One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Καταγραφές Μάρτης 2018-2 (μέχρι και 2 απρίλη)

By gregoris

21/3/2018

Δεν γίνεται ούτε ξέπλυμα ούτε φοροδιαφυγή, ούτε φοροαποφυγή από τα κεφάλαια που πετούν πάνω από τη Κύπρο είπαν οι αρμόδιοι σήμερα πάλι επειδή εφαρμόζουμε με ευλάβεια όλες τις σχετικές νομοθεσίες και οδηγίες. Απλά μας στοχοποιεί άδικα ο ξένος τύπος επειδή παίζουν παιχνίδι οι μεγάλες δυνάμεις σε βάρος της μικρής μας χώρας, είπαν όλοι μαζί σε πνεύμα εθνικής ομοφωνίας.

Κρα, απάντησε ο κόρακας όταν τον ρώτησαν ποιος είναι.

J

………

25/3/2018

Τα προβλήματα του «Κολοκοτρώνειν» στη νεοσύστατη δικοινοτική Κυπριακή Δημοκρατία.

Διότι το «Κολοκοτρώνειν» φίλες και φίλοι θέτει υπαρξιακά ερωτήματα περί της φυσικής τάξης πραγμάτων και της σχέσης ιστορίας, μύθου, ταυτότητας και πολιτικής. J


Δεν ήρκει ότι οι Τούρκοι παρουσίαζον την ιδικήν των ιστορία υπό την μορφή και τας διαστάσεις που αυτοί ήθελον, αλλά ήθελον να επεμβαίνουν και εις την Ελληνικήν ιστορίαν. Περί τα τέλη του 1961, το Κυπριακόν ραδιόφωνον εις τας εκπομπάς τους προς τους Ελληνοκυπρίους (διότι υπήρχε και ειδικόν Τουρκικόν πρόγραμμα) μετέδιδεν εις συνεχείας εν έργον περί Κολοκοτρώνη. Και ο Κολοκοτρώνης, ως ήτο φυσικόν, επολέμα και έσφαζε Τούρκους. Οι Τούρκοι αρθρογράφοι εξηγέρθησαν και πάλιν και ηπείλουν θεούς και δαίμονας. «Ποιος είναι αυτός ο Κολοκοτρώνης; Δεν υπήρξε ποτέ Κολοτρώνης, αλλά πρόκειται περί μυθικού προσώπου»!

Σπύρος Παπαγεωργίου, Από την Ζυρίχην εις τον Αττίλα, Τόμος Α, σελ. 173


………..

Η αναφορά του Υπουργού Παιδείας ότι το Υπουργείο του μοιράζεται αξίες και αρχές με το ΕΛΑΜ, μπορεί να είναι εμετική, είναι όμως και ειλικρινής. Όπως και αυτό που μου ανάφερε μόνιμος αξιωματικός της ΕΦ τις προάλλες ότι ανησυχεί ότι οι αντι-πολεμικές απόψεις που έχω εγώ μπορεί να «μολύνουν» την νεολαία. Και αυτό, ταυτόχρονα εμετικό αλλά και αλήθεια. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το ΕΛΑΜ ήταν ξεκάθαρο για εμένα ότι είχε κάθε προοπτική να εδραιωθεί ακριβώς επειδή πατούσε και πατά όχι στον Χίτλερ αλλά στο Μεταξά, όχι στον νεοναζισμό αλλά στον χουντισμό, πατώντας δηλαδή γερά στο έδαφος της ακροδεξιάς του «ελληνοχριστιανισμού», που διέπει το ε/κ βαθύ κράτος. Το ΕΛΑΜ ως κόμμα απλά μετουσιώνει την ιδεολογία του ε/κ σχολείου και του ε/κ στρατεύματος σε πολιτική. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό από τις νεοναζιστικές καταβολές και περιστασιακές αναφορές στελεχών του.

...........................

30-3-2018

Ποιος ήταν ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου; Τι ήταν και τι είναι; Είναι προφανώς σύμβολο της ελληνο-τουρκικής φιλίας επειδή δολοφονήθηκε [μαζί με τον Κώστα Μισιαούλη] από τον σωβινισμό του κυπριακού τουρκισμού. Είναι επίσης ήρωας του ΑΚΕΛ τον οποίο το ΑΚΕΛ, πιο κυπριωτικό μετά το 1974, τιμά με ειλικρίνεια έστω και αν όχι με τον πιο αρμόζοντα κατά την άποψη μου τρόπο. Όμως ποιος ήταν και τι είναι πραγματικά ο Καβάζογλου; Είναι ο Αλέκος όπως τον φώναζαν οι συντρόφοι του στα δύσκολα χρόνια της εθνικιστικής υστερίας όταν έπρεπε να κρύβεται; Είναι το καλόν το «Τουρτζίν μας» όπως τον φαντασιώνεται και τον προωθεί η ε/κ εθνικιστική διανόηση; Ο καλός Τούρκος που αποδέχτηκε δήθεν την ελληνική ηγεμονία στην Κύπρο και άρα ακίνδυνος για αυτήν και επικίνδυνος μόνο για την τουρκική ηγεμονία; Ο καλός Τούρκος και μάλιστα βολικά νεκρός χωρίς ελληνική ευθύνη;


Δεν έχω πλήρη εικόνα για το ποιος ήταν στα αλήθεια ο Καβάζογλου. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι ότι ο Καβάζογλου ήταν ένας αξιοπρεπής και θαρραλέος Κύπριος αγωνιστής πολύ μπροστά από την εποχή του και από το κόμμα του. Ήταν από τους λίγους που στάθηκαν κόντρα στο ρεύμα των εθνικισμών, από τους λίγους που πίστεψαν στην ελεύθερη και ανεξάρτητη Κύπρο σκέτα νέτα. Από τους λίγους που αντιτάχτηκαν έγκαιρα στο δίπολο Ένωσις-Ταξίμ που τελικά κατάστρεψε τη χώρα μας. Συνεπής δικοινοτιστής επέμεινε μέχρι τέλους παρά το ότι έχασε τον πολιτικό ζωτικό του χώρο με την μαζική αποχώρηση των τ/κ από την ΠΕΟ το 1958. Συνεπής στο δίκαιο αγώνα για την ειρήνη και την συνύπαρξη, επέμεινε ακόμα και μετά το δεύτερο πιο ισχυρό κύμα της Ένωσις που ακολούθησε τις συγκρούσεις του 1963 και που συμπαρέσυρε ξανά και το κόμμα του και για το οποίο αργότερα το ΑΚΕΛ άσκησε αυτοκριτική. Τιμή και δόξα στον  Καβάζογλου όχι απλά επειδή τον σκότωσαν οι φασίστες του Ταξίμ, αλλά επειδή ήταν ένας διορατικός αγωνιστής κόντρα στο ρεύμα, ένας Κύπριος πολιτικός σε μια εποχή που οι πολιτικοί στην Κύπρο επιτρεπόταν να είναι μόνο είτε Έλληνες είτε Τούρκοι.

………

2/4/2018

Που το 1968 που εκατάλαβεν η ε/κ ηγεσία ότι εν εμπορούσεν να επιβληθεί με τη βία πάνω στους τ/κ τζιαι αρκέψαν έτσι οι δια-κοινοτικές συνομιλίες για συμβιβαστική λύση στο κυπριακό επεράσαμεν που διάφορες φάσεις με αλλαγές παραμέτρων, ιεράρχησης ζητημάτων τζιαι διακυβευμάτων. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει τζιαι κάτι που εν άλλαξεν καθόλου καθώς δομεί υπαρξιακά την ιστορία των συνομιλιών για το κυπριακό. Διαχρονικά για τες ηγεσίες ε/κ τζιαι τ/κ [με την εξαίρεση ίσως του 2008-2009 τζιαι του 2015-2016 για την τ/κ πλευρά όταν οι Ταλάτ τζιαι Ακιντζί εφανήκαν κάπως πιο έτοιμοι για υπερβάσεις] οι συνομιλίες δεν γίνουνται για τη λύση του κυπριακού αλλά για την διαχείριση της μη λύσης του κυπριακού τζιαι βασικά για την αποφυγή σιηρόττερων εξελίξεων. Όταν καταρρέουν οι διακοινοτικές συνομιλίες πάντα υπάρχει κίνδυνος επιστροφής στη παραλογισμό που επικρατούσεν πριν να ξεκινήσουν, την διακοινοτική ένταση δηλαδή.


Έσιει τζιαι μια δόση πικρής ειρωνείας το ότι το κίνημα ειρήνης-επανένωσης που θέλει λύση διακοινοτικού συμβιβασμού είναι εγκλωβισμένο στο να στηρίζει τες συνομιλίες που γίνουνται βασικά για τη διαχείριση του στάτους κβο, διότι η μόνη άλλη διαθέσιμη επιλογή στην απουσία των διακοινοτικών συνομιλιών εν η εθνικιστική έξαρση, η διακοινοτική ένταση τζιαι τα νέα διχοτομικά τελεσμένα. Τζιαι κάπως έτσι προχωρούμε στο σήριαλ μας με νέο επεισόδιο τούτη τη περίοδο που έσιει τίτλο «Το κοινωνικό δείπνο ή/και κοινωνικά δείπνα».    

Καταγραφές Μάρτης 2018-1

By gregoris

1/3/2018

Ο μαθητευόμενος μάγος της Γεροσκήπου αναλαμβάνοντας το ΥΠΕΞ σήμερα αναφέρθηκε στη Κύπρο ως την «ιδιαίτερη μας πατρίδα» διότι προφανώς η πατρίδα μας (η γενική ή κανονική και όχι η ιδιαίτερη) είναι η Ελλάδα. Η αναφορά αυτή μπορεί να θυμίζει τα εθνόπληκτα Συναγερμικά 90ς, αλλά το διχοτομάκι μας που αναρριχάται σήμερα, τότε εκτός από Συναγερμόπουλο ακούγεται ότι υπήρξε και Δρασιτόπουλο.

Όλοι ξέρουμε ότι οι φοιτητικές συνήθειες δεν σβήνουν εύκολα.

Όπα η λύση και η επανένωση είπαμε; Να πούμε J


………..

3/3/2018

Η έννοια του ορίου ανοχής είναι καθοριστική καθότι όταν ξεπεραστεί μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπές. Όμως αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε είναι ότι το όριο ανοχής είναι όχι απλά δύσκολα προβλέψιμο αλλά και εντελώς ρευστό και μεταβαλλόμενο. Μαθαίνουμε τώρα ότι η Αρχιεπισκοπή άρχισε να θέτει υπό τον άμεσο έλεγχο της διάφορα δημόσια νηπιαγωγεία στα πλαίσια του στόχου της να δημιουργήσει παράλληλη αλυσίδα σχολείων σε όλες τις βαθμίδες. Δηλαδή πέραν από την ασφυκτική επιρροή που έχει ήδη στη δημόσια παιδεία συνολικά θα έχει τώρα και μια σειρά ειδικών σχολείων που θα τα ελέγχει απόλυτα ως ιδιοκτήτης και που φυσικά δεν θα τηρούν ούτε υποτυπωδώς τα στοιχειώδη ανθρωπιστικά παιδαγωγικά πρότυπα.


Ξεπερνιέται κάποιο όριο ανοχής εδώ; Ελπίζω ναι, αλλά δεν το νομίζω στα αλήθεια. Μια κοινωνία που ανέχεται τους παπάδες να μπαινοβγαίνουν στα δημόσια σχολεία και να κάνουν αγιασμούς και εξομολογήσεις στα παιδιά, που επιτρέπει να λειτουργούν κατηχητικά εντός των σχολείων μόλις σχολάσουν τα παιδιά από το μάθημα, που έχει τα θρησκευτικά και τη προσευχή ως υποχρεωτικό και αναπόσπαστο μέρος του προγράμματος, που κλείνει τα σχολεία επειδή γιορτάζουν ιεράρχες και άγιοι, παλιοί και νέοι, γιατί ακριβώς να μην ανεχτεί και τα σχολεία της Αρχιεπισκοπής; Επειδή αποτελούν και μπίζνα που στήθηκε με αδιαφάνεια και διαπλοκή; Επειδή πρόκειται για αποξένωση δημόσιας ιδιοκτησίας; Επειδή θα έχουν περισσότερη δοσολογία σκοταδισμού αυτά τα σχολεία;


Να απλά θα διαμαρτυρηθούμε για λίγο μερικοί και μετά όλα άγια και καλά, λαμπρά και ευλογημένα.

……..

5/3/2018

Πολλές φορές από το 2004 και μετά, και ιδιαίτερα από το 2010 και μετά αναλογιστήκαμε την πιθανότητα η διχοτόμηση να είναι ή να έχει γίνει η πρώτη επιλογή της ε/κ άρχουσας τάξης. Από το 2016 και ιδιαίτερα από το 2017 και μετά υπάρχει πλέον και σειρά πληροφοριών και μαρτυριών [και όχι απλά ενδείξεων και υποθέσεων] για αυτό. Εγώ προσωπικά είμαι πλέον πεπεισμένος ότι έτσι έχουν τα πράγματα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανατροπή, μεταβολή, διαφοροποίηση κλπ κλπ. Όμως είναι άλλο πράγμα οι προτιμήσεις της ε/κ ελίτ, άλλο η δυνατότητα πραγματοποίησης τους και άλλο ο τρόπος υλοποίησης τους. Και φυσικά άλλο πράγμα η διεθνής και εσωτερική αποδοχή και νομιμοποίηση των επιλογών αυτών.

Πέραν από τις σημαντικές διεθνείς παραμέτρους που δεν ευνοούν μια συμφωνημένη διχοτόμηση ως λύση του Κυπριακού διότι θα περιπλέξει τα ζητήματα στις ευρω-τουρκικές σχέσεις και θα μειώσει τα περιθώρια πολιτικών ελιγμών της ΕΕ, υπάρχουν και σοβαρές εσωτερικές δυσκολίες να πετύχει η ε/κ ελίτ πλειοψηφία για το ενδεχόμενο επισημοποίησης της διχοτόμησης. Πέραν από το ότι δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής ούτε σπιθαμής εδάφους (ακόμα και η νεκρή ζώνη θα πάει 50%-50% στην καλύτερη περίπτωση και θα παζαρευτεί μέτρο-μέτρο), δεν υπάρχει περίπτωση η θάλασσα να διχοτομηθεί με τον τρόπο που φαντασιώνονται οι ε/κ αστοί. Η διχοτόμηση της θάλασσας θα γίνει με κάθετες γραμμές και πιθανότατα και με ποσοστώσεις – ήδη ό,τι εκφεύγει ανατολικά του Κάβο Γκρέκο και δυτικά του Ακάμα, όσο νότια και να είναι, είναι ήδη γκρίζα ζώνη – ενώ ακόμα και τα αποκλειστικά νότια (και βόρεια) σημεία θα πρέπει να τύχουν διαπραγμάτευσης, ενδεχομένως συζευγμένα με παράλληλες αποποιήσεις δικαιωμάτων στα περιουσιακά ζητήματα επί του εδάφους βόρεια και νότια εκατέρωθεν.  

Όπως και να έχει, ακόμα και αν η ιδέα του διαχωρισμού και της άρνησης της συνύπαρξης, συνιδιοκτησίας και συγκυβέρνησης της χώρας από ε/κ και τ/κ γίνει κυρίαρχη, δεν σημαίνει ότι η βελούδινη διχοτόμηση είναι κατ’ ανάγκην εφικτή και σίγουρα δεν θα είναι εύκολη για τον Αναστασιάδη και τον κάθε επόμενο Αναστασιάδη. Διότι ακόμα και αν διαμορφωθεί μια πλειοψηφία ενάντια στην συμβιβαστική λύση ομοσπονδίας, και πάλι όπως και το 2004, δεν θα είναι συμπαγής ως προς το τι θέλει. Και αυτή θα σπάσει αμέσως μόλις τεθούν ενώπιον της τα δεδομένα μιας συμφωνημένης διχοτόμησης. Η συμφωνημένη διχοτόμηση δεν θα στηριχτεί από το σύνολο των εθνόπληκτων [καθώς το θετικό για αυτούς του αποκλεισμού των τ/κ θα εξουδετερωθεί από το κόστος της πραγματικής υλικής απώλειας για τους ε/κ], ενώ θα έχει και ενάντια της το σύνολο της αριστεράς και των κυπροκεντρικών. Η ρητορική του «όχι σε όλα» που καλλιέργησε το ε/κ βαθύ κράτος θα του έρθει μπούμεραγκ αν και όταν μια μερίδα του αποφασίσει λόγω ανωτέρας βίας να κλείσει το ζήτημα.

Η διχοτόμηση της Κύπρου με τη βία ξεκίνησε και μόνο με τη βία μπορεί να ολοκληρωθεί. Να μην αφήσουμε τους αδίστακτους που μας κυβερνούν να μας οδηγήσουν εκούσια ή ακούσια ξανά στη βία και την καταστροφή για τα συμφέροντα και τις φαντασιώσεις τους. 


………

9/3/2018

Η άποψη ότι η αριστερά πρέπει να είναι πατριωτική για να μην αφήνει τους φασίστες να μονοπωλούν τον πατριωτισμό, να είναι και εθνοκεντρική για να μην αφήνει τους εθνικιστές να μονοπωλούν το έθνος και στη Κύπρο και λίγο απορριπτική για να μην αφήνει τους αντι-ομοσπονδιακούς να μονοπωλούν τον απορριπτισμό είναι η μεγαλύτερη μούφα  της εποχής μας. Όταν αυτή η μούφα θεωρητικοποιείται με αναφορές σε εθνικές κυριαρχίες ως καθολικό πατριωτικό καθήκον, με καλέσματα για ανοχή ξενοφοβίας όταν προέρχεται από λαϊκά στρώματα ή αδιαφορία για την επανένωση επειδή αυτό είναι τάχα αστική/ιμπεριαλιστική/νεοφιλελεύθερη υπόθεση, τότε μιλάμε για σαπίλα.   


……….

12/3/2018

Την περίοδο 1999-2003 το βασικό επιχείρημα ήταν ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την λύση του Κυπριακού. Όταν το 2004 πήγε να γίνει ταυτόχρονα η λύση και η ένταξη στην ΕΕ, το επιχείρημα αντιστράφηκε. «Μα γιατί τωρά δηλαδή; Τωρά που εννά μπούμε στην Ευρώπη σιόρ να μας υποχρεώσουν να δεχτούμε λύση;» Ανάλογο το σκηνικό με τους υδρογονάνθρακες την περίοδο 2011-2017. Από «καταλύτης της λύσης», το 2018 το επιχείρημα μετατράπηκε σε «μα να μας διακόψει σιόρ το ενεργειακό μας πρόγραμμα το κυπριακό;» 

16-3-2018

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη είναι η μόνη κυβέρνηση που όχι μόνο δεν άνοιξε ούτε ένα νέο οδόφραγμα παραβιάζοντας και τη συμφωνία που έκανε, αλλά και η μόνη κυβέρνηση που διανοήθηκε και συζήτησε ανοιχτά το ενδεχόμενο «κλεισίματος οδοφραγμάτων». Είναι επίσης η πρώτη και η μόνη κυβέρνηση μετά τον Μακάριο με την οποία ταυτίστηκε τόσο ανοιχτά και απόλυτα η Αρχιεπισκοπή. Το ότι κάποιοι ακόμα και τώρα πιστεύουν ή έστω κάνουν ότι πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση ενδιαφέρεται δήθεν ή ακόμα ότι μπορεί τάχα να προχωρήσει σε λύση του κυπριακού είναι κάτι που ξεπερνά τα όρια της λογικής. 


Για την υπόθεση στις Λαϊκές Οργανώσεις Π.Λακατάμιας : υπόμνημα στην αστική δικαιοσύνη που θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο

By Weapons of Class Destruction (WCD)

την Κυριακή 29/04/2018 και ενώ απλοί πολίτες βρίσκονταν στο σύλλογο ΑΕΛ Λακατάμιας / Λαϊκές  Οργανώσεις Π.Λακατάμιας (Λευκωσία) για φαγητό, βρέθηκαν εξ απροόπτου κάποια στιγμή περικυκλωμένοι από περίπου 100 αστυνομικούς/ΜΑΟ σε πλήρη εξάρτηση μάχης: ασπίδες, κράνη, ρόπαλα γκλοπς (κάποια στα χέρια και όχι στην ζώνη), άρβυλα και περικνημήδες. Ο λόγος; Έκαναν έρευνα (χωρίς ένταλμα) για ναρκωτικά, ρόπαλα, κροτίδες στο σύνδεσμο φιλάθλων Θύρα 9 (Ομόνοια) που είναι στον ίδιο χώρο. Οι ίδιοι οι αστυνομικοί έλεγαν πως είχαν πληροφορίες για πέτρες σε περαστικούς από κάποιους γείτονες

Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες τους αλλά δεν βρήκαν τίποτε. ΜΗΔΕΝ. Έτσι μετά άρχισαν να προκαλούν. Αποτέλεσμα ήταν 2 συλλήψεις.

Πρόκειται για πρακτική από άλλες εποχές:

* Μπούκαραν με 100 “robocops” χωρίς ένταλμα σε χώρο που κάθονταν και έτρωγαν οικογένειες (και με παιδιά εκείνη την ώρα) ή έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια.

* Έκαναν παρέλαση στους χώρους του συλλόγου με τα ρόπαλα ανά χείρας.

* Δεν βρήκαν τίποτε και άρχισαν να προκαλούν με προσωπικές ανακρίσεις στην  γωνιά.

* Και πάλι δεν βρήκαν τίποτε και έτσι άρχισαν να δημιουργούν φασαρία.

* Εν τέλη συνέλαβαν δύο άτομα προς συμμόρφωση και εκφοβισμό των υπολοίπων ότι δήθεν έφεραν αντίσταση στη Αρχή.

Για την ιστορία, σχετική ανακοίνωση είχε αναρτήσει και το ΑΚΕΛ.

Η εκδίκαση της υπόθεσης έγινε αρχικά στο Δικαστήριο Λευκωσίας (πολύ κοντά στο οδόφραγμα Λήδρα Πάλας, κήπος, Βουλή) κτήριο 4, στις 08/05/2018, με τους κατηγορούμενους να μην παραδέχονται τα όσα τους καταλογίστηκαν και τα στοιχεία να μην εμφανίζουν οτιδήποτε το μεμπτό. ο Γενικός Εισαγγελέας διακόπτει την διαδικασία μέχρι να διερευνηθούν τα παράπονα τους στην Αρχή Διερεύνησης Παραπόνων της Αστυνομίας σχετικά με υπέρμετρη βία και τις ζημιές που προκάλεσαν στο οίκημα των Λαϊκών Οργανώσεων Λακατάμιας (κλώτσησαν και έσπασαν μια πόρτα-τζαμαρία). έτσι θεωρήθηκε πως η ταλαιπωρία είχε τελειώσει παρόλο που εμπεριείχε εκδικητικό χαρακτήρα εκ μέρους της αστυνομίας.

Τον Απρίλη 2019 η Αρχή Διερεύνησης Παραπόνων της Αστυνομίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το παράπονο τους δεν έχει βάση και απορρίπτεται.

Στο τέλος του Ιούνη, οι συλληφθέντες έλαβαν επιστολή ότι ξεκίνησε νέα διαδικασία, νέα δίκη με νέο αριθμό πρωτοκόλλου αλλά με τις ίδιες κατηγορίες. Ότι δηλαδή παρεμπόδισαν αστυνομικό να κάνει την δουλειά του.

Η πρώτη ακρόαση έγινε στις 23/07/2019 στα Δικαστήρια Λευκωσίας
και με συνοπτικές διαδικασίες η δίκη αναβλήθηκε για τον Οκτώβρη.

Το ερώτημα είναι:

Γιατί αυτό συμβαίνει στις Λαϊκές Οργανώσεις και γιατί αυτό δεν είναι πρωτοσέλιδο σε έντυπα του λαϊκού κινήματος;

Μάλιστα οι αστυνομικοί να μπαίνουν χωρίς κανένα δικαστικό ή άλλο
ένταλμα. Και χωρίς οι ίδιοι να παρατηρήσουν να γίνεται κάτι παράνομο
ή “αντι-κοινωνικό” μέσα ή έξω από τον σύλλογο. Αλλά και να μην βρίσκουν
τίποτε μετά από εξονυχιστικές έρευνες που έκαναν και στον χώρο και σε άτομα, δηλαδή ναρκωτικά, εκρηκτικά/κροτίδες, όπλα, μαχαίρια, κτλ.

Τι ακριβώς εξυπηρετεί το εκ νέου άνοιγμα της υπόθεσης από την στιγμή που δεν υπήρχαν στοιχεία εξ αρχής;

Μήπως ήταν μια πρόβα για “έρευνες χωρίς εντάλματα”;

Μήπως σε αυτό τον τόπο γεμίσαμε αστυνομικούς και δη της Αμεσης Δράσης;

Ο φασισμός (ξανά)επιστρέφει στην Κύπρο;

The post Για την υπόθεση στις Λαϊκές Οργανώσεις Π.Λακατάμιας : υπόμνημα στην αστική δικαιοσύνη που θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο appeared first on Αγκάρρα.

Για γέλια τζιαι για κλάματα

By gregoris
17/10/2017

Ρε δαμέ τούτη κυβέρνηση το 2015 εν μέσω συνομιλιών για λύση του κυπριακού αποφάσισεν να ανεγείρει δημοσία δαπάνη μνημείο των επιτιθέμενων πραξικοπηματιών στο προεδρικό τες 15 του Ιούλη τζιαι ήταν να εμποδιστεί στήσιμο μνημείου Γρίβα το 2017 μετά που εκλειδώσαν την διχοτόμηση; Του Γρίβα να μεν του στήσουν τζιαι άλλον μεγάλο μνημείο, που ακόμα τζιαι ο Κληρίδης που τον είσιεν αποκαλέσει εν ζωή «κοινό εγκληματία» επήεννεν μετά θάνατον να του αποτίσει τιμές; Έτο εόκαν τους άδεια πάλεν…


22/10/2017


Εχτές εξεναγήσαμεν μαζί με τον Sertac στην εντός των τειχών Λευκωσία, νότια τζιαι βόρεια της πράσινης γραμμής, μια μικτή ομάδα Ισραηλινών τζιαι Παλαιστινίων που ήρταν στην Κύπρο για να συζητήσουν την δική τους διένεξη. Μιλώντας τους για την ιστορία της κυπριακής διένεξης, της αναπαραγωγής της μέσα που την διαχείριση της δημόσιας μνήμης τζιαι της σημειωτικής των δημοσίων χώρων, των ταυτοτήτων τζιαι των πολιτικών δυναμικών υπήρξαν στιγμές που εν εμπορέσαμεν να συγκρατήσουμεν τα χαμόγελα μας για τον παραλογισμό που επεριγράφαμεν. «Μα γιατί γελάτε;» ελαλούσαν μας οι ανθρώποι που έρκουνταν που μια περιοχή με πολλά πιο μεγάλη, βίαιη τζιαι θερμή διένεξη. Εθυμήθηκα τον Τσόμσκυ που είσιεν έρτει στην Κύπρο πριν καμιάν δεκαετία εν μέσω του πολέμου στο Λίβανο τζιαι όταν ερωτήθηκεν που την δημοσιογράφο “What doyou think about theCyprus problem?” έδωσεν μιαν αξέχαστη απάντηση. «You think you have a problem? You know I just came from Lebanon…”  

❌