One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Ο Γ. Κολοκασίδης αναζητά ανισότητες που να δικαιώνουν τις απλοϊκές εικόνες των καλών-κακών και καταλήγει σε ένα έμμεσο ρατσισμό, που βασιζε

By Δέφτερη Ανάγνωση


Αναδημοσίευση. Αρχικό κείμενο Δέφτερης Ανάγνωσης 12 Σεπτεμβρίου 2016

  • Ο Γ. Κολοκασίδης αναζητά ανισότητες που να δικαιώνουν τις απλοϊκές εικόνες των καλών-κακών και καταλήγει σε ένα έμμεσο ρατσισμό, που βασιζεται σε άγνοια – αν όχι σκόπιμη λογοκρισία των δεδομένων... Από την άλλη αρκετοί απορριπτικοί άρχισαν να ψάχνουν τρόπους αφορμολοήματος... Οι ανοησίες των καλοκαίρι ακόμα και την περίοδο της ταφής των 33 νεκρών της Τόχνης ήταν εκφραστικές, της προσπάθειας να βρεθεί κάτι ..για να κατασκευαστεί κατσιάρισμα.. αλλά και για να επιβληθεί ένα είδος τρομοκράτησης για να σιωπήσουν οι αντίπαλοι των απορριπτικών.. Έτσι λειτουργεί το σύστημα προπαγάνδας και λογοκρισίας σε “δημοκρατικά καθεστώτα” ελεγχόμενων ΜΜΕ..

    Ένας, λοιπόν, από τους αφορμολοημένους ήταν και ο Γ. Κολοκασίδης. Σε ένα κείμενο του για το βιβλίο με της ελληνικές και τούρκικες λέξεις στην κυπριακή διάλεκτο, ο κ. Κολοκασίδης απορεί σε μια φάση [την πιο ειλικρινή ίσως του κειμένου] αν αξίζει να προσπαθήσει να κατασκευάσει θέμα για να πουλήσει απορριπτισμό από ένα απλό λεξικό.. Και φυσικά, χωρίς ικανοποιητική απάντηση, προχωρεί απλώς για να κατασκευάσει “πρόβλημα” με την προσπάθεια αναζήτησης κοινού χώρου.. Βολοδέρνει και αφού μάλλον κατανοεί και ο ίδιος ότι αγωνίζεται κωμικά να τριχοτομήσει την τρίχα, καταλήγει τελικά σε ένα είδος υπόγειου ρατσισμού – γιατί λέει υπάρχει ηθική ανισότητα μεταξύ των δυο κοινοτήτων.. Ιδού που καταντά ακόμα και ένα σχετικά αναλυτικό μυαλό άμα κολλήσει. Μιλά για την ισότητα που εκφράζει η αναζήτηση ελληνικών και τούρκικων λέξεων – και προσπαθεί να αποφύγει να πει ότι τον ενοχλεί το κοινό, έστω και το τεκμηριωμένο: “Εννοούν [όσοι κατά τον ίδιο, και ατεκμηρίωτα ως συνήθως, προσπαθούν να επιβάλουν αυτήν την συνωμοτική έννοια της ισότητας] και αυτή που καταργεί και τη θεσμική τους ανισότητα (Κυπριακή Δημοκρατία έναντι ψευδοκράτους) αλλά και την οποιαδήποτε ιστορικοπολιτισμική ανισότητα η οποία μπορεί να διαταράξει την πλήρη εξισορρόπηση των κοινοτήτων. Έτσι, φθάνουμε στο σημείο να εξαγνίζεται η οθωμανική περίοδος, εξισώνεται πλήρως ο ρόλος Τουρκίας και Ελλάδος στο Κυπριακό, αφαιρούνται από τις ιστορικές αναφορές οποιαδήποτε στοιχεία τείνουν να δημιουργήσουν ηθική ανισότητα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
    http://www.philenews.com/el-gr/f-me-apopsi-eponymes-gnomes/385/329462/glossiki-ellinotourkiki-taftotita#sthash.wJBmDMWq.dpuf Δηλαδή οι τουρκοκύπριοι είναι ηθικά άνισοι με τους ελληνοκύπριους; Γιατί; Επειδή κατάγονται από μουσουλμάνους; Επειδή στο όνομα τους έκανε εγκλήματα η ΤΜΤ; Αλλά τοτε και τα εγκλήματα της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς, δημιουργούν ηθική ανισότητα για τους ελληνοκυπρίους; Η μηπως δαμαι εν της παπαθκιας τα ξυλα;.. Τέτοια κατάντια..

    Αλλά συνεχίζει πιο φαιδρά – πάει στην οθωμανική περίοδο και λέει...”Όπως επίσης δεν συζητείται καθόλου το φαινόμενο του εξισλαμισμού. Διότι ιστορικά αναγνωρίζεται ότι πολλοί Έλληνες κάτοικοι του νησιού ασπάσθηκαν τον μωαμεθανισμό προκειμένου να αποφύγουν τους βαρείς φόρους. [έλα ντε.. σε ποιούς;..:)] Ακόμα και αυτό το ιστορικά καταγεγραμμένο φαινόμενο αποφεύγεται. [αυτό θα μπορούσε να πει κανείς για το ρόλο της εκκλησίας..]..» Αν ο κ. Κολοκασιδης δεν αναμασούσε κλισέ θα μπορούσε να διαβάσει και λίγη ιστορία και τότε θα έβλεπε ότι η εκκλησία και οι φόροι της [ή ο ρόλος της στο φορολογικό σύστημα]  ήταν βασικός παράγοντας για εξισλαμισμό.. Τολμά όμως να πει λέξη για την εκκλησία; Και εκεί ηθική ανισότητα; Αν θέλει λίγη κατανόηση ο κ. Κολοκασίδης μπορεί να συμβουλευτεί τον Κ. Κύρρη που κατέγραψε και για τα λαϊκά ποιήματα μεσω των οποιων εκφραζεται και η άποψη των χωρικών για μερικούς “επίσκοπους” και “λύκους”.. Είναι ηθική ανισότητα αν οι πρόγονοι τουρκοκυπρίων αντέδρασαν στην εκκλησιαστική εκμετάλλευση με την αλλαγή θρησκείας, η και αν ανακάλυψαν ότι τους βόλευε το Ισλάμ σαν θρησκεία που στο κάτω  κάτω αναγνώριζε και τον Ιησού σαν προφητη;..Αλλα μερικοί όταν δεν έχουν τι να πουν, καταφεύγουν στα κλισέ των παιδικών τους αναμνήσεων με τους βαρβάρους και τους πολιτισμένους.. όταν ξυπνήσετε, αγοραστε και κανένα χάρτη και μετά καμία ιστορία εκτός σχολικού προγράμματος..

 

· ...τζαι κομμένες τηλεφωνικές γραμμές [έτσι ελάλεν το σενάριο;].. Άμα ήρτεν η παράσταση του τσίρκου στην αναλογία «εισβολών»: Ζελένσκι on

By Δέφτερη Ανάγνωση



Στην Κύπρο ο Ζελένσκι απάγγειλε το εμβατήριο δημοσίων σχέσεων που του ανάθεσαν, τζαι έκοψε [εκοπηκεν τυχαια τα γερημα..:)] την γραμμή. Διότι προφανώς έξερεν ότι περίμεναν τον πει κάτι για την τουρκική εισβολή με βάση την οποία ξεπλύθηκε τζαι η διαφθορά του στην Κύπρο [Pandora papers κοκ] τζαι η συμμαχία του με τους νεοναζί – με το απλοϊκό [τί να περιμένεις από την νεοφιλελέ εθνικοφροσύνη;] «τουρκική εισβολή, ρωσική εισβολή»] ..Λογικα είπαν του να πει κατι.. αλλά φυσικά τζήνος εν είσιεν καμιάν διάθεση να πει οτιδήποτε εναντίον της Τουρκίας [που περιμένουν ακόμα να καταρρεύσει οι εθνικοφρονες μας.. :)] από την οποία αγοράζει όπλα το καθεστώς του, τζαι η οποία είναι [επιθυμητή που τζήνον] εγγυήτρια στην συμφωνία για ουδετεροποίηση της Ουκρανίας..

Ένα ενδιαφέρον σύμπτωμα [η πολιτική διάσταση της αυταρχικής υστερίας] τζαι μια απορία [υπαρχουν καλοί τζαι κακοί ολιγαρχες από την τέως ΕΣΣ

By Δέφτερη Ανάγνωση

 

Την υστερία σε σχέση με το ουκρανικό, στην Κύπρο, προσπάθησαν να την προωθήσουν οι νεοφιλελεύθεροι – οι τέλος παντων όπως μπορεί να ονομαστεί η παρειτσα που πουλούσε κάποτε «ευαισθησίες» τζαι υστερα ανακάλυψε στον πανικό της ότι θέλει λογοκρισία, χαφιεδισμούς, επιλεκτικό ρατσισμό κοκ. Το ότι ακολούθησαν οι πιο εθνικόφρονες δεν ηταν έκπληξη...Για την ελληνοκυπριακή δεξιά ο απλοϊκός διαχωρισμός άσπρου – μαύρου ηταν πάντα ο μόνος τρόπος που μπορούσε να κατανοεί το περιβάλλον της. Με φόντο το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει: να έχουν πρόσβαση στην εξουσία... Οποτε τζαι οι σπασμοί υστερίας γιατί υπήρχε κίνημα ειρήνης [το ανακάλυψαν λόγω ανάγκης..:)] που δεν ξεχνούσε το ιστορικό πλαίσιο τζαι απέδιδε ευθύνες τζαι στο ΝΑΤΟ. Η σύγκριση τζαι το ιστορικό πλαίσιο τους οδηγούσε σε παράκρουση...

Αυτό το σύμπτωμα των ημερών θα πρέπει να θεωρείται σαν θετικό με την έννοια της αποκάλυψης τζαι του τέλους μιας σειρας ψέματων. Τούτοι ενι , τούτοι ηταν...:)

Η απορία εν η εξής: οκ ανακάλυψαν τζαι τα φερέφωνα [εν εξόφθαλμο πκιον] της δεξιάς ότι υπήρχαν Ρώσοι ολιγαρχες τους οποίους εξυπηρετα το κόμμα τζαι ο πρόεδρος που εψηφισαν...Παίζουν πελλον βέβαια ότι οι νυν υστερικοί ενάντια στους Ρώσους ολιγαρχες εψήφιζαν το κόμμα που τους ευκόλυνε τζαι στο οποίο εκαμναν εισφορές. Τζαι για το χατίρι των οποίων εθελαν να μας φορτώσουν τζαι το καθολικό κούρεμα το 2013 – σαν «μένουμε Ευρώπη»..:)..Ε ατε τωρα οι Ρώσοι ολιγαρχες εν κακοί [αφού ετσι σας είπαν να λαλείτε], οι Ουκρανοί;...Εν καλοί ολιγαρχες;...Ως γεγονός; Τι άραγε χρηματοδοτούν οι Ουκρανοί ολιγαρχες;..:)..Τζαι άραγε ποιον σύστημα παράγει ολιγαρχες;..:)

Ο αγώνας συνεχίζεται

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

1η του Οκτώβρη, εθνική ημέρα Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν και άσχετη με την όποια επέτειο ανεξαρτησίας (16 Αυγούστου 1960).

Σήμερα συμπληρώνονται 61 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. 61 χρόνια μια κολοβής ανεξαρτησίας που πολεμήθηκε από τον ιμπεριαλισμό που αξιοποίησε πλήρως τους ντόπιους φασίστες για να εφαρμόσει τα άνομα σχέδια του εις βάρος του λαού μας. 61 χρόνια μετά την ανεξαρτησία και 47 χρόνια μετά το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής ο αγώνας του κυπριακού λαού για τερματισμό της κατοχής συνεχίζεται. Η πάλη αυτή πρέπει να έχει αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και να στοχεύει σε λύση που να επανενώνει πραγματικά τον τόπο και το λαό μας και όχι να υπηρετεί τους θύτες που αιματοκύλισαν το λαό μας…

Ας θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα με αφορμή την ημέρα ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά και την πραγματική επέτειο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας:

1η Οκτώβρη – Συνεχίζεται ο αντικατοχικός αγώνας

Ανεξαρτησία ή στα πλοκάμια του ΝΑΤΟ;

Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Ο αγώνας του κυπριακού λαού για απελευθέρωση και ανεξαρτησία – «περί κυβερνήσεων βορρά και νότου»

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Το σημαντικότερο ζήτημα της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο αγώνας για απαλλαγή από τις εξαρτήσεις, την αποικιοκρατία και στη συνέχεια την κατοχή. Παρά τα σοβαρά διαιρετικά και λειτουργικά προβλήματα που «εσωκλείονταν» στις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους, θεωρήθηκε υπό τις περιστάσεις η μεγαλύτερη επιτυχία του συνεχούς αγώνα του κυπριακού λαού στην τότε εποχή της αποαποικιοποίησης. Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται από τότε το κράτος, θεωρούν τη σημαία του ως το πλέον σημαντικό συμβολικό όπλο, που καταδεικνύει την υπόσταση, τη κυριαρχία, τα γεωγραφικά όρια και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε αντιδιαστολή με τη διχοτόμηση ή την ένωση

Δεν είναι τυχαίο, πως με την καταστροφή του 1974, το προδοτικό πραξικόπημα και ως αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή στη συνέχεια, εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν η κρατική υπόσταση και κυριαρχία. Ως αποτέλεσμα, από το 1974, το 37% της γεωγραφικής επικράτειας της Δημοκρατίας, τελεί υπό κατοχή. Με όπλο την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία και κυρίως τη διεθνή αναγνώριση, ο κυπριακός λαός πορεύεται από τότε μέχρι σήμερα στις διεθνείς σχέσεις και οργανισμούς, ώστε να διατηρήσει την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία του, σε ολόκληρο το νησί, παρά την κατοχή και τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας. Το επανενωμένο κράτος εξάλλου, θα είναι η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι προϊόν δύο κρατών ή παρθενογένεσης.

Η εκάστοτε κυβέρνηση ενός κυρίαρχου κράτους έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα, σύµφωνα µε το διεθνές δίκαιο, να εκπροσωπεί διεθνώς το κράτος και να ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώµατα. Αποτελεί το θεματοφύλακα  της κρατικής κυριαρχίας. Είναι παραδεκτό ότι η de jure αναγνώριση µιας κυβέρνησης, δηλώνει την άποψη του αναγνωρίζοντος κράτους, ότι η αναγνωριζόµενη κυβέρνηση είναι κυβέρνηση κυρίαρχου κράτουςΕφόσον η λεγόμενη «ΤΔΒΚ» δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αλλά μονομερώς ανακηρυγμένο και αποσχισμένο χωρίς αναγνώριση, δεν μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση στον βορρά, αλλά υποτελής στην τουρκική κατοχή διοίκηση, άσχετα με τις καλές προθέσεις οργανωμένης μερίδας Τουρκοκυπρίων, όσο προοδευτικοί και εάν είναι. Σε αντίθετη περίπτωση, εάν η διοίκηση αναγνωρίζεται και ως κυβέρνηση τότε τίθεται θέμα κρατικής υπόστασης, επομένως διχοτόμησης. 

Η αναγνώριση ενός κράτους στο διεθνές δίκαιο έχει πρωτίστως πολιτική διάσταση και αυτό έχει τεράστια σημασία για την Κύπρο και τον αγώνα της.

Τα πιο πάνω καταδεικνύουν την κομβική σημασία που έχει για τον αγώνα του κυπριακού λαού, η προστασία του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις επιβουλές τρίτων, της Τουρκίας και όχι μόνο. Οι προσπάθειες των διεθνών μεσολαβητών για επιβολή λύσης που θα εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα των δυνατών, χρονολογούνται μεν, αλλά ίσως και να κορυφώνονται δε, στις μέρες μας.

Αναφορές «εκ των έσω», σε «κυβέρνηση στο νότο» ή για «άνοιγμα των συνόρων», τη στιγμή που το βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι κατεχόμενο από τη Τουρκία και υποτελές  – όπως κατεχόμενα είναι τα Παλαιστινιακά εδάφη από το Ισραήλ-  ισοδυναμεί με σοβαρή υπόσκαψη του αγώνα του κυπριακού λαού και πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστούν. 

Εάν οι εν λόγω αναφορές που έγιναν πρόσφατα περί «κυβέρνησης στο νότο», αποτελούν γλωσσικό ολίσθημα ή πολιτική ανεπάρκεια, τότε μπορούν να διορθωθούν με το σωστό τρόπο από τους ίδιους τους δημιουργούς και πλασιέ των όρων αυτών. Εάν όμως πρόκειται για συνειδητή πολιτική θέση, τότε μιλάμε για άκρως επικίνδυνη και προκλητική καμπάνια, ιδιαίτερα παραμονές της ούτως ή άλλως γεμάτης κινδύνων, πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό.

Οι δε τοποθετήσεις κομμάτων επί του συγκεκριμένου ζητήματατος, δεν  πρέπει να χαρακτηρίζονται ούτε από λαϊκισμό και πατριωτικές κορώνες, αλλά ούτε και από σκόπιμη ασάφεια. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει τις πραγματικές θέσεις ενός έκαστου στην πολιτική σκηνή, ακριβώς επειδή διακυβεύεται το μέλλον και η ασφάλεια του.

Η λύση του κυπριακού, ο κοινός αγώνας με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες δεν μπορεί να περνά μέσα από την αναγνώριση δύο κυβερνήσεων, μια στο νότο και μια στο βορρά. Περνά μέσα από την απελευθερωμένη και επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, όπου η κυριαρχία εκπηγάζει από τον λαό και αγκαλιάζει τις δύο κοινότητες.   

Η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ανήκει σε καμιά εκ των εκάστοτε διακυβερνήσεων, αλλά ανήκει στο λαό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ανεξάρτητα από το ποια  κυβέρνηση εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, το κράτος ανήκει στο λαό του και πρέπει να τυγχάνει προστασίας από επιβουλής. Όσες δυνάμεις, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το κατανοήσουν αυτό, θα έχουν να λογοδοτήσουν στο λαό, ο οποίος δεν έχει εκχωρήσει σε κανένα τη διαχείριση του μέλλοντος του, αλλά παρακολουθεί στενά και θα τοποθετηθεί εν καιρώ. Τέτοιες ενέργειες και διακηρύξεις, εάν αποτελούν συνειδητή επιλογή,  υπονομεύουν τον ίδιο τον αγώνα της Κύπρου.

Cypriot Consciousness

By Syspirosi Atakton

Note: The translation of the text was done in the framework of the documentary TONGUE –
(https://www.facebook.com/tonguefilm/?fb_…LnadcjU02Q)

Cypriot Consciousness

By Costis Achniotis
Within The Walls, Issue 35, September 1988

This text is my lecture for the event that our magazine has organized at Famagusta Gate. At the same event Mehmet Yiaşin spoke about the “Turkish Cypriot identity in literature”. We will publish Yiasin’s presentation in the next issue in which there will be a feature on Turkish Cypriots. We will also answer to some articles published in the newspapers about our event there.
____________________________________________________________________________

Firstly, I clarify that I understand the definition of collective consciousness (and its contents) not as stable and unchangeable and of course I do not give it the dimension of a natural order. Collective consciousness just as any social concept is changeable and follows the shifting needs of of a society.

This changeability of course is not at all mechanic. The superstructure can drastically act on social evolution. For example the appearance of industries shapes the totality of workers that are possible to become carriers of labor consciousness. Labor consciousness is potentially common for all nations and can determine the totality of the workers of the world. Of course, this understanding is macroscopic. Other factors (individual consciousness) act and shape opposing subtotalities.

For the purpose of this text, I call Cypriot Consciousness, the consciousness of the Cypriot Independence. Therefore, its carrier is anyone who understands Cyprus and its people as an independent entity and strives as a consequence for the protection of the corresponding state institution, the Independent Cypriot State.

Of course the understanding of Cypriot Independence is basically a subject that has not been studied neither historically nor sociologically, nor politically, and this stands for both communities. And it is entirely natural as since the 50’s the consciousness for Enosis (Union with Greece[1]) and for taksim (separation[2]) were entirely dominant. Regardless of the acceptance of this so-called Independence in 1960, the governing teams of both communities were (or were acting like) for Enosis or for taksim. Therefore only this version of history was projected with its corresponding ideological response. It is indicative how misguiding history is in Greek-Cypriot schools.

So it is not easy to realise that CPC (Communist Party of Cyprus) took an anti-union stand. I will quote an excerpt:
“…CPC sees as its duty to protest by any means, firstly against local English government which due to its indifference contributes in the intensification of intercommunal hate between the citizens of Cyprus and secondly against the fraudulent leaders of this place which spoke and will speak in the name of the Cypriot people. DOWN WITH ENOSIS – LONG LIVE THE INDEPENDENCE OF CYPRUS – LONG LIVE THE PROLETARIATS OF THE WORLD (Neos Kosmos, 25.4.1925)

We see that the understanding for Independence was already in combination with the effort to escape bicommunal conflicts.

Of course there is no doubt that since then, up until the categorical acceptance of “Enosis and only Enosis” by AKEL after about 25 years of inaptitude, the folk sentiment of the Greek-Cypriot community was all the more oriented toward Greece. The Turkish-Cypriot minority seems to have lagged behind in terms of following the developments and eventually takes a position after EOKA’s struggle. When AKEL leaned toward Enosis, the Trotskyist Party of Cyprus (which was a small communist organisation) criticized them harshly, as they saw independence as a self-government of the oppressed classes, without mentioning the Turkish-Cypriot community.
I quote an excerpt:

“COMRADES,
May this year’s 1st of May find us on the frontlines of the struggle for the handing down of power to our people, for SELF-GOVERNMENT. The traitorous abandonment of the position for Self-government on the part of the stalinist leadership and the adoption of the position for Enosis should make us come to our senses. We ourselves must stop the poisoning by Enosis. We must make the ill-fated leaders of our laborer’s organisations get on the right track of serving workers’ benefits. If they deny, we should set them aside and keep moving forward in a new polemic, with class-awareness and decisive leadership for the struggle for the handing down of power to the workers and farmers. Enosis can provide us neither better working conditions nor better wages, nor can it ensure our social emancipation. It will merely exchange our chains. Nothing more, nothing less.

WORKERS, FARMERS, OPPRESSED,
Move forward in the struggle for our emancipation. The struggle for our economic and political demands. The battle for the improvement of our working conditions and Social Security. For the creation of more jobs for the unemployed. For unemployment benefits. For the organisation and class awareness of all of the oppressed. For SELF-GOVERNMENT. For a Government of Workers – Farmers, that feels for the worker and protects the farmer. For the complete national and social liberation.”

In this text there is no mention of Turkish-Cypriots. But in the municipal elections the idea of proportionate representation of Turkish-Cypriots is projected from the candidates of this party and at the same time the request for Enosis is condemned in exchange for the request for Self-Government. The request for Enosis is considered a request which is entirely bourgeois (Ergatis, 15 May 1949).

The organisation of Trotskyists broke up and got dismantled soon after. One of the reasons is that a fraction of the members becomes for Enosis as one can witness through the conversational essays in it’s later editions.

We can see that briefly before the 50s, the Greek-Cypriot left tends to ambiguously want independence without always condemning Enosis and combines this demand with an intense worker’s politics (it is not by chance that the last labour struggles happened back then) and an understanding of danger that is included in a possible intercommunal conflict (and certainly other reasons such as geopolitical ones).

I do not know whether you, like myself, see that history actively justified the dears of the leftists of the era.

Whereas the Greek-Cypriot community votes for “Enosis and only Enosis” as one in 1950, and for the entire decade it leaves no space for anything else, I suppose that hidden within the bourgeois class exist thoughts for independence, because of course it cannot be by chance that Makarios gave that infamous interview in 1957 or that the national council of the time takes part, even in disagreement, in the negotiations in Zurich and London.

In making a report of the 50s, we can in summary say that the entire revolutionary force of the Cypriot people, Turkish Cypriot and Greek Cypriot, was wasted on marginalising the conscious participation of the working class, in order for an intercommunal conflict to be built and for neither self-government nor Enosis but for dependence to be given.

This is why Cypriot Consciousness is always a newborn consciousness. It has never overcome the stage of infancy. In consequence, its face is marked by the sorrow of profound old-age and the main sentiment that it can feel is the uncertain pain of existence. Cypriot Consciousness exists trampled under the feet of its adversaries who are caught in an infinite hand-to-hand battle. From the point of view of where it exists, on the ground, it sees them as enormous giants. Regardless of the constant trampling, the Cypriot Consciousness is saved by the fact that none of the giants is entirely dominant. Otherwise the Cypriot Consciousness would be lost.

The Cypriot Consciousness thinks itself weak. That’s why it plays possum, waiting for better days.

The Cypriot Consciousness is weak and humble. It knows it and doesn’t go to battle. It settles for cackling at the weakness of its far stronger adversaries who are nonetheless also too weak to impose their own order of things. In its ears the voices echo like empty words and fanfare.

Cypriot Consciousness has the arrogance of the marginals.

 

[1]. The dominant Greek Cypriot Discourse which called for union with Greece.

[2].  The dominant Greek Cypriot Discourse which called for complete separation of the two communities.

❌