One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Bağımsız Kıbrıs için Sokaktaydık!

By Mustafa Batak

WhatsApp Image 2021-08-16 at 09.57.22

Bağımsızlık Yolu ve Baraka Kültür Merkezi’nin çağrısıyla 14 Ağustos Bağımsız Kıbrıs eylemi gerçekleşti. Lefkoşa’da Pronto Çemberi olarak bilinen çemberde toplanan eylemciler, sırasısyla İngiliz Elçiliği, Amerikan Temsilciliği ve TC Lefkoşa Büyükelçiliğine yürüyerek Kıbrıs’ın bölünmüşlüğünü ve emperyalist kuşatmayı protesto ettiler. Eylem sırasında, “Bağımsız Kıbrıs, Bütün Halklar Kardeştir!”, “Son Son Son! İşgallere Son!”, “One Solution, Revolutin”, “Out Out Out! British Bases Out!”, “Ankara Elini Yakamızdan Çek!” gibi sloganlar atıldı. Keleşzade: Devrimciler olarak, bağımsızlığını savunanlar olarak sokakta olmaya devam edeceğiz! 16 İngiliz Elçiliği önünde örgütler adına konuşma gerçekleştiren Mustafa Keleşzade “Adanınn bölünmesinin başlangıç adımının atıldığı, Kıbrıslı Türklerin paramiliter güç olarak İngilizler tarafından göreve alındığı ve Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Elenler arasında düşmanlığın tohumlarını eken, kendi egemenliğini, kendi ada üzerindeki denetimini sağlamak için, adanın halklarını bir birine düşüren İngiliz Elçiliği önündeyiz. Egemenler uzun bir süredir halkların bölünmesi üzerinden kendi çıkarlarını egemen kılmaya devam etmektedir. Adamızda halen varlığını sürdüren iki egemen İngiliz üssü de bunun kanıtıdır. Şu anda dünyadaki egemenler tarafından halen kullanılmaktadır.” dedi. Kıbrıs’ın kuzeyinde Kıbrıslı-Türkiyeli çatışması yaratarak egemenlerin çıkarlarını devam ettirmeye çalıştığını vurgulayan Keleşzade, “Bunlara karşı devrimciler olarak, bağımsızlığını savunanlar olarak sokakta olmaya devam edeceğiz!” dedi. Oygar: ABD Kıbrıs’tan Defol! 38 Amerikan Temsilciliği önünde örgütler adına konuşma gerçekleştiren Tahsin Oygar, “Yeni mafya patronu olan ABD, ülkemizide bölmek için elinden geleni yapmıştır.” dedi. Oygar, “Biz ABD’nin, CIA Ajanı olarak Grivası adamıza gönderdiğini biliyoruz. Biz ABD’nin bütün doğal kaynaklarımızı şirketleriyle alıp buradan götürdüğünü biliyoruz. İsrail ile birlikte doğal gaz çalışmaları için yine ülkemizin çevresinde koşuşturmaktadırlar. Ortadoğu’yu kana Bulayan ABD’nin Acheson Planını biliyoruz!” dedi. Oygar, konuşmasının devamında “ABD’nin 15 Temmuzda buraya darbe yaptırdığını biliyoruz. 20 Temmuzu organize ettirdiğini ve bunu desteklediğini de biliyoruz. ABD Kıbrıs’tan defol. Kıbrıs halklarını rahat bırak. Bağımsız Kıbrıs için halklar birlikte mücadele vermelidir. Bağımsız Kıbrıs, yaşasın halkların kardeşliği!” diyerek sözlerini tamamladı. Rahvancıoğlu: Federal, birleşik Kıbrıs dışında herhangi bir çözüm yoktur! 55 TC Lefkoşa Elçiliği önünde örgütler adına açıklama yapan Münür Rahvancıoğlu, “Türkiye Cumhuriyeti devletinden 1974’te ortak hareket ettiği Yunanistan devletine de burada vereceğimiz mesajı iletmesini rica ediyoruz.” diyerek sözlerine başladı. Rahvancıoğlu, Kıbrıs sorunu söz, yetki, karar sorunu olduğunu vurgularken, “Kıbrıs’ta yaşayan insanların, kendi geleceğini belirleme, kendi kaderine hükmetme sorunudur!” dedi. Rahvancıoğlu konuşmasının devamında, “Bugün bizim, günlük yaşamımızdaki her olguyla ilgili olarak, halkımızın, halklarımızın, Kıbrıs’ta yaşayan insanların değil, kökü dışarda olan unsurların sözü geçiyor. Bizim sözümüz geçmiyor. Böyle bir kurtarılmayı istemiyoruz!” dedi. Federal, Birleşik Kıbrıs dışında herhangi bir çözümün olmadığını vurgulayan Rahvancıoğlu, “Bugün kurtarıcı gibi görünenlere diyoruz ki, biz kendimiz kurtarmasını da, yaşatmasını da biliriz. Dünyanın tüm halklarıyla kardeş olduğumuz gibi, Türkiye halklarıyla da kardeşiz. Her üç elçilik önünde verdiğimiz mesaj halklara yönelik değil. Onların devletlerinin, kendi halklarını da ezen politikalarına karşıdır. Ve bu politikalara karşı, geçmişte direndik, bugün direniyoruz ve gelecekte de direnmeye devam edeceğiz!” diyerek sözlerini sonlandırdı. Rahvancıoğlu’nun konuşmasından sonra, Mustafa Batak örgütler adına ortak basın açıklamasını okudu. Örgütler adına yapılan ortak açıklamanın tam metni şöyle: 47 yıl önce Kıbrıs adasının bölünmesi adına son fiziki müdahalenin yapıldığı tarih olan 14 Ağustos’ta bir kez daha sokaktayız. Bir kez daha İngiliz Elçiliği’nden ABD konsolosluğuna yürüyüp, eylemimizi TC elçiliği önünde tamamlıyoruz. Çünkü 14 Ağustos, TC devletinin gerçekleştirdiği ikinci harekatın yıl dönümü olsa da, TC devleti ABD emperyalizminin çıkarları doğrultusunda kendine düşen rolü oynamış bir taşerondur. Onların yanı sıra, sömürgesini kaybetmek üzere olan İngiltere ve yine emperyalizmin kuklası faşist Yunan cuntası, çatışma halinde gibi görünüp, adanın bölünmesi için birlikte hareket etmiş devletlerdir. 47 yıl sonra bugün Kıbrıs adasının bölünmüşlüğünün bu devletlere hizmet ediyor olması, o dönemki işbirliğinin ve planın en önemli göstergesidir. ABD ve İngiltere Ortadoğu’yu Kıbrıs’tan havalanan uçaklarıyla bombalamakta, Yunanistan devleti ekonomik ve ideolojik varlığını adanın güneyinde sürdürmekte, Kıbrıs’ın kuzeyi ise TC devletini yöneten mafya iktidarının kalın bağırsağı haline gelmiş bulunmaktadır. Yine bu devletler ülkemizin kaynakları üzerinde sınırsız hak iddia etmektedir. Biz bu adayı evimiz ve yurdumuz olarak görürken, onların şirketleri sözde yatırım adı altında kıyı şeridimizi talan etmektedir. Amerikan madencilik şirketi CMC on yıllardır zehir saçmaktadır. Adamız etrafında çok uluslu şirketler doğal gaz çıkarma çalışmaları yürütmektedir. Onlar, bizim evimiz olarak gördüğümüz bu adanın ne doğasını ne de insanını zerre önemsememekte, “daha ne kadar sömürebilirim” derdinden başka dert gütmemektedir. Kıbrıs’ın kuzeyinde Cumhurbaşkanlığı seçiminin sonuçlarından, parti kurultaylarına kadar her türlü siyasi sürece TC devletini yöneten derin-mafya iktidarı tarafından yapılan müdahaleler artık farklı boyutlara ulaşmıştır. Bu kirli iktidar bazen gazetelerimizi, bazen bağımsız yargımızı, bazen bizzat seçilmiş Cumhurbaşkanlarını alenen tehdit etmekte, ülkemizdeki diğer tüm sesleri kısarak kontrolü tamamen ele almayı amaçlamaktadır. Maraş’ın açılmasından, yeni Cumhurbaşkanlığı Sarayına kadar her konuda başka bir devletin kararlar alarak bunları uygulamaya geçirmesi ve halkımızın iradesinin yok sayılması, halklarımızın üzerinde kurulmak istenen baskı ortamının en güncel ve basit örnekleridir. Mafya, sermaye kesimleri ve varlığını düşmanlık, kin ve nefret üzerinden sürdürenler, Kıbrıs adasının bölünmüşlüğü üzerinden ciddi kazanç elde etmektedir. Bölünmüşlüğün zararını yaşayan ise her zaman olduğu gibi emekçi halklardır. On binlerce kişi federal çözüm için alanlarda bir araya gelirken, TC’deki faşist iktidarla güneydeki faşist ELAM’ın Kıbrıs’ta federal çözüme karşı aynı noktada buluşması bundandır. Bugün ‘Bağımsız Kıbrıs’ talebini yükseltmediğimiz takdirde, Kıbrıs adasının kaynaklarının sömürülüceği, halkların geleceğinin çalınacağı çok daha karanlık ve antidemokratik günler bizleri beklemektedir. Oysa ‘Bağımsız Kıbrıs’ talebi, yalnızca Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Elenleri değil, ada üzerinde yaşayan tüm halkları daha iyi bir yarına taşıyacak olan taleptir. Emeğimiz karşılığını, doğamız hakettiği saygıyı, halklarımız özlediği huzuru ancak Bağımsız bir Kıbrıs’ta yaşayabilir. İşte bu yüzden 14 Ağustos’ta sokaktayız, “Bağımsız Kıbrıs, Bütün Halklar Kardeştir” diye haykırmaktayız! Baraka Kültür Merkezi Bağımsızlık Yolu

Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir- Mustafa Keleşzade

By Şifa Alçıcıoğlu

13900368_1044400372334465_4255195168987956967_n

Argasdi'nin Bellek sayfasında bu sayıda  14 Ağustos'u anlatıyoruz. Adanın bölünmüşlüğünü yaratan emperyalist müdahalelere karşı isyan ediyor, halkların kardeş olduğu bir Kıbrıs için mücadeleye devam diyoruz. Bugün saat 18.00'de Pronto Çemberi önünde buluşuyor ve  hep birlikte İngiltere Konsolosluğu, Amerikan Temsilciliği ve TC Elçiliği önüne giderek yapacağımız basın açıklamamıza bekliyoruz. 13900368_1044400372334465_4255195168987956967_n14 Ağustos 2012: Çağlayan Çocuk Parkı’nda “Bağımsız Kıbrıs” etkinliği coşkuyla gerçekleşti. 14 Ağustos Türkiye’nin adaya gerçekleştirdiği 2. müdahalenin yıldönümüdür. Fakat son 10 yılda 14 Ağustos’lar farklı da bir anlam kazanmıştır. 14 Ağustos Kıbrıslı Türk halkının iradesine sahip çıkmak için sokaklarda olduğu, Bağımsız ve halkları kardeş bir Kıbrıs için mücadele edenlerin günü haline gelmiştir. 14 Ağustos 2012’de Çağlayan Çocuk Parkı’nda gerçekleştirdiğimiz eylem, “Bağımsız Kıbrıs” şiarını yükselttiğimiz ilk eylemdir. İlk kez Baraka ve YKP öncülüğünde ve pek çok örgütün katılımı ile 14 Ağustos 2009’da Anti-Militarist Barış Harekâtı ismiyle gerçekleşmiş olsa da bugün taşıdığı politik sözü, yaşanılan ayrışmanın ardından 2012 senesinde kazanmıştır. 2012’den günümüze Bağımsız Kıbrıs eylemlerinde Kıbrıs’ın kuzeyinden, güneyinden ve Türkiye’den onlarca sanatçı, aydın dayanışma göstererek, şiirleri, şarkıları ve mesajları ile Bağımsız Kıbrıs mücadelesinin var olmasına katkı sağlamıştır. 14 Ağustos’lar Çağlayan Parkı’ndan Göçmenköy Parkı’na pek çok alanda konserler ve etkinlikler ve yürüyüşler şeklinde gerçekleşmiştir. Eylemlerin yeri ve şekli değişse de adamızın bölünmüşlüğünü yaratan emperyalist müdahalelere karşı isyanını, halkların kardeş bir Kıbrıs mücadelesine olan bağlılığını hiçbir zaman değiştirmemiştir. Bağımsız bir Kıbrıs hedefine etnik temelden ayrışarak ve göçmen düşmanlığı yaparak değil, emek ekseninde birleşip birlikte özneleşerek ulaşılabileceği vurgusunu yapmakla kalmamış ve bu çerçevede faal olduğu döneminde bir göçmen örgütü olan Pir Sultan Abdal’ın da ortak organizatörlüğü ile pratikte bunu göstermiştir. Konserli gerçekleşen etkinliklerde elde edilen gelir de eylemin bir parçası olarak düşünülmüş ve etkinliklerden kalan maddi gelir Mülteci Hakları Derneği gibi eylemin sözünü tamamlayacak şekilde bağışlanmıştır. 2016 senesinde Türkiye’de 15 Temmuz Darbe süreci ile yaratılan faşizm ortamında, 14 Ağustos, Türkiye’de var olan baskıcı ortamın buraya da taşınmasının reddiyesi niteliğinde olmuş, sokaklarımızın bizim olduğu mesajının taşıyıcılığını yapmıştır.  2020 senesinde pek çok kritik eylemin Pandemi nedeni ile yapılamadığı bir dönemde, 14 Ağustos Pandemi kurallarına uyularak, üç yerde; İngiltere Konsolosluğu, Amerikan Temsilciliği ve TC Elçiliği önünde eş zamanlı olarak yapılmıştır. Bağımsız Kıbrıs eylemleri adanın bölünmüşlüğü ve tamamında süren emperyalist işgallere bir isyan olarak ortaya çıkmış, bazen umudun, bazen inancın, bazen ise iradenin sembolü olmuş ama her zaman örgütlü, kararlı ve devrimci bir mücadelenin  taşıyıcısı olmuştur.  

Τιμή και δόξα στην αντίσταση

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

15 του Ιούλη σήμερα. Μαύρη επέτειος. 47 χρόνια έχουν περάσει από το δίδυμο ιμπεριαλιστικό έγκλημα του 1974, αλλά οι πληγές του παραμένουν ανοικτές. Η Κύπρος και ο λαός της παραμένουν μοιρασμένοι από την τουρκική κατοχή και το συνεχιζόμενο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα. Tο προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή το μαύρο Ιούλη του 1974 δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β’ άνοιξαν την κερκόπορτα στον Αττίλα εκτελώντας το έγκλημα ενάντια στην Κύπρο και στον κυπριακό λαό. Ενα έγκλημα αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης συνωμοσίας από τους πιο σκοτεινούς κύκλους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Διχοτομικά σχέδια, «διπλές ενώσεις», απόπειρες φυσικής εξόντωσης του Προέδρου Μακαρίου και μια σειρά μεθοδεύσεων οδήγησαν στο αποκορύφωμα της προδοσίας της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ που παρέδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία. Σήμερα τιμούμε τη μνήμη όσων αντιστάθηκαν στο προδοτικό πραξικόπημα, όσων έδωσαν τη μάχη ενάντια στα όπλα που έστρεψε το ΝΑΤΟ ενάντια στην Κυπριακή Δημοκρατία και όσων έδωσαν σε αυτή τη μάχη ότι πολυτιμότερο είχαν. Τιμούμε τους κομμουνιστές και τους δημοκράτες αντιστασιακούς που έδωσαν μια άνιση μάχη ενάντια στα υποχθόνια πλάνα των ιμπεριαλιστών.

47 χρόνια μετά η αναγκαιότητα για κοινή πάλη όλων των Κυπρίων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην κατοχή είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. Απέναντι στις σειρήνες του φασισμού και του σοβινισμού, ένθεν κακείθεν του κατοχικού συρματομπλέγματος, αλλά και απέναντι στις σειρήνες της υποταγής σε ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις που κάθε άλλο παρά λύνουν το Κυπριακό προς όφελος του λαού μας. Η εργατική τάξη στην Κύπρο, ανεξάρτητα γλώσσας, πρέπει να υπερβεί τα τεχνητά όρια αυτών των δυο αντιλήψεων και μακριά από μοιρολατρίες, ψευδαισθήσεις, εθνικισμούς και υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κέντρα (που δημιούργησαν το Κυπριακό) να πάρει την υπόθεση του τόπου στα χέρια της. Να δώσει την κοινή πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό για λύση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και απέναντι από τους ντόπιους κεφαλαιοκράτες και τα αφεντικά τους τους ιμπεριαλιστές.

Ας θυμηθούμε όμως το αφιέρωμά μας στο τουρκοφόρο προδοτικό πραξικόπημα, το πρώτο άρθρο που φιλοξένησε η ιστοσελίδα μας το 2018: Έτσι προδόθηκε η Κύπρος…

• Το κοινό κυπρίων. Αν για αυτό έχασε το ΑΚΕΛ, τότε είναι προς τιμήν του.

By Δέφτερη Ανάγνωση



Το κοινό κυπρίων. Αν για αυτό έχασε το ΑΚΕΛ, τότε είναι προς τιμήν του.

Η υποχώρηση του ΑΚΕΛ [ή ίσως πιο σωστά η διάχυση μέρους της αριστερής ψήφου] είναι ενδιαφέρον να αναλυθεί ιστορικά ακριβώς γιατί το ΑΚΕΛ είναι η κωδικοποιημένη [και σε έγγραφα] ιστορία του νεωτερικού/μοντέρνου ορθολογισμού στην πολιτική σφαίρα της κυπριακής κοινωνίας. Οπότε σε αυτό το πλαίσιο το επιχείρημα ότι το ΑΚΕΛ, όπως τζαι άλλα μαζικά αριστερά κόμματα, αντιμετωπίζουν ένα διαφορετικό κοινωνικό σώμα, είναι δεδομένο. Αλλά αξίζει να καταγραφεί σαν μεταβατικό σύμπτωμα της κοινωνιας τζαι το γεγονός ότι είμαστε ανάμεσα σε 2 εποχές – η μια τελειώνει τζαι η άλλη έρκεται. Τζαι σε τούτο το πλαίσιο πρεπει να καταγραφει επισης το ΑΚΕΛ [τζαι ο πρόδρομος του, το ΚΚΚ], ήταν τζαι είναι, θεσμικές μορφές, ανεξάρτητες που το κράτος, οι οποίες αναλυσαν/αναλύουν «προφητικά» [με ορθολογική ανάλυση αιτίας-αποτελέσματος σε συγκεκριμένο πλαίσιο] τις νέες μορφές ηγεμονίας που θα προκύψουν στο μέλλον. Το ΚΚΚ με σαφήνεια εξήγησε γιατί η ανεξαρτησία ήταν τζαι η μόνη εφικτή αντιαποικιακή επιλογή, αλλά τζαι η ευκταία. Είναι το ΑΚΕΛ που αγωνίστηκε [τζαι τελικά για τούτο αποκλείστηκε από το 1948 απο πολλούς θεσμούς] για εκδημοκρατισμό [ο οποίος είναι αυτονόητος για όλους σήμερα], τζαι για την καθιέρωση των εργατικών δικαιωμάτων που είναι η άμυνα σήμερα απέναντι στην νεοφιλελεύθερη αρπαχτή του καθεστώτος διαπλοκής τζαι ημέτερων χαλαρώσεων.

Ποιό είναι λοιπόν το «κοινό κυπρίων» που πρότεινε η αριστερά σε ένα κλίμα άγχους για το κορωνοϊό, κυβερνητικών προσπαθειών εκφοβισμού, τζαι αποκαλύψεων ότι η ημετεροκρατία έφτασε στο μεδούλι – στον ίδιο το πρόεδρο τους. Κανένας άλλος κύπριος πρόεδρος δεν έφτασε σε τέτοια κατάντια...

Οι κύπριοι κατοικούμε σε ένα νησί, αρκετά ευχάριστης διαμονής κλιματικά [γιατί έχουμε τζαι τη κρίση του κλίματος – οι συνέπειες της οποίας «αν δεν γίνει κάτι» θα μας επηρεάσουν άμεσα να «πάρουμε τα βουνά».. :)], αλλά εν το μόνο νησί [άρα εύκολα ελεγχόμενο] στην είσοδο της διώρυγας του Σουέζ, τζαι δίπλα στις πετρελαιοπηγές. Άρα θέλουν το πολλοί για δικά τους συμφέροντα.

Το κοινό συμφέρον των κυπρίων είναι να ελέγχουν οι ίδιοι τον γεωγραφικό τους χώρο για να ελέγχουν τζαι τα σύνορα, αλλά τζαι πιθανές στρατιωτικές εμπλοκές. Αν δεν έχουμε Δ.Δ.Ομοσπονδια τότε το βόρειο μέρος θα το απορροφήσει, όχι μόνο το τουρκικό κεφάλαιο, αλλά τζαι ανάλογες μεταναστευτικές ροές. Στην νότια Κύπρο συντελείται μια μεταμόρφωση επίσης πληθυσμιακά [από ΕΕ βασικά], τζαι  εμφανίστηκε πρόσφατα ένα μπλοκ απ το γνωστό κύκλωμα δικηγόροι-ελεγκτές-τράπεζες: η πώληση «Κύπρου»| [σε χαρτί-διαβατήριο, τζαι σε γη, πύργους κοκ...]

Η Κύπρος είναι αρκετά μικρή για να έχει μια υποδειγματική δημοκρατία, αλλά μπορεί τζαι να πουληθεί από καιροσκόπους.


• Οι τριγμοί στο κυβερνητικό μπλοκ.

By Δέφτερη Ανάγνωση


 

Οι τριγμοί στο κυβερνητικό μπλοκ.

Ο ΔΗΣΥ κατέβηκε στις εκλογές με 3 εξαρτήματα-υποκατάστατα: ΔΗΠΑ. ΕΔΕΚ, γΕλαμ. Βεβαια οι 2 [ΕΔΕΚ, γΕλαμ] εκαμναν κριτική στην διαφθορά – όπως άλλωστε τζαι οι υποψήφιοι του ΔΗΣΥ που εκλέγηκαν σαν άτομα συγκαλύπτοντας [προσπαθώντας έστω] ότι ανήκαν στον ΔΗΣΥ [τί σημαίνει «αλλαγή» κοκ από υποψήφιους κυβερνώντος κόμματος;]. Συγκριτικά καλά τα επήεν σε τούτο ο ΔΗΣΥ [σε αντίθεση με το δικό του ποσοστό που πήγε πίσω στο 1976]..

Τα εσωτερικά του ΔΗΣΥ είναι ρευστά- ο Αβέρωφ δεν έσιει σοβαρό εσωκομματικό αντίπαλο [ο Τορναρίτης μοιάζει με μουσειακό είδος, ο Χάρης μόλις τζαι εμπήκε τρίτος στην σειρά των εκλεγμένων του ΔΗΣΥ στην Λευκωσία] ..Αλλά τα θεάματα για «νίκη» ήταν τζαι του Αβέρωφ. Ξέρει πολλά καλά ότι αν τεθεί το θέμα ιστορικά εν ο πιο αποτυχημένος πρόεδρος του ΔΗΣΥ – που τα 37% επήεν στα 27%. Τζήνο πάντως που αναδύθηκε απέναντι, στο χώρο της δεξιάς, εν ο Θεμιστοκλέους που προσθέτει σαφές συναγερμικό βάρος στο γΕλαμ. Κυπριοποιείτο το με μιαν έννοια  τζαι ιστορικά. Τζαι ο Θεμιστοκλέους φαίνεται να θεωρεί την ομάδα Αβέρωφ υπεύθυνους για την αποχώρησή [εκδιωξη;] του από το ΔΗΣΥ. Πώς θα παίξει στο μέλλον η συνύπαρξη Χρίστου [γΕλαμ, Χρυσή Αυγή] με τον Θεμιστοκλέους [καταγωγή από την ιστορική ελληνοκυπριακή δεξιά/ακροδεξιά] θα φανεί. Όπως τζαι η σχέση των 2 με το ΔΗΣΥ καθώς θα πρέπει να πουλούν τζαι σανό στους ψηφοφόρους ότι κάμνουν «κριτική στο καθεστώς» [διότι μπορεί να έχουν τζαι τούτοι τελικά διαρροές σε αλλα ακροδεξιά μικροσχηματα]..

Στην ΕΔΕΚ, ο Σιζόπουλος μπορεί να ένοιωσε αρχικά ανακούφιση, αφού το κόμμα επέρασεν το 6%, αλλά η εκλογή ενός στελέχους της Συμμαχίας Πολιτών, σημαίνει ότι ψήφοι τους οποίους μπορεί να διαπραγματευθεί σαν είδος CEO της επιχείρησης ΕΔΕΚ εν μόνο 3. Τζαι μετά ήρτεν απευθείας ένας άλλος πάτσος που τους συμμάχους - ο ΔΗΣΥ εδιέρρεε αρχικα το όνομα του Κάρογιαν για προεδρία της Βουλης, αντί του Σιζόπουλου. Σαφώς επεριπαίξαν τον. Θα αντιδρασει; Όμως ο Σιζό έσιει τζαι άλλα που εκκρεμούν. Επανέρχεται το θέμα των σκανδάλων με τις τράπεζες τζαι είδος συναλλαγών. Μπορεί να τα επαναφέρει τζαι ο ΔΗΣΥ για να τον εκβιάζουν να τηρεί την γραμμή τωρά που εν πιασμένος πκιον στην εικόνα του μπλοκ διαπλοκής. Θα δειξει....

Με δεδομένο ότι η διαφορά αντιπολίτευσής τζαι εξαρτωμένων του ΔΗΣΥ είναι μόλις ένας ψήφος - τώρα είναι 29-27, αν ένας κυβερνητικός εν ψηφίσει τζηνο που θελει ο ΔΗΣΥ για οποιοδήποτε λόγο [σοβαρό λογο ή λογω συναλλαγών] τότε μπλοκάρεται η διαδικασία.


Όταν ο ΔΗΣΥ τζαι τα φερέφωνα του αναζητούν εναγωνίως τρόπους να συντηρήσουν την αυταπάτη ότι... «δικαιώθηκαν»

By Δέφτερη Ανάγνωση


Όταν ο ΔΗΣΥ τζαι τα φερέφωνα του αναζητούν εναγωνίως τρόπους να συντηρήσουν την αυταπάτη ότι... «δικαιώθηκαν»: Πώς φτάσαμε στην Αννίτα του αυταρχισμού/λογοκρισίας τζαι της πειθήνιας υπακοής «τελεία και παύλα» στους αντρες της εξουσίας.

Με το τέλος των εκλογών ο ΔΗΣΥ, τζαι δαμέ έπαιξε σημαντικό ρόλο  ο έλεγχος των τηλεοράσεων, επροσπάθησεν να λογοκρίνει σχεδόν ότι είσιεν πέσει στα ποσοστά του 1976 [όσα πήρε δηλαδή 2 χρόνια μετά το πραξικοπημα-εισβολη με φόντο την ευθύνη τζήνων που συγκαλύφκει ο Κληρίδης – των δολοφόνων της ΕΟΚΑ β τζαι όσων οδήγησαν στο πραξικόπημα που έφερε την εισβολή]. Τούτη η διάσταση έμεινε εκτός. Εστιάστηκε η έμφαση στις απώλειες του ΑΚΕΛ τζαι εν μέρει του ΔΗΚΟ – που έχασαν μεν, αλλά το μεν ΔΗΚΟ άντεξε μια οργανωμένη, από τον ΔΗΣΥ, υπονόμευση, ενώ το ΑΚΕΛ ήταν σε μια κατάσταση που ήταν το μόνο κόμμα/θεσμική μορφή που υπερασπίζετουν την εξελικτικα διαμορφωμενη μορφή λύσης [με φόντο τα κλειστά οδοφράγματα του Αναστασιάδη] τζαι την αντίσταση στο ρατσισμό [με φόντο τα ττέλια του Νουρή] – σχεδόν σαν το μόνο «ευρωπαϊκό» κόμμα.

Τζαι έτσι αφού έστρωσαν το χαλί οι δημοσιογράφοι [που το επαίζαν ελεγχόμενοι διαιτητές της ΚΟΠ, για να το πούμε ποδοσφαιρικά], το προεδρικό είπε να το παίξει ότι δεν δικαιώθηκε η κριτική της αντιπολίτευσης για το σκάνδαλο των διαβατηρίων. Αυτός άλλωστε ήταν τζαι ο στόχος των υπάκουων δημοσιογράφων. Ένα χυδαίο ψέμα που αναπαρήγαγαν ο Δαλίτης τζαι ο Πιμπίσιης στο Φιλελεύθερο τζαι  οι Πολίτης-Αλήθεια σαν πακέτο. Δαμέ ελογοκρίνετουν η εντυπωσιακά μειοψηφική θέση του προεδρικού: ολόκληρη η προεκλογική εστιάστηκε στην ανάγκη τιμωρίας των ενόχων – ο ίδιος ο ΔΗΣΥ έπαιξε το με υποψήφιους που εκρύφκαν το σήμα του ΔΗΣΥ, το γΕλαμ, η ρεζέρβα του προεδρικού, έπαιξε το «αντι-συστημικό» τζαι εξέλεξε τζαι τον Θεμιστοκλέους [με τις αντιπάθειες /απωθημένα στην σχέση με τον Αβέρωφ/ηγεσια του ΔΗΣΥ] τζαι ο Σιζόπουλος είσιεν ανάλογα ένα κόμμα που εφώναζε επίσης για τιμωρία ενόχων στα σκάνδαλα κοκ. Μόνο η υπάκουη ΔΗΠΑ δεν χρησιμοποίησε την διαπλοκή σαν σημείο αναφοράς. Τζαι το προεδρικό που ήταν στόχος τούτης της καταγραμμένης οργής, έπαιζε τον «..δικαίωση». Τέτοια δημοσιογραφία των υπηρεσιών.

Το σενάριο Αννίτα ήρτεν μετά σαν σκόνη στα μάθκια με την αποκάλυψη των στημένων υποσχέσεων προς την ΔΗΠΑ τζαι το εμφανές άδειασμα του Σιζόπουλου στον οποίον είχαν υποσχεθεί προεδρία της Βουλής.

Ένα καθεστως διαπλοκης μετατρεπει ακομα τζαι τις εκλογές σε αγοραπωλησία. « Θα πάρω εγώ την καρέκλα στην Βουλή τζαι να σου κανονίσουμε κανένα δημαρχείο..» Τέτοιου επιπέδου....

Τζαι οι «δημοσιογράφοι» πιστοί στο ρόλο τους.


 

• Οι ψήφοι στην Βουλή. Τζαι πάλι οριακά.

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


Οι ψήφοι στην Βουλή. Τζαι πάλι οριακά.

 Συνολική αποτίμηση ενός βαθιά διχασμένου εκλογικού σώματος: παρά την ανακούφιση του ΔΗΣΥ που μπόρεσε να προσπεράσει [στο χώρο του θεάματος] την πτώση του στα χαμηλότερο ποσοστό από το 1976, εντούτοις οι κοινωνικές συμμαχίες δείχνουν μια βαθιά πόλωση  που αναμένεται να συνεχιστεί τζαι να διευρυνθεί – μέχρι να φτάσει επιτέλους τζαι στο μπλοκ της αποχής, το οποίο καλλιεργεί η συναγερμική τακτική για να παθητικοποιεί μερίδα της κοινωνίας. 

Όσον αφορά τους ψήφους στη Βουλή, ο ΔΗΣΥ με τις εξαρτήσεις του, το γΕλαμ, την ΔΗΠΑ, τζαι την ΕΔΕΚ του Σιζόπουλου φτάνει στις 29 ψήφους, ενώ η αντιπολίτευση [ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, Οικολόγοι] στους 27. Η διαφορά είναι ένας ψήφος. Το οποίο συγκριτικά μπορεί να πει κάποιος ότι είναι καλύτερο για την αντιπολίτευση από την προηγούμενη κατάσταση, όταν το ΔΗΚΟ στήριζε την κυβέρνηση μέχρι το 2019 [ενώ είσιεν τζαι το ένα τρίτο των βουλευτών του να έχουν τάσεις προς συναγερμικές εξυπηρετησεις όπως φάνηκε όταν το ΔΗΚΟ κινήθηκε προς την αντιπολίτευση], τζαι η ΕΔΕΚ του Σιζόπουλου είσιεν πάλε 4 βουλευτές με τον Λιλλήκα σαν πρόθυμο φιλοσυναγερμικό στήριγμα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η οριακή [αν την στηρίζει η ΕΔΕΚ] πλειοψηφία της κυβέρνησης, βασίζεται τζαι το κολπο του Σαββίδη [υποτίθεται Γενικός Εισαγγελέας] να προκαλέσει διάσπαση του σχήματος Θεολόγου/κυνηγοί που οδήγησε στην δημιουργια 2 σχημάτων – εμφανώς αν εμμέναν μαζί θα έμπαιναν στην βουλή τζαι η Θεολόγου [τουλάχιστον] θα εντασσόταν στην αντιπολίτευση. Είναι χρήσιμο να έχεις ένα πειθήνιο Εισαγγελέα προεκλογικά προφανώς... :)

Αν τα 3 κόμματα της αντιπολίτευσης στηρίξουν αυτήν την περίοδο ένα συμπαγές μπλοκ ενάντια στην διαπλοκή [ η οποία φυσικά θα συνεχιστεί από τον ΔΗΣΥ] τότε οι 3 βουλευτές της ΕΔΕΚ [πλην Σιζόπουλου]  θα είναι σε όπως την μούγια μέσα στο γάλα αν μετατραπούν σε εξόφθαλμα όργανα του ΔΗΣΥ. Διότι το να πουλάς σοσιαλιστική αντιπολίτευση σε επίπεδο να εκλιπαρείς με αναφορές σε «Αντίσταση», αντιφασισμό, κριτική στις τράπεζες κοκ, τζαι να περάσεις μια θητεία της Βουλής σαν όργανο του ΔΗΣΥ θα είναι κάπως χοντρό.  Άρα ο ΔΗΣΥ θα έχει κάποιο προβλημα να συσπειρώνει πέρα από το σταθερό μπλοκ των εξαρτήσεων του – ΔΗΣΥ, γΕλαμ, ΔΗΠΑ. Τζαι φυσικά θα εξαρτηθεί από την συνέπεια των 3 κομμάτων της αντιπολίτευσης να συνεργαστούν για να εμποδίσουν την συναγερμική διαπλοκή.



Το γΕλαμ πήρε το 3% που έχασε η Αλληλεγγύη, η ΔΗΠΑ απορρόφησε το σχεδόν 3% που έχασε ο ΔΗΣΥ, [μαζί με ένα άλλο αναμενόμενο σχεδόν 3% που πήρε από ?

By Δέφτερη Ανάγνωση



Αν κάνει κάποιος μια ανάλυση δεξαμενής ψήφων, η εικόνα είναι η εξής: Το γΕλαμ πήρε το 3% που έχασε η Αλληλεγγύη, η ΔΗΠΑ απορρόφησε το σχεδόν 3% που έχασε ο ΔΗΣΥ, [μαζί με ένα άλλο αναμενόμενο σχεδόν 3% που πήρε από το ΔΗΚΟ – το οποίο μακροπρόθεσμα, όπως τζαι άλλες δηκοϊκές αποσχίσεις θα επιστρέψει αργά ή γρήγορα στο ΔΗΚΟ]. Η ΕΔΕΚ κράτησε τα ποσοστά της τζαι πήρε ότι ελάχιστο περισσότερο από τους προσωπικούς ψήφους του Λιλλήκα. Το ΑΚΕΛ φαίνεται να έχασε ψήφους προς την Αλλαγή Γενιάς που πλησίασε το 3% - ή ίσως τζαι στο σχήμα «Ενεργοί Πολιτες-κυνηγοι».

Σε αυτό το πλαίσιο, τα πολλαπλά σχήματα, διαμαρτυρίας, ουσιαστικά σπατάλησαν ψήφους αναδεικνύοντας σαν θεαματικό έστω «κερδισμένο» το κυβερνητικό μπλοκ παρά τις απώλειες του τζαι τα πρωτοφανή για το ίδιο χαμηλά ποσοστά. Διότι τελικά οι πρωτοφανείς αριθμοί υποψήφιων και σχημάτων δεν φάνηκε να αγγίζουν/μειώνουν την αποχή. Ανακυκλώσαν τους υπάρχοντες ψήφους.

Είναι λογικό, με φόντο την διαπλοκή που θα συνεχιστεί [υπάρχει και κόμμα, η ΔΗΠΑ, που φάνηκε να εκλέγηκε με ανάλογες περιρρεουσες προσμονές.. :)] ότι θα συνεχίσει [και είναι θετικό] να υπάρχει προθυμία για υποψηφιότητες από ανεξάρτητους ή νέα σχήματα. Αλλά ίσως στο μέλλον να είναι τζαι πιο ορθολογικά συνασπισμένες για να μην σπαταλούν ψήφους. Ήδη, ένα από τα θετικά σε σύγκριση με το 2016 είναι το γεγονός ότι τα προσωποπαγή σχήματα όπως της Θεοχάρους τζαι του Λιλλήκα εμείναν εκτός ή εξαφανίστηκαν. Ενδεικτικά ίσως του γεγονότος ότι το εκλογικό σώμα που ψηφίζει, παρακολουθεί ποιοί χειραγωγούνται από τον ΔΗΣΥ.


Η ανακύκλωση τζαι τα όρια στο χώρο της Δεξιάς

By Δέφτερη Ανάγνωση


 


Η έμφαση στα ποσοστά του ΓΕλαμ [ο σχεδόν διπλασιασμός τους] όπως τζαι συγκριτικά η μεγαλύτερη μείωση των ποσοστών του ΑΚΕΛ σε σχέση με τα ποσοστά του ΔΗΣΥ, μπορεί να γίνει παραπλανητική αν οδηγήσει σε αποφυγή συνειδητοποίησης της βαθιάς πόλωσης  αυτών που ψήφισαν τζαι της γενικευμένης κρίσης λόγω των σκανδάλων που εκφράζει τζαι η αποχή [η οποία όμως βόλεψε σαφώς τον ΔΗΣΥ – τζαι άλλωστε πριμοδοτεί την με το «όλοι είναι ίδιοι»].

Αν αναλύσει κανείς την άνοδο του γΕλαμ με βάση την οπτικής των «δεξαμενών ψήφων», ουσιαστικά δεν υπήρξε αύξηση της ακροδεξιάς: η άνοδος του γΕλαμ είναι ένα είδος μετατόπισης των ποσοστών του άλλου ακροδεξιού μορφώματος, της Αλληλεγγύης, άμεσα ή έμμεσα μέσω ΔΗΣΥ. Ουσιαστικά αποψιλώθηκε η Αλληλεγγύη τζαι ενισχύθηκε το γΕλαμ. Έτσι ο ακροδεξιός πόλος γίνεται πιο συμπαγής μεν, αλλά όχι κατά ανάγκη τζαι πιο μεγάλος. Είναι όμως γεγονός ότι το γΕλαμ λειτουργεί πια πιο ξεκάθαρα σαν συμπληρωματική δύναμη της δεξιάς τζαι της ακροδεξιάς του ΔΗΣΥ.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να καταγραφεί η επίσης ιστορική [όπως τζαι του ΑΚΕΛ] μείωση τζαι των ποσοστών του ΔΗΣΥ – το κυρίως κόμμα της Δεξιάς επιστρέφει στα πιο χαμηλά του ποσοστά από τον καιρό ίδρυσης του, 27+%. Αν και η φθορά συγκαλύπτεται από τις δυνατότητες [λόγω χρημάτων αλλά τζαι χρήσης της εξουσίας] του ΔΗΣΥ να συντηρεί παράλληλα σχήματα όπως το ΔΗΠΑ, το οποίο μοιαζει σαν το τυπικό κόμμα που στηρίζεται στην υπόσχεση διαπλοκής, εντούτοις είναι σαφές ότι ο ΔΗΣΥ εξαντλεί τα αποθέματα του. Απέδειξε ότι με την εξουσία [με τις υποσχέσεις εξυπηρέτησης «Γιαννάκηδων» ως ημέτερων λ.χ.], τα χρήματα [του κεφαλαίου το οποίο εξυπηρετεί, αλλά πολύ πιθανό τζαι από όσα οικοδομήθηκαν από ημέτερους στο σκάνδαλο των διαβατηρίων], τζαι τον έλεγχο των ΜΜΕ [που έριχναν την αποκάλυψη σκανδάλων προς το συναγερμικό ρητορικό σχήμα «όλοι είναι ίδιοι»] μπόρεσε/μπορεί να συγκρατεί τους ψήφους της δεξιάς σε ένα ελεγχόμενο κύκλωμα – εδώ στο σχήμα ΔΗΣΥ-γΕλαμ-ΔΗΠΑ.

Όμως δεν μπορεί επίσης να αναιρεθεί ότι αυτές οι εκλογές είχαν επίσης την πιο κωμική μορφή ever – ο ΔΗΣΥ έκανε αντιπολίτευση στον εαυτό του για να συγκρατήσει τα ποσοστά. Μάλλον ακόμα και οι ένοικοι της μάντρας ντρέπονταν να πουν ότι ψήφισαν ΔΗΣΥ, αν κρίνει κανείς από την αποτυχία των δημοσκοπήσεων – παρόλο που οι διοργανωτές τους είναι φιλικοί προς τον ΔΗΣΥ.


Ο κατακλυσμός των μιτσιων κομμάτων

By Δέφτερη Ανάγνωση



Μια από τις καινοτομίες των εκλογών είναι ο μεγάλος αριθμός υποψηφίων τζαι κομμάτων. Από μόνο του τούτο εν θετικό σύμπτωμα – είναι μάλλον μια απρόσμενη συνέπεια της Συναγερμικής ρητορικής «όλοι είναι ίδιοι» για να ξεπλυθεί το φαγοπότι του ΔΗΣΥ. Ο βασικός στόχος αυτής της ρητορικής είναι ο αποκλεισμός του πληθυσμού από τις εκλογές, όπως παρατήρησε ο Τσόμσκι για τις ΗΠΑ. Το ότι στην Κύπρο αυτή η ρητορική είσιεν τζαι σαν αποτέλεσμα μια αύξηση των υποψηφίων, σαν απροσμενη συνεπεια,  είναι θετικό – δεν καταλήγουμε σε ένα διαχωρισμό «εκλεκτών» που ψηφίζουν τζαι μιας «αγέλης» που αποκλείεται από τις διαδικασίες όπως είναι η ρητορικη τηε εξουσιας στις ΗΠΑ.

 Βέβαια μπορεί να πει κάποιος ότι είναι αυταπάτη ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν δραματικά τα δεδομένα. Τζαι ναι τζαι όϊ.. Οι δραματικές αλλαγές χρειάζονται πλήθη στο δρόμο που να ξέρουν τι θέλουν τζαι έχουν εικόνα πως θα αναδιοργανώσουν την κοινωνία. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, αυτό το οποίο αντιμετωπίζει η κυπριακή κοινωνία είναι μια ιστορική οπισθοδρόμηση η οποία πρέπει να ανατραπεί: με τον ΔΗΣΥ σαφώς επιστρέφουμε στις εποχές της κουμπαροκρατία [τώρα με την έννοια «συμμαθητές»] του Γιωρκατζισμού, των ξεδιάντροπων πελατειακών σχέσεων, οι οποίες συνοδεύονται από ένα ιδεολογικό πλαίσιο οπισθοδρόμησης με συμπτώματα όπως η προσπάθεια εκφοβισμού του Γαβριήλ, τα καραγκιοζιλίκια της Γιολίτη να στέλλει  αστυνομία σε σπίτι ατόμου το οποίο υποψιάζεται ότι την ειρωνεύεται κοκ. Τζαι στο background υπάρχει φυσικά η ημετεροκρατία της αρπαχτής –των διαβατηρίων, των χαλαρώσεων κοκ.

Συν βέβαια τα αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγήσει το κυπριακό ο διχοτομισμός του Αναστασιάδη τζαι του περίγυρου του – ο οποιος συνδεεται σαφως με την διαχειριση του κρατους εκτακτης αναγκης σαν μηχανισμο αρπαχτης.

Σε τούτο το πλαίσιο, η ψήφος είναι μια πολιτική πράξη για να υπάρχει έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας [που τεκμηριωμένα εμπλέκεται στην διαπλοκή] από την νομοθετική. Τζαι ένας τρόπος καλλιέργειας της δυναμικής μιας ανατροπής.

Από τα μιτσιά κόμματα μέχρι τώρα φαίνεται να ξεχωρίζουν [με ετεροκλητες κατευθυνσεις/ιδεολογιες] με κάποια ποσοστά στις δημοσκοπησεις – οι «Ενεργοί Πολίτες», η «Αφύπνιση», η «Πνοή Λαού», τζαι η «Αμμόχωστος», η οποία συγκροτήθηκε με άξονα τον κίνδυνο που δημιουργείται με το άνοιγμα της Αμμοχώστου από τον Τατάρ, αλλά τζαι με φόντο την λύση. Συμμετέχουν άτομα τα οποία έχουν εμπειρία στην προσπαθεια λυσης. Η κ. Μαραγκού φαίνεται να είναι η εμβληματική εικόνα του κόμματος/σχήματος. Στα μικρα κομματα θα μπορούσε να κατατάξει κανεις τζαι το κόμμα της Θεοχάρους του οποίου η κατάρρευση φαίνεται να είναι γεγονός, παρά τα θεάματα τα οποία πρόσφερε η ιδρυτής του σε μια προσπάθεια να κερδίσει κάποια προσοχή..

Το αν θα καταφέρουν να κερδίσουν σημαντικά ποσοστά σαν σύνολο τα νέα σχήματα, τζαι από πού θα αντλήσουν, θα φανεί. Λογικά πρέπει να φέρουν αυξημένη ψήφο.

 Αυξημένη ψήφο πρέπει να υπαρχει τζαι ανάμεσα στους νέους/ες αφού γράφτηκαν 15,000 νέοι ψηφοφόροι σε σύγκριση με 10,000 σε προηγούμενες εκλογές.


Με δεδομενο ότι η υποτιθεμενη «μη εθνικιστικη» [ας το ονομασουμε ετσι αφου ο ορος «φιλελε» εμφανως δεν λειτουργει πια] πτερυγα του ΔΗΣΥ τελικα δεν τολμησε να κατεβασει καποιο δικο της σχημα, θα είναι ενδιαφερον να δουμε αν από εκεινη την πτερυγα θα υπαρχουν διαρροες προς τα μικρα σχηματα.


• Το μπλοκ της αντιπολίτευσης V: ΑΚΕΛ σαν η θεσμικη αριστερα

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


Το μπλοκ της αντιπολίτευσης V: ΑΚΕΛ σαν η θεσμικη αριστερα

Η θεσμική αριστερά του ΑΚΕΛ με ότι ανθρώπινα λάθη κλπ μπορει να την πιστωσει καποιος/α, είναι ιστορικα το κάστρο του νεωτερικού ορθολογισμού στην κυπριακή πολιτική: για την κοσμική παιδεία, για τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας [εξού τζαι η αντιπάθεια του αρχιεπίσκοπου για το ΑΚΕΛ], για την στήριξη της ανεξαρτησίας σαν πρακτικής ισορροπιών στην εξωτερική πολιτική, τζαι  για τον εμπέδωση ενός κράτους πρόνοιας με βάση τον πλούτο το νησιού.  Ειρωνικά, ενώ το ΑΚΕΛ είναι ο πολιτικός εκφραστής των λαϊκών στρωμάτων, έγινε τζαι ο φορέας του εκμοντερνισμού, ακριβώς γιατί η κυπριακή αστική τάξη ποτέ δεν ανέλαβε τέτοιο ρόλο. Αντίθετα, όπως δείχνει τζαι η εμπειρία του ΔΗΣΥ στην εξουσία, το όλο πλέγμα των σχέσεων της τοπικής αστικής τάξης φαίνεται να στηρίζεται σε μορφές διαπλοκής τζαι εξωτερικης εξαρτησης. Σε αυτό ακριβώς, το πλαίσιο δεν είναι καθόλου παράξενο ότι το ΑΚΕΛ παρά το ότι κρατούσε αποστάσεις από την ευρωλαγνειία, εντούτοις , σε θεσμικό επίπεδο, το κόμμα που ήταν πιο κοντά στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο. Τζαι εκατάφερεν, σε τουτην την δυσκολη περιοδο, μονο του, να δέσει μαζί θέματα οικονομικής ισότητας τζαι αναδιανομής του πλούτου με βάση το δημόσιο, με θέματα κοσμικότητας, ανεξαρτησίας τζαι ηθικής στην διεθνή πολιτική, τζαι ευαισθησιών από τους μετανάστες μέχρι την οικολογία. Το πεδίο ακριβώς πάνω στο οποίο κτίζει τζαι η εξωθερμική αριστερά μιας νέας γενιάς τις σύνθεσεις της..


• Το μπλοκ της αντιπολίτευσης IV: ΑΚΕΛ

By Δέφτερη Ανάγνωση



Το ΑΚΕΛ φκαίνει από μια πολλά δύσκολη περίοδο. Ήταν ίσως η πιο δύσκολη του περίοδος, η οποία μπορεί να συγκριθεί με την περίοδο 1950 μέχρι 1970, όταν αντιμετώπιζε πιθανές μορφές απαγόρευσης λειτουργίας [κηρύχτηκε παράνομο το 1955, τζαι μετα το 1960 εμφανώς οι ελληνικές κυβερνήσεις τζαι η τοπικη ακροδεξιά ήθελαν να κηρυχτεί παράνομο] ενώ οι υποστηρικτές του αντιμετώπισαν διακρίσεις, τζαι εμφανώς ήταν στόχος πολλαπλών μορφών επιθέσεων δαιμονοποιησης ή τζαι γυμνής βίας. Τούτη την περίοδο μπορεί να μην κινδύνευε με απαγόρευση αλλά σαν πτερυγα [ένα τριτο ιστορικα] της κοινωνίας, βίωσε μια έντονη συμβολική επίθεση δαιμονοποίησης. Το ότι μια μερίδα αποστασιοποιήθηκε στην αποχή δεν είναι παράξενο μπροστά στην επίθεση. Άλλοι φοβήθηκαν μπροστά στην μαζική επίθεση που ξεκίνησε μετά το Μαρί, άλλοι βρέθηκαν σε ένα καθεστώς «γνωστικής ασυμφωνίας»[τον βαθμο που επεφταν θυματα των επιθεσεων των ΜΜΕ] αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι λίγοι μετακινηθηκαν σε άλλο κόμμα. Η δεξαμενή της αριστερής αποχής, είναι σαφώς μια δεξαμενή αριστερού κρυφού αριστερού ψήφου, η οποία ήδη διευρύνεται με νέα στρωματά νεολαίας με αριστερή αισθητική. Δεν είναι τυχαίο σε αυτό το πλαίσιο ότι αρκετοί προσπαθούν να ψαρέψουν από αυτήν την δεξαμενή πέρα από το ΑΚΕΛ [Οικολόγοι, Αλλαγή γενιάς κοκ] ενώ μερικοί [με πρώτο τον ΔΗΣΥ] προσπαθούν να κρατήσουν αυτήν την δεξαμενή σε σιωπή/αποχή με το «όλοι είναι ίδιοι, άρα μην ψηφίσετε». Όταν ενεργοποιηθεί αυτή η δεξαμενή σπάζοντας τους μηχανισμούς αυτό-αποκλεισμού που κατασκευάζουν οι μηχανισμοί τζαι τα φερεφωνα του ΔΗΣΥ τότε θα έχουμε την επόμενη ιστορική μετατόπιση με αριστερή ηγεμονία,,,

Με αυτά τα δεδομένα, το ΑΚΕΛ άντεξε εντυπωσιακά καλά αν δει κανείς την επίθεση που δέχτηκε – αλλά τζαι συγκριτικά με αλλα μαζικά ιστορικά εργατικά κινήματα [όπως λ.χ. Ισραηλ, Γερμανια, Ιταλια κοκ] Αυτή η αντοχή πρέπει να τονιστεί γιατί η επιθεση ήταν πολλαπλή – από τα ΜΜΕ τζαι σχεδόν από το σύνολο των υπόλοιπων κομμάτων για ένα διάστημα, τζαι σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων.. 

Μια σημαντική ταξική διάσταση της θεσης του ΑΚΕΛ ήταν η αντίσταση στην ταύτιση πολλων [της πλειοψηφιας των ΜΜΕ τζαι των κομμάτων – τζαι λογικά όχι χωρίς συναλλαγές] με τον νεοφιλελευθερισμό. Μια ταυτιση που περιλαμβανε  επιθέσεις ενάντια στις ορθολογικές εισηγήσεις του ΑΚΕΛ για την ταξική διάσταση των μέτρων που λαμβάνονται, ή για το ρόλο των τραπεζών. 

Μια άλλη εξίσου σημαντική διάσταση αφορούσε το ζήτημα του ρατσισμού – αλλά τζαι της διεθνούς εικόνας της χώρας: Ήταν σημαντική, τζαι σε τούτο το πλαίσιο, η αντοχή του ΑΚΕΛ αν αναλογιστεί κανείς το πλέγμα των θεμάτων που είχε να υπερασπιστεί τζαι τις πολλαπλές μορφές επίθεσης που δέχτηκε - απο σενάρια ταύτισης με το ΝΑΤΟ, μέχρι την προώθηση ενός χυδαίου ρατσισμού. Τζαι το ΑΚΕΛ να εν το μόνο θεσμικό κόμμα [μετά τζαι την κατάληψη θεσμικών οργάνων που θα μπορουσαν να διαμαρτυρηθουν για τον ρατσισμο, από ημετέρους του κυκλώματος προεδρικό-ιδιοκτήτες ΜΜΕ] που να αρθρώνει ένα εναλλακτικό λόγο.

Στις προηγούμενες βουλευτικές, το ΑΚΕΛ πήρε 25-26% [με διαρροές τότε προς υποτιθέμενα «κόμματα διαμαρτυρίας» «προσωπικοτήτων» αλλά τζαι μια συγκρατημένη αντιπολίτευση προς τον Αναστασιάδη λόγω κυπριακού – ήταν η περίοδος πριν το Κραν Μοντανά] ενώ στις προεδρικές κινείται αναμεσα στο 27% και 30% με ποσοστά που φτάνουν στο 44% στο δεύτερο γύρο.

Σε αυτές τις εκλογές, φαίνεται να σμικρύνεται η διαφορά του από τον ΔΗΣΥ σε βαθμό που να παίζεται η πρώτη θέση με την όποια συμβολική χρησιμότητα της. Το ΑΚΕΛ έχει κρυφή ψήφο – το θέμα είναι αν τζαι πως θα κινητοποιηθεί.

 

• Το μπλοκ της αντιπολίτευσης ΙΙΙ. Αλλαγή Γενιάς.

By Δέφτερη Ανάγνωση



Η νέα εμφάνιση στο μπλοκ της αντιπολίτευσης, δηλαδή αυτών οι οποίοι είχαν μια συνεπή στάση στη βουλή τον τελευταιο χρονο τζαι δεν φαίνονταν να εξαγοράζονται, είναι η «Αλλαγή γενιάς» της Άννας Θεολόγου. Η Θεολόγου διακρίθηκε στη βουλή με τις παρεμβάσεις για τα τραπεζιτικά. Ουσιαστικά, τα ατομα που εστίασαν στην ύπαρξη ενός βαθέως κράτους διαπλοκής στο τραπεζιτικό τομέα ήταν 2 γυναίκες – η Άννα Θεολόγου τζαι η Ειρήνη Χαραλαμπίδου του ΑΚΕΛ.

Αρχικά έστησε μια συμμαχία με το κόμμα των κυνηγών, τζαι φάνηκε να πιάνει αρκετά εντυπωσιακά ποσοστά για πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα – άνω των 5%. Όταν ο Σαββίδης έτρεξε [σαν μπάτλερ του προεδρικού τζαι του ΔΗΣΥ;] να ξεθάψει κανονισμούς που να εμποδίζουν διπλές ονομασίες κοκ, η συνεργασία διασπάστηκε. Αλλά η κ. Θεολόγου φάνηκε να αναπληρώνει την απόσυρση των κυνηγών τζαι να μετατρέπει την κινηση της  σε κόμμα με δυναμική. Είναι πιθανό να αντλήσει ψήφους τζαι από τον χώρο της αποχής.



• Το μπλοκ της αντιπολίτευσης ΙΙ. ΔΗΚΟ

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


Το ΔΗΚΟ είναι το κόμμα το οποίο με την μετακίνηση του αλλαξε τις ισορροπίες στην Βουλή Τζαι φαίνεται να κατάφερε να αντιμετωπίσει την απόπειρα του ΔΗΣΥ για διάσπαση. Ο Ν. Παπαδόπουλος στην πρώτη θητεία της κυβέρνησης Αναστασιάδη αλλά τζαι σε μέρος της δεύτερης, παρά τις οποίες διαφωνίες στήριζε την κυβέρνηση. Με την δεύτερη θητεία, όμως, άρχισε επισης μια σταδιακή αποστασιοποίηση που κορυφώθηκε τα τελευταία χρόνια. Το ΔΗΚΟ [τζαι σαν απάντηση ενδεχομένως στην προσπάθεια του ΔΗΣΥ να διασπάσει το κόμμα] εστίασε στο σκάνδαλο των διαβατηρίων με αποκορύφωμα την μη ψήφιση των προϋπολογισμών φέτος που προκάλεσε διάφορα κύματα πανικού στον ΔΗΣΥ. 

Εκλογικά όπως θα ανέμενε κανείς από ένα ιστορικό κόμμα, το οποίο έζησε διάφορες διασπάσεις κοκ, το ΔΗΚΟ άντεξε στην προσπάθεια του ΔΗΣΥ να το διασπάσει. Αν πούμε ότι τα ιστορικά του ποσοστά ήταν ανάμεσα σε 12% [στην προηγουμένη απόπειρα διάσπασης του από τον ΔΗΣΥ, το 1998 με τον Κατσιαρίστρα] τζαι 16%  το ψηλότερο [από την δεκαετία του 1980], τότε μάλλον θα κινετια μεταξύ 12% τζαι 14%.. Γενικότερα στις δημοσκοπήσεις ένα από τα λίγα σταθερά ήταν ότι το ΔΗΚΟ θα είναι τρίτο κόμμα.


Το μπλοκ της αντιπολίτευσης Ι. Οι Οικολόγοι

By Δέφτερη Ανάγνωση



Οι οικολόγοι κατά διαστήματα το έπαιζαν αντιπολίτευση, αλλά επί Περδίκη ήταν ουσιαστικά one man show τζαι η όλη πρακτική εστιαζόταν στην προβολή του Περδίκη. Ο οποίος ρυμουλκούσε τις οποιες οικολογικές ευαισθησίες μιας εποχής στο απορριπτικό εθνικισμό [με κάτι διαλείμματα προσπαθειών να πείσει ότι ...δεν ήταν εθνικιστής] ..Γενικά, οι οικολόγοι αν και οικοδομήθηκαν με βάση ακτιβιστικές παρεμβάσεις, από την δεκαετία του 1980 [για τον Ακάμα λ.χ.],  ουσιαστικά φάνηκαν να είναι μια απόσχιση της ΕΔΕΚ.. τζαι ίσως τζαι σήμερα να αντλούν από την ΕΔΕΚ αν κρίνει κανείς από το μένος της προεκλογικής της ΕΔΕΚ του Σιζόπουλου. 

Ενώ η ΕΔΕΚ αναζητούσε και ρόλο στην εξουσία, τζαι επί Αναστασιάδη, τζαι ο Σιζόπουλος μετέτρεπε το κόμμα σε ουραγό του ΔΗΣΥ, οι οικολόγοι έμειναν/έγιναν το νέο κόμμα διαμαρτυρίας – τον ρόλο που είχε ιστορικά η ΕΔΕΚ. Με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Θεοπέμπτου, φάνηκε να δημιουργείται μια προσπάθεια για άνοιγμα προς ευρύτερα αριστερογενή /αριστερίζοντα στρώματα τζαι της λύσης – εξού τζαι η Κ. Ατταλίδου που δεν έρχεται από την αριστερά, αλλά είναι σαφώς της λύσης [όπως τζαι η Μέλανη που αποχώρησε] ..Ενδεικτική της αριστερόστροφης [αλλά τζαι της αντιφατικότητας της] απόπειρας προσέλκυσης ψήφων ήταν η παρέμβαση των οικολογων στις δημοτικές εκλογές Αγλαντζιάς το περασμένο καλοτζαίρι: είχαν στοιχεία [θετικά] αντι-ρατσισμού, αλλά τελικά λειτούργησαν για να ευκολύνουν την εκλογή ενός εκπροσώπου του ΔΗΣΥ τζαι του χώρου που έθεσε τις ρατσιστικές ρητορικές. 

Οι Οικολόγοι ελπίζουν σε άνοδο τζαι ο ορίζοντας τους φαίνεται να ένει το 6-7%. Σε τούτο το πλαίσιο, έλπιζαν αρχικά τζαι σε αριστερούς της αποχής, αλλά τζαι, όπως φάνηκε στην πορεία, τζαι σε Εδεκίτες που αποστασιοποιούνται λόγω Σιζόπουλου.


Το μπλοκ της αντιπολίτευσης:

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


Το μπλοκ της αντιπολίτευσης:

Το ΑΚΕΛ ηταν τζαι είναι το ιστορικό κόμμα της αντιπολίτευσης. Το ότι κατάφερε να σταθεί στα ποθκια του την περασμένη δεκαετία είναι φόρος τιμής για την ιστορική μνήμη, τζαι ιστορική συνείδηση, των κυπριακών λαϊκών στρωμάτων, αλλά τζαι για το ότι το μέλλον που έρκεται, όπως φαίνεται τζαι από διάχυση της κυπριακοτητας, αλλά τζαι των κινητοποιήσεων [νέων αλλά τζαι εργαζομένων] στο δρόμο, θα δημιουργήσει μια νέα δυναμική για την αριστερά – σε ένα νέο πλαίσιο. Ενδεχομένως, αντίστοιχο με τις μεταμορφώσεις της δεκαετίας του 1940 τζαι 1970. 

Μαζί με το ΑΚΕΛ φαίνεται να συγκροτήθηκε τον τελευταίο χρόνο μια αντιπολίτευση, η οποία δεν χειραγωγείται από τα κόλπα του Αβέρωφ, τις εξαγορές του προεδρικού κοκ... Είναι σημαντικό αυτό το μπλοκ τζαι όσοι αλλοι/ες ταυτιστούν μαζί του να έχουν πλειοψηφία στην Βουλή – για να ελέγχεται η εξουσία, αλλά τζαι για να γίνει μια δημοκρατική διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που θα έρτουν πριν τις επόμενες προεδρικες εκλογές με τις οποίες θα ξεφορτωθούμε ιστορικά, ελπίζουμε, την διαπλοκή από την εξουσία..


Προεκλογική Ανασκόπηση: το μπλοκ της κυβερνητικής συνεργασίας ΙΙΙ. γΕΛΑΜ

By Δέφτερη Ανάγνωση



Προεκλογική Ανασκόπηση: το μπλοκ της κυβερνητικής συνεργασίας ΙΙΙ. γΕΛΑΜ

Καθώς συσπειρώνονταν η αντιπολίτευση στη Βουλή ενάντια στη διαπλοκή που αποκάλυψε τζ τεκμηρίωσε το σκάνδαλο των διαβατηρίων, ο ΔΗΣΥ όλο κ περισσότερο φάνηκε να βασίζεται στο γΕλαμ

 – τζαι έφκαλλεν που το ντουλάπι την ακροδεξιά/ρατσιστική του διάσταση. 

Το ακροδεξιό σχήμα, το οποίο φαίνεται [από ότι κυκλοφορησε]  να στηρίχθηκε αρχικά από τον Αρχιεπίσκοπο, έχει επικρατήσει, για την ωρα, στον χώρο της ακροδεξιάς [η «Αλληλεγγύη» της Θεοχάρους φαίνεται να αναδείχθηκε σε ένα κωμικό πυροτέχνημα, όπως τζαι η δημιουργός του] τζαι να φαινεται να υπαρχει μια σχεση αλληλοεξυπηρετησης με τον ΔΗΣΥ. Κάμνει συνήθως ρητορική αντιπολίτευση, αλλά άμα φέρει ο φούρνος την πυρά, είναι σίγουροι ψήφοι για τον ΔΗΣΥ. Ουσιαστικά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το γΕλαμ λειτουργεί σαν προέκταση του ΔΗΣΥ, χρησιμοποιώντας το ίδιο δίκτυο συλλόγων, κοινωνικών ομάδων κλπ. Τζαι όταν ο ΔΗΣΥ βρίσκεται αντιμέτωπος με τις αναπόφευκτες κρίσεις διαπλοκής, τότε μια μερίδα του διοχετεύεται για εκτόνωση [σαν οι γνωστές ψευτομαγκιές της ελληνοκυπριακής εθνικοφροσύνης του στυλ «κράτα με να μεν τον δέρω»] στο γΕλαμ. Βέβαια, τούτο μπορεί να κοστίσει κάποτε στον ΔΗΣΥ, αλλά η ακροδεξιά είναι ίσως η πιο εύκολα χειραγωγίσιμη πτέρυγα της κυπριακής πολιτικής. Άμα τους ρίξουν αντικομουνισμό/αντι ακελισμό κοκ θα συναχτούν πάλε σαν πρόβατα στην μάντρα.

Προεκλογική Ανασκόπηση: το μπλοκ της κυβερνητικής συγκάλυψης ΙΙ. ΔΗΠΑ Απόπειρα κατασκευής υποκατάστατων του ΔΗΣΥ,

By Δέφτερη Ανάγνωση


Προεκλογική Ανασκόπηση: το μπλοκ της κυβερνητικής συγκάλυψης ΙΙ. ΔΗΠΑ
Απόπειρα κατασκευής υποκατάστατων του ΔΗΣΥ, αφού το κυβερνητικό κόμμα μοιάζει πκιον με ανεξίτηλη τάστα ή «βέρκα ξιμαρισμένη»

 Η ΔΗΠΑ σε νοσταλγία Κεννεβέζου, Λακκοτρύπη κοκ.... Σε αυτό το κλίμα, ο ΔΗΣΥ [που έχει προφανώς αρκετό χρήμα για να ρίξει στο παζάρι, [συναλλαγων, προβολών τζαι μετατοπίσεων] άρχισε να εστιάζει σε ημέτερους που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Η πρώτη επίθεση έγινε ενάντια στο ΔΗΚΟ με την αποχώρηση των 3 βουλευτών το περασμενο καλοκαίρι τζαι την δημιουργία μετά της ΔΗΠΑ, με επικεφαλής τον Κάρογιαν. Αν και το κυβερνητικό μπλοκ έλπιζε φαίνεται σε διάσπαση του ΔΗΚΟ τζαι στην δημιουργία ενός συναγερμικού  ΔΗΚΟ, το οποίο θα ήταν πειθήνιο με την παραχώρηση καρεκλών τζαι άλλων ανάλογων ωφελημάτων, το μόνο που φάνηκε να πετύχαινε ήταν να σπρώξει το ΔΗΚΟ ολοκληρωτικά στην αντιπολίτευση. Παρά το cheerleading από τον Πολίτη, το κόμμα του Κάρογιαν φαινεται να είναι στο όριο του μπαίνει /δεν μπαίνει βουλή. Σε αυτό το πλαισιο σαφώς απέτυχε η φαντασίωση για διάσπαση του ΔΗΚΟ. Μια κίνηση που για τους Συναγερμικούς φαίνεται να είχε [στον προγραμματισμό της εξουσίας] μακροπρόθεσμη προοπτική – τζαι να κουβαλά απωθημένα από την απώλεια της παντοδυναμίας της δεξιάς στην Βουλή τμε τις εκλογες του 1970. Αντίθετα, τώρα φαίνεται ότι το σχήμα του Κάρογιαν, μαλλον θα έχει την ίδια μοίρα με άλλα ανάλογα σχήματα αποχώρησης από το ΔΗΚΟ – όπως λ.χ. του Ντίνου Μιχαηλίδη κοκ. Σε κάποια φάση θα διαλυθεί με επιστροφή του κυρίως όγκου στο ΔΗΚΟ με κάποιους καρεκλάκηδες του ΔΗΣΥ.

• Προεκλογική Ανασκόπηση: το μπλοκ της κυβερνητικής διαπλοκής. ΔΗΣΥ

By Δέφτερη Ανάγνωση





Προεκλογική Ανασκόπηση: το μπλοκ της κυβερνητικής διαπλοκής. ΔΗΣΥ

Από τον ΔΗΣΥ που κάμνει αντιπολίτευση στον εαυτό του, μέχρι τα δεκανίκια του – από τον Κάρογιαν, στον Σιζόπουλο με το γΕλαμ σαν το alter ego πια της κυβερνητικης δεξιάς.

Ο ΔΗΣΥ αυτήν την περίοδο βρέθηκε για πρώτη φορά, μετα την άνοιξη του 2013, υπό έντονη πίεση. Το σκάνδαλο των διαβατηρίων ήταν εν μέρει σύμπτωμα. Υπήρχε τζαι υπάρχει μια ευρύτερη δυσφορία που ξεσπά κατά περιόδους – από την αντίδραση των εκπαιδευτικών το 2018, μέχρι την κινητοποίηση των Ως Δαμέ φέτος. Ο ΔΗΣΥ τζαι ο Αναστασιάδης προσπαθούσαν να συγκαλύφκουν τις ευθύνες τους ή τζαι τα κραυγαλέα σκάνδαλα της ημετεροκρατίας που εγκαθίδρυσαν, μέσα από τον έλεγχο των ΜΜΕ. Γιατί η περασμένη δεκαετία δεν ήταν μόνο μια περίοδος διαπλοκής, μαζικής μεταφοράς πλούτου από την πλειοψηφία στους λίγους της ημετεροκρατίας, υποταγής του κοινωνικού συνόλου στα συμφέροντα μιας φούχτας τραπεζιτών τζαι δικηγορικών γραφείων, αλλά ήταν επίσης τζαι μια περίοδος δραματικής συρρίκνωσης του δημόσιου λόγου με την συγκέντρωση των mainstream ΜΜΕ στα χέρια μιας ελάχιστης ομάδας, η οποία φαινεται να λειτουργούσε τζαι να λειτουργεί σαν συγκοινωνούντα δοχεία με το προεδρικό τζαι το επιτελείο προπαγάνδας του.

Όμως μετά την πρώτη περίοδο του κορωνοϊού, όπου τα ΜΜΕ προσπάθησαν να πουλήσουν τον Αναστασιάδη σαν «καλό παππούλη», η οργή άρχισε να επιστρέφει τζαι ίσως τζαι λόγω εκλογών, να άρκεψε να κωδικοποιείται.

Οι πρώτοι ηχηροί πάτσοι για το στρατόπεδο της διαπλοκής ηρταν με την μαζική αντίδραση της κοινωνιας στην προσπάθεια επίθεσης εναντίον του Γενικού Ελεγκτή – με απειλές για καθαίρεση κοκ. Καθώς μπαίναμε στην προεκλογική περίοδο, ο ΔΗΣΥ άρχισε να εισπράττει ακόμα τζαι από τις δημοσκοπήσεις ημέτερων σαφώς χαμηλά ποσοστά – κάτω από 20% [πριν την αναγωγή κλπ] με μικρή μόνο διαφορά από το ΑΚΕΛ [1% μέχρι 3%]. Τα ποσοστά του 40% [έστω τζαι σαν φαντασίωση προβαλλόμενη από ημέτερες δημοσκοπήσεις] είχαν πια ξεχαστεί. Οι ευρύτερες δημοσκοπήσεις έδειχναν μια πλειοψηφία από 55% μέχρι 70% να είναι σταθερά ενάντια στην κυβέρνηση – ενώ σε μερικά θέματα, όπως την αντιπαράθεση για τον Γενικό Ελεγκτή, η αντίθεση έφτανε στα 80%+. Ενώ ελάχιστοι πια φαίνεται να διαφωνούν [ακομα τζαι αναμεσα στους ψηφοφορους του ΔΗΣΥ] ότι ο ΔΗΣΥ είναι το κόμμα της διαπλοκής.

Η προεκλογική εκστρατεία του ΔΗΣΥ είναι αμυντική – προσπαθεί να κάνει αντιπολίτευση στην δική του διακυβέρνηση με υποσχέσεις, φρούδες ως συνήθως, ότι δεν θα επαναλάβει τον εαυτό του – ενώ παράλληλα είναι το κομμα της ημετεροκρατίας κοκ. Τζαι σε τουτο το πλαίσιο, προσπαθεί να δημιουργήσει κόμματα υποκατάστατα για να αντέξει την πίεση. Τζαι με υποσχέσεις συναλλαγών κοκ αναμένει κανείς φυσικά ...Στις δημοσκοπήσεις το ποσοστό του είναι σταθερά κάτω από 20%, ενώ με αναγωγή ανεβαίνει προς το 25%.. Εμφανώς τζαι δαμέ ο ΔΗΣΥ ελπίζει στην αποχή των αντιπάλων του τζαι στην παραπλάνηση του κοινού με τα υποκατάστατα..


1 MAYIS 2021: “Ultra Zenginler de Bedel Ödesin”

By Zekiye Şentürkler

1

Baraka Kültür Merkezi ve Bağımsızlık Yolu’nun organize ettiği, Kadın Eğitimi Kolektifi’nin de destek belirttiği 1 Mayıs yürüyüş ve etkinliği “Ultra Zenginler de Bedel Ödesin” çağrısıyla gerçekleştirildi. Saat 17.00’de Hastane çemberinde toplanan eylemciler buradan Göçmenköy Çocuk Parkı’na yürüyüş düzenledi. Yürüyüş ve etkinlikte zenginlerden Servet Vergisi alınması, asgari ücretin en düşük kamu maaşına endekslenmesi, sendikasız çalıştırılmanın yasaklanması talepleri dile getirilerek çeşitli sloganlar atıldı. Yürüyüşün ardından Göçmenköy Çocuk Parkı’nda düzenlenen etkinlikle şiirler okunup Sol Anahtarı konseri gerçekleştirildi. Baraka Kültür Merkezi, yine 1 mayıs günü sabahı bazı sendika, dernek ve partilerin organize ettiği, Sarayönü’nde gerçekleştirilen 1 Mayıs mitingine de katılım gösterdi. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΟΥ COVID-19, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥΣ

By ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Μέρος ΙΙ: «ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ» ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΝΔΗΜΙΑ του Αλμπέρτο Φλωρεντίν Προηγούμενα: οι «αήττητοι ηλίθιοι»; Το «Μέρος Ι» αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στις 19/10/2020.  Αφορμή ήταν η αντίδραση των εφημερίδων Καθημερινή και Πολίτης στα γεγονότα της 29/8/2020 στη Λευκωσία, όπου: «ένα θυμωμένο πλήθος διαδήλωνε …  ενάντια στα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας» και ότι αυτή την … Συνεχίστε να διαβάζετε ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΟΥ COVID-19, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥΣ.

Μερικές σκέψεις για την μέχρι τώρα διαχείριση της κρίσης της πανδημίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη

By Hugo Sillen

Το ‘πλάνο’ της κυβέρνησης για την διαχείριση της πανδημίας είναι ένας συνδυασμός του ‘ο θεός μαζί σας’ με το ‘βρήκαμε παπά να θάψουμε πεντ-έξι’. Η διαχείριση της πανδημίας ουδεμία σχέση έχει με την πανδημία εν γένει, αλλά με την εκτέλεση συμβολαίων θανάτου από την κυβέρνηση έναντι στόχων που έχουν ξεμείνει από τα μνημόνια και δεν πρόλαβαν να ξεκάνουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Για όσους δεν θυμούνται όταν ήρθε η τρόικα πριν μια δεκαετία στην χώρα, έθεσε μια σειρά στόχων που θα μας έκαναν πιο ‘ανταγωνιστικούς’. Μεταξύ αυτών των στόχων, όπως περιγράφεται και στην έκθεση Πισσαρίδη, ήταν η συμπίεση των μισθών και η πτώση τους στα επίπεδα των όμορων Βαλκανικών κρατών, η αλλαγή της δομής της Ελληνικής οικονομίας που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μικρές και μεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις, και η δραματική συρρίκνωση της ιδιοκατοίκησης προς όφελος της συγκέντρωσης πλούτου και ακινήτων στα χέρια μονοπωλιακών ομίλων.

Ο πρώτος στόχος εν μέρει επετεύχθη, οι άλλοι δυο στόχοι για διάφορους λόγους έμειναν στην μέση. Το πλάνο της κυβέρνησης λοιπόν έρχεται για να προχωρήσει στην ολοκληρωτική επίτευξη αυτών των στόχων με δυο τρόπους. Ο πρώτος είναι με τα εκτρωματικά νομοσχέδια για τα εργασιακά και την απώλεια προστασίας της πρώτης κατοικίας και ο δεύτερος με τα μέτρα που παίρνει και υποτίθεται “βάζουν την ανθρώπινη ζωή πάνω από την οικονομία”. Έχουν γραφτεί πολλάκις ποια θα ήταν πραγματικά αυτά τα μέτρα (ενίσχυση των συστημάτων υγείας, πραγματική υποστήριξη εργαζομένων, δωρεάν τεστ για όλο τον πληθυσμό κλπ) και υπάρχουν χώρες που τα εφάρμοσαν με επιτυχία. Αντ’αυτού στην Ελλάδα αντί να βλέπουμε ενίσχυση του ΕΣΥ, αντί να βλέπουμε αποσυμφόρηση των ΜΜΜ, αντί να βλέπουμε ουσιαστικά μέτρα προστασίας στους χώρους εργασίας και στα σχολεία, βλέπουμε μια σειρά αλλοπρόσαλλων μέτρων τα οποία δημιουργούν σύγχυση και ενισχύουν τις θεωρίες συνωμοσίας. Τα οποία αυτά μέτρα έχουν ξεκάθαρη οικονομική στόχευση. Το κλείσιμο των περιπτέρων μετά τις 12 πχ δεν έχει να κάνει με την προστασία του πληθυσμού, αλλά με την οικονομική εξόντωση των περιπτεριούχων και την μελλοντική αντικατάσταση τους από μονοπωλιακούς ομίλους τύπου Seven-Eleven. Το λουκέτο στην εστίαση δεν έχει να κάνει με τους παραβάτες, που στην τελική βρες τους και τιμώρησε τους, αλλά με την δομική αλλαγή του τομέα της εστίασης στην Ελλάδα από τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που τον αποτελούν τώρα σε μεγάλες αλυσίδες τύπου Va Pianoκαι ούτω καθεξής.

Ο παλιός μας γνώριμος Κάρολος Μάρξ εξήγησε 200 χρόνια πριν πως τα μικροαστικά στρώματα είναι τα πρώτα που απειλούνται με προλεταριοποίηση στην προσπάθεια κεφαλαιακής συσσώρευσης και ανάπτυξης του καπιταλισμού, αλλά κάποιοι επιμένουν να πιστεύουν στην δυνατότητα που τους δίνει ο καπιταλισμός να έχουν ιδιοκτησία, στον ανύπαρκτο όρο ‘μεσαία τάξη’, σε μονόκερους και άλλα μυθικά πλάσματα. Αυτές οι ψευδαισθήσεις συντηρήθηκαν με δανεικό χρήμα σε όλο τον κόσμο μετά την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 1970, αλλά πλέον οι αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι τόσο έντονες που ουδεμία λύση μπορεί να προσφέρει αυτό το σύστημα ακόμα και στα πιο απλά ζητήματα. Για να το πω απλά, το σύστημα αυτό σάπισε από τις ίδιες τις αντιφάσεις του και από εδώ και πέρα μπορεί να παράξει μόνο μιζέρια, κρίση, και εν τέλει πόλεμο. Και όχι αυτό δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο γιατί η κρίση για την οποία προειδοποίησε το ΔΝΤ από πέρυσι ότι έρχεται και φάνηκε με την ύφεση της Γερμανικής οικονομίας πριν καν βήξει ο πρώτος ασθενής του κορονοϊού δεν είναι απότοκο της πανδημίας, όσο και αν προσπαθούν να το φορτώσουν εκεί. Και φαίνεται αυτό στην αποτυχία εν συνόλω της ΕΕ να αντιμετωπίσει την πανδημία, καθώς εάν δεν ξοδέψεις σε επίπεδο κρατών δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις. Αντί να βλέπουμε αυτό, βλέπουμε να συνεχίζονται οι πολιτικές κεφαλαιακής συσσώρευσης προς τα πάνω, όχι γιατί είναι κακοί άνθρωποι οι πολιτικοί ή χαζοί, αλλά γιατί αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού που ονομάζεται καπιταλισμός. Η κερδοφορία των μονοπωλίων έχει πληγεί με τις κρίσεις των 70s, την κρίση του 2008, και την κρίση που ξεκινήσαμε να βιώνουμε τώρα και αυτό σημαίνει άγρια ταξική επίθεση εναντίον των εργαζομένων για να στύψουμε την πέτρα’ μέχρι να επαναφέρουμε την κερδοφορία στα επιθυμητά επίπεδα. Που δεν θα γίνει, εξ’αιτίας των προαναφερθέντων αντιφάσεων του συστήματος, επομένως θα ζούμε μια κατάσταση μόνιμης κρίσης, υπαρξιακής και υλικής εξαθλίωσης.

Η πολιτική της κυβέρνησης βέβαια δεν έχει μόνο οικονομική στόχευση, αλλά και την αγαπημένη της επικοινωνιακή στόχευση. Εκεί που πεθαίνει η πολιτική, ανθίζουν τα επικοινωνιακά τερτίπια. Τα μέτρα που παίρνονται εξασφαλίζουν το «plausible deniability» των κυβερνώντων, καθώς είναι μέτρα ‘ατομικής ευθύνης’. Επομένως όταν αποτύχουν, η φοβερή κυβέρνηση μπορεί να συνεχίζει να μας κοροϊδεύει ότι δεν έχει αποτύχει πουθενά και να φορτώνει την αποτυχία των μέτρων σε αυτούς που δεν τα ακολουθούν. Για να προλάβω διαμαρτυρίες σχετικά με την ατομική ευθύνη, προφανώς και είμαστε υπεύθυνοι και εμείς. Τα βλέπουμε και τα ζούμε καθημερινά τέτοια φαινόμενα, αλλά υπάρχει πλέον και μια λογική κούραση του κόσμου που οδηγεί σε χαλάρωση. Υπάρχει και καχυποψία από τις παλινωδίες. Από εκεί και πέρα η δουλειά της κυβέρνησης δεν είναι να μετακυλήσει τις ευθύνες στον λαό και να καλλιεργήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό αλλά να δώσει λύσεις. Ούτε να καλλιεργεί ψευτοδιλήμματα μεταξύ λοκντάουν και ατομικής ευθύνης όταν δεν κάνει ούτε τα βασικά για να στηρίξει την κοινωνία. Φυσικά λύσεις δεν θέλουν, ούτε μπορούν να δώσουν γιατί η δουλειά τους είναι να εξασφαλίσουν την κερδοφορία των ομίλων.

Για να το πούμε ευγενικά, δεν είναι προτεραιότητα της κυβέρνησης η υγεία μας, αρκεί να μην φαίνεται αυτό. Και εκεί είναι και η μεγάλη σύγκρουση των υπόλοιπων πολιτικών με ακροδεξιά πολιτικά φαινόμενα όπως ο Ντ.Τραμπ. Δεν τον ενδιαφέρει ποσώς για την υγεία των πολιτών αλλά το λέει ξεκάθαρα: θα θυσιαστείτε για την οικονομία. Αυτό είναι η πιο ωμή παραδοχή του συστήματος, έκαστος για τον εαυτό του. Οι υπόλοιποι θέλουν να διατηρήσουν το προσωπείο του ‘όλοι μαζί μπορούμε’. Η κρίση του κορονοϊού είναι εικόνα από το εγγύς μέλλον. Δεν είναι παραδοξότητα και παρένθεση στην κανονικότητα αλλά η νέα κανονικότητα. Ακόμη και αν ξεπεραστεί σύντομα η πανδημία έρχονται στον ορίζοντα πολύ πιο δύσκολα και απειλητικά θέματα. Το ότι κυκλοφορούμε με κοντομάνικα αρχές Νοεμβρίου μπορεί σήμερα να είναι σύμμαχος (κατά κάποιο τρόπο) ενάντια στην πανδημία, αλλά είναι σημάδι της κλιματικής αλλαγής που σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ερημοποιήσει μεγάλα τμήματα του πλανήτη δημιουργώντας εκατομμύρια κλιματικών προσφύγων. Το πετρέλαιο για το οποίο γίνεται τόσο θόρυβος αυτές τις μέρες λόγω των Ελληνοτουρκικών είναι λίγο πολύ ξεπερασμένο σαν resource. Πλέον μπροστά μας έχουμε συγκρούσεις για βασικούς πόρους όπως το νερό. Το «securitisation» των συνόρων και η αναγωγή της προσφυγικής κρίσης με όρους πολεμικής σύρραξης δεν αφορά τις μικρές και διαχειρίσιμες σε επίπεδο ΕΕ, ροές αλλά τις μελλοντικές εικόνες εκατομμυρίων ανθρώπων που απλά δεν θα μπορούν να επιβιώσουν στις χώρες τους. Η δραματική αύξηση των εξοπλιστικών budget παγκοσμίως και η όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συγκρούσεων σε έναν πλανήτη με πεπερασμένα resources οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερες ή ακόμα και γενικευμένες συρράξεις. Και αυτό έχει απόλυτη συνάφεια με την κρίση κερδοφορίας που αναφέρω πιο πάνω. Αλλά είπαμε, ο καπιταλισμός πλέον δεν μπορεί να δέσει τα κορδόνια του, πόσο μάλλον να δώσει λύσεις σε τέτοιου είδους προβλήματα. Ο καπιταλισμός δημιουργεί αυτά τα προβλήματα καθώς οι τεχνολογικές δυνατότητες που έχουμε σήμερα, η αυτοματοποίηση της παραγωγής κλπ μπορούν να δημιουργήσουν τον παράδεισο εδώ και τώρα αντί για το δυστοπικό μέλλον που απλώνεται μπροστά μας.

Κάτι για τον επιστημονικό κλάδο του οποίου θεωρητικά είμαι κομμάτι του. Οι επιστήμονες δεν είναι θεοί και αυτά που λένε δεν είναι θέσφατο, καθώς επίσης ένας λαμπρός επιστήμονας δεν σημαίνει ότι μπορεί να δώσει και σωστές πολιτικές λύσεις σε προβλήματα. Υπάρχει τρομερά κακή κατανόηση από πλευράς κοινού για το τι είναι η επιστήμη, πως γίνεται η επιστημονική έρευνα, γιατί υπάρχουν διαφορετικές επιστημονικές απόψεις επί ενός θέματος κλπ. Αυτό δεν είναι πρόβλημα του κοινού, αλλά είναι πρόβλημα της παρεχόμενης από τον καπιταλισμό ‘παιδείας’. Ο στόχος της παιδείας πρέπει ακριβώς να είναι αυτή η απόκτηση γενικών γνώσεων και η κατανόηση του ‘πως λειτουργούν τα πράγματα’ και όχι η απόκτηση δεξιοτήτων που χρειάζονται οι καπιταλιστές αυτή την στιγμή με στόχο την στελέχωση της αγοράς εργασίας. Επομένως στόχος δεν είναι να κακίσω το κοινό που αντιμετωπίζει αυτά που λένε οι ειδικοί με καχυποψία, καθώς θεωρώ ότι πρέπει με υπομονή και επιμονή να εξηγούμε τα πάντα στον κόσμο. Η μεγάλη αναζωπύρωση θεωριών συνομωσίας, αν θέλετε μπορεί να θεωρηθεί και ως ενστικτώδες «διάβασμα της κατάστασης» ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά από την άλλη σαφέστατη αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας. Πόσο μάλλον όταν αυτά που κάνει μια κυβέρνηση είναι εντελώς αλλοπρόσαλλα και ρίχνουν λάδι στην φωτιά της καχυποψίας αυτής. Το να λες ‘να αφήσουμε τους επιστήμονες έξω από κάθε αντιπαράθεση’ είναι μια προσπάθεια «τεχνοκρατικοποίησης» μιας πολιτικής διαχείρισης. Το έχουμε ξαναζήσει βέβαια με τους ‘τεχνοκράτες’ οικονομολόγους που έπρεπε να αναλάβουν να λύσουν το ζήτημα της οικονομικής κρίσης λες και η οικονομία είναι μαθηματικά και δεν ενέχει στοιχεία πολιτικής. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο έχουμε ένα ζήτημα δημόσιας υγείας. Το οποίο σημαίνει ότι πέρα από τους λοιμωξιολόγους, επιδημιολόγους και λοιπούς επιστήμονες της Ιατρικής, λόγο έχουν και πρέπει να έχουν και επιστήμονες άλλων κλάδων για να βρεθούν λύσεις, από στατιστικολόγους, μέχρι συγκοινωνιολόγους, επικοινωνιολόγους, κοινωνιολόγους (φτου φτου κακό κάνουνε τα παιδιά μας κομμουνιστάς), ψυχολόγους κλπ. Από αυτά που γνωρίζω η κυβέρνηση δεν έχει συστήσει τέτοια επιτροπή που αν μη τι άλλο θα έπρεπε να την ακούσουμε με προσοχή. Αντιθέτως όταν βάζεις επιστήμονες να δικαιολογήσουν τάξεις με 25 μαθητές με αστεία και αντι-επιστημονικά σχεδιαγράμματα και να πουν ότι ‘δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για τα λεωφορεία’ λες και είναι υπουργοί οικονομίας, τότε εσύ τους εκθέτεις ανεπανόρθωτα και φυσικά οι ίδιοι υπονομεύουν το κύρος τους ως επιστήμονες. Και ναι σε τέτοια φαινόμενα όχι επιτρέπεται αλλά επιβάλλεται η αντιπαράθεση.

Οπότε που καταλήγουμε. Στα γνωστά. Είναι ζήτημα επιβίωσης πλέον η ανατροπή αυτού του συστήματος. Όχι απλά μιας κυβέρνησης, αυτοί τόσοι είναι και τους ξέραμε, αλλά χτίσιμο δύναμής που θα τους πάρει όλους μαζί.

Μείνετε ασφαλείς όσο μπορείτε και καλή δύναμη για τους αγώνες που έρχονται…

The post Μερικές σκέψεις για την μέχρι τώρα διαχείριση της κρίσης της πανδημίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη appeared first on Αγκάρρα.

Expropriate the vaccines!

By Beyond Europe
Instead of obediently waiting for the magic hand of the market to remedy its inability to produce and distribute vaccines, we need to stand up to Big Pharma and seize the vaccines as a public common good. Enough of putting profit before lives, we need to massively produce the vaccine, regardless of copyrights.

Perfectly Legal

Pfizer has only one, yes ONE, factory to produce all vaccines for all countries outside of the United States. And on Friday, it announced that it would have to delay promised deliveries for ‘a few weeks’ while it is upgrading this factory in Belgium. Instead of standing up to Big Pharma, EU countries have shown no more than resignation hidden by some grumbling. Except for some isolated voices, no one has dared suggest that countries use an existing legal mechanism: compulsory licensing. That would mean that anyone could start producing the vaccine. And it’s legal.

Indeed, the 1995 TRIPS Agreement (Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights) negotiated by the World Trade Organisation includes Article 31, which states that countries „may use of the subject matter of a patent without the authorization of the right holder“ if their legislation allows for exceptions. And according to the World Intellectual Property Organization (WIPO), 156 countries currently allow such exceptions, including all EU countries. So what are we waiting for?

Profits before Lives

While this law is different in each country, it usually gives the right to the state to use compulsory licensing in cases of health emergency and/or when the producer is unable to deliver. Hard not to think about the current situation, right? It is obvious that Big Pharma makes more money by producing itself, distributing itself, setting its own prices, but it is now failing to meet demands and its greed needs to be stopped. All we need is to apply the law, make the vaccine license open to all, let all producers use their capacities to produce it.

Public authorities not only have the duty, but also the right to do so, especially since there has been about 12 billion USD of public funds involved in developing those vaccines, with very little transparency about any related conditions. The Moderna vaccine has become the most striking example of the neoliberal tradition of privatizing profit and socializing expenses. Whereas this small company developed the vaccine exclusively thanks to public funds, and the US government jointly owns the rights, there has been no challenge to the firm’s right to make excessive profits. And it is not shying away from it, selling its doses almost twice the price of the Pfizer vaccine, and almost ten times more than the AstraZeneca one. Even worse, Moderna’s top three executives executives have made more than a 100 million USD by selling their stocks just after announcing the vaccine’s successful development.

Don’t worry, Pfizer & co. won’t die of hunger if we take their vaccines: the law already foresees compensations for compulsory licensing. But there is no legal right to unlimited profits in a time of epidemic emergency. We have suffered enough from the fact that governments have abandoned their role in pharmarceutical research and development and let this field to the whims of Big Pharma. The very same giants that decided not to pursue research on earlier forms of coronaviruses because it didn’t seem financially profitable are now telling us to stay quiet and wait so that they can make a profit? No, societies need to take back their health safety under control and manage it according to the general interest, and not the profits of shareholders.

“The West before the Rest”

Already in the first months of the pandemic, there were calls to makes vaccines a ‘public common good’ once they would be developed. On April 24th, President of the European Commission Ursula von der Leyen, backed the idea when she said that the future vaccine would be „our universal, common good“. Then, at the World Health Organisation’s (WHO) May 2020 summit, China pledged that it would not license its vaccine, if it succeeded in developing one, making it available for all countries to produce and use. But as vaccines developed by major Western corporations received the green light in late 2020, it became clear that their distribution would follow the laws of the jungle: vaccines for the richest countries, profits for the corporations.

In December 2020, around a hundred countries led by India and South Africa tried to move the WTO Assembly into adopting a resolution waiving intellectual copyrights on anti-Covid vaccination and drugs. They were met by the flat refusal of Western countries, who harbour the headquarters, laboratories, factories and shareholders of Big Pharma. In doing so, Western countries are going directly against the interests (and health and life) of their own citizens, not to talk of humanity in general, but they are successfully upholding the global neoliberal status quo concentrating power and money in the West.

Fight back!

During the pandemic, the global Left has been mostly struck by apathy, sitting back with some Schadenfreude as right-wing governments that had been claiming for years that ‘there is no magic money tree’ started pouring trillions into the economy. Apart from some solidarity actions and calls to protect workers and the vulnerable, the left has not been able to raise its voice to push for more decisive action in the anti-pandemic response, from putting workers’ health before profit to standing up to Big Pharma. Some iniatives are now appearing and we need to rally behind them, taking the streets from the far-right bolstered by conspiracy theorists. From the ‘Zero Covid’ plan to the EU-wide ‘No Profit on Pandemic’ initiative, now is the time to rise and challenge the incompetent and corrupt neoliberal forces.

Lokmacı Barikatında 1 Eylül Açıklaması: “İnsan Hayatını Dayanışma Kurtarır”

By Kamil İpçiler

1 eylül eylem

Baraka Kültür Merkezi ve Bağımsızlık Yolu üyeleri, 1 Eylül Dünya Barış Günü dolayısıyla Lokmacı Barikatı’nda basın açıklaması gerçekleştirdi. Açıklama esnasında “British Bases Out” ve “Sağlık için İşbirliği’’ şeklinde pankartlar açıldı. Bağımsızlık Yolu üyesi Mustafa Keleşzade’nin okuduğu açıklamada bir yandan Pandemi ve yarattığı kriz ile boğuşulduğuna, diğer yanda bölgemizin doğal kaynaklarının paylaşımı için akbabaların sıraya girdiğine dikkat çekerek, bu durumun 1 Eylül Dünya Barış Günü’ne her zamankinden de öte bir anlam kazandırmakta olduğu ifade edildi. Açıklamada “Covid 19 bulaşırken Kıbrıslı Türk, Kıbrıslı Elen ayrımı yapmamaktadır. Bu nedenle elimizdeki başta ilaç ve sağlık ekipmanları olmak üzere var olan sınırlı kaynakları paylaşırsak ancak bu süreçten en az zararla çıkabiliriz” ifadelerine yer verilirken, seçimde ve her alanda dış müdahalelere karşı barıştan yana tavır koyma ve en önemlisi halkın iradesini daimi kılmak adına örgütlü mücadeleye katılma çağrısında bulunuldu. Açıklamanın tamamı şöyle:   İNSAN HAYATINI SAVAŞ TAMTAMLARI DEĞİL DAYANIŞMA KURTARIR Her sene dünya tarihinin en kanlı savaşı olan 2. Paylaşım Savaşı’nın başladığı gün olan bugün, yaşanan acıları hatırlamak ve bir daha aynılarını yaşamamak adına Dünya Barış Günü olmuş ve barış için mücadeleye adanmıştır. Zorlu bir dönemden geçmekteyiz. Dünyayı saran Pandemi, küresel olarak emekçileri etkilemektedir. Zenginler özel adalarında pandeminin geçmesini beklerken, emekçiler ise her zamankinden zor bir yaşam mücadelesi vermektedirler. İşsizlik Kapitalizm tarihinin en uç noktalarına ulaşmanın eşiğindedir. Dünya genelinde ekonomi 2. Paylaşım Savaşı’nın öncülü 1929 Büyük Buhranı’nı hatırlatan günlerden geçmektedir. Adamızın etrafını saran Doğu Akdeniz’in maviliği savaş gemileri ile kirlenmekte, parçası olduğumuz Ortadoğu’da yaşanan emperyal savaşlardan taşan füzeler ise adamızın topraklarına kadar ulaşmaktadır. Savaş tamtamları çevremizi sararken, Kıbrıs’ın kuzeyinde hükümet edenler çiçekli bahçelerinden savaş kışkırtıcılığı yapmakta, savaş üsleri dağıtmaktadır. Kıbrıs’ın güneyindeki yönetim ise bu sidik yarışında bir adım dahi geri kalmamak adına üzerine düşeni fazlasıyla yapmaktadır. Bir kez daha kendilerini sırça köşklerinde güvende sananlar “abilerine güvenip” haklarının canlarını hiçe sayan söz ve pratik üretmektedirler. Bir yandan pandemi ve yarattığı kriz, diğer yanda ise bölgemizin doğal kaynaklarının paylaşımı için sıraya giren akbabalar ile Dünya Barış Günü’nü karşıladık. İşte tam da abluka 1 Eylül Dünya Barış Günü’ne her zamankinden de öte bir anlam kazandırmaktadır. Pandemi dönemi bize göstermiştir ki bu adada yaşayanan halklar olarak insanca bir yaşamı ancak dayanışarak ve paylaşarak elde edebiliriz. Covid 19 bulaşırken Kıbrıslı Türk, Kıbrıslı Elen ayrımı yapmamaktadır. Bu nedenle elimizdeki başta ilaç ve sağlık ekipmanları olmak üzere var olan sınırlı kaynakları paylaşırsak ancak bu süreçten en az zararla çıkabiliriz. Coğrafyamız doğal kaynakların nasıl halkların lanetine dönüşebildiğinin örnekleri ile doludur. Suriye, Irak, Libya, Filistin ve Lübnan bu lanetin halen kanamaya devam eden örnekleri olarak önümüzde durmaktadırlar. Halkların kendi iradelerini dış müdahalelere karşı, paylaşım ve dayanışma ile egemen kılmadıkları durumlarda refah ve ekonomik kalkınma değil kan ve acı halkların kaderini şekillendirmektedir. Bir halkın kazanımı diğerinin kaybı bakış açısı  egemen olduğu sürece hem sağlığımızı, hem de refahımı kaybetmemiz kaçınılmazdır. Akdeniz’in ortasındaki bu küçük adada, yani evimiz Kıbrıs’ta Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Elen halkları olarak geleceğimizi kimsenin değil bizlerin şekillendirebileceğini gösterebilir, halkların ortak yönetimi federal bir çözüm ve barışı egemen kılabilir, bölgemizin şeklillenmesinde bir örnek teşkil edebiliriz. Barış için, dış güçlerin ve sermayedarların değil halkların iradesini egemen kılmak için halkımıza sokakta, seçimde ve her alanda dış müdahalelere karşı barıştan yana tavır koyma ve en önemlisi halkın iradesini daimi kılmak adına örgütlü mücadeleye katılma çağrısında bulunuyuruz. Barış Bizlerin Ellerindedir Yaşasın Halkların Kardeşliği Baraka Kültür Merkezi, Bağımsızlık Yolu

Kapitalizm Salgınına İnat Yaşasın Hayat, Yaşasın 1 Mayıs!

By Mehmet Adaman

9

Dünyayı ve ülkemizi saran Covid – 19 salgını bizlere, kapitalizmin vahşetini, bu düzenin kimlerin çıkarına işlediğini ve sınıf mücadelesinin gerekliliğini tekrar hatırlatırken, yaşanabilir bir dünya için daha fazla mücadele etmemiz gerçeğini de ortaya koymaktadır. Virüs herkese bulaşabilir, dolayısıyla zengin yoksul ayrımı yapmaz söylemi, kapitalizmin her krizinde ortaya atılan hepimiz aynı gemideyiz kandırmacasıyla eşdeğerdir. Hatta bu kandırmaca bu sefer direkt sağlığımızı ve canımızı tehdit etmektedir. Sağlık en temel hakkımızken ve devletin ücretsiz bir şekilde sağlaması gerekirken, neoliberal politikalarla özelleştirilen sağlık sistemimizin salgına karşı yetersizliğini görüyor ve yaşıyoruz. Virüsün adamızda görüldüğü ilk günden bugüne kadar yaklaşık bir buçuk ay kadar bir zaman geçmesine rağmen pandemi hastanesinin yapılmaması, özelleştirilen sağlık sistemimizin kaymağını yiyen özel hastanelerden birinin bile kamulaştırılıp pandemi hastanesine dönüştürülmemesi ve devlet hastanesinin pandemi hastanesi yapılması, canla başla çalışan sağlık emekçilerine yapılan bir ihanet ve halkın sağlığını hiçe saymaktır. Mevcut asgari ücretle dahi geçinemeyen özel sektör emekçisine, salgın döneminde reva görülen 1500 TL’lik sözde destek, ya açlıktan ya da hastalıktan ölmek seçimini sunmaktır. Kamu emekçilerinden kesintiler yapılırken bu ülkenin kaynaklarını, emekçilerini sömürerek zenginliklerini kat kat arttıran sermayedarlara dokunmamak, iktidarın kimlerin elinde olduğunu göstermektedir. Salgın henüz bitmemiş, aşı ve ilaç bulunmamış ve sağlık imkanları sosyal yaşama dönmek için yeterli hâle getirilmemişken elzem yerler dışındaki işyerlerini açmayı hedefleyen hükümetin tek derdi patronların cebini doldurmaktır. Vergi muafiyetlerinden, teşviklerinden faydalanarak, emekçinin hakkını gasp ederek, vergi ödemeyerek sermayelerini büyüten ultrazenginlerin servetlerinden vergi almak yerine, kamu dairelerini açarak bu dönem iş yapmayan esnaftan ve emekçiden vergiyle kaynak sağlamak, halkı soymak ve bu salgın günlerinde halkı daha fazla çaresiz hâle getirmektir. Bizlere her şeyin başı sağlık dedirten bugünlerde, sermayenin kazancının halkın sağlığından daha değerli kılındığı bu düzende sağlık da yaşamak da politiktir. Birçok işletmenin, fabrikanın kapandığı bu süreçte kapitalizmin ihtiyaçtan fazla üretim ve tüketim anlayışının doğayı nasıl katlettiğini bugün içimize çektiğimiz temiz havayla anlayabiliyoruz. Evlere kapandığımız bu sürecin üreten bir halkın üretmesine engel olmadığını, müziğinden tiyatrosuna, el işinden bahçe işine, sosyal medya eyleminden birbirimizle dayanışmaya kadar yaptıklarımızla deneyimliyoruz. Üretenlerin yönetenler olması gerektiğini bir daha öğreniyoruz. Salgın sebebiyle bu 1 Mayıs’ta sokakları dolduramasak da içimizdeki 1 Mayıs ruhu dinmek yerine daha fazla büyümektedir. İnsan sağlığını hiçe sayan, emeğimizi ve doğamızı sömüren, aynı gemideyiz yalanlarıyla sırtımızdan geçinenlere bugünden, tekrardan sokakları dolduracağımız günleri beklemeden, hesap sormaya, bugünlerin bedelini ödetmeye ve kavgamızı sürdürmeye devam edeceğiz. Kapitalizm Salgınına İnat Yaşasın Hayat! Yaşasın 1 Mayıs!  

Face masks won’t protect your housing

By Beyond Europe

Our friends from Kolektiv 115 in Prague just launched their mutual help campaign for tenants threatened by the crisis with this great video:

Rouška domov nazachrání: Solidární kampaň

ROUŠKA DOMOV NEZACHRÁNÍ: SOLIDÁRNÍ KAMPAŇ[English version below] Kvůli krizi přišlo mnoho lidí o práci a nejsou teď schopni platit za bydlení. Vláda sice předložila návrh zákona, který má nájemníky ochránit, ten je ale děravý jak řešeto – mnohé nájemníky neochrání a uvrhne je do dluhové pasti. Zákon jen umožní o několik měsíců odložit splacení nájmů. Ti, kdo toho v nadcházejících měsících využijí, budou muset na podzim místo jednoho nájmu zaplatit každý měsíc dva. Absurdní, že jo? Zákon navíc neochrání ty, kdo mají smlouvu na dobu určitou a ta jim skončí. Pokud nemůžete platit za bydlení, tak se vás majitel muže klidně zbavit zákon nezákon.Nemůžeme připustit vlnu výpovědí a vystěhování na ulici! Je třeba umožnit dočasné neplacení nájemného všem, kdo na to z důvodu aktuální krize nemají nebo nebudou mít! Pronajímatele, které by ztráta ohrozila, ať podpoří stát.Tam, kde nepomůže stát, musí si lidé pomoct navzájem. Proto jsme se rozhodli spustit solidární kampaň "Rouška domov nezachrání". Pokud jste se kvůli pandemii ocitl/a v těžké situaci, v níž vám hrozí, že přijdete o bydlení, a úřady vám nejsou schopny pomoct (a nebo víte o někom takovém ve svém okolí), zavolejte nebo nám napište: Telefon: +420 773 159 397 Mail: bydleni@k115.orgNaší zbraní je solidarita!#COVID19 #VícNežRoušky★★★[English version]FACE MASKS WON'T PROTECT YOUR HOUSING: SOLIDARITY CAMPAIGNMany people have lost their job because of the crisis and cannot pay for their housing. The government has presented a law which is supposed to protect tenants, but it has many shortcomings: many people won't be protected and risk falling into debts. The law would only allow to postpone rent payments, but those who will use that possibility in the next months will have to play twice as much in rent during the autumn. Absurd, isn't it? Moreover, the law doesn't protect people whose rent contract ends. If they can't pay for housing, the owner can easily get rid of them despite that law. We can't accept a new wave of evictions! It's necessary to allow a temporary halt to rent payments for all those suffering from the present crisis. And let the state support owners whose subsistence depends on rent payments. When the state doesn't help, people have to step up and help each other. That's why we're launching a solidarity campaign called 'Face masks won't protect your housing'. If you're in a tough spot because of the pandemic and you risk losing your housing, with the authorities unable to help you, or if you know about such people around you, let us know! Phone: +420 773 159 397 Email: bydleni@k115.org Solidarity is our weapon! #COVID19

Gepostet von Kolektiv 115 am Dienstag, 21. April 2020

 

Many people have lost their job because of the crisis and cannot pay for their housing. The government has presented a law which is supposed to protect tenants, but it has many shortcomings: many people won’t be protected and risk falling into debts. The law would only allow to postpone rent payments, but those who will use that possibility in the next months will have to play twice as much in rent during the autumn. Absurd, isn’t it? Moreover, the law doesn’t protect people whose rent contract ends. If they can’t pay for housing, the owner can easily get rid of them despite that law.

We can’t accept a new wave of evictions! It’s necessary to allow a temporary halt to rent payments for all those suffering from the present crisis. And let the state support owners whose subsistence depends on rent payments.

When the state doesn’t help, people have to step up and help each other. That’s why we’re launching a solidarity campaign called ‘Face masks won’t protect your housing’. If you’re in a tough spot because of the pandemic and you risk losing your housing, with the authorities unable to help you, or if you know about such people around you, let us know!

Phone: +420 773 159 397
Email: bydleni@k115.org

Solidarity is our weapon!

Devrimciler 1 Eylül Dünya Barış Günü’ne Sahip Çıkmaya Devam Ediyor

By Kamil İpçiler

img1

Başta sendikalar olmak üzere belirli bir kesimin barış mücadelesini masa başı müzakerelere endekslemesi, müzakere süreçlerinin durduğu dönemlerde verdikleri barış mücadelesinin(!) de durmasıyla sonuçlanıyor. Bazı kesimler ise halkların barış talebini, Ankara'nın o dönemki duruşuna göre geri plana atma eğilimi gösterebiliyor. Geçtiğimiz yıllarda 1 Eylül Dünya Barış Günü ''bayrama denk geliyor'' gerekçeleriyle geçiştirilmeye çalışılmış, ancak Baraka ve Bağımsızlık Yolu sokağı boş bırakmamıştı. Bu yıl bir kez daha -üstelik oldukça kritik bir dönemde- 1 Eylül Dünya Barış Günü'nün organizasyonuyla ilgili söz konusu çevrelerden ses çıkmazken, Bağımsızlık Yolu ve Baraka Kültür Merkezi 1 Eylül'de yine sokaktaydı.

İki örgüt 1 Eylül Dünya Barış Gününde Dışişleri Bakanlığı önünde ortak basın açıklaması gerçekleştirdi. Örgütler ayrıca; 1 Eylül'e yönelik bu umursuz tavrın sürmesi durumunda, yanlarına kalbi barış için atan başka kesimleri de alarak 1 Eylül'ün bir kez daha şarkılarla türkülerle kutlanmasını organize edeceklerini duyurdu.

Ortak basın açıklamasını okuyan Bağımsızlık Yolu Örgütlenme Sekreteri Mustafa Keleşzade mevcut bölünmüşlüğün sadece egemenlerin çıkarına olduğunu, adada yaşayan halkların ortak çıkarının federal bir çözümde olduğunu belirtti. Barışı Yaratacak Olan, Halkların Sokaktan Yükselen İradesidir Barışı yaratacak olan iradenin yalnızca müzakere masasında olmadığını belirten Keleşzade, "barış her gün eylemde atılacak ortak bir sloganla, adamızın geleceği için ortak kaygıların eyleme dönüşmesi ile, emekten yana, federal bir düzen için örgütlenenlerin sesinin gürleşmesi ile sokakta kurulacaktır" dedi. Basın açıklamasının ardından "Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir" ve "Yaşasın Halkların Kardeşliği" sloganlarının atılmasıyla eylem sona erdi.   Açıklamanın tam metni şöyle: "Bugün günlerden Pazar, yani dışişleri bakanlığı bugün kapalı, ama zaten son dönemlerde Kıbrıslı Türkler için açık olduğu anlar da zaten bir anlam ifade etmemektedir. Bugün 1 Eylül, yani Dünya Barış Günü. Bugün Kıbrıs Cumhuriyet liderliği koltuğunda federasyon istemeyen, federal bir çözümden kaçmak için ne yapabiliyorsa yapan bir başkan oturmaktadır. Tıpkı kktc dışişleri bakanlığında da olduğu gibi. Fakat bunların hiçbirisi bu adada yaşayan halkların ortak çıkarının federal bir çözümden yana olduğu gerçeğini değiştirmemektedir. Kıbrıslı Türklerin ve Kıbrıslı Elenlerin birlikte özneleşebileceği ve eşitler olarak adamızın geleceğini birlikte şekillendirebileceği federal bir çözüm oluşmadığı her durum halkların değil, bölünmüşlük üzerinden ultra zenginler haline gelenlerin ve erk sahibi olanların çıkarınadır. Ada sahillerimizi lağıma çeviren otelli kumarhanelerin bölünmüşlükten çıkarı vardır. Tahsis arsalar üzerine kurulup eğitimle bağını koparıp ticarethaneye dönüşen, çalışanlarının yatırımlarını yapmayan, hatta maaşlarını dahi ödemeyen üniversitelerin bölünmüşlükten çıkarı vardır. ‘Şükran sana anavatan’ nidaları atarken göçmen emekçileri inşaatlarda öldüren inşaat patronlarının bölünmüşlükten çıkarı vardır. İnsanların dini inançlarını onları birbirine düşürmek için kullanıp, bu yolla maddi çıkar ve statü için statükonun devamını sağlayan Kıbrıs’ın güneyinde kilisenin, kuzeyinde ise Tarikatlar ve mevcut Evkaf yönetiminin başındakilerin bölünmüşlükten çıkarı vardır. Bölünmüşlükten çıkarı olan bunca güruhun oluşması, bunların kendilerine sözcüler tutmuş olmaları federasyondan vazgeçmeyi değil, federasyondan yana net bir tavır göstermeyi zaruri kılar. Müzakereler sürdükçe, sokakta halkların barış iradesi oldukça iki toplumda da Kıbrıs Cumhuriyetçilerinin ve iki devletçilerin maskeleri düşmektedir ve düşmeye devam edecektir. Bugün adamızın içinden ve dışından şöven odaklar kendi çıkarları doğrultusunda doğalgaz gibi, Maraş gibi konular üzerinden gerilimler yaratmaya çalışmaktadır. Kıbrıs’ın kuzeyinde halkın ezici desteği ile seçilmiş müzakereci olan Mustafa Akıncı, Kıbrıs’ın kuzeyinden, güneyinden ve Ankara’dan çeşitli odalar tarafından bypass edilmeye çalışılmaktadır. Böylesi çabalar halkın iradesine yönelik darbe girişimleridir. Bilinmelidir ki ne müzakere masasının çökertilmesi, ne de şöven unsurların halklar arasında gerilim yaratmak için çabaları başarılı olamayacaktır. Federal bir barışı yaratacak olan halkların sokaktan yükselen iradesidir. Bu irade sadece müzakere masasında değildir, yeni açılan sınır kapıları, telefon şebekelerinin karşılıklı açılması gibi adımlar bu iradenin somutta yansımalarıdır, halkların barışını müzakere masası ile birlikte ortadan kaldırmaya çalışanlar bilmelidir ki barış sadece bir masada oturan iki kişinin atacağı imzalara bağlı değildir. Barış her gün eylemde atılacak ortak bir sloganla, adamızın geleceği için ortak kaygıların eyleme dönüşmesi ile, emekten yana, federal bir düzen için örgütlenenlerin sesinin gürleşmesi ile sokakta kurulacaktır. Sokaklar egemenlerin ve işbirlikçilerin değil, bizlerindir.   Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir" img1 img2

Open Day “We Art One” – Lab 31 project

By Doros Polykarpou

Wednesday, 28.08.2019 (17:00 – 21:00), at Europe Square in Larnaca

The youth who have participated in the workshop “We Art One”, the professionals who worked with them and KISA are inviting you to a festive event for the presentation of the workshop actions and the participating children’s experiences. The workshop was conducted in the framework of the transnational European project LAB 31 which focused on the right to play.

The event includes the following:

  1. Audiovisual material from the workshops
  2. Thematic stands for information and a chat by and with the participating youth
  3. Music-dance act by the workshop youth

Mr Andreas Vyras, Mayor of Larnaca, will address the event, while Ms Leda Koursoumba, Commissioner for the Rights of the Child, will also participate and talk about children’s right to play and its role in the integration process and equal participation in society.

The event is open to the public and there will be traditional food and drinks.

( Detailed programme of the Open Day)

The aim of the workshop “We Art One” was through play to encourage youth from different life paths – migrants, refugees, unaccompanied children as well as from the local society, to get to know each other, to exchange ideas and learn from each other, to express their views and expectations creatively, through visual arts and play. The workshop also aimed to help them to reflect on our society and the different life chances given to different people.

The possibility of using leisure time creatively and pleasantly is one of the most attractive and hopeful parameters   for feeling free and wholly. From children’s play, which is the recreation area par excellence for children, to the various forms of play through which adults relate to the world, men and women can feel themselves and enjoy their leisure time. Nicosia, 26.08.2019      

Ανοιχτή εκδήλωση “We Art One” – Lab 31 project

By Marina Toufexis

Τετάρτη, 28.08.2019 ( 17:00 – 21:00) στην Πλατεία Ευρώπης στη Λάρνακα

Οι έφηβοι που έλαβαν μέρος στο εργαστήρι “We Art One”, οι επαγγελματίες που εργάστηκαν  μαζί τους και η ΚΙΣΑ σας προσκαλούν σε μια γιορταστική εκδήλωση παρουσίασης των δράσεων των εργαστηρίων και των εμπειριών των παιδιών που έλαβαν μέρος. Το εργαστήρι στα πλαίσια του διακρατικού ευρωπαϊκού προγράμματος LAB 31 με αντικείμενο το δικαίωμα στο παιχνίδι.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει:

  1. Οπτικοακουστικό υλικό από τα εργαστήρια
  2. Θεματικά Περίπτερα ενημέρωσης και συνομιλίας από και με τους έφηβους που έλαβαν μέρος στο εργαστήρι
  3. Μουσικοχορευτικό δρώμενο από τους έφηβους τους εργαστηρίου

Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο κ. Ανδρέας Βύρας, Δήμαρχος Λάρνακας. Επίσης, θα παρευρεθεί και θα μιλήσει για το δικαίωμα του παιδιού στο παιχνίδι και ο ρόλος του στη διαδικασία ένταξης και ισότιμης συμμετοχής στην κοινωνία η κα Λήδα Κουρσουμπά, Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Η εκδήλωση είναι ελεύθερη για το κοινό και θα προσφέρονται παραδοσιακά εδέσματα και ποτά .

(Αναλυτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης)

Το εργαστήρι “We Art One” είχε ως στόχο να ενθαρρύνει μέσα από το παιχνίδι έφηβους από διαφορετικά μονοπάτια της ζωής, μετανάστες, πρόσφυγες, ασυνόδευτα παιδιά και την τοπική κοινωνία να γνωριστούν μεταξύ τους, να ανταλλάξουν ιδέες και να μάθουν ο ένας από τον άλλο, να εκφράσουν τις  απόψεις  και προσδοκίες τους με δημιουργικότητα μέσα από τις εικαστικές τέχνες και το παιχνίδι. Επίσης, να τους βοηθήσει να  προβληματιστούν για την κοινωνία μας και τις διαφορετικές ευκαιρίες ζωής που δίνονται σε διαφορετικά άτομα.

Η δυνατότητα χρήσης του ελεύθερου μας χρόνου με  δημιουργικό και ευχάριστο τρόπο είναι μια από τις πιο ελκυστικές και ελπιδοφόρες παραμέτρους για να αισθανόμαστε ελεύθεροι και να ζούμε ολοκληρωμένα.  Από το παιδικό παιχνίδι, που είναι για το παιδί ο κατεξοχήν χώρος αναψυχής, μέχρι τις διάφορες μορφές παιχνιδιού με τις οποίες οι ενήλικες σχετίζονται με τον κόσμο, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αισθάνεται ότι είναι ο εαυτός του και να απολαμβάνει μέρος του χρόνου του.

Λευκωσία, 26.08.2019

Bağımsız Kıbrıs Yürüyüşü Gerçekleşti

By Mustafa Batak

Yürüyüş 6

Adamızın bölünmüşlüğünün 45. yılında; halkları kardeş başka bir Kıbrıs yaratma mücadelesi  devam ediyor. Kıbrıs’ın kuzeyinde yer alan devrimci yapılar Bağımsız Kıbrıs için dün akşam Lefkoşa sokaklarındaydı. Yürüyüş 1   Yürüyüş 3 Bağımsız Kıbrıs eylemlilikleri çerçevesinde ilk olarak, Baraka ve Bağımsızlık Yolu tarafından 10 Ağustos Cumartesi günü saat 19:00’da Baraka Kültür Merkezi lokalinde “Dünden Bugüne Kıbrıs Sorunu: Beklemekten Öte Bir Barış Mücadelesi İçin Neler Yapılabilir?” konulu panel gerçekleştirildi; daha sonra ise halkları kardeş Bağımsız ve Birleşik Kıbrıs için, ülkemizde son dönemde artarak yayılan gericiliği, ayrılıkçı politikaları ve adamız üzerindeki tüm işgalleri protesto etmek amacıyla sokağa çıkıldı. Yürüyüş 4 Yürüyüş 5 14 Ağustos Çarşamba akşamı (dün akşam) saat 19:00’da yıllardır “Bağımsız Kıbrıs” yürüyüşü olarak anılan eylem İngiliz Elçiliği önünde Baraka Müzik Topluluğu Sol Anahtarı’nın özgürlük temalı şarkılarıyla başladı. Müziğin yanısıra okunan şiirlerin ve yapılan konuşmaların ardından İngiliz Elçiliği’ne siyah çelenk bırakan kitle, ikinci durak olarak Amerikan Temsilciliği’ne yürüyerek oraya da bir siyah çelenk bıraktı. Kalabalık ve coşkulu gerçekleşen yürüyüşün son durağı ise TC Elçiliği’ydi. Amerikan Temsilciği İngiliz Elçiliği Toplumsal muhalefetimiz açısından “halkları kardeş başka bir Kıbrıs yaratma mücadelesi” olarak kabul edilen bu günde; faşizme, gericiliğe ve ülkemizde tüm işgallere karşı coşkulu kitlenin hep birlikte attığı sloganların ardından son olarak organizasyon komitesi tarafından hazırlanan ortak basın açıklaması okunarak eylem sona erdi. Eliçilik Önü 1 Eliçilik Önü 2 Yürüyüş 8 Organizasyon komitesinin ortak basın açıklamasında şu ifadelere yer verildi: Yurdumuzun bölünmesin 45. yılında, bir 14 Ağustos’ta yine sokaktayız. Ayrılıkçı seslerin yeniden yükseldiği, liberal aklın ise barış adına beklemek ve ummak dışında bir şey yapmadığı bir ortamda yıllardır olduğu gibi Bağımsız Kıbrıs demeye devam ediyoruz. Kıbrıs sorununun çözümü için yegane yöntem olan iki halkın eşitliğine dayalı bir federasyon anlayışının gündem dışı bırakılmaya çalışıldığı bir süreçten geçiyoruz. Bu saldırı dalgasına rağmen barış ve federasyonu savunduğunu ifade eden çok sayıda kesim ise “barış dilenciliğinden” öteye gidemeyen bir anlayışı halklara seçenek olarak sunuyorlar. Etnik çatışmalarla geçen dönem ve bölünmüş bir Kıbrıs’ta geçirdiğimiz onlarca yıl göstermiştir ki, ada halklarına dayanmayan bir mücadele Kıbrıs’ta barışa hizmet edemez. Her iki halk içindeki milliyetçi ve faşist çevrelerin karşı tarafı suçlayarak tanımladığı, kimilerinin ise sadece hukuki bir sorun olarak gördüğü Kıbrıs sorunu, bizler için Kıbrıs halklarının yeniden kardeşleşmesi ve yurtlarıyla ilgili söz, yetki, karar yani iktidar hakkını kazanmaları sorunudur. Dolayısıyla bizler Kıbrıs sorununu sadece 1974 yılında yaşananlarla ilgili görmüyoruz. İç ve dış etkenlerin yıllar içinde farklı farklı roller üstlendiği bir süreç yaşanmış ve bu süreçle beraber 1974 yılında bölünmüş bir Kıbrıs yaratılmıştır. Ülkemiz Kıbrıs, bir bütün olarak emperyalizmin işgali altındandır. Her ne kadar bu işgal ağırlıkla emperyalizmin taşeronları olarak adada bulunan Türkiye ve Yunanistan üzerinden sürse de Amerikan ve İngiliz emperyalizmi Kıbrıs’ta söz sahibi olmaya devam ediyor. Dolayısıyla yurdumuzun bağımsızlığını kazanması emperyalizmin ada üzerindeki tahakkümü silinmeden mümkün olamayacaktır. İşte bu yüzden, Bağımsız Kıbrıs demek sadece hukuki anlamda bir birleşme çağrısı değil, emperyalizme ve onların yerli işbirlikçilerine karşı da bir mücadele çağrısıdır. Yurdumuzu bir kara para aklama yeri olarak kullananlara, emekçileri köle gibi çalıştıracak bir bölge gibi görenlere, Ortadoğuda bir savaş üssü yaratanlara karşı mücadele etmeden barış içinde bir Kıbrıs kuramayız. Bu yüzden kerhanelere ve kumarhanelere hayır derken, sendikasız çalıştırılmak yasaklansın diye slogan atarken, Türkiyeli-Kıbrıslı ayrımına karşı mücadele ederken, Kıbrıslı Türkler ve Kıbrıslı Elenler kardeştir derken, dağlarımız oyulmasına karşı çıkarken aslında Bağımsız Kıbrıs diyoruz. Çünkü Bağımsız Kıbrıs mücadelesi bunların olmadığı bir ülke yaratma çabasıdır. Bu çabamızı bugün olduğu gibi yarında da sürdürmeye devam edeceğiz. Birileri bölünmüşlüğün kalıcılaşmasını hayal etse de bizler bambaşka bir Kıbrıs düşlüyoruz. Başka bir Kıbrıs da bizlerin ellerindedir. Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir

Bağımsız Kıbrıs Eylemine Çağrı;

By Mustafa Batak

bağımsız kıbrıs

Bağımsız Kıbrıs Eylemine Çağrı; Her yıl olduğu gibi bu yıl da ülkemizdeki tüm işgallere karşı çıkmak, TC’nin Kıbrıs’ın kuzeyinde yer alan taşeron işgali protesto etmek amacıyla 14 Ağustos’ta sokaktayız... “Bağımsız Kıbrıs” eyleminin bu yılki organizasyonu için duyarlı tüm örgütleri 23 Temmuz Salı günü saat 19.00’da Baraka Kültür Merkezi lokalinde gerçekleştireceğimiz ilk toplantıya çağırırız... Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir...

DSA/Jacobin/Haymarket-sponsored ‘Socialism’ conference features US gov-funded regime-change activists

By Levenshtein

The 2019 Socialism Conference, sponsored by American leftist juggernauts the DSA, Jacobin magazine, and ISO’s Haymarket Books, features regime-change activists from multiple US government-funded NGOs.

By Ben Norton and Max Blumenthal

Socialism is now apparently brought to you by the US State Department.

From July 4 to 7, thousands of left-wing activists from across the United States are gathering in Chicago for the 2019 Socialism Conference.

At this event, some of the most powerful institutions on the American socialist — but avowedly anti-communist — left have brought together a motley crew of regime-change activists to demonize Official Enemies of Washington.

One anti-China panel at the conference features speakers from two different organizations that are both bankrolled by the US government’s soft-power arm the National Endowment for Democracy (NED), a group founded out of Ronald Reagan’s CIA in the 1980s to grease the wheels of right-wing regime-change efforts and promote “free markets” across the planet.

Another longtime ally who has spoken at every single annual Socialism Conference since 2009, Anand Gopal, works at a liberal foundation that is directly funded by the US State Department. He is headlining a panel this year to provide “A Socialist View of the Arab Spring.”

Yet another 2019 conference panel rails against the socialist governments of Nicaragua and Cuba — two-thirds of John Bolton’s “troika of tyranny” — with outspoken proponents of regime change. One of the speakers, Dan La Botz, hosted an event in 2018 that featured right-wing Nicaraguan activists wearing masks and disguised as students, who were junketed to meet with Republican lawmakers in Washington by the US government-funded right-wing organization Freedom House.

The Socialism Conference’s regime-change lobbying “Nicaragua expert” La Botz has admitted in leaked emails obtained by The Grayzone that “there is virtually no left among the opposition” to Nicaragua’s democratically elected socialist government.

La Botz, a leader within Democratic Socialists of America, likewise acknowledged in these emails that there is “little likelihood of an outcome to the rebellion that goes beyond a more democratic capitalist regime.” But he has still vociferously lobbied for Nicaragua’s Sandinista government to be overthrown by US government-backed insurgents — and is using his platform at the biggest socialist conference in the United States to do it.

Merging of largest US socialist organizations

The 2019 Socialism Conference is advertised under the catchy slogan: “No borders, no bosses, no binaries.”

Each ticket comes in at a neat $105 per person (or a $250 “solidarity rate,” for the hardcore supporters) — and this doesn’t include the rate for the rooms at the hotel where it’s held.

For years, the Socialism Conference functioned as a platform for the International Socialist Organization (ISO), a small group steeped in the tradition of sectarian American Trotskyite politics, which pushed a hardline anti-communism and attacked virtually all socialist governments in history as “not truly socialist.”

Founded in 1977 after a long line of sectarian splits, the ISO never became a significant political force. It was mostly relegated to recruiting young impressionable students on liberal arts college campuses.

As an avowedly anti-communist organization, the ISO eschewed symbols long associated with the communist left, like hammers and sickles and red flags. Instead, it chose a clenched fist — one eerily similar to the symbol used by the US government-funded Serbian activist group Otpor and similar offshoots in Eastern Europe, which carried out Washington-backed neoliberal “color revolutions” in the years following the collapse of the Soviet Union and the restoration of capitalism.

The ISO claimed to be anti-war, but its leaders spent a disproportionate percentage of their time and resources attacking the anti-imperialist left. They could more accurately be referred to as the anti-anti-imperialist left.

This March, the ISO voted to dissolve — in a decision some former members joked was the most democratic act ever undertaken by the organization, which had been dominated by an unelected leadership of veteran Trotskyite activists.

The dissolution was prompted by evidence that the ISO’s steering committee mishandled sexual assault allegations. It also came as the ISO’s membership was shrinking and rapidly being absorbed by a newly burgeoning anti-communist organization, the Democratic Socialists of America, or DSA.

Now that the ISO has dissolved, some of its past prominent members have entered the ranks of the DSA, burrowing from within to inject their anti-anti-imperialist politics into the group.

Because Trotskyites are so sectarian and notoriously incapable of holding together organizations, they are infamous for infiltrating larger, more popular groups and trying to take them over, in a tactic known as entryism.

This is precisely the strategy being used by former members of the ISO — and by another tiny US Trotskyite organization, Solidarity, which was led by anti-Nicaragua regime-change activist and Socialism Conference speaker Dan La Botz, now a leader in DSA.

Democratic Socialists of America is the largest self-described socialist organization in the United States, with more than 60,000 card-carrying members. It is also very heterogeneous, with many internal contradictions and conflicting political views.

In 2019, for the first time, the organizers of the Socialism Conference — including many holdovers from the ISO leadership — joined together with two new sponsors: DSA, and the closely DSA-allied Jacobin magazine, another platform for anti-communist and anti-anti-imperialist politics.

At the bottom of the Socialism conference website, a note reads, “Brought to you by Haymarket, Jacobin, and the Democratic Socialists of America.” Haymarket is the book publishing arm of the now-defunct ISO, and its editorial board features some of the group’s former leaders.

Top speakers at the conference include Democracy Now host Amy Goodman, Jacobin magazine founder and editor Bhaskar Sunkara, and journalist Naomi Klein, the inaugural Gloria Steinem Endowed Chair in Media, Culture and Feminist Studies at Rutgers University. Klein was chosen to head the final plenary, titled “Care and Repair: The Revolutionary, Democratic Power of a Global Green New Deal.”

The 2019 Socialism Conference, like its annual predecessors, combines calls for radical economic democratic transformation and progressive social progress with the demonization of independent foreign governments that are targeted by the US government for regime change, such as Nicaragua, Cuba, Syria, Iran, China, and Russia.

The schedule of panels on foreign policy and international issues features a veritable who’s who of leftist regime-change activists. There is even a talk devoted specifically to demonizing the anti-imperialist left.

Curiously, the 2019 Socialism Conference has no panels devoted specifically to Venezuela, which since this January has endured a US-led right-wing coup attempt, and which is suffering under suffocating sanctions that amount to a de facto economic blockade. In the past, the ISO has harshly criticized Venezuela’s democratically elected socialist government, condemning Presidents Hugo Chávez and Nicolás Maduro for not being radical enough and for not supposedly implementing the vague concept of “socialism from below.”

In this way, the 2019 Socialism Conference also stands out as a sign of the effective political merging of what had previously been two distinct political trends: the Cliffite Trotskyites of the International Socialist Organization and the anti-communist social democrats of the Democratic Socialists of America.

Anti-China ‘workers’ rights’ groups funded by anti-labor US government

One of the most eyebrow-raising panels at the 2019 Socialism Conference is entitled “China and the US: Inter-Imperial Rivalry or Class Struggle and Solidarity?” The panel portrays the US and China as equally malicious imperialist powers, downplaying and whitewashing the uniquely destructive nature of Washington’s foreign wars and corporate domination.

The panel features three speakers, two of whom work for anti-China groups that are funded by the US government’s regime-change arm, the National Endowment for Democracy. The third speaker is Ashley Smith, a former leader of the ISO who has spent the past eight years romanticizing foreign-backed, far-right sectarian Islamist “moderate rebels” in Syria.

The first speaker listed on the panel is Elaine Lu, the program officer at China Labor Watch. This group is described by the Socialism conference website simply as “a New York-based NGO advocating for workers’ rights in China.”

What Socialism Conference sponsors DSA, Jacobin, and Haymarket did not disclose is that its speaker’s employer is funded by the National Endowment for Democracy.

The NED states without qualification that its goals include supporting “free markets” abroad. At the top of the about page on its website is a video of right-wing cold warrior Ronald Reagan inaugurating the US government-funded body.

The National Endowment for Democracy’s 990 tax forms show how Washington’s regime-change arm has bankrolled China Labor Watch for years. Substantial NED funding goes back to at least 2009.

According to the NED’s 2015 form 990, China Labor Watch received a $150,000 grant that year. On the NED’s 2013 tax form, it lists another $110,000 grant for China Labor Watch.

In 2014, China Labor Watch got $150,000 from the NED. According to the group’s annual report that year, its total revenues for all of 2014 was $238,003, meaning 63 percent, or nearly two-thirds of its funding came from the US government.

China Labor Watch’s other major donor is the Tides Foundation, a liberal organization that also happened to be one of the main financial sponsor’s of the ISO’s parent non-profit. In 2014, Tides gave $40,645 to China Labor Watch, another 17 percent of its budget that year.

Joining Elaine Lu as the other main speaker on the Socialism Conference’s anti-China panel is Kevin Lin, who coordinates the China program at the Washington, DC-based NGO the International Labor Rights Forum.

The Socialism Conference once again failed to mention that this group is also bankrolled by the National Endowment for Democracy.

According to the NED’s 2016 form 990, the US government’s regime-change arm gave the International Labor Rights Forum $150,000 that year alone.

The International Labor Rights Forum likewise received $96,590from the NED in 2015, and $62,500 in 2014.

The Socialism Conference also identified Kevin Lin as a co-editor of the Made in China journal, which focuses on labour rights. A disclaimer at the bottom of the publication’s swanky website notes that it is funded by the European Union’s Horizon 2020, a neoliberal business program which the European Commission describes as “the financial instrument implementing the Innovation Union, a Europe 2020 flagship initiative aimed at securing Europe’s global competitiveness.”

These are the financiers behind the speakers that the Socialism Conference and its sponsors the DSA, Jacobin, and Haymarket brought together to explain why China is a malevolent imperialist power.

Some of these groups may seem progressive, but they operate in effect as vehicles for US government soft power, exploiting the cause of human rights or labor rights to undermine and destabilize foreign governments that Washington has targeted for regime change.

China Labor Watch and the International Labor Rights Forum are far from the only ostensibly progressive anti-China groups funded by the US government.

Other China-related NED grantees include “human rights” organizations like the Network of Chinese Human Rights DefendersHuman Rights in ChinaChina AidChina Change, and China Rights in Action (another Tides grantee), along with the New York-based Chinese Feminist Collective and news websites like China Digital Times.

China Labour Bulletin, which maintains a map of strikes going on across the gigantic country, is likewise frequently cited by left-wing websites in the US. While its slogan is “Supporting the Workers’ Movement in China,” China Labour Bulletin (CLB) is actually based in Hong Kong, and it is funded by the US government.

CLB notes on its website that it “receives grants from a wide range of government or quasi-government bodies, trade unions and private foundations, all of which are based outside of China.” For decades, CLB’s founder and executive director Han Dongfang broadcasted anti-China programming on Radio Free Asia, a US government-funded propaganda outlet that was founded by the CIA to push anti-communist disinformation. Han’s work is funded by the National Endowment for Democracy, and he was a leader of the 1989 Tiananmen Square protests.

The ISO’s newspaper Socialist Worker has praised Han Dongfangas a leftist hero, without ever disclosing his extensive links to the US government’s regime-change machinery. Socialist Worker has repeatedly drawn on the work of China Labour Bulletin, over more than a decade. The ISO’s journal the International Socialist Reviewhas also relied on the US government-funded organization’s research, and Jacobin magazine has noted CLB’s “roots go back to the Tiananmen Square protests.”

Human Rights Watch, another key part of the regime-change lobby, has lionized Han, happily noting that his show on the US government’s Radio Free Asia “is one of the network’s most popular programs.”

China is just one of the countries where the US government’s soft-power arm funds such putative progressive groups. The NED likewise funds many liberal anti-Cuba organizations, such as the Foundation for Human Rights in Cuba, Center for a Free Cuba, the Cuban Institute for the Freedom of Expression and Press, and the news website CubaNet. Or there are NED-funded groups pushing regime change against Syria and Iran, like the Damascus Center for Human Rights Studies and Human Rights Activists in Iran.

While the United States has one of the lowest rates of unionizationin the industrialized world, a bloody history of worker repression and anti-labor laws, and historically weak unions among those that still do exist, its regime-change arm the NED has funded workers’ rights groups to promote a progressive image of America abroad.

For decades, for instance, the NED has bankrolled the international Solidarity Center of the major union federation the AFL-CIO. The center receives tens of millions of dollars from the US government’s regime-change arm annually, and returns the favor by avoiding topics that would anger the US State Department and bite the hand that feeds it.

Throughout the Cold War, the AFL-CIO remained a reliably anti-communist union that received funding from US government agencies, including the CIA, in order to combat and ultimately try to eliminate communist influence in the American labor movement. It was a textbook example of a controlled opposition.

This is not to say that NED-funded groups cannot at times have a positive impact on the lives of average people in repressive environments. But their work is always part of a larger agenda, with ulterior imperial motives guiding them along the way. A controlled opposition can make some changes, but it always remains controlled.

US State Department-funded speaker providing ‘socialist’ take on ‘Arab Spring’

Yet another speaker at the 2019 Socialism Conference works for a liberal foundation directly funded by the US government.

Journalist Anand Gopal, who has been a close ally of the ISO for a decade, has a panel all to himself this year: “A Socialist View of the Arab Spring.”

The Socialism Conference website did not provide a bio for Gopal, yet alone disclose that his employer is funded by the US government. It simply described him as a “Pulitzer-Prize nominated journalist,” and said he will explain how to understand “the lessons of the protests, uprisings, rebellions, and wars that shook the Arab world beginning in 2011.”

Left unmentioned is that Gopal serves as a “fellow with the International Security Program” at the New America Foundation. This foundation’s website makes it very clear that it is directly funded by the US State Department, along with massive corporations and banks — clearly institutions that are invested in advancing the revolutionary socialist cause.

Anand Gopal has harshly attacked the anti-imperialist left for opposing the international proxy war on Syria. He strongly supported the Syrian opposition, which is dominated by Salafi-jihadists, but which Gopal has consistently whitewashed and portrayed as a supposedly progressive force.

Gopal likewise reported inside al-Qaeda-occupied territory, which The New Yorker euphemistically described as “Syria’s Last Bastion of Freedom.” And he has constantly downplayed the billions of dollars of funding and weapons from the US, Europe, Israel, Saudi Arabia, Turkey, and Qatar that kept the Syrian opposition afloat, fueling the brutal war for years.

Going back to at least 2009, Gopal has spoken at every single one of the ISO’s Socialism Conferences — in 20182017201620152014201320122011, and 2010.

Gopal has also done more than a dozen extensive interviews for the ISO’s newspaper Socialist Worker and journal the International Socialist Review, blaming the rise of ISIS on Official Enemies and spreading the conspiracy theory that the US is actually “helping the regime” of Syrian President Bashar al-Assad, not truly trying to overthrow it.

‘Socialist’ lobbying for US-backed right-wing coup in Nicaragua

Another noteworthy 2019 Socialism Conference panel, called “Problems of the US Left: The Cases of Cuba and Nicaragua,” is led by Dan La Botz and Samuel Farber, veteran Trotskyite activists and outspoken proponents of regime change in the two respective countries.

The speakers’ problem with the US left appears to be that it has demonstrated too much solidarity with socialist governments in Havana and Managua, which, in their view from inside the United States, “rely more on bureaucracy than democracy.”

Farber is a Cuban exile who left the country for unspecified reasons in 1958 – a year before its revolution – and spent the rest of his life as a professional critic of its socialist government. Today, he contributes regular attacks on the Cuban Revolution to journals from Jacobin to New Politics to In These Times, where he published a trenchant denunciation of Fidel Castro upon his death in 2016.

Farber accuses Castro of developing a model of “state capitalism,” wielding a term Trotskyite ideologues routinely fling at any revolutionary government that is insufficiently pure. He calls for “a revolutionary democratic alternative… through socialist resistance from below.”

The concept of regime change “from below” is also central to the rhetoric of exile groups like the People’s MEK, a US- and Saudi-backed cult of personality that calls for toppling Iran’s government through “indigenous regime change.”

Dan La Botz, for his part, has risen to prominence as a full-time opponent of another member of the Trump administration’s “troika of tyranny”: the socialist government of Nicaragua, and the Sandinista movement that it represents.

La Botz has published an anti-Sandinista manifesto with ISO publisher Haymarket Books, which is advertised as a survey of “the failures of the Nicaraguan Revolution, by one of the most important Marxist-historians of Latin America.”

In June 2018, as a US-backed, violent regime-change attempt surged across Nicaragua, threatening the rule of democratically elected President Daniel Ortega, La Botz attempted to mobilize left-wing US support for the anti-Sandinista opposition. That month, he joined an anti-Sandinista event — co-sponsored by DSA’s New York branch, Haymarket, the academic journal NACLA, and the Marxist Education Project — at Saint Peter’s Church in New York City, to drum up local support for the coup.

The event featured speeches by several Nicaraguan anti-Sandinista activists who were involved in the regime-change attempt, including self-described students who wore masks on stage, concealing their identities from the audience.

The Grayzone has obtained internal DSA email reports authored by La Botz which revealed that, days after the event at Saint Peter’s Church, those same students met with right-wing Republican legislators on Capitol Hill, including neoconservative Senators Marco Rubio, Ted Cruz, and Ileana Ros-Lehtinen.

The students beamed with pride, appearing without masks in photo ops with the avowedly anti-socialist members of Congress. Their trip was financed by Freedom House, a right-wing soft-power organization that is funded almost entirely by the US government.

Humbled to meet with Nicaraguan student leaders who are risking their lives fighting for freedom. Their bravery and perseverance will overcome the Ortega dictatorship’s tyranny. #SOSNicaragua pic.twitter.com/BGkc6kEVTc

— Senator Ted Cruz (@SenTedCruz) June 6, 2018

The students’ US-backed delegation included Victor Cuadras, a fanatical right-wing activist who openly supported Donald Trump’s agenda for Latin America and blamed the governments of Cuba, Venezuela and Nicaragua for the caravan of desperate asylum seekers on the US-Mexico border.

Victor Cuadras (@AndinoCuadras), the Nicaraguan student coup leader who was flown to DC by US govt @freedomhouse to drum up regime change, echoes and endorses Donald Trump’s anti-migrant fanaticism against the #Caravan pic.twitter.com/CzwDCOMiMu

— Max Blumenthal (@MaxBlumenthal) November 6, 2018

On June 15, 2018, Dan La Botz sent an email report to DSA leadership, reflecting on the event. He acknowledged that “the Nicaraguans both on the panel and in the public had virtually no political analysis and no vision or program for the future of their country.”

Then in a follow-up email report sent to DSA leadership on July 24, La Botz defended the students’ collaboration with neoconservative politicians like Rubio and Cruz.

“The students, ages 21 to 24 or so, who spoke on our panel then went off to speak with Republican legislators, guided by a rightwing foundation,” he wrote. “While, of course, we do not think that this is a good strategy, this is perfectly understandable given that the Republicans are in power and have the ability to do something about Nicaragua.”

While marketing the anti-Sandinista activists as grassroots youth deserving of left-wing solidarity, La Botz admitted in his internal DSA report, “Nicaraguan opponents of the regime in the United States hold a wide variety of political views, though there is virtually no left among the opposition here that I am aware of.”

And while publicly framing the regime-change operation in Nicaragua as a progressive uprising, La Botz privately conceded, “There is, however, little likelihood of an outcome to the rebellion that goes beyond a more democratic capitalist regime.”

As The Grayzone reported in 2018, the US government’s regime-change arm the National Endowment for Democracy boasted of spending millions on anti-Sandinista civil society and media outfits “to lay the groundwork for insurrection” in the years and months ahead of the coup.

While the coup attempt in Nicaragua was portrayed as a peaceful people’s uprising by figures like La Botz, it was in fact a violent putsch that saw armed elements erect roadblocks across the country, holding up ambulances, torturingbrutalizingkidnapping, and murdering supporters of the Sandinistas.

Anti-Sandinista insurgents dragged an unarmed, on-leave police officer to death from a truck and then burnt his corpse at a roadblock. They raped a 10-year-old girl at a roadblock and burnt the homes of local Sandinista legislators. They occupied and ransacked a public university campuswrecked a women’s health center, and torched a daycare center.

The armed opposition wreaked this havoc while attacking police stations with mortars and gunfire, during a national dialogue in which the police were ordered to remain in their barracks. In the end, Nicaragua’s opposition caused the deaths of over 60 innocent people, while grinding the country’s previously productive economy to a halt.

Once the coup was extinguished, the US Congress passed the Nica Act without debate, imposing harsh sanctions on Nicaragua’s economy that emulated those already leveled against Venezuela and Iran.

On January 9, Dan La Botz appeared at a meeting of the New York City DSA Anti-War Working Group to amp up the attack on Nicaragua’s socialist government. There, he was challenged by Gunar Olsen, a contributor to The Grayzone, about the event he organized last year with masked right-wing Nicaraguan students sponsored by Freedom House.

La Botz claimed that the event had originally been planned as a discussion of his book, but that “somebody said, these students were coming through. And I said, that sounds great.”

He continued: “My view is, they came from their country because someone gave em some money, and they can come to the United States and they wanted to talk to somebody who might be able to help their country… It may have been though that there were some conservative political forces working with them and the Republicans, it may have been that there was some of those four students that was more hip than the others but it wasn’t my impression.”

La Botz concluded by telling Olsen and the DSA crowd, “I don’t feel at all bad, I don’t think it was a terrible thing. I think they were four young people coming to this country that wanted to speak there. We didn’t know they were going there, we didn’t know where they were heading, I didn’t know they were gonna speak there. Would I do it again? If I knew what was going to happen I’d probably say, let’s see if we can find some other students.”

However, in his private email assessment of the event to DSA leadership, La Botz had defended the students’ subsequent meetings with right-wing Republicans as “perfectly understandable.”

In his internal DSA report, La Botz went on to characterize those in the US left that opposed the coup in Nicaragua as “foreign leftists” who are “backers of Putin, Assad, Iran, Hamas, and now Ortega.”

La Botz did not respond to several attempts to reach him by phone.

‘Revolutionary socialists’ funded by the non-profit industrial complex

The force behind the annual Socialism Conference, the International Socialist Organization marketed itself as a radical, even revolutionary movement supporting “socialism from below.” But it was deeply embedded in the non-profit industrial complex.

The ISO operated legally through its parent non-profit organization the Center for Economic Research and Social Change. A tax-exempt 501(c)(3) organization, CERSC received huge grants from the Tides Foundation.

The Tides Foundation is well known for funding progressive groups, but only as long as they do not rock the boat too much.

A Canadian environmental activist who has participated in projects funded by Tides told The Grayzone that the foundation funded a trip to the 2011 United Nations Climate Change Conference in Durban, South Africa, but eventually pulled funding for their environmental group’s excursion to the 2012 UN conference in Doha, Qatar, because the foundation was afraid the activists would carry out peaceful forms of civil disobedience.

“They funded some people — those who wouldn’t rock the boat because they didn’t want people engaging in civil disobedience,” the Canadian environmental activist told The Grayzone.

Another activist published a “whistleblower’s open letter to Canadians” explaining that the Tides Foundation, which funded many environmentalists in the country, was “too afraid of reprisals from the government to act,” after the office of right-wing Prime Minister Stephen Harper threatened to challenge the foundation’s charitable status.

Why a milquetoast liberal foundation would fund the ISO, a supposedly revolutionary socialist organization, raises serious questions about that group’s agenda.

In fact, while the Tides Foundation was serving as one of the biggest financiers of the ISO, it was also funding Democratic Party-aligned organizations and even pro-Israel groups like J Street and the New Israel Fund, which actively campaign against the Palestinian call for BDS (Boycott, Divestment, and Sanctions against Israel) and support the preservation of a settler-colonialist ethnically exclusivist state.

Haymarket Books, blending important literature with regime change propaganda

While the ISO was marginal during its existence, it punched above its weight through front organizations and prominent members who worked in the mainstream media and academia.

The ISO’s publishing arm, Haymarket Books, has been especially influential. Haymarket describes itself as a “radical, independent, nonprofit book publisher based in Chicago,” which had been the base for the ISO.

Haymarket has indeed published many important books on pressing issues. However, it has supplemented these works with anti-anti-imperialist screeds that echo the US State Department’s rhetoric, but framed as “from the left.”

Among Haymarket’s most aggressively marketed releases of 2018 was “The Impossible Revolution,” a collection of essays by the Syrian exiled writer Yassin al-Haj Saleh, who now lives in Turkey and functions as a lodestar to self-styled left-wing supporters of regime change in Syria.

Al-Haj Saleh’s book was blurbed by Charles Lister, a former functionary of the UK’s Conservative Party who became a top lobbyist for arming Salafi-jihadist insurgents in Syria at the Gulf monarchy-funded Middle East Institute in Washington, DC.

State Department cables exposed by WikiLeaks indicate that Yassin al-Haj Saleh was a US government informant in regular correspondence with American officials in Damascus. One such memo, dated April 24, 2006, features advice by al-Haj Saleh apparently delivered to US officials in the country to use Islamism as a weapon against the government of Bashar al-Assad.

Haymarket has also recently published “Indefensible,” a book-length denunciation of the anti-imperialist left by the writer Rohini Hensman.

The manifesto features ham-fisted attacks on journalists Julian Assange, John Pilger, and Seymour Hersh, along with unqualified support for virtually every US and NATO military intervention in the past 30 years, as well as the dirty war on Syria and the Maidan coup in Ukraine.

Anand Gopal, the longtime ISO ally who speaks at the Socialism Conference every year, while working for a liberal foundation funded by the US State Department, praised Hensman’s book as a guide to “how to be a principled internationalist in the era of imperialism.”

More recently, Hensman took to the DSA’s official website to attack The Grayzone editor Max Blumenthal, Seymour Hersh, and Robert Fisk as “neo-Stalinists” engaged in a “convergence” with neo-Nazis. No evidence was provided to support the extreme claim.

Ashley Smith, an ideologue of the now-defunct ISO, says he is currently writing another anti-anti-imperialist book for Haymarket entitled “Socialism and Anti-Imperialism.”

Tiny, irrelevant Trotskyite groups, from South to North America

Trotskyite groups are notorious throughout the world for their extreme sectarian tendencies. The organizations rarely last long, frequently splintering into tiny groupuscules over political disagreements.

Unsurprisingly, then, the so-called “left” opposition in Nicaragua, Venezuela, and Cuba — which is celebrated by Trotskyite groups like the ISO — is in fact infinitesimal and insignificant.

Nils McCune, a socialist and environmental activist who has lived in Nicaragua for years, explained in an interview on our podcast Moderate Rebels that one of these parties, the Movement for the Renovation of Sandinismo (MRS) is a tiny group that is irrelevant in the country. Unable to mobilize popular support, this “left” opposition can only lobby the US government for regime change.

As Blumenthal, a co-author of this article, revealed in MintPress News, the MRS has received direct support from the US government in its campaign to prevent the election of Daniel Ortega as president, and lobbied for sanctions against Nicaragua after he was elected.

Similarly, in Venezuela the ostensible left opposition has offered “critical support” to Washington’s regime change efforts.

This February, a leader of the marginal Venezuelan Trotskyite group Marea Socialista held a friendly meeting with Juan Guaidó, the US-appointed right-wing coup leader.

On February 5, Guaidó tweeted a photo of a meeting with Marea Socialista’s Nicmer Evans.

Juan Guaidó hails from the far-right party Voluntad Popular, which was practically founded by the US government and has been deeply involved in street violence throughout Venezuela.

Hoy sostuvimos un encuentro con ex Ministros del Gobierno del ex presidente Chávez. Escuchamos sus planteamientos, y coincidimos en la necesidad de resolver los problemas de los venezolanos.

Seguimos trabajando y escuchando a todos los sectores que quieren un cambio #VamosBien pic.twitter.com/4FGM0gecZO

— Juan Guaidó (@jguaido) February 5, 2019

Jesus Rodriguez Espinoza, a Chavista who lives in Venezuela and is editor of the independent news website, the Orinoco Tribune, told The Grayzone when we reported in the country in February that Marea Socialista is “tiny” and has “no power.” He was genuinely surprised at how much coverage these minuscule groups have received in the US progressive media, because inside Venezuela they have negligible influence.

Yet the Trotskyite organization has constantly been given a platform by the ISO’s newspaper Socialist Worker (Marea Socialista even enjoys its own tag on the website). Jacobin Magazine, the self-declared “leading voice of the American left,” has also given a huge platform to Marea Socialista operatives to push for what they call a “Chavismo from below” — despite the fact that the Trotskyite group is virtually unknown to average Venezuelans, including to millions of poor and working-class Chavistas.

Also featured in the February 5 photo of the meeting with US-backed coup leader Juan Guaidó was the anti-Maduro liberal intellectual Edgardo Lander, who is popular in anti-communist left-wing circles in the US but almost unknown inside Venezuela. Like Marea Socialista, Lander has enjoyed very positive coverage in the progressive Anglo press.

Democracy Now, which has advanced regime-change propaganda on Syria on repeated occasions, offered its platform to Lander this May. Hosts Amy Goodman and Nermeen Sheikh lobbed softball questions at the intellectual, and failed to disclose that he met with Guaidó.

In his Democracy Now segment, Lander admitted that his outfit is a “small collective,” whereas the Chavista movement he criticizes is massively popular in working-class barrios across the country.

The International Socialist Organization has played a similar role in the US, with little visibility outside the left and almost no grassroots base.

Now that the ISO has disbanded, its veterans can reach into the rapidly growing ideologically diffuse world of Democratic Socialists of America, using platforms like Socialism 2019 to infect DSA’s youthful core with the imperial politics of regime change – but always “from the left,” and always “from below.”

By Ben Norton and Max Blumenthal

The post DSA/Jacobin/Haymarket-sponsored ‘Socialism’ conference features US gov-funded regime-change activists appeared first on Αγκάρρα.

Sokak Haykırdı: “Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir”

By Hasan Gaburdi

56835554_419959975219956_794407076737581056_n

Bu yıl da 1 Mayıs ara bölgede iki toplumlu bir organizasyonla kutlandı. Çağlayan Parkında toplanıp, kortej halinde toplanma alanı olan Kuğulu Parka yürüdük. Yüksek katılımın olduğu eylemde , Kuğulu Parkta okunan ortak bildirinin ardından ara bölgeye yüründü. 59243913_1481805901961423_6554434463827230720_n             Yürüyüşte "Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir" , "Faşizme Karşı Omuz Omuza", "İsyan Devrim Özgürlük" , "Umutların Kuşatılmasın Bu Abluka Dağıtılacak" , "Yaşasın Halkların Kardeşliği" , "Ankara Elini Yakamızdan Çek" vb sloganlar atıldı. 58769366_2363338913719086_5259225412872962048_n             1 Mayıs'ın ardından öfkemizle, isyanımızı haykırmaya ve sokakta olup mücadeleyi yükseltmeye devam edeceğiz. 56835554_419959975219956_794407076737581056_n 58917140_354084998439921_7965844211457064960_n 58684867_1010895189106661_2718968831014862848_n

BARAKA: 1 MAYIS GÜZEL GÜNLERİN UMUDU!

By Hasan Gaburdi

afiş

    1 Mayıs Güzel Günlerin Umudu ! Bir inşaatta ekmeğimiz için çalışıyoruz, güvenlik önlemleri alınmadığı için düşüyoruz, ölüyoruz ama inşaat devam ediyor. Çocuğun bakımına ve ev işlerinin yüküne, iş yerinde uğradığımız baskı, taciz, eşit işe eşit ücret alamayışımız ekleniyor. Eşimizden, eski sevgilimizden şiddet görüyoruz; sığınma evi açmayan devletin, bizi korumayan polisin kurbanı oluyoruz. Kültür-sanattan ve bilimsellikten uzak gerici eğitim politikalarına maruz bırakılıyoruz. Ülkeyi yönetenler kitapları yasaklar hale gelmiş, kitap okuyanları tutuklatıyorlar. Güvenceli çalışma koşulları var diye kamuda çalışmayı hayal ederken, fark ediyoruz ki sözde kamu reformlarıyla kamu emekçilerinin çalışma koşulları da özel sektör koşullarına geriletiliyor. Düşük ücretle, sendikasız, güvencesiz, kaderlerimiz patronların iki dudağı arasında uzun saatler boyunca çalıştırılıyoruz. Yerli/göçmen, kamu/özel sektör çalışanları diye ayrıştırılıyoruz, birbirimize düşmanlaştırılıyoruz. Ankara’nın adamızdaki faşist uzuvlarının türkiyeli/kıbrıslı ayrımı üzerinden siyasi çıkarlar güttüğüne tanık oluyoruz. Sermaye yarattığı ekonomik krizlerin sefasını sürerken bizler cefasını çekiyoruz. Akdeniz’in ortasında bulunan bir ada ülkesinin insanları olarak mavi ve temiz suların keyfini yaşayacağımıza, otellerin lağım sularının mağduru oluyoruz. Doğaya ve insana zararları bilimsel bir gerçek olmasına rağmen nükleer santral tehlikesiyle yüz yüze getiriliyoruz. Egemenlerin adamız üzerindeki çıkarları doğrultusunda ada halkları olarak bugünümüzü yaşayıp, geleceğimizi kurmamız ve kendi kaderimizi tayin etmemiz engelleniyor. Her geçen gün sermaye ile işbirlikçi hükümetlerin sömürüsü ve baskısı artıyor, artıyor ama buna karşın, emekçiler ve tüm ezilenler olarak direnişimiz ve mücadelemiz de yükseliyor. Sömürüsüz, sınırsız, sınıfsız, halkların kardeşçe yaşadığı, kadına şiddetin sonlandığı, doğa talanının durdurulduğu günler biz direndikçe ve mücadele ettikçe mümkün olacaktır. Şairin de dediği gibi; “Beklenen günler, güzel günlerimiz ellerinizdedir, haklı günler, büyük günler, gündüzlerinde sömürülmeyen, gecelerinde aç yatılmayan, ekmek, gül ve hürriyet günleri.” 1 Mayıs’ta o beklenen güzel günlere ulaşmak için, isyanımızı haykırmak için hep birlikte sesimizle, sevgimizle, kavgamızla, öfkemizle, umudumuzla sokaklarda, meydanlarda, alanlarda olalım. Saat 17:30'da Lefkoşa Çağlayan Parkında buluşalım.  
❌