One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Ο ιστορικός εργατικός Αύγουστος του 1948

By Guest

Το έτος 1948 αποτέλεσε το χρόνο των πιο σκληρών αγώνων της Κυπριακής Εργατικής Τάξης, σύμφωνα με τον πρώην Γενικό Γραμματέα της ΠΕΟ, Ανδρέα Ζιαρτίδη.[1] Η εργατική τάξη της Κύπρου ήρθε σε μετωπική σύγκρουση- οικονομική, πολιτική και ιδεολογική- τόσο με την άρχουσα τάξη, ντόπια και ξένη, αλλά και με το αποικιακό καθεστώς και τους ανελεύθερους του νόμους. Το παρόν κείμενο θα καταπιαστεί, σαν επετειακό, με τον Αύγουστο του 1948 όπου το νησί έβραζε, όχι μόνο από τις θερμοκρασίες που παραδοσιακά χτυπούν κόκκινο, και ανάγκαζαν την αποικιακή κυβέρνηση να αποτραβηχτεί στα ορεινά, αλλά από την όξυνση της ταξικής αναμέτρησης, με επίκεντρο τις απεργίες των αμιαντωρύχων και των οικοδόμων. Παρόλο που ο Αύγουστος είναι συνυφασμένος με την ακινησία και τους αργούς καλοκαιρινούς ρυθμούς, εκείνος ο Αύγουστος, γεννημένος μέσα στις οξυμένες διεθνείς και τοπικές συνθήκες, έμελλε να σημαδέψει το Κυπριακό εργατικό κίνημα.

Μετά τη λήξη της πεντάμηνης απεργίας των μεταλλωρύχων της ΚΜΕ το Μάη, σειρά στην επίθεση της εργοδοσίας πήραν τα άλλα κομμάτια της εμπροσθοφυλακής του Κυπριακού συντεχνιακού κινήματος, οι αμιαντωρύχοι και οι οικοδόμοι, τον Αύγουστο του 1948. Η μεν πρώτη των αμιαντωρύχων έληξε με νίκη της συντεχνίας μετά από ένα μήνα, η δε δεύτερη των οικοδόμων ξεκίνησε στις 26 Αυγούστου και έληξε στις 18 του Δεκέμβρη. Η σημασία των απεργιών του 1948, έγκειται στο ότι με το πλευρό της εκάστοτε εργοδοσίας συνασπίστηκε η ντόπια και ξένη αστική τάξη, τα κόμματα και οι εφημερίδες της Δεξιάς, η Εκκλησία αλλά και το ίδιο το αποικιακό καθεστώς, ενώ δίπλα στους απεργούς συστρατεύτηκε ολόκληρη η εργατική τάξη και η φτωχή αγροτιά και το κόμμα τους, το ΑΚΕΛ. Σε μια περίοδο έντασης του αντιαποικιακού αγώνα, κι ενώ η ντόπια αστική τάξη απέρριπτε λεκτικά την όποια συνεργασία με την αποικιακή κυβέρνηση, βρέθηκε ξαφνικά στην ίδια γραμμή πάλης με τους Άγγλους αποικιοκράτες, απέναντι στα πιο δυναμικά κομμάτια της Κυπριακής εργατικής τάξης.

Η επιρροή της Αριστεράς ποτέ δεν είχε εξαρτηθεί από την πρόσβαση στον κυβερνητικό μηχανισμό ή στις δομές εξουσίας της ελληνικής κοινότητας. Η παράταξη αντλούσε τη δύναμη της από την υποστήριξη την οποία της παρείχαν τα λαϊκά στρώματα τα οποία ήταν οργανωμένα στα κατά τόπους παραρτήματα των μορφωτικών συλλόγων, στα συνεργατικά ιδρύματα και κυρίως στις εργατικές συντεχνίες.[2] Προκειμένου να κατασταλεί η επιρροή της παράταξης ως συνόλου, έπρεπε να νικηθεί το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και μαζί του να επέλθει και η πολιτικό-ιδεολογική ήττα του ΑΚΕΛ. Άλλωστε, μέσα σε συνθήκες όξυνσης της ταξικής αναμέτρησης, μια σειρά ζητήματα τα οποία είχαν εκ πρώτης όψεως οικονομικό χαρακτήρα, συνδέονταν άρρηκτα με τον αντί-αποικιακό αγώνα.’[3]

Οι ταξικοί απεργιακοί αγώνες έγιναν μέσα σε συνθήκες έντονης ιδεολογικο-πολιτικής πόλωσης, τόσο εντός της Κύπρου όσο και διεθνώς. Παρόλο που οι δύο αυτοί παράγοντες αλληλοεπηρεάζονταν σε μια διαλεκτική σχέση, θα τους διαχωρίσουμε για χάρη της ανάλυσης. Το 1948 ήταν χρονιά οικονομικής κρίσης στη Βρετανία, μετά και την Κρίση της Μετατρεψιμότητας της Στερλίνας με το Δολάριο το καλοκαίρι του 1947. Η οικονομική κρίση μεταφέρθηκε και στην Κύπρο το 1948, όπου η τάση καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ήταν η πτώση των μισθών λόγω της μείωσης των εξαγωγών, κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία και η άνοδος της ανεργίας.[4] Κατά συνέπεια, οι εργοδότες στο νησί προσπάθησαν να πάρουν πίσω όλες τις κατακτήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος και της εργατικής τάξης συνολικά.

Σε συνάρτηση με τα πιο πάνω, και που το σημειώνουν οι Άγγλοι στα έγγραφα της εποχής, είναι ότι η ιστορία των μισθών στην Κύπρο, είναι μια ιστορία αγώνα δρόμου για να συμβαδίζουν με την αύξηση του κόστους διαβίωσης.[5] Ο πληθωρισμός την περίοδο 1947-1948 έφτασε το 24.5%, εκμηδενίζοντας έτσι το λαϊκό εισόδημα.[6] Επίσης, ο δείκτης για τις τιμές των τροφίμων πρώτης ανάγκης για την ίδια χρονική περίοδο, ανέβηκε κατά 19% κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη τη διαβίωση της εργατικής οικογένειας, αφού το μεγαλύτερο μέρος του μεροκάματου πήγαινε αμέσως σε τρόφιμα πρώτης ανάγκης.[7] Η μετωπική σύγκρουση του ’48, διεξήχθη μέσα σε πολύ αντίξοες οικονομικές συνθήκες για το εργατικό κίνημα, όπου έπρεπε από τη μια να διεκδικήσει τα τρέχοντα οικονομικά αιτήματα και από την άλλη να υπερασπιστεί τις παλαιότερες κατακτήσεις του, με κυριότερο το δικαίωμα στο συνδικαλισμό. Όπως αναφέρει άλλωστε και ο Ζιαρτίδης, ο χαρακτήρας του αγώνα ήταν αμυντικός.[8]

Στις διεθνείς εξελίξεις το 1948 έχουμε την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου μετά την απόσπαση σειράς χωρών της Ανατολικής Ευρώπης από το καπιταλιστικό στρατόπεδο. Στην Ελλάδα, ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και της ελληνικής κυβέρνησης που υποστηριζόταν από τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν στην πιο κρίσιμη του καμπή. Όλα αυτά είχαν άμεσο αντίκτυπο στο νησί, αφού είχαν γεννήσει ένα έντονο αντικομμουνισμό. Ο εθνικισμός της Δεξιάς εκφραζόταν υπό τη μορφή του αντικομμουνισμού και το κύριο του χαρακτηριστικό ήταν η έντονη και βίαιη αντίθεση προς το μαζικό λαϊκό κίνημα, των ταξικών συντεχνιών και αγροτικών οργανώσεων.’[9]

Η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, σε συνδυασμό με τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, είχαν και μια άλλη επίδραση στην Κύπρο, που αφορούσε τις Κυπριακές εθνικές φιλοδοξίες. Μια μελλοντική σοσιαλιστική Ελλάδα, σε συνδυασμό με ένα ισχυρό κομμουνιστικό κίνημα στην Κύπρο, ήταν κάτι που έπρεπε να αποφευχθεί, αφού το νησί είχε αποκτήσει σημαντική στρατηγική σημασία για τα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και οποιεσδήποτε εσωτερικές εξελίξεις θα είχαν άμεσες επιπτώσεις σε ολόκληρη την περιοχή. Η απώλεια του κράτους κατ’ εντολή της Παλαιστίνης και η άτακτη φυγή των Βρετανών από εκεί, η αποχώρηση των Βρετανικών στρατευμάτων από την Κυρηναϊκή, και τέλος η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με την Αιγυπτιακή Κυβέρνηση για την ανανέωση της Αγγλο-Αιγυπτιακής Συνθήκης του 1936, είχαν ως αποτέλεσμα την επισφαλή θέση της Μεγάλης Βρετανίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνέπεια των εξελίξεων στην περιοχή, ήταν η Κύπρος να παραμείνει το μοναδικό στρατηγικό σημείο στην περιοχή για τα Βρετανικά στρατηγικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικά, σε δύο διαφορετικά σημειώματα των Αρχηγών του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Chiefs of Staff Committee) και της υποεπιτροπής Joint Planning Staff το Μάρτη και Νοέμβρη του 1947, τόνιζαν τη σημασία του να διατηρηθεί η επικυριαρχία της Βρετανίας στην Κύπρο.[10]

Ήδη από τον Ιούνη, η Συντεχνία αμιαντωρύχων είχε υποβάλει στη διεύθυνση της Tunnel Asbestos Company, εταιρεία Αγγλο-Δανικών συμφερόντων, τα αιτήματά της. Αυτά προνοούσαν αύξηση κατά 5% στα μεροκάματα, αναγνώριση της Επιτροπής Εργατικών Διαφορών, αυξημένη πληρωμή της υπερωρίας, ώστε να υπολογίζεται η μια ώρα μιάμιση τις καθημερινές και η μια ώρα δύο τις Κυριακές.[11] Σε αυτά τα αιτήματα προστέθηκε και η επαναπρόσληψη των απολυμένων εργατών, όταν τον Ιούλη η εταιρεία απέλυσε εκδικητικά 15 συνδικαλιστές, λόγω του ότι η ΠΕΟ είχε καταφέρει να εκλέξει την Επιτροπή του Ταμείου Ιατρικής Περίθαλψης. Η εταιρεία απέρριψε όλα τα αιτήματα της συντεχνίας και αρνήθηκε την όποια συζήτηση με αυτή, υπολογίζοντας και στην υποστήριξη που θα είχε από το αποικιακό καθεστώς, αλλά και τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς των «νεοσυντεχνιακών» της ΣΕΚ. Αυτοί οι υπολογισμοί της εταιρείας δεν ήταν αβάσιμοι αφού υπήρχε το χρήσιμο προηγούμενο της απεργίας των μεταλλωρύχων της ΚΜΕ, όπου τόσο το αποικιακό καθεστώς όσο και η ντόπια αστική τάξη με τους μηχανισμούς τους έδρασαν ανοικτά υπέρ της εταιρείας. Συνεπώς, στις 2 Αυγούστου, η συντεχνία κήρυξε την έναρξη της απεργίας με τις εργασίες στο μεταλλείο να σταματούν.

Η Tunnel Asbestos Co. Κατείχε προπολεμικά βαρύνουσα θέση στην ντόπια παραγωγική διαδικασία, κάτι που προσπάθησε να ανακτήσει με την επανέναρξη κανονικών παραγωγικών συνθηκών το 1945. Η εταιρεία στη μεταπολεμική περίοδο μπήκε δυναμικά στην εξόρυξη και εξαγωγή αμιάντου. Στηριζόμενη στην ψηλή παγκόσμια τιμή του αμιάντου, λόγω της αυξημένης ζήτησης για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Ευρώπης, γρήγορα ξεπέρασε τις προπολεμικές εξαγωγές της σε αμίαντο, τόσο σε όγκο αλλά και σε αξία. Παρόλο που η εξόρυξη και επεξεργασία του αμιάντου μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην τοπική παραγωγική διαδικασία και συγκεκριμένα στον τομέα των κατασκευών, η εταιρεία προτιμούσε το μεγαλύτερο μέρος του επεξεργασμένου αμίαντου να το εξάγει στη Δανία, Μεγάλη Βρετανία και Ιρλανδία. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι, ενώ το 1938 εξάχθηκαν 5578 τόνοι επεξεργασμένου αμίαντου αξίας £110.000, αμέσως με το τέλος του πολέμου το 1945, η εταιρεία κατάφερε να εξάγει 3445 τόνους επεξεργασμένου αμιάντου αξίας £120.000.[12] Το 1945 οι εξαγωγές αμιάντου σε αξία αντιπροσώπευαν το 35.6% από τις συνολικές Κυπριακές εξαγωγές μεταλλεύματος, σε αντίθεση με την προπολεμική περίοδο (1938), που αυτές μετά βίας ξεπερνούσαν το 7% της συνολικής αξίας εξαγόμενου μεταλλεύματος από την Κύπρο. Για να καταλάβουμε τη σημασία των εξαγωγών μεταλλευμάτων της Κύπρου, το 1938 αυτές οι εξαγωγές αντιπροσώπευαν το 53% όλων των εξαγωγών του νησιού. To 1947, εξάχθηκαν 7021 τόνοι αμιάντου αξίας £280.000, που αντιπροσώπευε το 12.1% των μεταλλευτικών εξαγωγών σε αξία από την Κύπρο και αντίστοιχα το 4.4% των συνολικών εξαγωγών της Κύπρου.[13]

Η εταιρεία μπόρεσε, παρόλη την απόλυτη άνοδο στα εργατικά της κόστη, να καρπώνεται σε κέρδος τις υψηλές μεταπολεμικές τιμές του επεξεργασμένου αμίαντου.[14] Σε αυτό συνέτειναν δυο παράγοντες. Ο πρώτος, που δείχνει και την άψογη συνεργασία της αστικής τάξης με το αποικιακό κράτος, ήταν το γεγονός ότι το 1947 η κυβέρνηση μείωσε τα μεταλλευτικά δικαιώματα που πλήρωνε η εταιρεία από 5% πάνω στην αξία του εξαγώμενου μεταλλεύματος στο 1.5%.[15] Ο δεύτερος παράγοντας ήταν οι πρώτες μεταπολεμικές κεφαλαιακές επενδύσεις της εταιρείας που έγιναν το 1950-1951 και που βοήθησαν στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής και στην άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας.[16]

Από την πρώτη κιόλας μέρα της απεργίας, η υπόθεση των αμιαντωρύχων έγινε υπόθεση ολόκληρης της εργατικής τάξης, αφού η αστυνομία προσπάθησε βίαια να διαλύσει την πορεία των απεργών προς τα γραφεία της εταιρείας, τραυματίζοντας έξι εργάτες. Σαν απάντηση, οι απεργοί προχώρησαν στην κατάληψη διάφορων μύλων της εταιρείας και πάλι όμως η αποικιακή αστυνομία προστάτευσε το ξένο κεφάλαιο, αφού βίαια κατέστειλε τις καταλήψεις και προχώρησε στη σύλληψη 51 εργατών.[17] Από εκείνη τη στιγμή, ο αγώνας των αμιαντωρύχων έγινε αγώνας για να αναγνωριστεί η συντεχνία και να διασφαλιστούν τα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα. Μόλις έγιναν γνωστές οι αστυνομικές βιαιότητες και η αυθαιρεσία της εταιρείας, διοργανώθηκαν σε όλες τις πόλεις της Κύπρου διαδηλώσεις από ολόκληρο το Λαϊκό Κίνημα. Στις εργατικές κινητοποιήσεις κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Κάτω τα χέρια από τους εργάτες», «Εξουσίες στο λαό», «Αυτοκυβέρνηση» και «Ελευθερία». Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Κατσιαούνης ‘η πολιτική της Αριστεράς εύρισκε έτσι πρόσφορο έδαφος, θέτοντας σε πολιτικό πλαίσιο τα κοινωνικά ζητήματα τα οποία διεκδικούσε’.[18] Το αποικιακό καθεστώς δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια, αφού προχώρησε στη σύλληψη ολόκληρης της ηγεσίας του λαϊκού κινήματος, με την κατηγορία της διοργάνωσης και συμμετοχής σε παράνομη διαδήλωση.[19] Ταυτόχρονα, η εταιρεία προχώρησε και σε εκδικητικά αντίποινα, αφού σταμάτησε τη δωρεάν διανομή ψωμιού, στο οποίο πολλές οικογένειες εξαρτούσαν τη διαβίωση τους και ταυτόχρονα διέταξε τους απεργούς να εγκαταλείψουν τα σπίτια που τους είχε παραχωρήσει η εταιρεία.[20]

Το εργατικό κίνημα της Κύπρου συνειδητοποιώντας ότι ο αγώνας των αμιαντωρύχων ήταν αγώνας ολόκληρης της εργατικής τάξης χρησιμοποίησαν το όπλο της Παγκύπριας παναπεργίας. Στις 13 Αυγούστου, ημέρα που δικαζόταν η ηγεσία του λαϊκού κινήματος, προκηρύχτηκε από τη ΠΕΟ 24ωρη Παγκύπρια παναπεργία. Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης αλλά και η αποφασιστικότητα της συντεχνίας απέδωσαν καρπούς, αφού πολλοί νεοσυντεχνιακοί εργάτες αποχώρησαν από την ΣΕΚ και προσχώρησαν στην ΠΕΟ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η διεύθυνση της εταιρείας κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με απεργιακή επιτροπή της συντεχνίας.[21] Ως επακόλουθο των διαπραγματεύσεων, στις 30 Αυγούστου λύθηκε η απεργία, αφού ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των απεργών, και ειδικότερα το ζήτημα της επαναπρόσληψης όλων των εργατών και την ακύρωση της «εξορίας» του Γραμματέα της Συντεχνίας Χριστοφή Λασέττα από την περιοχή των μεταλλείων.[22]

Πριν ακόμα λυθεί η απεργία της συντεχνίας των αμιαντωρύχων, ένας άλλος αγώνας ξεκίνησε για την εργατική τάξη της Κύπρου, ένας αγώνας που χαρακτηρίστηκε από τον Β. Γ. Γ. της ΠΕΟ Ανδρέα Φάντη σαν ‘η πιο σοβαρή μάχη του ‘48’.[23] Τόση σημασία προσέδωσε η ΠΕΟ σε αυτή την απεργιακή μάχη, που σε άρθρο του στο Δημοκράτη, μια μέρα πριν την κήρυξη απεργίας, ο Φάντης τόνιζε ότι ‘δεν είναι καθόλου υπερβολή να λεχθεί πως η έκβαση αυτής της απεργίας θα επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις μέχρι σήμερα κατακτήσεις του εργατικού μας κινήματος, τη μελλοντική πορεία του κινήματος μας, την οργανωτική του ανάπτυξη και σαν αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, τις πολιτικές κατακτήσεις και τους μελλοντικούς πολιτικούς αγώνες του λαού μας.’[24] Η απεργία αυτή είχε τον πιο έντονο πολιτικό χαρακτήρα από όσες είχαν γίνει μέχρι τότε στη Κύπρο.[25] Ενώ στη περίπτωση των μεταλλωρύχων της ΚΜΕ και των αμιαντωρύχων της Asbestos Tunnel Co. ο εργοδότης ήταν ξένος, στην περίπτωση των οικοδόμων οι εργολάβοι ήταν Κύπριοι, και γύρω τους συνασπίστηκε όλη η ντόπια κεφαλαιοκρατία, με αποτέλεσμα η σύγκρουση να προσλάβει έντονα ταξικό και πολιτικό περιεχόμενο. Ήδη από τις 18 Αυγούστου σε σύσκεψη των οργανώσεων της Δεξιάς, διακηρύχτηκε ότι επρόκειτο να δραστηριοποιηθούν υπέρ των εργολάβων σε περίπτωση διαφοράς τους με την ΠΕΟ.[26]

Η συντεχνία πρόταξε οικονομικά αιτήματα, όπως την αύξηση των κατώτατων μεροκαμάτων κατά 3 σελίνια και την αύξηση της συνδρομής των εργολάβων στις Συντεχνιακές Κοινωνικές Ασφαλίσεις κατά 3 γρόσια την εβδομάδα. Αυτά τα αιτήματα έγιναν αμέσως αποδεχτά από τους εργολάβους. Το κύριο σημείο διαφωνίας όμως, ήταν η αξίωση του Συνδέσμου Εργολάβων Οικοδομών να διαγραφεί άρθρο της προηγούμενης σύμβασης, που καθόριζε ότι μόνο μέλη της ΠΕΟ μπορούσαν να προσλαμβάνονται. Αυτό το ζήτημα ήταν καίριο αφού με την «ελεύθερη πρόσληψη», οι εργολάβοι θα είχαν τα χέρια τους λυμένα για να προβαίνουν σε σκανδαλώδεις διακρίσεις σε βάρος των εργατών που ήταν οργανωμένοι στην ΠΕΟ. Αν έκανε πίσω η συντεχνία σε αυτό το θέμα, ουσιαστικά θα προσυπέγραφε την αυτοκαταστροφή της αν λάβουμε υπόψη το πολωμένο κλίμα της εποχής.[27] Η ιθύνουσα τάξη, ενθαρρύνοντας τους εργολάβους να απορρίψουν τη συνομολόγηση συλλογικής σύμβασης με την ΠΕΟ και προσφέροντας ταυτόχρονα την εναλλακτική λύση της εργοδότησης μέσω της ΣΕΚ, δε στόχευε απλά στο να επιτύχει όρους απασχόλησης ευνοϊκότερους για την εργοδοσία. Στην πραγματικότητα, ο απώτερος σκοπός ήταν να εξοστρακιστεί το ταξικό συντεχνιακό κίνημα ή έστω να επέλθει η διαφοροποίηση του χαρακτήρα του, με βραχυπρόθεσμο στόχο τη συρρίκνωση της παράταξης της Αριστεράς στις δημοτικές εκλογές του 1949.[28]

Η απεργία επηρέαζε 1200 εργάτες, αλλά από τις πρώτες μέρες της απεργίας, μερικοί εργολάβοι δέχτηκαν τα αιτήματα και 400 εργάτες επέστρεψαν στις δουλειές τους.[29] Εκτός από τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της ΣΕΚ αλλά και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, που απροκάλυπτα πήραν το μέρος των εργολάβων και των απεργοσπαστών, οι απεργοί είχαν να αντιμετωπίσουν αυτή τη φορά και το καινούργιο φαινόμενο της ριζοσπαστικοποιημένης δεξιάς που πήρε τη μορφή της «Χ» Κύπρου, όπου δρούσαν σαν παρακρατικοί συνοδεύοντας απεργοσπάστες στις οικοδομές και επιτίθονταν στους δρόμους σε στελέχη του λαϊκού κινήματος.[30] Την ίδια ώρα που η «Χ» είχε το ελεύθερο να δρα στους δρόμους της Λευκωσίας ανενόχλητη, εργαζόμενοι και μέλη μαζικών οργανώσεων σύρονταν στα δικαστήρια ‘για παραπτώματα των οποίων η φύση φανέρωνε πόσο το καθεστώς φοβόταν το λαό που κυβερνούσε.’[31] Για παράδειγμα, στις 2 Σεπτεμβρίου το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού καταδίκασε το Δήμαρχο της πόλης Πλουτή Σέρβα, τους Δημοτικούς Συμβούλους Κώστα Παρτασίδη και Παντίνο Μαυρογένη και άλλα 10 συνδικαλιστικά στελέχη της Αριστεράς με την κατηγορία της παράνομης παρέλασης.[32]

Λόγω της βίας των εργολάβων και της κυβέρνησης, αλλά και των αντικειμενικών οικονομικών δυσχερειών τις οποίες αντιμετώπιζαν οι απεργοί λόγω της μακροχρόνιας απεργίας, μια μερίδα απεργών απάντησαν με αντιβία. Σε μερικές περιπτώσεις δυναμιτίστηκαν υποστατικά που ανήκαν σε απεργοσπάστες, αλλά το αποκορύφωμα της αντιβίας ήταν η ανατίναξη του υπό κατασκευή ασύρματου σταθμού της RAF στη Λευκωσία.[33]

Τελικά, μετά από ένα τετράμηνο απεργιακό αγώνα, η συντεχνία των οικοδόμων βγήκε κερδισμένη, αφού στις 18 Δεκεμβρίου 1948 υπεγράφη καινούρια συμφωνία με το Σύνδεσμο Εργολάβων Λευκωσίας.[34] Προς αποφυγή διακρίσεων εις βάρος της ΠΕΟ, οι εργολάβοι αποδέχτηκαν την ίδρυση Γραφείου Εξευρέσεως Εργασίας, όπου θα καταγράφονταν οι άνεργοι κατά σειρά προσέλευσης και οι εργολάβοι θα μπορούσαν να προσλάβουν προσωπικό μόνο μέσω του Γραφείου. Επιπλέον, η συμφωνία επέβαλλε την απόλυση όλων των απεργοσπαστών που εργοδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια της απεργίας. Η πολιτική σημασία της απεργίας ήταν πολύπλευρη, αφού η οξύτατη αναμέτρηση είχε συμβάλει στην παραπέρα πόλωση μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Το γεγονός ότι η ΠΕΟ είχε ανταπεξέλθει σε μια τόσο δύσκολη αναμέτρηση, εξανάγκασε την ιθύνουσα τάξη να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τους προσανατολισμούς της προς την ασφάλεια την οποία παρείχε η Βρετανική εξουσία.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την απροθυμία των Βρετανών να δώσουν πλήρη Αυτοκυβέρνηση σε μια αποικία που θεωρούσαν ότι θα κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές, συνέτειναν στην κατάρρευση της Διασκεπτικής Συνέλευσης, που είχε αρχίσει τις διεργασίες της το Νοέμβρη του 1947 και θα καθόριζε το συνταγματικό μέλλον της Κύπρου. Γι’αυτό, ενώ η Διασκεπτική είχε δημιουργηθεί για να διαμορφώσει και να υποβάλει προτάσεις για σύνταγμα, τελικά το σύνταγμα το υπέβαλε η ίδια η Κυβέρνηση προς τη Συνέλευση. Το ΑΚΕΛ που συμμετείχε στη Διασκεπτική μέσω των εκλελεγμένων δημάρχων του και των συνδικαλιστών της ΠΕΟ, απέρριψε το περιορισμένο, δοτό σύνταγμα δηλώνοντας ότι δε θα αποδεχόταν προδοτικούς συμβιβασμούς. Εντείνοντας τον μαζικό πολιτικό αγώνα, την 1η Αυγούστου μαζί με τον Εθνικό Απελευθερωτικό Συνασπισμό, προχώρησε στην οργάνωση Παγκύπριου Λαϊκού Συνεδρίου Αυτοκυβέρνηση διατρανώνοντας ότι δε θα συνθηκολογήσει στην ξένη κυριαρχία ούτε στα σχέδια του ιμπεριαλισμού να μετατρέψουν το νησί σε Αμερικανο-Βρετανική βάση.[35]

Το Λαϊκό Κίνημα το 1948 με μπροστάρη το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, έδωσε τις πιο σκληρές μάχες στην ιστορία του. Οι απεργιακές μάχες ξέφυγαν από το στενά συνδικαλιστικό και οικονομικό και πήραν πολιτική μορφή. Η εργατική τάξη της Κύπρου αντιπάλεψε με επιτυχία την ντόπια και ξένη πλουτοκρατία, τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της ΣΕΚ, τους παρακρατικούς τραμπουκισμούς της οργάνωσης «Χ» και εν τέλει το ίδιο το αποικιακό κράτος με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του και βγήκε νικήτρια. Απέδειξε έμπρακτα τη δυναμική και την αποφασιστικότητα της να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις, τόσο στα κοινωνικά όσο και στα πολιτικά ζητήματα. Και όλα αυτά μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες οικονομικής κρίσης, έξαρσης του αντικομμουνισμού και ένταση της καταστολής από πλευράς της αποικιοκρατίας, για να ξεκάνει τη μόνη παράταξη που αμφισβητούσε έμπρακτα την κυριαρχία της, την παράταξη της Αριστεράς.

Αλέξης Αντωνίου
Πανεπιστήμιου του Βοσπόρου, Κωνσταντινούπολη.

Σημειώσεις:

[1] Δημοκράτης, ‘Το 48, Χρόνος των πιο σκληρών αγώνων της εργατικής τάξης’, 19 Σεπτεμβρίου 1948.

[2] Ρ. Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική 1946-1948, Με Aνασκόπηση της Περιόδου 1878-1945 (Λευκωσία: Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών, 2000), σ. 488.

[3] Οπ. Παρ., σ. 472.

[4] Colonial Office, Colonial Annual Reports: Cyprus 1949 (London: HMSO, 1951), σ.10; Δημοκράτης, ‘Η Ανεργία’, 21 Ιουλίου 1948.

[5] A. Avraamides, ‘The Colonial Period – Labour Relations in Cyprus, 1931-1956, in J. H. Slocum (ed.) The Development of Labour Relations in Cyprus (Nicosia: Ministry of Labour and Social Insurance, 1972), σ. 32.

[6] Οπ. Παρ.

[7] CO 67/339/1, Labour Conditions in Cyprus in 1947 (Nicosia: Government Printing Office, 1948).

[8] Α. Φάντης, ‘Στον Αγώνα για Ψωμί, Εξουσία, Λευτεριά’, Δημοκράτης, Τεύχος 6, Νοέμβρης 1948.

[9] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σσ. 124-125.

[10] ‘The Defence of the Commonwealth: Memorandum by the Chiefs of Staff for the Cabinet Defence Committee on the General Requirements for Survival in a future War’, 7 March 1947 as seen in J. Kent (ed.), Egypt and the Defence of the Middle East 1945-1951, Part 1 (British Documents on the End of Empire Project, 1998); DEFE 6/4, JP (47) 137, ‘Report by Joint Planning Staff for the Chiefs of Staff Committee’, 4 November 1947.

[11] ΠΕΟ, Ιστορία ΠΣΕ-ΠΕΟ 1941-1991 (Λευκωσία: ΠΕΟ, 1991), σ. 144.

[12] Δημοκράτης, ‘Αμίαντος- Το Βατικανό του Κούκουλα’, 7 Αυγούστου 1948; CO 67/339/1, ‘Trade During 1947’ (Nicosia: Nicosia Printing Office, 1948), p. 5.

[13] W. Parry James, Annual Report of the Inspector of Mines for the Year 1947 (Nicosia: Government Printing Office, 1948).

[14] Δημοκράτης, Ο Αγώνας των Αμιαντωρύχων και τα Τεράστια Κέρδη της Εταιρείας Αμιάντου, 12 Αυγούστου 1948.

[15] Δημοκράτης, ‘Παναπεργία’, 13 Αυγούστου 1948.

[16] W. Parry James, Annual Report of the Inspector of Mines for the Year 1950 (Nicosia: Government Printing Office, 1951).

[17] Δημοκράτης, ‘Τα Χθεσινά Δραματικά Γεγονότα στο Μεταλλείο Αμιάντου’, 3 Αυγούστου 1948.

[18] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 473.

[19] Δημοκράτης, ’28 Στελέχη του Λαϊκού Κινήματος στο Δικαστήριο’, 4 Αυγούστου1948.

[20] Δημοκράτης, ‘Ο Αγώνας των Εργατών Αμιάντου Συνεχίζεται’, 4 Αυγούστου 1948.

[21] Δημοκράτης, ‘Άρχισαν από την Κυριακή Διαπραγματεύσεις στον Αμίαντο’, 17 Αυγούστου 1948.

[22] ΠΕΟ, Ιστορία ΠΣΕ-ΠΕΟ 1941-1991 (1991), σσ. 144-149.

[23] Δημοκράτης, ‘Ο Αγώνας των Οικοδόμων η πιο Σοβαρή Μάχη του ‘48’, 19 Αυγούστου 1948.

[24] Δημοκράτης, ‘Ο Αγώνας των Οικοδόμων- Ποίοι είναι οι Παράγοντες της Νίκης’, 25 Αυγούστου 1948.

[25] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 490.

[26] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 488.

[27] ΠΕΟ, Ιστορία ΠΣΕ-ΠΕΟ (1991), σ. 150.

[28] Οπ. Παρ.

[29] Οπ. Παρ., σ. 152.

[30] CO 537/4041, Political Situation Report in Cyprus During the Month of September 1948, σ. 1. Οι σχέσεις της παρακρατικής οργάνωσης «Χ» που στεγαζόταν στη Λευκωσία στο Σωματείο του Ολυμπιακού με την αποικιακή αστυνομία είναι καλά καταγραμμένες στο Cyprus White Paper το οποίο εκδόθηκε τον Δεκέμβρη του 1948 και το οποίο υπέγραψαν ο Γ. Γ. του Εθνικού Απελευθερωτικού Συνασπισμού, ο Γ. Γ. του ΑΚΕΛ, ο Γ. Γ. της ΠΕΟ, ο Γ. Γ. της ΑΟΝ, ο Γ. Γ. της Ένωσης Αγροτών Κύπρου, ο Γ. Γ. της Παγκύπριας Ένωσης Μικροκαταστηματαρχών, όπως και οι Δημάρχοι Λάρνακας, Αμμοχώστου, Μόρφου, Λαπήθου, Καραβά και Λευκονοίκου και ο Αντιδήμαρχος Λεμεσού.

[31] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 495.

[32] Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική (2000), σ. 496.

[33] CO 67/360/5, The Internal Security Situation in Cyprus, 25 November 1948, σ. 6.

[34] Δημοκράτης, ‘Λύεται η Απεργία των Οικοδόμων Λευκωσίας. Υπογράφτηκε Χθες η Συμφωνία Μεταξύ των Ενδιαφερομένων’, 19 Δεκεμβρίου 1948.

[35] Δημοκράτης, Στην Αυτοκυβέρνηση κι από την Αυτοκυβέρνηση στην Ένωση Τίποτα δε θα Σταματήσει το Λαό μας για να Κερδίσει: Εξουσία, Ψωμί, Λευτεριά- Ολόκληρη η Ιστορική Ομιλία του Γ. Γ. του ΑΚΕΛ φ. Φιφή Ιωάννου’, 3 Αυγούστου 1948.

*Αρχική Δημοσίευση, 8 Αγούστου 2017

The post Ο ιστορικός εργατικός Αύγουστος του 1948 appeared first on Αγκάρρα.

Σπόντες [18 Μαρτίου 2019]

By Defteri Anagnosi


  • Αφιερωμένο στον θάνατο του ντελιβερά:
    http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/671681/o-thanatos-toy-ntelibera

    Ιστορική μνήμη για την διαχρονική απαίτηση της νεωτερικής εξέγερσης: «ίσο δικαίωμα για όλους στα αγαθά και στις απολαύσεις αυτού του κόσμου»:
    18 Μαρτίου 1871, οι εξεγερμένοι του Παρισιού ανακηρύσσουν την αυτοδιοικούμενη Κομμουνα του Παρισιού: «Το ίσο δικαίωμα για όλους στα αγαθά και στις απολαύσεις αυτού του κόσμου, η καταστροφή κάθε εξουσίας, η άρνηση κάθε ηθικού φραγμού, να ποιες ηταν οι αιτίες –αν εξετάσουμε την κατάσταση σε βάθος – της εξέγερσης της 18ηςτου Μάρτη και ο χάρτης της επίφοβης οργάνωσης που της έδωσε ένα στρατό.»
    Κοινοβουλευτική έρευνα για την εξέγερση της 18ης του Μάρτη.. [Προλογικό απόσπασμα στην κοινωνία του θεάματος του Γ. Ντεμπόρ «Το προλεταριάτο σαν υποκείμενο και σαν αναπαράσταση».]



  • Η ήττα της κυβέρνησης στην επικοινωνιακή αντιπαράθεση για το πόρισμα της επιτροπής για τον Συνεργατισμό, ολοκληρώθηκε με την ανακοίνωση για παραίτηση του Χάρη στο τέλος του 2019, και την κωμική παράσταση των δυο άμεσα εμπλεκόμενων – του Αναστασιάδη και του Χάρη.  

    Αφού δοκίμασαν όλα τα κόλπα [από την τριχοτόμηση των εννοιών «ευθύνη – υπευθυνότητα», στις προσπάθειες μετατόπισης – «φταίει κάποιος άλλος, όλοι είναι ίδιοι, άρα δεν φταίει ο δικός μας κοκ] κατέληξαν, όπως σωστά το έθεσε ο Φιλελεύθερος σαν «ταύρος σε υαλοπωλείο». Έτσι τώρα τα έβαλαν με την επιτροπή και το πόρισμα. Προσπάθειες υπεκφυγής νυν και αεί. Του ξέφυγε και του Αναστασιάδη μια αναφορά για την αφερεγγυότητα των πολιτικών στα μάτια του κοινού – σε κάποιο καθρέφτη κοίταζε και του ξέφυγε προφανώς.. :)

    Ουσιαστικά, ο Χάρης υποσχέθηκε να παραιτηθεί διότι απείλησε ο Νικόλας Παπαδόπουλος με μη ψήφιση νομοσχεδίων [και ενδεχομένως και προϋπολογισμών] οπότε έβαλε σε ορίζοντα το τέλος του 2019, όπου θα υπάρχει θέμα έγκρισης προϋπολογισμών. Και βέβαια υπάρχει και η περίπτωση να κατηγορηθεί ο Χάρης για ευθύνες, αφού τεκμηριωμένα επέβλεπε άμεσα τις γινόταν στο Συνεργατισμό. Το να πιστέψει βέβαια κάποιος τον Χάρη ή τον Αναστασιάδη θα είναι αφέλεια.

    Αν υπάρχει κάτι που τους χαρακτηρίζει είναι οι παραπλανητικές δημόσιες δηλώσεις για να κερδίσουν χρόνο για κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι υπόσχονται… Θα φανεί και αν θα μείνει συνεπής ο Ν. Παπαδόπουλος στην θέση του για μη συνεργασία με την κυβέρνηση όσο είναι στην θέση του ο Χάρης. Αλλά φαίνεται πια ξεκάθαρα ότι το βουητό του οργισμένου πλήθους/κοινού διαπερνά πια και το κλειστό επικοινωνιακό κάστρο του ακριβοπληρωμένου επιτελείου στο προεδρικό…



  • Και δεν είναι καν μόνο το τι έκαναν στο Συνεργατισμό. Στα sidelines εξελίσσεται και μια αντιπαράθεση για την Σχολή Τυφλών και την αντιμετώπιση της κυβέρνησης απέναντι στις ανάγκες αυτής της κοινωνικής ομάδας. Αλλά και εδώ αναδύεται το βουητό της οργής:
    "Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγήσει τους τυφλούς η συνεργασία των κρατικών υπηρεσιών με τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Ευημερίας Τυφλών, οι τυφλοί της Κύπρου ήδη προχωρούν στη λήψη όλων των νόμιμων μέτρων και άλλων μέτρων προστασίας των δικαιωμάτων τους, στα οποία περιλαμβάνονται και δυναμικές κινητοποιήσεις."

    https://dialogos.com.cy/katastrofikes-gia-toys-tyfloys-oi-proothoymenes-exelixeis/



  • Ιδού και η ελπίδα αυτήν την εβδομάδα: μαθητές/τριες με την παγκόσμια κινητοποίηση των εφήβων για την οικολογική κρίση στον πλανήτη.




  • Περί κυβερνητικής/συναγερμικής/ΜΜΕ προπαγάνδας: Άμα επαναλαμβάνεις σαν χαλασμένο γραμμόφωνο, τότε μάλλον δεν κατανοείς ότι ακούγεσαι πια κωμικά, γιατί δεν τολμάς να δεις το βάθος της από-νομιμοποίησης που προκαλεί η ξεδιαντροπιά
    Το πραγματικό πρόβλημα της συναγερμικής εξουσίας [που απλώνεται από την εκτελεστική εξουσία στα ΜΜΕ και το οικονομικό κατεστημένο] είναι ότι τα σενάρια στο
    playbook των ρητορικών τους έχει εξαντληθεί. Οπότε ακόμα και όταν ρίχνουν το θέμα των.. δανείων [για να φύγει η συζήτηση από τις ευθύνες του Χάρη και την ανάγκη παραίτησης του]. Έτσι πήγαμε από τα δάνεια γενικά, τα μη εξυπηρετούμενα, στα δάνεια των πολιτικών. Πώς ξεχάσανε τα ΜΜΕ, όταν έπεσαν πάνω στον Δημητριάδη το 2013, όταν έθεσε το θέμα. Όμως ούτε το κοινό ούτε η βουλή φάνηκε να τσιμπά…. ξαφνικά η εικόνα ήταν γνωστή [από το 2013]…


  • Πόσο να εμπιστευθεί κανείς την κυβέρνηση - είτε είναι η υπόσχεση του Χάρη ότι θα παραιτηθεί, είτε οτιδήποτε λαλεί ο Αναστασιάδης [μετά τα «δεσμεύομαι» και τις δηλώσεις του Χάρη για τον Συνεργατισμό πριν την διάλυση του]; Άμα γελά μαζί σου μέχρι και ο Πιν… :)




  • Υπάρχουν πνεύματα που καθοδηγούν τις επιλογές ή μήπως ακούει φωνές ο Χάρης; Πώς μετακινήθηκε ο Χατζηγιάννης από κατηγορούμενος για παρατυπίες/παρανομίες στην Λαϊκή, σε επικεφαλής του Συνεργατισμού; Και μας βγήκε και ο Χάρης να μας πει ότι δεν έχει ευθύνες για τους διορισμούς στον Συνεργατισμό… Δηλαδή, ρε Χάρη, ποιός επέλεξε τον Χατζηγιάννη; Είχες ή δεν είχες άμεση πληροφόρηση για όλα όσα συνέβαιναν; Όταν μερικοί έχουν συνηθίσει στην παραπλάνηση μέσα από μετατοπίσεις, ίσως να νομίζουν ότι αρκεί μια ατάκα για να γίνει πιστευτή μέσα από τον κατακλυσμό της επανάληψης μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ… Δεν έπαιξε αυτήν την φορά – και δεν είναι η πρώτη μετά τις τελευταίες εκλογές… Μάλλον το ίντερνετ κερδίζει τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Θα δείξει…

  • Γράφτηκε ότι σε μια απαράμιλλη σκηνή [ανάλογη του Δίπλαρου με το πτώμα στον αναπνευστήρα] ο Προδρόμου αναρωτήθηκε αν υπάρχει λογικός άνθρωπος που πιστεύει ότι φταίει ο Χάρης…!!! ...Τί να πεις τώρα του κυβερνητικού εκπρόσωπου 1, και να μην γελάσεις; … Φαίνεται ότι δεν κατάλαβε ακόμα ότι άμα εφαρμόζει την πρακτική της ακατάσχετης εκροής λέξεων, για να συγκαλύψει κάτι, ακούγεται σαν ένα παραμιλητό ατόμου που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Κύριε Προδρόμου, αυτό ακριβώς λέει το πόρισμα της επιτροπής στην οποία προέδρευε ένας δικαστής του Ανώτατου… Δεν είναι λογικός άνθρωπος ο κ. Αρέστη; Καταλάβεις τι λαλείς;

  • Πώς να μην τους φταίει η επιτροπή, όταν η έρευνα με τα τεκμήρια διέλυσε τον μύθο μέσα από τον οποίο υπολόγιζαν να ξεπλύνουν – ότι δηλαδή έφταιγαν όλα πριν από αυτούς, αλλά όχι αυτοί… Πόσο πιο «λαγός» μπορείς να γίνεις ρε Ανάστο;. Ιδού το τεκμήριο… Και το αριθμητικό συνοδευτικό – το 2013 τα μη εξυπηρετούμενα στον Συνεργατισμό ήτανε 2,3 δις – το 2019 έφτασαν τα 7 δις… Όταν η διακυβέρνηση σου, και στον Συνεργατισμό και στην ευρύτερη οικονομία, οδηγεί στον τριπλασιασμό [και άνω] των μη εξυπηρετούμενων, και εσύ αναζητάς να μετατοπίσεις την ευθύνη… Αυτή είναι η κατάντια των Χάρη – Αναστασιάδη…





  • Και μια καταγραφή των ΜΜΕ: ίσως να εξηγούνται οι προπληρωμές στα συγκροτήματα Καθημερινής, Πολίτη, ΔΙΑ… Το επαναλαμβάνουμε – ο μόνος τρόπος για να φύγει από τα ΜΜΕ η τάτσα είναι να δημοσιεύσουν τεκμηριωμένα πως ξόδεψαν τα χρήματα που πήραν από την επιτροπή του Συνεργατισμού. Αν δεν δημοσίευσαν διαφημίσεις, πρέπει να επιστρέψουν τα χρήματα και να εξηγήσουν γιατί δεν το έκαναν ήδη. Διαφορετικά, η προκατάληψη υπέρ του Χάρη και όσων εμπλέκονται στο σκάνδαλο διάλυσης του Συνεργατισμού, θα εμφανίζεται σαν εν δυνάμει μορφή εξαγοράς εύνοιας. Και θα χαρούμε να δημοσιεύσουμε τα τεκμήρια διάψευσης.

    Το Σάββατο, η μόνη εφημερίδα που πρόβαλε τις κωμικές υπεκφυγές των Χάρη – Αναστασιάδη, ήταν [ως αναμενόταν;] ο Πολίτης [«αποδόμησε το πόρισμα»..:)]. Η Χαραυγή είχε αρνητικό τίτλο [«έπιασαν πάτο»], ο Φιλελεύθερος το παρουσίασε με αρνητική εικόνα για το είδος της συμπεριφοράς [«ταύρος εν υαλοπωλείο»], ενώ και η Αλήθεια κράτησε ανάλογες αποστάσεις [στο στυλ – όλοι εναντίον όλων] …Αν δούμε την εικόνα στο φόντο της εβδομάδας, τότε μπορεί να πει κάποιος ότι οι προπληρωμές διαφημίσεων που δεν δημοσιοποιηθήκαν, αφού έκλεισε ο Συνεργατισμός, ίσως να «προπληρώθηκαν» με την προσπάθεια του Σίγμα να παίξει το σενάριο μετατόπισης από τον Χάρη στα μη εξυπηρετούμενα των πολιτικών.

    Φαίνεται σαν φτηνό συναγερμικό κόλπο πια – εμφανίζεται ακόμα ένα σκάνδαλο ημέτερων, και μπαίνει σε λειτουργία το συναγερμικό πλυντήριο που φωνάζει σκάνδαλα εδώ, σκάνδαλα εκεί για να αλλάξει εστίαση. Δεν του βγήκε του Σίγμα. [Ασε που το θεμα της συγκυριας φαινεται να βγαζει ματι – γιατι δεν προσπαθουσε το Σιγμα – ΔΙΑΣ να θεσει το θεμα όταν η Βουλη ψηφιζε σχετικα νομοσχεδια;] Ο Φιλελεύθερος στήριξε την υπόθεση ΜΕΔ πολιτικών, αλλά φάνηκε να εστιάζει στην Χρυστάλλα Γιωρκάτζη [ότι είχε δίκαιο] – και τελικά όταν δεν βγήκε αυτό και έστησαν τα θέαμα ο Χάρης-Αναστασιάδης την Παρασκευή, δεν ταυτίστηκε μαζί τους.

    Οπότε είναι και το ΜΜΕ που προπληρώθηκε διαφημίσεις, αλλάα δεν φαίνεται πειθήνιο. Ίσως πάντως να έχει και την δυνατότητα ο Φιλελεύθερος να κρατά αποστάσεις… Από εκεί και πέρα η Καθημερινή με ένα κείμενο του Τομαρά προσπάθησε στο σενάριο υπονόμευσης της ερευνητικής με επίθεση ενάντια σε ένα μέλος της. Ήταν μια
    patheticπροσπάθεια να συνδέσει συνειρμικά τον σύμβουλο με τα σκάνδαλα σε μια ΣΠΕ… Παραβλέποντας ημερομηνίες, αλλά και ειδικότητες. Ήταν παραπλανητικό δημοσίευμα, αλλά αποκαλυπτικό για την επιχείρηση διαχείρισης της εφημερίδας…

    Η εικόνα που φαίνεται είναι αυτή: ίσως οι προπληρωμές διαφημίσεων να «πληρώθηκαν/πληρώνονται» με στήριξη συγκεκριμένων ατόμων της κυβέρνησης που λογικά πρέπει να ήξεραν για τις προπληρωμές. Θα ήταν αρμόζον, αν ο Λοττίδης και όποιος άλλος στο συγκρότημα, θεωρούν ότι αυτή η υποψία είναι άδικη για αυτούς, να δημοσιεύσουν πως ξεπλήρωσαν [σαν διαφημιστικά πακέτα] τα χρήματα που προπληρωθήκαν την περίοδο Δεκέμβριος 2017 και Μάιος 2018… Ιδού ο χώρος και ο χρόνος για τα τεκμήρια κύριοι... :)

  • Ρητορικές στροφές κυβερνητικής προπαγάνδας ή περί του μηχανισμού του κυβερνητικού πλυντηρίου; :

    Στάδιο 1:
    η κυβέρνηση, μετά την δημόσια δυσφορία, ζητά να διοριστεί επιτροπή για να φανούν οι ένοχοι για την διάλυση του συνεργατισμού

    Στάδιο 2
    [μετά το πόρισμα]: «Δεκτό το πόρισμα. Αλλά υπάρχει διαφορά ευθύνης και υπευθυνότητας»…? :) «Και για όλα φταίει ή πριν το 2013 κατάσταση»…

    Στάδιο 3
    [με την συνεργασία των κυβερνητικών/συναγερμικών δικτύων στα ΜΜΕ – και αφού έχει αποτύχει το σενάριο «φταίνε οι άλλοι» – είναι πια σαφές το πόρισμα με συγκεκριμένα τεκμήρια]: «Υπάρχουν σκάνδαλα πολιτικών με μη εξυπηρετούμενα δάνεια» [και «αυτά φταίνε και όχι ο Χάρης» – και «άρα όλοι φταίνε, και δεν φταίει ο Χάρης».
    Στάδιο 4. [αφού έγινε κατανοητό ότι η απόπειρα μετατόπισης στα ΜΕΔ ήταν προσπάθεια υπεκφυγής]: ο Χάρης ανακοινώνει παραίτηση [αλλά τέλος του χρόνου] και με τον Αναστασιάδη τα βάζουν με την επιτροπή και τα μέλη της.



  • Θυμίζουμε την ερώτηση για την Logicom [το δάνειο της και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί] που φαίνεται ότι φοβούνται να δημοσιεύσουν τα mainstream media [ιδιαίτερα αυτά τα οποία τα πιάνει μια επιλεκτική ευαισθησία για δάνεια, ΜΕΔ κοκ, κάθε φορά που θέλουν να μετατοπίσουν την εστίαση από κάτι που δεν συμφέρει στα δίκτυα συμφερόντων που φαίνεται να καθορίζουν και τον λόγο αρκετών ΜΜΕ – όπως τωρα με τις αποκαλύψεις για τον ρόλου Χάρη στην διάλυση του Συνεργατισμού]:
    Poutziouris Christos:
    Τα δάνεια της
    Logicom από τον Συνεργατισμό για 20 εκατομμύρια με μηδέν επιτόκιο λίγο πριν τον κλείσουν ενδιαφέρουν κανένα δημοσιογράφο ή κανάλι;



  •           Σχόλια του Σ. Ζένιου για την προσπάθεια μέσω Καθημερινής να υπονομευτεί το πόρισμα για τον Συνεργατισμό μέσα από παραπλανητικούς συνειρμούς για ένα σύμβουλο της επιτροπής – καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου:



    @aparaschos πόσους θα καταστρέψετε για να προστατεύσετε τις μετριότητες και τους κουμπάρους? Ντροπή! (Και σε αυτούς που σας βάλανε πάνω.) cc. @AnastasiadesCY @Georgiades_H @AverofCY
    Stavros Zenios added,
    Stavros Zenios
    Replying to @ilcapitanCristo
    Γιατί δεν μας λένε οτι ο καθηγητής δήλωσε την προγούμενη σχέση του με ΣΠΕ κ η Επιτροπή έκρινε οτι το αντικείμενο για το οποίο θα συμβούλευε (καθορισμός επιτοκίων) δεν δημιουργούσε conflict of interest?! … 



     
  • Και ένα σχόλιο του Ζένιου για τα θεάματα Αναστασιάδη… [άμα και οι κοντινοί προηγουμένως φτάνουν σε τέτοιο επίπεδο κριτικής…]




  • Μαρία Χρ. Δεισδαιμόνα:
    Αφού ο Χάρης Γεωργιάδης δεν μπορεί πια να ξεπλυθεί ως ο καλύτερος ΥΠΟΙΚ έβερ( έκοψε τα κονδύλια από την Παιδεία και την Υγεία για να σώσει τον Συνεργατισμό που ακολούθως χάρισε στους φίλους του) ας ξεπλυθεί τουλάχιστον ως καλύτερος Νέος Επιστήμονας.

    Στο ρόλο του κάδου πλυντηρίου "η δασκάλα του Γέλιου". Οι άλλοι έχουν τη "δασκάλα του Γένους", ο ΔΗΣΥ "τη δασκάλα του Γέλιου".
    Η ίδια δασκάλα που ξέπλυνε και το Ισραηλ, τους Ουκρανοναζί, τον παιδεραστή Γεωργιάδη της ΝΔ, τον Δημήτρη Γεωργιάδη του Πολίτη και ακολούθως οικονομικό σύμβουλο του Νίκου που ήθελε να αποκλειστούν παιδιά από την Παιδεια κοκ.
    Με κάθε ευκαιρία δείχνει πως την ώρα που ο Θεός έβρεχε τσίπα εκείνη μαζευε βοτσαλάκια για να χτίσει κουκλόσπιτο.
    Καλά σιόρ, ένα πάτο η ποθκιαντροπιά δεν έσιει;
    Ζούμε σε μια μικρή κοινωνία, άραγε δεν έχει σημασία και αντίκτυπο η στάση του καθενός ατομικά;
    Θα μου πείτε, ο μάστρος τους στο Ευρωκοινοβούλιο ξέπλυνε ως και τον Μουσολίνι για το "οικονομικό του έργο".
    Ποιά η διαφορά;





  • Άντε, πάει, την δολοφόνησαν επικοινωνιακά και αυτή την λέξη/έννοια "αποδόμηση":
       Το Σάββατο ο Πολίτης είχε ένα τίτλο στήριξης του Χάρη μέχρις εσχάτων. «Αποδόμησε το Πόρισμα. Αποχωρεί εν καιρώ.» Όχι, δηλαδή, όποτε αποφασίσει να τραβήξει το χαλί ο Ν. Παπαδόπουλος; Δεν είναι για την απειλή του ΔΗΚΟ να μην στηρίζει την κυβέρνηση στην βουλή που αναγγέλθηκε η παραίτηση; Αυτά για το δημοσιογραφικό επίπεδο ανάλυσης. Μετά είναι το εννοιολογικό. Ο Χάρης, ειλικρινά τώρα, μπορεί να αποδομήσει οτιδήποτε; Τί έκανε 6 χρόνια ο Χάρης; Υπάκουε την τρόικα, και στα χέρια του διαλύθηκε ο Συνεργατισμός παρά το ότι είχε πλήρη έλεγχο, ενώ τα μη εξυπηρετούμενα εκτοξεύτηκαν και παραμένουν. Και δεν κατανοεί καν το πώς σχετίζονται τα μη εξυπηρετούμενα με την οικονομική πολιτική. Αυτά για την οικονομική του «πολιτική» - και κατανόηση; Οπότε τί να αποδομησει ο Χάρης; Εδώ δεν μπόρεσε ακόμα να ξεπεράσει το εφηβικό επίπεδο ταύτισης με τους φίλους/συμμαθητές, και να αντιληφθεί το ρόλο του δημόσιου λειτουργού, και θα κάνει αποδόμηση; Έτσι στο λεξιλόγιο του Πολίτη η έννοια «αποδόμηση» κατάντησε να σημαίνει «υπεκφυγή»…





  •          Και μια φιλική υπενθύμιση προς τον Χάρη για τις υπεκφυγές του:
        «Αγαπητέ Χάρη, Τα εποπτικά δεδομένα άλλαζαν συνεχώς γιατί απαιτούσαν πιο αποτελεσματική  διαχείριση των ΜΕΔ. Όπως γνωρίζεις τα ΜΕΔ είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης. Είναι η δικαιολογία που προβάλλει η Γερμανία για να μην δεχθεί τις προτάσεις για πανευρωπαϊκή ασφάλιση των εγγυημένων καταθέσεων.
        Γι αυτό δεν είχε κανένα νόημα να υπάρχει ανεπαρκής διοίκηση στην συνεργατική τράπεζα. Η ευθύνη επίσης του ΥΠΟΙΚ είναι να περάσει τις απαραίτητες ρυθμίσεις στη νομοθεσία, αν η Βουλή δεν τις ψήφιζε, λογικό θα ήταν να αποχωρούσες τότε για να μην σου το φορτώσουν όλα μετά. Θα ήσουν πιο πειστικός αν το εκανες πριν δύο χρόνια.»
    Π. Δημητριάδης





  •  Θέλει και ο Πολίτης εξοπλισμούς τώρα; :)
    Αν σας ενδιαφέρει για το επόμενο στάδιο της απόπειρας μετατόπισης από τα σκάνδαλα της κυβέρνησης και την αύρα της οργής για το ότι έγινε στον Συνεργατισμό, οι κυριακάτικες εκδόσεις ίσως να είναι ενδεικτικές. Η Σημερινή πουλούσε ακόμα το θέμα των δανείων που ξέμεινε από τις προσπάθειες μετατόπισης την προηγούμενη εβδομάδα [αλλά δεν μας είπε ακόμα η Σημερινή ή ο ΔΙΑΣ, σαν συγκρότημα, που πήγαν εκείνα τα λεφτά που προπληρωθήκαν από το Συνεργατισμό; Ήταν και εκείνο ύποπτο δάνειο άραγε;..:)] ..Αντίθετα, ο Πολίτης ήταν στους εξοπλισμούς τώρα πια.. Και πως πουλάς εξοπλισμούς σε ένα κοινό που του έλεγες μέχρι τώρα ότι «θέλουμε λύση»; ..πουλάς μια δόση αντι-ρωσικής υστερίας [«πρέπει να απαλλαγούμε από το ρωσικό εξοπλισμό» κοκ] …Το επόμενο στάδιο θα είναι τα πρωινά εμβατήρια για να συναγωνίζεται το απ’ εδώ συγκρότημα [του Πολίτη] το απ’ εκεί [του ΔΙΑ];…Και για τις μίζες για τα όπλα που θα αγοραστουν, να ρωτήσουμε .. ή είναι στα τυχερά των ημέτερων;…
    J




  •       Η αντίληψη ότι υπάρχει πάτος, ότι κάπου η ε/κ δεξιά [σαν νοοτροπία ενός πολιτικού χώρου] θα φάει αρκετά και θα ηρεμήσει, φαίνεται να είναι μια παραπλανητική ελπίδα όπως έδειξε το πάρτι των ημέτερων του Χάρη στο συνεργατισμό και η αδυναμία τους να απολογηθούν καν
    Η ε/κ δεξιά φαίνεται να κρατιέται στην εξουσία με δυο τρόπους: προσφέροντας εξυπηρέτηση στους ημέτερους [με θέσεις, χρήματα-επιχορηγήσεις κοκ ή υποσχέσεις], και προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους ότι δεν πρέπει να ψηφίζουν, ή ότι δεν πρέπει να συνεργάζονται ενάντια στην κυβέρνηση κοκ… Όπως είναι η δομή της σήμερα, θα γαντζώνεται στις πελατειακές σχέσεις με την ελπίδα ότι δεν θα βρεθεί και υπό νομική έρευνα… Για αυτό έστησε όλο το θέαμα της προσπάθειας συγκάλυψης του Χάρη [είπαμε να μην ανοίξουν το στόμα τους ο ένας για τον άλλο].

    Και για αυτό θα προσπαθήσει να βάλει κάποιον βολικό στην Κεντρική [έτσι ο Αβέρωφ θα ξέρει για όλες τις οικονομικές συναλλαγές και θα μπορεί και να εκβιάζει [ή να διευκολύνει] άλλους πολιτικούς… Να μην έχει μόνο τα ΜΜΕ ο άνθρωπος…
    ]
    Και μετά θα προσπαθήσουν να έχουν ένα βολικό γενικό εισαγγελέα που θα ακυρώσει τον θεσμό. Όπως φαίνεται να έγινε με την Λοττίδου… Για αυτό είναι καλο οι θεσμοί που δεν έχουν εξαγοραστεί κοκ ακόμα, να κατανοήσουν ότι έχουν μπροστά τους ένα μηχανισμό που ζει με το ρουσφέτι και την παραβίαση της ισονομίας. Το θέμα πια είναι και η δημοκρατία σαν πολίτευμα ενάντια στις φεουδαρχικές φαντασιώσεις μερικών…
    :)

      
 

  • Ώστε είχε/έχει μετοχές στην Ελληνική η οικογένεια Αναστασιάδη… Και το κυβερνητικό επιτελείο που αναζητούσε «συγκρούσεις συμφερόντων» σε μέλη και συμβούλους της επιτροπής που δεν συγκάλυψε το σκάνδαλο, δεν σκέφτηκε ότι ..κατοικούν σε γυάλινο σπίτι; Έτσι παθαίνουν όμως μερικοί στην απόγνωση τους: αρπάζονται από ότι βρουν μπροστά τους στην μόνιμη τους πια προσπάθεια για μετατόπιση από τα σκάνδαλα της κυβέρνησης και δεν κατανοούν ότι αυτοκαρφώνονται για τα δικά τους… J …Για το άγχος τους να μετατοπίσουν με αστείες προφάσεις και λάσπη, αλλά και την αδυναμία τους να δουν τις προεκτάσεις για ότι πληρώνονται να συγκαλύπτουν… Τελικά τί είναι άραγε, όταν ένας πρόεδρος υπερασπίζεται με φανατισμό ένα υπουργό που δώρισε τις καταθέσεις μιας τράπεζας σε μια άλλη στην οποία έχουν συμφέροντα τα μέλη της οικογένειάς του;
    https://dialogos.com.cy/o-ptd-metochos-tis-ellinikis-den-to-prosexe-i-diereynitiki-dimosiografia/?fbclid=IwAR3o_DKwcdL3pbVOYLwi3Yoc0YfxkwGVzo3Jkyn1A8G8X_ritHQW20Y8Jl8

  • Πως τα 2,3 δις γίνονταν 7 – και πως ένας πρόεδρος μπερδεύει την Ιφιγένεια με τον Αγαμέμνονα που την σκότωσε για το ..αέρα… [Αυτό που θυσιάστηκε σαν Ιφιγένεια ήταν ο Συνεργατισμός για να σωθεί η Ελληνική – ο αέρας μερικών. Και ο Αγαμέμνωνας, αντί σαν πατέρας/επιβλέπων να την προστατεύσει, την θυσίασε για να εξυπηρετήσει τα βασιλικά του θέματα/θεάματα – όπως έκανε και η κυβέρνηση του Αναστασιάδη…

    Μαρίνα Σάββα:

    Άντρος Κυπριανού: τα ΜΕΔ στο συνεργατισμό ήταν 2,3 δις το 2013 και το 2018 7 δις. Και δώσαμε αυτά τα διαγράμματα στη δημοσιότητα και έπρεπε εσείς ως δημοσιογράφοι να το υποδείξετε στον κ. Αναστασιάδη που ισχυρίζεται ότι παρέλαβε 7 δις μη εξυπηρετούμενα δάνεια...

    Δημοσιογράφος
    :
    Nτάξει ο κάθε δημοσιογράφος είναι για να λέει τις δύο πλευρές, ο καθένας λέει τη δική του πλευρά της αλήθειας.

    Τα ΓΕΓΟΝΟΤΑ, οι ΑΡΙΘΜΟΙ εγίναν "η δική μου πλευρά της αλήθειας"... ως εκ τούτου όταν με ξαναρωτήσουν πόσων χρονών είμαι για παράδειγμα, εγώ θα τους πω "16, αυτή είναι η δική μου πλευρά της αλήθειας".



  •  Υποβάλει υποψηφιότητα για Γενικός Εισαγγελέας με θεάματα για το πόσο πειθήνιος θα είναι στην κυβερνητική ρητορική, ο Κ. Τριανταφυλλίδης;
    Το παθιασμένο ρητορικό πλαίσιο του Κρις Τριανταφυλλίδη να προσπαθεί να εκμαιεύσει αποδοκιμασία του Γενικού Εισαγγελέα από το Ανώτατο [απέτυχε] και να σύρνει σκόνη συγκάλυψης του Χάρη με δήθεν σύγκρουση συμφερόντων στην επιτροπή για το Συνεργατισμό, μπορεί και να ερμηνευθεί ότι κάμνει προεκλογικό στον Αναστασιάδη να τον διορίσει γενικός εισαγγελέα; Είναι στα δίκτυα των συμφερόντων στα οποία κινείται και η κυβέρνηση και το βαθύ κατεστημένο ανάμεσα στις τράπεζες και τους θεσμούς της δικαιοσύνης….

    Όσο δεν κατανοεί η δικαίως οργισμένη κοινωνία ότι κινδυνεύουμε να βρεθούμε με ένα Ιωνά ή Τριανταφυλλίδη γενικό εισαγγελέα, αν δεν  υποχρεωθεί ο Ανάστος να τον επαναδιορίσει/επεκτείνει την θητεία του κ. Κληρίδη, τότε το παιχνίδι εκδημοκρατισμού της δικαιοσύνης κινδυνεύει. Ο Τριανταφυλλίδης φαίνεται να ανήκει στο ίδιο δίκτυο με τον Πολυβίου – άρα με δίκτυο που εμπλέκεται σε πιθανή υπόθεση σύγκρουσης συμφερόντων δικαστών του Ανώτατου. Όπως ελπίζουμε να συνεχίσει η βουλή να απαιτεί παραίτηση του Χάρη για να πάρει σοβαρά την όποια πρόταση από το υπουργείο οικονομικών [διαφορετικά γιατί να πιστεύει για οτιδήποτε η βουλή την εκτελεστική εξουσία μετά τα τόσα ψέματα του Χάρη;], έτσι και η κοινωνία πρέπει πια να παρακολουθεί τις εξελίξεις στην νομική διάσταση της πολιτείας.



  • Ώστε κυκλοφορεί το όνομα του Συρίχα [του κολλητού του Αβέρωφ και του Ορφανίδη] για διοικητή της Κεντρικής; …Είναι σαν να λέμε ότι μετά την παραίτηση του Χάρη θα διοριστεί κάποιος ο οποίος ήταν εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου του 1999, σαν υπουργός οικονομικών
    Όταν μυριστεί ψόφιο ο Αβέρωφ τρέχει να βγάλει κέρδος;. Έκλεισε ο Χάρης τον Συνεργατισμό, βρέθηκε η εταιρεία με οικογενειακά συμφέροντα από τον Αβέρωφ να έχει ρόλο στην Ελληνική… Τώρα που δημοσιοποιήθηκαν με το πόρισμα οι παρατυπίες και τα πάρτι με τα λεφτά άλλων κοκ των διορισμένων του Χάρη, ο Αβέρωφ προσπαθεί να προωθήσει ένα κολλητό του στην Κεντρική; Ο κ. Συρίχας θα έπρεπε ήδη να είχε διερευνηθεί για τον ρόλο του την εποχή των συγκαλύψεων των τραπεζών επί Α. Ορφανίδη…



  • Όταν οι καναλάρχες μιλούν μέσα από την ρητορική του Αβέρωφ που θέλουν να πάρουν διαφημίσεις από το ΡΙΚ; Και ο Παπαδόπουλος/ΔΗΚΟ τι ρόλο παίζουν;
    Το γιατί ψήφισε ο ΔΗΣΥ ενάντια στον προϋπολογισμό του ΡΙΚ, είναι κατανοητό… ο Αβέρωφ προσπαθούσε να πουλήσει και πάλι εξυπηρέτηση προς του καναλάρχες – υποσχόμενος ένα συρρικνωμένο ΡΙΚ… Όταν ο Αβέρωφ μιλά για
    BBC και «πολιτιστικές» εκπομπές [δηλαδή ο Αβέρωφ ξέρει ή παρακολουθεί «πολιτιστικές εκπομπές». Πόσο πιο κωμικό θα γίνει το σκηνικό;] απλώς λέει ότι θέλει ένα δημόσιο ίδρυμα που θα είναι μικρό [για να ευνοούν τα ιδιωτικά κανάλια το κόμμα του – ενώ το Ρικ έχει και υποχρεώσεις στην βουλή] και ασήμαντο. Και όταν κάνει κάτι να είναι απλά συναγερμικό. Όχι να αφήνει τον Γιώρτσιο να κάνει κριτική… Είναι και μια απειλή προς τον Ρικ για τον Γιώρτσιο [όσοι δεν το είδατε, ο Γιώρτσιος στην εκπομπή του έκανε φύλλο και φτερό τον Χάρη για το πόρισμα του συνεργατισμού].

    Ο Αβέρωφ ο οποίος είναι μια κινουμένη σαπουνόπερα τελευταία με τα σενάρια του [για την παιδεία ας πούμε..:)] το να μην θέλει σαπουνόπερες στο ΡΙΚ, μάλλον τον ενοχλεί ότι μερικές σειρές του ΡΙΚ κερδίζουν τα κανάλια τα οποία θέλει να εξυπηρετήσει…. Αλλά το ΔΗΚΟ τι ζόρι τραβά; Παίζει και ο Παπαδόπουλος το ίδιο σενάριο με τον Αβέρωφ; …Θέλει να πουλά εξυπηρέτηση στους καναλάρχες. Η ρητορική του ΔΗΚΟ φάνηκε να πηγάζει από μια λογική περιορισμού ελλειμάτων. Άρα δεν ταιριάζει με την Αβερωφικό λογική του χαρίσματος των διαφημίσεων του ΡΙΚ στα ιδιωτικά κανάλια. Γενικώς, το ΡΙΚ υπό ΔΗΣΥ  είναι υπό κυβερνητικό έλεγχο. Αλλά λόγω των εξαρτήσεων του από την Βουλή, είναι ντε φάκτο πιο ελεγχόμενο από την κοινωνία [έστω και μέσα από τα κόμματα που εκφράζουν διάφορες τάσεις – αντί μόνο τον ΔΗΣΥ] παρα τα κανάλια που ελεγχτούν οι ημέτεροι του ΔΗΣΥ και τα δίκτυα του προεδρικού…

    Αναδημοσιεύουμε το σχόλιο του Μ.Ν. ο οποίος παρακολουθεί το σκηνικό των τηλεοπτικών μετρήσεων [είναι από τους δημοσιογράφους του
    TV μανία του Φιλελευθέρου]. Το ΡΙΚ φέτος λόγω και κυπριακών σειρών φαίνεται, είναι κοντά στους άλλους 2 τηλεοπτικούς οργανισμούς που έχουν ποσοστό 13-15% στις μετρήσεις….. Αυτό το παράπονο των καναλαρχών εξέφραζε προφανώς ο Αβέρωφ…

    Marinos
    Nomikos:
    «Να πω την αλήθεια πίστευα πως η επόμενη κίνηση των καναλαρχών θα ήταν να ζητήσουν μέσω της Βουλής την εξαίρεση του ΡΙΚ από τις μετρήσεις τηλεθέασης λόγω του ότι το ημικρατικό φέτος τους γαμάει χωρίς σάλιο. Ωστόσο δεν περίμενα ότι θα έπεφταν τόσο χαμηλά ώστε να μεθοδευτεί όλο αυτό το τσίρκο προκειμένου ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ να καταψηφίσουν τον προϋπολογισμό του ΡΙΚ και να κινδυνεύουν οι δημοφιλείς παραγωγές του, ειδικά οι εξωτερικές. Νομίζατε πως τα δωράκια στα ιδιωτικά κανάλια (που πρόσκεινται ΌΛΑ στο κυβερνητικό στρατόπεδο) θα σταματούσαν στα 1,2 εκατ. της διαφημιστικής πίτας που αναλογούν στο ΡΙΚ; Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ πρόβλημα είναι η αλματώδης άνοδος του ημικρατικού που διανύει μία από τις καλύτερες χρονιές του εδώ και δεκαετίες, τόσο από άποψη τηλεθέασης όσο κι από ποιότητα προγράμματος. Όχι πως δεν είχα τους βουλευτές ικανούς για κάτι τέτοιο, απλά δεν πίστευα ότι θα το έκαναν τόσο ξεδιάντροπα και απροκάλυπτα. Είναι ολοφάνερο πως χέστηκαν για την ποιότητα, τον πλουραλισμό την ανεξαρτησία και το πρόγραμμα που
    actually βλέπει ο κόσμος. Θέλουν ένα ΡΙΚ του 8%, ανίσχυρο, μίζερο, απαξιωμένο, ξεδοντιασμένο και πλήρως εξαρτημένο από κυβέρνηση και κόμματα ώστε να μην αποτελεί απειλή για τα ιδιωτικά κανάλια. Ας μην υποτιμούν τουλάχιστον τη νοημοσύνη μας».



  • Όταν ο Αβέρωφ αποκαλεί το ΡΙΚ «σαπουνόπερες» μπορεί να συμβαίνουν δυο πραγματα:
1.    Ως συνήθως ο Αβέρωφ αποκαλεί με αρνητικό τόνο, κάποιους άλλους, για αυτό το οποίο κατηγορείται ο ίδιος. Ο Αβέρωφ σαπουνόπερα κατηγορεί άλλους για σαπουνόπερες, όπως φώναζε ότι φταίνε «οι άλλοι» για τα προβλήματα των τραπεζών και των τραπεζιτών, ξεχνώντας [τάχα μου] ότι ο ίδιος αποκαλούσε τους επικεφαλής των τραπεζών που μας έριξαν στην κρίση τους «καλλίτερους τραπεζίτες.
2.    Του τα έψαλλαν την προηγούμενη οι καναλάρχες [όταν, ας πούμε, ζήτησε και πάλι στήριξη προς την κυβέρνηση] ότι είναι απαράδεκτο η σειρά «Χάλκινα Χρόνια» του ΡΙΚ αφήνει πίσω της όλες τις εισαγόμενες σαπουνόπερες, αλλά και τις ανάλογες τοπικές παραγωγές. Οπότε καμώνεται ότι βρίζει αυτό που θέλει να προωθήσει: τις σαπουνόπερες των καναλιών των ημέτερων… J



  • Πάντως η καταψήφιση του προϋπολογισμού του ΡΙΚ, ήταν και μια προειδοποίηση του ΔΗΣΥ προς την ημέτερη διεύθυνση ότι δεν θα ανεχθεί κριτικές όπως του Γιώρτσιου για τα σκάνδαλα του Χάρη… Ήταν που ηταν συναγερμόπληκτο το Ρικ…. :)



  • Chris Coletis:
    Θέλεις να μάθεις τι απέγιναν οι καταθέσεις σου στην Λαϊκή και στην Τράπεζα Κύπρου:

    Ο Γιος της Στέλλας Πολυβίου αδελφής του Πολύ Πολυβιου είναι παντρεμένος με την θυγατέρα του Κωστάκη Λοΐζου, ιδιοκτήτη της εταιρείας Λούης με χρέη 458 εκατομμύρια αυτής της εταιρείας που ο Βγενόπουλος άρχισε να της πιάνει τα ξενοδοχεία, όπως το Χιλτον και ρίχτηκε στην μάχη ο Πολυβίου και τον έφαγαν
    ...
    Για κάθε 1 ευρώ περιουσία χρωστούσε στις τράπεζες 6,38 ευρώ

    Ο μεγαλύτερος οφειλέτης είναι η εταιρεία Λούης με €458 εκ. συνολικό χρέος και €20 εκ. σε μετρητά, φέρνοντας την καθαρή δανειακή θέση της στα €438 εκ. Δεδομένης της καθαρής θέσης της ύψους €69 εκ., το καθαρό χρέος της προς ίδια κεφάλαια φθάνει το 638%, μία εμφανώς μη διατηρίσιμη κατάσταση, αφού τα έξοδα για τόκους επηρεάζουν αισθητά την κερδοφορία της εταιρείας.
     

 



·        

  • Πόλασελα σπόντα: Σε ποιό δήμο πεθερός δημοτικός σύμβουλος αποφάσιζε για την υποψήφια νύφην του χωρίς να εξαιρέσει εαυτό;

    Χιντ: Εν ο ίδιος δήμος που καρπούται τα χρήματα των δημοτών που πληρώνουν για χώρους πρασίνου που περνά μια δεκαετία τζιαι εν τους θωρούν μπροστά τους


  • Γεωπολιτικά έχουμε δυο σχετικά σημαντικές εκλογές στην περιοχή μας: τοπικές εκλογές στην Τουρκία και βουλευτικές στο Ισραήλ.
    Στην Τουρκία το ζητούμενο είναι οι ισορροπίες ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Και ιδιαίτερα η κουρδική-αριστερή αντιπολίτευση βιώνει ένα κλίμα καταστολής. Στο Ισραήλ αντίθετα το ζητούμενο είναι πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει η πλειοψηφία σε εκείνη την χώρα πια. Το θετικά είναι ότι μπορεί να κερδίσει μια εν δυνάμει κεντροαριστερή συμμαχία η οποία μπορεί και να στηριχθεί από τα παλαιστινιακά κόμματα. Αλλά ο Νετανιάχου που στήνει θεάματα βομβαρδισμών και δηλώνει σαν διάδοχος του νοτιοαφρικανικού ρατσισμού/απαρτχάιντ ότι το «Ισραήλ είναι μόνο για τους εβραίους», εξακολουθεί να έχει πιθανότητες να κερδίσει. Παρά το ότι υπάρχει πια όχι μόνο τεκμηριωμένη αστυνομική έρευνα για διαπλοκή σε βάρος του, και ο γενικός εισαγγελέας θα στείλει την υπόθεση στο δικαστήριο. Πουλώντας φτηνό εθνικισμό-ρατσισμό κοκ εξακολουθεί να έχει πιθανότητες να κερδίσει με την συμμαχία με ακροδεξιό-ρατσιστικό κόμμα… Οπότε όσοι εναπομείναντες φιλελέδες έμειναν να κλαψουρίζουν ότι.. δεν είμαστε κανονική χώρα, δεν είχαμε διαφωτισμό, εκμοντερνισμό κοκ ας δουν την διπλανή μιζέρια… Εδώ ακόμα τον Χάρη δεν τον έστειλε δικαστήριο ο γενικός εισαγγελέας. Εκεί έστειλε τον πρωθυπουργό, αλλά υπάρχουν τόσοι κολλημένοι στον δικό τους μεσαίωνα, που υπάρχει πιθανότητα να τον ξαναεκλέξουν πρωθυπουργό… Αν αυτό είναι σοβαρή χώρα, φαντάζομαι τι θα πρέπει να ονομάζουμε τις κωμωδίες… Ας ελπίσουμε όμως ότι θα ανοίξει έστω και οριακά ένα παράθυρο ελπίδας στον κατήφορο της ισραηλινής κοινωνίας…



  • Πάντως το νούμερο Γκουαϊδό στην Βενεζουέλα μάλλον έπιασαν τον στου δούλεμα γενικώς. Από ότι φαίνεται στάλωσε η προσπάθεια πραξικοπήματος-εισβολής στην Βενεζουέλα. Άμα οι Times βγάζουν περίπατο τα θεάματα που στήνουν οι αμερικάνικες υπηρεσίες – μάλλον κάνουν κριτική για ανικανότητα… JΟι NewYorkTimes παραδέχτηκαν τελικά ότι το μόνο επεισόδιο στο θέαμα που έστησαν με την ανθρωπιστική, υποτίθεται, βοήθεια, οι δικοί τους έκαψαν το φορτηγό.
    https://sputniknews.com/latam/201903111073115995-us-lies-burning-truck-aid-venezuela/

    Για να κατανοηθεί το μέγεθος της αποστασιοποίησης, η δημοσίευση έγινε από τους
    Times. Κυκλοφορεί επίσης ότι ο Πενς ο αντιπρόεδρος τα έχει με τον Κουαιντό ότι τους ξεγέλασε λέγοντας τους ότι να τον αναγνώριζαν, οι μισοί στρατιωτικοί θα πήγαιναν μαζί του. Και ότι θα είχε οικονομική στήριξη από κεφάλαιο της Βενεζουέλας εκτός της χώρας. Τελικά το τελευταίο του θέαμα [διαδηλώσεις παντού] περιορίστηκε σε ένα μικρό gathering στο Καράκας, στην περιοχή/συνοικίες με πλειοψηφία της αντιπολίτευσης. Σαφώς λιγότεροι από προηγούμενες φορές. Και πολύ λιγότεροι των ογκωδών συλλαλητηρίων στήριξης της κυβέρνησης.

    https://www.counterpunch.org/2019/03/12/live-from-venezuela/


    "We were told that despite the power outage the two competing demonstrations happened yesterday. The power outages also meant that the debit cards that people use to buy things did not work, the traffic lights did not work but most importantly, the subway system did not work, and this is the main way that people, at least working people, get around in Caracas. However, despite the power outage, the pro-Maduro demonstration was very large. The pro-Guaido action was smaller than expected. Progressive folks that we talked to about this said that since the February 23 failed attempt to get the “aid” across the border and to get soldiers to come over to their side, Guaido has lost momentum and the small turnout at the demonstration was an example of that. It was not the pro-Maduro forces that told us about the small turnout at the Guaido demonstration but a foreign reporter who attended both demonstrations."




  • Αν αυτός δεν είναι ρατσισμός, τί είναι ο ρατσισμός; Στην Ουκρανία ήθελαν τραγουδίστρια να υπογράφει δηλώσεις υποταγής στο εθνικισμό, στο Ισραήλ ο πρωθυπουργός κάνει επίθεση σε ηθοποιό, γιατί είπε ότι το Ισραήλ είναι χώρα και των εβραίων και των Αράβων…
    Israeli Hollywood star Gal Gadot, best known for her role as Wonder Woman, has swooped in to defend a TV host who came under fire from Benjamin Netanyahu for suggesting Israel is not for Jews alone.
    The movie star spoke out after the prime minister criticized Israeli television presenter Rotem Sela for expressing solidarity with Arab-Israelis and arguing that Israel is a country “for all its citizens.” Netanyahu later issued a rebuke of Sela’s comments, stating that “Israel is not a state of all its citizens. According to the Nation-State Law that we passed, Israel is the nation-state of the Jewish people, and them alone.”

    https://www.rt.com/news/453514-wonderwoman-netanyahu-gal-gadot-israel/



  • Κάτι τρέχει υπόγεια όταν στις ΗΠΑ ένα ποσοστό 39% έχει θετική εικόνα για τον σοσιαλισμό, και αυτό το ποσοστό είναι πλειοψηφικό ανάμεσα στους νέους ηλικίας 18 -24… Προσθέστε σε αυτό την διάχυτη μορφή του κινήματος των Αντιφα, και ένα πλαίσιο κινημάτων πολλαπλών διεκδικήσεων και στο ορίζοντα διαγράφεται μια υπόγεια διευρυνομενη συνέχεια της δεκαετίας του 1960…

    «61% of Americans aged between 18 and 24 have a positive reaction to the word "socialism" — beating out "capitalism" at 58%. Overall, 39% of Americans are well-disposed toward socialism, but the gulf remains wide for men and those aged over 55.»

    https://www.axios.com/socialism-capitalism-poll-generation-z-preference-1ffb8800-0ce5-4368-8a6f-de3b82662347.html

  • Και για να κατανοηθεί η αντίφαση ανάμεσα στις δυνατότητες του ανθρώπου πια, και την πραγματικότητα στη οποία ζει ακόμα, ιδού η είδηση για εγχείρηση εγκέφαλου από απόσταση μέσω τεχνολογίας 5G, και μετα αναλογιστείτε πως και που ζούμε – τους θεσμούς του παρελθόντος που μας κυβερνούν, τοπικά και διεθνώς [τις παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις παραγωγής που ελαλούσαν τζαι οι μαρξιστές..:)]..  Προφανώς δεν είναι να απορείς που οι 16χρονοι άρχισαν να πιάνουν τους δρόμους….

    «A Chinese surgeon has performed the world’s first remote brain surgery using 5G technology, with the patient 3,000km away from the operating doctor. Dr. Ling Zhipei remotely implanted a neurostimulator into his patient’s brain on Saturday, Chinese state-run media
    reports. The surgeon manipulated the instruments in the Beijing-based PLAGH hospital from a clinic subsidiary on the southern Hainan island, located 3,000km away. The surgery is said to have lasted three hours and ended successfully. The patient, suffering from Parkinson’s disease, is said to be feeling well after the pioneering operation. »

    https://www.rt.com/news/454056-remote-brain-surgery-china/











13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη.

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Την 1η Ιανουαρίου 1948, η συλλογική σύμβαση που υπεγράφη το 1946 μεταξύ της Kυπριακης Μεταλλευτικής Εταιρείας και των συντεχνιών έληγε. Ως εκ τούτου, στις 17 Δεκεμβρίου 1947, η συντεχνία των μεταλλωρύχων της ΠΕΟ και η αντίστοιχη των τουρκικών Συντεχνιών (KTIVK) παρουσίασαν από κοινού στην εταιρεία νέες απαιτήσεις για τις διαπραγματεύσεις για τη νέα συλλογικής σύμβασης. Στα αιτήματα περιλαμβάνονταν το οκτάωρο, αυξήσεις στα μεροκάματα, πληρωμή υπερωριών τις Κυριακές και η δημιουργία δεκατεσσάρων αργιών, πέντε από τις οποίες θα ήταν πληρωμένες. Η ΚΜΕ θα μπορούσε να έρθει άμεσα σε μια συμφωνία με τις συντεχνίες δεδομένου των κερδών που είχε εκείνη την περίοδο όντας ο 3ος μεγαλύτερος παραγωγός και 2ος μεγαλύτερος εξαγωγέας χαλκοπυρίτη στον κόσμο. Αντ’αυτού, απέρριψε τα αιτήματα και με επιθετική αντι-κομμουνιστική φρασεολογία, αρνήθηκε οποιαδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευση με τη συντεχνία. 

Έτσι, στις 13 Ιανουαρίου, σε κοινή γενική συνέλευση μεταξύ της Συντεχνίας της ΠΕΟ και της Τουρκικής Συντεχνίας, στην οποία συμμετείχαν 1.500 εργαζόμενοι, ξεκίνησε η μεγαλειώδης απεργία των μεταλλωρύχων που σύντομα μετατράπηκε σε αορίστου χρόνου λόγω των εκδικητικών ενεργειών της εταιρείας που σταμάτησε να μοιράζει γάλα στα παιδιά των μεταλλωρύχων, εκδίωξε όλους τους άρρωστους μεταλλωρύχους από το νοσοκομείο της και προχώρησε σε απολύσεις.

Στην πορεία, ο οικονομικός αγώνας των μεταλλωρύχων μετατράπηκε σε αγώνα για την διασφάλιση του δικαιώματος τους να οργανώνονται αυτόνομα και χωρίς παρεμβάσεις από την εργοδοσία αφού η εταιρεία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εκτός αν αναδιοργανώνονταν και ανασυνθέτονταν σε νέα βάση.

Το 1948, με τον εμφύλιο στην Ελλάδα να μαίνεται και να επηρεάζει κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής της Κύπρου, αλλά και με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την απόσπαση από το καπιταλιστικό στρατόπεδο χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, το νησί είχε αποκτήσει μια σημαντική στρατηγική θέση για τα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή. Oποιεσδήποτε εσωτερικές εξελίξεις θα είχαν άμεσες επιπτώσεις, όχι μόνο στη παραμονή της Βρετανίας στην αποικία, αλλά στα στρατηγικά της συμφέροντα της σε ολόκληρη την περιοχή. Ως εκ τούτου, η αποικιακή κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περιορίσει το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα σε μια στρατηγικής σημασίας αποικία. Το σπάσιμο της απεργίας και η διάλυση ενός συνδικάτου που βρισκόταν στην πρωτοπορία των εργατικών αγώνων προσέφερε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία προς αυτό το στόχο. 

Συνεπώς, η Κυπριακή κοινωνία μοιράστηκε στα δυο με κάθε κοινωνικό παράγοντα αναπόφευκτα να διαλέγει πλευρά, είτε υπέρ των εργαζομένων είτε υπέρ του κεφαλαίου. Με την πλευρά των μεταλλωρύχων, βρέθηκε το σύνολο της κυπριακής εργατικής τάξης και την φτωχής αγροτιάς και αυτό φαίνεται μέσα από τις συνεχείς εισφορές στο απεργιακό ταμείο αλλά και την μαζική συμμετοχή στις γενικές απεργίες του Φεβρουαρίου και Μαρτίου που κάλεσε η ΠΕΟ. Οι σελίδες του τύπου της εποχής, τόσο του Ελληνοκυπριακού αλλά και του Τουρκοκυπριακού, κατακλύζονται από τη μαζική συνεισφορά Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργατών και αγροτών στο απεργιακό ταμείο.  

Στο πλευρό της εταιρείας προσέτρεξε η ντόπια αστική τάξη, η Εκκλησία αλλά και η αποικιακή κυβέρνηση. Η προοπτική του να σπάσει η ΚΜΕ την απεργία του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας ήταν πολύ δελεαστική αφού θα έστελνε ισχυρά μηνύματα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας και θα σηματοδοτούσε την αντεπίθεση της αστικής τάξης στις παραχωρήσεις που είχαν δοθεί στο συνδικαλιστικό κίνημα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο πρόσωπο της ΚΜΕ βρήκαν το δικό τους «ήρωα». Καλύτερο παράδειγμα ήταν ότι η ΣΕΚ καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας έδρασε σαν μηχανισμός στρατολόγησης απεργοσπαστών. Στον ίδιο δρόμο και η Εκκλησία όπου ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος με ανακοίνωσή του καλούσε τους χριστιανούς εργάτες να επιστρέψουν στην εργασία τους και καταδίκαζε τη «βία των απεργών» και των κομμουνιστών υποκινητών τους. Το αποικιακό καθεστώς με τη σειρά του χρησιμοποίησε όλους τους κατασταλτικού μηχανισμούς που είχε στην διάθεσή του αλλά και του θεσμού των δικαστηρίων στην προσπάθειά του να σπάσει την απεργία με την βία. 

Η εταιρεία και η κυβέρνηση ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αλλά με κοινή στρατηγική, πολιτικοποίησαν την στάση τους απέναντι στην απεργία και βρέθηκαν στην ίδια πλευρά. Προϋπόθεση για να διασφαλίσει η εταιρεία τα μελλοντικά της κέρδη και την αναμενόμενη αύξηση της παραγωγής, ήταν το σπάσιμο της συντεχνίας και ένα υπάκουο εργατικό δυναμικό, μακριά από τις συγκρούσεις της περιόδου 1936-1948. 

Η αποικιακή κυβέρνηση από την άλλη, είχε πολλαπλά οικονομικά οφέλη από τις δραστηριότητες της ΚΜΕ, όπως η εισροή πολύτιμου ξένου συναλλάγματος, αλλά το βασικότερο κριτήριο για τις πράξεις της ήταν τα πολιτικά οφέλη που θα είχε με το σπάσιμο της απεργίας και τον περιορισμό της δράσης των συντεχνιών, και κατ’ επέκταση και του ΑΚΕΛ, σε μια δύσκολη περίοδο για τα Βρετανικά συμφέροντα στη περιοχή.  

Στις 17 Μαΐου, και μετά από ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μεταλλωρύχων, η απεργία έλαβε τέλος μετά από 125 μέρες, με την ικανοποίηση 30% των αιτημάτων των απεργών. Η επιτυχία των συνδικάτων στη διατήρηση μιας παρατεταμένης απεργίας είναι απόδειξη πως οι εργάτες μπορούν όταν είναι ενωμένοι να πετύχουν. Η ενότητα ανάμεσα σε 2000 απεργούς, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους αλλά και η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη προς τον αγώνα των μεταλλωρύχων από το σύνολο της Κυπριακής εργατικής τάξης, είναι εξαιρετικής σημασίας, τόσο στο ιστορικό πλαίσιο της χρονιάς ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες στην χώρα μας, όσο και στις γερές αγωνιστικές παρακαταθήκες που αυτή άφησε. Σε στιγμές που το εργατικό κίνημα είναι αποδιοργανωμένο και με το κεφάλαιο να αλωνίζει δίχως αντίπαλο, η αγωνιστική ανάγνωση αυτής της ιστορίας δείχνει ακόμα τον δρόμο για την αποτελεσματικότητα των αγώνων της τάξης μας αλλά και της ανάγκης ανασύνταξης του εργατικού κινήματος.

του Αλέξη Αντωνίου

The post 13 Ιανουαρίου 1948 ξεκινάει η απεργία των μεταλλωρύχων: μια ιστορική παρακαταθήκη. appeared first on Αγκάρρα.

Ούτε κρατική, ούτε ιδιωτική — Δημόσια παιδεία, ελευθεριακή

By Syspirosi Atakton
 
 
Ø  Πόσα κιλά γλώσσας πουλήθηκαν σήμερα;
Ø  Πόσα κιβώτια μαθηματικών προωθήθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα;
Ø  Τι ποσοστό αύξησης φυσικής είχαμε αυτό τον μήνα;
Ø  Πόσες αιτήσεις ιστορίας διεκπεραιώνονται ανά τρίμηνο;
Ø  Πόσα γραμμάρια στήριξης στη μαθήτρια που βιώνει την απώλειας αγαπημένου  της προσώπου παραχωρήθηκαν τον τελευταίο χρόνο; 
           Οι προτάσεις αυτές στερούνται οποιασδήποτε λογικής και νοήματος, ωστόσο απηχούν ουσιαστικά –απλώς με λιγότερο εύηχη διατύπωση- ό,τι επιχειρείται να γίνει με την ποσοτικοποίηση της παιδείας, εισάγοντας «δείκτες» για να μπορεί η παιδεία να αντιμετωπίζεται σαν ένα οποιοδήποτε άλλο προϊόν.
         Τους τελευταίους μήνες, εξελίσσεται μια συντεταγμένη προσπάθεια επιβολής ενός «εξορθολογισμού» στον χώρο της παιδείας από ολόκληρο τον εξουσιαστικό μηχανισμό, ο οποίος έχει θέσει ως στόχο τη μείωση δαπανών και την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, υποβαθμίζοντας ουσιαστικά ακόμα περισσότερο τη δημόσια εκπαίδευση.
          Αρχές Ιουλίου ο υπουργός παιδείας, πιστός στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», κάλεσε τις εκπαιδευτικές οργανώσεις σε διάλογο, όπου τους ανακοίνωσε τις αποφάσεις που έλαβε και επικυρώθηκαν από το υπουργικό συμβούλιο την μεθεπόμενη μέρα. Έκτοτε, και ιδίως μετά τη μεγάλη κινητοποίηση των εκπαιδευτικών στις 18 Ιουλίου, παρακολουθούμε τα αλλεπάλληλα καλέσματα του υπουργείου για συναίνεση στις αποφάσεις του τις οποίες βαφτίζει «συνέχιση του διαλόγου». 
          Οι αποφάσεις του υπουργείου είναι βασισμένες στην έκθεση του Γενικού Ελεγκτή, όπου για πρώτη φορά κατέστη δυνατό να μεταφερθεί η ευθύνη της κακοδιαχείρισης σε κάποιους άλλους πέρα από την πολιτική ηγεσία των υπουργείων. Δεν θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε σε συγκεκριμένες αποφάσεις του υπουργού ή πορίσματα του γενικού ελεγκτή -αυτό γίνεται άλλωστε από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς-, ωστόσο είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι η έκθεση παρουσιάζει σημαντικές ανακρίβειες και στρεβλώσεις, ώστε να μπορέσει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το μοναδικό πρόβλημα της παιδείας είναι οι εκπαιδευτικοί που δεν θέλουν να δουλέψουν. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι εξαρχής στόχος ήταν να βρεθεί τρόπος να απαξιωθούν ο εκπαιδευτικοί και να χτυπηθεί η δημόσια παιδεία και όχι να διορθωθούν τα όποια προβλήματα υπάρχουν. Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι ο γενικός ελεγκτής και οι λογιστές του ως επιμετρητές ποσοτήτων δεν γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της εκπαίδευσης, δεν ισχύει το ίδιο και για τον υπουργό και τους συμβούλους του, οι οποίοι έχουν περάσει από όλα τα στάδια της εκπαίδευσης, και έχουν φυσικά επωφεληθεί από τα «προνόμια» του συστήματος.
          Ο αυταρχισμός του υπουργού φάνηκε ήδη από τον τρόπο που αντιμετώπισε τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται στα Κρατικά Ινστιτούτα Επιμόρφωσης (ΚΙΕ), οι οποίοι εργοδοτούνταν από το υπουργείο με εξευτελιστικούς όρους και διεκδικούσαν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Ο υπουργός τότε είχε δηλώσει ευθαρσώς ότι τυχόν αποδοχή των αιτημάτων των επισφαλώς εργαζομένων στα ΚΙΕ θα οδηγούσε κι άλλους εργαζόμενους σε αντίστοιχες διεκδικήσεις. Τελικά, και παρά το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί των ΚΙΕ λοιδορήθηκαν από τον υπουργό και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, κατέβηκαν σε απεργία στις 17 Απριλίου πετυχαίνοντας αποδοχή των διεκδικήσεών τους.
         Αρωγοί στις κυβερνητικές εντολές βρέθηκαν και άλλοι φορείς: Ο Αρχιεπίσκοπος/μεγαλοτσιφλικάς, χρησιμοποιώντας υβριστικούς χαρακτηρισμούς κατέκρινε τους εκπαιδευτικούς/δουλοπάροικους που τόλμησαν να βγουν στους δρόμους, αψηφώντας τις εντολές του υπουργού/επιστάτη του. Η ΟΕΒ επανέφερε το πάγιο αίτημά της για ποινικοποίηση της απεργίας, πράγμα αξιοσημείωτο δεδομένου ότι επιχειρηματίες ιδιωτικών εταιριών καταφέρονται ενάντια σε εργαζόμενους του δημόσιου τομέα. Τέλος, οι εκπρόσωποι των οργανώσεων γονέων ζήτησανεπιτακτικά,μέσα στο κατακαλόκαιρο, να μην χαθούν ώρες μαθημάτων, ενώ επικρίνουν και όσους συλλόγους γονέων έβγαλαν ανακοινώσεις συμπαράστασης στους εκπαιδευτικούς, λειτουργώντας περισσότερο σαν οργανωμένοι οπαδοί/δικηγόροι του υπουργού παρά ως εκπρόσωποι γονέων που ενδιαφέρονται για την ποιότητα της εκπαίδευσης που λαμβάνουν τα παιδιά τους. 
          Βλέπουμε λοιπόν, μια αυταρχική και θεοκρατική ηγεσία να απαιτεί τυφλή υποταγή σε αποφάσεις που βασίζονται σε μετρήσεις στείρων αριθμών από λογιστές με παρωπίδες, οι οποίοι αγνόησαν οποιανδήποτε παιδαγωγική ή άλλη παράμετρο, με οργανωμένους γονείς παρατρεχάμενους κι έτοιμους να υποστηρίξουν με σθένος τις όποιες προσταγές της εξουσίας, και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ να παπαγαλίζουν χιλιοειπωμένα (και αβάσιμα) επιχειρήματα σαν κακογραμμένη έκθεση ιδεών,θεωρώντας ότι απευθύνονται σε μια κοινή γνώμη χωρίς κανένα ίχνος κριτικής σκέψης. Ουσιαστικά, ολόκληρη η εξουσιαστική δομή, η οποία αναπαράγεται από το υπάρχον σχολικό σύστημα (και κατ’ επέκταση τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι- η αλήθεια είναι- ως οργανωμένο σώμα διαχρονικά επέδειξαν ελλιπή αλληλεγγύη προς άλλους εργαζομένους, ακόμα και στον ίδιο τους τον κλάδο, και δεν εξέφρασαν τόσο δυναμικά ποτέ αιτήματα που άπτονται εκπαιδευτικών θεμάτων, της κοσμικότητας, της παιδείας ειρήνης και συμφιλιώσης κ.λπ), στρέφεται τώρα εναντίον τους.
           Περνώντας στην ουσία του θέματος, υπάρχουν αρκετά προβλήματα στη δημόσια παιδεία, αλλά είναι πάρα πολύ σημαντική για να αφήνεται στις ορέξεις του κάθε υπουργού και του κάθε παπά. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνονται, ενώ οι δαπάνες (ποσοστιαίες, όχι απόλυτες) για την παιδεία είναι αρκετά υψηλές συγκριτικά με άλλες χώρες, οι επιδόσεις των μαθητών είναι πολύ κακές. Συνεπώς, αυτό που απαιτείται, ακόμα κι αν στηριζόμασταν αποκλειστικά σε αυτά τα στοιχεία, είναι η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης κι όχι η εντατικοποίησή της ούτεγια τους εκπαιδευτικούς ούτε και για τους μαθητές. Τα μέτρα που λαμβάνει το υπουργείο στην πραγματικότητα αφορούν την αύξηση των ωρών εργασίας των εκπαιδευτικών, γιατί δραστηριότητες όπως η προετοιμασία θεατρικής παράστασης ή ενός εργαστηρίου φυσικής θεωρούνται ως μη διδακτικές ώρες και βαφτίζονται πολύ βολικά ως «απαλλαγές από τον διδακτικό χρόνο». Με άλλα λόγια, όταν το υπουργείο ζητά κατάργηση αυτών των «απαλλαγών», γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν τις θεωρεί μέρος του έργου των εκπαιδευτικών αλλά τις ανάγει κιόλας σε προνόμια. Στο πλαίσιο της εντατικοποίησης της εκπαίδευσης εντάσσεται και η εισαγωγή εξετάσεων τετράμηνου στο λύκειο με την επακόλουθη συρρίκνωση του διδακτικού χρόνου και την πρόκληση επιπλέον άγχους σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Εύλογα λοιπόνδημιουργείται το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν κενά στις γνώσεις των μαθητών όταν το σχολείο μεταμορφώνεται σε εξεταστικό κέντρο.         
          Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τους μαθητές, εάν το ζητούμενο είναι η βελτίωση της ποιότητας γνώσεων που μεταφέρεται, τότε αυτό που απαιτείται είναι η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας και η αναθεώρηση της ύλης έτσι ώστε να προάγει μια κοσμική και ανθρωπιστική παιδεία. Η εντατικοποίηση που επιχειρείται δεδομένου μάλιστα ότι το υπάρχον σύστημα ευνοεί την παπαγαλία και τη στείρα αποστήθιση (η οποία είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν είναι εξατομικευμένη σε ιδιαίτερα φροντιστήρια) μεταβάλλει σταδιακά τα δημόσια σχολεία σε απλούς χώρους στάθμευσης των παιδιών χωρίς κανένα παιδαγωγικό ρόλο. Οι μαθητές δεν έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν γνώσεις σε ένα περιβάλλον που ευνοεί τη μάθηση, δεν τους δίνεται η ευκαιρία να δουν κριτικά το μάθημα και να συμμετάσχουν ενεργητικά στη μαθησιακή διαδικασία, όπως επίσης και να αναπτύξουν ικανότητες που τους καθιστούν ενεργούς πολίτες κι όχι άβουλους αποδέχτες του συστήματος. Με άλλα λόγια, στόχος θα έπρεπε να είναι μια πιο ελευθεριακή εκπαίδευση, όπου ο μαθητής συμμετέχει και συνδέει μεταξύ τους τις επιμέρους γνώσεις που λαμβάνει, όπου για παράδειγμα η βιολογία δεν είναι άσχετη με την κοινωνιολογία και τα μαθηματικά δεν είναι ανεξάρτητα από την πολιτική. Επίσης, οι μαθητές δεν τυγχάνουν πάντα της κατάλληλης ψυχολογικής στήριξης από το σχολείο είτε γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν χρόνο για τόσους μαθητές ή την κατάλληλη κατάρτιση, είτε γιατί δεν στηρίζεται όσο θα έπρεπε ο θεσμός του ψυχολόγου στα σχολεία. Σε μια τέτοια κατάσταση, το «μη παραγωγικό» δημόσιο σχολείο θα είναι σαν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: αν ο μαθητής δεν περιμένει να μάθει κάτι στο σχολείο και ο δάσκαλος δεν περιμένει να μεταδώσει γνώση, τότε προφανώς και θα είναι κακό το δημόσιο σχολείο.
          Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ ότι η εργασία των εκπαιδευτικών έχει αρκετές ιδιαιτερότητες σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα, οι οποίες παραγνωρίζονται –σκόπιμα- όταν γίνεται λόγος για τις ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών. Η διδασκαλία αυτή καθ’ αυτή απαιτεί ένα αρκετά υψηλό βαθμό συγκέντρωσης και προσπάθειας, ενώ οι ώρες που αφιερώνονται για προετοιμασία των μαθημάτων και διορθώματος είναι πολλαπλάσιες. Σε αυτές πρέπει να προστεθεί ο χρόνος συναντήσεων με γονείς ή και με μαθητές για ψυχολογική στήριξη ή καθοδήγησή τους, όπως επίσης και ο χρόνος επιτήρησης των μαθητών τα διαλείμματα και η διοργάνωση εκδηλώσεων. Ταυτόχρονα, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να προσαρμόζουν συνεχώς τις μεθόδους διδασκαλίας σύμφωνα με τις ανάγκες των μαθητών και τις εκάστοτε μεταρρυθμίσεις στην παιδεία. Συνεπώς, εάν το ζητούμενο ήταν όντως η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, τότε τα μέτρα θα έπρεπε να προσανατολίζονταν, μεταξύ άλλων, στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας με μείωση του φόρτου εργασίας των εκπαιδευτικών, έτσι ώστε να μπορούν να κάνουνποιοτικότερο μάθημα και να έχουν και τον απαραίτητο χρόνο να μαθαίνουν και να εφαρμόζουν σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους.
          Η απαξίωση των εκπαιδευτικών δεν είναι απλώς ένας τρόπος για να επιβάλει την κυριαρχία του ένας υπουργός πάνω σε συνδικαλιστές ή για να κάνει περικοπές μια κυβέρνηση χωρίς αντιστάσεις από την κοινωνία. Η απαξίωση είναι μέρος της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας που είναι βασικός στόχος της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, μίας πολιτικής η οποία επιζητά τη μείωση των κοινωνικών παροχών, αυξάνοντας τα κέρδη των λίγων και δημιουργώντας κρατικοδίαιτες ιδιωτικές επιχειρήσεις (χαρακτηριστικό παράδειγμα η παραχώρηση της Συνεργατικής από το κράτος στην ιδιωτική «Ελληνική Τράπεζα»). Στην περίπτωση της παιδείας, προτάσεις όπως η περαιτέρω επιδότηση των ιδιωτικών σχολείων μέσω φοροαπαλλαγών για όσους στέλνουν τα παιδιά τους εκεί, όπως έχει εκφράσει ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματοςοδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Είναι στοχευμένες προσπάθειες εδραιοποίησης της εκπαίδευσης πολλών ταχυτήτων, όπου η οικονομική κατάσταση των γονιών θα καθορίζει και την ποιότητα της εκπαίδευσης που λαμβάνει το κάθε παιδί.
          Γίνεται ξεκάθαρο πως αυτή τη στιγμή είμαστε στο μέσο μιας επίθεσης ενάντια στη δημόσια παιδεία και τα εργασιακά δικαιώματα. Για αυτό το λόγο στις 28 του Αυγούστου συμμετέχουμε στην πορεία που οργανώνουν οι εκπαιδευτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στους εκπαιδευτικούς, για την υπεράσπιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων και την προάσπιση της δημόσιας παιδείας. Αντιλαμβανόμαστε την παιδεία ως ένα αγαθό που είναι κοινό για όλους κι όλοι έχουμε λόγο και ρόλο σε αυτό. Δεν την βλέπουμε ως κάτι που ανήκει στο κράτος, άρα ως τσιφλίκι του κάθε υπουργού και του κάθε παπά, ούτε ως εμπόρευμα προς πώληση στα χέρια του κάθε κεφαλαιοκράτη. Για εμάς η παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό και η πρόσβαση σε αυτή είναι δικαίωμα για όλους και όχι προνόμιο των λίγων. Για εμάς η παιδεία είναι μέσο διάπλασης των ανθρώπων ως κοινωνικών όντων και όχι εύπλαστη κατάρτιση τεχνικών ικανοτήτων για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Όραμά μας είναι μια ελευθεριακή και κοσμική παιδεία απαλλαγμένη από προκαταλήψεις, μισαλλοδοξία και εθνικισμό. 
Συσπείρωση Ατάκτων 
Αύγουστος 2018
Υ.Γ. Οι επιτυχημένες απεργίες των εκπαιδευτικών στα ΚΙΕ και της Συντεχνίας Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας (ΔΕΔΕ) στο Πανεπιστήμιο Κύπρου έδειξαν τον δρόμο!

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ…

By granazi
του Δημήτρη Σωφρονίου, εκπαιδευτικού Πρωτόγνωρη για τα κυπριακά δεδομένα υπήρξε η πορεία-συγκέντρωση των εκπαιδευτικών την Παρασκευή 13 Ιουλίου στο υπουργείο παιδείας. Τουλάχιστον 3 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, αναμεσά τους και αντιπροσωπίες Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων εκπαιδευτικών,κατέβηκαν στο δρόμο για ν΄αντιταχθούν στα τελευταία μέτρα που εξήγγειλε το υπουργείο παιδείας για δήθεν «εξορθολογισμό” της δημόσιας εκπαίδευσης. Τα μέτρα αυτά, σε …
❌