One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Yesterday — July 6th 2022Your RSS feeds

· Weekly Review..: από το μαλακό ξέπλυμα Γιαννάκη... Υποψηφιότητα Αβέρωφ Ι;

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         WeeklyReview..: από το μαλακό ξέπλυμα Γιαννάκη... Υποψηφιότητα Αβέρωφ Ι;

Στο εσωτερικό τούτην την εφτομλαδα είχαμε μια ακόμα καταγραφή του πόσο κωμικοί κατάντησαν οι θεσμοί επί καθεστώτος ΔΗΣΥ – την προσπάθεια να πέσει όσο πιο μαλακά τζαι φτηνά γίνεται η υπόθεση Γιαννάκη, των επιστημόνων του ΔΗΣΥ λτδ. Οι εισαγγελείς του προεδρικού/ΔΗΣΥ αφαίρεσαν κατηγορίες, τζαι δεν θα κληθεί να επιστρέψει λεφτά που πήρε με παραπλανητικές  παραστάσεις, τζαι δεν θα πάει κακουργιοδικείο η υπόθεση. Με τέτοια κόλπα ελπίζει φαίνεται ο βασικός υποψήφιος του κόμματος του καθεστώτος, ο Αβέρωφ, να συσπειρώσει ένα ποσοστό της μάντρας με το μήνυμα: Το κόμμα της εθνικοφροσύνης φροντίζει τους ημέτερους..


Μερικοί τζιαμέ στον Πολίτη, έχουν αποφασίσει ότι θέλουν να κωδικοποιηθούν σαν το πλυντήριο ομαδικών βιασμών;

By Δέφτερη Ανάγνωση



·         Τζαι αφού αποδώσαμε τα εύσημα, σε όσους διαφωνούμεν μεν, αλλά οι οποίοι είχαν την τσίπα να στηρίξουν τουλάχιστον με κάποια συνέπεια την θέση τους, ας δούμε τζαι την ξεφτίλα. Μερικοί τζιαμέ στον Πολίτη, έχουν αποφασίσει ότι θέλουν να κωδικοποιηθούν σαν το πλυντήριο ομαδικών βιασμών;

Εν εξηγείται διαφορετικά το χαζοχαρούμενο σχόλιο, του όποιου σχολιαστή, μετά την κίνηση του εισαγγελέα να κατηγορήσει την Γεωργία – λειτουργώντας ουσιαστικά σαν δικηγόρος των κατηγορουμένων της επιφανούς οικογένειας που τρέχουν να ξεπλύνουν διάφοροι από την Θεσσαλονίκη στην Λευκωσία..

Δεν ήταν δύσκολο για τον σχολιογράφο να ξέρει/μάθει ότι η στάση της αστυνομίας τζαι οι εκ των φαινομένων καθυστερήσεις της ήταν ύποπτες. Αλλά ακόμα τζαι η ανακοίνωση του εισαγγελέα μύριζε από απόσταση ξέπλυμα. Όπως τζαι η απόλυση του «εισαγγελέα διαφάνειας»..

Παραθέτουμεν πιο κατω σαν ενδειξη αναλυτικού λόγου για το θέμα, μια προσεκτική αναλυτική οπτική για την δήλωση του εισαγγελέα την οποία κάποιοι στον Πολίτη θα εν καλά να μάθουν να εφαρμόζουν [τζαι να κατανοούν εννοείται.. :)]– εκτός βέβαια αν κάποια αορατα συμφέροντα στο βάθος προκαλούν/θελουν την ανάγκη στήριξης/ξεπλυμα μερικών ημετερων..:) [όπως λ.χ. τότε με την Λοιζιδου που εμφανίστηκαν ξαφνικά τζαι μαγικά στον Καλατζή υποκλοπές ακριβώς λίγο πριν μια επίμαχη δικαστική διαδικασία.. :) ....Με ανάλογα συμφέροντα.. :) ...]

«Akis Gavriilidis

Αν ευσταθούν τα αποσπάσματα που διέρρευσαν (και γιατί διέρρευσαν;) από την εισήγηση της εισαγγελέως για την υπόθεση βιασμού στη Θεσσαλονίκη, νομίζω ότι όντως υπάρχει ένα ζήτημα. Και συγκεκριμένα, μία κάποια υπέρβαση αρμοδιοτήτων, αν όχι με την τυπική πάντως με την ουσιαστική έννοια.

Δεν είναι δουλειά του εισαγγελέα να επεκτείνεται σε αξιολογήσεις της μήνυσης, και ακόμα λιγότερο της προσωπικότητας του μηνυτή/-ύτριας. Δουλειά του/ της είναι να αξιολογήσει το ανακριτικό υλικό και να εισηγηθεί αναλόγως. Αν κρίνει ότι δεν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις, ΟΚ, προτείνει να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο -και το συμβούλιο θα κρίνει. Εκτός βέβαια αν διαπιστώνει ότι τελέστηκε εκεί κάποιο αδίκημα, οπότε πρέπει να πει ποιο και να ασκήσει σχετικές διώξεις. Αν όχι, όμως, είναι εκτός θέματος να λέει μέσα στην εισήγηση ότι η μήνυση είναι "μυθοπλασία" και να υποθέτει ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι.

Για να γίνει δεκτή η εισήγησή της, αρκεί να ισχυριστεί -και να πείσει, βεβαίως- ότι δεν υπάρχουν, και δεν μπορούν να βρεθούν, επαρκείς αποδείξεις ότι αληθεύει η μήνυση. Δεν χρειάζεται να αποδείξει και ότι είναι σίγουρα ψευδής.»

Μες στο Βερολίνο μπήκαν οι κομμουνιστές

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

Ό,τι γράφτηκε με το αίμα των λαών δεν σβήνει με το βρόμικο μελάνι των αστών. Συμπληρώνονται σήμερα 77 χρόνια από τη συντριβή του φασισμού. Τότε, που στις 9 του Μάη 1945 οι ναζί παραδίδονταν άνευ όρων και η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης κυμάτιζε περήφανα στο Ράιχσταγκ, ήδη μέρες προηγουμένως.

Εκείνη τη μέρα που οι εγκληματίες ναζιστές συνθηκολογούσαν μετά από τον πιο αιματηρό πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα. Εναν πόλεμο που κράτησε πεντέμισι χρόνια και κόστισε στην ανθρωπότητα 60 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηρους και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και τιμής στα εκατομμύρια των θυμάτων της χιτλεροφασιστικής θηριωδίας και των ηρώων αντιφασιστών. Είναι μέρα τιμής στους αγώνες των λαών για την αντίκρουση της χειρότερης ιδεοληψίας που γέννησε ο βάρβαρος καπιταλισμός.

Το φίδι του ναζισμού τσακίστηκε από την πάλη των λαών με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και τις θυσίες του σοβιετικού λαού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ μέχρι την κατάληψη του Βερολίνου και τις θυσίες των κομμουνιστών που πρωταγωνίστησαν στην αντίσταση στους κατακτητές σε όλη την Ευρώπη. Από τη Γαλλία μέχρι τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, οι Γάλλοι κομμουνιστές, οι αντάρτες του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, αλλά και τα κομμουνιστικά κινήματα στις υπόλοιπες χώρες. Και οι Κύπριοι κομμουνιστές, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους εθελοντές του Ισπανικού Εμφυλίου, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Πολέμησαν το φασισμό, δίνοντας στη συνέχεια την πάλη για αποστράτευση, «προεόρτιο» των σκληρών αντιαποικιακών και ταξικών αγώνων που έδωσε η κυπριακή εργατική τάξη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40. Συνολικά ο κυπριακός λαός είχε τη δική του συμβολή στην αντιφασιστική νίκη. Περίπου 30 χιλιάδες Κύπριοι, E/κ και Τ/κ, στρατεύτηκαν εθελοντικά στο νησί μας, αλλά και στο εξωτερικό και πολέμησαν στα μέτωπα της Ευρώπης, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αρκετοί άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας το φασισμό.

Ανίερη παραχάραξη της ιστορίας

Παρόλο που αρχικά ο καπιταλιστικός κόσμος εξέθρεψε το ναζισμό με την ελπίδα να τον στρέψει ενάντια στην ΕΣΣΔ, όταν τους κτύπησε συμμάχησαν προσωρινά με την ΕΣΣΔ, αλλά μετά τον Πόλεμο επανήλθαν. Και μέσα στην επίθεση που εξαπέλυσαν ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα στόχευσαν στην παραποίηση της ιστορίας και της συμβολής της ΕΣΣΔ στην αντιφασιστική νίκη.

Η αντικομμουνιστική πολιτική «πυροβολεί» και την αντιφασιστική μνήμη, ενισχύοντας και πάλι εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης την αναβίωση του φασισμού. Στο χορό αυτής της διαστρέβλωσης της ίδιας της αντιφασιστικής νίκης πρωταγωνιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων και οι απολογητές της, που επιχειρούν να μετατρέψουν την 9η του Μάη σε «Μέρα Ευρώπης» (δηλαδή Μέρα της ΕΕ) και επιχειρούν να εξισώσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό με την εκστρατεία παραχάραξης και αντικομμουνιστικού μίσους που προωθούν.

«Ξεχνούν» το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938 (Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία) και μεθοδεύουν να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου ως «μέρα ολοκληρωτισμού» λόγω του Συμφώνου Μολότοφ Ρίμπεντροπ του 1939. Άμεση προσπάθεια εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό.

«Ξεχνούν» ότι με την άρνησή τους και την υπονόμευσή τους ανάγκασαν τη Μόσχα να κερδίσει πολύτιμο χρόνο με το εν λόγω Σύμφωνο.

Αποκρύπτουν ότι το Σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε μόνο αφού είχαν ναυαγήσει όλες οι προηγούμενες προσπάθειες της ΕΣΣΔ για να συγκροτηθεί αντιχιτλερικό μέτωπο εξ υπαιτιότητας των ιδίων…

«Ξεχνούν» αυτό το αποκορύφωμα της πολιτικής του «κατευνασμού» από τις αστικές δημοκρατίες τους: Το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938, όπου Αγγλία και Γαλλία συμφώνησαν με Χίτλερ και Μουσολίνι και εκχώρησαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στη ναζιστική Γερμανία.

Ο εξαναγκασμός της ΕΣΣΔ στο σύμφωνο μη επίθεσης με το Βερολίνο παρουσιάζεται προκλητικά ως «συμμαχία των δύο αξόνων του κακού» για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της εξίσωσης φασισμού με σοσιαλισμό…

Στόχος τους να δηλητηριάσουν τα μυαλά των νέων

Αποκρύβουν επιμελώς τη συνεργασία φασιστών με τους ναζί και τους ηρωοποιούν σήμερα ως «αντιστασιακούς στη σοβιετική κατοχή», την ίδια ώρα που σέρνουν ως «τρομοκράτες» στα δικαστήρια υπερήλικους αντιστασιακούς και στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού για δολοφονίες γκεσταμπιτών… Αυτά γίνονται στις χώρες της Βαλτικής (μέλη της ΕΕ) όπου είναι παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου ρωσόφωνοι πολίτες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και όπου βετεράνοι δοσίλογοι με στολές των SS γυρίζουν τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία (!) για να «μάθουν» στα παιδιά την παραχαραγμένη ιστορία των αστών. Τα δε μνημεία της αντιφασιστικής νίκης έχουν εξοβελιστεί και οι φασίστες παρελαύνουν δημόσια με τις ευλογίες των Αρχών. Τα ίδια και χειρότερα τα τελευταία χρόνια και στην Ουκρανία με την επέμβαση ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τη στήριξη του φιλοναζιστικού καθεστώτος. Σε μια Ουκρανία όπου ποινικοποιήθηκε πλήρως ο σοσιαλισμός και διώκεται το ΚΚ Ουκρανίας, όπως αντίστοιχα έχουν ποινικοποιηθεί σοσιαλιστικά σύμβολα σε αρκετά μέλη της ΕΕ, που μάλιστα έχουν το θράσος να δίνουν συντάξεις «εθνικού ήρωα» σε όσους εντάχθηκαν στα SS! Ο ιμπεριαλισμός και οι απολογητές των συμφερόντων των μονοπωλίων επιχειρούν να σβήσουν την προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος.

Σε σειρά μελών της ΕΕ έχει ποινιοκοποιηθεί η κομμουνιστική – ταξική δράση και αντίστοιχα σύμβολα.

Φυσικά με διαφορετικό πρόσημο προτάσσεται ο αντικομμουνισμός και από την καπιταλιστική Ρωσία, όπου ο εορτασμός της Αντιφασιστικής Νίκης εργαλειοποιείται προς παραπλάνηση του λαού και εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Όπως αποδεικνύει και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία στα πλαίσια της ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ με την καπιταλιστική Ρωσία. Η καπηλεία της κόκκινης σημαίας της νίκης από την άρχουσα τάξη της Ρωσίας μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση, επιχειρεί ξεκάθαρα να εκμεταλλευτεί τα αντιφασιστικά και φιλοσοβιετικά αισθήματα του λαού. Και φυσικά οι Ρώσοι καπιταλιστές και η εξουσία τους, που με κάθε ευκαιρία λοιδορούν τον σοσιαλισμό και τους ηγέτες της ΕΣΣΔ, όπως απέδειξε και το πρόσφατο πολεμικό διάγγελμα του Πούτιν, δεν μπορούν να παίρνουν «συγχωροχάρτι» γιατί χρησιμοποιούν την κόκκινη σημαία της νίκης για να ξεγελάσουν το λαό. Άλλωστε στο μόνο που συμφώνησαν όλοι οι αντιπάλοι της διαμάχης στην Ουκρανία είναι ο αντισοβιετισμός και ο αντικομμουνισμός τους… Από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το  ΝΑΤΟ μέχρι τον Πούτιν και το φιλοναζιστικό καθεστώς του Κιέβου.

Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των κυρίαρχων δυνάμεων, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, προς την πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Τη μόνη εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Καμία όμως πλαστογραφία δεν θα σβήσει την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των παρτιζάνων και αντιστασιακών σε όλη την υφήλιο. Εποποιίες της αντιφασιστικής πάλης που έγιναν ύμνοι στα χείλη των λαών.

Φάρος η εποποιία του σοβιετικού λαού

Η ΕΣΣΔ ήταν εκείνη που άλλαξε την πορεία του πολέμου με τις επικές μάχες του Στάλινγκραντ και της Μόσχας. Ήταν αυτές οι μάχες που έδωσαν το σήμα της αντεπίθεσης και της τελικής νίκης. Και οι λαοί γνωρίζουν τη συμβολή της ΕΣΣΔ παρ’ όλες τις προσπάθειες παραχάραξης της Ιστορίας και τις προσπάθειες του Δυτικού Κόσμου να προωθήσει την Απόβαση στη Νορμανδία ως το πιο καθοριστικό σημείο του πολέμου, ενώ ήδη ο Κόκκινος Στρατός αντεπιτέθηκε για την τελική νίκη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι θυσίες και οι μάχες του κάθε λαού ήταν σημαντικότατες στην αντιφασιστική νίκη. Δεν θέλουμε να μηδενίσουμε τίποτα. Αλλά όταν εξισώνουν το σοσιαλισμό με το φασισμό κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Το KK Σοβιετικής Ένωσης και η ηγεσία του ήταν ο οργανωτής και καθοδηγητής του παλλαϊκού αυτού αγώνα που απελευθέρωσε τον κόσμο από το τέρας του ναζισμού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, του Κουρσκ, στην απελευθέρωση των ανατολικοευρωπαϊκών πρωτευουσών. Μια εποποιία που δεν μπορεί να σβήσει καμία πλαστογραφία της ιστορίας. Μιας θυσίας και προσφοράς του σοβιετικού λαού, σύμβολο και για τους αγώνες του μέλλοντος και για την ανωτερότητα του σοσιαλισμού.

Πλησίασαν τα 30 εκατομμύρια οι ανθρώπινες θυσίες της EΣΣΔ, μαζί με τους αναπήρους και τους τραυματισμένους.

Ενδεικτικά, τα θύματα Βρετανών και Αμερικανών ήταν 375 χιλιάδες και 405 χιλιάδες, αντίστοιχα.

Τεράστιες ήταν ακόμα και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ με ολοκληρωτικές καταστροφές, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες.

Την 1η προς 2α του Μάη 1945, η Κόκκινη Σημαία με το σφυροδρέμανο υψώθηκε οριστικά στο Ράιχσταγκ, αν και είχε ανυψωθεί και στις 30 του Απρίλη προς Πρωτομαγιά, προσωρινά. Τη νύχτα της 8ης προς 9η του Μάη η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων στον στρατάρχη Γκ. Ζούκοφ. Στις 24 του Ιούνη πραγματοποιήθηκε η Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία με τα λάβαρα των ηττημένων ναζί να γίνονται ένας σωρός μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν ενώπιον του ηγέτη της Νίκης, Ι. Στάλιν.

Λίγους μήνες αργότερα (2 Σεπτέμβρη 1945) η Ιαπωνία συνθηκολόγησε μετά τη νίκη των σοβιετικών στρατευμάτων επί της στρατιάς της στη Μαντζουρία. Νωρίτερα οι ΗΠΑ, δίχως να υπάρχει στρατιωτική ανάγκη και διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού κατά της ανθρωπότητας στον 20ό αιώνα, έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945).

Η αντιφασιστική νίκη συνέβαλε στην κατάργηση του αποικιακού συστήματος και στην απελευθέρωση των λαών των αποικιών. Δυστυχώς η αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν συνεπαγόταν τον τερματισμό της αιματοχυσίας των λαών.

Ο ιμπεριαλισμός έχει άλλα σχέδια και αιματοκυλίζει έκτοτε τον πλανήτη. Ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, την ανατροπή της ΕΣΣΔ και την καπιταλιστική παλινόρθωση, οι ιμπεριαλιστές με νέο πρόσχημα την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» που οι ίδιοι εξέθρεψαν, συνεχίζουν να αιματοκυλίζουν τους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Επίκαιρα τα μηνύματα της αντιφασιστικής νίκης

Εν μέσω καπιταλιστικών κρίσεων, η επίθεση των κεφαλαιοκρατών κατά των εργαζομένων έχει κλιμακωθεί, ενώ σηκώνει κεφάλι ξανά ο φασισμός και η ακροδεξιά, σκορπώντας το δηλητήριό τους, υπό την κάλυψη της διαστρέβλωσης και της αντικομμουνιστικής παραχάραξης των άλλων αστικών δυνάμεων, οι οποίοι στρώνουν το χαλί για την αναβίωση του φασισμού. Και τους ενισχύουν ανοικτά εκεί όπου βολεύει (βλ. Ουκρανία) και αλλού υποκριτικά τούς αξιοποιούν με τη λογική του «αντί», για να περάσουν τους εκλεκτούς προώθησης των συμφερόντων των μονοπωλίων (βλ. ευρωεκλογές, εκλογές στην Γαλλία κτλ).

Με τους δήθεν «ευρωσκεπτικιστές» ακροδεξιούς να αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τους αστούς υπέρ της ΕΕ. Πάντοτε εντός των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών.

Και όταν κριθεί αναγκαίο, όπως είχε γίνει και με τον Χίτλερ, θα μπορούν να αξιοποιηθούν και πιο άμεσα. Αυτό θα πει αποκούμπι του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρο το μήνυμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια και το φασισμό. Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρη η αναγκαιότητα της ταξικής συνειδητοποίησης για την εντατικοποίηση της ανατρεπτικής πάλης των λαϊκών μαζών και των εργαζομένων ενάντια στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εξαθλίωση, τους πολέμους και το φασισμό.

Οι ναζί θρηνούν

Στον Χίτλερ υποκλίνονται οι Χρυσαυγίτες και φυσικά και το τοπικό τους παράρτημα στο νησί μας. Τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να αυτοπαρουσιαστούν ως δήθεν απλά «εθνικιστές» για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους.

Φυσικά δεν μπορεί να αποκρυφτεί η νεοναζιστική φύση της εγκληματικής οργάνωσης που ονομάζεται Χρυσή Αυγή. Από τη δεκαετία του ’80 πριν αρχίσει τα προεκλογικά τερτίπια, η Χρυσή Αυγή ήταν Γ’ Ράιχ και ξερό ψωμί…

Με διθύραμβους στο καθεστώς του Χίτλερ, στον εθνικοσοσιαλισμό, στον Ρούντολφ Ες, στα SS και πάει λέγοντας. Το 2005 οι «Χρυσαυγίτες» έκλαιγαν ακόμη για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αναφέροντας στο τεύχος 122 του περιοδικού τους «Εμείς δεν γιορτάζουμε τίποτα» στις 9 του Μάη, που χαρακτηρίζουν «αποφράδα μέρα κατοχής»! Η σπορά των ηττημένων του 1945… Οι πολιτικοί απογόνοι των γερμανοτσολιάδων δοσίλογων, Χιτών και ταγματασφαλιτών.

Αντίστοιχα και το παράρτημά τους στην Κύπρο. Αυτά έλεγαν τα «καλά παιδιά» του Αρχιεπισκόπου σε εκδήλωση του ΕΛΑΜ στις 6 του Μάη του 2010 υπό τον τίτλο «9 Μαΐου 1945: Εμείς δεν έχουμε να γιορτάσουμε τίποτε», έστω κι αν εδώ και μερικά χρόνια έχουν κατεβάσει το εν λόγω κείμενο από την ιστοσελίδα τους:

«9 Μαΐου 1945. Οι κόκκινες ορδές του Στάλιν από τα ανατολικά και οι Δυτικοί Σύμμαχοι από τα δυτικά κατέκλυζαν τη Γερμανία σβήνοντας τους εναπομείναντες θύλακες αντίστασης των τελευταίων πιστών της εθνικιστικής ιδέας.

Στο κέντρο του Βερολίνου μερικές χιλιάδες Ευρωπαίων εθελοντών από Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ισπανία, Ρωσία, Ουκρανία, Λετονία, Ελλάδα καθώς και πολλές άλλες χώρες, θυσιάζονταν για μια ιδεολογία, που ήταν και συνάμα τρόπος ζωής, βγαλμένος από τη φυλετική ψυχή των ευρωπαϊκών εθνών.

Αγωνίζονταν χωρίς ελπίδα, σε μια μάχη που είχε ήδη χαθεί με μόνο οδηγό την τιμή και την πίστη τους. 9 Μαΐου 1945. Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι αφίσες με το σύνθημα ”Τα τείχη πέφτουν, η καρδιές μας όμως ΟΧΙ”. Ετσι και έγινε το κάστρο έπεσε, η ιδέα όμως παραμένει.

(…) Άλλωστε γι’ αυτό το λόγο, ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ εναντίον του σοσιαλισμού που ήταν βασισμένος στο Εθνος, που εφαρμόσθηκε μόνο 6 χρόνια (1933-1939) αφού το κατάστρεψε ο πόλεμος και η ήττα.

Ήταν τόσο επιτυχές και άξιο μιμήσεως, για την ευτυχία και ευημερία των ευρωπαϊκών αλλά και άλλων λαών, ευεργετικό για εργάτες, αγρότες, σπουδαστές, νεολαία, παιδιά, μητέρες και ούτω καθ’ εξής. (…) Εξάλλου αν το μοντέλο έβρισκε μιμητές διεθνώς, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός θα ακυρώνετο: εάν οι αγρότες και οι εργάτες ήταν πανευτυχείς, γιατί να είναι δυστυχείς στον εφαρμοσμένο κομμουνισμό ή καπιταλισμό.

Αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος κηρύξεως του πολέμου, αλλά και δαιμονοποίησή του από τους νικητές».

Εμείς λοιπόν γιορτάζουμε και τιμούμε την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών με τη σημερινή αντιφασιστική μας πάλη κι οι νεοναζί (όσο κι αν σήμερα θέλουν δημόσια να κρυφτούν και να το παίξουν «απλά» εθνικιστές), ακόμη θρηνούν και για άλλη μια φορά σηκώνουν κεφάλι για να υπηρετήσουν ξανά το κεφάλαιο.

Όσο κι αν θέλουν να κρυφτούν ήταν και παραμένουν πολιτικοί εγγονοί του Χίτλερ και της εμετικής και μισαλλόδοξης ιδεοληψίας τού χειρότερου βραχίονα-αποκούμπι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του φασισμού.

1η του Μάη: Δεν είναι αργία, είναι απεργία

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Ο εορτασμός της 1ης του Μάη είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους πρωτοπόρους εργάτες του Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, οι οποίοι το 1886 άνοιξαν τον δρόμο, διεκδίκησαν τα αυτονόητα. Απαίτησαν με βάση το σύνθημα 8-8-8, οκτώ ώρες εργασίας, οκτώ ώρες ανάπαυσης και οκτώ ώρες ψυχαγωγίας, καθώς και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η εξέγερση στο Σικάγο ήταν η πιο μαχητική πορεία της εποχής, στην οποία έλαβαν μέρος 90 χιλιάδες εργάτες, ενώ σ’ ολόκληρη την Αμερική συμμετείχαν 350 χιλιάδες εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ.

Το επείγον σύνθημα για την εργατική τάξη είναι ένα: Να σταθεί στα πόδια της, να οργανώσει τη δύναμη και τα αιτήματα της, να αντισταθεί με υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα και να χαράξει το δικό της μέλλον.

Το πισωγύρισμα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην ανατολική Ευρώπη, δεν μπορεί να γίνεται πρόφαση υποταγής και μοιρολατρίας. Εν μέσω καπιταλιστικών κρίσεων και μπροστά στην επέλαση των κεφαλαιοκρατών ενάντια στα εργατικά δικαιώματα, πρέπει η εργατική τάξη να οργανωθεί. Να αγωνιστεί με ταξικό πρόσημο για τα δικαιώματά της στα πλαίσια πάντοτε της μεγαλύτερης πάλης για ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

Το ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» παραμένει επίκαιρο. Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες. Απέναντι από ψευδαισθήσεις σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης αντιτάσσεται η ταξική πάλη για ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.

Παλαιότερα άρθρα μας για την Εργατική Πρωτομαγιά:

1η Μαΐου, η μέρα της Εργατιάς

1η Mάη 2020: Να μην θυσιαστούν οι εργαζόμενοι σε ακόμα μια κρίση!

Η Εργατική Πρωτομαγιά, σήμαντρο ταξικής πάλης

Τίποτε δεν κερδίζεται χωρίς αγώνες και θυσίες

Η Πρωτομαγιά στην Κύπρο

Μισιαούλης και Καβάζογλου σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Στις 11 του Απρίλη 1965 έπεσαν από τα δολοφονικά βόλια της φασιστικής ΤΜΤ οι ήρωες της κοινής ταξικής πάλης όλων των Κυπρίων, Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστας Μισιαούλης. Οι φασίστες έστησαν καρτέρι στους δύο αγωνιστές και τους δολοφόνησαν άνανδρα. Τους βρήκε ο θάνατος αγκαλιασμένους στον παλιό δρόμο Λευκωσίας-Λάρνακας κοντά στην Κόσιη.

Σήμερα, 57 χρόνια μετά, για άλλη μια φορά τιμούμε τη μνήμη των δύο ηρωομαρτύρων συνεχίζοντας τον αγώνα για απαλλαγή από την κατοχή, απελευθέρωση και πραγματική επανένωση της πατρίδας και του λαού μας. Η θυσία τους εμπνέει την αντιφασιστική πάλη του σήμερα και την αναγκαιότητα για κοινό αντικατοχικό αγώνα και ταξική πάλη. Μισιαούλης και Καβάζογλου έγιναν σύμβολα της φιλίας και της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων, σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης, σε μια δύσκολη περίοδο για τον κυπριακό λαό.

Περισσότερα σε παλαιότερο αφιέρωμά μας: Αγκαλιασμένοι στους αγώνες και στο θάνατο

Μέσα από αγώνες τιμούμε τον Εζεκία

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

34 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Εζεκία Παπαϊωάννου, του μεγάλου αγωνιστή και ηγέτη της εργατικής τάξης της Κύπρου. Έφυγε από τη ζωή στις 10/4/1988, έχοντας υπηρετήσει την εργατική τάξη μέχρι το τέλος με πίστη αφοσίωση και πλήρη αυταπάρνηση. Ένας κομμουνιστής που έδωσε τη ζωή του στους αγώνες για τους εργαζομένους, στην ταξική κι αντι-ιμπεριαλιστική πάλη και στον πόλεμο κατά του φασισμού.

Μόνο μέσα από την ενδυνάμωση των ταξικών αγώνων και τη διατήρηση της πάλης για τον πραγματικό σοσιαλισμό μπορεί να τιμηθεί η μνήμη του Εζεκία Παπαϊωάννου. Είναι η μόνη πραγματική τιμή που αρμόζει στο βίο και τους αγώνες του, σε αντίθεση με όσους υπηρετούν σήμερα ακριβώς το αντίθετο όλων όσων εκπροσωπούσε ο Πάπης.

Ας θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα μας για τη ζωή και τη δράση του Κύπριου κομμουνιστή ηγέτη.

Γιατί επέλεξε ο Εζεκίας το δρόμο της ταξικής πάλης

110 χρόνια από τη γέννηση του Εζεκία Παπαϊωάννου…

Εζεκίας Παπαϊωάννου στην υπηρεσία της εργατικής τάξης

Before yesterdayYour RSS feeds

Κατά τα άλλα, ιδού ο Χαρούλης της διαπλοκής με τον φίλο συμμαθητή Χατζηγιάννη [με τον οποίο δώρισαν τον Συνεργατισμό στην ημέτερη του ΔΗΣΥ Ε

By Δέφτερη Ανάγνωση

 

·         Κατά τα άλλα, ιδού ο Χαρούλης της διαπλοκής με τον φίλο συμμαθητή Χατζηγιάννη [με τον οποίο δώρισαν τον Συνεργατισμό στην ημέτερη του ΔΗΣΥ Ελληνική Τράπεζα], να θέλει τζαι ΝΑΤΟ, αλλά τζαι αποδοχή της διχοτόμησης. Αλλά σκεφτείτε το: ποιός άλλος ήταν ο στόχος της 15ης Ιουλίου; Επιβολή του ΝΑΤΟ με ελληνικό πραξικόπημα/επέμβαση την οποία ακολούθησε μια άλλη νατοϊκή επέμβαση /εισβολή από την Τουρκία – τζαι ο στόχος μετά ήταν ο διαχωρισμός της Κύπρου ανάμεσα στο ελληνικό τζαι το τουρκικό κράτος... Σχέδιο Άτσεσον updated με βασικό κωδικό: καταργείστε την Κυπριακή Δημοκρατία.. Αντέξαμε.. Τζαι θα αντέξουμε...

Μερικοί δυσκολεύονται να μεγαλώσουν ίσως τζαι αναπολούν ένοχες παιδικές φαντασιώσεις..... :)




Για την ώρα, ο Χριστοδουλίδης φαίνεται να έσιει μια γερή θέση, ο Αβέρωφ να αγκομαχά, με την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη να του διά ανάσες ότι η ?

By Δέφτερη Ανάγνωση



·    Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη που ακολούθησε τις εκλογες στην ηγεσια του ΑΚΕΛ, ήταν μάλλον διαδικαστική.... [καταγράφεται θετικά ότι ο Χριστοδουλίδης επίσης μιλά για διζωνική ομοσπονδία]..

Τωρά μεινίσκει να δούμε τί θα φκει από τις συζητήσεις στη βάση του ΑΚΕΛ...τζαι πώς θα το παίξουν τζαι τα άλλα κόμματα [ΔΗΚΟ, Οικολόγοι] τζαι κομματικά σχήματα όπου οι βουλευτές έδειξαν τάσεις αυτονόμησης [ΔΗΠΑ, ΕΔΕΚ]...

Για την ώρα, ο Χριστοδουλίδης φαίνεται να έσιει μια γερή θέση, ο Αβέρωφ να αγκομαχά, με την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη να του διά ανάσες ότι η απώλεια αριστερών ψήφων, μπορεί να φκάλει τον Αβέρωφ πουπάνω..

Ο Μαυρογιάννης εν ένας άγνωστος βασικά. Τα γραφειοκρατικά του πόστα, εν τζαι λαλούν πολλά για υποψήφιο κόμματος που εκτός που το κυπριακό προβάλει τζαι την ανάγκη αλλαγής από το καθεστώς διαπλοκής που κατασκευάστηκε επί καθεστώτος Αναστασιάδη... :)

Θα δείξει... :)

Weekly : τοπικά

By Δέφτερη Ανάγνωση

 

·    Το βασικό θέμα της εφτομάδας ήταν ότι πέρασε από την ηγεσία του ΑΚΕΛ η υποψηφιότητα Μαυρογιάννη. Με σημαντική διαφοροποίηση. Αξίζει να αναφερθεί η πληροφορία ότι ο γ.γ. ο Στεφάνου φαίνεται ότι δεν ψήφισε τον Μαυρογιάννη. Τζαι γενικότερα, η διαχείριση του πέρασε ένα αίσθημα δημοκρατικής λειτουργίας, παρά ηγεμονισμού. Που εν καλά να το μάθει τζαι ο Αβέρωφ τζαι η κωμική αυτοεικόνα των ό,ποιων οπαδών του – ότι τάχα μου εν εκσυγχρονιστές..

Η επιλογή είναι ένα ρίσκο για την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Τζαι για το αν θα περάσει δεύτερο γύρο ο Μαυρογιάννης [μια από τις ελπίδες του Αβέρωφ από το όλο θέαμα] αλλά τζαι για τις ύποπτες στηρίξεις που τα συναγερμικά ΜΜΕ. Πολίτη τζαι Αλήθεια..

Καλά είναι να αθθυμάται μια μερίδα της νυν ηγεσίας της αριστεράς μια φράση [με προσθήκη μιας παρένθεσης για τα κυπριακά] από το μυθιστόρημα «ταξική αγάπη»:

«Δεν βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια [τζαι τα ΜΜΕ] της ανώτερης τάξης... σε μικρές-μικρές δόσεις, σχεδόν ανεπαίσθητα καταπίνει το δηλητήριο της, παραλύει...»

Ας ελπίσουμε ότι μερικοί δεν κατάπιαν πολλύν δηλητήριο... :)


• Όταν ο Διονυσίου του Πολίτη, ο οποίος ξέροντας για το λανσάρισμα των δυο κρατών από τον Αναστασιάδη εψηφισεν τον το 2018, λαλει τους Ακελικο

By Δέφτερη Ανάγνωση

 

·         Όταν ο Διονυσίου του Πολίτη, ο οποίος ξέροντας για το λανσάρισμα των δυο κρατών από τον Αναστασιάδη εψηφισεν τον το 2018, λαλει τους Ακελικους ότι εν «γενναίο» να συζητούν τον Μαυρογιάννη, υπαρχουν 2 πιθανότητες:

Ειτε το συνεργείο Αβέρωφ/ΔΗΣΥ ανησυχά κάπως τζαι προσπαθεί να κάμει ζημιά του Μαυρογιάννη με την στήριξη Διονυσίου [όπως έκαψε ο Πολιτης τον Παμποριδη]

είτε θεωρεί τον Μαυρογιάννη εύκολη λεία για να τον φκαλουν νοκ άουτ τζαι να περασει ο Αβέρωφ δεύτερο γύρο - η/τζαι χρήσιμο [εστω τζαι στην προεκλογική], από την οπτική του πλυντηρίου, για να συγκαλυφθούν όλα όσα της δεκαετίας της διαπλοκής...Με την έννοια ότι ο Μαυρογιάννης θα αποφεύγει την κριτική στο καθεστώς Αναστασιάδη...Έχουν πλάκα πάντως οι Συναγερμικοι όταν προσπαθούν να το παίξουν τζαι διαιτητές της ΚΟΠ...:)..Εν καταλάβουν ενδεχομένως το διάτρητο της κωμωδίας...:)..Μια φιλική λοιπόν συμβουλή από την ρωσική οπτική, που εν τζαι των ημερών: καλούτσικος τζαι χειραγωγισιμος ο Γιέλτσιν για την Δύση αλλα παρήγαγε τέτοια οργή, η ύπαρξη του σαν ξεπλυμα, που έφερε στην εξουσία τον Πούτιν.. Τζαι κάποιοι παραμιλούν ακόμα..Think about thatJ

· Μια πιθανή ερμηνεία της τακτικής Αβέρωφ μέσα από τα εκ των φαινομένων δικτυωμένα, με την προώθηση του, ΜΜΕ

By Δέφτερη Ανάγνωση



Ο Αβέρωφ ξέρει με βάση τα σημερινά δεδομένα ότι εν πολλά πιο κάτω που Χριστοδουλίδη, τζαι με δεδομένα το [τουλάχιστον] 22%+ του ΑΚΕΛ [στις Βουλευτικές] σαν βάση, μπορεί κάλλιστα να κόψει εκτός δεύτερου γύρου ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ..

Άρα η πρώτη του κίνηση, λογικά, είναι να ξαναχρησιμοποιηθεί η τακτική των εξαρτώμενων ΜΜΕ, τζαι των φερέφωνων [που κάμνουν τους «φίλους συμβούλους» της αριστεράς άμα θέλουν να πουλήσουν κάτι – εξευτελίστηκαν πκιον αλλά μερικοί παλεύκουν το ακόμα] να μειώσουν τα ποσοστά της Αριστεράς. Μέσω αποχής [ένα μπλοκ αριστερών εν ψηφίζει ήδη, τζαι ένα άλλο μπορεί να σπρωχτεί στην αποχή]. Σε τούτο το πλαίσιο, η προβολή του Μαυρογιάννη λ.χ. από τον Πολίτη ή την Αλήθεια [συναγερμικες τζαι αβερωφικές – με βάση τα δεδομένα] δημιουργεί ένα είδος δυσφορίας στην αριστερά για τον Μαυρογιάννη αντι να λειτουργει υπερ του. Τουτα εν τα ΜΜΕ δαιμονοποιησης της Αριστεράς την περίοδο του καθεστώτος Αναστασιάδη.

Αν οι καλοθελητές του Αβέρωφ θέλουν να αυξήσουν την αριστερή αποχή θα προσπαθήσουν να προωθούν αμφιβολίες για υποψήφιους, η τζαι ταυτίσεις που θα αποξενώνουν κόσμο. Αν, ας πουμε, ο Πολιτης ή η Αλήθεια στηρίζουν κάποιον σαν υποψήφιο της Αριστεράς, σε μεγάλη μερίδα του κόσμου της Αριστεράς τουτο λειτουργά ενάντια στον όποιο υποψήφιο. Τον Παμποριδη λ.χ. έκαψε τον η κομματική του καταγωγή αλλα τζαι η εκ των φαινομένων προώθηση του από το συγκρότημα του Πολίτη. Ενδιαφέρον εξέλιξη: να έχεις καταντήσει σύμβολο αποφυγής..:)

 Ο αβερωφικος στόχος στον πρώτο γύρο λογικά θα είναι να πέσει ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ πιο κάτω που τα ποσοστά Αβέρωφ [ο οποίος κυμαίνεται με βάση τις δημοσκοπήσεις που διαρρέουν – οι ίδιοι μάλλον] ανάμεσα στο 11% τζαι το 15%.. Άτε να φκει ως το 18%..

Οπότε αν καταφέρουν να μπουρδουκλώσουν τις αριστερές μάζες στην αποχή [ή σε άλλους υποψήφιους κλπ] τότε ο Αβέρωφ με το συνεργείο των ΜΜΕ του θα προσπαθήσει να το παίξει Μακρόν. Όσο κωμικό τζαι να ακούεται ο Αβέρωφ είναι διατεθειμένος για την καρέκλα να παίξει όλους τους ρόλους – από Μακρόν μέχρι Λεπέν- τζαι μάλλον παίζει τους ήδη. Σε τούτο το πλαίσιο [δεύτερο γύρο Αβέρωφ-Χριστοδουλίδη] ο Αβέρωφ τζαι τα ΜΜΕ του θα το παίξουν ότι θέλουν λύση. Ότι ο Χριστοδουλιδης είναι το απόλυτο κακό [ενώ ο Αβέρωφ το λλιότερο κακό] κλπ. Ήδη τούτο εξεκινήσαν με εμβατήρια των γνωστών φερέφωνων πριν λλιους μηνες όταν εμφανιστηκε η υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη..

Η προβολή Μαυρογιάννη, σε τουτο το πλαίσιο, ίσως να εγινετουν αρχικά γιατί θεωρούν τον πιο εύκολο να τον σύρουν κάτω που τον Αβέρωφ τζαι με βάση τη θέση του για το κυπριακό [βασικά ο Μαυρογιάννης, όπως τζαι ο Δημητριάδης εν υποψήφιοι για το κυπριακό] να του ζητήσουν, χωρίς ντροπή, μετα να στηρίξει Αβέρωφ στον δεύτερο γύρο... Τζαι με τον Δημητριάδη τα ίδια θα κάμουν φυσικά. Αρχικά επροβάλαν τον μπροστά στη πιθανότητα Δηκοϊκού υποψήφιου. Τωρά εν άλλο το πρόβλημα τους, οπότε αλλάξαν εστίαση..


Η ηγεσία τζαι τα μέλη του ΑΚΕΛ κάμνουν ένα θετικό ιστορικό βήμα, δημοκρατικής εκλογής υποψήφιου. Αλλά αν έχουν οι ίδιοι αυταπάτες για τον Αβέρωφ ή τα δίκτυα του [όπως ο Πολίτης κλπ] κινδυνεύουν με γκάφα... Διότι το να χάσεις είναι ένα, το να σε ξανα-κοροϊδέψει ο Αβέρωφ μετά που τόσα τζαι τόσα... ή ο Πολίτης μετά που τόσα τζαι τόσα...:)

Εν τζαι θέμα επικοινωνιακής πολιτικής. Τζαι το ΑΚΕΛ θα έσιει προβλημα αν πιστεύκει, ας πουμε, τον όποιον Πολίτη, Δαλίτη κλπ ή βασίζει ακόμα  την επικοινωνιακή του πολιτική σε άτομα που εμπιστεύονται έτσι καταστάσεις/δίκτυα... Η παρ΄ολιγον παγίδα του Παμπορίδη [την οποίαν, λογικά, επροωθήσαν μερικοί] ήταν ενδεικτική του λάκκου..

Η μερίδα της κοινωνίας που βλέπει στο ΑΚΕΛ την ιστορική ελπίδα [που στηρίζει την σύγκλιση των ιστορικών τάσεων: ανεξαρτησία-δικοινοτισμός-ταξική συνείδηση] έσωσε το ΑΚΕΛ από τον Παμπορίδη που υπόβαλαν τα ΜΜΕ της δεξιάς. Ο Παμπορίδης θα ήταν η πλήρης ήττα – δεξιός προς ακροδεξιός υποψήφιος του ΑΚΕΛ...

Τωρά η ευθύνη εν στην συλλογικότητα..

· Weekly τοπικά:

By Δέφτερη Ανάγνωση



Στο εσωτερικό είχαμε ακόμα ένα ρεσιτάλ ρατσισμού, αυτήν τη φορά στη Βουλή από την ad hoc η επιτροπή που παραχώρησαν οι Αβέρωφ/ΔΗΣΥ στο γελαμ, για να ψηφίσουν την Αννίτα. Που αποδείχτηκε παραπλάνηση, οπως γίνεται συνήθως με τον ρατσισμό. Είχαμε επίσης μια ακόμα κωμική στιγμή στο σήριαλ της διαπλοκής – ο Αναστασιάδης να διορίζει επιτροπή κατά της διαφθοράς/διαπλοκής. Τί να πεις; Πόσο πιο κωμική μπορεί να γίνει η κατάσταση με την παραμονή του συγκεκριμένου πολιτικού στο προεδρικό για ακόμα μερικούς μήνες;

Η μεγάλη είδηση προς το τέλος της εβδομάδας, ήταν η πορεία προς την εκλογή προεδρικού υποψήφιου από το ΑΚΕΛ.. Η εικόνα στις εφημερίδες του Σαββάτου ήταν εκφραστική- η Χαραυγή, την οποία, σαν εφημερίδα της Αριστεράς, ενδιέφερε άμεσα το θέμα, είχε μια μικρή πρωτοσέλιδη αναφορά, τζαι μια μικρή στήλη στη σελίδα 3, όπου αναφερόταν ότι υπάρχουν δυο υποψήφιοι [Μαυρογιάννης, Δημητριάδης] με δυνατότητα/ ενδεχόμενο να αυξηθούν, τζαι ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί αρχές Ιουνίου. Αντίθετα ο Φιλελεύθερος, με τον Δαλίτη, είσιεν πρωτοσέλιδο που εμφανώς πριμοδοτούσε τον Μαυρογιάννη [«Η κρίσιμη ώρα για ΑΚΕΛ με Μαυρογιάννη στην ΚΕ»]. Εδώ εμφανώς ο Δημητριάδης κόπηκε – όπως τζαι η ευρύτερη διαδικασία όπως ήταν στο μονόστηλο της Χαραυγής. Μετά έχει παράπονο ο Δαλίτης όταν σχολιάζεται ότι αντί να λειτουργεί σαν δημοσιογράφος που παρουσιάζει τα δεδομένα, μάλλον φαίνεται να λειτουργεί σαν κάποιος που θέλει να προωθήσει κάτι.. :) ..

Σε ένα πρώτο επίπεδο, η πρόθεση του ΑΚΕΛ να κατεβάσει δυο υποψήφιους στο εσωτερικό του κοινό, τζαι να αφήσει τη δυνατότητα άλλων πιθανοτήτων, είναι δημοκρατική πρόοδος. Συγκριτικά ο ΔΗΣΥ απλώς απέβαλε ντε φάκτο τον Χριστοδουλίδη.

Υπήρξε μια αρνητική αρχική στάση από των χώρο της αριστεράς [όπως εκφράστηκε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης] για τον Μαυρογιάννη σαν μέρος του καθεστώτος το οποίο πρέπει να ανατραπεί. Αφού η συζήτηση θα συνεχίσει για ένα μήνα, θα φανεί ποιός είναι ποιός. Ο Μ. Σκουριώτης είχε μια ενδιαφέρουσα καταγραφή: ο Μαυρογιάννης συνεργάστηκε με διάφορες κυβερνήσεις, άρα η ηγεσία του ΑΚΕΛ θα νοιώθει περισσότερη σιγουριά για τη στάση του, ενώ ο Δημητριάδης, έχει μια αυτονομία, σαν αστός κλπ, τζαι θα μπορούσε [αν εκλεγεί] να κάμνει παιχνίδι μόνος του. Στα αρνητικά του Μαυρογιάννη καταγράφεται τζαι η αρχική στήριξη του από τις εφημερίδες τζαι τα εκ των φαινομένων δίκτυα τα οποία παραπέμπουν σε Αβέρωφ.. Ίσως τζαι για τούτο ο Πολίτης σταμάτησε κάπως την προβολή του, αλλά τζαι τις επιθέσεις ενάντια στην αριστερά [που απλώνονταν από την οικονομία μέχρι την Ουκρανία.. :)]...Ισως μερικοί να θέλουν να καλοπιάσουν κάπως κάπου την Αριστερά προεκλογικά..:)..Μετα τους οχετούς...:)

Στα υπόλοιπα κόμματα η ΕΔΕΚ, ή μάλλον ο Σιζόπουλος σαν πρόεδρος της ΕΔΕΚ [τζαι ακόμα τζαι τούτον θέτει το ερώτημα «για πόσο;»], μάλλον οδεύει στην απομόνωση. Μετά την αντιπαράθεση με τον Ευσταθίου τζαι το υποτιθέμενο άψε –σβήσε συνέδριο, αποστασιοποιήθηκε τζαι ο Μυριάνθους που τωρα εν σαν να «εφκηκεν με το πολυβόλο». Άρα ο Σιζόπουλος στη Βουλή εκπροσωπεί ντε φάκτο, πια, μόνο τον εαυτό του. Τζαι τούτο εν προβλημα, για τον ίδιο – τί ακριβώς θα διαπραγματευτεί [προεκλογικά ή στις ψηφοφορίες της Βουλής] πια με μία ψήφο; Τζαι τούτο, όμως, είναι προβλημα τζαι για τον Αβέρωφ τζαι για τον ΔΗΣΥ γενικότερα, που φαίνεται να βασίζονταν κάπου στον Σιζό τζιαι τις εν δυναμει ψήφους που εμπόρεν να φέρει – εστω σε κρίσιμες ψηφοφορίες στην Βουλή... τωρά μάλλον δεν..

· Στον χαριτωμένα ενδιαφέρον κόσμο των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ, παραιτείται ο διαπραγματευτής, αθθυμάται ότι έκλαιεν με τον Ναμί, για το ότι δε

By Δέφτερη Ανάγνωση


· Στον χαριτωμένα ενδιαφέρον κόσμο των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ, παραιτείται ο διαπραγματευτής, αθθυμάται ότι έκλαιεν με τον Ναμί, για το ότι δεν βρέθηκε λύση στο Κραν Μοντανά, τζαι προβάλουν τον τα ΜΜΕ του Αβέρωφ – από τις προεκτάσεις του επιτελείου στον Φιλελεύθερο μέχρι Πολίτη τζαι Αλήθεια...

Παίζει να φκάλει τζαι ανακοίνωσή ο Αβέρωφ υπέρ του;.. :)

Κανένα χαλί, όπως του Παμπορίδη, που τον Δαλίτη;.. :)

Φίλος κολλητός του Διονυσίου του Πολίτη, αναφέρουν αξιόπιστες πηγές.


· Weekly: Στην «γη των σκανδάλων τζαι της διαπλοκής του καθεστώτος», η κυβέρνηση φτιάχνει υφυπουργεία τελευταίας στιγμής, κάπου κυκλοφορε

By Δέφτερη Ανάγνωση


Για τον Γιαννάκη κρατάτε μικρό καλάθι. Αφήστε να δούμε τί θα κάμει στην εισαγγελία το δίδυμο των πρώην υπουργών Αναστασιάδη, του χώρου, δηλαδή, που προώθησε τον κάθε Γιαννάκη – διότι τζαι με την ισραηλινή εταιρεία παρακολούθησης τα τεκμήρια ήταν τζιαμέ, αλλά ο Σαββιδης αντί γενικός εισαγγελέας μάλλον έπαιξε το φακίρης/ταχυδακτυλουργός εξαφάνισης..

Δηλαδή ένα ξέπλυμα δεν αποκλείεται - με δικαστική επίφαση... :)

Το ότι με ποσοστά άνω του 70% το ελληνικό κοινό, παρά την ασύδοτη νατοϊκή προπαγάνδα, θέλει ουδετερότητα στο ουκρανικό, είναι μια ήττα τζαι της προπαγάνδας του ΝΑΤΟ, αλλά τζαι των λειτουργών προπαγάνδας..

Στα τοπικά κυπριακά καταγράφεται η δήλωση του Ν. Παπαδόπουλου ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανιστεί «βασιλικότερη του βασιλέως» στο θέμα των αντιρωσσικών κυρώσεων...

· Προεκλογικά – περί ΔΗΠΑ τζαι γιατί δεν συμμετέχουν σε αξιωματα στο κόμμα του Κάρογιαν οι Μουσιούτας, Βότσης τζαι Τρυφωνίδης...

By Δέφτερη Ανάγνωση

Κανονικά, με βάση την τάση των εκ καθήκοντως δημοσιογράφων που υποτίθεται [διότι μάλλον χειραγώγηση φαίνεται να προσπαθούν να κάμουν] καλύφκουν την προεκλογική περίοδο, το σκηνικό στην ΔΗΠΑ, που υποτίθεται, και πάλι, ότι εκφράζει ένα 6% των ψηφοφόρων, θα έπρεπε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως – όπως τα «χαλιά» τζαι το «ελαφρύ προβάδισμα» του Παμπορίδη που πουλούσαν μερικοί/ες από φτηνό αέρα όπως αποδείχτηκε..

Στην ΔΗΠΑ, λοιπόν, τα στελέχη που αποχωρήσαν από το ΔΗΚΟ πριν τις βουλευτικές τζαι εκ των φαινομένων, έφεραν μια μάζα ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ [να πουμε 3 με 4%;] στο σχήμα που είχε στήσει ο Κάρογιαν, δεν συμμετέχουν σαν αξιωματουχοι στο κόμμα. Οι μεν Μουσιούτας τζαι Τρυφωνίδης, επελεξαν να μεινουν «εκτος ηγετικης πυραμιδας» – ενώ ο Προκοπίου [που δεν εκλέγηκε τελικά] επικαλέστηκε «προσωπικούς λόγους» [βλ. φιλελευθερος, 17/2, σελ. 6] τζαι για τον Βότση [που εκλέγηκε αλλά έφαεν του την θέση ο Κάρογιαν, σαν πρόεδρος του κόμματος] έμεινε μετέωρο το γιατί. Περιμένει να φύει ο Κάρογιαν τζαι να του δώσει την θέση; Καλά κρασιά.. :)

Επί της ουσίας αυτή η εξέλιξη σημαίνει ότι οι 4 τέως βουλευτές του ΔΗΚΟ, ή έστω οι 2 που εκλέγηκαν, θα μπορούσαν να διαφωνήσουν με τις επιλογές του σχήματος Κάρογιαν – το οποίο βασίζεται σε τέως διορισμένους του Αναστασιάδη [όπως τον αμίμητο Λακκοτρύπη που επέβλεψε με φούσκες τζαι ανοησίες το ναυάγιο του προγράμματος γεωτρήσεων]..

Σε αυτό το πλαίσιο, η ΔΗΠΑ του Κάρογιαν μπορεί να πάει με Αβέρωφ, στον οποίον οφείλει καρέκλες, αλλά τζαι με Χριστοδουλίδη, αν έχουν επαφή με τον Πάλμα..

Οι αποχωρήσαντες από το ΔΗΚΟ, όμως, έχουν μια αυτόνομη [από τον Κάρογιαν] βάση τζαι άρα μπορεί να παίξουν σε διάφορα ταμπλό..

Όπως έφυαν, ας πούμε, από το ΔΗΚΟ μπορεί να φύουν με περισσότερη ευκολία από την ΔΗΠΑ.. που είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει στο μέλλον. Τζαι υπάρχει βέβαια τζαι το ζήτημα αν οι Δηκοϊκοί που στήριξαν συγκεκριμένα άτομα στις βουλευτικές, θα τα ακολουθήσουν στις προεδρικές, ή αν θα επιστρέψουν, έτσι τζαι αλλιώς, στον ιστορικό τους χώρο...

Οπότε, όπως τζαι με την ΕΔΕΚ, τζαι σε τούτο το σχήμα, την ΔΗΠΑ, μάλλον φαίνεται ότι θα έχουμε ευμετάβλητες στάσεις τζαι ροές..

Στην Ελλάδα συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις στήριξης της Γεωργίας... Τζαι δακάτω μερικοί στον Πολίτη αφρίζουν γιατί εν ελέγχουν πκιον την α

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


·         Στην Ελλάδα συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις στήριξης της Γεωργίας...

Τζαι δακάτω μερικοί στον Πολίτη αφρίζουν γιατί εν ελέγχουν πκιον την ατζέντα...

Κάμνει προόδους η κοινωνία άμα τα πλυντήρια τζαι οι λογοκριτές ξηφουρνίζουν έτσι άγχος.. :)

«...καθορίζουν βίαια την ατζέντα»...μουρμούρισε δισπιρκασμένος ο Κωνσταντίνου για την κριτική που τους γίνεται, στον Πολίτη, σαν πλυντήρια των καταγγελιών για ομαδικούς βιασμούς [να το κάμει 2 φορές σε σύντομο διάστημα εν σύμπτωμα..]...

Η αλήθκεια ένι ότι εν γεγονός ότι η εφημερίδα των τραπεζιτικών [τζαι δικηγορικών;] διαφημιστικών πακέτων εν ελέγχει πκιον τον «καθορισμός της ατζέντας..

Τζαι μιλά ο άλλος που λογοκρίνει τον διάλογο ή την απάντηση στις μπαρούφες του [τζαι τον ρατσισμό που πουλά – από το Ισραήλ στις γυναίκες που καταγγέλλουν ή διαμαρτύρονται]...

Το πλάσμα θέλει να κάμνει μονόλογο τζαι να μεν αντιμετωπίζει κριτική. Οπότε μπλοκάρει αβέρτα για να συγκαλύψει ότι εν μπορεί να απαντήσει..

Οπότε τώρα κάμνει έκκληση στην δημοκρατία να του δώσει πίσω την επιρροή καθορισμού ατζέντας;..

Μάθε να συζητάς – θα εν μια καλή αρχή.  Ύστερα συνειδητοποίησε την ημιμάθεια σου, αντί να πουλάς φούσκες..

Επιστροφή στην εποχή καθορισμού ατζέντας εν θα υπάρξει..

Πάππαλα το παραμυθάκι..

Αλλά μπορεί να σε πάρει τζαι κανένας σοβαρά αν αντί να στήνεις παραστάσεις ατακούλων, δοκίμαζες να πεις τζαι κάτι αξιοσημείωτο ή έστω σοβαρό που να μπορείς να το στηρίξεις σε διάλογο αντί να λογοκρίνεις πανικόβλητος γιατί φοάσαι...

https://politis.com.cy/apopseis/stiles/makari-na-itan-mono-oi-ilithioi/

Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Nοέμβρης του 1973. Τότε, που οι ερπύστριες του τανκ έφραζαν το δρόμο της ελληνικής νεολαίας και του λαού κατά της φασιστικής χούντας. 48 χρόνια μετά τις 17 Νοέμβρη του ’73, το Πολυτεχνείο συγκινεί, εμπνέει, θυμίζει πως τα οράματά του τότε είναι ακόμα και σήμερα επίκαιρα.

Κόντρα σε όσους έχουν «πάρει εργολαβία» τη «μουσειοποίησή» του, τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης για τις αιτίες που οδήγησαν στην αμερικανοκίνητη χούντα, οι ταξικές δυνάμεις γνωρίζουν ότι η καλύτερη τιμή στον Νοέμβρη του ’73 είναι η συνέχιση του αγώνα για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών, η συνέχιση της πάλης ενάντια στα συμφέροντα των πολυεθνικών και του ιμπεριαλισμού. Αλήθεια πόσο εκτός της σημερινής πραγματικότητας είναι συνθήματα όπως «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία», «Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ»;

Τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα στον αγώνα ενάντια στην πολιτική που οδηγεί το λαό στην φτώχεια, την ανεργία, την ανασφάλεια, ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ, ενάντια στην καταστολή και τον αυταρχισμό.

Με την ευκαιρία της σημερινής επετείου ας θυμηθούμε επίσης παλαιότερες αναλύσεις μας και αναδημοσιεύσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την αμερικανοκίνητη φασιστική χούντα:

Το Πολυτεχνείο ήταν πάλη λαϊκή

Το Πολυτεχνείο ζει!

Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ!

Ο Κώ­στας Κα­ζά­κος για το θέ­α­τρο την πε­ρί­ο­δο της δι­κτα­το­ρί­ας

Η Οκτωβριανή Επανάσταση άνοιξε το δρόμο

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Ομιλία Χρίστου Κουρτελλάρη εκ μέρους της Νέας Σκέψης στην εκδήλωση της DKB για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης

Συντρόφισσες σύντροφοι, φίλες και φίλοι, 

 Συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριοι, 

Κατ’ αρχή επιτρέψετε μου να συγχαρώ εκ μέρους της Μαρξιστικής – Λενινιστικής Ιστοσελίδας Νέα Σκέψη, τους διοργανωτές για τη πρωτοβουλία της διοργάνωσης αυτής της εκδήλωσης και να τους ευχαριστήσουμε που μας προσκάλεσαν να είμαστε ανάμεσα στους κύριους ομιλητές.

Μια ουγγιά δράσης αξίζει όσο ένας τόνος θεωρίας έλεγε ο Φρίντριχ Ένγκελς. Αυτό είναι που κάνουμε σήμερα, αναλαμβάνουμε δράση σαν κομμουνιστές με τη διοργάνωση και τη συμμετοχή μας σε αυτή την εκδήλωση της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας. Το να πραγματοποιήσεις μια τέτοια εκδήλωση κάτω από τις συνθήκες της καταπίεσης, διαίρεσης, εκβιασμών και εκφοβισμών, κάνει το αποψινό γεγονός ακόμα πιο σημαντικό και σπουδαίο. Εμείς οι κομμουνιστές, παιδιά της ίδιας από τον ιμπεριαλισμό μοιρασμένης πατρίδας, βρεθήκαμε μαζί εδώ όχι από συνήθεια ή έθιμο, αλλά από την ορμή και την ανάγκη να αναδείξουμε και να υπογραμμίσουμε τη φλόγα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στο σήμερα.

Μαζευτήκαμε εδώ επειδή η ιστορία μας φωνάζει να ανασυγκροτηθούμε και να σχηματίσουμε ένα δυνατό, συμπαγές, ζωντανό κομμουνιστικό κίνημα και στη δική μας βασανισμένη πατρίδα. Πρέπει να κινήσουμε την ιστορία προς τα εμπρός και να συνεχίσουμε να χαράσσουμε το δρόμο των προγόνων μας, που ίδρυσαν τους πρώτους κομμουνιστικούς πυρήνες στη Κύπρο στις αρχές του 1920 και μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου.   

Αυτοί οι πυρήνες και έπειτα το Κόμμα της κυπριακής εργατικής τάξης, είχαν εμπνευστεί και κινητοποιηθεί από την επανάσταση στη Ρωσία το 1917. Φυσικά δεν προσεγγίζουμε την Οκτωβριανή Επανάσταση σαν ένα αφηγηματικό γεγονός. Αντλούμε διδάγματα, παραδείγματα, έμπνευση και καθοδήγηση, από το κοσμογονικό γεγονός που άλλαξε τη μέχρι τότε κατεύθυνση της ιστορίας. Αντλούμε διδάγματα, εμπνεόμαστε και καθοδηγούμαστε για να αποκαταστήσουμε το κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα μας και να ενδυναμώσουμε τη ταξική αντιιμπεριαλιστική πάλη μέχρι τη τελική νίκη.

Ποιο ήταν το κοινωνικό πλαίσιο της επανάστασης και τι μας διδάσκει η επανάσταση; Η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν αυτή που άνοιξε το δρόμο όχι μόνο για το ρωσικό προλεταριάτο, αλλά για τη παγκόσμια εργατική τάξη. Άνοιξε το δρόμο για να τσακίσουν οι αλυσίδες της σκλαβιάς και της καταπίεσης που ο καπιταλισμός παράγει και αναπαράγει. Η επανάσταση ήταν η φυσική έκφραση της εκρηκτικής όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων. Η δύναμη της επανάστασης ήταν οι εργάτες και οι άκληροι χωρικοί αγρότες, η συμμαχία αυτών των δύο. Η δύναμη της επανάστασης και η υπεράσπιση της ενισχύθηκε όμως και από την έκφραση συμπαράστασης και αλληλεγγύης των εργατών σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι στο πρόσωπο της Οκτωβριανής επανάστασης οραματίστηκαν την υπεράσπιση της δικής τους ζωής και ύπαρξης.

Αυτό που έκανε την επανάσταση εφικτή ήταν η αποφασιστικότητα του Μπολσεβίκικου Κόμματος, η σωστή στρατηγική και τακτική. Έτσι επιβεβαιώθηκε και η λενινιστική θεωρία ότι μόνο ένα κομμουνιστικό κόμμα, που καθοδηγείται από την επιστημονική θεωρία, έχει σωστή στρατηγική και τακτική και δρα καθημερινά και ενιαία για τη προώθηση της στρατηγικής του, έχοντας ισχυρούς δεσμούς με την εργατική τάξη και άλλους εργαζόμενους του χωριού, μόνο ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να ηγηθεί της πάλης όλων των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων. Μόνο το Κόμμα Νέου Τύπου που συνδυάζει αρμονικά τη δημοκρατική λειτουργία και πειθαρχία και την ενιαία θέληση στη δράση, μπορεί να διατηρήσει τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης στον αγώνα για κατάκτηση της δικής της εξουσίας. Και φυσικά η εργατική τάξη, μαζί με τα άλλα καταπιεσμένα στρώματα, θα ασκήσει εξουσία για να καταργηθούν οι μορφές ατομικής ιδιοκτησίας και να εγκαθιδρυθεί η κοινωνική ιδιοκτησία, ο σοσιαλισμός.

Υπάρχει κάτι ακόμα που είναι σημαντικό στο να του αποδοθεί έμφαση αναφορικά με τους λόγους που οδήγησαν στην επικράτηση της επανάστασης, ειδικά από εμάς τους κύπριους, θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και σχεδίων. Εμείς οφείλουμε πιο πολύ να μελετάμε τη φύση και τη συμπεριφορά του ιμπεριαλισμού, όπως και το πώς ηττήθηκε από την Οκτωβριανή επανάσταση και στη διαδικασία υπεράσπισης της όπως έγινε με την ιμπεριαλιστική επίθεση των 14 χωρών κατά της τότε νεαρής Σοβιετικής Ρωσίας. Η φύση του ιμπεριαλισμού, οι αντιθέσεις του και οι αδυναμίες του, αποτέλεσαν προϋποθέσεις επικράτησης της Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία. Στο δρόμο για το θρίαμβο του Οκτώβρη ο κύριος λόγος για την ανατροπή του Τσάρου τον Φλεβάρη του 17 ήταν η εμπλοκή της Ρωσίας στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τσάρος με τις ευλογίες της Ορθόδοξης εκκλησίας αιματοκύλισε τη χώρα. Δύο εκατομμύρια νεκροί, φτώχια, εξαθλίωση, μολυσματικές ασθένειες, άγρια εκμετάλλευση των εργατών, συνέθεταν το πλαίσιο του πολέμου και της τσαρικής καταδυνάστευσης την εποχή εκείνη. Αυτό οδήγησε στην εξέγερση του ρωσικού προλεταριάτου, αλλά μετά την ανατροπή του τσάρου η εξουσία δόθηκε στους αστούς. Σε κάθε περίπτωση όμως η αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 αποτέλεσε κομβικό σημείο για την επικράτηση της επανάστασης τον Οκτώβρη που όλη εξουσία δόθηκε πλέον στα Σοβιέτ των εργατών και αγροτών.

Τι απόδειξε η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση; Απόδειξε ότι όταν τα λαϊκά στρώματα θέλουν μπορούν να σπάσουν τις αλυσίδες τους και να γίνουν ο οδοστρωτήρας της ολιγαρχίας και των αντιδραστικών πολιτικών εκπροσώπων της. Απέδειξε ότι όταν η εργατική τάξη αφυπνιστεί, αποκτήσει πολιτική και ταξική συνείδηση, οργανωθεί στο δικό της Κόμμα και ασκήσει τον αυτοτελή πολιτικό της ρόλο για το Σοσιαλισμό, τότε αυτή η πρωτοπόρα τάξη μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια νέα ανώτερη κοινωνία.

Η εμπειρία της Οκτωβριανής επανάστασης επιβεβαίωσε τη στρατηγική σημασία της πολιτικής των κοινωνικοπολιτικών συμμαχιών. Απέδειξε ότι η εργατική τάξη για να νικήσει, πρέπει το κόμμα της να κερδίσει με την πολιτική του την πλειοψηφία της, να τραβήξει μαζί της στην πάλη όλα τα μεσαία και φτωχά τμήματα του πληθυσμού όπως η μικρή αγροτιά. Χωρίς να κερδηθεί η πλειοψηφία της εργατικής τάξης, χωρίς το τράβηγμα στην πάλη αυτών των τμημάτων του πληθυσμού, όχι μόνο η επανάσταση είναι αδύνατη, αλλά ακόμη και αν επικρατήσει θα είναι μια προσωρινή επικράτηση.

Γιατί η Οκτωβριανή και τα μηνύματα της είναι μια επείγουσα ανάγκη της εποχής μας; Απλά επειδή η σύγκριση μεταξύ σοσιαλισμού που οικοδομούταν τον προηγούμενο αιώνα και καπιταλισμού σήμερα είναι αναπόφευκτη. Ο καπιταλισμός απότυχε να προσφέρει και να διασφαλίσει σταθερότητα, ειρήνη, ασφάλεια, πραγματική ευημερία στους λαούς. Αντίθετα ο καπιταλισμός γεννά και αναγεννά συνεχώς ληστρικούς πολέμους, δημιουργεί και κλιμακώνει διεθνείς και εθνικές συγκρούσεις, προάγει την ανισότητα ανάμεσα στα έθνη, την αστάθεια και τις θρησκευτικές διενέξεις. Καταστρέφει πολιτισμούς, δολοφονεί δισεκατομμύρια με τις κοινωνικο-οικονομικές πολιτικές του. Πίνει το αίμα των λαών στις πλουτοπαραγωγικές χώρες της Ασίας και Αφρικής. Ο καπιταλισμός καταδικάζει δισεκατομμύρια στην αμορφωσιά για να διασφαλίσει την επικράτηση του, στερεί την πρόσβαση στην ψηλού επιπέδου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε δισεκατομμύρια. Καταστρέφει το περιβάλλον θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την ανθρώπινη ύπαρξη. Τέλος εκκολάπτει ξανά το αυγό του φιδιού του φασισμού. Πως λοιπόν αυτό το απάνθρωπο σύστημα να αποτελεί το μέλλον εμάς και των παιδιών μας; Είναι τόσο απλό το ερώτημα. Είναι τόσο απλό λόγω της τροχιάς που πήρε η ανθρωπότητα μετά την ανατροπή και την απουσία του Σοσιαλισμού σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας.

Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν μπορεί να είναι η σημερινή τραγικότητα. Το μέλλον της Κύπρου δεν μπορεί να είναι η ζωή που ζούμε σήμερα. Δεν μπορεί το μέλλον μας να είναι η σημερινή αβεβαιότητα, η μιζέρια και η ζοφερότητα. Ζούμε σε μια διαιρεμένη και έντονα στρατιωτικοποιημένη χώρα, όπου η ασφάλεια είναι εύθραυστη, ζούμε σε μια χώρα κατεχόμενη και περικυκλωμένη από ιμπεριαλιστές που διακυβεύουν το μέλλον της ύπαρξης μας αυτής καθεαυτής. Σε αυτή την τεμαχισμένη χώρα η εργατική τάξη χάνει δικαιώματα, ελευθερίες και κατακτήσεις καθημερινά. Κατακτήσεις που κερδήθηκαν μέσα από μακροχρόνιους σκληρούς ταξικούς αγώνες και κάτω από την πίεση της επίδρασης του τι απολάμβαναν οι λαοί των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Όπως συνέβαινε φυσικά και σε πολλές άλλες καπιταλιστικές χώρες.

Σήμερα η εργατική τάξη όλης της Κύπρου δεν έχει καταφύγιο, δεν διαθέτει την πρωτοπόρα πολιτική καθοδήγηση, η εργατική τάξη δεν έχει αποτελεσματική προστασία, η πλειοψηφία των εργαζομένων και των ανέργων παλεύουν μόνοι τους να επιβιώσουν. Η εργατική τάξη και τα πλατιά λαϊκά στρώματα είναι παγιδευμένοι σε ένα πολιτικό σκηνικό όπου οι δεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες επικράτησαν. Παραδοσιακές κομμουνιστικές δυνάμεις έχουν συμβιβαστεί και μετατράπηκαν σε σοσιαλδημοκράτες, οπορτουνιστές, ρεφορμιστές. Παρόλα τα συνθήματα τους ακόμα και κάποια που μπορούν να θεωρηθούν επαναστατικά, έχουν εγκαταλείψει την εργατική τάξη και γύρισαν την πλάτη στο σοσιαλισμό και στη πάλη για ανατροπή του καπιταλισμού. Ακόμα χειρότερα δεν συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό, αλλά συναγελάζονται μαζί με ιμπεριαλιστές και κάνουν παζάρια μαζί τους σε δείπνα.

Οι κύπριοι κομμουνιστές πρέπει να αναλάβουν δράση. Πρώτα από όλα και άσχετα από το πόσοι θεωρούμε τους εαυτούς μας κομμουνιστές πρέπει να βρεθούμε μαζί και να αναδιοργανωθούμε. Όμως πριν ενωθούμε και για να ενωθούμε, πρώτα πρέπει να χωρίσουμε αποφασιστικά και να καθαρίσουμε τις γραμμές μας, αλλιώς η ένωση μας αυτή θα ήταν πλασματική όπως ο ίδιος ο Λένιν δήλωσε πριν σχεδόν 120 χρόνια. Την αναδιοργάνωση και την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος τη χρωστάμε στην εργατική τάξη στην οποία ανήκουμε, τη χρωστάμε στα παιδιά μας, στην ιστορία, στους κομμουνιστές ήρωες της εργατικής τάξης όπως ο Παπαϊωάννου και ο Καβάζογλου. 

Αυτός ο αιώνας θα είναι αιώνας λαϊκών εξεγέρσεων και εμείς οφείλουμε να ήμαστε εκεί στον πυρήνα αυτών. Μέσα από τη πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών ανάμεσα στην εργατική τάξη να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός λαϊκού ταξικού κινήματος που θα αντιπαλέψει τον ιμπεριαλισμό, θα παλέψει μαζί και με άλλους λαούς της περιοχής μας και του κόσμου για το σοσιαλισμό.

Αν οι εργάτες του Παρισιού το 1871 για πρώτη φορά ανέδειξαν τη δυνατότητα να γίνει η προλεταριακή επανάσταση, αν η Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917 απέδειξε πραγματικά ότι μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός, αυτή τη φορά η εργατική τάξη και οι λαοί θα ανοίξουν οριστικά το δρόμο για το δικό τους μέλλον. Τη Σοσιαλιστική – Κομμουνιστική κοινωνία.

Ο πάγος έσπασε

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

104 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Από τότε που σήμανε το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα της ανθρωπότητας «από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας». Το πισωγύρισμα της αντεπανάστασης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού δεν μπορεί να σταματήσει την προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας για ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η πάλη για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο συνεχίζεται.

Εδώ η ομιλία του συντρόφου Χρίστου Κουρτελλάρη, εκ μέρους της ιστοσελίδας της «Νέας Σκέψης», σε ψεσινή σχετική εκδήλωση στην κατεχόμενη Λευκωσία που διοργάνωσε η «Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα» (DKB).

Παλαιότερη αρθρογραφία μας για την Οκτωβριανή Επανάσταση:

Γιατί είναι συνεχώς επίκαιρη η Οχτωβριανή Επανάσταση;

Οκτωβριανή Επανάσταση: Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ο δρόμος χαράχτηκε

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός

Το κόκκινο δεν σβήνεται από τη μαύρη λάσπη

Τα «όχι» τα λένε οι λαοί

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

28η του Οκτώβρη σήμερα. Επέτειος του «όχι» του ελληνικού λαού κατά του φασισμού. Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου που μαζί με την πάλη του ελληνικού λαού ενάντια στην τριπλή φασιστική κατοχή, αναδεικνύουν μηνύματα και διδάγματα για το σήμερα και το αύριο. Διδάγματα σημαντικά εν μέσω κλιμάκωσης του αντικομμουνισμού που ξαναγράφει παραχαράσσοντας την ιστορία, αφού οι αστοί φοβούνται το σοσιαλισμό – κομμουνισμό, τη μόνη πραγματική εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Aς θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα για την επέτειο της 28ης του Οκτώβρη, αλλά και για την επέτειο της απελευθέρωσης της Ελλάδας από το ναζιστικό ζυγό.

Αλήθειες για την 28η Οκτωβρίου

Μύθοι και διδάγματα από την 28η του Οκτώβρη και την Αντίσταση

Όταν η λευτεριά φτερούγιζε πάνω από την Αθήνα

Ο αγώνας συνεχίζεται

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

1η του Οκτώβρη, εθνική ημέρα Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν και άσχετη με την όποια επέτειο ανεξαρτησίας (16 Αυγούστου 1960).

Σήμερα συμπληρώνονται 61 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. 61 χρόνια μια κολοβής ανεξαρτησίας που πολεμήθηκε από τον ιμπεριαλισμό που αξιοποίησε πλήρως τους ντόπιους φασίστες για να εφαρμόσει τα άνομα σχέδια του εις βάρος του λαού μας. 61 χρόνια μετά την ανεξαρτησία και 47 χρόνια μετά το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής ο αγώνας του κυπριακού λαού για τερματισμό της κατοχής συνεχίζεται. Η πάλη αυτή πρέπει να έχει αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και να στοχεύει σε λύση που να επανενώνει πραγματικά τον τόπο και το λαό μας και όχι να υπηρετεί τους θύτες που αιματοκύλισαν το λαό μας…

Ας θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα με αφορμή την ημέρα ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά και την πραγματική επέτειο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας:

1η Οκτώβρη – Συνεχίζεται ο αντικατοχικός αγώνας

Ανεξαρτησία ή στα πλοκάμια του ΝΑΤΟ;

Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Αναγκαιότητα αναγέννησης του κομμουνιστικού κινήματος στον τόπο μας

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

95 χρόνια κλείνουν σήμερα από το ιστορικό Ιδρυτικό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ). Στις 14-15 Αυγούστου του 1926, σε ένα ταπεινό σπίτι της οδού Βασιλείου Μακεδόνος στη Λεμεσό, μια δράκα πρωτοπόρων κομμουνιστών έβαζαν και επίσημα τα θεμέλια του ταξικού κινήματος στην Κύπρο.

Στις μέρες μας, η απουσία πραγματικού ταξικού κινήματος και επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι τεράστιας σημασίας πρόβλημα για τους εργαζομένους της Κύπρου στην πάλη τους για απαλλαγή από την τουρκική κατοχή, αλλά και στην αναγκαιότητα για προώθηση της πάλης για κοινωνική απελευθέρωση.

Με ευκαιρία της σημερινής επετείου επισυνάπτουμε παλαιότερα αφιερώματα για το ζήτημα:

Οι πρωτοπόροι κομμουνιστές έθεσαν τα θεμέλια της ταξικής πάλης

Αύγουστος 1926… 92 χρόνια από την ίδρυση του Κ. Κ. Κύπρου

Οι εκλογές της 30ης Μαΐου – Η επόμενη μέρα για το λαό

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 30ης Μαΐου, καταγράφονται πλέον στην ιστορία. Η «Νέα Σκέψη», θεωρεί πως εκείνο που έχει σημασία, είναι η ορθή ανάγνωση τους και η εξαγωγή συμπερασμάτων για πολλές παραμέτρους που αφορούν στην πολιτική, στην οικονομική και στην κοινωνική διάρθρωση του κράτους και της κοινωνίας στη σύγχρονη Κύπρο, μέλος της ΕΕ από το 2004.

Κάποια σημεία μπορούν να διαβαστούν ως εξής:

Ένα ποσοστό της τάξης του 34.28%, που μεταφράζεται σε 191,228 ψηφοφόρους, τήρησε αποχή από τη διαδικασία της ψηφοφορίας. Αν συνυπολογιστεί και ένας αριθμός γύρω στους 90,000 που ενώ έχουν δικαίωμα ψήφου, επέλεξαν να μην εγγραφούν στον εκλογικό κατάλογο, τότε μπορούμε να διαπιστώσουμε πως σχεδόν το 40% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου στην Κύπρο, απαξιώνει τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Στην ουσία, θεωρεί πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, δεν έχει να περιμένει κάτι ουσιαστικό για τη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να επισημάνουμε πως αυτή η μερίδα του κόσμου που απαξιώνει, ταυτόχρονα απαξιώνεται από το ίδιο το σύστημα και εξωθείται στην αποχή, η οποία δεν έχει επιπτώσεις στο κατεστημένο.

Την ίδια στιγμή, καταγράφηκε ένας διπλασιασμούς της εκλογικής δύναμης του φασιστικού κόμματος στην Κύπρο, το οποίο μάλιστα κατατάσσεται πλέον στην τέταρτη θέση, με βάση τα αποτελέσματα. Η απαξίωση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, ο βίος και η πολιτεία των κομμάτων που το αποτελούν, οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του αριθμού των πολιτών που δυστυχώς, επιλέγει φασισμό, χωρίς ενδοιασμούς.

Το κυβερνών κόμμα και ενώ ασκεί τις αντιλαϊκές πολιτικές και ταυτόχρονα συνελήφθη να διαπράττει σωρεία παράνομων πράξεων, είτε ως στελέχη, είτε ως εκτελεστική εξουσία, βυθισμένο σε μια πρωτόγνωρη διαφθορά, εντούτοις διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά του. Παρέμεινε πρώτη δύναμη, με αυξημένη διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Μαζί στα σκάνδαλα και διάφοροι θεσμοί, καθώς και άλλα κόμματα ή στελέχη τους, οπότε σε συνδυασμό με την αποχή ως πράξη απαξίωσης, καμιά τιμωρία δεν φαίνεται να έχει πρακτικά αγγίξει το σύστημα.

Μικρά νεοσύστατα κόμματα, με παλαιά στελέχη κομμάτων της συντήρησης, παρουσιάστηκαν ως η αλλαγή και κατέγραψαν θεαματικά ποσοστά, σε μια εκλογική διαδικασία όπου τρία τουλάχιστο μικρά κόμματα, απέτυχαν να φτάσουν το όριο εισόδου του 3.6% και έμειναν χωρίς εκπροσώπηση στη βουλή. Με αυτό το δεδομένο, ένα ποσοστό γύρω στο 15% όσων ψήφισαν δεν αντιπροσωπεύονται σήμερα στη βουλή.

Αφήνουμε τελευταίο, το κόμμα της κυπριακής Αριστεράς. Σε συνθήκες σκληρής αντιλαϊκής επίθεσης που μπορούμε να πούμε πως ξεκίνησε αμέσως μετά την είσοδο στην ΕΕ και εντάθηκε από το 2012 μέχρι και σήμερα – με μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, χορηγίες στο τραπεζικό κεφάλαιο από τα δημόσια ταμεία, με απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και με ένα ποσοστό φτώχειας γύρω στο 23% δηλ. πέραν των 200,000 ανθρώπων – το κόμμα της αριστεράς κατάφερε, όχι απλά να μην μαζέψει τους εργαζόμενους κοντά του, αλλά να κατρακυλήσει σε ένα ποσοστό της τάξης του 22.3%. Το ποσοστό αυτό, αν ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω αριθμοί που αναφέρονται σε όσους απέχουν ή δεν εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους και με βάση τον αριθμό των επίσημα εγγεγραμμένων, ρίχνει ακόμη περισσότερο την επιρροή του κόμματος στην κυπριακή κοινωνία, περιορίζοντας την γύρω στο 13% όσων έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν.

Σε μια σειρά από εκλογικές αναμετρήσεις από το 2012 και μετά, είτε αυτές αφορούσαν Προεδρικές εκλογές, είτε Βουλευτικές, είτε Ευρωεκλογές, το κόμμα της αριστεράς, έχασε. Χαρακτηριστικά, ενώ το 2011 στις αντίστοιχες βουλευτικές εκλογές, είχε λάβει τη στήριξη 132,000 ψηφοφόρων, το 2016 μειώθηκαν στους 90,000 και το 2021 στους μόλις 79,000.

Στο κόμμα της Κυπριακής Αριστεράς, το οποίο συναίνεσε και στήριξε την ένταξη στην ΕΕ, η ρητορική των τελευταίων είκοσι χρόνων άλλαξε. Οι πολιτικές του, εντάχθηκαν στο δοσμένο πλαίσιο διαχείρισης και συνδιαχείρησης του καπιταλιστικού συστήματος, με πρόσχημα το λεγόμενο εκσυγχρονισμό. Είναι χαρακτηριστικό, πως ακόμη και ως αντιπολίτευση για 8 χρόνια, επέλεξε συνειδητά να εξαντλεί τον αγώνα του, στη καλύτερη διαμόρφωση κυβερνητικών μνημονιακών νομοσχεδίων ή και στην απευθείας ψήφιση τους. Η λογική του μονόδρομου, ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος εντός ΕΕ, διαπότισε τα μυαλά και τις πολιτικές των καθοδηγητικών του σωμάτων, σε βαθμό που να μην ξεχωρίζει πλέον, από τα καθαρά συστημικά κόμματα και να θεωρείται από τον απλό ψηφοφόρο που απέχει, το ίδιο με τους λοιπούς.

Στο ίδιο διάστημα και με μια στρατηγική που αναπτύχτηκε στους κόλπους του από το 2004 και ένθεν, οι θέσεις του στο Κυπριακό μεταλλάχθηκαν. Οι αναλύσεις του πλέον δεν θεωρούν σχέδια όπως το Ανάν ή τα πιο πρόσφατα, ως χωριστικά και επικίνδυνα για το λαό και επωφελή μόνο για τον ιμπεριαλισμό που μεσολαβεί, προτείνει και καθορίζει το πλαίσιο λύσης. Στην ουσία δεν καταγράφεται καμιά αναφορά στον ιμπεριαλισμό και την Τουρκία, ως το κύριο εμπόδιο για σωστή λύση. Τα πυρά στρέφονται σε όσους στο εσωτερικό μέτωπο επιλέγουν να μην συναινούν στην όποια ιμπεριαλιστική διευθέτηση, είτε για τους σωστούς, είτε και για τους λάθος λόγους.

Μεγάλο μέρος του κόσμου της αριστεράς, ίσως η πλειοψηφία, δεν εγκρίνει αυτή την πολιτική και τούτο εκφράστηκε με έντονο τρόπο σε διάφορες φάσεις, αρχής γινόμενης με το δημοψήφισμα του 2004. Η στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ σε αυτό το ζήτημα, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει οδηγήσει μεγάλο αριθμό υποστηρικτών του σε αποστασιοποίηση και αυτό εκφράζεται και με τα εκλογικά ποσοστά. Ανεξάρτητα όμως από τα όποια εκλογικά ποσοστά των τελευταίων ετών, ακόμα και σε περιόδους που τα ποσοστά ήταν ψηλότερα, αποδείχτηκε, πως αυτά από μόνα τους, δεν ήταν ικανά να μετατραπούν σε δύναμη αντίστασης σε αντιλαϊκές πολιτικές, ιδιαίτερα μετά την ένταξη στην ΕΕ.

Ως εκ τούτου και με βάση τα πιο πάνω, εκείνο που απώλεσε το ΑΚΕΛ ήταν η πολιτική οργάνωση σε ταξική βάση, με στόχο τη ρήξη και τη σύγκρουση με πολιτικές του ντόπιου κεφαλαίου και της ΕΕ. Οι φωνές εντός και πέριξ του κόμματος της αριστεράς, για πλήρη μετατροπή του κόμματος σε σοσιαλδημοκρατικό, καταγράφονται εδώ και δεκαετίες και εντείνονται στις μέρες μας. Το που θα κινηθεί το κόμμα στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα κρίνει οριστικά τη θέση του στο πολιτικό πεδίο και ταυτόχρονα θα υποχρεώσει και τους κομμουνιστές που παραμένουν στις τάξεις του, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, τα οποία είναι απότοκο της ευρωπαϊκής ομηρείας, δεν συζητήθηκαν. Κανένας δεν στόχευσε στην ανάδειξη της φτώχειας και να καταθέσει ριζοσπαστικές πολιτικές ανακούφισης. Η απόκτηση στέγης, σε συνδυασμό με την απώλεια του Συνεργατισμού, που αποτελούσε το στήριγμα των χαμηλών εισοδηματικά στρωμάτων, έχει γίνει σχεδόν αδύνατη. Την ίδια στιγμή, με τις ψήφους των μεγάλων κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ, ο βασικός νόμος των εκποιήσεων περιουσιών και πρώτης κατοικίας, τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή. Καμιά ελπίδα δεν διαγράφεται στον ορίζοντα για τους οικονομικά αδύνατους. Τα ωράρια εργασίας έχουν απορρυθμιστεί, η εργασία σε Κυριακές και αργίες έχει γίνει νόμος και οι μισθοί έχουν κατρακυλήσει σε εξευτελιστικά επίπεδα. Πέραν της αοριστολογίας, καμιά ριζοσπαστική πρόταση προς την κοινωνία, δεν δείχνει πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, νοιάζεται και επιθυμεί ρήξη με το κεφάλαιο για το καλό του λαού.

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 30ης Μαΐου, μπορούν να ερμηνευτούν από διάφορους και με διάφορους τρόπους. Για μας αυτό που αναδεικνύεται περίτρανα είναι η χρεωκοπία του συστήματος και του αστικού κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων που παλεύουν για τη διαχείριση του καπιταλισμού. Ο λαός είναι απελπιστικά μόνος και έχει αφεθεί στην τύχη του και στα χέρια των αρπακτικών του συστήματος, στα πλαίσια της θεσμοθετημένης ομηρείας στην ΕΕ, που κανένα κόμμα δεν αμφισβητεί. Αντιθέτως, όλες οι πολιτικές προτάσεις που καταγράφηκαν στην προεκλογική περίοδο, αναφέρονται αποκλειστικά στην καλύτερη διαχείριση αυτών ακριβώς των αντιλαϊκών πολιτικών.

Ως συμπέρασμα για το αύριο, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως με βάση τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται, έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για το λαό μας. Εκείνο που απουσιάζει, είναι η πολιτική και καθαρά ταξική οργάνωση των εργαζομένων. Απουσιάζει η υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού με όρους σύγκρουσης με το κεφάλαιο και όχι με όρους εκλογικών ποσοστών και κομματικού οφέλους. Το άμεσο καθήκον αυτή τη στιγμή, είναι η υπόθεση των εργαζομένων και το μέλλον του αγώνα της. Επιβάλλεται η οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης.

Νέα Σκέψη

Το ΕΛΑΜ και ο αναδυόμενος φασιστικός κίνδυνος

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Το ΕΛΑΜ προβάλλει ως ένα από τα κόμματα που θα έχουν άνοδο στις εκλογές. Η προοπτική το ΕΛΑΜ να αυξήσει την επιρροή και τις έδρες του, συνιστά κίνδυνο. Η απειλή, πλέον αποδεικνύεται εν μέρει και στις προγραμματικές του θέσεις ορισμένες από τις οποίες ξεχωρίζουμε πιο κάτω. Η άνοδος του ΕΛΑΜ προοιωνίζει ένα καθεστώς ανελευθερίας, αστυνομοκρατίας, φακελώματος, παρακολουθήσεων που όχι μόνο παραβιάζει βασικές αρχές δικαίου, αλλά μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της κρατικής βίας και της καταστολής σε πολλές άλλες κατηγορίες του πληθυσμού. Για τους πιο πάνω λόγους το οιονεί φασιστικού τύπου κόμμα πρέπει εκτός από το να καταψηφιστεί, να απαγορευτεί και διαλυθεί.

1.     «Έλεγχος των ταυτοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατάργηση για άτομα που δεν διαμένουν σε χώρους ελεγχόμενους από τη Δημοκρατία». Η θέση αυτή του ΕΛΑΜ είναι σαφής, να φιλτραριστούμε όλοι κατά πόσο είμαστε εθνικά καθαροί και ακολούθως να αφαιρεθούν από τους Τουρκοκύπριους τουλάχιστον, οι ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας στα χέρια Τ/κ όχι μόνο δεν την υπονομεύει, αλλά την ενισχύει. Οι θέσεις του ΕΛΑΜ αποδείκνυουν ότι το πρόβλημα τους δεν είναι η πολιτειακή μορφή της όποιας λύσης του Κυπριακού, αλλά επιδιώκουν την εξαφάνιση των Τουρκοκυπρίων από την Κύπρο και την εθνοτική εκκαθάριση της Κύπρου. Η θέση τους για «απεγκλωβισμό από οποιασδήποτε λύση ομοσπονδίας και επιδίωξη λύσης Ενιαίου κράτους» συνδέεται με την πρώτη θέση τους για εθνοτικό ξεκαθάρισμα. Τι ρόλο θα μπορούσαν να έχουν οι Τ/κ στο ενιαίο κράτος του ΕΛΑΜ, όταν σήμερα επιδιώκει τη δίωξη τους; Τι ρόλο θα είχαν στο όποιο κράτος υπό τις αρχές του ΕΛΑΜ όσοι κατά το ΕΛΑΜ δεν περάσουν με επιτυχία από το εθνικό και εθνοτικό καθαρτήριο του;

2. «Μαζικές απελάσεις όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα… αυστηρές περιπολίες στις περιοχές που έχουν γκετοποιηθεί… Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελείται από αιτητή ασύλου ώστε να απελαύνεται άμεσα…Ούτε ένα ευρώ στους αιτητές ασύλου». Οι θέσεις αυτές του ΕΛΑΜ είναι απάνθρωπες, εν πολλοίς, παράνομες και φασίζουσες (π.χ. μαζικές απελάσεις, ιδιώνυμο), και επικίνδυνες όχι μόνο για τους μετανάστες, νόμιμους ή παράτυπους, αλλά και για τους δημοκρατικούς Κύπριους με τους οποίους το ΕΛΑΜ βρίσκεται σε αέναη σύγκρουση. Αύριο το ιδιώνυμο μπορεί να πάρει και όσους άλλους «επιτρέπεται» να τους κηρύξει παράνομους το κάθε ΕΛΑΜ.

3. Αυτές οι λαθραίες, χιτλερικές, φασιστικές θέσεις, μπορεί να βρίσκουν σήμερα μεγαλύτερη απήχηση από ότι πριν σε στρώματα του πληθυσμού για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Υπομνύουμε μόνο την εικόνα πορείας σύγκλισης πολιτικών δυνάμεων μακριά από σαφείς ιδεολογικούς προσδιορισμούς και δράση, τις συνέπειες της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και τη λαϊκή ισοπέδωση, την παρακμή και τα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης, την άνοδο των μονοπωλίων που συνθλίβουν τον δήθεν υγιή συναγωνισμό, την αποδεδειγμένη διαπλοκή μεγαλοεπιχειρήσεων με την πολιτική, την υποστήριξη από τα κρατικά ταμεία και ΜΜΕ παραπλανητικών θέσεων, δράσεων και κομμάτων (περιλαμβανομένου του ΕΛΑΜ), καθώς και επιτηδευμένων θέσεων που προάγουν τις διακρίσεις δημιουργώντας εύφορο έδαφος για το φασισμό.

Στο έδαφος του καπιταλιστικού συστήματος και της αστικής δημοκρατίας αναπτύσσονται τέτοιες φασίζουσες καταστάσεις. Είναι μετά από χρόνια ανάπτυξης τους, η σειρά της Κύπρου. Μάλιστα, μπορεί να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή αντανακλώντας και την κοινωνική επιρροή που μάλλον απέκτησαν. Οι θέσεις τους δεν είναι απλά επικίνδυνες για τους Τουρκοκύπριους και τους μετανάστες, είναι αποκαλυπτικά επικίνδυνες και κάποιες προοιωνίζουν πρόσθετη παρανομία, διώξεις και φασισμό. Κάποιες από αυτές τις θέσεις τις έχουν και άλλα κόμματα.

Τα μέτρα πρέπει να είναι λαϊκά και δημοκρατικά. Ο φασισμός πρέπει να τσακιστεί.

Μέχρι πότε θα μας παίζουν κορώνα γράμματα…

By ΜΑΡΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ

Το οπλοστάσιο της ΕΕ προς το παρόν καταφέρνει να μας πείθει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το δικό της.

Ένα από τα μεγάλα της εργαλεία γι’ αυτό είναι τα αριστερά ή τα δήθεν αριστερά κόμματα που μέσα από τη ρητορική της ορθής διαχείρισης του συστήματος θα αμβλυνουν τις ταξικές αντιθέσεις και αυτό θα βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων.

Μια κατάσταση αρμονίας όπου ευτυχισμένοι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν τις βραδιές τους με μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί…

Μία εργασιακή νιρβάνα όπου οι ταξικοι αγώνες, η συλλογικη δράση και ο σοσιαλισμός θα φαντάζουν σαν πρωτόγονα αιμοβόρα τέρατα.

Απέναντι σ’ αυτόν τον τρόμο έχουμε μια σοβαρή αδυναμία.

Η αδυναμία μας είναι να μπορέσουμε να πείσουμε το άτομο να ενεργήσει στο σύνολο.

Τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν θελήσουμε να το αλλάξουμε και αυτό σημαίνει ανάγκη συνειδητής δράσης και λαϊκής ταξικής συνεργασίας.

Μέχρι να το καταφέρουμε θα μας παίζουν κορώνα γράμματα.

Μια εικόνα που ακόμη στοιχειώνει τους αστούς

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

Ό,τι γράφτηκε με το αίμα των λαών δεν σβήνει με το βρόμικο μελάνι των αστών. Συμπληρώνονται σήμερα 76 χρόνια από τη συντριβή του φασισμού. Τότε, που στις 9 του Μάη 1945 οι ναζί παραδίδονταν άνευ όρων και η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης κυμάτιζε περήφανα στο Ράιχσταγκ, ήδη μέρες προηγουμένως.

Εκείνη τη μέρα που οι εγκληματίες ναζιστές συνθηκολογούσαν μετά από τον πιο αιματηρό πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα. Εναν πόλεμο που κράτησε πεντέμισι χρόνια και κόστισε στην ανθρωπότητα 60 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηρους και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και τιμής στα εκατομμύρια των θυμάτων της χιτλεροφασιστικής θηριωδίας και των ηρώων αντιφασιστών. Είναι μέρα τιμής στους αγώνες των λαών για την αντίκρουση της χειρότερης ιδεοληψίας που γέννησε ο βάρβαρος καπιταλισμός.

Το φίδι του ναζισμού τσακίστηκε από την πάλη των λαών με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και τις θυσίες του σοβιετικού λαού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ μέχρι την κατάληψη του Βερολίνου και τις θυσίες των κομμουνιστών που πρωταγωνίστησαν στην αντίσταση στους κατακτητές σε όλη την Ευρώπη. Από τη Γαλλία μέχρι τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, οι Γάλλοι κομμουνιστές, οι αντάρτες του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, αλλά και τα κομμουνιστικά κινήματα στις υπόλοιπες χώρες. Και οι Κύπριοι κομμουνιστές, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους εθελοντές του Ισπανικού Εμφυλίου, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Πολέμησαν το φασισμό, δίνοντας στη συνέχεια την πάλη για αποστράτευση, «προεόρτιο» των σκληρών αντιαποικιακών και ταξικών αγώνων που έδωσε η κυπριακή εργατική τάξη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40. Συνολικά ο κυπριακός λαός είχε τη δική του συμβολή στην αντιφασιστική νίκη. Περίπου 30 χιλιάδες Κύπριοι, E/κ και Τ/κ, στρατεύτηκαν εθελοντικά στο νησί μας, αλλά και στο εξωτερικό και πολέμησαν στα μέτωπα της Ευρώπης, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αρκετοί άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας το φασισμό.

Ανίερη παραχάραξη της ιστορίας

Παρόλο που αρχικά ο καπιταλιστικός κόσμος εξέθρεψε το ναζισμό με την ελπίδα να τον στρέψει ενάντια στην ΕΣΣΔ, όταν τους κτύπησε συμμάχησαν προσωρινά με την ΕΣΣΔ, αλλά μετά τον Πόλεμο επανήλθαν. Και μέσα στην επίθεση που εξαπέλυσαν ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα στόχευσαν στην παραποίηση της ιστορίας και της συμβολής της ΕΣΣΔ στην αντιφασιστική νίκη.

Η αντικομμουνιστική πολιτική «πυροβολεί» και την αντιφασιστική μνήμη, ενισχύοντας και πάλι εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης την αναβίωση του φασισμού. Στο χορό αυτής της διαστρέβλωσης της ίδιας της αντιφασιστικής νίκης πρωταγωνιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων και οι απολογητές της, που επιχειρούν να μετατρέψουν την 9η του Μάη σε «Μέρα Ευρώπης» (δηλαδή Μέρα της ΕΕ) και επιχειρούν να εξισώσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό με την εκστρατεία παραχάραξης και αντικομμουνιστικού μίσους που προωθούν.

«Ξεχνούν» το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938 (Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία) και μεθοδεύουν να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου ως «μέρα ολοκληρωτισμού» λόγω του Συμφώνου Μολότοφ Ρίμπεντροπ του 1939. Άμεση προσπάθεια εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό.

«Ξεχνούν» ότι με την άρνησή τους και την υπονόμευσή τους ανάγκασαν τη Μόσχα να κερδίσει πολύτιμο χρόνο με το εν λόγω Σύμφωνο.

Αποκρύπτουν ότι το Σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε μόνο αφού είχαν ναυαγήσει όλες οι προηγούμενες προσπάθειες της ΕΣΣΔ για να συγκροτηθεί αντιχιτλερικό μέτωπο εξ υπαιτιότητας των ιδίων…

«Ξεχνούν» αυτό το αποκορύφωμα της πολιτικής του «κατευνασμού» από τις αστικές δημοκρατίες τους: Το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938, όπου Αγγλία και Γαλλία συμφώνησαν με Χίτλερ και Μουσολίνι και εκχώρησαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στη ναζιστική Γερμανία.

Ο εξαναγκασμός της ΕΣΣΔ στο σύμφωνο μη επίθεσης με το Βερολίνο παρουσιάζεται προκλητικά ως «συμμαχία των δύο αξόνων του κακού» για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της εξίσωσης φασισμού με σοσιαλισμό…

Στόχος τους να δηλητηριάσουν τα μυαλά των νέων

Αποκρύβουν επιμελώς τη συνεργασία φασιστών με τους ναζί και τους ηρωοποιούν σήμερα ως «αντιστασιακούς στη σοβιετική κατοχή», την ίδια ώρα που σέρνουν ως «τρομοκράτες» στα δικαστήρια υπερήλικους αντιστασιακούς και στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού για δολοφονίες γκεσταμπιτών… Αυτά γίνονται στις χώρες της Βαλτικής (μέλη της ΕΕ) όπου είναι παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου ρωσόφωνοι πολίτες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και όπου βετεράνοι δοσίλογοι με στολές των SS γυρίζουν τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία (!) για να «μάθουν» στα παιδιά την παραχαραγμένη ιστορία των αστών. Τα δε μνημεία της αντιφασιστικής νίκης έχουν εξοβελιστεί και οι φασίστες παρελαύνουν δημόσια με τις ευλογίες των Αρχών. Τα ίδια και χειρότερα τα τελευταία χρόνια και στην Ουκρανία με την επέμβαση ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τη στήριξη του φιλοναζιστικού καθεστώτος. Σε μια Ουκρανία όπου ποινικοποιήθηκε πλήρως ο σοσιαλισμός και διώκεται το ΚΚ Ουκρανίας, όπως αντίστοιχα έχουν ποινικοποιηθεί σοσιαλιστικά σύμβολα σε αρκετά μέλη της ΕΕ, που μάλιστα έχουν το θράσος να δίνουν συντάξεις «εθνικού ήρωα» σε όσους εντάχθηκαν στα SS! Ο ιμπεριαλισμός και οι απολογητές των συμφερόντων των μονοπωλίων επιχειρούν να σβήσουν την προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος.

Σε σειρά μελών της ΕΕ έχει ποινιοκοποιηθεί η κομμουνιστική – ταξική δράση και αντίστοιχα σύμβολα.

Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των κυρίαρχων δυνάμεων, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, προς την πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Τη μόνη εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Καμία όμως πλαστογραφία δεν θα σβήσει την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των παρτιζάνων και αντιστασιακών σε όλη την υφήλιο. Εποποιίες της αντιφασιστικής πάλης που έγιναν ύμνοι στα χείλη των λαών.

Φάρος η εποποιία του σοβιετικού λαού

Η ΕΣΣΔ ήταν εκείνη που άλλαξε την πορεία του πολέμου με τις επικές μάχες του Στάλινγκραντ και της Μόσχας. Ήταν αυτές οι μάχες που έδωσαν το σήμα της αντεπίθεσης και της τελικής νίκης. Και οι λαοί γνωρίζουν τη συμβολή της ΕΣΣΔ παρ’ όλες τις προσπάθειες παραχάραξης της Ιστορίας και τις προσπάθειες του Δυτικού Κόσμου να προωθήσει την Απόβαση στη Νορμανδία ως το πιο καθοριστικό σημείο του πολέμου, ενώ ήδη ο Κόκκινος Στρατός αντεπιτέθηκε για την τελική νίκη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι θυσίες και οι μάχες του κάθε λαού ήταν σημαντικότατες στην αντιφασιστική νίκη. Δεν θέλουμε να μηδενίσουμε τίποτα. Αλλά όταν εξισώνουν το σοσιαλισμό με το φασισμό κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Το KK Σοβιετικής Ένωσης και η ηγεσία του ήταν ο οργανωτής και καθοδηγητής του παλλαϊκού αυτού αγώνα που απελευθέρωσε τον κόσμο από το τέρας του ναζισμού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, του Κουρσκ, στην απελευθέρωση των ανατολικοευρωπαϊκών πρωτευουσών. Μια εποποιία που δεν μπορεί να σβήσει καμία πλαστογραφία της ιστορίας. Μιας θυσίας και προσφοράς του σοβιετικού λαού, σύμβολο και για τους αγώνες του μέλλοντος και για την ανωτερότητα του σοσιαλισμού.

Πλησίασαν τα 30 εκατομμύρια οι ανθρώπινες θυσίες της EΣΣΔ, μαζί με τους αναπήρους και τους τραυματισμένους.

Ενδεικτικά, τα θύματα Βρετανών και Αμερικανών ήταν 375 χιλιάδες και 405 χιλιάδες, αντίστοιχα.

Τεράστιες ήταν ακόμα και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ με ολοκληρωτικές καταστροφές, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες.

Την 1η προς 2α του Μάη 1945, η Κόκκινη Σημαία με το σφυροδρέμανο υψώθηκε οριστικά στο Ράιχσταγκ, αν και είχε ανυψωθεί και στις 30 του Απρίλη προς Πρωτομαγιά, προσωρινά. Τη νύχτα της 8ης προς 9η του Μάη η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων στον στρατάρχη Γκ. Ζούκοφ. Στις 24 του Ιούνη πραγματοποιήθηκε η Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία με τα λάβαρα των ηττημένων ναζί να γίνονται ένας σωρός μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν ενώπιον του ηγέτη της Νίκης, Ι. Στάλιν.

Λίγους μήνες αργότερα (2 Σεπτέμβρη 1945) η Ιαπωνία συνθηκολόγησε μετά τη νίκη των σοβιετικών στρατευμάτων επί της στρατιάς της στη Μαντζουρία. Νωρίτερα οι ΗΠΑ, δίχως να υπάρχει στρατιωτική ανάγκη και διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού κατά της ανθρωπότητας στον 20ό αιώνα, έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945).

Η αντιφασιστική νίκη συνέβαλε στην κατάργηση του αποικιακού συστήματος και στην απελευθέρωση των λαών των αποικιών. Δυστυχώς η αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν συνεπαγόταν τον τερματισμό της αιματοχυσίας των λαών.

Ο ιμπεριαλισμός έχει άλλα σχέδια και αιματοκυλίζει έκτοτε τον πλανήτη. Ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, την ανατροπή της ΕΣΣΔ και την καπιταλιστική παλινόρθωση, οι ιμπεριαλιστές με νέο πρόσχημα την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» που οι ίδιοι εξέθρεψαν, συνεχίζουν να αιματοκυλίζουν τους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Επίκαιρα τα μηνύματα της αντιφασιστικής νίκης

Εν μέσω καπιταλιστικών κρίσεων, η επίθεση των κεφαλαιοκρατών κατά των εργαζομένων έχει κλιμακωθεί, ενώ σηκώνει κεφάλι ξανά ο φασισμός και η ακροδεξιά, σκορπώντας το δηλητήριό τους, υπό την κάλυψη της διαστρέβλωσης και της αντικομμουνιστικής παραχάραξης των άλλων αστικών δυνάμεων, οι οποίοι στρώνουν το χαλί για την αναβίωση του φασισμού. Και τους ενισχύουν ανοικτά εκεί όπου βολεύει (βλ. Ουκρανία) και αλλού υποκριτικά τούς αξιοποιούν με τη λογική του «αντί», για να περάσουν τους εκλεκτούς προώθησης των συμφερόντων των μονοπωλίων (βλ. ευρωεκλογές).

Με τους δήθεν «ευρωσκεπτικιστές» ακροδεξιούς να αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τους αστούς υπέρ της ΕΕ. Πάντοτε εντός των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών.

Και όταν κριθεί αναγκαίο, όπως είχε γίνει και με τον Χίτλερ, θα μπορούν να αξιοποιηθούν και πιο άμεσα. Αυτό θα πει αποκούμπι του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρο το μήνυμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια και το φασισμό. Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρη η αναγκαιότητα της ταξικής συνειδητοποίησης για την εντατικοποίηση της ανατρεπτικής πάλης των λαϊκών μαζών και των εργαζομένων ενάντια στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εξαθλίωση, τους πολέμους και το φασισμό.

Οι ναζί θρηνούν

Στον Χίτλερ υποκλίνονται οι Χρυσαυγίτες και φυσικά και το τοπικό τους παράρτημα στο νησί μας. Τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να αυτοπαρουσιαστούν ως δήθεν απλά «εθνικιστές» για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους.

Φυσικά δεν μπορεί να αποκρυφτεί η νεοναζιστική φύση της εγκληματικής οργάνωσης που ονομάζεται Χρυσή Αυγή. Από τη δεκαετία του ’80 πριν αρχίσει τα προεκλογικά τερτίπια, η Χρυσή Αυγή ήταν Γ’ Ράιχ και ξερό ψωμί…

Με διθύραμβους στο καθεστώς του Χίτλερ, στον εθνικοσοσιαλισμό, στον Ρούντολφ Ες, στα SS και πάει λέγοντας. Το 2005 οι «Χρυσαυγίτες» έκλαιγαν ακόμη για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αναφέροντας στο τεύχος 122 του περιοδικού τους «Εμείς δεν γιορτάζουμε τίποτα» στις 9 του Μάη, που χαρακτηρίζουν «αποφράδα μέρα κατοχής»! Η σπορά των ηττημένων του 1945… Οι πολιτικοί απογόνοι των γερμανοτσολιάδων δοσίλογων, Χιτών και ταγματασφαλιτών.

Αντίστοιχα και το παράρτημά τους στην Κύπρο. Αυτά έλεγαν τα «καλά παιδιά» του Αρχιεπισκόπου σε εκδήλωση του ΕΛΑΜ στις 6 του Μάη του 2010 υπό τον τίτλο «9 Μαΐου 1945: Εμείς δεν έχουμε να γιορτάσουμε τίποτε», έστω κι αν εδώ και μερικά χρόνια έχουν κατεβάσει το εν λόγω κείμενο από την ιστοσελίδα τους:

«9 Μαΐου 1945. Οι κόκκινες ορδές του Στάλιν από τα ανατολικά και οι Δυτικοί Σύμμαχοι από τα δυτικά κατέκλυζαν τη Γερμανία σβήνοντας τους εναπομείναντες θύλακες αντίστασης των τελευταίων πιστών της εθνικιστικής ιδέας.

Στο κέντρο του Βερολίνου μερικές χιλιάδες Ευρωπαίων εθελοντών από Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ισπανία, Ρωσία, Ουκρανία, Λετονία, Ελλάδα καθώς και πολλές άλλες χώρες, θυσιάζονταν για μια ιδεολογία, που ήταν και συνάμα τρόπος ζωής, βγαλμένος από τη φυλετική ψυχή των ευρωπαϊκών εθνών.

Αγωνίζονταν χωρίς ελπίδα, σε μια μάχη που είχε ήδη χαθεί με μόνο οδηγό την τιμή και την πίστη τους. 9 Μαΐου 1945. Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι αφίσες με το σύνθημα ”Τα τείχη πέφτουν, η καρδιές μας όμως ΟΧΙ”. Ετσι και έγινε το κάστρο έπεσε, η ιδέα όμως παραμένει.

(…) Άλλωστε γι’ αυτό το λόγο, ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ εναντίον του σοσιαλισμού που ήταν βασισμένος στο Εθνος, που εφαρμόσθηκε μόνο 6 χρόνια (1933-1939) αφού το κατάστρεψε ο πόλεμος και η ήττα.

Ήταν τόσο επιτυχές και άξιο μιμήσεως, για την ευτυχία και ευημερία των ευρωπαϊκών αλλά και άλλων λαών, ευεργετικό για εργάτες, αγρότες, σπουδαστές, νεολαία, παιδιά, μητέρες και ούτω καθ’ εξής. (…) Εξάλλου αν το μοντέλο έβρισκε μιμητές διεθνώς, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός θα ακυρώνετο: εάν οι αγρότες και οι εργάτες ήταν πανευτυχείς, γιατί να είναι δυστυχείς στον εφαρμοσμένο κομμουνισμό ή καπιταλισμό.

Αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος κηρύξεως του πολέμου, αλλά και δαιμονοποίησή του από τους νικητές».

Εμείς λοιπόν γιορτάζουμε και τιμούμε την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών με τη σημερινή αντιφασιστική μας πάλη κι οι νεοναζί (όσο κι αν σήμερα θέλουν δημόσια να κρυφτούν και να το παίξουν «απλά» εθνικιστές ενόψει εκλογών), ακόμη θρηνούν και για άλλη μια φορά σηκώνουν κεφάλι για να υπηρετήσουν ξανά το κεφάλαιο.

Όσο κι αν θέλουν να κρυφτούν ήταν και παραμένουν πολιτικοί εγγονοί του Χίτλερ και της εμετικής και μισαλλόδοξης ιδεοληψίας τού χειρότερου βραχίονα-αποκούμπι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του φασισμού.

Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Σαν σήμερα, 5 Μαίου 1818, γεννήθηκε ο Καρλ Μαρξ και έμελλε να αποκαλύψει με το έργο του, τους διαλεκτικούς νόμους της υλιστικής εξέλιξης της ιστορίας, την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού και το μέλλον της ανθρωπότητας ως συνυφασμένο με το Σοσιαλισμό.
«… Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους.
Ολόκληρη η κοινωνική ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πάλη των τάξεων
Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρικόλακας,
ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας.
Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει…».

1Η Μαίου, η μέρα της Εργατιάς

By ΑΝΤΡΗ ΛΟΥΚΑ

Μέρα τιμής για τους πρωτοπόρους του Σικάγο, αλλά και τιμής στον κάθε ανώνυμο αγωνιστή της εργατικής τάξης που σήκωσε ανάστημα, που πλήρωσε με αίμα, με φυλακίσεις, με διωγμούς, με στερήσεις, που πίστεψε στη δύναμη της οργανωμένης πάλης και συγκρούστηκε μετωπικά με τους εκμεταλλευτές του.

Η φετινή Πρωτομαγιά θα είναι για δευτερη χρονιά αλλιώς. Η πανδημία δημιουργεί νέα δεδομένα και εδραιώνει δυστυχώς τις ήττες της εργατικής τάξης που προηγήθηκαν.

Είναι χρέος μας να τιμήσουμε την 1η του Μάη, να τιμήσουμε τους αγώνες της εργατικής τάξης μέσα από ένα ειλικρινή απολογισμό για το σήμερα, για την ευθύνη που έχουμε για όσα χάθηκαν, να αναλογιστούμε τους αγώνες που δώσαμε, αλλά κυρίως όσους δεν δώσαμε. Μια ευκαιρία να δούμε έστω και σήμερα, την πραγματικότητα με ταξικά γυαλιά και αφού την αναγνωρίσουμε να χαράξουμε το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής.

Οι εργαζόμενοι μέσα σε 10 χρόνια έχασαν κεκτημένα δεκαετιών, που κερδήθηκαν με αίμα. Χάθηκαν αναίμακτα χωρίς καμιά ουσιαστική προάσπιση τους. Όσα μας κληροδότησαν οι βετεράνοι μας τα χαρίσαμε άνευ μάχης.

Το 8ωρο, που ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση του εργατικού κινήματος καταργείται πρακτικά με τα προσωπικά συμβόλαια που αντικαθιστούν σταθερά τις συλλογικές συμβάσεις. Η υπερωρία μετατράπηκε σε επίδομα, σε «ελεύθερο χρόνο έναντι υπερωριών», το 1-1.50 ή το 1-2 έγινε 1-1 στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη έγινε απλήρωτη επέκταση ωραρίου.

8 ώρες εργασία, 8 ώρες ύπνο, και 8 ώρες ξεκούραση, αυτό το σύνθημα – αίτημα που σφραγίστηκε με αίμα και το έχει καταγράψει η ιστορία με τα πιο λαμπρά γράμματα, σήμερα που αμφισβητείται με τη συνεχιζόμενη παραβίαση του, γίνεται σύγχρονο αίτημα.

Πρέπει, το οφείλουμε στη συνείδηση μας, στα παιδιά μας, στους βετεράνους μας να μετατρέψουμε τον μοναχικό αγώνα επιβίωσης που δίνει μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης σε συλλογική πάλη διεκδίκησης.

Όσο το οικονομικό σύστημα διατηρεί το διαχωρισμό των ανθρώπων σε εργοδότες και εργάτες, η ταξική διαμάχη είναι επιβεβλημένη και κανένας εφησυχασμός δεν συγχωρείται. Μέσα στη ταξική διαπάλη, η εργατική ειρήνη που έγινε στόχος και σημαία τάχα υπευθυνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν κερδίσει πρώτα τον σεβασμό ο ισχυρός. Εκεί και όπου δίδεται οργανωμένα και αποφασιστικά η ταξική πάλη, κερδισμένη είναι πάντα η εργατική τάξη. Εκεί και όπου απουσιάζει η οργάνωση, η αποφασιστικότητα για σύγκρουση ή και η σύγκρουση, νομοτελειακά μεταφράζεται σε ήττα των εργαζομένων.

Η εργατική τάξη μόνο ένα όπλο έχει. Κανένα άλλο! Τη ταξική οργάνωση της! Χωρίς οργάνωση και σωστή καθοδήγηση γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε εργοδότη.

Η οικονομική κρίση και η πανδημία έδειξε πως λείπει το κυριότερο συστατικό της ταξικής οργάνωσης. Λείπει η ετοιμότητα για σύγκρουση. Λείπει η πίστη στη δύναμη που έχει στα χέρια της η εργατική τάξη. Δυστυχώς λείπει η καθοδήγηση που θα δώσει το έναυσμα για μαζικούς αγώνες. Η προάσπιση της εργατικής τάξης μπαίνει στη ζυγαριά και χάνει στο όνομα του «ευ επιχειρείν».

Ο μισθός ξαναέγινε μεροκάματο με όλη την επισφάλεια που κρύβει η λέξη. Μια ανασφάλεια που μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αναλώσιμο προϊόν, θύμα άγριας εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη που τον ξεζουμίζει σε φάρμες, χωράφια, ξενοδοχεία, μαγαζιά, εργοτάξια, εργοστάσια και γραφεία.

Το ίδιο το Κράτος έχει μετατραπεί σε ένα στυγνό εργοδότη, σε έναν ακόμα νόμιμο εκμεταλλευτή.

«Αγορά υπηρεσιών το ονόμασαν. Εργαζόμενοι που η Κυβέρνηση αρνείται να τους αναγνωρίσει το εργασιακό καθεστώς τους και τους υποχρεώνει να δηλωθούν σαν αυτοεργοδοτούμενοι για να προχωρήσει η πρόσληψη τους. Ανοργάνωτοι, χωρίς δικαιώματά, και με υποχρέωση να πληρώνουν το 20%+ του μισθού τους σε εισφορές. Εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται με προσωπικά συμβόλαια που έχουν σαν όρο να δηλωθούν «αυτοεργοδοτούμενοι», στερώντας τους ακόμα και το δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας μετά την λήξη της «αγοράς υπηρεσιών» τους.

Η παρανομία του κράτους νομιμοποίηται με την ανοχή όλων. Το Υπουργείο Εργασίας, Πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις αποδέχονται τις νέες συνθήκες και αρκούνται στην απλή επισήμανση του φαινομένου.

Στον ιδιωτικό τομέα η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική. Η ελεύθερη διακίνηση του εργατικού δυναμικού, ο ανταγωνισμός για μια θέση εργασίας, η ανάγκη για επιβίωση, σε συνδυασμό με την αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με προσωπικά συμβόλαια οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μείωση του δικού τους εργατικού κόστους και αύξηση των κερδών τους ενώ οι μισθοί συρρικνώνονται και οι όροι απασχόλησης γίνονται όλο και πιο απάνθρωποι.

Η αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των κομμάτων να προστατεύσουν είτε νομοθετικά είτε συνδικαλιστικά τα εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα οδηγούν στην σταδιακή απαξίωση και στην αμφισβήτηση του ρόλου τους.

Η αγριότητα της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη εντείνεται όσο δεν γίνεται μια μετωπική αντεπίθεση. Οι λαϊκές κατακτήσεις χάνονται η μία πίσω από την άλλη χωρίς αντίσταση, χωρίς κοινωνικά αιτήματα οργανωμένα και συγκροτημένα, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς καλέσματα για παναπεργίες.

Οι ανοργάνωτοι παραμένουν μόνοι τους χωρίς σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης τους. Μεγαθήρια της Οικονομίας απαγορεύουν το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης στους εργαζόμενους τους χωρίς ποτέ να τους κλείσουμε έστω για μια μέρα. Χωρίς να καταφέρουμε να προασπιστούμε το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε εργαζομένου να οργανωθεί συνδικαλιστικά.

Οι Υπεραγορές που είδαν τα κέρδη τους να υπερδιπλασιάζονται αφέθηκαν να λειτουργούν όποτε και όπως θέλουν με κυβερνητικά διατάγματα. Ηττηθήκαμε και αφήσαμε τους εργαζόμενους απροστάτευτους χωρίς καν ρύθμιση των όρων απασχόλησης τους, χωρίς συλλογικές συμβάσεις.

Στο γεωργοκτηνοτροφικό τομέα η εκμετάλλευση των ξένων εργατών έχει εξελιχθεί σε σύγχρονο σκλαβοπάζαρο. Οργανωμένοι μεν ανοχύρωτοι δε. Με την υπογραφή όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων νομιμοποιήθηκε ο μισθός των 485 ευρώ πλην εισφορών. Διαμένουν σε τρώγλες, ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες, χωρίς το δικαίωμα να αλλάξουν εργοδότη και χωρίς καμία επιθεώρηση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης τους.

Ενώ δίνεται απλόχερα στήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο με κρατικές χορηγήσεις, διαγραφές δανείων, φοροαπαλλαγές και ελαφρύνσεις, οι εργαζόμενοι αναμένουν στήριξη αφού στηριχθεί ο κάθε κεφαλαιοκράτης, χωρίς να μας εξοργίζει καν το θράσος, αφού μετατράπηκε σε νέα κανονικότητα, τα κέρδη να είναι ιδιωτικά ενώ οι ζημίες δημόσιες.

Πρόσφατα είδαμε πολιτικό αρχηγό να ζητά να δοθεί πλουσιοπάροχη στήριξη στους ξενοδόχους με μοναδικό αίτημα την μη απόλυση εργαζομένων, θεωρωντας το απόλυτα φυσιολογικό. Για την αυτονόητη υποχρέωση για τήρηση των συλλογικών συμβάσεων ακούσαμε, χωρίς έστω τη προϋπόθεση για ύπαρξη συλλογικής σύμβασης, όταν ο κλάδος μαστίζεται από την άρνηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων να δεχθούν συντεχνίες στο χώρο τους.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες τιμούμε σήμερα την Πρωτομαγιά του 2021, έγκλειστοι και ηττημένοι. Το ελάχιστο που οφείλουμε σήμερα είναι να δούμε την αλήθεια κατάματα

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε και να τιμούμε τους πρωτεργάτες του Σικάγο, αλλά το μεγαλύτερο χρέος μας είναι να τιμήσουμε τους αγώνες των βετεράνων μας ανατρέποντας αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Να κερδίσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.

Η ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Η Νέα Σκέψη είναι συνειδητοποιημένη όσον αφορά στο ειδικό βάρος της ιδεολογίας που ασπάζεται.

Είναι συνειδητοποιημένη όσον αφορά για ποιους παλεύει, αλλά και ενάντια σε ποιους. Γνωρίζει τους εχθρούς της.

Η Νέα Σκέψη αγωνίζεται και θα αγωνίζεται για την ταξική αφύπνιση των ανθρώπων που την ενδιαφέρουν, των ανθρώπων της εργασίας, των νέων, των συνταξιούχων, των φτωχών αυτής της άδικης και προκλητικής κοινωνίας.

Η ιστοσελίδα της Νέας Σκέψης είναι ενεργή εδώ και 3 χρόνια και ο καθένας μπορεί να την επισκεφτεί και να μελετήσει την πλούσια αρθρογραφία της.

Οι στόχοι είναι ξεκάθαροι.

Η Νέα Σκέψη εδώ και αρκετούς μήνες, μα ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, που συμπίπτουν με την έναρξη της καμπάνιας για Φορολογία του Πλούτου, δέχεται εκατοντάδες επιθέσεις από Hackers.

Να τους πληροφορήσουμε πως γνωρίζουμε πως έχουν αποτύχει μέχρι σήμερα σε εκατοντάδες επιθέσεις.

Γνωρίζουμε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τους, γνωρίζουμε τις μεθόδους τους, γνωρίζουμε και πολλά άλλα.

Να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια και θα είμαστε συνεχώς κοντά τους. Όλο και πιο κοντά τους καθημερινά…

Η ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΗΣ.

Μισιαούλης και Καβάζογλου σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Στις 11 του Απρίλη 1965 έπεσαν από τα δολοφονικά βόλια της φασιστικής ΤΜΤ οι ήρωες της κοινής ταξικής πάλης όλων των Κυπρίων, Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστας Μισιαούλης. Οι φασίστες έστησαν καρτέρι στους δύο αγωνιστές και τους δολοφόνησαν άνανδρα. Τους βρήκε ο θάνατος αγκαλιασμένους στον παλιό δρόμο Λευκωσίας-Λάρνακας κοντά στην Κόσιη.

Σήμερα, 56 χρόνια μετά, για άλλη μια φορά τιμούμε τη μνήμη των δύο ηρωομαρτύρων συνεχίζοντας τον αγώνα για απαλλαγή από την κατοχή, απελευθέρωση και πραγματική επανένωση της πατρίδας και του λαού μας. Η θυσία τους εμπνέει την αντιφασιστική πάλη του σήμερα και την αναγκαιότητα για κοινό αντικατοχικό αγώνα και ταξική πάλη. Μισιαούλης και Καβάζογλου έγιναν σύμβολα της φιλίας και της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων, σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης, σε μια δύσκολη περίοδο για τον κυπριακό λαό.

Περισσότερα στο περσινό αφιέρωμά μας: Αγκαλιασμένοι στους αγώνες και στο θάνατο

Γιατί επέλεξε ο Εζεκίας το δρόμο της ταξικής πάλης

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

33 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Εζεκία Παπαϊωάννου, του μεγάλου αγωνιστή και ηγέτη της εργατικής τάξης της Κύπρου. Έφυγε από τη ζωή στις 10/4/1988, έχοντας υπηρετήσει την εργατική τάξη μέχρι το τέλος με πίστη αφοσίωση και πλήρη αυταπάρνηση. Ένας κομμουνιστής που έδωσε τη ζωή του στους αγώνες για τους εργαζομένους, στην ταξική κι αντι-ιμπεριαλιστική πάλη και στον πόλεμο κατά του φασισμού.

Τα ιδανικά και η κοσμοθεωρία που ο Πάπης υπεράσπιζε όλη του τη ζωή δεν έχουν ξεθωριάσει. Πέραν των περιουσιακών του στοιχείων που κληροδότησε στο ΑΚΕΛ, ο Παπαϊωάννου κληροδότησε σε κάθε πραγματικό Κύπριο κομμουνιστή το δικό του παράδειγμα προς μίμηση. Για κοινή πάλη ενάντια στην κατοχή και στον ιμπεριαλισμό. Για ταξική πάλη. Για το σοσιαλισμό.

Μόνο μέσα από την ενδυνάμωση των ταξικών αγώνων και τη διατήρηση της πάλης για το σοσιαλισμό μπορεί να τιμηθεί η μνήμη του Εζεκία Παπαϊωάννου. Είναι η μόνη πραγματική τιμή που αρμόζει στο βίο και τους αγώνες του, σε αντίθεση με όσους υπηρετούν σήμερα ακριβώς το αντίθετο όλων όσων εκπροσωπούσε ο Πάπης.

Για τη ζωή και το έργο του Εζεκία Παπαϊωάννου υπάρχουν παλαιότερα άρθρα της ιστοσελίδας μας (110 χρόνια από τη γέννηση του Εζεκία Παπαϊωάννου… / Εζεκίας Παπαϊωάννου στην υπηρεσία της εργατικής τάξης). Σήμερα θα αφήσουμε τον ίδιο τον Πάπη να μιλήσει μέσα από το βιβλίο του «Ενθυμήσεις από τη ζωή μου» για το πως επέλεξε να πορευτεί αγωνιστικά και ταξικά στη ζωή:

«Στην Κύπρο φθάσαμε την πρώτη βδομάδα του Γενάρη 1946. Ήταν η πρώτη επίσκεψη μου στην Κύπρο ύστερα που έφυγα το 1928 για την Αθήνα με ανεκπλήρωτα όνειρα να δουλεύω και να σπουδάζω. Το ίδιο ανεκπλήρωτα έμειναν τα όνειρα μου όταν έφυγα από την Αθήνα πήγαινα στο Λονδίνο με 25 σελίνια στην τσέπη. Και έφυγα από το Λονδίνο με λιγότερο από 25 σελίνια δικά μου χρήματα στην τσέπη γιατί τα έξοδα αποστολής μου τα κάλυψε το Παράρτημα ΑΚΕΛ Λονδίνου. Η αλήθεια είναι πως αν κατά τη διάρκεια του πολέμου ήθελα να κερδίσω χρήματα στο Λονδίνο, ευκαιρίες για επιχειρήσεις εστιατορίων στις οποίες είχαν μπει αρκετοί Κύπριοι υπήρχαν. Δεν το επεδίωξα όμως γιατί ήταν αργά πλέον για σπουδές και ήδη μπήκα στον επαναστατικό δρόμο της πάλης. Από την ημέρα που διάλεξα αυτό το δρόμο η μοναδική μου σκέψη ήταν πως θα τον συνεχίσω, πως θα μπορέσω να προσφέρω διαρκώς και περισσότερα στην υπηρεσία του λαού. Για μένα πλέον η επιστήμη που θ’ ακολουθούσα ήταν η επιστήμη του Μαρξισμού – Λενινισμού και προλεταριακού διεθνισμού. Σ’ αυτήν έπρεπε να καταρτιστώ όσο μπορούσα καλύτερα για να με καθοδηγεί στην πάλη για τη λευτεριά της Κύπρου από τον αποικιοκρατικό ζυγό και στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Από την ημέρα που τέλειωσα τη σχολή Μέσης Παιδείας είχα δουλέψει 18 χρόνια εργάτης. Έζησα τη ζωή του εργάτη, γνώρισα την άγρια εκμετάλλευση που του γίνεται. Είδα πως ο εργάτης είναι φύσει επαναστάτης γιατί η καθημερινή δουλειά τον κάμνει τέτοιον. Κι αγάπησα τον εργάτη. Αγάπησα την εργατική τάξη σαν τάξη. Είναι η πιο τίμια, η πιο επαναστατική. Είναι ο φορέας της επαναστατικής αλλαγής από το παληό, το αναχρονιστικό, στο καινούργιο, το υγιές, το σταθερό, το βιώσιμο.

Μίσησα τον καπιταλισμό που στην πιο αντιδραστική του έκφραση είναι ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός, σαν κάτι το απάνθρωπο. Τι σημαίνει στην πράξη η αρχή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στην οποία στηρίζεται ο καπιταλισμός; Σημαίνει σε τελευταία ανάλυση “ο θάνατος σου η ζωή μου”. Σημαίνει την δικτατορία μιας ολιγαρχίας του πλούτου, του πλούτου που είναι προϊόν της εργασίας άλλων πάνω στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Τα περί δημοκρατίας στον κόσμο του καπιταλισμού είναι μια φενάκη. Τι νόημα έχει η δημοκρατία σε μια κοινωνία στην οποία η ζωή των ανθρώπων ρυθμίζεται από μια ασήμαντη μειοψηφία που έχει στα χέρια της τον πλούτο και χρησιμοποιεί αυτή την προνομιούχο θέση της για να πραγματοποιεί κέρδη, διαρκώς και περισσότερα κέρδη από την εκμετάλλευση των άλλων; Αλλά και το “δικαίωμα” να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι, για το οποίο ξελαρυγγίζονται οι διάφοροι ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου, παύει να υφίσταται από τη στιγμή που οι εκμεταλλευόμενοι αρχίζουν ν’ απειλούν την ύπαρξη του καπιταλισμού. Αυτοστιγμί, την αστική δημοκρατία διαδέχεται η φασιστική δικτατορία, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις και όλα τ’ άλλα τυραννικά μέσα.

Μόνο στον σοσιαλισμό υπάρχει πραγματική δημοκρατία γιατί σ’ αυτόν δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, αλλά μόνον εργαζόμενοι που δουλεύουν όχι για να στοιβάζουν μερικοί χρυσοκάνθαροι τεράστια κέρδη, αλλά για το καλό της κοινωνίας σαν σύνολο. Μόνο στον σοσιαλισμό υπάρχει πραγματική ελευθερία κριτικής των κακώς εχόντων και τρόπος διόρθωσης τους. Η μόνη “ελευθερία” ή “δικαίωμα” που δεν υπάρχει στο σοσιαλισμό είναι η “ελευθερία” ή το “δικαίωμα” εκμετάλλευσης της εργασίας των άλλων για ατομικά κέρδη. Να λείψει τέτοια “ελευθερία” και τέτοιο “δικαίωμα” γιατί αυτό δεν είναι δημοκρατία αλλά απάρνηση της δημοκρατίας, παραμόρφωση και παραποίηση της».

(Εζεκία Παπαϊωάννου, Ενθυμήσεις από τη ζωή μου, σελ. 73-74).

Ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα που κρατά δεκαετίες

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

1η του Απρίλη. H μακραίωνη παράδοση των ψεμάτων ή φαρσών από έντυπα και μη, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στο νησί μας όμως κάθε 1η του Απρίλη, έχουμε ένα ακόμη μύθο που αναβιώνει τέτοια μέρα. Κάθε 1η του Απρίλη (και όχι μόνο) ακούμε από τους κάθε λογής εθνικόφρονες και φασίστες, διθυράμβους του τύπου «η ΕΟΚΑ κέρδισε τον ισχυρό στρατό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας». Η πραγματικότητα φυσικά είναι άλλη.

Πώς κερδίζεις όταν δεν επιτυγχάνεις το στόχο σου και όταν ο εχθρός διαιωνίζει την παρουσία και την ανάμειξή του στα εσωτερικά σου ζητήματα;

Άσε που μιλάμε για μια οργάνωση όπου αρχηγός της ήταν ο φασίστας Χίτης Γρίβας, δηλαδή ο συνεργάτης των ναζί κατακτητών και μετέπειτα των Άγγλων που υποδούλωσαν ξανά τον ελληνικό λαό και κυνήγησαν με μανία τους κομμουνιστές απελευθερωτές της Ελλάδας. Μάλιστα οι Άγγλοι είχαν γλιτώσει την ζωή του ίδιου του Γρίβα και άλλων Χιτών στη μάχη με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 στο Θησείο. Με ευθύνη και του Μακαρίου, ο οποίος ήταν αντικομμουνιστής, η επιλογή του Γρίβα επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τις λανθασμένες επιλογές της δεξιάς με ολέθρια αποτελέσματα για το λαό μας. Με αποκλειστικό στόχο να αρπάξουν τα ηνία του αντιαποικιακού αγώνα από τους κομμουνιστές, οι σοβινιστές όχι απλά εγκλημάτησαν εις βάρος των κομμουνιστών, αλλά έπαιξαν και το παιχνίδι των Βρετανών ιμπεριαλιστών αποικιοκρατών του διαίρει και βασίλευε. Έβαλαν ξανά στο παιχνίδι του Κυπριακού την Τουρκία, δίχασαν το λαό μας σε βάση γλωσσική/θρησκευτική, αλλά φυσικά και ταξική.

Η έγνοια τους ήταν να μην έχει ταξικό πρόσημο ο αντιαποικιακός αγώνας και η επόμενη μέρα. Και συνέχισε να είναι και μετά το 1960. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση εθνικόφρονα υποστηρικτή της ΕΟΚΑ Β’ στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο «Αττίλας ‘74» του 1975 στο ερώτημα του σκηνοθέτη ποιον επιλέγει ανάμεσα σε κομμουνιστές και Τούρκους: «Δεν μπορώ να απαντήσω»… Μετά την εισβολή και την κατοχή.

Το 1955 με εγκληματικούς αποκλεισμούς κομμουνιστών και Τουρκοκυπρίων, αιματοκύλισαν το λαό. Τα φασιστικά βόλια μίλησαν την ίδια γλώσσα, έστω κι αν αυτοί που τα κρατούσαν μιλούσαν ελληνικά ή τουρκικά. ΕΟΚΑ και ΤΜΤ παράλληλα δολοφονούσαν κομμουνιστές Κυπρίους, ενώ δεν άργησαν να αιματοκυλίσουν άμαχους Κυπρίους σε διακοινοτικές επιθέσεις, προς τέρψιν των υποκινούντων αποικιοκρατών που εν τέλη πέτυχαν τους στόχους τους διχάζοντας και βασιλεύοντας ως δήθεν ειρηνευτές που κέρδισαν και στρατιωτικές βάσεις με την παραχώρηση μιας κολοβής ανεξαρτησίας στα πλαίσια μιας νατοϊκής διευθέτησης.

Στα περί της ΕΟΚΑ υπάρχει φυσικά και ο αστήρικτος μύθος της δήθεν «προδοσίας» από τους κομμουνιστές. Ένα στημένο παραμυθάκι για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα με τις δολοφονίες κομμουνιστών από τους μασκοφόρους του Γρίβα, που δεν είχαν άλλο στόχο από το άνοιγμα ενός εμφυλίου πολέμου εντός των Ε/κ, με στόχο την εξόντωση του πανίσχυρου κομμουνιστικού ταξικού κινήματος. Το πόσο φτιαχτός ήταν αυτός ο μύθος διαφαίνεται μέσα από τις παραδοχές του ίδιου του Γρίβα στα απομνημονεύματά του ότι τα εκφραστικά όργανα του ΑΚΕΛ και οι κομμουνιστές δήμαρχοι «εμμέσως εξυπηρετούσαν» την ΕΟΚΑ αντιδρώντας στην αποικιοκρατία, την ώρα που οι «εθνικόφρονες εφημερίδες κάμνουν πολιτική της τζέπης των»… Κατά τον στενό συνεργάτη του Γρίβα, Σπύρο Παπαγεωργίου, ο στρατιωτικός ηγέτης της ΕΟΚΑ σημείωνε ότι «οι κομμουνισταί τηρούν στάσιν περισσότερον συμφέρουσαν την ΕΟΚΑ από εκείνην που τηρούν οι εθνικόφρονες»…

Αυτές οι παραδοχές αποκρύπτονται από την κυρίαρχη ιστορία που επιβλήθηκε. Οι προδότες ήταν στελέχη της ΕΟΚΑ. Σε κάποιες περιπτώσεις και υψηλόβαθμα. Έτσι κι αλλιώς αυτοί γνώριζαν. Οι κομμουνιστές είχαν αποκλειστεί εκ προοιμίου από τον ίδιο τον Γρίβα. Και παρά την πολεμική ανάμεσα στις δυο παρατάξεις, οι κομμουνιστές με κάθε ευκαιρία εξέφραζε εμπράκτως αλληλεγγύη στα μέλη της ΕΟΚΑ στα πλαίσια του αντιαποικιακού αγώνα του λαού. Κάνοντας διαμαρτυρίες και απεργίες εκεί που η δεξιά δεν τολμούσε. Μαζεύοντας υπογραφές για να μην εκτελεστούν μέλη της ΕΟΚΑ, εκεί που η δεξιά σιωπούσε. Αυτά είναι που παραδέχεται και ο Γρίβας στα γραπτά του. Κι όμως έδινε διαταγές για άνανδρες δολοφονίες κομμουνιστών, που ταυτόχρονα δέχονταν ακόμη μεγαλύτερη δίωξη από τους αποικιοκράτες. Το γεγονός και μόνο ότι οι δεξιές οργανώσεις δεν τέθηκαν σε παρανομία, ενώ οι Βρετανοί έθεσαν σε παρανομία το ΑΚΕΛ και τις μαζικές οργανώσεις του Λαϊκού Κινήματος, τα λέει όλα.

Όμως μέσα σε όλα αυτά ο μεγαλύτερος μύθος γύρω από την ΕΟΚΑ έγκειται στο αποτέλεσμα της δράσης της, που δεν μπορεί να διαγράφεται από τον όποιο ηρωισμό ή θυσίες που επέδειξαν μερικά μέλη της (όπως δεν πρέπει να διαγράφονται και τα εγκλήματα που διέπραξαν κάποιοι εκ των μελών της επειδή αργότερα έπεσαν νεκροί από πυρά Άγγλων).

Κάθε αγώνας, όσο ηρωικός κι αν είναι, κρίνεται επιτυχής ή μη εκ του αποτελέσματος. Στόχος ήταν η ένωση και το αποτέλεσμα ήταν μια κολοβή ανεξαρτησία υπό την κηδεμονία τριών μελών του ΝΑΤΟ. Οι δε εσωτερικές αντιπαραθέσεις από τις οποίες δεν έλειψαν και πάλι τα εγκλήματα, στηρίχτηκαν στη βάση του ποιοι έμειναν έξω από τη νομή της εξουσίας, όσους εθνικόφρονες μανδύες και αν έβαλαν στην πλάτη τους.

Το πόσο επιζήμια ήταν η τότε επιλογή της δεξιάς το παραδέχθηκαν αργότερα δεξιοί πολιτικοί και μέλη της ΕΟΚΑ, όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου, οι οποίοι χωρίς να παραδέχονται ότι αυτό έγινε για ταξικούς αντικομμουνιστικούς λόγους, παραδέχθηκαν ότι τελικά έβλαψε το Κυπριακό.

Το έπραξαν όμως δεκαετίες μετά, ενώ οι κομμουνιστές το έκαναν σε πραγματικό χρόνο. Και το έπραξαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν την ολοκλήρωση του εγκλήματος. Μετά δηλαδή το 1974 όταν μέλη της ΕΟΚΑ που επανεμφανίστηκαν υπό τον Γρίβα ως ΕΟΚΑ Β’, παίζοντας το ρόλο της μαριονέτας των ιμπεριαλιστών και της φασιστικής Χούντας των Αθηνών, άνοιξαν την κερκόπορτα στην Τουρκία για να εισβάλει ολοκληρώνοντας το δίδυμο νατοϊκό έγκλημα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την κατοχή της μισής μας Κύπρου.

Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Από τη στιγμή που πέτυχαν το στόχο «εργασία 365 μέρες το χρόνο, 14 ώρες την ημέρα», δεν μπορούν να ανεχτούν να παραμείνουν κλειστοί την ημέρα που οι εργαζόμενοι γιορτάζουν μια ιστορική νίκη για πενθήμερη εργασία, των 8 ωρών την ημέρα.
Τα αφεντικά που επέβαλαν σε επιστημονικές ομάδες για την πανδημία να εκδίδουν ανακοινώσεις πως «στις υπεραγορές για να κολλήσεις τον ιό πρέπει να παραμείνεις σε στενή επαφή με το φορέα για πάνω από 15 λεπτά», τη στιγμή που στο όνομα της καταπολέμησης της πανδημίας, ανεστάλησαν οι πλέον βασικές ατομικές ελευθερίες.
Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει αυτούς.

Ο Τατάρ εκπροσωπεί την πολιτική της υπακοής

By nikosmoudouros
Η επικράτηση του Ερσίν Τατάρ στο κατοχικό καθεστώς σηματοδοτεί τη μεταφορά του τουρκικού κράτους στην Κύπρο, υπογραμμίζει ο τουρκολόγος Νίκος Μούδουρος, ο οποίος παρακολουθεί στενά τα τεκταινόμενα στα κατεχόμενα και την Τουρκία. Σε μια πρώτη αποτίμηση του αποτελέσματος των λεγόμενων προεδρικών εκλογών εκτιμά πως η κατάσταση είναι τέτοια που δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν ούτε […]

Ο Ακιντζί έχει προβάδισμα αλλά μην υποτιμούμε τις παρεμβάσεις της Τουρκίας υπέρ του Τατάρ

By nikosmoudouros
Προβάδισμα στον Μουσταφά Ακιντζί «βλέπει» ο Νίκος Μούδουρος για τις αυριανές «εκλογές» στα κατεχόμενα στην Κύπρο. Σε συνέντευξή του στο iefimerida.gr, o Λέκτορας του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Νίκος Μούδουρος εξηγεί πού θα κριθεί ο νικητής της Κυριακής αλλά και γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία για Ελλάδα και Κύπρο ποιος θα είναι […]

Ποιος (θα) είναι ο «ακρίτας» της Τουρκίας;

By nikosmoudouros
Το μήνυμα ενός πρωτοσέλιδου τουρκικής εφημερίδας και η επικείμενη συμπεριφορά των ψηφοφόρων στην τ/κ κοινότητα Του ΝΙΚΟΥ ΜΟΥΔΟΥΡΟΥ Στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, ο πρωτοσέλιδος τίτλος της τουρκικής εφημερίδας Γενί Σιαφάκ (Yeni Şafak) παρουσίασε για πολλοστή φορά τον Μουσταφά Ακιντζί ως ένα πολιτικό φιλο-ελληνοκυπριακών τάσεων. Συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκε η φράση «Rumların Akıncısı», η οποία αποδόθηκε στον ελληνοκυπριακό […]

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, 25-27 Ιουλίου

By Syspirosi Atakton

 

Το Οικοπόλις εν ένα τριήμερο αντιεμπορευματικό φεστιβάλ χωρίς χορηγούς. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη σε ούλλες τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ.

Το φετινό πρόγραμμα είναι (παραπάνω πληροφορίες σύντομα):

25/07 – Παρουσιάσεις τζιαι συζητήσεις
26/07 – Καλλιτεχνικές εκθέσεις τζιαι παραστάσεις
27/07 – Συναυλία

Οι εισφορές εν ο κύριος παράγοντας που κρατά το φεστιβάλ ανεξάρτητο τζιαι αυτοχρηματοδοτούμενο, οπόταν είναι αυστηρά ευπρόσδεκτες.

Η πόλη ως το κατεξοχήν πεδίο κοινωνικής δραστηριότητας & δράσης αντικατοπτρίζει το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Το φεστιβάλ Οικοπόλις έσχει στόχο την ανάδειξη, αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση των κοινωνικών εντάσεων της καθημερινότητας μέστους δρόμους, τες πλατείες τζιαι τα παγκάκια τούντης πόλης. Mιας πόλης που πλέον πνίεται μες τα καφέ, τα τραπεζάκια, τζιαι τα μοδάτα μπαράκια. Η παλιά πόλη της Λευκωσίας άλλαξε φάτσα: που υπο-ανάπτυκτο ιστορικό κέντρο εκπληρώνει πλέον τη δυνατότητά της ως ιδανική πόλη-εμπόρευμα. Που τη μια διατηρώντας τη διαφημιστική εικόνα της “τελευταίας μοιρασμένης πρωτεύουσας,” τζιαι που την άλλη η ριζική ανάπλαση των τελευταίων χρόνων να την καθιστά ως βιτρίνα “καθαρή” που κοινωνικές σχέσεις τζιαι καταστάσεις που αντιτίθενται στις εμπορευματικές σχέσεις διαμεσολαβημένες που το θέαμα.

Ουρανοξύστες για high class διαμερίσματα τζιαι επιχειρήσεις, πεζόδρομοι κατηλημμένοι που τα τραπεζάκια των δεκάδων ομοιότυπων μαγαζιών, ελάχιστα παγκάκια, κάτζελα που χρόνο με το χρόνο ψηλώνουν στην εκκλησία της Φανερωμένης, πεζοδρόμια γεμάτα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ενοίκια που ανεβαίνουν τζιαι γίνουνται απαγορευτικά για μετανάστες κατοίκους – ούλλα κομμάτι της κοσμοσυρροής ως αποτέλεσμα του gentrification, δημιουργώντας μια πόλη όπου η μόνη αποδεκτή κοινωνική/πολιτική δραστηριότητα εν η κατανάλωση. Ταυτόχρονα, ττέλια, βαρέλλες τζιαι στρατοί αναγκάζουν μας να ζούμε το γεωγραφικό τζιαι ιστορικό μας χώρο ως μισό, διαμεσολαβημένο που τα συμβολα του μισους τζιαι τις κουραστικες αναμονες στα οδοφραγματα για να περπατησουμε μια αποσταση 100 μετρων.

Για εμάς τούτοι εν παράγοντες που συνθέτουν ένα προκλητικό τοπίο δράσης, στο οποίο παρεμβαίνουμε δημιουργικά εκφράζοντας τζιαι πραγματώνοντας προτάσεις για κοινωνίες οργανωμένες έξω που ιεραρχικούς, καπιταλιστικούς τζιαι σεξιστικούς θεσμούς τζιαι λογικές, στη βάση της αυτοοργάνωσης, της κοινωνικής αλληλεγγύης τζιαι της συντροφικότητας. Το φεστιβάλ Οικοπόλις διοργανώνεται φέτος για πρώτη φορά, που την ομώνυμη ομάδα εργασίας για την οικολογία τζιαι την πόλη. Έσχιει ως στόχο να βάλει κάτω το πρόταγμα της διεκδίκησης της πόλης ως ένα Κοινό, ως πεδίο αντίστασης στην κοινωνική τζιαι περιβαλλοντική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Θέλουμε να δημιουργήσουμε τες συνθήκες όπου η πόλη βιώνεται ως σημείο αναφοράς τζιαι κοινωνικοποίησης, δράσης τζιαι πειραματισμού, παρά ως γυαλιστερό real estate-εμπόρευμα που αγοράζεται τζιαι πουλιέται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς τζιαι τις εκάστοτε μόδες.

Στηρίζουμε την απεργία της ΔΕΔΕ στο Παν. Κύπρου

By siata

Η Συντεχνία Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας (ΔΕΔΕ) εξαγγέλλει 48ωρη απεργία στις 22/01/2018 για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των μελών της που εργάζονται στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Μέλη της ΔΕΔΕ παρουσιάζουν τα αιτήματα τους και εκθέτουν τις δυσμενείς συνθήκες εργασίας τους σε συνέντευξη στο kontrasusta.org.


Η Συντεχνία Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας (ΔΕΔΕ) έχει εξαγγείλει 48ωρη προειδοποιητική απεργία στις 22 και 23 του Γενάρη στο πανεπιστήμιο Κύπρου, λόγω της άρνησης των πρυτανικών αρχών να συζητήσουν μία σειρά από αιτήματα και εισηγήσεις της που αφορούν τη βελτίωση της ποιότητας του ερευνητικού και διδακτικού έργου, καθώς επίσης στοιχειώδη δικαιώματα όπως αξιοπρεπή μισθό, άδεια μητρότητας και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Τα αιτήματα αυτά, που θα λειτουργήσουν προς όφελος τόσο της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και της κοινωνίας σαν σύνολο, είχαν τεθεί από την ΔΕΔΕ επίσημα εδώ και δύο χρόνια, ωστόσο η πρυτανεία επέλεξε να τα αγνοήσει επιδεικτικά.

Ο Πρύτανης Κωνσταντίνος Χριστοφίδης σε πρόσφατη δήλωσή του έφτασε μέχρι το σημείο να ισχυριστεί ότι τα «παιδιά αυτά» [sic] δεν μπορούν να απεργήσουν γιατί δεν είναι εργαζόμενοι, προφανώς επειδή θεωρεί ερευνητές και διδάσκοντες, κατόχους διδακτορικού τίτλου, ως σκλάβους κι όχι ως ισότιμα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος πρύτανης συμπεριφέρεται σαν τσιφλικάς απέναντι σε δουλοπάροικους. Παρόμοια αυταρχικότητα επέδειξε και απέναντι στους φοιτητές τους οποίους εξανάγκασε, με την απειλή της μη εγγραφής στα μαθήματα, να πληρώσουν για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη την οποία ο ίδιος επέλεξε, χωρίς καμία συζήτηση και χωρίς να δώσει εναλλακτική επιλογή. Φυσικά η αλαζονεία του δεν περιορίζεται στα «στενά» όρια του πανεπιστημίου. Πριν από λίγο καιρό είχε απειλήσει τους πολίτες της Λάρνακας με ακύρωση των σχεδίων για δημιουργία πανεπιστημιακής σχολής στη Λάρνακα, εάν οι Λαρνακείς δεν αποδέχονταν την κατασκευή βιομηχανικού λιμανιού στην πόλη τους.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι οι ερευνητές και διδάσκοντες που εκπροσωπεί η ΔΕΔΕ αποτελούν μία ακόμα κατηγορία επισφαλώς εργαζόμενων και πενιχρά αμειβόμενων ανθρώπων, η οποία εμφανίζεται όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο αλλαγής των εργασιακών σχέσεων που ακολουθεί ο νεοφιλελευθερισμός. Η στήριξή μας στις κινητοποιήσεις της ΔΕΔΕ είναι σημαντική και μας αφορά όλους γιατί διεκδικεί αυτονόητα δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Ευελπιστούμε ότι ο αγώνας τους θα αποτελέσει την απαρχή διεκδικήσεων και από άλλες κατηγορίες επισφαλώς εργαζομένων όπως συμβασιούχων αορίστου χρόνου, εργαζομένων με παροχή υπηρεσιών ή ημιαπασχολούμενων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι αυτή τη στιγμή είναι έρμαια στις ορέξεις των αφεντικών.

Απέναντι στην ασυδοσία της κυριαρχίας απαντούμε με αλληλεγγύη.

Νίκη στον αγώνα της ΔΕΔΕ.

Συσπείρωση Ατάκτων

16/01/2018

❌