Υπάρχει μια ιστορική στιγμή, η οποία συμπυκνώνει την εσωτερική αντίφαση της δεξιάς μετα το 74: τον Γενάρη του 1974, μασκοφόροι του Γρίβα, της ΕΟΚΑ Β, δολοφονησαν τον Στέλιο Μαύρο, παλιά συναγωνιστή τους, αλλά τότε, το 74, οπαδό του Κληρίδη, που στήριζε την Δημοκρατία, απέναντι στο αυταρχισμό του Γρίβα.. τζαι των οπαδών του που ονειρεύκουνταν καρέκλες...
Μετά την δολοφονία, ο Κληρίδης αποκάλεσε/κωδικοποίησε την πρακτικη του Γρίβα τζαι των οπαδών σου σαν πρακτικές «κοινών δολοφόνων»...
Το καλοτζαίρι έγινε η διπλή εισβολή [ελληνικής χούντας, τζαι τουρκικής επέμβασης μετά το πραξικόπημα] τζι η ακροδεξιά είσιεν την ιστορική της αποκάλυψη – με το βούρος των δειλών της εθνικοφροσύνης στο Τρόοδος αντί έστω να πολεμήσει για τα χάλια που είσιεν κατασκευάσει.. Αν εκάμναν κάτι ήταν σφαγές που νομιμοποιούσαν την εισβολή – όπως στην περιοχή Αμμοχώστου.. στα χωρκά Αλόα-Μαράθα-Σανταλάρης..
Εν υπήρχε τίποτε το «ηρωικό» στην τεκμηριωμένη δειλία της εθνικοφροσύνης..
Ο Κληρίδης μετά, έκαμεν ένα κόμμα, τζαι σαν δεύτερη καταγραφή της δουλοπρέπειας τζαι φτηνού συμφεροντολογισμού της ακροδεξιάς, οι οπαδοί του Γρίβα εβρεθήκαν στο κόμμα του κ. Γλαύκου..
Η συνύπαρξη ακροδεξιών τζαι κεντροδεξιών [της ιδεολογίας/πολιτικής Κληρίδη] ελανσαρίστηκεν σαν τρόπος ενσωμάτωσης της ακροδεξιάς σε μια πιο [ας πούμε] ήπια δημοκρατική εκδοχή..
Αλλά έλα που τώρα η κάθε Αννίτα πάει στον τάφο του Γρίβα [τζαι δολοφόνου κατά τον Κληρίδη τον οποίον πιπιλίζει η φιλελε τάση της κεντροδεξιάς] για να εκλιπαρήσει ψήφους...
Κατάντια γενικώς..
Έτσι τζαι αλλιώς τί να πεις για τον Γρίβα. Η προσωποποίηση της ιστορικής αποτυχίας. Ήταν στην μικρασιατική καταστροφή, αλλά η ήττα εν του έμαθε τίποτε. Τζαι έκαμεν ότι εμπόρεν τελικά να επαναληφθεί στην Κύπρο το 74... Σαν χίτης στην κατοχή εσυνεργάστηκε με του Γερμανούς, που έχασαν τελικά, τζαι στα δεκεμβριανά έσωσαν τον οι Βρετανοί που θα τον είχαν για asset για χρόνια μετά [ομολογώντας τελικά λ.χ. ότι ήξεραν που εκρύφκετουν τον τζαιρόν της ΕΟΚΑ, αλλά, σε αντίθεση με τους Αυξεντίου τζιαι Μάτση, εν τον εσυλλάβαν.. ή έστω εν εκάμαν απόπειρα να τον συλλάβουν... εδιατηρούσαν τον σαν asset διαπραγματεύσεων λογικά..
Ακόμα τζαι η ΕΟΚΑ, ήταν μια οικτρή αποτυχία όσον αφορά τους στόχους.. εξεκίνησε τάχα μου για προσάρτηση στο ελληνικό κράτος, τζαι εκατάληξεν στην ανεξαρτησία, που εισηγείτουν η αριστερά, σε πιο ήπια εκδοχή, με την αυτοκυβέρνηση στα τέλη της δεκαετίας του 1940..
Μετά το 1960, απέτυχε οικτρά σαν πολιτικός στην Ελλαδα, όταν εδοκίμασε να πάει τζαι ποτζεί..
Ήρτεν στην Κύπρο ξανά την τριετία 1964-67, όπου φορτώθηκε άλλες αποτυχίες που την Τυλληρκά ως την Κοφίνου....
Τζαι στην τελική του απόπειρα να επαναφέρει την εικόνα του με την ΕΟΚΑ β, κατάλαβε την γενικευμένη αντιπάθεια που προκαλούσε στον κυπριακό πληθυσμό.... Τελικά με το κλίμα που προωθούσε, νομιμοποίησε την προσπάθεια πραξικοπήματος που τους οπαδούς του, ή τα αφεντικά στην Αθήνα – το οποίο έφερε την τουρκική εισβολή..
Το ότι δεξιά τζαι ακροδεξιά, προσπαθούν να εκλιπαρήσουν ψήφους που έτσι νούμερο παρατεταμένης αποτυχίας, εν μάλλον ενδεικτικό ...
Αγαπητέ Jesus... αν υπάρχεις κάπου δηλαδή, εκπροσωπά σε υποτίθεται τούτος ο τύπος, ο Γιώρκος;... Τούτη η εμμονή που έσιει με την κατασκευή μίσους, διαχωρισμού κοκ, ή τα κουτοπόνηρα ψέματά του [να θέλει διχοτόμηση τζαι να μιλά για «ορθή λυση»] εν μέρος της ερμηνείας του «Αγαπάτε αλλήλους;.. :)»
Πάλε καλά, δηλαδή, που έσιεις τζαι τον Παπα που την Αργεντινή να λαλεί τζαι καμιάν νούσιμη κουβέντα.. για να σώσει την αξιοπρέπεια της θρησκείας σου...
Η κουλτούρα του συνδυασμού στοιχείων από διαφορετικές θρησκείες, από τα κάτω, την καθημερινότητα, ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό της Κύπρου ιστορικά. Τζαι στην περίοδο πριν τους πολέμους των εθνικιστών [1958-1974] τούτο το φαινόμενο εκφράζετουν με διάφορους τρόπους. Η πιο γνωστή κοινότητα διασταύρωσης θρησκειών, που εμφανίζετουν τζαι στην Μεσαορία τζαι στην Τηλλυρκά τζαι στο Τρόοδος, ήταν οι Λινοπάμπακοι... Αλλά τα στοιχεία συμβίωσης ήταν διάχυτα τζαι στις καθημερινές τελετουργίες...
Η πιο κάτω καταγραφή του Αζίζ εν τεκμήρια της σοφίας, αλλά τζαι της γοητείας, τζηνης της ιστορικής καθημερινότητας :)..
«Η μάνα μου, μουσουλμάνα αγύριστη, μας κάπνιζε με φύλλα της ελιάς που έπαιρνε από την εκκλησιά του χωρκού. Μια φορά που πήγαμε με τα δικά μου παιθκιά, να τη δούμε στο χωρκό, και έτυχε να ήταν το μπαϊράμι, όταν μας κάπνηζε της είπα, άννε- μητέρα, οι κάμποι στο χωρκό εν γεμάτες ελιές. Σαν έρκουμαι να κόψω τζιαι να σου φέρω… απάντησε μου με ένα σεμνό ειλικρινές ύφος: «Όι γιε μου, τούτη εν δκιαβασμένη…» Δηλαδή, την διάβαζε και την ευλογούσε ο παπάς!… Μουσουλμάνα, πήγαινε και έπαιρνε τη … διαβασμένη ελιά από την εκκλησία! Αυτό να πει σεβασμός! Έτσι ζούσαμε στο χωρκό. Με χαιρετίσματα στον σημερινό αρχηγό της εκκλησιάς… Κι όταν βκάλλει εγκυκλίους να ξέρει να μιλά και με τη γλώσσα της μάνας μου…»