One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Προεδρικές 2018 - η επόμενη μέρα

By gregoris
4/2/2018
Ήμουν αισιόδοξος εδώ και πολλούς μήνες για αυτές τις εκλογές. Μετά τις τελευταίες μέρες η αισιοδοξία μου αυξήθηκε. Όχι γιατί ο Μαλάς έκανε κάποια σημαντική πολιτική κίνηση, ούτε γιατί στάθηκε επικοινωνιακά ιδιαίτερα καλά. Θα μπορούσε να πάει καλύτερα και στα δυο επίπεδα. Αλλά γιατί οι τελευταίες κινήσεις του Αναστασιάδη φανέρωσαν καλύτερα αυτό που για πολλούς ήταν εμφανές εδώ και πολύ καιρό.

Η κυπριακή κοινωνία έχει διάχυτο συντηρητισμό και εθνοκεντρισμό. Και ανέχεται και υπομένει πολλά. Αλλά ταυτόχρονα δεν κοροϊδεύεται τόσο εύκολα όσο νομίζουν οι Κύπριοι αστοί, που εξάλλου δεν φημίζονται για την διορατικότητα τους. Η κυπριακή κοινωνία ξέρει να βάζει όρια και να τιμωρεί την αλαζονεία. Αυτό δεν το λέω ούτε λόγω των αριστερών μου πεποιθήσεων, ούτε λόγω της ιδιότητας μου ως κοινωνιολόγος. Αυτό το λέω εντελώς εμπειρικά και βιωματικά. Ο Αναστασιάδης θεωρώ θα πληρώσει τα ψέματα και την αναλγησία του. Θα πληρώσει το θράσος της διαπλοκής του, την ανοιχτή πάσα στην ακροδεξιά, θα πληρώσει και το ότι έβγαλε ακόμα και τον Αχριεπίσκοπο μπροστά 2 μέρες πριν τις εκλογές. Δεν νομίζω να τον σώζει η κούρσα υποσχέσεων παροχών και ρουσφετιού στην οποία επιδόθηκε τους τελευταίους μήνες και ακόμα και τις τελευταίες μέρες. Η κυπριακή κοινωνία μπορεί να έχει πολλές παθογένειες, αλλά έχει και άμυνες έχει και αντιφασιστικά αντανακλαστικά.

…………

Πρώτο απολογιστικό σχόλιο για τις εκλογές του 2018


Οφείλω να ομολογήσω ότι έπεσα έξω στην πρόβλεψη μου για μια μάχη στήθος με στήθος μεταξύ Αναστασιάδη και Μαλά. Διαψεύστηκε η πολιτική μου διαίσθηση ότι η αλαζονεία και τα ψέματα του Αναστασιάδη θα του προκαλούσαν πολιτικό κόστος. Φαίνεται ότι η διάβρωση της κυπριακής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο από ό,τι υπολόγιζα και ακόμα χειρότερα φαίνεται ότι έχουν ακρωτηριαστεί στοιχειώδη κοινωνικά αντανακλαστικά . Το να επιβραβεύεται η κυβέρνηση αυτή της πενταετίας με τόση ευκολία συνιστά προφανώς μια συνολική οπισθοδρόμηση και τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης θα τις ζήσουμε σε όλα τα επίπεδα τα επόμενα χρόνια. Το μόνο θετικό από αυτές τις εκλογές είναι η συντριπτική συσπείρωση του ΑΚΕΛ που καλείται πλέον να παίξει ένα καθοριστικό ρόλο ως αντιπολίτευση. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο για τον δικό μου χώρο, αυτόν της πέραν του ΑΚΕΛ αριστεράς. Σε επίπεδο πολιτικού συστήματος αναμένονται εξελίξεις στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο που τελικά αποδείχτηκε ακόμα πιο αντιδραστικός από ό,τι φαινόταν. Όσον αφορά το κυπριακό, έχει πλέον νομιμοποιηθεί η διχοτομική στροφή και πρέπει να αναμένονται τα χειρότερα. Όπως το είπε ο Γκουτέρες, «καλή τύχη στους Κυπρίους σε βορρά και νότο».


..............
6/2/2018
Αν δεν υπάρξει κάποια αναπάντεχη εξέλιξη [πχ ένταση ή προσέγγιση στα ελληνο-τουρκικά ή/και στα ενεργειακά], δεν αναμένεται επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό πριν το 2020. Κανένα καφέ/δείπνο/εθιμοτυπική συνάντηση Αναστασιάδη – Ακκιντζί μπορεί να υπάρξει. Αλλά μεσολαβητής που ΟΗΕ τζιαι κανονικές συνομιλίες μετά το 2020 τζιαι αν, τζιαι να δούμε πλέον σε ποια βάση…

Μεν σας αποβλακώνει ο Πολίτης. Μπορείτε και καλύτερα οι πλείστοι. J


……………

7/2/2018

Ένα σύντομο σχόλιο για την επόμενη μέρα. Το ΑΚΕΛ θεωρώ ότι οφείλει να κρατήσει γερά την γραμμή που χάραξε ο Άντρος Κυπριανού τα τελευταία χρόνια και να ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση Αναστασιάδη για την ευθύνη της για την στασιμότητα που θα ακολουθήσει στο Κυπριακό. Επειδή ούτε ο Ακιντζί ούτε ο ΟΗΕ κοροϊδεύονται, δεν αναμένονται εξελίξεις στο κυπριακό το αμέσως επόμενο διάστημα. Και η ευθύνη για αυτό κάποια στιγμή θα αποδοθεί αποκλειστικά στον Αναστασιάδη από το μικρό αλλά σημαντικό πολιτικό στρώμα των φιλελεύθερων. Δεν έγινε τώρα αλλά θα γίνει κάποια στιγμή. Διότι  και ο εθνο-συντηρητισμός της δεξιάς θα γίνει αποπνιχτικός και η ματαίωση θα γίνει πλήρης.  Αυτό το κεντροδεξιό στρώμα είναι κομβικό για τις ισορροπίες τόσο της διαχείρισης του κυπριακού όσο και των εκλογικών δυναμικών.


Το ότι δεν θα υπάρχουν εξελίξεις στο Κυπριακό δεν θα πρέπει να σπρώξει την Αριστερά στο να επικεντρωθεί σε άλλα θέματα. Προφανώς χρειάζεται να αυξηθεί η ένταση του ταξικού λόγου της Αριστεράς στα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα όπου θα υπάρξει επιδείνωση, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνεται συνδυαστικά με την αύξηση της έντασης στις δικοινοτικές επαφές και την παράλληλη προώθηση της θέσης για ομοσπονδιακή επανένωση. Υπάρχει χώρος να κερδηθεί από το ΑΚΕΛ στα λαϊκά στρώματα, αλλά αυτό πρέπει να γίνει με τους όρους της Αριστεράς, χωρίς καμιά ανοχή σε ρατσισμούς και εθνικισμούς, συντηρητισμούς και διχοτομισμούς.


Προεδρικές 2018

By gregoris
Μα τι μεγαλοπρεπέστατο άδειασμα από τα Ηνωμένα Έθνη στο Νικούι τον ψεύτη; Ώστε παρόλο που ήταν ενήμερη η ε/κ πλευρά για την απόσυρση του χάρτη που τον Δεκέμβρη, εψές στο debate εκόρτωνεν το Νικούιν σαν το γύφτικο σσιεπάρνι ότι εκατάφερεν την άλλη πλευρά να καταθέσει χάρτη; Όλα εδώ πληρώνονται Νικόλαε…. :)


…………


Έ-έ-έρχεται.

Από ότι φαίνεται από στιγμή σε στιγμή έρχεται κάτι που όλοι περιμέναμε: η δήλωση στήριξης στο Νικούιν το ψευτούιν που τον Αχριεπίσκοπο.

Με την ευκαιρία της ελληνοχριστιανικής αυτής στήριξης, το φιλέτο στα Μεσοβούνια, η δωρεά μέρους των φυγαδευμένων εκατομμυρίων του συμπέθερου, το δόσιμο του Υπουργείου Παιδείας, ο αποχαρακτηρισμός του αρχαιολογικού χώρου και η εξπρές έγκριση της άγιας επένδυσης στη Γεροσκήπου πριν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, χαιρετούν με καμάρι όλα τα νεοφιλελέ νούμερα του ευρωπαϊσμού, εκσυγχρονισμού, κοσμικότητας κλπ που θα ψηφίσουν το Νούμερο που θέλει να συνεχίσει να μας κάμνει τον Πρόεδρο.


………..

2/2/2018


Το πιο ωραίο μαργαριτάρι από τα πολλά στις δηλώσεις του Αχριεπίσκοπου σήμερα δεν ήταν η εισήγηση του να μην πάει ο πρόεδρος σε συνομιλίες για το κυπριακό τα επόμενα χρόνια, δεν είναι το ότι «έχει αγαστή συνεργασία εφ’ όλης της ύλης» με «τον Αναστασιάδη τον οποίο στηρίζει», ούτε το ότι ψεύδονται οι λειτουργοί της Πολιτικής Αεροπορίας για την παρεμβολή των τρούλλων του αγίου ξενοδοχείου στο αεροδρόμιο Πάφου, ούτε καν το «έχετε δίκαιο δέσποτα» που του είπε, λέει, ο μηχανικός για τη σωστή κατεύθυνση του διαύλου του αεροδρομίου Πάφου. Ούτε καν το «αφού δεν θα βγει ο Μαλάς» άρα δεν τον ενδιαφέρει τι λέει. Η καλύτερη αναφορά του Αχριεπίσκοπου ήταν ότι είναι αυτός που «δεν θα ρωτήσει το Μαλά» για το υπουργείο παιδείας, και όχι το αντίθετο.    

Ότι μένουμε Ευρώπη είπαμε; Να πούμε. J


……….

Αύριο θα έχουμε ένα πολύ σημαντικό πολιτικό γεγονός. Αυτές οι εκλογές, μετά τις εξελίξεις του 2016-2017 απόκτησαν μια αυξημένη και ευρύτερη σημασία. Το αποτέλεσμα θα είναι οριακό και θα εξαρτηθεί βασικά από την δυνατότητα κινητοποίησης και μη κινητοποίησης προς την μια και την άλλη κατεύθυνση. Μπορούμε θεωρώ να πούμε ότι ο πολωτικός άξονας αριστερά και δεξιά δεν θα είναι η καθοριστική παράμετρος. Ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων της δεξιάς πιθανότατα θα απέχει ως διαμαρτυρία για την δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Ίσως ένα αντίστοιχο, αλλά μάλλον μικρότερο στρώμα υπάρχει και στην αριστερά.



Η καθοριστική παράμετρος όμως όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα θα είναι νομίζω η ιδεολογική, με όρους πρόοδος-συντήρηση. Εδώ μπαίνει και το κυπριακό, αλλά δεν θα είναι θεωρώ ο πιο σημαντικός λόγος κινητοποίησης ή μη κινητοποίησης των ψηφοφόρων προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση. Εκείνη η μικρή κεντρώα ή κεντροδεξιά, φιλελεύθερη τάση που πάντα υπήρχε αλλά που δεν κατάφερε ποτέ να βρει αυτόνομη πολιτική έκφραση, θα είναι πιστεύω το κλειδί σε αυτές τις εκλογές. Ξεκαθαρίζει πλέον ότι ο σημερινός ΔΗΣΥ μετά και την πενταετία Αναστασιάδη δεν μπορεί ούτε να την χωρέσει ούτε να την εκφράσει. Το κομμάτι αυτό της κεντροδεξιάς τάσης που ανέχτηκε και ανέχεται και είναι έτοιμο να επιβραβεύσει και άρα να αναπαραγάγει την διαπλοκή και την διαφθορά, τον καπιταλισμό της κλίκκας και της αρπακτής, τον σκοταδισμό και την πορεία προς τη διχοτόμηση, είναι καταδικασμένο να διαλυθεί μέσα στον κυρίαρχο εθνο-συντηρητισμό της δεξιάς. Στο βαθμό που το πολιτικό αυτό στρώμα έχει κάποιο ένστικτο ιδεολογικής αυτοσυντήρησης, τότε θα στραφεί είτε προς το Μαλά είτε προς την αποχή. Αλλιώς είναι καταδικασμένο να εγκαταλείψει κάθε αξίωση προοδευτικότητας και να υποταχτεί σε κάτι τέτοια.

Εκλογές

By gregoris
26/1/2018


Η αποχή στις εκλογές μπορεί να είναι μια έλλογη και πολιτικότατη επιλογή γενικά και πολλές φορές μάλιστα αποτελεί και τη πιο σωστή στάση από μια ριζοσπαστική σκοπιά. Όμως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει η αποχή να ανάγεται ως «θέμα αρχής» ή να τίθεται ως η φυσική, εξ’ ορισμού επαναστατική στάση. Η κάθε εκλογική αναμέτρηση πρέπει να κρίνεται στο πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται και ανάλογα με τα διακυβεύματα που κουβαλά. Και η όποια απόφαση να λαμβάνεται στη βάση των πραγματικών δεδομένων, των προοπτικών και των συνεπειών τόσο για τους διάφορους αγώνες όσο και σε σχέση με τον ευρύτερο κοινωνικό ανταγωνισμό. Αυτές οι εκλογές έχουν αυξημένη πολιτική και κοινωνική σημασία και με δεδομένη την απουσία κάποιου άλλου αριστερού ριζοσπαστικού σχεδίου και προοπτικής, σε αυτή τη συγκυρία η αποχή θα λειτουργήσει αρνητικά. Δεν είναι θέμα κάποιου διαχρονικού αντι-δεξιού αντανακλαστικού και δεν έχει κανένα νόημα να τίθεται έτσι. Η ψήφος στο Μαλά αυτή τη στιγμή είναι αναγκαία για την υπεράσπιση της κοινωνίας. Ο Μαλάς μπορεί να νικήσει και πρέπει να στηριχτεί θεωρώ από όλο τον αριστερό ριζοσπαστικό χώρο.


……..

28/1/2018

Η σταθερή αύξηση της αποχής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που ξεκίνησε πριν σχεδόν δυο δεκαετίες φαίνεται να εδραιώνεται. Όταν στις πιο σημαντικές εκλογές, τις προεδρικές, η αποχή φτάνει στο 30%, έχουμε πλέον μια νέα παράμετρο. Ήταν προβλέψιμο αυτό; Σε μεγάλο βαθμό ήταν για όσους παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις.


Επί της ουσίας, αν αναλογιστούμε ότι η αποχή είναι σε σημαντικό βαθμό ψήφος διαμαρτυρίας και αφορά περισσότερο το προοδευτικό κομμάτι του εκλογικού σώματος, σε αντίθεση με το συντηρητικό κομμάτι που πιο δύσκολα εγκαταλείπει την παράταξη του, τα μηνύματα δεν φαίνονται ιδιαίτερα θετικά.


Υπάρχει όμως και ο δεύτερος γύρος, στον οποίο ο Μαλάς οφείλει να κάνει περισσότερα έτσι ώστε να κερδίσει μέρος της μεγάλης δεξαμενής των απεχόντων και να νικήσει τις εκλογές.



.................
29/1/2018

Είχα προβλέψει πολλούς μήνες πριν ότι ο Μαλάς θα περνούσε με ευκολία στον 2ο γύρο και ότι ο Αναστασιάδης αν και φαβορί, θα δυσκολευόταν πολύ να κερδίσει. Σήμερα πλέον εκτιμώ ότι ο Αναστασιάδης δεν είναι καν φαβορί και ότι το παιχνίδι παίζεται τουλάχιστον 50-50.

Το ότι το ΕΛΑΜ εδραιώνεται ως «κανονική» πολιτική δύναμη είναι ανησυχητικό. Το ότι ξεγυμνώνει ακόμα περισσότερο την αμελητέα ποσότητα των φιλελεύθερων Συναγερμικών που θα συμπληρώσουν τώρα και το ερωτηματολόγιο του εκλιπαρώντας ψήφους, αστείο.

Η πιο ωραία εξέλιξη όμως είναι στη βόρεια πλευρά. Η φασιστική απειλή από τον εισαγόμενο τουρκικό εθνικισμό και η δυναμική αντιφασιστική κινητοποίηση των τ/κ ανατάραξε το τ/κ πολιτικό σύστημα οδηγώντας σε νέα ισορροπία υπέρ της θέσης της τουρκοκυπριακής αυτονομίας κόντρα στη πίεση για υπαγωγή στη Τουρκία. Ο Σερντάρ Ντενκτάς για άλλη μια φορά ωθήθηκε στο να επιλέξει την συνεργασία με την κεντροαριστερά αντί με την δεξιά για το σχηματισμό κυβέρνησης, τασσόμενος με την κοινότητα του και όχι με την μητέρα πατρίδα.

Αν εκλεγεί ο Μαλάς και δεν χαθεί χρόνος, υπάρχουν 6 μήνες περιθώριο μπροστά μας για εντατικές συνομιλίες και τελική συμφωνία.


…………..


31/1/2018

Η Αναστασιαδική απάντηση προς ΕΛΑΜ επί της ουσίας:


Αγάπες μου, ξέρετε ότι εγώ εν τζιαι συμφωνώ με τους άλλους που σας λαλούν φασιστούθκια. Εγώ σέβουμαι σας τζιαι εν φακκώ πεννιά που δέρνετε τουρκοκύπριους, μετανάστες, αριστερούς κλπ. Εν μπορώ όμως ρε παιχτούθκια μου να σας απαντώ δημόσια ερωτηματολόγια – εν αντροπή κότζιαμου πρόεδρος να φαίνουμαι ότι διώ εξετάσεις δημόσια στο ΕΛΑΜ, την στιγμή που ο Μαλάς έστρεψεν σας το πίσω ανάνοιχτο τον φάκελο. Εξάλλου έχω τζιαι κάτι φιλελέδες που τους περιπαίζω τζιαι ψηφίζουν με κόμα τζιαι μπορεί να αγκριστούν.


Στα θέματα μας τωρά. Ρε αντραπείτε ρε. Εττούμπαρα τη λύση πέρσι τζιαι άνοιξα το δρόμο για τη διχοτόμηση τζιαι εν το εκτιμάτε καθόλου; Ρε κοπελλουρούθκια τον  τζιαιρό που ήμουν εγιώ εθνικιστής, εσείς είσαστεν αγέννητοι! Ρε μα εννά μου μάθετε εμέναν τες εθνικές θέσεις; Εννά μου πείτε εμένα για ελληνισμούς, που έστησα παιχνίδι με τους καλαμαράες ττουμπαρίσματος των συνομιλιών που κάτω που την μούττη του Τσίπρα; Μεν φοάστε ρε πουλλούθκια μου, ξέρω καλά το εθνικιστόμετρο τζιαι εν θα πάω πάρακατω που τζιαμέ που (εθνο)πρέπει. Άτε πνάστε τζιαι ψηφίστε με να μεν φκουν οι κόμμουνοι εξουσία.  


1/2/2018

Ο Μαλάς μπορούσε να πει περισσότερα και να πάει καλύτερα στο debate αλλά και ο Αναστασιάδης δεν είπε τίποτα περισσότερο από το αφήγημα που κατάρρευσε ήδη από τον 1ο γύρο. Πιο σημαντικά, ο Αναστασιάδης θα πληρώσει το λογαριασμό της διαπλοκής αλλά και την αλαζονεία του. J


1/2/2018


Σπάνια ψηφίζω σε εκλογές. Η διαχρονική απουσία καθαρών αριστερών θέσεων στα προγράμματα και τους υποψήφιους του ΑΚΕΛ συνήθως με σπρώχνει στην αποχή ενώ ακόμα και όταν πάω στη κάλπη, το κάνω κατά κανόνα με βαριά καρδιά. Αυτές είναι οι πρώτες εκλογές στη ζωή μου που ψηφίζω με πάθος. Όχι επειδή ο Μαλάς και το πρόγραμμα του είναι κάτι ιδιαίτερο, ή κάτι που να εμπνέει. Αλλά επειδή η κυβέρνηση Αναστασιάδη υπήρξε με διαφορά η χειρότερη που έζησα, η χειρότερη που θυμάμαι από τα τέλη των 1980ς, σε όλα τα επίπεδα.

Πέραν από το έγκλημα στο κυπριακό, στα περιβαλλοντικά, πέραν από την απογείωση της διαπλοκής και της διαφθοράς, η κυβέρνηση Αναστασιάδη ευθύνεται και για πιο βαθιές κοινωνικές μεταβολές που οι συνεπαγωγές τους δεν έχουν ακόμα διαφανεί στην ολότητα τους. Για την υπονόμευση των ρυθμισμένων εργασιακών σχέσεων, για τον εξοβελισμό της έννοιας της καθολικότητας και την αλληλεγγύης από την κοινωνική πολιτική και την αντικατάσταση τους από νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα «ευκαιρίας» και «ελεημοσύνης». Η σταθεροποίηση της οικονομίας δεν συνεπάγεται ότι θα παραμείνει η φτωχοποίηση και η ανισότητα στα ψηλά σημερινά επίπεδα. Υπάρχει και άλλο κάτω και θα το ζήσουμε με τυχόν επανεκλογή Αναστασιάδη.

Όποιοι από τον ευρύτερο προοδευτικό και ριζοσπαστικό χώρο, παραμείνουν στην αποχή, σημαίνει δεν κατάλαβαν τίποτε τα τελευταία πέντε χρόνια.  



…………

Πριν 3 μήνες, η κυρίαρχη αντίληψη ήταν ο Μαλάς δεν περνά 2ο γύρο και πριν 3 βδομάδες ότι μάλλον περνά αλλά έτσι και αλλιώς ο Αναστασιάδης θα κάνει περίπατο. Μετά το σοκ του 1ουγύρου και παίρνοντας θάρρος από το ευνοϊκά για τον Αναστασιάδη στημένο debate, στο οποίο υποτίθεται πήγε κάπως καλύτερα από τον Μαλά, επέστρεψαν οι πομπώδεις δηλώσεις για σίγουρη νίκη του Αναστασιάδη, διάχυτες στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίχτυα. Μπορεί να τα καταφέρει να νικήσει τελικά ο Αναστασιάδης – αλλά αυτό, το ξαναείπαμε πριν πολύ καιρό, δεν θα είναι εύκολο και δεν είναι και δεν ήταν ποτέ σίγουρο. Τα κοινωνικά ρεύματα και οι πολιτικές τάσεις είναι πολύ σύνθετα πράγματα, και δεν υπάγονται στην επικοινωνιακή διαχείριση, δεν ελέγχονται από τους κομματικούς επιτελικούς σχεδιασμούς και μηχανισμούς και δεν κατανοούνται από τους δημοσκόπους της μικρότερης ή της μεγαλύτερης σκοπιμότητας. Το παιχνίδι θα παιχτεί ψήφος-ψήφος και το ποιοι θα ψηφίσουν και ποιοι θα απέχουν είναι ανοιχτό ζήτημα.

Ψήφο στον Μαλά. Τυχόν εκλογή οποιουδήποτε άλλου αυτή την στιγμή θα είναι καταστροφή

By gregoris
Ο Σταύρος Μαλάς δεν είναι αριστερός και δεν έχει αριστερό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Είναι μάλλον πιο κοντά στη δεξιά σοσιαλδημοκρατία σε θέματα οικονομίας και παρά τις φιλελεύθερες του απόψεις σε κάποια κοινωνικά θέματα είναι μάλλον συντηρητικός σε διάφορα άλλα. Δεν αναμένω να κάνει σημαντικές προοδευτικές τομές και μεταρρυθμίσεις αν εκλεγεί – δεν φαίνεται να έχει ούτε το όραμα ούτε την προοπτική να διαφοροποιήσει τον συσχετισμό δύναμης για να γίνει αυτό. Υπό κανονικές συνθήκες ως αριστερός δεν θα ψήφιζα έναν τέτοιο υποψήφιο και θα επέλεγα την αποχή όπως έκανα το 2013. Τότε βέβαια υπήρχαν και άλλοι λόγοι που δεν ψήφισα τον Μαλά καθώς βρισκόμασταν σε διαφορετική συγκυρία και με άλλα διακυβεύματα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.


Το ΑΚΕΛ έδειξε με δραματικό τρόπο τα όρια του ως αριστερή δύναμη μέσα στη κρίση και την αδυναμία του (πολιτική, οργανωτική, στελεχιακή, ιδεολογική, επικοινωνιακή) που με την ανάληψη της εκτελεστικής εξουσίας την περίοδο 2008-2013 υπήρξε σχεδόν τραγική. Όμως το ότι κατάφερε να μείνει όρθιο και να κάνει έστω κάποια μικρά βήματα μπροστά ως αντιπολίτευση είναι γεγονός και υπό αυτές τις συνθήκες είναι και σημάδι ελπίδας για τη Κύπρο. Ιδιαίτερα όσον αφορά το κυπριακό, το ΑΚΕΛ υπήρξε τα τελευταία χρόνια το μοναδικό κόμμα που επέδειξε συνέπεια, σοβαρότητα και ευθύνη έναντι της ιστορίας και του τόπου. Το ΑΚΕΛ υπό την ηγεσία του Άντρου Κυπριανού πρέπει να στηριχτεί θεωρώ από την ευρύτερη αριστερά σε αυτή τη συγκυρία ιδιαίτερα για την αξιοπρεπέστατη στάση του στο Κυπριακού την στιγμή που όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις φλερτάρουν ρητά ή υπόρρητα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με την διχοτόμηση. 

Και κατ’ επέκταση ο Μαλάς θα πρέπει να στηριχτεί από όλες τις δυνάμεις που πραγματικά επιθυμούν την επανένωση της χώρας.

Μετά την κατάρρευση της διαδικασίας των συνομιλιών που ξεκίνησε το 2008, βρισκόμαστε σε μια απολύτως κρίσιμη καμπή στο κυπριακό. Να θυμηθούμε ότι ο μόνος λόγος που δεν κλείδωσε η διχοτόμηση μετά το δημοψήφισμα του 2004 ήταν η εκλογή Χριστόφια το 2008 που ξαναέβαλε την προοπτική συμφωνημένης λύσης στο τραπέζι μέσα από ένα έντιμο διαμοιρασμό εξουσίας ε/κ και τ/κ. Τυχόν εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου που πολεμά την επανένωση γενικά ή του Αναστασιάδη που σκότωσε την προοπτική της στο πιο κρίσιμο σημείο θα στείλει το μήνυμα ότι οι ε/κ στην καλύτερη περίπτωση εγκρίνουν την πορεία προς τα δυο κράτη μέσω της εδραίωσης, νομιμοποίησης και αναβάθμισης του στάτους κβο και στην χειρότερη ότι προτιμούν τυχοδιωκτισμούς με την ΑΟΖ που ενέχουν κινδύνους ευρύτερων περιφερειακών διενέξεων. Πρέπει να φύγει η διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση Αναστασιάδη και πρέπει να αποτραπεί η εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου. Ψήφο στο Σταύρο Μαλά λοιπόν.



ΥΓ. Η ψήφος στο Μαλά δεν είναι κλειδωμένη. Ο υποψήφιος θα κρίνεται μέχρι την τελευταία στιγμή, και στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα κάνει τέτοιες κινήσεις που θα μας σπρώξουν ξανά στην αποχή. 

Παρθενογένεση, εκλογές 2018, ΔΗΣΥ

By gregoris
26/10/2017


Η ιστορία με την προσωρινή στελέχωση των θεσμών του ενωμένου κράτους την μεταβατική περίοδο μέχρι τη διενέργεια των ομοσπονδιακών εκλογών, είναι όπως τα πλείστα ζητήματα του κυπριακού που μετατρέπονται κατά καιρούς σε εστία αντιπαράθεσης, θεαματικά πυροτεχνήματα χωρίς καμιά ουσιαστική αξία ως τέτοια. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος προσωρινής κατανομής των υφιστάμενων αξιωματούχων στα νέα σώματα. Ταυτόχρονα όμως ένα τέτοιο ζήτημα μπορεί να αναδείξει σε όποιον/α σκέφτεται και μπορεί να δει πέραν από τα προφανή, τα βαρύγδουπα συνθήματα και την επιφάνεια, τον πυρήνα της κυπριακής διένεξης και της αναπαραγωγής της.


Στον διχοτομιστή και στον εθνικόφρονα είναι αδιανόητη και μόνο η ιδέα του διαμοιρασμού της εξουσίας ε/κ και τ/κ και είναι αδιανόητη η λειτουργία του κοινού ενωμένου κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο και ρητορικό σύμπαν και μόνη η αναφορά του «Ακκιντζί συμπρόεδρου», υπονοεί ένα τελεσθέν έγκλημα ή έστω μια κατάφορη αδικία, πριν καν αναφερθεί το τι αρμοδιότητες θα έχει ή τι είναι αυτό που θα κάνει. Το κοινό κράτος, τόσο την στιγμή της ίδρυσης του όσο και μετά γίνεται πάντα αντιληπτό στους διχοτομιστές ως πεδίο μάχης ε/κ και τ/κ. Γίνεται δηλαδή μεταφορά του παρόντος της διακοινοτικής αντιπαράθεσης σε μέλλοντα χρόνο την στιγμή του επικυρωμένου από δημοψηφίσματα διακοινοτικού συμβιβασμού και στην χρονικότητα της επίλυσης της σύγκρουσης.


Στην απορριπτική επιχειρηματολογία το ενωμένο κράτος μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο ως προσωρινή διακοπή της υπάρχουσας διχοτόμησης που θα πρέπει να λήξει για να υπάρξει αποκατάσταση της κανονικής τάξης πραγμάτων. Είναι δεδομένο για τον απορριπτικό λόγο το ότι θα καταρρεύσει (και το ότι θα πρέπει να καταρρεύσει) αν παρ’ ελπίδα συγκροτηθεί το ενωμένο κράτος. Το θέμα πάνω στο οποίο συζητούν κατ’ ακρίβειαν οι απορριπτικοί δεν είναι η συγκρότηση του ενωμένου κράτους αλλά οι όροι της κατάρρευσης του, οι συνθήκες και ο συσχετισμός δύναμης στην διακοινοτική διένεξη την επαύριο της κατάρρευσης.  


Αυτή είναι η ουσία πίσω από τις διάφορες μετωνυμίες περί «παρθενογένεσης». Το πώς και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει το ε/κ κατεστημένο να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας και των ωφελημάτων του στάτους κβο αν δεν καταφέρει να μπλοκάρει την διαδικασία πριν τα δημοψηφίσματα ή αν χάσει τα δημοψηφίσματα, μέσα από την κατάρρευση του ενωμένου κράτους. Τα υπόλοιπα είναι μαϊντανός.  

...........



5/11/2017


Πρόβλεψη. Αυτές οι εκλογές δεν έχουν καμιά σχέση με το 2013. Μοιάζουν περισσότερο με το 2008 ή και το 1998 και ο 1ος από το 2ο θα έχουν διαφορά κάτω από 1%.


Ο Αναστασιάδης μπορεί να τις κερδίσει αλλά αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Κατ’ ακρίβειαν, με δεδομένο το πόσο θάλασσα τα έκανε στο κυπριακό, το πόση διαφθορά υπήρξε και το πόσο δράμα παραμένει η κατάσταση στην οικονομία για την συντριπτική πλειοψηφία, και μόνο που μπορεί να είναι υποψήφιος λέει κάτι για τη μπανανία μας. Ο Παπαδόπουλος δεν περνά 2ο γύρο. Και ό,τι και να αποφασίσει και αυτός και οι άλλοι που δεν θα περάσουν στο 2ο γυρό, η μάχη μεταξύ Μαλά και Αναστασιάδη θα κριθεί οριακά. Ελπίζω ο Μαλάς να μείνει σταθερός στη γραμμή του στο κυπριακό και να μην κάνει το λάθος να δοκιμάσει να ψαρέψει ψεκασμένους ούτε πριν τις εκλογές ούτε μεταξύ 1ου και 2ουγύρου.




15/11/2017


Η νέα στρατηγική Νίκου-Νίκολα πάντως για πρόκληση κόστους στην Τουρκία ήδη φέρνει απτά αποτελέσματα. Ξέρετε πόσο κόστος έσιει η πεζίνα των αεροπλάνων της Τουρκικής πολεμικής αεροπορίας που πετούν που πάνω μας για την επέτειο του Αγίου Ντενκτάς; J 


………..

16/11/2017


Το ότι δεν υπήρξε ούτε μια παραίτηση ή έστω δημόσια διαφοροποίηση από στέλεχος του ΔΗΣΥ, το ότι δεν ασκήθηκε καμιά ουσιαστική κριτική από μέλη πέραν από μερικές εξαιρέσεις κυρίως ανένταχτων δεξιών για το φιάσκο του Κρανς Μοντάνα, μπορεί να θεωρώ να μας οδηγήσει στα εξής δυο ασφαλή συμπεράσματα:

α) ότι η λεγόμενη επανενωτική φιλελεύθερη τάση εντός του ΔΗΣΥ είναι αμελητέα ποσότητα και χωρίς καμιά ουσιαστική ιδεολογική δέσμευση στην επανένωση (μπορεί να στηρίξουν την επανένωση αν το πει η ηγεσία, μπορεί εξίσου εύκολα να στηρίξουν και το στάτους κβο ή τα δυο κράτη αν το πει η ηγεσία)

β) το σημερινό ΔΗΣΥ γενικά ως πολιτικός χώρος παρά το ότι δεν έχει ιδεολογική συνοχή και όραμα, πολιτική αποτελεσματικότητα ή αξιοπιστία ή έστω κάτι να δέσει την ετερόκλητη κοινωνική του βάση πέραν από το ρουσφέτι, παραμένει ένας παραταξιακά συμπαγές πολιτικός χώρος. Είναι ένα κόμμα που έχει τα μέλη του επί της ουσίας πολύ λιγότερο ελεύθερα από ότι το ΑΚΕΛ που λειτουργεί στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τους οπαδούς του πολύ πιο ελεγχόμενους και κατευθυνόμενους, τόσο όσο δεν μπορούσε καν να διανοηθεί το ΑΚΕΛ ούτε καν την περίοδο του Πάπη.



❌