One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ 2019-2020 STOP CLIMATE CHANGE

By pacomonia

 

Η υπόσχεση μας σαν Δ.Σ από την πρώτη στιγμή ήταν το να κτίσουμε ένα Σωματείο επαγγελματικό, οικονομικά αυτόνομο και ταυτόχρονα πιστό στις αρχές του. Σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκεται και η σημερινή ανακοίνωση Μέγα Χορηγού.

Από την αρχή της χρονιάς δεν αποδεχτήκαμε χορηγίες για το μπροστά μέρος της επίσημης στολής τις οποίες θεωρήσαμε ως οικονομικά μη επαρκείς και για αυτό με απόφαση μας ξεκινήσαμε το πρωτάθλημα χωρίς χορηγό παρά να ρίχναμε τις οικονομικές απαιτήσεις του Σωματείου μας.

Στη συνέχεια με πρωτοβουλία του Μιχάλη Ιορδάνου, Οργανωτικού Γραμματέα του Σωματείου μας, ήρθε στο τραπέζι πρόταση του ίδιου αλλά και επιχειρηματιών που βρίσκονται κοντά στην ομάδα μας για να προστεθεί στη στολή το STOP CLIMATE CHANGE. Μετά από συζητήσεις για την ιδεολογική αλλά και την οικονομική πτυχή της πρότασης ο Μιχάλης Ιορδάνου και η ομάδα επιχειρηματιών τα βρήκαν σε όλα με τον Αδάμο Ευσταθίου Εκτελεστικό Γραμματέα του Σωματείου μας και για αυτό με περηφάνια μπορούμε σήμερα να ανακοινώσουμε το νέο Μέγα Χορηγό της ομάδας μας.

Όπως σε κάθε πτυχή της ζωής, το κεφάλαιο απτόητο καταστρέφει το περιβάλλον στο κυνήγι του κέρδους. Με τις πλάτες της υποκρισίας των αστών πολιτικών εκπροσώπων τους που τάχα νοιάζονται για την κλιματική αλλαγή και τη βιωσιμότητα του πλανήτη, οι μονοπωλιακοί ομίλοι καταστρέφουν το περιβάλλον ακόμη και στο όνομα της προστασίας του. Είναι από τη μια οι εκπρόσωποι μερίδας του κεφαλαίου που αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής, όπως ο Τραμπ και από την άλλη είναι αυτοί που υποκριτικά επαγγέλλονται περιβαλλοντικές ευαισθησίες και εξαγγέλλουν μέτρα δήθεν για τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά στην πραγματικότητα ο στόχος των μέτρων αυτών είναι να δοθεί ακόμη μια ένεση σε καπιταλιστικές επενδύσεις.

Για άλλη μια φορά, αστικές κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί κάνουν πλάτες στην κερδοφορία του κεφαλαίου και μάλιστα μέσα από τα προβλήματα που το ίδιο το σύστημα δημιουργεί. Στο πλευρό τους έχουν και μερίδα περιβαλλοντικών οργανώσεων που παρά το γεγονός ότι καταγγέλλουν μέρος των εξόφθαλμων καταστροφών που προκαλεί το κεφάλαιο στο περιβάλλον, στην ουσία αθωώνουν το θύτη. Δεν δακτυλοδείχνουν, έστω, τον υπαίτιο που είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, η ίδια η φύση του εκμεταλλευτικού συστήματος δηλαδή.

Εμείς δεν είμαστε από αυτούς που θα αποδώσουμε την ευθύνη για την περιβαλλοντική καταστροφή σε κάποια επιμέρους πολιτική, λάθη ή λεγόμενες υπερβολές των μονοπωλίων. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να δακτυλοδείξουμε τον ένοχο που δεν είναι άλλος από τον καπιταλισμό. Το σύστημα όπου θεοποιείται η κερδοφορία και τα πάντα θυσιάζονται στο όνομά της. Από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης μέχρι την καταλήστευση των φυσικών πόρων του πλανήτη μας. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να δακτυλοδείξουμε την υποκρισία όσων στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος προωθούν μια διαφορετική ενίσχυση του κεφαλαίου που όμως έχει την ίδια στόχευση και το ίδιο αποτέλεσμα.

Την ώρα που μεγιστοποιείται η καταστροφή του οικοσυστήματος, άλλοι υπερασπίζονται την κερδοφορία αυτών που απομυζούν τα δάση κι άλλοι την εμπορευματοποίηση του νερού και του φυσικού πλούτου στο όνομα μιας δήθεν «πράσινης» οικονομίας που παραμένει καπιταλιστική και φυσικά καταστροφική για το περιβάλλον. Απέναντι στις αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές, αλλά και στις κάλπικες περιβαλλοντικές ευαισθησίες, εμείς προβάλλουμε την ίδια τη ζωή.

Προβάλλουμε τη θέση για προστασία του περιβάλλοντος προς όφελος των λαών πρώτα και κύρια σημαδεύοντας τον πραγματικό θύτη που κάνει τις ζωές των ανθρώπων κόλαση και φυσικά ευθύνεται και για την όξυνση των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Βάζουμε το δικό μας μικρό λιθαράκι στον αγώνα για προστασία του περιβάλλοντος στα πλαίσια της ευρύτερης πάλης για ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και παράλληλα κάνουμε με πραγματικά πράσινη καρδιά και όλες τις μικρές κινήσεις. Από την καθαριότητα σε κάθε γήπεδο που αγωνιζόμαστε μέχρι τις περιβαλλοντικές δράσεις εκτός αγωνιστικών χώρων όπως η περσινή καθαριότητα του παραλιακού μετώπου στη Λεμεσό και η προαναγγελθείσα συμμετοχή μας στην επικείμενη δεντροφύτευση στα Λατσιά. Όχι απλά επειδή πράσινα τα βλέπουμε όλα, αλλά και γιατί επιδιώκουμε να εμπεδώσουμε στον κόσμο μας μια διαφορετική αντίληψη που θα του δίνει την ευκαιρία να δει πίσω από τις λέξεις και να αντιληφθεί ότι ο καπιταλισμός σκοτώνει και το περιβάλλον!

 

 

The post ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ 2019-2020 STOP CLIMATE CHANGE appeared first on Omonia 1948 Official Website.

Φωτογραφίες από κοινή εξόρμηση στη Λεμεσό με εργάτριες-μετανάστριες

By Bandieracy

Σε συνεργασία σήμερα μαζί με εργάτριες μετανάστριες και αλληλέγγυους, μοιράσαμε κείμενα και ρίξαμε τρικάκια ως ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των μεταναστ(ρι)ών. Το κυπριακό κράτος κλέβει τις κοινωνικές τους ασφαλίσεις, καθώς οι μετανάστ(ρι)ες που ζουν και εργάζονται εδώ για χρόνια, δε μπορούν να λάβουν κανένα δικαίωμα που αναλογεί στις αποκοπές από το μισθό τους ή την αναγνώριση των ετών εργασίας μόλις επιστρέψουν στις χώρες τους.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

 

CYPRUS STATE IS STEALING THE SOCIAL SECURITY STAMPS OF IMMIGRANTS

By Bandieracy

Immigrant workers are the least valued part of the working class, as they work at the worst paid jobs, in miserable conditions, with their labor rights usually not being recognized. These miserable conditions are deliberately passed over in silence by the state, which is concealing the exploitation of immigrants, making it easy for employers to intensify the devaluation of the immigrants’ lives and for entrepreneurs to increase their profits.

The state of Cyprus favors employers by regulating the labor rights of immigrants, with special contracts that often forbid immigrants from changing jobs, deprive them of their right to unionize and – in the case of asylum seekers- even restrict them into working only in specific professions.

Furthermore, under this employment regime, the state of Cyprus is even stealing the immigrants’ social security stamps! Immigrants who have been living and working in Cyprus for years have their salary subjected to deductions, yet they cannot receive any legal benefits from the deductions or a recognition of their years of service, when they return to their home countries. Despite the reports and organized demands of immigrant organizations in Cyprus for bilateral agreements between Cyprus and immigrants’ home countries, (in this case, demands of the Filipino immigrant community in cooperation with ethnic groups from Sri Lanka, Vietnam, India and Nepal) the state’s policy remains unchanged.

We know that immigrant workers are forced to come to Cyprus for a variety of unfortunate reasons, looking for a better life. The miserable working conditions that they are experiencing are due to state and institutional isolation and social racism that divides workers into “locals” and “foreigners”.

We support the mass protests of immigrants and their demand for recognition of their Social Security stamps in our country, and we are in solidarity with their organized groups fighting for their labor rights. Against the devaluation and exploitation of local and foreign workers, beyond any national or religious divisions and with solidarity as our weapon, we organize and fight united, confronting the common enemy. The working class can win only if it unites against its oppressors.

NO TO THE ROBBING OF WORKERS’ SOCIAL SECURITY STAMPS BY THE STATE OF CYPRUS

IMMEDIATE RECOGNITION OF SOCIAL SECURITY STAMPS FOR ALL IMMIGRANT WORKERS IN CYPRUS

LEGALIZATION OF ALL CURRENT IMMIGRANTS, WITH A CLEAR PATH TO CITIZENSHIP AND FULL WORKING RIGHTS

UNITY AND SOLIDARITY OF IMMIGRANT AND NATIVE WORKERS

 

💾

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

By Bandieracy

 

Οι μετανάστ(ρι)ες εργά(τρ)ιες είναι το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης, καθώς στελεχώνουν τις πιο κακοπληρωμένες δουλειές, σε άθλιες συνθήκες, χωρίς συνήθως να τους αναγνωρίζεται κανένα εργασιακό δικαίωμα. Οι άθλιες αυτές συνθήκες μένουν στοχευμένα από το κράτος στην αφάνεια , συγκαλύπτοντας την υπέρμετρη εκμετάλλευση των μεταναστών και στρώνουν το δρόμο από τη μια στους εργοδότες να εντείνουν την υποτίμηση των ζωών τους και από την άλλη στους επιχειρηματίες να συνεχίσουν να αυξάνουν τα κέρδη τους.

Το κράτος ανοίγει δρόμους στους εργοδότες ρυθμίζοντας τα εργασιακά δικαιώματα των μεταναστών, με ειδικές συμβάσεις χωρίς πολλές φορές να έχουν δικαιώματα αλλαγής τόπου εργασίας, δικαίωμα συνδικαλισμού ή και στις περιπτώσεις των αιτητών ασύλου, ακόμα και το δικαίωμα επιλογής κλάδου επαγγέλματος.

Σε αυτό το εργασιακό καθεστώς το κυπριακό κράτος κλέβει ακόμα και τις κοινωνικές τους ασφαλίσεις, καθώς οι μετανάστ(ρι)ες που ζουν και εργάζονται εδώ για χρόνια, δε μπορούν να λάβουν κανένα δικαίωμα που αναλογεί στις αποκοπές από το μισθό τους ή την αναγνώριση των ετών εργασίας, όταν επιστρέψουν στις χώρες τους. Παρά τις αναφορές και τις οργανωμένες απαιτήσεις από οργανώσεις μεταναστών στη χώρα μας για σύναψη διμερών συμφωνιών μεταξύ Κύπρου και ανάλογων χωρών, η στάση του κράτους μένει η ίδια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η μεταναστευτική κοινότητα των Φιλιππινέζων, σε συνεργασία με εθνοτικές ομάδες από τη Σρι Λάνκα, Βιετνάμ, Ινδίας και Νεπάλ.

Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτες αναγκάστηκαν να έρθουν στην Κύπρο για διάφορους δυσμενείς λόγους και οι άθλιες συνθήκες που εργάζονται οφείλονται στην κρατική και θεσμική απομόνωση και στον κοινωνικό ρατσισμό που διασπά τους εργάτες σε ντόπιους και ξένους.

Χαιρετίζουμε τη συλλογική αντίδραση των μεταναστών και την απαίτηση της αναγνώρισης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων τους στη χώρα μας και εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στα οργανωμένα σύνολα τους που αγωνίζονται για τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Απέναντι στην υποτίμηση και την εκμετάλλευση ντόπιων και ξένων εργατών, με όπλο μας την αλληλεγγύη, κοιτάζουμε κατάματα τον κοινό εχθρό, οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε ενωμένοι , χωρίς εθνικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς . Μόνο ενωμένη η εργατική τάξη ενάντια στους δυνάστες της μπορεί να μετρά νίκες.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!

ΆΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ Κ. Α ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΘΝΟΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΠΟΥ ΑΓΝΟΕΙ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!

ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

 

💾

Στρατόπεδα Συγκέντρωσης , Διαχείριση του «Μεταναστευτικού»: Η περίπτωση Μόριας

By Bandieracy

Τα λεγόμενα hotspots, κέντρα φιλοξενίας, κέντρα υποδοχής-ταυτοποίησης ή οποιαδήποτε άλλη φιλολογική χρήση συγκάλυψης των συνθηκών και τον αντιμεταναστευτικό ρόλο που παίζουν αυτοί οι χώροι, για μας δεν είναι τίποτα άλλο από στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων. Κι αν αυτοί οι όροι πέρασαν στην ιστορική μας μνήμη περιγράφοντας μια άλλη εποχή, ας αναλογιστούμε τι άλλο μπορεί να σημαίνει η μαζική παρανομοποιήση, ο αναγκαστικός εγκλεισμός σε άθλιες συνθήκες εξόντωσης και η εντατική καταστολή.

Ένα παράδειγμα τέτοιων στρατοπέδων βρίσκεται στη Μόρια της Λέσβου όπου το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ), με χωρητικότητα γύρω στα 3.000 άτομα, έφτασε να «φιλοξενεί» τον περασμένο χρόνο γύρω στα 7.000 άτομα και φέτος περισσότερους από 12.000 ανθρώπους – ασυνόδευτα, άνδρες και γυναίκες. Από τους 12.000 μάλιστα, σχεδόν οι 5.000 ζουν μέσα στον περίκλειστο χώρο του Κέντρου, ενώ οι υπόλοιποι ζουν σε κτήματα γύρω από τον καταυλισμό.

Δεκάδες περιστατικά στη Μόρια είδαν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων, εξεγέρσεις προσφύγων που ζητούν καλύτερους όρους διαβίωσης, μαχαιρώματα μεταξύ των εφήβων, νεκροί εκτεθειμένοι στις ακραίες καιρικές συνθήκες, απόπειρες αυτοκτονίας κ.α. Την περασμένη Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου ξέσπασε φωτιά στο εν λόγω κέντρο στη Μόρια, όπου μετά το ξέσπασμα της, μετανάστες συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής.

Οι πληροφορίες που καταφτάνουν είναι γενικότερα συγκεχυμένες όσον αφορά το αν η πυρκαγιά ξέσπασε πριν ή μετά την εξέγερση των προσφύγων στο χώρο. Οι αρχές και τα ΜΜΕ επικεντρώνονται προπαγανδιστικά στις συνέπειες της εξέγερσης και την αιτία της πυρκαγιάς. Με αυτό τον τρόπο αφήνουν να εννοηθεί πως οι ευθύνες βαραίνουν τους ίδιους του μετανάστες ενώ παράλληλα ενισχύουν ρατσιστικά ιδεολογήματα όπως το οτι «εγκληματούν», «δε σέβονται τη χώρα που καταφτάνουν» κοκ.

Σε ανακοίνωση των εργαζομένων στη Μόρια και συγκεκριμένα της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ Λέσβου, καταγγέλλεται ευθέως η ρίψη δακρυγόνων εναντίον προσφύγων οι οποίοι αρχικά έτρεξαν να βοηθήσουν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς. «Οι πρόσφυγες προσέτρεξαν να σβήσουν τη φωτιά και η αστυνομία επιτέθηκε με δακρυγόνα για να τους διώξει, την ώρα που έμπαινε ένα πυροσβεστικό. Αυτό εξόργισε τον κόσμο, ο οποίος επιτέθηκε στο πυροσβεστικό. Έγιναν επεισόδια σε διάφορα σημεία του ΚΥΤ με την αστυνομία…»

Τονίζουμε ότι οι μαζικές ροές μεταναστών στα σύνορα της Ευρώπης από χώρες της Αφρικής και της Ανατολής, δε μπορεί παρά να είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, αφενός με την οικονομική κρίση και τις παγκόσμιές της επιπτώσεις, αλλά κυρίως με τους πολέμους που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή και στα περίχωρα. ΝΑΤΟ – Αμερική και ΕΕ συνδράμουν στην αποσταθεροποίηση των χωρών αυτών, άμεσα με «πολέμους εκδημοκράτησης» και εμμέσως με μια παραδοσιακή πολιτική στήριξης εξτρεμιστικών ομάδων και κυβερνήσεων στη περιοχή.

Πολιτική των υπόλοιπων «πολιτισμένων» κρατών, για αντιμετώπιση μιας κρίσης που τα ίδια προκαλούν έμμεσα ή άμεσα, είναι να κρατούν περίκλειστους μετανάστες σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς καμία πρόνοια και ασφάλεια, να τους διώχνουν πίσω στις χώρες τους, από όπου προσπαθούν να γλιτώσουν και να τους κατατάσσουν με τις κρατικές περιοριστικές νομοθεσίες τους στην τελευταία κατηγορία του υποταγμένου πολίτη εάν καταφέρουν να κερδίσουν την πολυπόθητη νομιμοποίησή τους.

Η πολιτική του εγκλεισμού, η απροσπέλαστη διαδικασία της αίτησης για άσυλο και οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, έρχονται να προστεθούν στα νομοθετήματα τα οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν τη ροή των προσφύγων στη κεντρική Ευρώπη, όπου και πολύ πιθανόν να είναι ο τελικός επιθυμητός προορισμός τους για εξεύρεση εργασίας. Ο εγκλεισμός ως πρακτική, είναι μια κρατική στρατηγική πειθάρχησης και εκφοβισμού, τόσο των μεταναστών ώστε να αποτραπεί η είσοδος τους στην χώρα, όσο και των ντόπιων εργατών ώστε να υπενθυμίζει συνεχώς πως όσο υποτιμημένοι και να είναι, πάντα υπάρχουν και χειρότερα.

Ελλάδα και Κύπρος συμμετέχουν σε Ευρωπαϊκές Συνθήκες, που επιβάλλουν την κράτηση των μεταναστών και την εξέταση για τη χορήγηση ασύλου, μόνο στις χώρες στις οποίες καταφθάνει για πρώτη φορά ο αιτητής και αυτό τους αναγκάζει αν μεταναστεύσουν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα να στέλνεται πάλι πίσω (Δουβλίνο 2). Συμφωνία με την Ε.Ε έχει και η Τουρκία για την επαναπροώθηση «παρανόμων» στις χώρες τους. Οι πολιτικές αυτές έχουν από τη μια στόχο να αποτελέσουν ανάχωμα για τη μετανάστευση στην Ευρώπη, τώρα που ο καπιταλισμός έχει πλεόνασμα εργατικής δύναμης, ενώ από την άλλη, δημιουργούν ένα τεράστιο, αναλώσιμο και ανακυκλώσιμο, εργατικό δυναμικό που είναι διατεθειμένο να πουλήσει την εργατική του δύναμη σε εξευτελιστικές τιμές για να καταφέρει να επιβιώσει, είτε νόμιμα είτε παράνομα στη χώρα.

Ο οικονομικός μετανάστης ή ο πρόσφυγας, ακριβώς με την ιδιότητα του εκτοπισμένου εργάτη, έχει για μας κάθε δικαίωμα μετακίνησης σε όποια χώρα επιθυμεί και κάθε δικαίωμα εργασίας αντίστοιχα. Δε μπορεί σε καμία περίπτωση να του αποδοθεί το επίθετο «παράνομος». Κύπρος και Ελλάδα δεν αποτελούν κατ’ ανάγκην τον προορισμό της πλειοψηφίας των μεταναστών, αλλά ένα σταθμό στο δρόμο για τη κεντρική Ευρώπη, στα πλαίσια της αναζήτησης για ασφάλεια και εργασία. Θυμίζουμε ότι και στη Κύπρο λειτουργούν κέντρα «φιλοξενίας, υποδοχής, κράτησης» κλπ στην Κοφίνου, Κοκκινοτριμιθιά και Μενόγεια τα οποία απασχόλησαν τη δημοσιότητα μετά από καταγγελίες για κακομεταχείριση μεταναστών, απεργιών πείνας, διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις μεταναστών, κρατούντων και αιτητών ασύλου.

Διαμαρτυρόμενοι μετανάστες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Μενόγεια  Λάρνακας
Η φωτογραφία επισκόπησης είναι από τη φωτιά στη Μόρια της Λέσβου


Αξιώνουμε πως ο καθένας μπορεί να μεταναστεύσει όπου θέλει, ανεξάρτητα με το αν έφυγε από τη χώρα του για οικονομικούς ή μη λόγους και να του δίνονται άρα τα απαραίτητα έγγραφα μετακίνησης που χρειάζεται. Όσοι επιθυμούν να παραμείνουν στις χώρες που καταφθάνουν, θα πρέπει να τους χορηγούνται τα απαραίτητα έγγραφα για πολιτικά, εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα με αυτόματη χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά τους για όσους το επιθυμούν.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

Bağımsız Kıbrıs Yürüyüşü Gerçekleşti

By Mustafa Batak

Yürüyüş 6

Adamızın bölünmüşlüğünün 45. yılında; halkları kardeş başka bir Kıbrıs yaratma mücadelesi  devam ediyor. Kıbrıs’ın kuzeyinde yer alan devrimci yapılar Bağımsız Kıbrıs için dün akşam Lefkoşa sokaklarındaydı. Yürüyüş 1   Yürüyüş 3 Bağımsız Kıbrıs eylemlilikleri çerçevesinde ilk olarak, Baraka ve Bağımsızlık Yolu tarafından 10 Ağustos Cumartesi günü saat 19:00’da Baraka Kültür Merkezi lokalinde “Dünden Bugüne Kıbrıs Sorunu: Beklemekten Öte Bir Barış Mücadelesi İçin Neler Yapılabilir?” konulu panel gerçekleştirildi; daha sonra ise halkları kardeş Bağımsız ve Birleşik Kıbrıs için, ülkemizde son dönemde artarak yayılan gericiliği, ayrılıkçı politikaları ve adamız üzerindeki tüm işgalleri protesto etmek amacıyla sokağa çıkıldı. Yürüyüş 4 Yürüyüş 5 14 Ağustos Çarşamba akşamı (dün akşam) saat 19:00’da yıllardır “Bağımsız Kıbrıs” yürüyüşü olarak anılan eylem İngiliz Elçiliği önünde Baraka Müzik Topluluğu Sol Anahtarı’nın özgürlük temalı şarkılarıyla başladı. Müziğin yanısıra okunan şiirlerin ve yapılan konuşmaların ardından İngiliz Elçiliği’ne siyah çelenk bırakan kitle, ikinci durak olarak Amerikan Temsilciliği’ne yürüyerek oraya da bir siyah çelenk bıraktı. Kalabalık ve coşkulu gerçekleşen yürüyüşün son durağı ise TC Elçiliği’ydi. Amerikan Temsilciği İngiliz Elçiliği Toplumsal muhalefetimiz açısından “halkları kardeş başka bir Kıbrıs yaratma mücadelesi” olarak kabul edilen bu günde; faşizme, gericiliğe ve ülkemizde tüm işgallere karşı coşkulu kitlenin hep birlikte attığı sloganların ardından son olarak organizasyon komitesi tarafından hazırlanan ortak basın açıklaması okunarak eylem sona erdi. Eliçilik Önü 1 Eliçilik Önü 2 Yürüyüş 8 Organizasyon komitesinin ortak basın açıklamasında şu ifadelere yer verildi: Yurdumuzun bölünmesin 45. yılında, bir 14 Ağustos’ta yine sokaktayız. Ayrılıkçı seslerin yeniden yükseldiği, liberal aklın ise barış adına beklemek ve ummak dışında bir şey yapmadığı bir ortamda yıllardır olduğu gibi Bağımsız Kıbrıs demeye devam ediyoruz. Kıbrıs sorununun çözümü için yegane yöntem olan iki halkın eşitliğine dayalı bir federasyon anlayışının gündem dışı bırakılmaya çalışıldığı bir süreçten geçiyoruz. Bu saldırı dalgasına rağmen barış ve federasyonu savunduğunu ifade eden çok sayıda kesim ise “barış dilenciliğinden” öteye gidemeyen bir anlayışı halklara seçenek olarak sunuyorlar. Etnik çatışmalarla geçen dönem ve bölünmüş bir Kıbrıs’ta geçirdiğimiz onlarca yıl göstermiştir ki, ada halklarına dayanmayan bir mücadele Kıbrıs’ta barışa hizmet edemez. Her iki halk içindeki milliyetçi ve faşist çevrelerin karşı tarafı suçlayarak tanımladığı, kimilerinin ise sadece hukuki bir sorun olarak gördüğü Kıbrıs sorunu, bizler için Kıbrıs halklarının yeniden kardeşleşmesi ve yurtlarıyla ilgili söz, yetki, karar yani iktidar hakkını kazanmaları sorunudur. Dolayısıyla bizler Kıbrıs sorununu sadece 1974 yılında yaşananlarla ilgili görmüyoruz. İç ve dış etkenlerin yıllar içinde farklı farklı roller üstlendiği bir süreç yaşanmış ve bu süreçle beraber 1974 yılında bölünmüş bir Kıbrıs yaratılmıştır. Ülkemiz Kıbrıs, bir bütün olarak emperyalizmin işgali altındandır. Her ne kadar bu işgal ağırlıkla emperyalizmin taşeronları olarak adada bulunan Türkiye ve Yunanistan üzerinden sürse de Amerikan ve İngiliz emperyalizmi Kıbrıs’ta söz sahibi olmaya devam ediyor. Dolayısıyla yurdumuzun bağımsızlığını kazanması emperyalizmin ada üzerindeki tahakkümü silinmeden mümkün olamayacaktır. İşte bu yüzden, Bağımsız Kıbrıs demek sadece hukuki anlamda bir birleşme çağrısı değil, emperyalizme ve onların yerli işbirlikçilerine karşı da bir mücadele çağrısıdır. Yurdumuzu bir kara para aklama yeri olarak kullananlara, emekçileri köle gibi çalıştıracak bir bölge gibi görenlere, Ortadoğuda bir savaş üssü yaratanlara karşı mücadele etmeden barış içinde bir Kıbrıs kuramayız. Bu yüzden kerhanelere ve kumarhanelere hayır derken, sendikasız çalıştırılmak yasaklansın diye slogan atarken, Türkiyeli-Kıbrıslı ayrımına karşı mücadele ederken, Kıbrıslı Türkler ve Kıbrıslı Elenler kardeştir derken, dağlarımız oyulmasına karşı çıkarken aslında Bağımsız Kıbrıs diyoruz. Çünkü Bağımsız Kıbrıs mücadelesi bunların olmadığı bir ülke yaratma çabasıdır. Bu çabamızı bugün olduğu gibi yarında da sürdürmeye devam edeceğiz. Birileri bölünmüşlüğün kalıcılaşmasını hayal etse de bizler bambaşka bir Kıbrıs düşlüyoruz. Başka bir Kıbrıs da bizlerin ellerindedir. Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir

Bağımsız Kıbrıs Eylemine Çağrı;

By Mustafa Batak

bağımsız kıbrıs

Bağımsız Kıbrıs Eylemine Çağrı; Her yıl olduğu gibi bu yıl da ülkemizdeki tüm işgallere karşı çıkmak, TC’nin Kıbrıs’ın kuzeyinde yer alan taşeron işgali protesto etmek amacıyla 14 Ağustos’ta sokaktayız... “Bağımsız Kıbrıs” eyleminin bu yılki organizasyonu için duyarlı tüm örgütleri 23 Temmuz Salı günü saat 19.00’da Baraka Kültür Merkezi lokalinde gerçekleştireceğimiz ilk toplantıya çağırırız... Bağımsız Kıbrıs Bütün Halklar Kardeştir...

Κείμενο για τα 70 χρόνια ΝΑΤΟ

By Bandieracy

Συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, ενός από τους επιθετικότερους διακρατικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και οργανισμούς. Στις 4 Απριλίου 1949, η συνθήκη ιδρύσεως του υπογράφηκε, στην Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία, το Λουξεμβούργο, η Ιταλία, η Νορβηγία, ο Καναδάς, η Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία αποτέλεσαν τα ιδρυτικά μέλη του οργανισμού.

Ο οργανισμός από ιδρύσεως του ενεργεί ως παγκόσμιος φορέας πολέμων, στρατιωτικών επεμβάσεων, πραξικοπημάτων και πολιτικό-οικονομικών αποσταθεροποιήσεων διάφορων χωρών, προωθώντας τα συμφέροντα των αστικών τάξεων που είναι μέλη του και διασφαλίζοντας το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα. Η ιστορία του είναι συνυφασμένη με τη βαρβαρότητα, το αιματοκύλισμα και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χώρες όπως η Κορέα, το Βιετνάμ, ο Παναμάς, η Χιλή, η Γρανάδα, η Νικαράγουα κ.ά. στο παρελθόν αλλά και στην πρόσφατη ιστορία η Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Λιβύη (όπως και η Συρία η οποία υποφέρει από τις ξένες επεμβάσεις Νατοϊκών κρατών) είναι ανάμεσα στα πολλά θύματα μιας μακράς λίστας.

Πέρα από τα αυτά, η Κύπρος έχει επίσης βιώσει και συνεχίζει να βιώνει την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο εσωτερικό της. Χρησιμοποιώντας το σχήμα της «διπλής ένωσης» καθώς και τη δράση των ντόπιων εθνικιστών ως πολιτικά οχήματα, οι κύκλοι του ΝΑΤΟ επεξεργάστηκαν σχέδια (π.χ. Σχέδιο Άτσεσον) για τον ντε φάκτο διαμελισμό της Κύπρου διαμοιράζοντας την ανάμεσα στις σφαίρες επιρροής δύο νατοϊκών κρατών, Ελλάδας και Τουρκίας, ενεργώντας ως περιφερειακοί φορείς των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Συνεπώς, διασφαλίζοντας τον γεωστρατηγικό έλεγχο της Κύπρου υπό την ευρύτερη ηγεμονία της Δύσης, υπονομεύοντας την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου για την προώθηση των συνολικών τους σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.

Το έγκλημα του 1974, ελληνικό στρατιωτικό πραξικόπημα και τουρκική στρατιωτική εισβολή, ενορχηστρώθηκε από τις ΗΠΑ και το Η.Β. που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή του ΝΑΤΟ, υλοποιήθηκε από την Ελλάδα και την Τουρκία που είναι κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, καθώς επίσης ο Έκτος Στόλος διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην πραγματοποίηση του.

Στην παρούσα συγκυρία, εισερχόμαστε σε μια περίοδο έντασης σε μια μεταβαλλόμενη περιοχή που χαρακτηρίζεται από αστάθεια και εντατικοιημένες συγκρούσεις. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που εκδηλώθηκε αρχικά στο χρηματοπιστωτικό τομέα και διαπερνά όλη τη σφαίρα της καπιταλιστικής παραγωγής επέτεινε τις αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων/κρατών (ΕΕ – ΗΠΑ, ΗΒ – ΕΕ, ΗΠΑ – Γερμανία κ.ά.) εμφανίζοντας ανταγωνισμούς και κλυδωνισμούς στην επιφάνεια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος.

Στην Κύπρο είμαστε μάρτυρες των ενεργειών της αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της επιχειρώντας να αγκυροβολήσουν την Κύπρο ακόμα πιο στενά στους δυτικούς μηχανισμούς (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τις ΗΠΑ, αναβάθμιση της χρήσης των Βρετανικών Βάσεων, ένταξη στη PESCO). Επίσης, εντείνονται οι προσπάθειες για τη συγκρότηση μιας τριμερούς συνεργασίας/συμμαχίας μεταξύ Κύπρου – Ελλάδας – Ισραήλ σε ενεργειακό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Μεσογείου να αποτελούν το σημείο σύγκλισης. Μεταξύ άλλων, η τριμερής συνεργασία εξυπηρετεί πλήρως τα γεωπολιτικά συμφέροντα του δυτικού μπλοκ για διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών της Ευρώπης και μείωση της εξάρτησης από το Ρωσικό φυσικό αέριο, ενώ έχει την προοπτική να προκαλέσει σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό που διαμορφώνεται ενώνουμε τις φωνές μας με τις ελπιδοφόρες αντιστάσεις των συντρόφων σε Ιταλία, Ελλάδα και αλλού που εκκίνησαν μια αντί-νατοϊκή καμπάνια πραγματοποιώντας κινητοποιήσεις τόσο σε ουσιαστικό όσο και σε συμβολικό επίπεδο, απευθύνοντας το δικό μας κάλεσμα για συμμετοχή σε κοινές δράσεις εναντίον της παρουσίας του ΝΑΤΟ και των κρατών-μελών του στην Κύπρο.

Συγκεκριμένα, θεωρούμε ότι τέτοιες κινητοποιήσεις μπορούν να διασυνδεθούν με τον στόχο της σφυρηλάτησης ενός ταξικού και διεθνιστικού κινήματος, αντί-εθνικιστικού, δικοινοτικού και αντί-καπιταλιστικού στο χαρακτήρα του, που να μπορεί να θέσει το Κυπριακό ζήτημα στη συνολική πολιτική του βάση.

Αυτό επιβάλλεται ώστε να αγωνιστούμε και να αναχαιτίσουμε τις ιμπεριαλιστικές επιβουλές και το διαχωρισμό, για τον επαναστατικό σκοπό της κοινωνικής απελευθέρωσης και της κατάργησης κάθε μορφής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

  • ΑΜΕΣΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ
  • ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ
  •  ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – ΕΕ
  • ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΤΕΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ
  • ΝΑ ΜΑΤΑΙΩΘΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
  • ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΣΕ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
  • ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ – ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΚΥΠΡΟΥ – ΕΛΛΑΔΑΣ – ΑΙΓΥΠΤΟΥ – ΙΣΡΑΗΛ

Φωτο από τις πορείες της Πρωτομαγιάς

By Bandieracy

Από την πρωινή πορεία στην Λεμεσό

 

 

Από την απογευματινή δικοινοτική πορεία στην Λευκωσία:

 

Η Τουρκοκυπριακή οργάνωση Ανεξάρτητος Δρόμος

 

 

Η Τουρκοκυπριακή οργάνωση Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα

 

Το Τουρκοκυπριακό Σοσιαλιστικό κόμμα

 

Συμμετέχουμε στην κινητοποίηση στην Λεμεσό για τις γυναικοκτονίες

By Bandieracy

Στηρίζουμε το κάλεσμα για κινητοποίηση αύριο ώρα 14:00 στην γέφυρα του ΓΣΟ στον παραλιακό, για τις δολοφονίες των μεταναστριών.

Το κείμενο μας:

Στους δρόμους, τις πλατείες και τις γειτονιές, γυναίκες μετανάστριες δεν είστε μοναχές

 

Μετά τις αποκαλύψεις για τις μαζικές γυναικοκτονίες μεταναστριών εργατριών που διέπραξε ο Ελληνοκύπριος στρατιωτικός, διαβάζουμε και ακούμε συνεχώς στα ΜΜΕ να μας αναλύουν δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ψυχολόγοι, ειδικοί και ακαδημαϊκοί, το προφίλ και τα κίνητρα του δολοφόνου, του μεγαλύτερου εγκληματία στην σύγχρονη κυπριακή ιστορία, του διαβόητου serial killer όπως τον αποκαλούν.

 

Από τη μια αυτό είναι αναπόφευκτο λόγω των φρικιαστικών εγκλημάτων που ομολόγησε πλέον ο ίδιος. Από την άλλη όμως, όλη αυτή η συζήτηση που επικεντρώνεται στο πρόσωπο του δράστη, που τονίζει την μοναδικότητα του φαινομένου, γίνεται στοχευμένα και με συγκεκριμένους σκοπούς: Να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και να απενοχοποιήσει, όχι μόνο τους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά και όσους εκτρέφουν καθημερινά τον σεξισμό, τον ρατσισμό και τον ταξικό διαχωρισμό. Γενικότερα δηλαδή, όσους με τη στάση τους όπλισαν τα χέρια του δολοφόνου και συγκάλυψαν τα εγκλήματά του, μέχρι να γίνουν γνωστά από ένα τυχαίο γεγονός που ξετύλιξε το κουβάρι των δολοφονιών.

 

Είναι πλέον προφανές όχι μόνο ότι οι δολοφονίες έχουν ξεκάθαρα σεξιστικά, ρατσιστικά και ταξικά χαρακτηριστικά – αφού όλα τα θύματα είναι γυναίκες, μετανάστριες, φτωχές, εργάτριες – αλλά κι ότι το αίμα αυτών των γυναικών το έχει στα χέρια του το κράτος που καλλιέργησε τον θεσμικό ρατσισμό και την υποτίμηση αυτών των ζωών, με αποτέλεσμα ακόμα κι όταν δολοφονήθηκαν να μείνουν στα αζήτητα, σώματα αόρατα, όπως αόρατες ήταν και οι ζωές τους στο περιθώριο.

 

Κι όχι γενικά και αόριστα το κράτος, αλλά σύσσωμοι οι κατασταλτικοί (αστυνομία, δικαστήρια, στρατός) και ιδεολογικοί (ΜΜΕ, παιδεία, συστημικά κόμματα κ.α.) μηχανισμοί του, που υποδέχονται και συλλαμβάνουν ως “παράνομους” και “λαθρομετανάστες” πρόσφυγες πολέμου και τους στοιβάζουν σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης μέχρι να αποφασίσουν αν θα τους διώξουν ή αν θα τους δώσουν άσυλο ή προσωρινή άδεια διαμονής. Τα ΜΜΕ που μας βομβαρδίζουν καθημερινά για τους “παρείσακτους εισβολείς” που έρχονται να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας. Οι εκπρόσωποι καθεστωτικών κομμάτων, όχι μόνο νεοναζιστικών και ακροδεξιών που καλλιεργούν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, αλλά και του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου, αυτοί που αραδιάζουν ένα σωρό ψέματα για τα επιδόματα και τις απολαβές των προσφύγων και μεταναστών κι όταν αποκαλύφθηκε ότι παρουσίαζαν ψευδή στοιχεία και έγγραφα προς ενοχοποίηση των μεταναστών, συγκαλύφθηκαν αντί να ξεσκεπαστούν από τα ΜΜΕ, την πολιτεία και την κοινωνία.

 

Στο στόχαστρο όλων αυτών βρίσκονται φυσικά μόνο οι φτωχοδιάβολοι μετανάστες, γιατί αντίθετα οι πλούσιοι, οι εκπρόσωποι του ξένου κεφαλαίου, είναι ευπρόσδεκτοι με τιμές από το κράτος και την υψηλή κοινωνία. Αυτοί μπορούν άμεσα να αγοράσουν διαβατήρια, υπηρεσίες, ακίνητα, ως επενδυτές και ευεργέτες της οικονομίας μας.

 

Οι γυναίκες μετανάστριες εργάτριες βρίσκονται ίσως στην χειρότερη θέση απ’ όλη την εργατική τάξη, ντόπια και ξένη στην Κύπρο. Ακόμα κι αν “νομιμοποιηθούν”, ζουν και εργάζονται κάτω από το ιδιότυπο καθεστώς των οικιακών εργατριών, στερούμενες το δικαίωμα να παίρνουν τον θεσπισμένο ελάχιστο κατώτατο μισθό (870 ευρώ), ούτε καν το 50% αυτού, με πρόσχημα ότι έχουν εξασφαλισμένη τροφή και διαμονή.  Η σχετική σύμβαση του κράτους αναφέρει ότι μια οικιακή εργάτρια δεν έχει δικαίωμα να αλλάξει τόπο εργασίας και εργοδότη, δεν μπορεί να ζητήσει αύξηση, πρέπει να υπακούει σε ό,τι διατάξει το αφεντικό, να δουλεύει 6 μέρες την εβδομάδα, να μην συμμετέχει σε πολιτικές και κοινωνικές δραστηριότητες, ενώ για τις ώρες απασχόλησης, αν και είναι 7 ημερησίως σύμφωνα με την σύμβαση, αυτές στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες. Σε πολλές περιπτώσεις, το καθεστώς καταπίεσης και εκμετάλλευσης, το οποίο περιλαμβάνει απλήρωτη δουλειά στον ίδιο μα και σε φίλους και συγγενείς που την προωθεί ο εργοδότης σαν να είναι ιδιοκτησία του, απαγόρευση κυκλοφορίας, καταναγκαστική εργασία την Κυριακή και συχνά κακοποίηση και σεξουαλική εκμετάλλευση, επεκτείνεται πέραν από τις όποιες συμβάσεις.

 

Κοινώς, αυτό το κομμάτι της εργατικής τάξης έχει καταδικαστεί από το κράτος, το κεφάλαιο, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, να ζει και να εργάζεται σε συνθήκες σκλαβιάς και να είναι υπηρέτριες των αστικών οικογενειών που τις μεταχειρίζονται ως δούλες.  Πολλές από αυτές που δεν κατάφεραν να αποδράσουν από αυτό το καθεστώς, που δεν μπόρεσαν ούτε καν να μιλήσουν αφού δεν είχαν καμιά βοήθεια και προστασία, οδηγηθήκαν στην αυτοκτονία και μαθαίναμε την κατάληξη τους στα μονόστηλα των εφημερίδων σε 5 γραμμές που δεν αναφέρουν καν το όνομα τους. Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο που και οι δολοφονίες των γυναικών έμειναν θαμμένες στη σιωπή κάτω από την κρατική και κοινωνική αδιαφορία. Την ίδια τύχη είχαν και πολλές μετανάστριες γυναίκες που ήρθαν εδώ να εργαστούν ως καλλιτέχνιδες όπως τους είπαν, αλλά ρίχτηκαν διά της βίας στο σκλαβοπάζαρο της σωματεμπορίας χωρίς καμιά δυνατότητα διαφυγής.

 

Οι γυναικοκτονίες λοιπόν έφεραν ξανά στην επιφάνεια όλη αυτήν τη σαπίλα που επιμελώς προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί ο κοινωνικός ιστός. Ασφαλώς δεν φταίει όλη η κοινωνία για το ό,τι συμβαίνει, αλλά είναι συνένοχοι όσοι κλείνουν τα μάτια και σιωπούν μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα που είναι η σκληρή καθημερινότητα για κάποιους ανθρώπους. Είναι επιτακτική ανάγκη να παλέψουμε για να τσακιστεί στη ρίζα του ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η εκμετάλλευση αυτών των γυναικών. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια στο σύστημα που διαιωνίζει την ανισότητα, που ενισχύει την πατριαρχία και την εκμετάλλευση.

 

Να εκφράσουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στις μετανάστριες εργάτριες αλλά και σε κάθε καταπιεσμένο άνθρωπο, ντόπιο ή ξένο. Να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε μαζί, ενωμένη η εργατική τάξη ενάντια στους δυνάστες μας. Ό,τι διώχνει αυτούς τους ανθρώπους μακριά από τον τόπο τους, ρίχνει κι εμάς στη φτώχεια και την ανεργία. Ας κοιτάξουμε κατάματα τον κοινό εχθρό και να διεκδικήσουμε μια άλλη ζωή, να επιδιώξουμε την κοινωνική απελευθέρωση.

 

Η εικόνα με το μαζικό και οργανωμένο μπλοκ των εργατριών από τις Φιλιππίνες στην πορεία της πρωτομαγιάς προχθές στην Λεμεσό, πρέπει να είναι μια όμορφη εικόνα από το μέλλον όπου όλοι οι εργάτες και εργάτριες ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης, θα βαδίζουν μαζί στον δρόμο για μια άλλη κοινωνία, όπου ο πλούτος θα ανήκει σ αυτούς που τον παράγουν, για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς αφεντικά.

Πορείες για μια ταξική Πρωτομαγιά σε Λευκωσία και Λεμεσό

By Bandieracy

Στην Λεμεσό πορευόμαστε μαζί με τους Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες και εργάτες για μια διεθνιστική ταξική πρωτομαγιά. Προσυγκέντρωση ώρα 10:00 το πρωί στο οίκημα της Κουρδικής κοινότητας, οδός Ναυαρίνου 10.

Στην Λευκωσία συμμετέχουμε στην δικοινοτική πορεία που θα καταλήξει στο γήπεδο στην νεκρή ζώνη μετά το Λήδρα Πάλας. Προσυγκέντρωση ώρα 17:00 στην πλατεία Σολωμού, στα λεωφορεία.

Η φετινή πρωτομαγιά να γίνει εφαλτήριο για την λαϊκή αντίσταση και ταξική αντεπίθεση ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο που δολοφονούν την εργατική τάξη με τις άθλιες εργασιακές συνθήκες και την εκμετάλλευση που επιβάλουν, με αποτέλεσμα την πρωτοφανή αύξηση των θανάτων στους χώρους δουλειάς τον τελευταίο χρόνο στην Κύπρο.

Εκφράζουμε την οργή μας για τις μαζικές δολοφονίες των μεταναστριών εργατριών από τον Ελληνοκύπριο στρατιωτικό, δολοφονίες που έμειναν θαμμένες στην σιωπή για καιρό, λόγω της συγκάλυψης των κρατικών μηχανισμών, ενδεικτικό για την σαπίλα του θεσμικού ρατσισμού που προωθεί ένα μεσαιωνικό καθεστώς υπερεκμετάλλευσης των ξένων εργατριών και γενικά των μεταναστών, με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα, ακόμα κι αν εξασφαλίσουν άδεια παραμονής, έτσι ώστε να μεγαλώσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές.

Παλεύουμε μαζί με τους πρόσφυγες και μετανάστες εργάτες, γιατί οι πολιτικές που τους ρίχνουν μακριά από τον τόπο τους, βουλιάζουν και μας στην φτώχεια και την ανεργία. Βαδίζουμε και αγωνιζόμαστε μαζί και με Τουρκοκύπριους συντρόφους που δίνουν την δική τους μάχη στο κατοχικό καθεστώς ενάντια στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό, για να τσακίσουμε τις πολιτικές που μας κρατούν χωριστά και το σύστημα που τις γεννά.

Μόνο ένα ισχυρό κίνημα εργαζομένων και νεολαίας μπορεί να ανατρέψει τη επίθεση των καπιταλιστών. Για να γίνει αυτό απαιτείται η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, να ηττηθεί ο υποταγμένος συνδικαλισμός και η ξεπουλημένη γραφειοκρατία, να προωθηθεί η αυτοοργάνωση των εργατών. Ταξικό εργατικό κίνημα σημαίνει σύγκρουση με τις πολιτικές του κεφαλαίου και όχι διαπραγμάτευση για το πόσο θα χειροτερέψει η θέση των εργαζομένων.

Οι απεργίες και κινητοποιήσεις των εργαζομένων στη εκπαίδευση, οι αντιστάσεις των οικοδόμων, των εργαζομένων στο λιμάνι και αλλού το τελευταίο διάστημα, δείχνουν ότι οι εργάτες μπορούν να νικήσουν αν πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και παλέψουν μακριά από αντιλήψεις ηττοπάθειας.

Να αμφισβητήσουμε και να πολεμήσουμε το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που μας δολοφονεί, να παλέψουμε για μια άλλη κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σ αυτούς που τον παράγουν, για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς αφεντικά.

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ – ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Προβολή 7/4/19 στη Λευκωσία: Make the economy scream

By Bandieracy

Πρώτη προβολή στην Λευκωσία του νέου ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου, με θέμα την κατάσταση στην Βενεζουέλα, με τίτλο Make the economy scream. Η προβολή θα γίνει στο Eγκώμιο πολιτιστικό κέντρο στην Έγκωμη την Παρασκευή 5 Απριλίου ώρα 20:30.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου της παραγωγής:

Το νέο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου για τη Βενεζουέλα με τίτλο Make the economy scream έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 5 Μαρτίου στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου κέρδισε το Βραβείο Νεότητας Φοιτητών Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας).

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει μια προσωπική περιπλάνηση, από την Ελλάδα στις παραγκουπόλεις του Καράκας και από τα σύνορα της Κολομβίας πίσω στην Ευρώπη. Συνομιλώντας με γνωστούς οικονομολόγους, δημοσιογράφους και αξιωματούχους διεθνών οργανισμών ο Αρης Χατζηστεφάνου επιχειρεί να εξηγήσει ορισμένες από τις πιο «σουρεαλιστικές» εμπειρίες που βιώνει στο Καράκας.

Γιατί η Βενεζουέλα είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο για την παραγωγή κρυπτονομισμάτων όπως το Bitcoin; Πως γίνεται η ισοτιμία στη μαύρη αγορά του εθνικού νομίσματος με το δολάριο να καθορίζεται από έναν λογαριασμό στο Instagram; Τελικά φταίει ο σοσιαλισμός ή μήπως ο καπιταλισμός για την οικονομική κατάρρευση της χώρας με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη;

Το ντοκιμαντέρ έχει ως αφετηρία τη φράση “Make the economy scream”, με την οποία ο Ρίτσαρντ Νίξον έδωσε εντολή στη CIA να διαλύσει την οικονομία της Χιλής πριν από το πραξικόπημα του Πινοσέτ, και φτάνει μέχρι την προσπάθεια του Χουάν Γκουαϊδό και των ΗΠΑ να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας.

Όπως και όλα τα προηγούμενα ντοκιμαντέρ (Debtocracy, Catastroika, Fascism Inc, και This is not a coup), το Make the economy scream χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τους θεατές του, συνεχίζοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγχειρήματα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι πρώτες κινηματογραφικές προβολές ξεκίνησαν το Μάρτιο στην Αθήνα (κινηματογράφος Τριανόν) και στη Θεσσαλονίκη (κινηματογράφος Μακεδονικόν).

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου και το μοντάζ ο Άρης Τριανταφύλλου. Το Post Production έκανε ο Θάνος Τσάντας, ενώ μουσική για το ντοκιμαντέρ έγραψε ο Ερμής Γεωργιάδης.

Moviementa Productions

Trailer: https://youtu.be/3cdmgeRVnE0

Αντί εισόδου θα υπάρχει υποχρεωτική εισφορά (ο καθένας συνεισφέρει το ποσό που επιθυμεί) και τα έσοδα θα διατεθούν στην παραγωγή.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΔΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ Cerkez Korkmaz

By Bandieracy

Ο σύντροφος Τσερκέζ Κορκμάζ ήρθε πριν χρόνια στην Κύπρο ως πολιτικός πρόσφυγας αφού διώκεται από το τουρκικό κράτος για την δράση του ως στέλεχος της κουρδικής αριστεράς για την αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού, έχοντας μάλιστα φυλακιστεί και βασανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Τουρκία για την επαναστατική του δράση.

Με τον ερχομό του στην Κύπρο κατέθεσε άμεσα αίτημα για πολιτικό άσυλο, ενώ δεν σταμάτησε λεπτό να παλεύει για τα δίκια του λαού του, στηρίζοντας και συμμετέχοντας ανελλιπώς στις δραστηριότητες και κινητοποιήσεις της κουρδικής κοινότητας ως οργανωμένο μέλος του σωματείου Κουρδιστάν “Θεόφιλος” στην Λεμεσό. Οι κακουχίες από την μακροχρόνια καταπίεση και τους βασανισμούς που έχει υποστεί από τους εξουσιαστές εχθρούς της ελευθερίας, του έχουν προκαλέσει μόνιμους σοβαρούς τραυματισμούς, όμως αυτό δεν τον εμποδίζει καθόλου από το να πρωτοστατεί σε κάθε αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό για την πανανθρώπινη λευτεριά.

Μάλιστα έδωσε το παρών του και σε δικές μας εκδηλώσεις, πάντα πρόθυμος να μοιραστεί εμπειρίες αλλά και να ενημερωθεί για την κατάσταση στην Κύπρο. Γενικότερα όπου έζησε συνδέθηκε με το ταξικό και επαναστατικό κίνημα, στην Τουρκία, την Ελλάδα, την Γερμανία και αλλού.

Και ενώ εγκρίθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση το αίτημα του για πολιτικό άσυλο και του παραχωρήθηκαν τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδεύει προς και από την Κύπρο, προχτές συνελήφθη στο αεροδρόμιο Λάρνακας κατόπιν αιτήματος της γερμανικής κυβέρνησης που τον κατηγορεί για τρομοκρατικές ενέργειες στο έδαφος της και ζητά την έκδοση του εκεί για να δικαστεί!

Στην πραγματικότητα η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει κανένα στοιχείο εναντίον του Τσερκέζ για δήθεν τρομοκρατική δράση. Η στοχοποίηση του γίνεται γιατί η Γερμανία (όπως και η ΕΕ γενικότερα) χαρακτηρίζει ως τρομοκρατική οργάνωση το εργατικό κόμμα Κουρδιστάν ΡΚΚ, ποινικοποιώντας έτσι κάθε δραστηριότητα του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που ακόμα και εντός της ΕΕ καταρρέει η προπαγάνδα περί τρομοκρατίας για το ΡΚΚ, αφού μόλις πριν λίγες μέρες βελγικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση.

Ο Τσερκέζ μέχρι στιγμής παραμένει υπό κράτηση αφού το δικαστήριο αρνήθηκε να τον αφήσει ελεύθερο μέχρι την έναρξη της δίκης που υπολογίζεται για τις αρχές Απριλίου.

Καταγγέλλουμε την στάση και τις ενέργειες του κράτους ενάντια στον σύντροφο και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του. Σε αντίθετη περίπτωση, η κυβέρνηση θα είναι υπεύθυνη για οτιδήποτε του συμβεί

Αντιρατσιστική-Αντιφασιστική πορεία Σάββατο 23/3 ώρα 11:00 Λευκωσία

By Bandieracy

Προσυγκέντρωση Σάββατο 23 Μαρτίου ώρα 11:00 π.μ. στον κυκλικό κόμβο του “ΟΧΙ” στη Λευκωσία

Με αφορμή την διεθνή μέρα δράσης ενάντια σε ρατσισμό και φασισμό στις 21 Μαρτίου, ενώνουμε την φωνή μας με χιλιάδες διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο, ενάντια στο σύστημα και τις πολιτικές που δημιουργούν καταπίεση, φτώχεια, πόλεμο και προσφυγιά.

Σήμερα το σκοτάδι του φασισμού απλώνεται απειλητικά σε παγκόσμια κλίμακα. Η ακροδεξιά ενισχύεται συνεχώς και οι νεοναζί αποθρασύνονται διαρκώς με δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών αλλά και οποιοδήποτε βαπτίζουν ως εχθρό. Το μακελειό που έγινε πριν λίγες μέρες στην Νέα Ζηλανδία όπου ένας φασίστας (όπως αυτοπροσδιορίστηκε μάλιστα ο ίδιος) σκότωσε εν ψυχρώ 50 μουσουλμάνους και τραυμάτισε σοβαρά δεκάδες άλλους, δείχνει που μπορεί να φτάσει η ρατσιστική ιδεολογία αν δεν συναντήσει αντιστάσεις.

Οι κυβερνήσεις των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, από τον Τραμπ μέχρι τα ευρωπαϊκά κράτη (και με ακροδεξιά κόμματα στην εξουσία όπως Ουγγαρία και Ιταλία) είτε ενσωματώνουν φασίζουσες αντιλήψεις και πρακτικές, είτε λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με όλο το φάσμα της ακροδεξιάς.

Ταυτόχρονα προωθούν και στηρίζουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που ευθύνονται για τον θάνατο και την προσφυγοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Επεμβάσεις που στηρίζει και η κυπριακή κυβέρνηση αφού ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην περιοχή.

Είναι η εμπλοκή και η ενισχυμένη παρουσία του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή, μα και στο Αιγαίο, που φέρνει ακόμα περισσότερους θανάτους αμάχων και προσφύγων και απειλεί με νέους πολέμους τους λαούς. Η απάνθρωπη συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας  που εφαρμόζεται εδώ και 3 χρόνια, είναι ουσιαστικά ένα ιδιότυπο εμπόριο ανθρώπων που παραβιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου για τους πρόσφυγες, καταργεί το δικαίωμα του ασύλου και τους αναγκάζει να ζουν εγκλωβισμένοι μέσα σε άθλιες συνθήκες, ενώ χιλιάδες έχουν πνιγεί στην Μεσόγειο αυτά τα 3 χρόνια προσπαθώντας να φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η ΕΕ ως μέρος των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, δολοφονεί τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες με τους πολέμους που συμμετέχει, αλλά και με την πολιτική της «Ευρώπης Φρούριο», τους φράκτες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα που στήνει εντός των κρατών μελών της. Κάτι που εφαρμόζει πλήρως και η κυπριακή κυβέρνηση με τα κέντρα κράτησης, τις φυλακίσεις και απελάσεις. Πολιτική που συμπληρώνεται με το  μεσαιωνικό καθεστώς υπερεκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους μετανάστες, με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα, ακόμα κι αν εξασφαλίσουν άδεια παραμονής, έτσι ώστε να μεγαλώσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές. Και μέσα σ’ όλα αυτά η κυρίαρχη προπαγάνδα τους ενοχοποιεί και τους μετατρέπει σε εξιλαστήρια θύματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, ενώ παράλληλα προωθεί την έξαρση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Είδαμε πριν λίγους μήνες όταν τέθηκε το ζήτημα δημιουργίας κέντρου φιλοξενίας στο Ζύγι για  ασυνόδευτα παιδιά πολιτικών προσφύγων, να αντιδρούν έντονα κάτοικοι με επικεφαλής την κοινοτάρχη συνεπικουρούμενοι από το νεοναζιστικό ΕΛΑΜ. Πέραν από το αδιανόητο γεγονός να συμβαίνει αυτό σε μια κοινότητα όπου μέρος του ντόπιου πληθυσμού είναι και οι ίδιοι πρόσφυγες, αναδείχθηκε για ακόμα μια φορά το ταξικό υπόβαθρο πίσω από τον ρατσισμό και οι δομές (καπιταλισμός) που τον γεννούν ως πρακτική-ιδεολόγημα. Όταν πρόκειται για ξένους επενδυτές, μεγαλοεπιχειρηματίες και ιδιωτικό κεφάλαιο που έρχονται να αγοράσουν διαβατήρια, υπηρεσίες, ακίνητα, είναι ευπρόσδεκτοι. Όταν πρόκειται για ξένα παιδιά, πόσο μάλλον ασυνόδευτα, που φεύγουν λόγω ιμπεριαλισμού, πολέμων, φτώχειας, έλλειψης υλικών πόρων, αποτέλεσμα κυρίως των πολιτικών που εφαρμόζουν όπως προείπαμε ΗΠΑ, ΕΕ και άλλα κράτη και με την δική μας συνδρομή, τότε είναι ανεπιθύμητα.

Παλεύουμε μαζί με τους πρόσφυγες και μετανάστες εργάτες, γιατί οι πολιτικές που τους ρίχνουν μακριά από τον τόπο τους, βουλιάζουν και μας στην φτώχεια και την ανεργία. Στην κινητοποίηση του Σαββάτου και γενικότερα, βαδίζουμε και αγωνιζόμαστε μαζί και με Τουρκοκύπριους συντρόφους που δίνουν την δική τους μάχη στα κατεχόμενα εδάφη ενάντια στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό, για να τσακίσουμε τις πολιτικές που μας κρατούν χωριστά και το σύστημα που τις γεννά.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ – ΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Bandiera – Συλλογικότητα Αναρχικών και Κομμουνιστών

Armies, weapons, crisis, growth… How beautiful it is, the militarized capitalism!

By Beyond Europe

Yesterday 15/1/2019, Cypriot Conscientious Objector Halil Karapaşaoğlu has been arrested and taken to prison to serve a 20 day sentence for refusing to pay a fine for not attending reservist service call ups. 

This is happening just days after a draft amendment law to recognise conscientious objection has been submitted to parliament. The Initiative for Conscientious Objection in Cyprus calls on the international community to show their solidarity and react to Halil’s imprisonment.

The number of troops and military bases that exist in Cyprus are disproportional to its size, but at the same time indicative of its strategic importance in the Eastern Mediterranean and the Middle East. The (Greek Cypriot) “National Guard”, the “Turkish Cypriot Security Force”, the “Hellenic Force in Cyprus”, the “Turkish Force in Cyprus”, the British troops and the UN’s multinational force, have transformed the island into a huge barrack, making it one of the most militarized regions of the whole planet. In addition, many other (mostly NATO-aligned) armies are granted use rights and facilities for training, logistics support, or raiding purposes especially against Middle Eastern and North African targets.

On one hand, military agreements between the Cypriot government and some of the neighbouring countries (such as for example with Israel and Greece) escalates the situation in Cyprus and the wider region. Additionally, the intention of the government of the Republic of Cyprus to extract hydrocarbons, be it natural gas or oil, without solving the Cyprus problem first, creates a new explosive situation, which automatically leads to a new arms race. Whilst the public debt and the national deficit increases, wages and pensions are being cut, and public spending, as well as the social welfare and environmental protection services are reduced, military expenditure increases, through the purchasing of warships worth millions of euros, as well as through spending of tens of millions of euros for the maintenance of old weapons. The increasing militarization of the police and the use of the anti-terrorist special forces to suppress strikes, bi-communal actions and hunt immigrants is also alarming.

The ethnic conflict and the geographical division of the island have become the perfect excuse for the rulers to maintain the same peculiar and extended state of exception. This regime tries to expand its power and extend its dominance to every part of our lives. It is sufficient, simply by invoking it, to suspend labor, social, political and environmental rights, but also to suppress class struggles and mobilizations of all insubordinate pieces of the society (such as from the lower classes, as well as those marginalised). During this state of emergency, it is not only our rights that are being violated and our freedom(s) neglected, but even the provisions of “constitutional legitimacy” and the principles of the “rule of law” of the so-called “liberal democracy” are lifted.

One of the easiest ways to ensure nationalism and ethnic conflict is to maintain the army forces, both in the south and in the north parts of the island. The (Greek Cypriot) “National Guard” and the “Turkish Cypriot Security Force” respectively, consisted of local teenagers, who right after hishschool at the age of 18, become obligded to serve the army. Despite the nationalist frenzy, following the opening of checkpoints in 2003 which made free movement between the two sides of the island possible, several common initiatives were formed, aiming to counter the preachers of hate, demand the demilitarisation of the island and the recognition of the right to conscientious objection, and ultimately the reunification of the island through a federal model. Reunification of the island is the change which will allow societal struggles to move out of the shadow of nationalism and militarism, and take the main stage again.

Consientious objection has become an important way through which both, greek as well as turkish speaking Cypriots are expressing their refusal to become part of the militarised insanity on the island. Though in the Republic of Cyprus, consiensous objection has been legally acknowledged since 1992, it is still illegal in the northern part of the island. T/c have been campaigning for many years, demanding ammendments in the law. Their demand is simple: to have the right to refuse to become soldiers and refuse to fight against their g/c friends. Instead, their refusal has led to T/C consientious objectors being sent to jail in a number of occasions.

The most recent one of these cases is that of the t/c conscientious objector Halil Karapaşaoğlu, whom on the 3rd of January 2019, the military court in the northern part of the island, found guilty on 4 cases where he refused to fulfill his reserve and was thus given the sentence to either pay a fine of 2000 TL within 10 days or go to prison on the 14th of January for 20 days. Halil refused to pay the fine as he beieves that paying the fine is like accepting his refusal to serve the army is illegal. With his imprisonment Halil wants to highlight that consientious objection is a right whilst attempting to get as much support as possible towards this cause: for consiencious objection to be legally accepted.

We believe that every person must have the freedom to develop their own autonomy and offer to society without being forced by those in power by imposing the “duty” to serve h@ country. Military service – whether it is conscript or reserve – is not “sacred”. The army by nature turns against human life, and as a mechanism “teaches” the servant to be subjected completely and without objections to any authority. Conscientious objection is not a liberal civil right, but a libertarian act of political disobedience and anti-militarism.

We declare our solidarity with conscientious objector Halil Karapaşaoğlu.

No soldiers never and nowhere,
We will not give our lives for the bosses!

Beyond Europe, 15th January 2018

The Data Union: A positive step in the wrong direction

By dem.

The Data Union asks for better living conditions inside the walled garden, but they are not daring to imagine an ecosystem without walls.

Very recently, a new international union was founded in the Netherlands, with the goal of uniting social media users, and through collective representation put pressure on big Internet companies and state governments. They want to pressure companies such as Google and Facebook to provide more user-friendly terms and conditions, and governments to enact stronger privacy laws.

There’s a lot to like about this initiative. It’s an attempt to bargain collectively in an insufferably individualised neoliberal world. Statements from the board of directors of this union recognise user-generated content as the result of labour, and of users as unpaid workers producing surplus value for the commercial entities that run the websites. Quotes such as “What we want…is to get across the table from Google and Facebook to talk about reasonable compensation, or at least better working conditions” by President of the Advisory Board and Dutch Labour Party Dr. Paul Tang MEP show a refreshingly good understanding of the relationship between users and Internet service providers.

There’s also of course the obvious criticisms, such as their focus on reformist, compromise-driven tripartite model of “State-Capital-Union” negotiations, or its hierarchical, (social-)democratic centralist-type structure. But for me the problem runs deeper. The Data Union is pushing in the wrong direction. Winning concessions from Facebook or Google is not the solution. Doing away with them is.

To fight a sociopolitical structure, you need to understand how it works. Focusing just on Facebook, for ease of exposition, we need to understand this about them: Facebook is a private walled garden. A walled garden is a metaphor used in discussions of network services to describe how a provider tries to (a) bring users into their service, and (b) limit their ability to leave that service once they are in.

Before Facebook, there was the Web (now retroactively renamed Web 1.0). On the Web, each user could have a presence by having their own websites, and use tools like email to communicate. The users of course didn’t own the cables that connected their computers with everyone else around the world, but they controlled their online presence to a great extend. To communicate with others, they could simply establish a peer-to-peer relationship, by sending them an email, or visiting their blog. It didn’t matter if user A was on user_a@cytanet.com.cy and user B was on user_b@aol.com, their different underlying network service providers were just carriers. Many users were even the network carriers for themselves, managing their own webservers and not relying on a company to do it for them.

With Facebook, a lot of things that were already possible, like chat (email, IRC, Jabber), aggregation of new posts from multiple sources (RSS), and event calendars (iCalendar, vCal), were packed together and integrated for easier use.

As a matter of fact, Facebook early on made use of technologies like Jabber, and RSS to provide their services, and they were to some degree compatible with other servers also running the same technologies. So if you wanted to talk with someone on Facebook, but you didn’t have a Facebook account yourself, you could still do it by using your Jabber account. Or you could get real-time notifications from a Facebook page without having to visit Facebook itself. Being on Facebook meant everything was done from the same interface though, and that drove many people in.

Once a lot of people were in though, Facebook had power, and they used it. For example they cut off chat functionality with the rest of the non-Facebook Web in 2015, by dropping support for Jabber. Now you could only contact people on Facebook and Facebook alone. RSS was also dropped. Any external links posted on Facebook are also disadvantaged: “native content” gets priority, and external links are treated as “potentially malicious” and get hidden away behind an “Are you sure you want to leave Facebook?” warning. That’s the second stage of a walled garden. Locking the gates.

That’s not just something Facebook does because its CEO is evil. This is the fate of centralised network services, where all data storage and processing happens at the servers controlled by one entity, and where the users are at the mercy of that entity. Centralised services are often more convenient than alternatives, but because of their very structure, they are always more restrictive and hierarchical.

The Data Union asks for better living conditions inside the walled garden, but they are not daring to imagine an ecosystem without walls.

Contrary to what neoliberalism wants us to believe, there is an alternative. There is a way to have horizontal, non-hierarchical social networks: The Federated Web, or The Fediverse (federated universe).

Federated network services are services where different entities (running different servers), have the technical ability to communicate with each other and seamlessly share content between them. They do that by using open communication protocols: email for text messages, Jabber/XMPP for real-time chat, RSS/Atom for real-time content delivery, and recently ActivityPub for social interactions (implemented for example by Mastodon, the software that runs many federated social networks).

In the Federated Web, it doesn’t matter if you run your own server, and few of your friends banded together to collectively run a server jointly used by all of them, and maybe some other common friends use services provided by some organisation that manages their server (eg their university). You can all communicate together, as if you were all on the same website.

The Federated Web radically defuses the power one single service provider could have on the users. It doesn’t prohibit you from contacting people who are not on the same server than you, and you always have the option of leaving one federated node for another one if you start to feel that the administrator of that node is malicious, without losing access to the people with whom you want to stay in touch. Leaving a centralised service like Facebook on the other hand is near-unimaginable for most people, because it means losing contact with anyone who doesn’t follow you in your attempt to climb the walled garden and escape.

The Data Union’s ideas are welcome and they have the best intents. But with their reformist tripartite compromise-seeking, they will not solve the social injustices that are inherent to centralisation.

For technology-user liberation, we should tear down all the walls and built horizontal network relationships that rely on open protocols, and implement the protocols in libre software that anyone can use, modify, and share.

Why it’s probably not my place to try to radicalise the Cypriot LGBT+ communit{y,ies,y?}

By nvp

I have had trouble working within the Cypriot LGBT+ community for a long time. Often that becomes a source of great frustration and disappointment to me, and I would assume of similar negative feelings to those on the opposing side of the disagreement. With May being Pride Month, I am forced to do some self-contemplation about this, again.

An account of how I came to withdraw from the mainstream part of it was published last year on the website of the anti-authoritarian political group I participate in. I warned my comrades back then though that the text is not representative of what my current views are. I don’t think I disagree with anything I wrote back then, but I did feel that at the time of publication and I am more sure about it now: I have drifted further away from that abstraction we call the LGBT+ or Queer community (whether there’s one community, many, or none at all is another, unanswered question).

I’m not going to surprise you and spew some anti-identity politics brocialist and class-reductionist bullshit. Identity politics are a necessary (but not sufficient) precondition for personal and social liberation, and class-reductionism is a political position comparable in stupidity with “anarcho”-capitalism. I’m not even going to present a critique of the LGBT+ and/or Queer community on the grounds of intersectionality. For the purposes of this discussion, the intersectionality aspect is not a concern.

The text is —perhaps egoistically— about me and how I’m probably not entitled to have any demands about how those communities should act, and what their priorities should be.

I believe that identities such as lesbian, gay, bisexual, transgender, and queer, are political labels. They have some tenuous relation to observations about one’s body and brain, but they are primarily ways to define and position one’s self in the societal battleground (quite uncontroversially, I assume, I am adopting a conflict-based approach to sociology, because that’s the sociological model that best captures reality).

The question then is, other than the fact that in the periods of my life that I am dating, I mostly date people of more-or-less similar gender to me (that is, “male but not really enthusiastic about it”), do I find myself in a similar societal position in society as other people using a label from the LGBT+ Extended Universe, or from the Queer vocabulary?

After some discussions recently, I realised that I am probably not any more. I was definitely in that position 6–7 years ago. I experienced homophobia, in some cases expressed violently. I had shared interests and demands as other people under the same labels. I participated in similar types of relationships as other people in this spectrum of social identities. That’s not the case any more though.

I don’t feel I have, in recent times, experienced any form of homophobia (on a personal level) severe enough for me to register it consciously. And that’s not because I take any measures to hide my identity. But in the last several years, I find myself in spaces where homophobia is atypically absent, and I have been very comfortable burning bridges and cutting off the people who are homophobia carriers from my social sphere. So for a long time now, in my private reality, homophobia and having to be careful about revealing aspects of your identity were not a concern.

Because of my private reality, I don’t have any intuitive sense about social rights I could be denied access to. I feel safe and comfortable. I haven’t received any behaviours that affected me negatively for a very long time. On the political/legal rights, the state doesn’t currently restrict my own freedoms on basis of my sexuality. “Sodomy” has been decriminalised a more than a decade before I began engaging in it. Because I don’t have a uterus, the state doesn’t really try to control my reproductive choices. I don’t plan to marry, or to adopt children. I don’t have substantial property or a medical insurance to share with a partner, and with social mobility like it is now, I will probably never will. And the state doesn’t misgender me on official documents. There isn’t any medical treatment I am denied access to on the basis of my sexuality and gender expression. I don’t seek the enactment or the enforcement of state censorship of publications under the guise of “combating hate speech” (not because that speech deserves to be protected, but because my idea of combating hate speech doesn’t involve the state).

I am also no longer in types of relationships readily recognisable to either the LGBT culture, or the more diverse queer one. Both cultures misinterpret and mis-categorise my approach in one of their many boxes, which is perhaps the only time I feel some negative disposition towards my sexuality, and ironically it comes from what until a few days ago I would certainly call “the inside” (but not so sure now).

On all three levels then, it feels like I am not at the same place as the people with whom I am often conflicting on political and organisational aspects of the LGBT+ and Queer liberation struggle. Due to circumstances, choices, and privilege on some aspects, I found myself in a post-homophobia private reality of some sort. Having spent so many years in it, I am beginning to suspect that my perception is skewed. It might very well be the case that I actually don’t belong to those communities, and I was just imposing my presence there, just because I used to be a part of them a decade go.

Because of this suspicion I have, I’m wondering if it is really my place to tell the LGBT+ and/or Queer movement that their priorities or their rhetoric and praxis are wrong or ineffective. My brand of social anarchism doesn’t really like armchair activism and vanguards. If I am really not part of the same social position as the people who are fighting for their liberation, what right do I have to tell them that this should be their demand, and such and such should be their tactics? It wouldn’t make me any better than those sad cases who, from the comfort of their houses, issue decrees on what Zapatistas or the Kurds should do to obtain superior strategic advantages in battle, and chastise them every time real world circumstances deviate from the holy scriptures of communists and anarchists from the late 1800s. 

Why I find it extremely hard to speak up against the private-interest speeding cameras

By dem.

End of last month, two important legal changes were made in southern Cyprus, and will come to effect soon. The first is the new law regulating bicycle use, and the second is a Ministry of Finance decision on how speeding cameras will be operated.

Starting from the latter, the Ministry decided that the way they are going to do it will be to leave it up to a private entity to finance, run and operate the whole thing, and collect the fines from drivers violating the traffic code. Obviously traffic fines even when they were the responsibility of the Police, have been horrifically flawed since they are optimising for increased cash flow. Add into that a private entity as the administrator, and the use of a digital system that builds a database of number plates and the locations they are sighted in, and the opportunities for privacy violations are hard to miss.

The bicycle use law approved in the Parliament introduces some penalties for car drivers who endanger cyclists, but for the most part it does everything possible to discourage cycling as a way to commute. The law introduces a ban on cycling on pedestrian side-walks (instead pushing cyclists on the road, if no bike lane exists, and let’s face it, most of the time they don’t exist), it prohibits cycling in a single row under most realistic circumstances, and introduces 1000+EUR fines for behaviours that cause no problems. The law is completely unbalanced in where it places responsibility for safe use of public roads, and if it were to be enforced, any progress made in reducing private cars for commuting will quickly be reversed. That is not to say that cyclists do not have any obligation to be responsible road users, but that car drivers clearly have way more.

So, where’s the link?

This year we had a cyclist death every 2 months so far (often in hit-and-runs), and dozens more cyclists are injured in accidents involving cars. This has chilling effects on the use of bicycles as a way to commute. People who don’t stop cycling all together, feel safer using the pedestrian side-walks at least. Should the law prohibiting bikes on side-walks be enforced, and cycling lanes do not magically appear overnight, a lot more people will stop cycling.

Because of this realistic threat to their life, a bike commuter finds it very hard to speak out against traffic cameras when they see cars run red lights at controlled intersections and street crossings (at speeds of 80+km/h often) on a daily basis. A bike commuter finds it very hard to defend car drivers when the few stretches of bike lanes in their city are routinely used as parking spots. A bike commuter finds it very hard to take a principled stance against surveillance overreach when they see bike lanes that already exist being demolished to expand car lanes. A bike commuter finally finds it very hard to sympathise with car drivers, when car drivers overtake them without clearance, to make a left turn in front of them cutting their path and park on the corner of an intersection.

Solidarity is the people’s weapon against legal overreaches. But I’m comfortable saying: “Car drivers, you first”.

Bike commuters have almost no privilege on the road, only pedestrians are more vulnerable than them. The responsibility of making the roads safer for all without resorting to social control apparatuses falls on car drivers.

Η συνέχεια μιας αφήγησης, η κίνηση τζιαι οι χώροι: Μια αυτοβιογραφική αποτίμηση του 2007-2018

By nekatomata
Προς το τέλος του 2007 είχα γράψει ένα κείμενο αποτίμησης του πολιτικού χώρου στον οποίο εκινήθηκα την περίοδο 2003-2007, με σταθερό σημείο αναφοράς το Καρτάς που ήταν τζιαι ο φυσικός (ως γεωγραφία) χώρος της πολιτικής δραστηριοποίησης μου.

Καθότι στο Καρτάς εν εκρατούσαμεν αρχείο δράσεων τζιαι ανακοινώσεων τζιαι καθότι τότε δεν ήταν το ίντερνετ ο βασικός τρόπος δημόσιας επικοινωνίας, το κείμενο μου τζείνο έγινε βασικό σημείο αναφοράς για όσους αργότερα εψάχναν τα ίχνη της ιστορίας του χώρου. Τζιαι υπήρξαν πολλοί που εκάμαν τούτην την αναζήτηση της γενεαλογίας τζιαι για πολιτικούς τζιαι για ερευνητικούς σκοπούς καθότι όπως αποδείχτηκεν τα επόμενα χρόνια το Καρτάς είσιεν μιαν σημαντική συμβολή στην εξέλιξη του ριζοσπαστικού/εναλλακτικού χώρου στην Κύπρο.

Τα επόμενα χρόνια εσκέφτηκα θκυο τρεις φορές να γράψω ανάλογα για τες εξελίξεις που ακολουθήσαν αλλά εν το έκαμα, διότι που την μιαν έτρεχα σε ενεστώτα χρόνο μέσα στες πολιτικές εξελίξεις τζιαι που την άλλην η νέα εποχή με την έκρηξη της πολιτικής χρήσης του ίντερνετ με την μπλογκόσφαιρα τζιαι μετά με τα κοινωνικά μέσα οδήγησε στην ύπαρξη μιας θάλασσας πληροφοριών για όποιον έψαχνε. Υπάρχουν πλέον πολλά κείμενα αναλύσεων ακόμα τζιαι διατριβές από προπτυχιακό μέχρι διδακτορικό επίπεδο πάνω στον κυπριακό ριζοσπαστικό χώρο τζιαι διαστάσεις της ιστορίας του. Έναν ακαδημαϊκό άρθρο για τα κινήματα της παλιάς Λευκωσίας έγραψα στα αγγλικά τζιαι εγώ το 2016 τζιαι εφκήκεν σε ένα Βουλγάρικο περιοδικό. Όμως θεωρώ ότι αξίζει να γράψω το παρόν κείμενο στη βάση μνήμης τζιαι ερμηνείας, εν μέρει απολογιστικό τζιαι κατά βάση αυτοβιογραφικό που διά όμως μιαν γενική, αναπόφευκτα συνοπτική επισκόπηση συνδέοντας τζιαι συσχετίζοντας διάφορες εμπειρίες. Όπως τζιαι στο κείμενο για το Καρτάς τον Νιόβρη του 2007 θα αποφύγω τες πηγές τζιαι τες αναφορές για να κρατήσω την αφήγηση ελεύθερη, ανοιχτή τζιαι υποκειμενική από το σημείο που στέκομαι σήμερα, τον Απρίλη του 2018. Πριν να ξεθωρκάσουν προσωπικές μνήμες τζιαι σε μια χρονική στιγμή κομβική πάλε τζιαι για τη δική μου ζωή, τζιαι για τον χώρο τζιαι για τη χώρα. Η βασική μορφολογική διαφορά με το κείμενο του 2007 εννάν το μέγεθος – πιο μεγάλη περίοδος αναφοράς, πιο πολλά τζιαι πιο μεγάλα θέματα αλλά τζιαι πιο αυξημένη ένταση της σύνδεσης της μικρο-ιστορίας του χώρου με την ιστορία της χώρας. Εννά προσπαθήσω να μεν βάλω βάρος στα πολλά γνωστά τζιαι να συμπεριλάβω ούλλα τα βασικά – απολογούμαι που πριν για τζείνα που αναπόφευκτα θα μείνουν έξω που την αφήγηση μου.

Που το άνοιγμα της Λήδρας ως το Occupy the Buffer Zone: η επανένωση, οι Φάλιες τζιαι ο δρόμος

Η εξαγγελία της υποψηφιότητας Χριστόφια το φθινόπωρο του 2007 ήρτεν ως μια καλή είδηση στον χώρο, διότι άννοιεν ο δρόμος για το σπάσιμο της εθναρχούσας εικόνας που επήαινεν να αποκτήσει τότε ο Τάσσος. Οι διάφορες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς εστηρίξαν τον όπως τζιαι οι πλείστοι ανένταχτοι, ενώ εδιατηρήθηκεν τζιαι η παραδοσιακή αναρχική ιδεολογική θέση της αποχής από κάθε εκλογική διαδικασία. Η εκλογή Χριστόφια άνοιξεν ξανά την προοπτική της λύσης του κυπριακού, τζιαι εγώ ωθήθηκα πλέον πολιτικά να δώσω αυξημένο βάρος στα δικοινοτικά τζιαι στο κίνημα ειρήνης. Ήταν τζιαι η περίοδος που έγραφα τακτικά στο μπλογκ τζιαι για το κυπριακό αλλά τζιαι ανταποκρίσεις για τες κινητοποιήσεις του χώρου.

Υπήρχε τότε η πρωτοβουλία για το άνοιγμα της οδού Λήδρας, όπου έπαιζαν σημαντικό ρόλο μέσα η Αριστερή Πτέρυγα τζιαι κάποιοι ΑΔΗΣΟκκοι αλλά τζιαι η Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών, την οποία έτρεχεν ο Κωστής Αχνιώτης σε συνεργασία με διάφορους αριστερούς τζιαι κεντροαριστερούς εκπαιδευτικούς. Ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου είσιεν εδραιωθεί πλέον στον χώρο της επαναπροσέγγισης με ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση μεταρρυθμίσεων στη διδακτική της ιστορίας, ενώ μέσα σε τούτον τον πιο φιλελεύθερο χώρο τότε εγίνουνταν τζιαι κάποιες κινήσεις υπέρ της προώθησης της κοσμικότητας στην παιδεία τζιαι στο κράτος. Το Καρτάς που είσιεν μετατραπεί σε Στέκι Αρσινόης 5 έκλεισεν στες αρχές του 2008, καθότι δεν εμπορούσε να το σηκώσει η νέα συνέλευση που το ανάλαβεν, ενώ η απόπειρα να επανεκκινήσουμε τες Φάλιες διαδικτυακά εφάνηκεν ήδη που το καλοτζιαίρι του 2007 ότι εν ετράβαν.

Κόσμος υπήρχε φυσικά, αλλά έλειπεν κάποια σταθερή αναφορά, κάποιος γενικός στόχος, κάποιον έναυσμα για να δώσει ώθηση σε οργανωτικές διαδικασίες κινηματικά. Τότε ήταν τζιαι η μπλογκόσφαιρα στο απόγειο της στην οποία εσυμμετείχα, τζιαι πέραν που τες μεγάλες συζητήσεις για το κυπριακό τζιαι την σύγκρουση με τους εθνικιστές τζιαι τους απορριπτικούς, ήταν τζιαι χώρος έκφρασης γενικόττερων ριζοσπαστικών ιδεών για κοινωνικο-οικονομικά τζιαι πολιτισμικά θέματα. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι ως το τέλος του 2008, η κυπριακή πολιτική μπλογκόσφαιρα ήταν ένας χώρος όπου την ηγεμονία την είχαν οι προοδευτικές ιδέες τζιαι ο οποίος εχαρακτηρίζετουν που μιαν κριτική διάθεση.

Το άνοιγμα της Λήδρας εκαθυστερούσεν παρά το ότι ήταν περίπου ούλλα έτοιμα, τζιαι, παρόλο που εγίνουνταν κινήσεις τζιαι βόρεια τζιαι νότια, εν εγίνετουν κατορθωτός κάποιος συντονισμός. Εσκεφτήκαμεν τότε κάποιοι να το κάμουμεν κάπως πιο υπόγεια τζιαι ορίσαμεν χρονική στιγμή την οποία ταυτόχρονα θα εδοκιμάζαμεν να σύρουμεν κάτω το πλαστικό που είσιεν ήδη αντικαταστήσει τον τοίχο πάνω στο οδόφραγμα. Τελικά εδιέρρευσεν η πληροφορία βόρεια τζιαι εμποδιστήκαν οι τ/κ άρα δεν επροχώρησεν το εγχείρημα. Άνοιξεν όμως αμέσως με την εκλογή Χριστόφια στην προεδρία αρχές του 2008. Το άνοιγμα της Λήδρας ήταν καθοριστικό σημείο καμπής τζιαι για το κίνημα της επανένωσης τζιαι για τον ευρύτερο ριζοσπαστικό τζιαι εναλλαχτικό χώρο που εδραστηριοποιούνταν στην παλιά Λευκωσία. Τζιαι διότι αύξησε σημαντικά την συχνότητα διασταύρωσης των οδοφραγμάτων τζιαι εδιευκόλυνεν τον κόσμο που έθελεν να έρτει σε επαφή με την άλλη πλευρά, αλλά τζιαι διότι έφερεν τζιαι άλλον κόσμο πολιτικά στην περιοχή.

Επίσης σημαντικές όμως ήταν οι διάφορες κινητοποιήσεις για το άνοιγμα της Λήδρας. Πέραν του ότι ήταν το πρώτο οδόφραγμα που άνοιξεν ως αποτέλεσμα πιέσεων του κινήματος ειρήνης τζιαι στες δυο κοινότητες, ή ίσως ακριβώς για τούτον ήταν ένα οδόφραγμα η διάνοιξη του οποίου άρχισεν να κινητοποιεί τζιαι τους εθνικιστές τζιαι τους απορριπτικούς που έχαναν πλέον την γενική ηγεμονία στην κοινωνία με την πτώση του Τάσσου. Οπόταν τζιαι τα φασιστάκια της ΕΦΕΝ τζιαι άλλων Γριβικών καταστάσεων αρκέψαν να αντιδρούν, αλλά τζιαι κάποια νέα φρούτα που επροσπαθούσαν να εισάγουν αριστερή φρασεολογία που την Ελλάδα ή κέτσιαπ Λυσσαριδικό πάνω σε ακροδεξιές θέσεις. Η άρνηση κάποιων αναρχικών του πρώην Πυρήνα να πάρουν θέση πάνω σε τούτην την σύγκρουση που εξεκίναν τότε ήταν καθοριστική για να τους σπρώξει στο περιθώριο του χώρου. Θυμούμαι χαρακτηριστικά ένα κείμενο αναρχικών ενάντια στο άνοιγμα της Λήδρας διότι θα αύξανε την εμπορευματοποίηση της περιοχής, ή κάτι τέθκοιον κάπου το 2007. Για πολλούς που εμάς ήταν αρκετός λόγος, πέραν που διάφορους άλλους, να διαχωρίσουμεν με σαφήνεια τες πορείες μας. Ήδη που την περίοδο 2005-2006 οι Φάλιες είχαν εμφανιστεί ως ένα εγχείρημα που αντλούσεν γενεαλογικά αναφορά που το Τραίνο τζιαι που ετάσσετουν κόντρα στα εύκολα συνθήματα, τες ισοπεδώσεις τζιαι τες αυτόματες εισαγωγές αναλύσεων τζιαι πλαισίου που την Ελλάδα.

Μέσα στο 2008 εξεκινήσαμεν μερικοί το εγχείρημα «Αγράμματα» αγοράζοντας κάποια μεταχειρισμένα βιβλία για να ξεκινήσουμε ένα μικρό αναγνωστήριο/βιβλιοθήκη. Ενοικιάσαμεν ένα μικρό χώρο στη παλιά Λευκωσία, επιάσαμεν κάποια που τα βιβλία τζιαι κάποιες καρέκλες/τραπέζια του Καρτάς που εσκονίζονταν σε κάποια αποθήκη τζιαι εξανα-ανοίξαμεν ένα στέκι ή καλλύττερα μια μικρογραφία στεκκιού, διότι ελειτουργούσαμεν το μόνο 1 φορά την φτομάδα τζιαι εν μας εχωρούσεν όταν είχαμεν εκδηλώσεις καθότι ήταν κάπως μικροσκοπικός ο χώρος. Αλλά επιτέλεσεν την λειτουργία του, όι ακριβώς σαν βιβλιοθήκη αλλά σαν ένα σημείο αναφοράς στο οποίο άρχισεν να κινείται κόσμος. Η περίοδος 2008-2010 ήταν επίσης η εποχή της «Φανερωμένης» όπου σταδιακά ένα πλήθος εφήβων εμαζεύκετουν στην πλατεία τες νύχτες τζιαι εμετάτρεπεν την σε ένα είδος υπαίθριο τζιαι ανοιχτό κοινωνικό κέντρο. Υπήρχεν μια αναρχική ή αναρχοειδής αύρα στον αέρα τζιαι μια λογική εναλλακτικής πολιτικής αλλά τζιαι πολιτιστικής αναζήτησης. Οι πιο παλιοί που τούτην την νεολαία είχαν περάσει ως έφηβοι που το Καρτάς, ενώ το δικοινοτικό κίνημα με πρωταγωνιστή τότε την Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών έπαιζεν τον δικό του ρόλο στην ριζοσπαστικοποίηση τούτης της νεολαίας. Τότε ήταν που εξαναξεκινήσαμεν το εγχείρημα Φάλιες με μορφή ενημερωτικού μπλογκ τζιαι ταυτόχρονα πολιτικής ομάδας.

Το φούσκωμα του ευρύττερου ριζοσπαστικού χώρου του οποίου η Φανερωμένη υπήρξε ένα γεωγραφικό κέντρο εκράτησεν περίπου ως τες αρχές του 2011 πριν να αρκέψει να αδυνατίζει καθώς το γενικόττερο πολιτικό κλίμα εμεταστράφηκεν πιο δεξιά. Τζείνα τα χρόνια υπήρξε το κίνημα κατά της κρατικής καταστολής ALERT, οι αντιρατσιστικές κινητοποίησεις της ΚΙΣΑ, οι αντιφασιστικές συσπειρώσεις που εσυνοδεύσαν την εμφάνιση του ΕΛΑΜ τζιαι την απόπειρα του να παίξει στο δρόμο, αλλά τζιαι πιο μικρά αλλά σημαντικά πράματα όπως κάποιες καταλήψεις κτηρίων, πιο ύστερα το «παρκούιν» ως συλλογικό υπαίθριο στέκι αλλά τζιαι καμπάνιες στήριξης απεργιών όπως στο Jumbo τζιαι μετά στο Café la Mode. Ήταν μια περίοδος όπου ο ριζοσπαστικός χώρος εκατάφερνεν να μαζέψει αρκετό κόσμο στο δρόμο σχετικά εύκολα. Ο ελληνικός Δεκέμβρης του 2008 είσιεν επίσης μια εμφανή επιρροή ειδικά στους έφηβους. Υπήρξαν 2 περιπτώσεις στο ΑΛΕΡΤ τζιαι στην πρώτη αντιφασιστική που εκατεβήκαν πάνω που 1000 άτομα με κάλεσμα άτυπων συνελεύσεων, ενώ ήταν σύνηθες φαινόμενο να μαζεύκουνται εκατοντάδες σε πορείες που εκαλούνταν με διάφορες αφορμές που μαζέματα στην πλατεία Φανερωμένης. Σε επίπεδο λόγου η μαθητική ομάδα «Σκαπούλα» ήταν η πιο εντυπωσιακή εξέλιξη που εφκήκεν μέσα που τούτη τη διαδικασία.

Το 2009-2010 ήταν γενικά μια γόνιμη περίοδος για τον ριζοσπαστικό χώρο. Υπήρχαν φυσικά διάφορα προβλήματα – τζιαι οργανωτικά τζιαι πρακτικά – , αλλά ήταν το κλίμα καλλύττερο, υπήρχεν κόσμος τζιαι ενέργεια τζιαι σε κάποιο βαθμό αλληλο-ανοχή έστω ντε φάκτο των διάφορων τάσεων τζιαι ομάδων. Δυστυχώς εν έγινεν εφικτό όμως τότε στην παλλίροια να στηθεί μια κινηματική οργανωτική υποδομή η οποία να εμπορούσεν να συγκρατήσει τα πράματα τζιαι όταν θα έρκετουν η άμπωτη. Οι αυθόρμητες συνελεύσεις ήταν εντυπωσιακές στο να συνάουν κόσμο, να αννοίουν συζητήσεις, να αποκτούν εμπειρία οι ακτιβιστές. Αλλά πολλές φορές ενιώθαμεν διάφοροι όπως το χάμστερ στον τροχό. Διότι η επόμενη συνέλευση εξεκίναν πάντα που την αρκήν χωρίς να λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη η προηγούμενη, ενώ υπήρχεν τζιαι το θέμα της αυξομείωσης του ενθουσιασμού τζιαι της δέσμευσης με αποτέλεσμα να γίνεται τζιαι κάπως κουραστικό για όσους εθωρούσαν τον ακτιβισμό τζιαι την κινηματική δράση κάπως πιο συστηματικά. Που την άλλη όμως εξεκαθαρίσαν διάφορα πράματα – ότι ο απορριπτισμός στο Κυπριακό εν επέρναν μέσα στον ριζοσπαστικό χώρο ούτε που την πόρτα ούτε που το παράθυρο τζιαι ότι διάφορα αριστερο-ακροδεξιά φρούτα που εμφανίζονταν κρατώντας κάποια ταπέλλα ή ιδιότητα εν εμπορούσαν να το παίξουν για πολλύν τζιαιρό παράγοντες διότι επέρναμεν τους πρέφα. Ενδεικτικά να αναφέρω το κάθετο τζιαι συνολικό ξεκαθάρισμα του χώρου με την περίπτωση Ευδοκα-Σόλωνα, που ενομίζαν ότι εμπορούσαν να πουλούν εθνολουβάνες απλά επειδή εκρατούσαν μια ταμπέλα που έγραφεν ιντημήντια, αλλά τζιαι την πιο σύνθετη περίπτωση του δικηγόρου σούπερ-σταρ Παρασκευά που επήεν λλίον παραπάνω τζιαιρό αλλά εξεκαθάρισεν τζιαι τζείνη.

Ως Φάλιες ελειτουργούσαμεν τότε ντε φάκτο ως ένας κόμβος μέσα στον ευρύττερο χώρο, διότι ως μη δογματική ομάδα εμπορούσαμεν να έχουμεν σχέσεις τόσο με τον αναρχικό χώρο όσο τζιαι με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, ελειτουργούσαμεν ενημερωτικό σάιτ τζιαι εσυνδυάζαμεν τον ακτιβισμό με θεωρητική επεξεργασία πάνω στα βασικά θέματα. Που τα πιο σημαντικά κείμενα τότε θεωρώ τες «5 θέσεις για την επανένωση» όπου επροσεγγίσαμεν το κυπριακό που αντι-εξουσιαστική σκοπιά συνεχίζοντας στην παράδοση των «Τραινικών» των αρχών της δεκαετίας του 1990 τζιαι την ανάλυση της αντιφασιστικής στάσης. Όσον επήεν, επήεν καλά. Αλλά καθώς η ομάδα αδυνατούσεν να μεγαλώσει, να έβρουμεν δηλαδή τα κατάλληλα άτομα τζιαι καθώς οι ευθύνες ενός τέθκοιου ρόλου ήταν πολλές, άρκεψεν να φαίνεται η κούραση προς τα μέσα του 2011. Το σάιτ έμεινεν όπως τζιαι η σελίδα στο φέης μπουκ, αλλά η ομάδα ουσιαστικά σταματά να λειτουργεί.

Ήδη που τες αρχές του 2011 ουσιαστικά με την διοργάνωση του πρώτου δικοινοτικού αντιμιλιταριστικού εγχειρήματος, ενώ βασικά ετρέξαμεν το ως Φάλιες εν εβάλαμεν το όνομα κάτω προτιμώντας να ανοίξει γενικά ως Συνέλευση για την Αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας. Ήταν σημαντική τούτη η πρωτοβουλία, διότι εκαθιερώθηκεν τζιαι γίνεται κάθε χρόνο που τότε τζιαι, παρόλο που στη βόρεια πλευρά εξίφτησεν κάπως διότι έσιει την αποκλειστικότητα το Γιε Κα Πε, το οποίο απομονώθηκεν τζιαι εμίτσιανεν τα τελευταία χρόνια, στη νότια λειτουργεί λλίον καλλύττερα. Όι πως μαζεύκεται πολλύς κόσμος κάθε Φεβράρη, αλλά εκρατήθηκεν το θέμα ανοιχτό, εσυνδέθηκεν με την άλλην καθιερωμένη αντι-μιλιταριστική εκδήλωση κάθε Αύγουστον την επέτειο της εισβολής τζιαι άνοιξεν κάπως τζιαι το θέμα της αντίρρησης συνείδησης με πιο συλλογικό τζιαι πολιτικό τρόπο έστω ενημερωτικά.

Πιο πριν, στο τέλος του 2010 είσιεν συμβεί τζιαι το καθοριστικό γεγονός της σύγκρουσης με τους φασίστες στη Λάρνακα μετά την επίθεση τους στο φεστιβάλ Rainbow της ΚΙΣΑ, κάτι που εσηματοδότησεν διάφορα πράματα. Τες συνέπειες της αδυναμίας του χώρου να στήσει οργανωτικό κόκαλο, την αυξανόμενη δυσκολία να έρτουν οι διάφορες ομάδες τζιαι τάσεις σε πολιτική συνεννόηση αλλά τζιαι θκυο σοβαρές διαφωνίες για το θέμα της αντιμετώπισης του φασισμού στην Κύπρο. Οι διαφωνίες ήταν κατ’ ακρίβειαν παραπάνω που 2, αλλά τούτες υπήρξαν έντονες τζιαι εμποδίσαν τότε τζιαι εμποδίζουν μέχρι τζιαι σήμερα σε κάποιο βαθμό την σύσταση ενός αντιφασιστικού μετώπου.[Εγίναν διάφορες αντιφασιστικές δράσεις βέβαια τα επόμενα χρόνια οι πιο σημαντικές με επίκεντρο την πλατεία Φανερωμένης την περίοδο αλλά τζιαι κάποια μεγάλα φεστιβάλ πιο πρόσφατα στο Μώλο της Λεμεσού όπου εμαζεύτηκεν ο κόσμος, αλλά οι φασίστες εσυνεχίσαν να δρατζιάζουν.] Η πρώτη έσιει να κάμει με την ανάλυση του ε/κ φασισμού τζιαι την σχέση του με τον παραδοσιακό ε/κ εθνικισμό. Οι πολλοί ελαλούσαμεν εν άμεση η σύνδεση τζιαι άρα τα ζητήματα κυπριακού τζιαι παιδείας εν κομβικά. Η άλλη θέση ετόνιζεν την νεοναζιστικότητα ως το βασικό ζήτημα που εν κάτι διαφορετικό που τον παραδοσιακό ε/κ εθνικισμό τζιαι άρα το κυπριακό δεν έμπαινεν ως βασικό κομμάτι της εξίσωσης στην αντιφασιστική δράση. Η δεύτερη διαφωνία ήταν σε σχέση με την δυνατότητα αντιμετώπισης του φασισμού σε επίπεδο κράτους τζιαι τη χρησιμότητα ή μη της αντιρατσιστικής νομοθεσίας, που έμπαινεν τότε για ψήφιση στη βουλή τζιαι που επέρασεν αλλά δεν εφαρμόστηκεν ποττέ.

Στο κυπριακό την πιο κινηματική δουλειά έκαμνεν την η Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών τζείνη την περίοδο. Πέραν που την συστηματική δουλειά ενάντια στον εθνικισμό μέσα στα σχολεία μέσα που την οργάνωση επισκέψεων δασκάλων τζιαι καθηγητών, την κυκλοφορία του περιοδικού το «Καλέμι» που έφκαιννεν σε τακτική βάση αλλά τζιαι σε έκτακτα πιο μεγάλα τεύχη, η Πλατφόρμα οργάνωσεν διάφορες δικοινοτικές κινητοποιήσεις με τες τ/κ συντεχνίες της εκπαίδευσης βόρεια, νότια τζιαι μέσα στη νεκρή ζώνη, αλλά τζιαι παράλληλες πορείες στα οδοφράγματα για την 1η του Σεπτέμβρη ακόμα τζιαι για την κοινή πρωτομαγιά πριν να πάρει πάνω της τούτον το ρόλο η ΠΕΟ για πρώτη φόρα που το 2010 τζιαι μετά με πιο μαζική φορά το 2014. Στο ίντερνετ η τελευταία δυναμική κινητοποίηση των πιο προοδευτικών δυνάμεων τζιαι η συνύπαρξη αριστερών τζιαι φιλελεύθερων για την λύση του κυπριακού ήταν το συλλογικό μπλογκ «Επανένωση», όπου αρθρώθηκεν ένας λόγος φρέσκος τζιαι ανοιχτός σε συστηματική βάση για πολλούς μήνες.

Υπήρχαν φυσικά τζιαι άλλοι που ασχολούνταν με την επαναπροσέγγιση τζιαι το κυπριακό σε πρότζεκτς, μονοθεματικές πρωτοβουλίες κλπ. Μια επιτροπή που εστήθηκεν τότε με στόχο να συντονίσει τζιαι να κινητοποιήσει ούλλην τούτην τη κατάσταση εν εκατάφερεν τζιαι πολλά. Η πρωτοβουλία «Ενωμένη Κύπρος» όπως ονομάστηκεν, εφιλοδοξούσεν να λειτουργήσει ως ομπρέλλα οργανώσεων αλλά οι πλείστες οργανώσεις ήταν είτε στάμπες μερικών ατόμων είτε ανήμπορες να κινητοποιήσουν κόσμο. Έφκαλλεν βέβαια τούτη η επιτροπή διάφορες ανακοινώσεις τζιαι έκαμνεν διασκέψεις τύπου με τον Χατζηδημητρίου μπροστά, αλλά στο δρόμο αυτόνομα η πιο σημαντική της συμβολή ήταν μια πικετοφορία στα οδοφράγματα όταν ήρτεν ο Μπαν Κι Μουν το 2010. Ώσπου ήταν ο Χριστόφιας τζιαι ο Ταλάτ είσιεν τζιαι μια λογική το “to urge the leaders” που ήταν μόνιμη αναφορά. Όταν εμπήκεν ο Έρογλου τζιαι μετά τζιαι ο Αναστασιάδης, ακούετουν τζιαι ήταν εκτός τόπου τζιαι χρόνου. Ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου είσιεν ανοίξει τότε τζιαι το Σπίτι της Συνεργασίας που σιγά σιγά εμετράπηκεν ως χώρος συνάντησης για διάφορες δικοινοτικές δράσεις παραπάνω επίσημες τζιαι διπλωματικές, τεχνικές τζιαι πολιτιστικές αλλά κάποτε τζιαι πιο πολιτικές τζιαι κινηματικές.

Εν τω μεταξύ το κλίμα γενικόττερα άρκεψεν να σιηροττερέφκει που το τέλος του 2010. Η εθνικιστική έξαρση τζιαι η απορριπτική υστερία που επροηγήθηκεν άρκεψεν να φέρνει αποτελέσματα, όι μόνον σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής με το τέλμα στο Κυπριακό τζιαι τον παροπλισμό της Αριστεράς με την διαχειριστική δεξιόστροφη πλέον ροπή του ΑΚΕΛ αλλά τζιαι σε επίπεδο κοινωνίας. Οι εθνικιστικές τζιαι ρατσιστικές φωνές επολλαπλασιαστήκαν στο ίντερνετ, ενώ η κρίση τζιαι η αύξηση της ανεργίας άρκεψεν να ενισχύει μια διάχυτη ξενοφοβία τζιαι έναν εθνοσυντηρητισμό πάνω στον οποίον εδράτζιασεν τα επόμενα χρόνια η αυτόνομη ακροδεξιά. Στην παλιά πόλη το gentrification επροχώρησε με αυξημένη ταχύτητα με αποτέλεσμα ως το τέλος του 2012 περίπου να τελειώσει η φάση Φανερωμένη. Η αστυνόμευση, η καταστολή τζιαι η εμπορευματοποίηση εδραιωθήκαν ως παράμετροι καθώς η παλιά πόλη εμετατρέπετουν ως η νέα μέην στρημ περιοχή της Λευκωσίας, τάση που επιταχύνθηκε τζιαι εκλείδωσεν με την εκλογή Γιωρκάτζιη στη δημαρχία.

Τζιαι μιαν σύντομη αναφορά στο Occupy the Buffer Zone [διότι για τούτον όπως τζιαι για την Φανερωμένη που ήταν η άμεση προ-ιστορία του εξανάγραψα τζιαι εγώ τζιαι πολλοί άλλοι], για να ενταχτεί μέσα στην συνθετική τούτην αφήγηση. Το όκκιουππάι εξεκίνησεν όταν μια ομάδα νέων που το φέης μπουκ εδοκίμασεν να μεταφέρει το διεθνές πνεύμα στην Κύπρο. Επειδή ήταν εθνοτικά μικτή η ομάδα, το οδόφραγμα της Λήδρας ήταν μια κάπως αυτόματη επιλογή. Πέραν που τες δικοινοτικές εκδηλώσεις τζιαμέ που είχαν ασκήσει κάποιαν επιρροή στην νεολαία της Φανερωμένης, υπήρχεν ως προηγούμενο το στρητ παρέητ το οποίο είσιεν καθιερώσει μιαν είσοδο μέσα στη νεκρή ζώνη μεταξύ των οδοφραγμάτων στη Λήδρας-Λοκματζί τζιαι το οποίον εμάζευκεν τζιαι Τουρκοκύπριους. Στη βόρεια πλευρά είχαν προηγηθεί τζιαι οι φωθκιές της ελευθερίας στο πάρκο Κοουλού όπου νεολαίοι εμαζεύκουνταν τες νύχτες μεταξύ των θκυο μεγάλων συλλαλητηρίων κοινοτικής ύπαρξης του 2011. Μετά που μερικά μαζέματα τζιαμέ, το Όκκιουππάι Κύπρος εγίνηκεν Occupy the Buffer Zone (OBZ) με σκηνές τζιαι το στήσιμο μιας μόνιμης παρουσίας.

Επήεν κάμποσους μήνες η κατάσταση, νευριάζοντας τα Ηνωμένα Έθνη αλλά τζιαι τες αρχές στες θκυο πλευρές, ιδιαίτερα όταν σιγά σιγά άρκεψεν τζιαι η κατάληψη ενός μεγάλου κτηρίου. Κάποια στιγμή μέσα στην άνοιξη του 2012 αποφασίστηκεν τζιαι υλοποιήθηκεν που τες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας η καταστολή του εγχειρήματος με την είσοδο της αντιτρομοκρατικής δύναμης [με την ανοχή του ΟΗΕ τζιαι του Τουρκικού Στρατού] τζιαι η εκκένωση του κτηρίου, που ήταν τζιαι ιδιοκτησία της Εκκλησιάς. Το OBZ παρά την τεράστια του δημοσιότητα τζιαι παρά το ότι έφερεν νέο κόσμο σε δράση, εν εκατάφερεν να κάμει κάποιαν ουσιαστική πολιτική παρέμβαση στα πράματα, τζιαι διότι αδυνατούσεν να παραγάγει συνεχτικό λόγο που να πατά πάνω στην ιστορία τζιαι εμπειρία του κινήματος της επανένωσης, τζιαι διότι εν υπήρχεν κάποια γενικόττερη ενδογενής στο εγχείρημα ανάλυση τζιαι στόχευση. Όμως με ακτιβίστικους όρους υπήρξε ιστορικό. Γιατί εκλείδωσεν την σύνδεση που ήταν σε εξέλιξη μεταξύ εναλλακτικής νεολαίας τζιαι επανένωσης, άφησεν μιαν κινηματική παρακαταθήκη για τον ριζοσπαστικό χώρο τζιαι εβοήθησεν στην ανάπτυξη κοινωνικών συνδέσεων μεταξύ νέων ατόμων που τες θκυο πλευρές με ένα πιο βιωματικό τζιαι ακτιβίστικο τρόπο.

Που το Μαρί ως το Μνημόνιο: η κεντρική πολιτική σκηνή τζιαι το εγχείρημα ΕΡΑΣ

Το ατύχημα στο Μαρί με τους νεκρούς του τζιαι ιδίως με την πολιτική διαχείριση που ακολούθησε το 2011 υπήρξε καμπή στην πρόσφατη κυπριακή πολιτική ιστορία με τις συνέπειες τους να απλώννουνται μέχρι σήμερα. Πέραν που την δαιμονοποίηση του Χριστόφια τζιαι την υπονόμευση του ΑΚΕΛ οι εφτομάες που ακολούθησαν το συμβάν αναδείξασιν μια σειρά που σκοτεινά πράματα στην Κύπρο. Πέραν που τον παρωχημένο νεκρόφιλο εθνικισμό τζιαι τον ψυχροπολεμικό αντι-κομμουνισμό που επλημύρισε την δημόσια σφαίρα τζιαι τον δρόμο, αναδείχτηκε το βάθος της σαπίλας στο κράτος τζιαι στα ΜΜΕ, ενώ μερικούς μήνες ύστερα καθώς άρκεψεν να βαθυνίσκει η οικονομική κρίση εφανερώθηκεν τζιαι το πραγματικό δομικό ζήτημα πίσω που το θέαμαν «αγανάκτηση Μαρί».

Με το που εφκήκεν στη δημοσιότητα το ατύχημα τζιαι αρκέψαν να γίνουνται τα πρώτα καλέσματα για συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, εγώ κατάλαβα αμέσως που οδηγούνταν η κατάσταση τζιαι με όποιον μιλούσα ελαλούσα του «μακριά». Είσιεν τζιαι προοδευτικό κόσμο τζιαι ακόμα τζιαι άτομα που τον ευρύττερο ριζοσπαστικό χώρο που εβουρήσαν τες πρώτες ημέρες να συμμετέχουν. Οι πλείστοι όμως κράτησασιν επιφυλακτική στάση, ειδικά μάλιστα άμαν που την πρώτη νύχτα εφανήκασιν οι διαθέσεις των αυτοσχέδιων ηγετίσκων αλλά τζιαι της μάζας που άρκεψεν να σχηματοποιείται. Τους πιο αφελείς τζιαι τους πιο κολλημένους του χώρου επήρεν τους 4-5 μέρες να καταλάβουν ότι τζείνο το πλήθος, με τζείνη την περιρρέουσα τζιαι με τζείνη την πολιτική ρητορική δεν εμπορούσεν παρά να υπαχθεί σε ακροδεξιές λογικές. Εν πάση περιπτώσει μια φτομάδα μετά, άμαν το ΕΛΑΜ τζιαι τα άλλα φασιστούθκια αρκέψαν να κουμαντάρουν κανονικά την κατάσταση τζιαι άμαν τζιαι πολλοί φιλελεύθεροι αρκέψαν να φεύκουν, δεν έμεινε ίχνος προοδευτικού στες καθημερινές μαζώξεις έξω που το προεδρικό.

Η κατάσταση όπως εστήνετουν την πρώτην εφτομά εμύριζεν μπαρούτι. Σιγά σιγά αρκέψαν τζιαι οι ΑΚΕΛικοί να ξεπερνούν το πρώτο σιοκ τζιαι εξορτώσαν να καλέσουν συγκέντρωση μέσα στο προεδρικό, να μετατρέψουν δηλαδή την επετειακή εκδήλωση για πραξικόπημα-εισβολή σε επίδειξη αριστερής δύναμης. Εμαζεύτηκεν κόσμος πολλύς τότε – εσυσπειρώθηκεν τότε τζιαι το ΑΚΕΛ αλλά τζιαι ο ευρύτερος αριστερός χώρος διότι τα πράματα επηαίνναν να αγριέψουν. Μετά που τούτον άρκεψεν να ξεφουσκώνει αργά αλλά σταθερά τζιαι η δεξιά υστερία, διότι έγινεν αντιληπτό ότι δεν θα εμπορούσεν να γίνει εξαναγκασμός σε παραίτηση της κυβέρνησης Χριστόφια. Η ακροδεξιά φυσικά εσυνέχισεν να παίζει τα ρέστα της, το ΑΚΕΛ εσυνέχισεν να φθείρεται τζιαι ο Χριστόφιας άρχισεν να μεν μπορεί να κυβερνά κανονικά, καθώς εστήθηκεν έναν γενικό μέτωπο κομμάτων-ΜΜΕ-βαθέος κράτους εναντίον του. Αλλά εμπήκεν έναν όριο σε επίπεδο κοινής γνώμης, ετραβηχτήκαν κάποιες γραμμές μέσα στον πιο πολιτικοποιημένο κόσμο τζιαι εφάνηκεν ότι που την στιγμή που η αντι-Χριστοφιακή υστερία είσιεν σαν στόχο γενικά την Αριστερά, εσυμπορεύτηκεν τότε σε μεγάλο βαθμό ο ευρύτερος ριζοσπαστικός χώρος με το ΑΚΕΛ, παρά τες έντονες κόντρες που υπήρξαν την προηγούμενη περίοδο. Για εμένα  τότε υπήρξεν τζιαι η πρώτη τζιαι η μοναδική φορά που εσυμμετείχα σε πορεία μέσα στο μπλοκ της ΕΔΟΝ.

Μέσα σε τούτα τα δεδομένα εξεκίνησεν τζιαι μια συζήτηση για μιαν νέαν οργάνωση της πέραν του ΑΚΕΛ αριστεράς με στόχο την συσπείρωση του ριζοσπαστικού χώρου τζιαι καθιέρωσης του ως πόλου μέσα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τα νέα δεδομένα που έφερνεν η οικονομική κρίση, η εμφανής αδυναμία του ΑΚΕΛ να παίξει τον ρόλο ενός ουσιαστικού αναχώματος στην επέλαση της δεξιάς τζιαι του νεοφιλελευθερισμού τζιαι ο κατακερματισμός του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου που επαρουσίαζεν δυσκολίες ήδη που το 2011 να μαζέψει κόσμο στον δρόμο εδείχναν ότι ένα νέο αριστερό σχήμα ήταν τζιαι αναγκαίο τζιαι εφικτό. Οι Φάλιες ως ομάδα είχαν κλείσει ήδη τον κύκλο τους, τζιαι εγώ είχα παραδώσει τζιαι το διδακτορικό μου, οπόταν εδόθηκα πλήρως σε τούτον. Εξεκίνησαμεν τότε με τον Κωστή Αχνιώτη, τον Σταύρο Τομπάζο τζιαι τον Μάριο Τεμπριώτη μια επίπονη διαδικασία να μαζευτούν πυρήνες που να προέρχονται που διάφορες ομάδες τζιαι ιδεολογικούς προσανατολισμούς πάνω στη λογική όι της ομπρέλλας ή της ομοσπονδιακής συγκρότησης, αλλά της δημιουργίας ενός ενιαίου φορέα που θα έστηνεν το πολιτικό τζιαι οργανωτικό πλαίσιο για μιαν πιο μακρόπνοη πορεία προς ένα πολιτικό κόμμα. Σε τούτα τα πλαίσια προς το τέλος του 2011 εσυγκροτήσαμεν μιαν εικοσαμελή ομάδα που εσυνεδρίαζεν κάθε εφτομάν με το όνομα «Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση».

Ήταν δύσκολη τζιαι ψυχοφθόρα προσπάθεια διότι εχρειάζετουν πολλήν υπομονή τζιαι επιμονή να γίνει διαχείριση μιας κατάστασης με πολλά Εγώ, γκρουπουσκουλίστικα κολλήματα, ξερολισμούς, δυσκολία παραμερισμού του προσωπικού τζιαι του μερικού προς όφελος του συλλογικού τζιαι του γενικού καλού. Αλλά επροχώρησεν η κατάσταση, ήταν τζιαι η συγκυρία ευνοϊκή με την νότια Ευρώπη σε ρυθμούς κινητοποιήσεων ενάντια στη λιτότητα, την Ελλάδα σε ρυθμούς θεαματικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, τζιαι την εμφάνιση νέων ανθρώπων στον χώρο τζιαι μετανάστες που την Ελλάδα αλλά τζιαι ανένταχτους που για το σκοπό της συγκρότησης ενός μεγάλου σχήματος που θα έπαιζεν κεντρικά ήρταν κοντά. Πέραν που τους Τροστκιστές τζιαι μερικούς που τον αντιεξουσιαστικό χώρο εμαζεύτηκεν τζιαι κόσμος με άλλες αναφορές – οικολογία, δικαιώματα, νέα αριστερά κλπ. Έτσι ως το Σεπτέμβρη του 2012 η ΕΡΑΣ εστήθηκεν ως μια οργάνωση με συνολικό πολιτικό πρόγραμμα, με καταστατικό τζιαι δυο επαρχιακές συνελεύσεις σε Λευκωσία τζιαι Λεμεσό. Είσιεν κάπου 70-80 εγγεγραμμένα μέλη τζιαι ήταν σε πορεία ανάπτυξης με επαφές σε Λάρνακα για να στηθεί τζιαι τζιαμέ μια τρίτη επαρχιακή, αλλά τζιαι να έρτει πιο κοντά τζιαι κόσμος που επαρακολουθούσεν αλλά εν εντάσσετουν.

Στην κεντρική πολιτική σκηνή τα πράματα εσυνεχίσαν να σειηροττερεύκουν. Η κυβέρνηση Χριστόφια απάντησεν όπως αναμενόταν στην απομόνωση της με κίνηση πιο δεξιά, άρκεψεν πολιτικές λιτότητας τζιαι οδηγήθηκεν σε διαπραγμάτευση Μνημονίου με την Τρόικα. Με τούτα τα δεδομένα η ΕΡΑΣ ήταν η μόνη συνεπής αντι-μνημονιακή δύναμη τζιαι η οργάνωση που εκατέβηκεν πρώτη στο δρόμο ενάντια στη διαπραγμάτευση με την Τρόικα. Τζιαι υπήρχεν κάποια προοπτική για την ΕΡΑΣ να συγκροτηθεί ως ένα νέο αριστερό κόμμα που να διεκδικήσει τζιαι έδρες στο κοινοβούλιο στη βάση της άρνησης της διαχειριστικής λογικής στην οποία είσιεν πλήρως βουττήσει μέσα το ΑΚΕΛ. Δεν υπήρχαν βέβαια ακόμα σε οργανωτικό επίπεδο οι δυνάμεις αυτόνομης καθόδου στες προεδρικές που ήταν σε μερικούς μήνες, αλλά η στοιχειώδης πολιτική λογική, κατά την γνώμη πολλών τότε, ήταν ότι η ΕΡΑΣ δεν θα έπρεπεν να στηρίξει τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, που την στιγμή που ήδη που τον Νιόβρη του 2012 ο Χριστόφιας έκλεισεν την συμφωνία για το δημοσιονομικό μέρος του Μνημονίου τζιαι που ο Μαλάς εκατέβηκεν με ένα νερόβραστο κεντρώο πρόγραμμα τζιαι γραμμή άμεσης τζιαι πλήρους εφαρμογής του Μνημονίου.

Κάποιοι συντρόφοι που την ΕΡΑΣ όμως, αρχικά η Αριστερή Πτέρυγα αλλά σταδιακά το σύνολο των παλιών Τροτσκιστών, ήταν αποφασισμένοι να στηρίξουν τον Μαλά. Κανένα πρόβλημα, είπαμεν οι υπόλοιποι, αφού η ΕΡΑΣ δεν θα κατέβει στις εκλογές, τα μέλη της μπορούν για να ψηφίσουν για να μεν ψηφίσουν χωρίς να δεσμεύκουν την οργάνωση. Εν τους εκάνεν όμως τούτον τούτους που εθέλαν να στηρίξουν το ΑΚΕΛ τζιαι τον Μαλά τζιαι αρκέψαν να λαλούν ότι εν γίνεται η ΕΡΑΣ να μεν πάρει θέση για τες εκλογές τζιαι εν γίνεται να απέχει. Έτσι επήαμεν σε συζήτηση τζιαι ψηφοφορία. Βάσει καταστατικού εχρειάζετουν 3/4 πλειοψηφία για να υιοθετηθεί θέση τζιαι ακόμα τζιαι τότε εδημοσιεύκετουν τζιαι η θέση της μειοψηφίας. Επλειοψήφισεν η θέση της αποχής κοντά στα ¾ τζιαι ενομίσαμεν ότι εξεπεράστηκεν το πρόβλημα, αφού εφκάλαμεν ανακοίνωση ότι η ΕΡΑΣ εν παίρνει επίσημα θέση τζιαι ότι η πλειοψηφία των μελών της στηρίζει αποχή τζιαι η μειοψηφία Μαλά.

Όμως οι ΕΡΑΣίτες που εψηφίζαν Μαλά αρκέψαν τες δημόσιες δηλώσεις «ιστορικών μελών της ΕΡΑΣ» «ιδρυτικών μελών της ΕΡΑΣ» κλπ με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι εντάσεις, να αναγκαστούμεν άλλοι να φκάλουμεν δήλωση υπενθυμίζοντας την θέση της πλειοψηφίας κλπ. Πέραν που την σαφή πολιτική διαφορά που είσιεν να κάμει με την αντίληψη για το τι είναι και τι πρέπει να γίνει η ΕΡΑΣ, τζιαι ειδικόττερα στο πού στέκεται σε σχέση με το μεγάλο κόμμα της Αριστεράς, το ΑΚΕΛ, υπήρχαν τζιαι άλλα θέματα βέβαια που επροκαλούσαν τριγμούς (γκρουπούσκουλα, ηλικιακό χάσμα κλπ) αλλά μάλλον τούτα θα εμπορούσαν να τύχουν διαχείρισης, αν δεν εδημιουργούνταν η διαιρετική γραμμή η οποία ετσιμενττώθηκεν με τες εκλογές. Το γυαλί είσιεν ραγίσει. Εγώ ως Συντονιστής έκαμα πολλήν προσπάθεια να διατηρήσω κάποιαν ισορροπία μετά τες εκλογές – καθότι το κούρεμα τζιαι οι κινητοποιήσεις τζείνες αννοίξαν προοπτικές κινηματικής δράσης τζιαι για την ΕΡΑΣ τζιαι γενικόττερα – αλλά αποδείχτηκεν μάταιο. Ετραβούσαν το σιοινί τζιαι οι 2 πλευρές που είχαν διαμορφωθεί, με τους παλιούς τζιαι υποστηρικτές της συμπόρευσης με το ΑΚΕΛ να έχουν την πλειοψηφία της Λευκωσίας τζιαι την άλλη πλευρά να έσιει την συντριπτική πλειοψηφία στη Λεμεσό.

Τα όργανα της ΕΡΑΣ επαραλύσαν τζιαι ο μόνος τρόπος να ξεκαθαριστεί το σκηνικό ήταν με παγκύπρια γενική συνέλευση – την οποία οι παλιοί εκαθυστερούσαν τζιαι εμποϋκοτάραν [καθότι ήταν συνολικά μειοψηφία] οδηγώντας σε μια κακή διάλυση του όλου εγχείρηματος δκιώχνοντας πολλύν κόσμο προς το σπίτι του. Την βασική ευθύνη για την διάσπαση την είχαν αναμφίβολα οι παλιοί συντρόφοι στη Λευκωσία. Αλλά τζιαι οι πιο νεαροί στη Λεμεσό εμπήκαν στην λογική ενός νέου γκρουπούσκουλου – μιας ομάδας δηλαδή, που περίπου είσιεν έτοιμη τη γραμμή της τζιαι απλά θα την επικοινωνούσεν μέσα που τον ακτιβισμό. Κάποιοι που εμάς που εν εδεχούμαστεν καμιά που τες 2 λογικές που εδιαμορφωθήκαν εμείναμεν μετέωροι τζιαι εκινηθήκαμεν προς μιαν προσπάθεια επανίδρυσης της ΕΡΑΣ, βασικά της λογικής της ΕΡΑΣ ως ανοιχτή διαδικασία κτισίματος μιας άλλης Αριστεράς με λλιόττερον κόσμο αλλά με προοπτική να μεγαλώσει αργά αλλά σταθερά. Οι παλιοί εκρατήσαν την στάμπα ΕΡΑΣ που εφυτοζωούσεν αλλό έναν χρόνο, οι Λεμεσιανοί εκάμαν το Γρανάζι που εστάθηκεν καλά αλλά ως μιτσιά ομάδα, τζιαι όσοι που τους υπόλοιπους εν επήαμεν σπίτι μας εκάμαμεν την Αριστερή Παρέμβαση. Εν τα εκαταφέραμεν τζιαι μετά που μερικούς μήνες εκλείσαμε το εγχείρημα παρά να το αφήκουμεν είτε να φυτοζωεί είτε να γίνει γκρουπούσκουλο.

Που την πολιτική τζιαι τον ακτιβισμό στην θεωρία τζιαι στο κοινωνικό, τον συνδικαλισμό τζιαι την δημόσια σφαίρα: τα ακαδημαϊκά, το Καϋμάκκιν, η ΔΕΔΕ τζιαι η ΑΚΘΟ

Η διάσπαση της ΕΡΑΣ το 2013 τζιαι η αδυναμία της «Αριστερής Παρέμβασης» να περπατήσει οδήγησέν με το 2014 σε μια αποστασιοποίηση που τον πολιτικό ακτιβισμό. Δεν με ενδιέφερεν να συνεχίσω να κινούμαι σε μιτσιές ομάδες είτε αριστερές είτε αντι-εξουσιαστικές [τότε εσταθεροποιήθηκεν τζιαι η Συσπείρωση Ατάκτων που εκινούνταν πάνω στη λογική που είχαμεν πιο παλιά ως Φάλιες]. Εσυνέχισα φυσικά να παρακολουθώ τες εξελίξεις τζιαι τες εκδηλώσεις του χώρου, αλλά απόφυγα την εμπλοκή σε συστηματικό επίπεδο. Εστήριξα το ΔΡΑΣΥ-ΕΥΛΕΜ για τον συμβολισμό του δικοινοτικού ψηφοδελτίου αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι εν είσιεν καμιά προοπτική, πέραν που το κλείσιμο της ήδη απονεκρωμένης ΕΡΑΣ, καθότι οι μισοί που τους παλιούς εν εστηρίξαν καν τους άλλους μισούς όταν αποφασίσαν να κατεβούν εκλογικά. Το ΑΚΕΛ με το που επέρασεν στην αντιπολίτευση, άρκεψεν ήδη που το 2013 στα πλαίσια τζιαι της επούλωσης των πληγών που του άφησεν η διαχείριση της εξουσίας, μια προσπάθεια να ενισχύσει την δυνατότητα του για κοινωνική κινητοποίηση διοργανώνοντας 2-3 μεγάλες πορείες ενάντια στη λιτότητα.

Για εμέναν το 2014-2015 ήταν μια περίοδος που έβαλα παραπάνω βάρος στην θεωρία, στην ακαδημαϊκή μου δουλειά τζιαι στα εργασιακά ζητήματα τζιαι τα γενικά αλλά τζιαι στη δική μου εργασιακή κατάσταση που εμπήκεν σε ένα σημείο καμπής. Το 2014 εσυγκρούστηκα μετωπικά με την διοίκηση του ιδιωτικού πανεπιστημίου που με εργοδοτούσεν – τζιαι παρόλο που εκέρδισα τη μάχη, ως το τέλος του 2015 εδιαφάνηκεν ότι ουσιαστικά δεν είχα καμιά προοπτική τζιαι κανένα μέλλον τζιαμέ. Έδωσα έτσι παραπάνω βάρος στες ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις για να μπορέσω να διεκδικήσω δουλειά σε άλλο πανεπιστήμιο. Τζιαι ανοίχτηκα τζιαι θεματικά όσον εμπορούσα πέραν που τες εργασιακές σχέσεις τζιαι προς την μελέτη των κινημάτων τζιαι των ΜΜΕ.

Το 2014 άρχισα ξανά να διδάσκω μαθήματα τζιαι στο Πανεπιστήμιο Κύπρου – που την μιαν ήταν για να συμπληρώσω το εισόδημα μου, που την άλλη ήταν τζιαι πιο ενδιαφέροντα τα μαθήματα τζιαι η κατάσταση τζιαμέ. Σε ένα τμήμα υποστελεχωμένο που κανονικούς καθηγητές, μεγάλο μέρος της βασικής δουλειάς έφκαινεν που ωρομίσθιους των οποίων τα νεύρα είχαν αρκέψει να τεντώνουν. Μετά που διάφορες συζητήσεις στους διαδρόμους μερικοί αποφασίσαμεν καλέσουμε ούλλους τους ωρομίσθιους ακαδημαϊκούς του Τμήματος τζιαι να συνεδριάσουμεν να δούμε τι μπορεί να γίνει. Είσιεν σχετικά ανταπόκριση τζιαι αποφασίσαμεν να επικοινωνήσουμε με συναδέλφους που άλλα τμήματα με σκοπόν να διεκδικήσουμεν διάφορα εργασιακά τζιαι ακαδημαϊκά δικαιώματα κεντρικά που το Πανεπιστήμιο.

Ανάλαβα εγώ τον ρόλο της διχτύωσης τζιαι αφού ήβρα τον Γιώργο Κ. που τα Μαθηματικά τζιαι την Μάγδα Θ. που τους μηχανικούς αρκέψαμεν που στόμα σε στόμα να σύρνουμεν την ιδέα της συλλογικής δράσης. Ήταν άνοιξη του 2015 τότε όταν εμάθαμεν ότι εξεκίναν τζιαι μια άλλη, παράλληλη με τη δική μας, πρωτοβουλία μεταδιδακτορικών ερευνητών. Εσυνενωθήκαμεν μαζί τους με την λογική ότι για την συντριπτική πλειοψηφία η έρευνα τζιαι η διδασκαλία εν πακέτο τζιαι κινούμαστεν που το ένα στο άλλο πεδίο. Είπαμεν που την αρκήν ότι τούτο θα έπρεπε να εν παγκύπριο σχήμα, διότι που χρονιά σε χρονιά πολλοί αλλάσσουν πανεπιστήμια τζιαι ότι ξεκινούμεν μεν που το Κύπρου αλλά ο στόχος είναι κινηθούμεν τζιαι σε άλλα πανεπιστήμια. Εσυζητήθηκεν τζιαι το θέμαν των διδακτορικών φοιτητών τζιαι αποφασίσαμεν ότι σε πρώτη φάση εν έπρεπεν να σμίξουμεν τα πράματα επειδή α) ως φοιτητές είχαν άλλον στάτους, δικαιώματα τζιαι εξάρτηση που το πανεπιστήμιο πέραν που την ιδιότητα τους ως περιστασιακοί εργαζόμενοι τζιαι β) το βασικό μας επιχείρημα ήταν η αναγνώριση μας ως επιτελούντες ακαδημαϊκό έργο (μεταδιδακτορική έρευνα τζιαι αυτόνομη διδασκαλία) οπόταν θα ενισχύαμεν το θόλωμα που σκόπιμα έκαμνεν το Π.Κ. αν εστήσαμεν μιαν οργάνωση με συμπερίληψη διδακτορικών φοιτητών. Ενθαρρύναμεν όμως τους μερικούς διδακτορικούς φοιτητές που ήρταν κοντά να ζωντανέψουν τες 2 οργανώσεις που είχαν ήδη ή να κάμουν άλλην τζιαι να κινούμαστεν παράλληλα τζιαι μόλις τελειώνουν το διδακτορικό τους να μπαίνουν μαζί μας.

Έναν βασικό πρόβλημα ήταν τζιαι παραμένει η δέσμευση σε τούτον το εγχείρημα. Διότι στες 2-3 συνελεύσεις που εγινήκαν η συμμετοχή εν ήταν μεγάλη, ενώ οι λίστες με τα ήμεηλς εμεγαλώναν. Έτσι εκάμαμεν ένα google group με μιαν απλή ηλεκτρονική φόρμα – για να ξέρουμε βασικά ποιοι είμαστεν τζιαι πόσοι είμαστεν μέσα στο εγχείρημα. Ως το καλοτζιαίρι του 2015 είσιεν πάνω που 80 άτομα μέσα. Εν τω μεταξύ το Π.Κ. όι μόνον εσυνέχιζεν να αννοίει μεταδιδακτορικές θέσεις με άθλιους όρους, αλλά επέβαλεν τζιαι δεύτερη μείωση μισθού ειδικά για τους κάτοχους διδακτορικού στη διδασκαλία. Αντιδράσαμεν τότε με επιστολές τζιαι εξεκινήσαμεν τες διαδικασίες για να κάμουμεν Συντεχνία, τζιαι όι απλά ένα Σύνδεσμο να κάμνει λόμπιγκ. Στην μετάβαση που το Πρωτοβουλία στο Συντεχνία με καταστατικό, σώματα, συνδρομές κλπ, τζιαι καθώς τα πράματα εμφανώς εσοβαρεύκαν, είδαμεν ότι διάφοροι εν ετραβούσαν. Εν εσηκώναν δηλαδή την μετακίνηση που το μουρμουρκό στη διεκδίκηση τζιαι έτσι απλά τζιαι σιωπηλά εξαφανιστήκαν. Εμείναν όμως 40-50 πλάσματα αποφασισμένα τζιαι έτσι επροχωρήσαμεν στην ίδρυση. Τζιαι σταδιακά η Συντεχνία εμεγάλωσεν κάμποσο, όι όμως όσον θα έπρεπε.

Προς το τέλος του 2016, πέραν που την ΔΕΔΕ για την οποία εβούρουν με μεγάλες ταχύτητες, επείστηκα ή καλλύττερα εξανακουρτίστηκα να ασχοληθώ με το κυπριακό, το οποίον εφαίνετουν ότι είσιεν τσιανς να φκει που το τέλμα στο οποίον είσιεν μπει που το 2010. Εγώ εθεωρούσα το κυπριακό ποσπασμένο τζιαι δεν επίστευκα ότι ο Αναστασιάδης είσιεν την παραμικρή βούληση να προχωρήσει. Ακόμα τζιαι όταν εκλέγηκεν ο Ακιντζί τζιαι άρκεψεν τζείνο το ρεσιτάλ δημόσιων σχέσεων πάλε έμεινα αδιάφορος. Έβλεπα που την μιαν το άσσιημο κλίμα μέσα στη κοινωνία, την ενδυνάμωση του απορριπτικού χώρου, που άρκεψεν να ξανασυσπειρώνεται προληπτικά τζιαι να πετυχαίνει νίκη στες βουλευτικές του 2016 τζιαι τον Αναστασιάδη μισοδότζιην. Όμως τα γκάζια που την μια ως ένας νέος παράγοντας, το ενδιαφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης που την άλλη τζιαι η επιμονή του Έιντε αφήναν κάποιο περιθώριο. Όταν εδιέρρευσεν ότι επαναβεβαιωθήκαν οι πλείστες συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ (τζιαι η εκτελεστική αναμενόταν να κλείσει με το εδαφικό) ενώ εγίναν τζιαι καινούργιες συγκλίσεις σε περιουσιακό τζιαι ευρωπαϊκό κεκτημένο, είπα ίσως τούτη τη φορά γύρει η πλάστιγγα. Όπως τζιαι να έσιει καθώς εμπήκαν τα πράματα με τες συνομιλίες στην τελική ευθεία τζιαι αφού υπήρχεν έντονο ενδιαφέρον μέσα στο χώρο, είπα να εμπλακώ στην ίδρυση μιας πρωτοβουλίας, της ΑΚΘΟ.

Η πρωτοβουλία αποφάσισεν που την αρκήν να εστιάσει στην επικοινωνιακή διάσταση τζιαι να παίξει πληθωρικά τζιαι επιθετικά ως μορφή αλλά λιτά τζιαι αμυντικά ως περιεχόμενο. Επιλέξαμεν το «Αριστερή Κίνηση Θέλουμεν Ομοσπονδία» (ΑΚΘΟ) ως ένα όνομα – σύνθημα, καθώς αυτό ακριβώς είχαμε τζιαι αυτό επροωθούσαμεν – την αριστερή επιθυμία για επανένωση τζιαι άρα ομοσπονδία. Η ομοσπονδία ως όρος τζιαι ως μορφή της λύσης του Κυπριακού εδέχτηκεν μεγάλο χτύπημα το 2004 τζιαι που το 2010 τζιαι μετά ήταν σε σταθερή πορεία διάβρωσης. Ήδη το 2016 απορρίπτετουν τζιαι επίσημα που 4 κοινοβουλευτικά κόμματα ενώ το ΔΗΚΟ τζιαι οι Οικολόγοι εδέχουνταν μεν τον όρο αλλά απορρίπταν το περιεχόμενο. Μέσα στο Συναγερμό η ακροδεξιά της διχοτόμησης εδυνάμωνεν ενώ μέσα στο ΑΚΕΛ, παρότι το απορριπτικό κομμάτι είσιεν περιθωροποιηθεί τζιαι μιτσιάνει κάπως μετά τον σχετικό νέο αέρα που έφερεν η εδραίωση του Άντρου Κυπριανού, δεν είσιεν γίνει αμελητέα ποσότητα. Σε περίπτωση που επροχωρούσαν τα πράματα στες συνομιλίες εξέραμεν ότι θα ακολουθούσεν μια δύσκολη μάχη στο δημοψήφισμα. Οπόταν με τούτα τα δεδομένα τζιαι με την έννοια να μεν σκοτωθεί πριν την ώρα της η όποια προοπτική, είπαμεν να αρκέψουμεν.

Πολλή εικόνα με ατάκες, κυρίως μημς στο ίντερνετ αλλά τζιαι δράση στο δρόμο όσον μας έπαιρνεν, λλία αλλά δυνατά κείμενα σε κρίσιμες στιγμές, μικρές αλλά με τεράστιο συμβολικό φορτίο δράσεις σε επιλεγμένους χώρους και χρόνους. Νομίζω η ΑΚΘΟ μέσα σε ένα χρόνο δράσης είσιεν τεράστια επιτυχία στο πεδίο που επέλεξεν να παίξει, το συμβολικό-επικοινωνιακό, τζιαι είσιεν επίδραση πολλαπλάσια που τα μεγέθη της. Έδωκεν φωνή στες δυνάμεις της επανένωσης, άρθρωσεν αριστερό λόγο, οπτική τζιαι πλαίσιο, εξέφρασεν χωρίς αναστολές αλήθκειες βαθκιές αλλά καταπιεσμένες τζιαι ενθάρρυνεν τον κόσμο της αριστεράς να σηκώσει κκελλέ απέναντι στον εθνικισμό τζιαι τον απορριπτισμό. Οι ερωτήσεις-απαντήσεις για την ομοσπονδία τζιαι η επικοινωνιακή προώθηση των δράσεων με τες ταπέλλες τζιαι τες σημαίες που εδώσαν την σκυτάλη στες Τουρκοκύπριες συντρόφισσες του Νταγιανισμά είχαν μιαν ευρύττερην πολιτική αξία. Είχαμεν τζιαι την επίθεση που τους φασίστες σε εκδήλωση της ΑΚΘΟ με το Γρανάζι στο ΤΕΠΑΚ τον Μάη του 2017 που εξανάνοιξεν το θέμα φασισμός τζιαι διχοτόμηση, ανάδειξεν για άλλη μια φορά το πρόβλημα του διάχυτου εθνικισμού αλλά ευτυχώς εβοήθησεν κάπως στο να λειτουργήσουν τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά του ΑΚΕΛ. Τα μαζέματα με τες φωθκιές τον σιειμώνα ελειτουργήσαν σε κάποιο βαθμό ως πρόδρομος του Unite Cyprus Now, που εμφανίστηκεν αργόττερα σε μια στιγμή που η κατάρρευση των συνομιλιών είσιεν ουσιαστικά προδιαγραφεί τζιαι μόνο που ατύχημα θα εμπορούσεν να υπάρξει συμφωνία – έναν ατύχημα που δεν έγινε όμως. Ανάλογα τζιαι η στήριξη της αντι-μιλιταριστικής δράσης που είσιειν τζιαι διατάραξη της «ομαλότητας» με την είσοδο σε απαγορευμένο σημείο της νεκρής ζώνης το Μάρτη του 2017.

Ο Κωστής Αχνιώτης, πέραν που την ΑΚΘΟ έκαμεν τζιαι κάποιες κινήσεις πριν τον θάνατο του για την αναβίωση της Πλατφόρμας Εκπαιδευτικών που ελειτουργούσεν σε κάποιο βαθμό παράλληλα με την ΑΚΘΟ τούτο το διάστημα. Πέραν που τες ανταλλαγές επισκέψεων τζιαι καμιάν ανακοίνωση, η Πλατφόρμα έκδοσεν ένα ημερολογίου τοίχου για το 2017 στο οποίο εσυγκέντρωσεν φωτογραφίες που δράσεις για την ειρήνη τζιαι την επανένωση σε κάθε μήνα αλλά τζιαι που τες σκοτεινές στιγμές της εθνικιστικής βίας τζιαι του διαχωρισμού. Ήταν απάντηση αλληλεγγύης στο ημερολόγιο που έκδοσεν η Συντεχνία Τ/κ δασκάλων ΚΤΟΣ για την λογοκριμένη κυπριακή ιστορία κόντρα στο τουρκικό εθνικιστικό αφήγημα τζιαι για το οποίο εδέχτηκεν επιθέσεις βόρεια. Ο Κωστής με την Πλατφόρμα εμπήκεν μπροστά πάλε οργανώνοντας δικοινοτική συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω που τη Βουλή κόντρα στο καραγκιοζλίκκι με την έγκριση της τροπολογίας ΕΛΑΜ για εορτασμό της «Ένωσις» στα σχολεία, που επάγωσεν τες συνομιλίες τζιαι αποκάλυψεν την στροφή Αναστασιάδη προς την διχοτόμηση. Εχάσαμεν τον Κωστή αρχές του Απρίλη – είσιεν προλάβει να δει την δράση με την μετονομασία οδών Γρίβα Διγενή σε Σάββα Μενοίκου, τζιαι να σχολιάσει, έχοντας στο νου τζιαι το βιβλίο του Χρίστου Αχνιώτη «Οι δειλοί» που ήταν στο τέλειωμα του, «εννά τους στοιχειώνει για πάντα ο Μένοικος». Η κηδεία του Κωστή, όπως ήταν αναμενόμενο, εμετράπηκεν σε δικοινοτική πολιτική συγκέντρωση. Πολλοί τουρκοκύπριοι, ΑΚΕΛικοί, τζιαι σύσσωμος ο ριζοσπαστικός χώρος. Εποσιαιρετίσαμεν τον με κότσιηνα ρούχα τζιαι τραγουδώντας την Διεθνή τζιαι με ένα δίγλωσσο πανό που έγραφε μιαν που τες ιστορικές του διατυπώσεις το «Η κυπριακή συνείδηση έχει την υπεροψία των περιθωριακών».

Οι άλλες σημαντικές εξελίξεις σε κινηματικό επίπεδο τούτο το διάστημα ήταν η εδραίωση της Συσπείρωσης Ατάκτων τζιαι του αξιόλογου περιοδικού Εντροπία, που φκαίνει κάθε μερικούς μήνες, τζιαι το Καϋμάκκιν, ένας κοινωνικός χώρος τζιαι πολιτικό στέκι που λειτουργεί μετά που μιαν δεκαετία με ανάλογο τρόπο με το Καρτάς. Μεγάλος ενιαίος χώρος κατάλληλος για εκδηλώσεις των 50-60 ατόμων με τες συζητήσεις, τες προβολές, την κουζίνα τα Σάββατα, τες οργανωτικές συνελεύσεις του χώρου. Εν σε κατοικημένη περιοχή, βέβαια, άρα χωρίς την δυνατότητα νυχτερινών πάρτυ τζιαι εκτός του κέντρου της Λευκωσίας πλέον [εκατάφερεν ο Γιωρκάτζιης να μας θκιώξει που την παλιά πόλη], άρα προσβάσιμο μόνο στοχευμένα αλλά ταυτόχρονα με πιο διαχειρίσιμο ενοίκιο. Το ότι ο κόσμος που το βουρά εν πιο πολλύς τζιαι με αρκετούς πιο μεγάλους ηλικιακά τζιαι με δουλειές άρα τζιαι την δυνατότητα να καλύψουν τυχόν έκτακτα τζιαι αυξημένα έξοδα, κάμνει το τζιαι πιο σταθερό τζιαι πιο βιώσιμο.

Στο πεδίο του ακτιβισμού ήταν τα Οικολογικά – η Πρωτοβουλία για τη διάσωση των φυσικών ακτών ως το βασικό σχήμα τζιαι ο Ακάμας ως το βασικό θέμα με την μεγάλη καμπάνια “Save Akamas”. Πολλύς κόσμος, ευφάνταστες δράσεις, διαδηλώσεις τζιαι παρεμβάσεις, η μεγάλη συναυλία στη Λεμεσό τζιαι πολλή, πάρα πολλή δημοσιότητα με διάφορες αφορμές. Τζιαι οι Μονσιέ Ντουμανί με την μουσική τους. Ο Κλείτος τζιαι η Μαρία Χ. εβάλαν απίστευτη προσπάθεια συνδυάζοντας την οργανωτική δουλειά με την παρακολούθηση των διαδικασιών σε επίπεδο κράτους. Θκυο ήταν θεωρώ οι σημαντικές διαστάσεις των οικολογικών κινητοποιήσεων που αποτελούν τζιαι την ευρύτερη τους ιστορική κινηματική παρακαταθήκη. Η δυνατότητα τους να επιτρέψουν την συνύπαρξη κόσμου με διαφορετικές πολιτικές τζιαι μη πολιτικές καταβολές χωρίς όμως να θολώνουν την πολιτική στόχευση τζιαι να κάμνουν το εγχείρημα σούπα. Τζιαι ο συνδυασμός της τεχνοκρατικής πτυχής με την πολιτιστικά εύστοχη συστηματική επικοινωνιακή καμπάνια. Κάτι που εν εκαταφέραν άλλα κινηματικά εγχειρήματα της ίδιας περιόδου σε πιο δύσκολα όμως ομολογουμένως θέματα – το Κίνημα κατά των εκποιήσεων τζιαι το Unite Cyprus.  Πέραν που την διαχείριση της πολιτικής διαφοράς τζιαι την ισορροπία μεταξύ κινηματικής, επικοινωνιακής τζιαι τεχνοκρατικής πτυχής, το Κίνημα κατά των εκποιήσεων αδυνατεί μέχρι στιγμής να φέρει σε πολιτική τροχιά μια μάζα επηρεαζόμενων για την οποία εστήθηκεν. Το Unite Cyprus που την άλλη, με ανάλογο τρόπο με το πιο ρέμπελλο τζιαι αντι-καθωσπρεπικό OBZ 4 χρόνια πριν, αδυνατεί να παραγάγει πολιτική τζιαι να αποκτήσει έτσι δυναμική που να του επιτρέψει να κάμει το επόμενο βήμα πέραν που τον ακτιβισμό τζιαι την επικοινωνία της ιδέας της επανένωσης ως στόχου.

Πίσω στη ΔΕΔΕ. Το λεπτομερές ιστορικό ως την εξαγγελία της απεργίας τον Γενάρη του 2018, όποιος/α ενδιαφέρεται έτο δαμέ. Να πω μόνον ότι η απόφαση για την απεργία τζιαι η υλοποίηση της εν ήταν ούτε εύκολη, ούτε αυτόματη ούτε χωρίς κόστος. Υπήρχαν ενδοιασμοί από μέλη της ΔΕΔΕ, όι για την ορθότητα τζιαι αναγκαιότητα της απεργίας (δαμέ είχαμεν πλήρη ομοφωνία) αλλά για την δυνατότητα μας να το σηκώσουμεν τζιαι να το βουρήσουμεν. Ακόμα τζιαι μέσα στον στενό πυρήνα που το εδιευθύναμεν υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας, ανησυχίας τζιαι φόβου καθώς η σύγκρουση εξελίσσετουν σε μετωπική με απολύσεις, απειλές απολύσεων, λάσπη, συκοφαντική επίθεση που την διοίκηση του Πανεπιστήμιου. Αλλά εσηκώσαμεν το τζιαι ενίκησαμεν τελικά. Πρώτα στη δημόσια σφαίρα, όπου εσηκώσαμεν το γάντι που τον πρύτανη τζιαι του απαντήσαμεν ανάλογα στο «παιδιά που δεν δουλεύουν εδώ και άρα δεν μπορούν να απεργήσουν» αλλά τζιαι του Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Κύπρου τζιαι της Συγκλήτου.

Η αποτυχία των αρχών του Π.Κ. να εκφοβίσουν, να απαξιώσουν τζιαι να περιθωριοποιήσουν την ΔΕΔΕ ήταν απόλυτη καθώς η απεργία είσιεν παραπάνω συμμετοχή που ό,τι επεριμέναμεν, ενώ έπιασεν εκπληκτική στήριξη που φοιτητές, μερίδα των ΔΕΠ, τες συντεχνίες τζιαι τα κόμματα πέραν του ΔΗΣΥ. Ακόμα τζιαι μετά την απεργία όμως οι διοικούντες του Π.Κ. ενομίζαν ότι εμπορούσαν να δώκουν κανένα ψίχουλο τζιαι να συνεχίσουν business as usual. Επήραν το μέχρι τα άκρα πριν να υποχωρήσουν, αναγκάζοντας μας εμμέσως πλην σαφώς να δηλώσουμεν την ετοιμότητα μας για κλιμάκωση. Ο συμβιβασμός που επετύχαμεν τελικά ήταν επωφελής οικονομικά αλλά τζιαι συμβολικά, διότι έσπασεν την ισοπεδωτική λογική τζιαι επέτρεψεν μιαν έμμεση αναγνώριση του ρόλου που επιτελούμεν. Οι αρχές του Π.Κ. επιάσαν μια νεοφιλελεύθερη φόρμα (ανταποδοτική επιδότησης) που εθέλαν τζιαι αποφύγαν την απεργία. Εμείς όμως επιάσαμεν μια νίκη, που πέραν του κινηματικού ιστορικού προηγούμενου που εθέσαμεν, λειτουργεί πλέον τζιαι ως συνδικαλιστικό κεκτημένο.

Να κλείσω τούτον το κείμενο με την λογική που το άρκεψα τζιαι το έγραψα – με ένα γεγονός που συνδέει το αυτοβιογραφικό με το πολιτικό. Όταν κάποιος μπάτσος αποφάσισεν να με απειλήσει προσωπικά με δικαστήριο διότι δεν επήαιννα να παραλάβω τα χαρτιά του στρατού για να πάω έφεδρος, αποφάσισα ότι ήρτεν η ώρα να κάμω την διαδικασία για να αναγνωριστώ ως αντιρρησίας συνείδησης. Εμάζεψα το σχετικό χαρτολόι, έγραψα τούτον το κείμενο τζιαι εκατάθεσα τα μέσα. Η παρουσία μου ενώπιον της επιτροπής ήταν σουρεαλιστική τζιαι τραγελαφική εμπειρία αλλά κυρίως εύκολη. Αν κάποιος εν συγκροτημένος τζιαι δεν χάσει την ψυχραιμία του, δύσκολα νομίζω μπορεί να φκουν που πάνω του οι μονιμάες. «Σέβομαι την ιδεολογία σου αλλά ανησυχώ ότι ως εκπαιδευτικός μπορεί να μολύνεις την νεολαία με αυτά τα πράματα» ήταν το πιο μεγάλο μαργαριτάρι που αξίζει να σημειώσω. Να ανησυχείς εσκέφτηκα που μέσα μου.

With Supreme Court challenge, tech billionaire could dismantle beach access rights — and a landmark coastal law (California)

By reclaim-the-sea

Published in L.A. Times 

By  | March 06, 2018 
Image result for With Supreme Court challenge, tech billionaire could dismantle beach access rights — and a landmark coastal law

By ALLEN J. SCHABEN / LOS ANGELES TIMES Amid fog, Mark Massara surfs in front of shark’s tooth rock at Martins Beach. (Allen J. Schaben / Los Angeles Times)

The California Coastal Act for decades has scaled back mega-hotels, protected wetlands and, above all, declared that access to the beach was a fundamental right guaranteed to everyone.

But that very principle could be dismantled in the latest chapter of an all-out legal battle that began as a local dispute over a locked gate.

On one side, property owner and Silicon Valley billionaire Vinod Khosla wants Martins Beach, a secluded crescent-shaped stretch of sand and bluffs, to himself. On the other, generations of beachgoers demand continued access to a path long used by the public. The squabble has spurred a spate of lawsuits that now focus on whether Khosla needs state permission to gate off the road — and a string of California courts has said he does.

Unwilling to back down, Khosla is now appealing to the U.S. Supreme Court over his right to shut out the public. His latest argument not only challenges the constitutionality of the Coastal Act — if taken up by the nation’s highest court, it would put into question long-established land use procedures and any state’s power to regulate development anywhere.

“It’s bold, it’s arrogant, it wants to strike at the core of our society,” said Joe Cotchett, lead attorney for the Surfrider Foundation, which sued Khosla in its fight for public coastal access. “This is so much bigger than a little beach in San Mateo County. It’s a steppingstone to every coastline in the United States.”

Khosla, not short on money nor shy on tactics, has tapped a new lawyer uniquely suited to overcome the longshot odds of bringing this argument before the nation’s nine top justices. Now leading his legal team is Paul Clement, who served as U.S. solicitor general under President George W. Bush, has clerked for the late Justice Antonin Scalia and “argued more Supreme Court cases since 2000 than any lawyer in or out of government,” according to his professional bio at Kirkland & Ellis LLP.

He has defended a number of conservative positions, such as arguing against same-sex marriage and leading the legal challenge against President Obama’s Affordable Care Act.

In his 151-page petition to the Supreme Court, Clement described California’s coastal policies as “Orwellian” and made the case that private property should not be taken for public use without just compensation: “the Coastal Act cannot constitutionally be applied to compel uncompensated physical invasions of private property.”

Clement and Khosla’s team of Bay Area lawyers did not respond to requests for comment. Khosla declined to comment for this article.

The Supreme Court will probably decide in the next three months whether to take up the case. Chances are slim: Of the thousands of appeals filed each year, only about 100 are granted review. But with conservative interpretations of property rights gaining prominence and President Trump’s recent appointment of Justice Neil M. Gorsuch, having the right lawyer and a well-crafted argument might just be enough to win the four Supreme Court votes needed for the case to move forward, legal experts said.

Khosla’s arguments, while ambitious, are “artfully drafted in an effort to capture the attention of at least four justices,” said Richard Frank, director of the California Environmental Law and Policy Center at UC Davis. “This petition is targeted directly at the conservative wing of the United States Supreme Court, and it certainly is plausible that the court could grant review in this case given the quality of representation and the issues involved.”

 
  (Los Angeles Times)

 

The issues date back to 2008, when Khosla, a co-founder of Sun Microsystems, bought the 89-acre property south of Half Moon Bay for $32.5 million.

The Deeney family that sold Martins Beach had, for almost a century, maintained a public bathroom, parking lot, even a general store. Surfers, fishermen and picnickers paid 25 cents to enter. The fee eventually went up to $10.

Khosla, in legal filings, said he “was willing to give the business a go, and continued to allow members of the public to access the property upon payment of a fee. But [he] soon faced the same problem the Deeneys had faced: The business was operating at a considerable loss, as the costs of keeping the beach, the parking lot and other facilities in operable and safe condition significantly exceeded the fees the business generated.”

So he shut the gate, hired security and posted “do not enter” signs.

Mark Massara, a consultant for Surfrider who has fought Khosla in the past, heads in from surfing at Martins Beach in 2016 despite the locked gate. He said there has been a history of public access at the beach.
Mark Massara, a consultant for Surfrider who has fought Khosla in the past, heads in from surfing at Martins Beach in 2016 despite the locked gate. He said there has been a history of public access at the beach. (Allen J. Schaben / Los Angeles Times)

 

A number of public interest groups have since sued Khosla. He, in turn, has sued the California Coastal Commission, the State Lands Commission and San Mateo County, over what he considered an interference of his property rights.

A San Mateo County Superior Court judge, however, dismissed his case, stating that he had to go through the commission’s permit process or enforcement proceedings before he could resort to a lawsuit.

The case that could be heard by the U.S. Supreme Court began when Surfrider sued Khoslaon the grounds that he failed to apply for the development permit required to change public access to the coastline. A local court sided with Surfrider and a state appeals court upheld that decision, ordering Khosla to unlock the gate while the dispute continues. Khosla appealed again to the state Supreme Court, which declined to hear the case.

Nowadays, the gate is sometimes open, sometimes closed. Sheriff’s officials have said it would not arrest members of the public for trespassing. The Coastal Commission last fall began the formal process of notifying Khosla of public access violations, which could amount to fines of as much as $11,250 per day per violation.

The commission, not an official party to the Surfrider suit, said it is reviewing Khosla’s appeal to the Supreme Court. The state attorney general’s office said it was aware of the petition and provided no additional comment.

Khosla is not the first wealthy landowner to challenge coastal regulations. Many still recall the 22-year fight with music producer David Geffen to unlock his Malibu gate. (Geffen eventually handed over the keys).

But not all fights have ended in public victory. When the Coastal Commission demanded in the 1980s that James and Marilyn Nollan allow the public to walk on their beachfront in Ventura in exchange for obtaining a building permit to enlarge their house, the Supreme Court ruled the agency had gone too far.

In handing down the 1987 Nollan vs. California Coastal Commission decision, Scalia compared the commission’s tactics to “an out-and-out plan of extortion.” The first of a number of rulings in which the court tilted the law toward protection of property rights, it dramatically scaled back the commission’s power to require public access ways to the coast.

“Nollan had a catalytic effect, and I expect any decision in the Martins Beach case … would have a similar sweeping and catalytic effect on public access law and property rights more generally,” Frank said. “It’s one of those landmark foundational cases that is cited all the time throughout the nation and has prompted more litigation.”

A street sign stands at the entrance to Martins Beach, where an access gate in July 2016 was locked despite a judge's order to the landowner to allow public access to the beach.
A street sign stands at the entrance to Martins Beach, where an access gate in July 2016 was locked despite a judge’s order to the landowner to allow public access to the beach. (Allen J. Schaben / Los Angeles Times)

 

Ralph Faust, who was the commission’s general counsel from 1986 to 2006, said a striking difference between the Nollan case and Martins Beach is that Khosla is challenging the Coastal Act “as written, not as it’s applied.”

Nollan applied for a permit but didn’t like the stipulations the commission required, so he challenged them, Faust said. Khosla is skipping that step altogether and arguing that the requirement to seek a permit — as well as the state court injunction to maintain the status quo of keeping the gate open while the matter is being decided — violates his rights as a property owner.

“That’s a pretty stunningly broad attack on state government,” Faust said. “If he were to win on that and just get a declaration that the Coastal Act could not possibly be constitutionally interpreted to require a permit for that kind of development — that would be just huge.”

The Nollan case unfolded in unexpected ways and to this day affects the way access rights are argued and how land should be set aside for the public, Faust said. Should the Supreme Court take up Khosla’s appeal, the implications are beyond imaginable.

“Just because you think you know what the situation is when you’re talking about a case, doesn’t mean that’s how it’s going to look if the Supreme Court actually decides something,” he said.

“These things take on a life of their own.”

Interested in coastal issues? Follow @RosannaXia on Twitter.

UPDATES:

2:25 p.m.: This article was updated with additional details of the history of the legal dispute involving Martins Beach.

Secularism in the schools of Cyprus across the dividing line

By Şener Elcil

Autonomous School November 2017: Secularism in the schools of Cyprus across the dividing line: a historical perspective and current developments

Secularism in Cyprus has it's own history – or at least in a part of the country... The Greek – Cypriot community has been and still is one of the most religious societies in Europe. The Church's hegemony can be traced back in the ottoman times and it is still obvious and dominant in many fields, prime among them being education. On the other hand, whereas the Turkish- Cypriots have historically been one of the most secular communities in the so called muslim world, they face – especially during the last decade- an attempt of imposed religionisation through education.

Şener Elcil and Pavlos Pavlou will attempt to explain the historical and contemporary relations between organised religion, politics and education in Cyprus. Şener Elcil is the General Secretary of the Turkish Cypriot teachers' trade union KTÖS. Pavlos Pavlou teaches history in secondary education and at the European University.

Audio Recording (Presentation and Discussion):

Eκποιήσεις - Νέο Νομικό Πλαίσιο και Δυνατότητες Αντίστασης

By Μάγια Αθανάτου

Αυτόνομο Σχολείο Σεπτέμβρης 2017: Eκποιήσεις: Νέο Νομικό Πλαίσιο και Δυνατότητες Αντίστασης

Στο Αυτόνομο Σχολείο του Σεπτέμβρη θα συζητήσουμε για το θέμα των εκποιήσεων, το καινούργιο νομοθετικό πλαίσιο και τις δυνατότητες αντίστασης από την κοινωνία. Φιλοξενούμε τους:

Μάγια Αθανατου, LLM by Research: 'The New Legal Foreclosure Regime in Cyprus: Time that …

Eκποιήσεις - Νέο Νομικό Πλαίσιο και Δυνατότητες Αντίστασης

By Μάγια Αθανάτου

Αυτόνομο Σχολείο Σεπτέμβρης 2017: Eκποιήσεις: Νέο Νομικό Πλαίσιο και Δυνατότητες Αντίστασης

Στο Αυτόνομο Σχολείο του Σεπτέμβρη θα συζητήσουμε για το θέμα των εκποιήσεων, το καινούργιο νομοθετικό πλαίσιο και τις δυνατότητες αντίστασης από την κοινωνία. Φιλοξενούμε τους:

Μάγια Αθανατου, LLM by Research: 'The New Legal Foreclosure Regime in Cyprus: Time that is not Wasted, Time that Counts'

Σύνοψη παρουσίασης: Θα προσπαθήσω να αναδείξω κάποια χαρακτηριστικά των νομοθετικών μεταρρυθμίσεων σε σχέση με τις εκποιήσεις και την αφερεγγυότητα φυσικών προσώπων όπως αυτές προέκυψαν έπειτα του προγράμματος οικονομικής μεταρρύθμισης μεταξύ της Κύπρου και των Δανειστών της. Στα πλαίσια πτυχιακής, έθεσα ερωτήματα σε σχέση με το ρόλο του ‘χρόνου’ στις πρόσφατες αλλαγές. Η έννοια του χρόνου αποτελεί βάση με την οποία προσεγγίζω τρία κυρίως θέματα. Πρώτον, το ρόλο της ίδιας της απειλής έναντι της πρώτης κατοικίας. Υποστηρίζω ότι η σχετική απειλή εκφράζει αντιπαραθέσεις με συγκεκριμένες πτυχές κοινωνικού χρόνου στην Κύπρο που σχετίζονται με την απώλεια πρώτης κατοικίας. Δεύτερον, το ‘δίχτυ προστασίας’ που παρέχεται από το πλαίσιο αφερεγγυότητας. Υποστηρίζω πως βασικά ελαττώματα και κίνδυνοι που σχετίζονται με το ‘δίχτυ προστασίας’ συναρτούν με την ενεργοποίηση και την δόμηση του ατομικού χρόνου. Τρίτον, θέτω ερωτήματα για την έννοια ‘νόμοι-εξπρές’, υποστηρίζοντας ότι ο όρος επιτάχυνση μπορεί να κατανοηθεί και ως τον συντονισμό διαφορετικών χρονικών συμπεριφορών, ακόμα και των καθυστερήσεων και της έλλειψης χρόνου.

Δημήτρης Δημητρίου, Κινημα Ενάντιας Στις Εκποιήσεις: «Εκποιήσεις με διαδικασίες express όπως κατοχυρώνονται στο νέο νομοθετικό πλαίσιο»

Το Κίνημα ξεκίνησε από τα μέσα του 2013 με πρώτη κινητοποίηση τη πορεία προς το προεδρικό το καλοκαίρι του ιδίου χρόνου. Εντατικοποίηση των δράσεων σημειώθηκε το 2014 ιδιαίτερα λίγο πριν και κατά τη διάρκεια των συζητήσεων του νέου νομοθετικού πλαισίου , Σεπτέμβρη 2014 με εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από τη βουλή .

Ηχογράφηση:

Η αντίσταση στο πραξικόπημα του 1974 στο Καϊμακλί

By Πανίκος Λαπηθιώτης

Η αντίσταση στο πραξικόπημα του 1974 στο Καϊμακλί

Συζήτηση με τους: Πανίκο Λαπηθιώτη, μαχητή της Αντίστασης Ανδρέα Σαβουλλή, πρώην πρόεδρο του Μορφωτικού Συλλόγου «Πρόοδος» Καϊμακλίου

Τρίτη, 25/7/2017 ώρα: 19.30 στον Κοινωνικό Χώρο Kaymakκιν, Αρχ. Μακαρίου 127, Καϊμακλί

Audio Recording:

Η αντίσταση στο πραξικόπημα του 1974 στο Καϊμακλί

By Πανίκος Λαπηθιώτης

Η αντίσταση στο πραξικόπημα του 1974 στο Καϊμακλί

Συζήτηση με τους: Πανίκο Λαπηθιώτη, μαχητή της Αντίστασης Ανδρέα Σαβουλλή, πρώην πρόεδρο του Μορφωτικού Συλλόγου «Πρόοδος» Καϊμακλίου

Τρίτη, 25/7/2017 ώρα: 19.30 στον Κοινωνικό Χώρο Kaymakκιν, Αρχ. Μακαρίου 127, Καϊμακλί

Audio Recording:

Όταν η ιστορία μαθαίνει από το κίνημα

By Αντώνης Χατζήκυριακου

2ο Αυτόνομο Σχολείο Ιούνης 2017: Όταν η ιστορία μαθαίνει από το κίνημα

Στο δεύτερο αυτόνομο σχολείο του Ιούνη, θα συζητήσουμε με τον ιστορικό / οθωμανολόγο Αντώνη Χατζήκυριακου: " Όταν η ιστορία μαθαίνει από το κίνημα: από την οικονομική στην περιβαλλοντική ιστορία και από την Κύπρο στη Μαδέιρα"

Ηχογράφηση:

Όταν η ιστορία μαθαίνει από το κίνημα

By Αντώνης Χατζήκυριακου

2ο Αυτόνομο Σχολείο Ιούνης 2017: Όταν η ιστορία μαθαίνει από το κίνημα

Στο δεύτερο αυτόνομο σχολείο του Ιούνη, θα συζητήσουμε με τον ιστορικό / οθωμανολόγο Αντώνη Χατζήκυριακου: " Όταν η ιστορία μαθαίνει από το κίνημα: από την οικονομική στην περιβαλλοντική ιστορία και από την Κύπρο στη Μαδέιρα"

Ηχογράφηση:

Που το Σιάτλ στο Αμβούργο

By Συσπείρωση Ατάκτων

Αυτόνομο Σχολείο Μάη 2017

Που το Σιάτλ στο Αμβούργο

Με αφορμή τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο τον Ιούλιο του 2017 και τις κινητοποιήσεις που διοργανώνονται στο Αμβούργο εκείνες τις μέρες, αφιερώνουμε το αυτόνομο σχολείο του Μαίου για να συζητήσουμε την ιστορία των κινητοποιήσεων του κινήματος παγκόσμιας δικαιοσύνης, ξεκινώντας από το Σιάτλ το 1999 και φτάνοντας μέχρι το Αμβούργο.

Ηχογράφηση

Μετακινήσεις και έμφυλες διαφορές

By Μαρία Σαρρή

Μετακινήσεις και έμφυλες διαφορές

Αυτόνομο σχολείο 27 Απριλίου 2017

H Συσπείρωση Ατάκτων οργανώνει για το αυτόνομο σχολείο Απριλίου την εκδήλωση “Μετακινήσεις και έμφυλες διαφορές”.

Στην εκδήλωση θα γίνει προβολή της ταινίας μικρού μήκους “Romeo&Juliet@Freeland” και συζήτηση με τη δημιουργό Μαρία Σαρρή καθώς και εισήγηση απο τον Άκη Γαβριηλίδη: “Είναι η μαντίλα σύμβολο θρησκευτικής καταπίεσης;”.

Ηχογράφηση

Ριζοσπαστικές Αφηγήσεις για το Κυπριακό

By Κωστής Αχνιώτης

Αυτόνομο Σχολείο Φεβράρης 2017: Ριζοσπαστικές Αφηγήσεις για το Κυπριακό που το 1970 τζιαι μετά: Η Άνοδος της Κυπριακής Συνείδησης τζιαι του Δικοινοτικού Κινήματος

Στα πλαίσια του Αυτόνομου Σχολείου του Φεβρουαρίου, η Συσπείρωση Ατάκτων φιλοξενεί συζήτηση με θέμα Ριζοσπαστικές Αφηγήσεις για το Κυπριακό που το 1970 τζιαι μετά: Η Άνοδος της Κυπριακής Συνείδησης τζιαι του Δικοινοτικού Κινήματος με τον εκπαιδευτικό - δημοσιογράφο Κωστή Αχνιώτη τζιαι τον κοινωνιολόγο Αντρέα Παναγιώτου.

Ηχογράφηση:

Biz-Εμείς coverage of the February 2017 School

By Dayanışma

CyBC's Biz-Εμείς coverage of Autonomous School 2nd February 2017: Perspectives on Solution in the Turkish Cypriot Community (Dayanışma)

The next Autonomous School organized by Syspirosi atakton will host Dayanışma on a presentation concerning the perspectives of various political groups and organizations in the north cyprus, in regards to the negotiations for the solution of the Cyprus issue. An open discussion will follow laying the basis of a grass root approach amongst people living in the north and south side of the border. Dayanisma is a Turkish Cypriot activists group. You can find more here: http://dayanismanet.org/

Video:

Perspectives on Solution in the Turkish Cypriot Community

By Dayanışma

Autonomous School 2nd February 2017: Perspectives on Solution in the Turkish Cypriot Community (Dayanışma)

The next Autonomous School organized by Syspirosi atakton will host Dayanışma on a presentation concerning the perspectives of various political groups and organizations in the north cyprus, in regards to the negotiations for the solution of the Cyprus issue. An open discussion will follow laying the basis of a grass root approach amongst people living in the north and south side of the border. Dayanisma is a Turkish Cypriot activists group. You can find more here: http://dayanismanet.org/

Video (Presentation Only):

Audio Recording (Presentation and Discussion):

ΕΟΚΑ – ΤΜΤ: Πέρα από τους Ήρωες και τους Τρομοκράτες

By Χρίστος

Αυτόνομο Σχολείο Δεκέβρη 2016: ΕΟΚΑ – ΤΜΤ: Πέρα από τους Ήρωες και τους Τρομοκράτες

Η Συσπείρωση Ατάκτων φιλοξενεί στο Αυτόνομο Σχολείο Δεκεμβρίου την Παρουσίαση: ΕΟΚΑ – ΤΜΤ: Πέρα από τους Ήρωες και τους Τρομοκράτες.

«Η οργάνωση ΤΜΤ είναι ο κακός δαίμονας για όλους τους κατοίκους της Κύπρου- Έλληνες και Τούρκους.» (Σπύρος Αθανασιάδης, Φάκελος ΤΜΤ) «Η τρομοκρατική οργάνωση της Ε.Ο.Κ.Α. σκοτώνει τους Έλληνες που δεν θέλουν την ένωση με την Ελλάδα, όπως και Βρετανούς και Τούρκους. Έτσι ξεκινούν οι δικοινοτικές συγκρούσεις στην Κύπρο.» (Serter, Vehbi Zeki, Ιστορία της Κύπρου, βιβλίο ιστορίας που διδασκόταν στα σχολεία της Τ/Κ κοινότητας ως το 2005.)

Δυο αναδυόμενοι εθνικισμοί, δυο μητέρες πατρίδες, δυο μεγάλες ιδέες, ένα νησί. Δυο οργανώσεις, δυο αφηγήσεις περί ηρώων, αυτοθυσίας, απελευθέρωσης – ή αλλιώς, περί τρομοκρατίας, δολοφονιών, καταπίεσης.

Μια παρουσίαση που εξετάζει τις οργανώσεις ΕΟΚΑ και ΤΜΤ στα χρόνια 1955-59 πέρα από τον κυρίαρχο εθνικιστικό λόγο, πέρα από τις κατεστημένες ιστορικές αφηγήσεις, πέρα από τους «Ήρωες» και τους «Τρομοκράτες».

Ηχογράφηση:

Η ηθικοποίηση του ρόλου των διδασκάλων και των διδασκάλισσων στην αγγλοκρατία

By Κώστας Κωνσταντίνου

Αυτόνομο Σχολείο Οκτώβρη 2016

Η ηθικοποίηση του ρόλου των διδασκάλων και των διδασκάλισσων ως μέσο προώθησης της εθνικιστικής ιδεολογίας την περίοδο της αγγλοκρατίας

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14/10/2016, ώρα 19:30 στον Κοινωνικό Χώρο Kaymakκιν στο Καϊμακλί: Ο διδακτορικός ερευνητής Κώστας Κωνσταντίνου παρουσιάζει το άρθρο του με τίτλο “Ο ηθικοκοινωνικός ρόλος του διδασκαλικού υποκειμένου ως τεχνολογία εκπολιτισμού και κοινωνικού ελέγχου στην Κύπρο, 1878-1937” που δημοσιεύεται στο 9ο τεύχος της Εντροπίας.

To άρθρο παρουσιάζει τις συγκυρίες κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε και θεσμοθετήθηκε ο ηθικός ρόλος των Ελληνοκυπρίων διδασκάλων και των διδασκαλισσών, για την περίοδο 1878-1937. Ειδικότερα, συζητά πώς ο ρόλος αυτός χρησιμοποιήθηκε στον λόγο των διαφόρων πολιτικών και κοινωνικών ομάδων, στην προσπάθειά τους να πειθαρχήσουν και να εκπολιτίσουν τη λαϊκή τάξη επιδιώκοντας την ηγεμονική τους επικράτηση. Ιδιαίτερα παρατηρείται η σύνδεση του εθνικού με τον ηθικοκοινωνικό ρόλο του διδασκαλικού υποκειμένου.

Ηχογράφηση

Poster

Ιδεολογία, Κράτος και Οικονομία στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα

By Νίκος Μούδουρος

Αυτόνομο Σχολείο Σεπτέβρη 2016

Ιδεολογία, Κράτος και Οικονομία στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα

Παρουσίαση – Συζήτηση με τον τουρκολόγο Νίκο Μούδουρο στον Κοινωνικό Χώρο Kaymakκιν (Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ 127, Καϊμακλί)

«Ο δεύτερος απελευθερωτικός πόλεμος» Ιδεολογία, Κράτος και Οικονομία στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016

Η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία την 15η Ιουλίου 2016 καταγράφεται ως ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα. Είναι εξέλιξη ποικίλων διαστάσεων και συνεπειών. Ως τέτοια απαιτεί προηγουμένως την όσο το δυνατό καλύτερη κατανόηση των πρωταγωνιστών της κρίσης, του ιδεολογικού τους υπόβαθρου και των θέσεων τους. Η παρουσίαση στοχεύει σε μια σφαιρική ενδοσκόπηση της απόπειρας πραξικοπήματος, αλλά την ίδια στιγμή επιδιώκει να αναδείξει τις μετατοπίσεις που σημειώνονται μετά το πραξικόπημα στο ιδεολογικό περιβάλλον της χώρας. Ο στόχος «επανίδρυσης» του κράτους και ο οικονομικός μετασχηματισμός ως συστατικά μέρη της πλατφόρμας του ισλαμικού κινήματος της Τουρκίας, είναι επίσης ανάμεσα στα κύρια σημεία της παρουσίασης.

Η παρουσίαση και συζήτηση θα γίνει στα Ελληνικά με δυνατότητα ψιθυριστής μετάφρασης στα Αγγλικά.

Ηχογράφηση

Γλώσσες και Διάλεκτοι Α - Συζήτηση για την κατάσταση στην Κύπρο

By Ιάκωβος Χατζηπιερής

Αυτόνομο Σχολείο Ιούνη 2016

Παρουσίαση του Κοινού Ελληνοκυπριακού-Τουρκοκυπριακού Λεξικού και συζήτηση για την γλωσσική κατάσταση στην Κύπρο

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ – 10 ΙΟΥΝΗ 2016 στις 19:30 στον Κοινωνικό Χώρο Kaymakκιν, Αρχ. Μακαρίου 127 Καϊμακλί (Info & Χάρτης: kaymakkin.org & fb.com/kaymakkin)

Με τους Ιάκωβο Χατζηπιερή (ένας από τους συγγραφείς του Κοινού Λεξικού) και Φοίβο Παναγιωτίδη (Γλωσσολόγος, Πανεπιστήμιο Κύπρου)

Αργότερα τον Ιούνη: Το Μέρος Β θα καταπιαστεί με τις έμφυλες διαλέκτους και την ελληνική γκέι αργκό

Ηχογράφηση

Poster

Η πορεία του ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρο, από το ’50 ως το 1974

By Μιχάλης Μιχαήλ

Η πορεία του ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρο, από το ’50 ως το 1974

Στις 12 του Φεβράρη, ο δημοσιογράφος-ερευνητής Μιχάλης Μιχαήλ ήταν μαζίν μας στον Κοινωνικόν Χώρον Kaymakκιν για να συζητήσουμεν την πορεία του ελληνικού τζιαι του τούρτζικου εθνικισμού στην Κύπρον. Ακούστε πιο κάτω την εισήγηση του Μιχάλη Μιχαήλ, και την συζήτηση που ακολούθησε.

Εισήγηση

Συζήτηση

Ευελικτοποίηση της εργασίας και οικονομική κρίση

By Γρηγόρης Ιωάννου

Ευελικτοποίηση της εργασίας και οικονομική κρίση

Καταγραφή της συζήτησης με αφορμή τις προσπάθειες για την κατάργηση της Κυριακής ως αργίας με τον κοινωνιολόγο Γρηγόρη Ιωάννου.

Μέσαστις συνθήκες κρίσης αυξάνονται τόσο σε ένταση όσο και σε έκταση οι πιέσεις στην εργασία. Οι μισθοί μειώνονται, οι όροι εργασίας επιδεινώνονται και η εργασιακή ανασφάλεια εξαπλώνεται σε ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα των εργαζομένων. Με την ανεργία να σταθεροποιείται σε επίπεδα ρεκόρ και την υποαπασχόληση να αυξάνεται το ερώτημα που μπαίνει είναι αν η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας στο λιανικό εμπορίο είναι μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας εμπέδωσης μιας νέας απεχθούς κανονικότητας στο εργασιακό πεδίο.

Βίντεο

❌