάτω το πρόταγμα της διεκδίκησης της πόλης ως ένα Κοινό, ως πεδίο αντίστασης στην κοινωνική τζιαι περιβαλλοντική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Θέλουμε να δημιουργήσουμε τες συνθήκες όπου η πόλη βιώνεται ως σημείο αναφοράς τζιαι κοινωνικοποίησης, δράσης τζιαι πειραματισμού, παρά ως γυαλιστερό real estate-εμπόρευμα που αγοράζεται τζιαι πουλιέται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς τζιαι τις εκάστοτε μόδες.

Στηρίζουμε την απεργία της ΔΕΔΕ στο Παν. Κύπρου

By siata

Η Συντεχνία Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας (ΔΕΔΕ) εξαγγέλλει 48ωρη απεργία στις 22/01/2018 για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των μελών της που εργάζονται στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Μέλη της ΔΕΔΕ παρουσιάζουν τα αιτήματα τους και εκθέτουν τις δυσμενείς συνθήκες εργασίας τους σε συνέντευξη στο kontrasusta.org.


Η Συντεχνία Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας (ΔΕΔΕ) έχει εξαγγείλει 48ωρη προειδοποιητική απεργία στις 22 και 23 του Γενάρη στο πανεπιστήμιο Κύπρου, λόγω της άρνησης των πρυτανικών αρχών να συζητήσουν μία σειρά από αιτήματα και εισηγήσεις της που αφορούν τη βελτίωση της ποιότητας του ερευνητικού και διδακτικού έργου, καθώς επίσης στοιχειώδη δικαιώματα όπως αξιοπρεπή μισθό, άδεια μητρότητας και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Τα αιτήματα αυτά, που θα λειτουργήσουν προς όφελος τόσο της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και της κοινωνίας σαν σύνολο, είχαν τεθεί από την ΔΕΔΕ επίσημα εδώ και δύο χρόνια, ωστόσο η πρυτανεία επέλεξε να τα αγνοήσει επιδεικτικά.

Ο Πρύτανης Κωνσταντίνος Χριστοφίδης σε πρόσφατη δήλωσή του έφτασε μέχρι το σημείο να ισχυριστεί ότι τα «παιδιά αυτά» [sic] δεν μπορούν να απεργήσουν γιατί δεν είναι εργαζόμενοι, προφανώς επειδή θεωρεί ερευνητές και διδάσκοντες, κατόχους διδακτορικού τίτλου, ως σκλάβους κι όχι ως ισότιμα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος πρύτανης συμπεριφέρεται σαν τσιφλικάς απέναντι σε δουλοπάροικους. Παρόμοια αυταρχικότητα επέδειξε και απέναντι στους φοιτητές τους οποίους εξανάγκασε, με την απειλή της μη εγγραφής στα μαθήματα, να πληρώσουν για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη την οποία ο ίδιος επέλεξε, χωρίς καμία συζήτηση και χωρίς να δώσει εναλλακτική επιλογή. Φυσικά η αλαζονεία του δεν περιορίζεται στα «στενά» όρια του πανεπιστημίου. Πριν από λίγο καιρό είχε απειλήσει τους πολίτες της Λάρνακας με ακύρωση των σχεδίων για δημιουργία πανεπιστημιακής σχολής στη Λάρνακα, εάν οι Λαρνακείς δεν αποδέχονταν την κατασκευή βιομηχανικού λιμανιού στην πόλη τους.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι οι ερευνητές και διδάσκοντες που εκπροσωπεί η ΔΕΔΕ αποτελούν μία ακόμα κατηγορία επισφαλώς εργαζόμενων και πενιχρά αμειβόμενων ανθρώπων, η οποία εμφανίζεται όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο αλλαγής των εργασιακών σχέσεων που ακολουθεί ο νεοφιλελευθερισμός. Η στήριξή μας στις κινητοποιήσεις της ΔΕΔΕ είναι σημαντική και μας αφορά όλους γιατί διεκδικεί αυτονόητα δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Ευελπιστούμε ότι ο αγώνας τους θα αποτελέσει την απαρχή διεκδικήσεων και από άλλες κατηγορίες επισφαλώς εργαζομένων όπως συμβασιούχων αορίστου χρόνου, εργαζομένων με παροχή υπηρεσιών ή ημιαπασχολούμενων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι αυτή τη στιγμή είναι έρμαια στις ορέξεις των αφεντικών.

Απέναντι στην ασυδοσία της κυριαρχίας απαντούμε με αλληλεγγύη.

Νίκη στον αγώνα της ΔΕΔΕ.

Συσπείρωση Ατάκτων

16/01/2018

❌