One Radical Planet

❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Open Day “We Art One” – Lab 31 project

By Doros Polykarpou

Wednesday, 28.08.2019 (17:00 – 21:00), at Europe Square in Larnaca

The youth who have participated in the workshop “We Art One”, the professionals who worked with them and KISA are inviting you to a festive event for the presentation of the workshop actions and the participating children’s experiences. The workshop was conducted in the framework of the transnational European project LAB 31 which focused on the right to play.

The event includes the following:

  1. Audiovisual material from the workshops
  2. Thematic stands for information and a chat by and with the participating youth
  3. Music-dance act by the workshop youth

Mr Andreas Vyras, Mayor of Larnaca, will address the event, while Ms Leda Koursoumba, Commissioner for the Rights of the Child, will also participate and talk about children’s right to play and its role in the integration process and equal participation in society.

The event is open to the public and there will be traditional food and drinks.

( Detailed programme of the Open Day)

The aim of the workshop “We Art One” was through play to encourage youth from different life paths – migrants, refugees, unaccompanied children as well as from the local society, to get to know each other, to exchange ideas and learn from each other, to express their views and expectations creatively, through visual arts and play. The workshop also aimed to help them to reflect on our society and the different life chances given to different people.

The possibility of using leisure time creatively and pleasantly is one of the most attractive and hopeful parameters   for feeling free and wholly. From children’s play, which is the recreation area par excellence for children, to the various forms of play through which adults relate to the world, men and women can feel themselves and enjoy their leisure time. Nicosia, 26.08.2019      

Ανοιχτή εκδήλωση “We Art One” – Lab 31 project

By Marina Toufexis

Τετάρτη, 28.08.2019 ( 17:00 – 21:00) στην Πλατεία Ευρώπης στη Λάρνακα

Οι έφηβοι που έλαβαν μέρος στο εργαστήρι “We Art One”, οι επαγγελματίες που εργάστηκαν  μαζί τους και η ΚΙΣΑ σας προσκαλούν σε μια γιορταστική εκδήλωση παρουσίασης των δράσεων των εργαστηρίων και των εμπειριών των παιδιών που έλαβαν μέρος. Το εργαστήρι στα πλαίσια του διακρατικού ευρωπαϊκού προγράμματος LAB 31 με αντικείμενο το δικαίωμα στο παιχνίδι.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει:

  1. Οπτικοακουστικό υλικό από τα εργαστήρια
  2. Θεματικά Περίπτερα ενημέρωσης και συνομιλίας από και με τους έφηβους που έλαβαν μέρος στο εργαστήρι
  3. Μουσικοχορευτικό δρώμενο από τους έφηβους τους εργαστηρίου

Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο κ. Ανδρέας Βύρας, Δήμαρχος Λάρνακας. Επίσης, θα παρευρεθεί και θα μιλήσει για το δικαίωμα του παιδιού στο παιχνίδι και ο ρόλος του στη διαδικασία ένταξης και ισότιμης συμμετοχής στην κοινωνία η κα Λήδα Κουρσουμπά, Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Η εκδήλωση είναι ελεύθερη για το κοινό και θα προσφέρονται παραδοσιακά εδέσματα και ποτά .

(Αναλυτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης)

Το εργαστήρι “We Art One” είχε ως στόχο να ενθαρρύνει μέσα από το παιχνίδι έφηβους από διαφορετικά μονοπάτια της ζωής, μετανάστες, πρόσφυγες, ασυνόδευτα παιδιά και την τοπική κοινωνία να γνωριστούν μεταξύ τους, να ανταλλάξουν ιδέες και να μάθουν ο ένας από τον άλλο, να εκφράσουν τις  απόψεις  και προσδοκίες τους με δημιουργικότητα μέσα από τις εικαστικές τέχνες και το παιχνίδι. Επίσης, να τους βοηθήσει να  προβληματιστούν για την κοινωνία μας και τις διαφορετικές ευκαιρίες ζωής που δίνονται σε διαφορετικά άτομα.

Η δυνατότητα χρήσης του ελεύθερου μας χρόνου με  δημιουργικό και ευχάριστο τρόπο είναι μια από τις πιο ελκυστικές και ελπιδοφόρες παραμέτρους για να αισθανόμαστε ελεύθεροι και να ζούμε ολοκληρωμένα.  Από το παιδικό παιχνίδι, που είναι για το παιδί ο κατεξοχήν χώρος αναψυχής, μέχρι τις διάφορες μορφές παιχνιδιού με τις οποίες οι ενήλικες σχετίζονται με τον κόσμο, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αισθάνεται ότι είναι ο εαυτός του και να απολαμβάνει μέρος του χρόνου του.

Λευκωσία, 26.08.2019

DSA/Jacobin/Haymarket-sponsored ‘Socialism’ conference features US gov-funded regime-change activists

By Levenshtein

The 2019 Socialism Conference, sponsored by American leftist juggernauts the DSA, Jacobin magazine, and ISO’s Haymarket Books, features regime-change activists from multiple US government-funded NGOs.

By Ben Norton and Max Blumenthal

Socialism is now apparently brought to you by the US State Department.

From July 4 to 7, thousands of left-wing activists from across the United States are gathering in Chicago for the 2019 Socialism Conference.

At this event, some of the most powerful institutions on the American socialist — but avowedly anti-communist — left have brought together a motley crew of regime-change activists to demonize Official Enemies of Washington.

One anti-China panel at the conference features speakers from two different organizations that are both bankrolled by the US government’s soft-power arm the National Endowment for Democracy (NED), a group founded out of Ronald Reagan’s CIA in the 1980s to grease the wheels of right-wing regime-change efforts and promote “free markets” across the planet.

Another longtime ally who has spoken at every single annual Socialism Conference since 2009, Anand Gopal, works at a liberal foundation that is directly funded by the US State Department. He is headlining a panel this year to provide “A Socialist View of the Arab Spring.”

Yet another 2019 conference panel rails against the socialist governments of Nicaragua and Cuba — two-thirds of John Bolton’s “troika of tyranny” — with outspoken proponents of regime change. One of the speakers, Dan La Botz, hosted an event in 2018 that featured right-wing Nicaraguan activists wearing masks and disguised as students, who were junketed to meet with Republican lawmakers in Washington by the US government-funded right-wing organization Freedom House.

The Socialism Conference’s regime-change lobbying “Nicaragua expert” La Botz has admitted in leaked emails obtained by The Grayzone that “there is virtually no left among the opposition” to Nicaragua’s democratically elected socialist government.

La Botz, a leader within Democratic Socialists of America, likewise acknowledged in these emails that there is “little likelihood of an outcome to the rebellion that goes beyond a more democratic capitalist regime.” But he has still vociferously lobbied for Nicaragua’s Sandinista government to be overthrown by US government-backed insurgents — and is using his platform at the biggest socialist conference in the United States to do it.

Merging of largest US socialist organizations

The 2019 Socialism Conference is advertised under the catchy slogan: “No borders, no bosses, no binaries.”

Each ticket comes in at a neat $105 per person (or a $250 “solidarity rate,” for the hardcore supporters) — and this doesn’t include the rate for the rooms at the hotel where it’s held.

For years, the Socialism Conference functioned as a platform for the International Socialist Organization (ISO), a small group steeped in the tradition of sectarian American Trotskyite politics, which pushed a hardline anti-communism and attacked virtually all socialist governments in history as “not truly socialist.”

Founded in 1977 after a long line of sectarian splits, the ISO never became a significant political force. It was mostly relegated to recruiting young impressionable students on liberal arts college campuses.

As an avowedly anti-communist organization, the ISO eschewed symbols long associated with the communist left, like hammers and sickles and red flags. Instead, it chose a clenched fist — one eerily similar to the symbol used by the US government-funded Serbian activist group Otpor and similar offshoots in Eastern Europe, which carried out Washington-backed neoliberal “color revolutions” in the years following the collapse of the Soviet Union and the restoration of capitalism.

The ISO claimed to be anti-war, but its leaders spent a disproportionate percentage of their time and resources attacking the anti-imperialist left. They could more accurately be referred to as the anti-anti-imperialist left.

This March, the ISO voted to dissolve — in a decision some former members joked was the most democratic act ever undertaken by the organization, which had been dominated by an unelected leadership of veteran Trotskyite activists.

The dissolution was prompted by evidence that the ISO’s steering committee mishandled sexual assault allegations. It also came as the ISO’s membership was shrinking and rapidly being absorbed by a newly burgeoning anti-communist organization, the Democratic Socialists of America, or DSA.

Now that the ISO has dissolved, some of its past prominent members have entered the ranks of the DSA, burrowing from within to inject their anti-anti-imperialist politics into the group.

Because Trotskyites are so sectarian and notoriously incapable of holding together organizations, they are infamous for infiltrating larger, more popular groups and trying to take them over, in a tactic known as entryism.

This is precisely the strategy being used by former members of the ISO — and by another tiny US Trotskyite organization, Solidarity, which was led by anti-Nicaragua regime-change activist and Socialism Conference speaker Dan La Botz, now a leader in DSA.

Democratic Socialists of America is the largest self-described socialist organization in the United States, with more than 60,000 card-carrying members. It is also very heterogeneous, with many internal contradictions and conflicting political views.

In 2019, for the first time, the organizers of the Socialism Conference — including many holdovers from the ISO leadership — joined together with two new sponsors: DSA, and the closely DSA-allied Jacobin magazine, another platform for anti-communist and anti-anti-imperialist politics.

At the bottom of the Socialism conference website, a note reads, “Brought to you by Haymarket, Jacobin, and the Democratic Socialists of America.” Haymarket is the book publishing arm of the now-defunct ISO, and its editorial board features some of the group’s former leaders.

Top speakers at the conference include Democracy Now host Amy Goodman, Jacobin magazine founder and editor Bhaskar Sunkara, and journalist Naomi Klein, the inaugural Gloria Steinem Endowed Chair in Media, Culture and Feminist Studies at Rutgers University. Klein was chosen to head the final plenary, titled “Care and Repair: The Revolutionary, Democratic Power of a Global Green New Deal.”

The 2019 Socialism Conference, like its annual predecessors, combines calls for radical economic democratic transformation and progressive social progress with the demonization of independent foreign governments that are targeted by the US government for regime change, such as Nicaragua, Cuba, Syria, Iran, China, and Russia.

The schedule of panels on foreign policy and international issues features a veritable who’s who of leftist regime-change activists. There is even a talk devoted specifically to demonizing the anti-imperialist left.

Curiously, the 2019 Socialism Conference has no panels devoted specifically to Venezuela, which since this January has endured a US-led right-wing coup attempt, and which is suffering under suffocating sanctions that amount to a de facto economic blockade. In the past, the ISO has harshly criticized Venezuela’s democratically elected socialist government, condemning Presidents Hugo Chávez and Nicolás Maduro for not being radical enough and for not supposedly implementing the vague concept of “socialism from below.”

In this way, the 2019 Socialism Conference also stands out as a sign of the effective political merging of what had previously been two distinct political trends: the Cliffite Trotskyites of the International Socialist Organization and the anti-communist social democrats of the Democratic Socialists of America.

Anti-China ‘workers’ rights’ groups funded by anti-labor US government

One of the most eyebrow-raising panels at the 2019 Socialism Conference is entitled “China and the US: Inter-Imperial Rivalry or Class Struggle and Solidarity?” The panel portrays the US and China as equally malicious imperialist powers, downplaying and whitewashing the uniquely destructive nature of Washington’s foreign wars and corporate domination.

The panel features three speakers, two of whom work for anti-China groups that are funded by the US government’s regime-change arm, the National Endowment for Democracy. The third speaker is Ashley Smith, a former leader of the ISO who has spent the past eight years romanticizing foreign-backed, far-right sectarian Islamist “moderate rebels” in Syria.

The first speaker listed on the panel is Elaine Lu, the program officer at China Labor Watch. This group is described by the Socialism conference website simply as “a New York-based NGO advocating for workers’ rights in China.”

What Socialism Conference sponsors DSA, Jacobin, and Haymarket did not disclose is that its speaker’s employer is funded by the National Endowment for Democracy.

The NED states without qualification that its goals include supporting “free markets” abroad. At the top of the about page on its website is a video of right-wing cold warrior Ronald Reagan inaugurating the US government-funded body.

The National Endowment for Democracy’s 990 tax forms show how Washington’s regime-change arm has bankrolled China Labor Watch for years. Substantial NED funding goes back to at least 2009.

According to the NED’s 2015 form 990, China Labor Watch received a $150,000 grant that year. On the NED’s 2013 tax form, it lists another $110,000 grant for China Labor Watch.

In 2014, China Labor Watch got $150,000 from the NED. According to the group’s annual report that year, its total revenues for all of 2014 was $238,003, meaning 63 percent, or nearly two-thirds of its funding came from the US government.

China Labor Watch’s other major donor is the Tides Foundation, a liberal organization that also happened to be one of the main financial sponsor’s of the ISO’s parent non-profit. In 2014, Tides gave $40,645 to China Labor Watch, another 17 percent of its budget that year.

Joining Elaine Lu as the other main speaker on the Socialism Conference’s anti-China panel is Kevin Lin, who coordinates the China program at the Washington, DC-based NGO the International Labor Rights Forum.

The Socialism Conference once again failed to mention that this group is also bankrolled by the National Endowment for Democracy.

According to the NED’s 2016 form 990, the US government’s regime-change arm gave the International Labor Rights Forum $150,000 that year alone.

The International Labor Rights Forum likewise received $96,590from the NED in 2015, and $62,500 in 2014.

The Socialism Conference also identified Kevin Lin as a co-editor of the Made in China journal, which focuses on labour rights. A disclaimer at the bottom of the publication’s swanky website notes that it is funded by the European Union’s Horizon 2020, a neoliberal business program which the European Commission describes as “the financial instrument implementing the Innovation Union, a Europe 2020 flagship initiative aimed at securing Europe’s global competitiveness.”

These are the financiers behind the speakers that the Socialism Conference and its sponsors the DSA, Jacobin, and Haymarket brought together to explain why China is a malevolent imperialist power.

Some of these groups may seem progressive, but they operate in effect as vehicles for US government soft power, exploiting the cause of human rights or labor rights to undermine and destabilize foreign governments that Washington has targeted for regime change.

China Labor Watch and the International Labor Rights Forum are far from the only ostensibly progressive anti-China groups funded by the US government.

Other China-related NED grantees include “human rights” organizations like the Network of Chinese Human Rights DefendersHuman Rights in ChinaChina AidChina Change, and China Rights in Action (another Tides grantee), along with the New York-based Chinese Feminist Collective and news websites like China Digital Times.

China Labour Bulletin, which maintains a map of strikes going on across the gigantic country, is likewise frequently cited by left-wing websites in the US. While its slogan is “Supporting the Workers’ Movement in China,” China Labour Bulletin (CLB) is actually based in Hong Kong, and it is funded by the US government.

CLB notes on its website that it “receives grants from a wide range of government or quasi-government bodies, trade unions and private foundations, all of which are based outside of China.” For decades, CLB’s founder and executive director Han Dongfang broadcasted anti-China programming on Radio Free Asia, a US government-funded propaganda outlet that was founded by the CIA to push anti-communist disinformation. Han’s work is funded by the National Endowment for Democracy, and he was a leader of the 1989 Tiananmen Square protests.

The ISO’s newspaper Socialist Worker has praised Han Dongfangas a leftist hero, without ever disclosing his extensive links to the US government’s regime-change machinery. Socialist Worker has repeatedly drawn on the work of China Labour Bulletin, over more than a decade. The ISO’s journal the International Socialist Reviewhas also relied on the US government-funded organization’s research, and Jacobin magazine has noted CLB’s “roots go back to the Tiananmen Square protests.”

Human Rights Watch, another key part of the regime-change lobby, has lionized Han, happily noting that his show on the US government’s Radio Free Asia “is one of the network’s most popular programs.”

China is just one of the countries where the US government’s soft-power arm funds such putative progressive groups. The NED likewise funds many liberal anti-Cuba organizations, such as the Foundation for Human Rights in Cuba, Center for a Free Cuba, the Cuban Institute for the Freedom of Expression and Press, and the news website CubaNet. Or there are NED-funded groups pushing regime change against Syria and Iran, like the Damascus Center for Human Rights Studies and Human Rights Activists in Iran.

While the United States has one of the lowest rates of unionizationin the industrialized world, a bloody history of worker repression and anti-labor laws, and historically weak unions among those that still do exist, its regime-change arm the NED has funded workers’ rights groups to promote a progressive image of America abroad.

For decades, for instance, the NED has bankrolled the international Solidarity Center of the major union federation the AFL-CIO. The center receives tens of millions of dollars from the US government’s regime-change arm annually, and returns the favor by avoiding topics that would anger the US State Department and bite the hand that feeds it.

Throughout the Cold War, the AFL-CIO remained a reliably anti-communist union that received funding from US government agencies, including the CIA, in order to combat and ultimately try to eliminate communist influence in the American labor movement. It was a textbook example of a controlled opposition.

This is not to say that NED-funded groups cannot at times have a positive impact on the lives of average people in repressive environments. But their work is always part of a larger agenda, with ulterior imperial motives guiding them along the way. A controlled opposition can make some changes, but it always remains controlled.

US State Department-funded speaker providing ‘socialist’ take on ‘Arab Spring’

Yet another speaker at the 2019 Socialism Conference works for a liberal foundation directly funded by the US government.

Journalist Anand Gopal, who has been a close ally of the ISO for a decade, has a panel all to himself this year: “A Socialist View of the Arab Spring.”

The Socialism Conference website did not provide a bio for Gopal, yet alone disclose that his employer is funded by the US government. It simply described him as a “Pulitzer-Prize nominated journalist,” and said he will explain how to understand “the lessons of the protests, uprisings, rebellions, and wars that shook the Arab world beginning in 2011.”

Left unmentioned is that Gopal serves as a “fellow with the International Security Program” at the New America Foundation. This foundation’s website makes it very clear that it is directly funded by the US State Department, along with massive corporations and banks — clearly institutions that are invested in advancing the revolutionary socialist cause.

Anand Gopal has harshly attacked the anti-imperialist left for opposing the international proxy war on Syria. He strongly supported the Syrian opposition, which is dominated by Salafi-jihadists, but which Gopal has consistently whitewashed and portrayed as a supposedly progressive force.

Gopal likewise reported inside al-Qaeda-occupied territory, which The New Yorker euphemistically described as “Syria’s Last Bastion of Freedom.” And he has constantly downplayed the billions of dollars of funding and weapons from the US, Europe, Israel, Saudi Arabia, Turkey, and Qatar that kept the Syrian opposition afloat, fueling the brutal war for years.

Going back to at least 2009, Gopal has spoken at every single one of the ISO’s Socialism Conferences — in 20182017201620152014201320122011, and 2010.

Gopal has also done more than a dozen extensive interviews for the ISO’s newspaper Socialist Worker and journal the International Socialist Review, blaming the rise of ISIS on Official Enemies and spreading the conspiracy theory that the US is actually “helping the regime” of Syrian President Bashar al-Assad, not truly trying to overthrow it.

‘Socialist’ lobbying for US-backed right-wing coup in Nicaragua

Another noteworthy 2019 Socialism Conference panel, called “Problems of the US Left: The Cases of Cuba and Nicaragua,” is led by Dan La Botz and Samuel Farber, veteran Trotskyite activists and outspoken proponents of regime change in the two respective countries.

The speakers’ problem with the US left appears to be that it has demonstrated too much solidarity with socialist governments in Havana and Managua, which, in their view from inside the United States, “rely more on bureaucracy than democracy.”

Farber is a Cuban exile who left the country for unspecified reasons in 1958 – a year before its revolution – and spent the rest of his life as a professional critic of its socialist government. Today, he contributes regular attacks on the Cuban Revolution to journals from Jacobin to New Politics to In These Times, where he published a trenchant denunciation of Fidel Castro upon his death in 2016.

Farber accuses Castro of developing a model of “state capitalism,” wielding a term Trotskyite ideologues routinely fling at any revolutionary government that is insufficiently pure. He calls for “a revolutionary democratic alternative… through socialist resistance from below.”

The concept of regime change “from below” is also central to the rhetoric of exile groups like the People’s MEK, a US- and Saudi-backed cult of personality that calls for toppling Iran’s government through “indigenous regime change.”

Dan La Botz, for his part, has risen to prominence as a full-time opponent of another member of the Trump administration’s “troika of tyranny”: the socialist government of Nicaragua, and the Sandinista movement that it represents.

La Botz has published an anti-Sandinista manifesto with ISO publisher Haymarket Books, which is advertised as a survey of “the failures of the Nicaraguan Revolution, by one of the most important Marxist-historians of Latin America.”

In June 2018, as a US-backed, violent regime-change attempt surged across Nicaragua, threatening the rule of democratically elected President Daniel Ortega, La Botz attempted to mobilize left-wing US support for the anti-Sandinista opposition. That month, he joined an anti-Sandinista event — co-sponsored by DSA’s New York branch, Haymarket, the academic journal NACLA, and the Marxist Education Project — at Saint Peter’s Church in New York City, to drum up local support for the coup.

The event featured speeches by several Nicaraguan anti-Sandinista activists who were involved in the regime-change attempt, including self-described students who wore masks on stage, concealing their identities from the audience.

The Grayzone has obtained internal DSA email reports authored by La Botz which revealed that, days after the event at Saint Peter’s Church, those same students met with right-wing Republican legislators on Capitol Hill, including neoconservative Senators Marco Rubio, Ted Cruz, and Ileana Ros-Lehtinen.

The students beamed with pride, appearing without masks in photo ops with the avowedly anti-socialist members of Congress. Their trip was financed by Freedom House, a right-wing soft-power organization that is funded almost entirely by the US government.

Humbled to meet with Nicaraguan student leaders who are risking their lives fighting for freedom. Their bravery and perseverance will overcome the Ortega dictatorship’s tyranny. #SOSNicaragua

— Senator Ted Cruz (@SenTedCruz) June 6, 2018

The students’ US-backed delegation included Victor Cuadras, a fanatical right-wing activist who openly supported Donald Trump’s agenda for Latin America and blamed the governments of Cuba, Venezuela and Nicaragua for the caravan of desperate asylum seekers on the US-Mexico border.

Victor Cuadras (@AndinoCuadras), the Nicaraguan student coup leader who was flown to DC by US govt @freedomhouse to drum up regime change, echoes and endorses Donald Trump’s anti-migrant fanaticism against the #Caravan

— Max Blumenthal (@MaxBlumenthal) November 6, 2018

On June 15, 2018, Dan La Botz sent an email report to DSA leadership, reflecting on the event. He acknowledged that “the Nicaraguans both on the panel and in the public had virtually no political analysis and no vision or program for the future of their country.”

Then in a follow-up email report sent to DSA leadership on July 24, La Botz defended the students’ collaboration with neoconservative politicians like Rubio and Cruz.

“The students, ages 21 to 24 or so, who spoke on our panel then went off to speak with Republican legislators, guided by a rightwing foundation,” he wrote. “While, of course, we do not think that this is a good strategy, this is perfectly understandable given that the Republicans are in power and have the ability to do something about Nicaragua.”

While marketing the anti-Sandinista activists as grassroots youth deserving of left-wing solidarity, La Botz admitted in his internal DSA report, “Nicaraguan opponents of the regime in the United States hold a wide variety of political views, though there is virtually no left among the opposition here that I am aware of.”

And while publicly framing the regime-change operation in Nicaragua as a progressive uprising, La Botz privately conceded, “There is, however, little likelihood of an outcome to the rebellion that goes beyond a more democratic capitalist regime.”

As The Grayzone reported in 2018, the US government’s regime-change arm the National Endowment for Democracy boasted of spending millions on anti-Sandinista civil society and media outfits “to lay the groundwork for insurrection” in the years and months ahead of the coup.

While the coup attempt in Nicaragua was portrayed as a peaceful people’s uprising by figures like La Botz, it was in fact a violent putsch that saw armed elements erect roadblocks across the country, holding up ambulances, torturingbrutalizingkidnapping, and murdering supporters of the Sandinistas.

Anti-Sandinista insurgents dragged an unarmed, on-leave police officer to death from a truck and then burnt his corpse at a roadblock. They raped a 10-year-old girl at a roadblock and burnt the homes of local Sandinista legislators. They occupied and ransacked a public university campuswrecked a women’s health center, and torched a daycare center.

The armed opposition wreaked this havoc while attacking police stations with mortars and gunfire, during a national dialogue in which the police were ordered to remain in their barracks. In the end, Nicaragua’s opposition caused the deaths of over 60 innocent people, while grinding the country’s previously productive economy to a halt.

Once the coup was extinguished, the US Congress passed the Nica Act without debate, imposing harsh sanctions on Nicaragua’s economy that emulated those already leveled against Venezuela and Iran.

On January 9, Dan La Botz appeared at a meeting of the New York City DSA Anti-War Working Group to amp up the attack on Nicaragua’s socialist government. There, he was challenged by Gunar Olsen, a contributor to The Grayzone, about the event he organized last year with masked right-wing Nicaraguan students sponsored by Freedom House.

La Botz claimed that the event had originally been planned as a discussion of his book, but that “somebody said, these students were coming through. And I said, that sounds great.”

He continued: “My view is, they came from their country because someone gave em some money, and they can come to the United States and they wanted to talk to somebody who might be able to help their country… It may have been though that there were some conservative political forces working with them and the Republicans, it may have been that there was some of those four students that was more hip than the others but it wasn’t my impression.”

La Botz concluded by telling Olsen and the DSA crowd, “I don’t feel at all bad, I don’t think it was a terrible thing. I think they were four young people coming to this country that wanted to speak there. We didn’t know they were going there, we didn’t know where they were heading, I didn’t know they were gonna speak there. Would I do it again? If I knew what was going to happen I’d probably say, let’s see if we can find some other students.”

However, in his private email assessment of the event to DSA leadership, La Botz had defended the students’ subsequent meetings with right-wing Republicans as “perfectly understandable.”

In his internal DSA report, La Botz went on to characterize those in the US left that opposed the coup in Nicaragua as “foreign leftists” who are “backers of Putin, Assad, Iran, Hamas, and now Ortega.”

La Botz did not respond to several attempts to reach him by phone.

‘Revolutionary socialists’ funded by the non-profit industrial complex

The force behind the annual Socialism Conference, the International Socialist Organization marketed itself as a radical, even revolutionary movement supporting “socialism from below.” But it was deeply embedded in the non-profit industrial complex.

The ISO operated legally through its parent non-profit organization the Center for Economic Research and Social Change. A tax-exempt 501(c)(3) organization, CERSC received huge grants from the Tides Foundation.

The Tides Foundation is well known for funding progressive groups, but only as long as they do not rock the boat too much.

A Canadian environmental activist who has participated in projects funded by Tides told The Grayzone that the foundation funded a trip to the 2011 United Nations Climate Change Conference in Durban, South Africa, but eventually pulled funding for their environmental group’s excursion to the 2012 UN conference in Doha, Qatar, because the foundation was afraid the activists would carry out peaceful forms of civil disobedience.

“They funded some people — those who wouldn’t rock the boat because they didn’t want people engaging in civil disobedience,” the Canadian environmental activist told The Grayzone.

Another activist published a “whistleblower’s open letter to Canadians” explaining that the Tides Foundation, which funded many environmentalists in the country, was “too afraid of reprisals from the government to act,” after the office of right-wing Prime Minister Stephen Harper threatened to challenge the foundation’s charitable status.

Why a milquetoast liberal foundation would fund the ISO, a supposedly revolutionary socialist organization, raises serious questions about that group’s agenda.

In fact, while the Tides Foundation was serving as one of the biggest financiers of the ISO, it was also funding Democratic Party-aligned organizations and even pro-Israel groups like J Street and the New Israel Fund, which actively campaign against the Palestinian call for BDS (Boycott, Divestment, and Sanctions against Israel) and support the preservation of a settler-colonialist ethnically exclusivist state.

Haymarket Books, blending important literature with regime change propaganda

While the ISO was marginal during its existence, it punched above its weight through front organizations and prominent members who worked in the mainstream media and academia.

The ISO’s publishing arm, Haymarket Books, has been especially influential. Haymarket describes itself as a “radical, independent, nonprofit book publisher based in Chicago,” which had been the base for the ISO.

Haymarket has indeed published many important books on pressing issues. However, it has supplemented these works with anti-anti-imperialist screeds that echo the US State Department’s rhetoric, but framed as “from the left.”

Among Haymarket’s most aggressively marketed releases of 2018 was “The Impossible Revolution,” a collection of essays by the Syrian exiled writer Yassin al-Haj Saleh, who now lives in Turkey and functions as a lodestar to self-styled left-wing supporters of regime change in Syria.

Al-Haj Saleh’s book was blurbed by Charles Lister, a former functionary of the UK’s Conservative Party who became a top lobbyist for arming Salafi-jihadist insurgents in Syria at the Gulf monarchy-funded Middle East Institute in Washington, DC.

State Department cables exposed by WikiLeaks indicate that Yassin al-Haj Saleh was a US government informant in regular correspondence with American officials in Damascus. One such memo, dated April 24, 2006, features advice by al-Haj Saleh apparently delivered to US officials in the country to use Islamism as a weapon against the government of Bashar al-Assad.

Haymarket has also recently published “Indefensible,” a book-length denunciation of the anti-imperialist left by the writer Rohini Hensman.

The manifesto features ham-fisted attacks on journalists Julian Assange, John Pilger, and Seymour Hersh, along with unqualified support for virtually every US and NATO military intervention in the past 30 years, as well as the dirty war on Syria and the Maidan coup in Ukraine.

Anand Gopal, the longtime ISO ally who speaks at the Socialism Conference every year, while working for a liberal foundation funded by the US State Department, praised Hensman’s book as a guide to “how to be a principled internationalist in the era of imperialism.”

More recently, Hensman took to the DSA’s official website to attack The Grayzone editor Max Blumenthal, Seymour Hersh, and Robert Fisk as “neo-Stalinists” engaged in a “convergence” with neo-Nazis. No evidence was provided to support the extreme claim.

Ashley Smith, an ideologue of the now-defunct ISO, says he is currently writing another anti-anti-imperialist book for Haymarket entitled “Socialism and Anti-Imperialism.”

Tiny, irrelevant Trotskyite groups, from South to North America

Trotskyite groups are notorious throughout the world for their extreme sectarian tendencies. The organizations rarely last long, frequently splintering into tiny groupuscules over political disagreements.

Unsurprisingly, then, the so-called “left” opposition in Nicaragua, Venezuela, and Cuba — which is celebrated by Trotskyite groups like the ISO — is in fact infinitesimal and insignificant.

Nils McCune, a socialist and environmental activist who has lived in Nicaragua for years, explained in an interview on our podcast Moderate Rebels that one of these parties, the Movement for the Renovation of Sandinismo (MRS) is a tiny group that is irrelevant in the country. Unable to mobilize popular support, this “left” opposition can only lobby the US government for regime change.

As Blumenthal, a co-author of this article, revealed in MintPress News, the MRS has received direct support from the US government in its campaign to prevent the election of Daniel Ortega as president, and lobbied for sanctions against Nicaragua after he was elected.

Similarly, in Venezuela the ostensible left opposition has offered “critical support” to Washington’s regime change efforts.

This February, a leader of the marginal Venezuelan Trotskyite group Marea Socialista held a friendly meeting with Juan Guaidó, the US-appointed right-wing coup leader.

On February 5, Guaidó tweeted a photo of a meeting with Marea Socialista’s Nicmer Evans.

Juan Guaidó hails from the far-right party Voluntad Popular, which was practically founded by the US government and has been deeply involved in street violence throughout Venezuela.

Hoy sostuvimos un encuentro con ex Ministros del Gobierno del ex presidente Chávez. Escuchamos sus planteamientos, y coincidimos en la necesidad de resolver los problemas de los venezolanos.

Seguimos trabajando y escuchando a todos los sectores que quieren un cambio #VamosBien

— Juan Guaidó (@jguaido) February 5, 2019

Jesus Rodriguez Espinoza, a Chavista who lives in Venezuela and is editor of the independent news website, the Orinoco Tribune, told The Grayzone when we reported in the country in February that Marea Socialista is “tiny” and has “no power.” He was genuinely surprised at how much coverage these minuscule groups have received in the US progressive media, because inside Venezuela they have negligible influence.

Yet the Trotskyite organization has constantly been given a platform by the ISO’s newspaper Socialist Worker (Marea Socialista even enjoys its own tag on the website). Jacobin Magazine, the self-declared “leading voice of the American left,” has also given a huge platform to Marea Socialista operatives to push for what they call a “Chavismo from below” — despite the fact that the Trotskyite group is virtually unknown to average Venezuelans, including to millions of poor and working-class Chavistas.

Also featured in the February 5 photo of the meeting with US-backed coup leader Juan Guaidó was the anti-Maduro liberal intellectual Edgardo Lander, who is popular in anti-communist left-wing circles in the US but almost unknown inside Venezuela. Like Marea Socialista, Lander has enjoyed very positive coverage in the progressive Anglo press.

Democracy Now, which has advanced regime-change propaganda on Syria on repeated occasions, offered its platform to Lander this May. Hosts Amy Goodman and Nermeen Sheikh lobbed softball questions at the intellectual, and failed to disclose that he met with Guaidó.

In his Democracy Now segment, Lander admitted that his outfit is a “small collective,” whereas the Chavista movement he criticizes is massively popular in working-class barrios across the country.

The International Socialist Organization has played a similar role in the US, with little visibility outside the left and almost no grassroots base.

Now that the ISO has disbanded, its veterans can reach into the rapidly growing ideologically diffuse world of Democratic Socialists of America, using platforms like Socialism 2019 to infect DSA’s youthful core with the imperial politics of regime change – but always “from the left,” and always “from below.”

By Ben Norton and Max Blumenthal

The post DSA/Jacobin/Haymarket-sponsored ‘Socialism’ conference features US gov-funded regime-change activists appeared first on Αγκάρρα.

Σπόντες [12 Μαΐου 2019]

By Defteri Anagnosi

Παναγιώτη Στεφανή, από τους Τρούλλους,

συγνώμη και σε εσένα από τους δειλούς που σε σκότωσαν γιατί δεν τολμούσαν να δουν το τέρας που γεμίζει το κόμπλεξ της ανασφάλειας μέσα τους. Και σκότωσαν τον διαφορετικό…

  • Το ρήγμα στο τείχος του διαχωρισμού με την τουρκοκυπριακή ψήφο, οι υστερίες του παρελθόντος, και οι μορφές της ντε φάκτο επανένωσής από τα κάτω.Αυτήν την εβδομάδα είχαμε μια διολίσθηση του πολιτικού λόγου της δεξιάς μέσω του Αβέρωφ και του θιάσου που έστησε. Ήταν ένα θλιβερό deja-vu που ενσωματωνόταν στην μελαγχολία από την αύρα των δολοφονιών γυναικών-κοριτσιών μεταναστών, και την νέα αποκάλυψη ότι και ο θάνατος του μαθητή στους Τρούλλους είχε, ακόμα και αυτός, ένα υπόστρωμα ακροδεξιάς υστερίας που διοχετεύτηκε και σε εκείνο το εφηβικό επίπεδο…Φαντάσου να ήταν και Τουρκοκύπριος ο καημένος ο έφηβος. Άμα συμπεριφέρονταν έτσι σε ένα ελληνοκύπριο παιδί αριστερής οικογένειας… Και μετά σκεφτόσουν- άμα μέχρι και στον Νιαζί συμπεριφέρονται έτσι…

    Αλλά πάλι σκέφτεσαι ότι η πρόοδος σε αυτήν την χώρα γίνεται, για δεκαετίες τώρα, μέσα από το πείσμα να αντιστεκόμαστε σε αυτές τις υστερίες των νευρώσεων και των εξαρτήσεων από εισαγόμενους εθνικισμούς. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ο Μένοικος σαν σύμβολο μιας εποχής… Πέθανε όρθιος αρνούμενος να υποταχθεί.

    Ο στόχος της πρόσφατης υστερίας του ΔΗΣΥ ήταν ενδεχομένως ο Νιαζί σαν υποψήφιος του ΑΚΕΛ. Όμως η εικόνα πολλά γληγορά εκτραχύνθηκε σε ένα χυδαίο ρατσισμό που θύμιζε ένα βαθύ παρελθόν. «Τι θα αντιπροσωπεύει ο Νιαζί;» ρωτούσαν με μια δήθεν χαζή αθωότητα ο Αβέρωφ, η  Ε. Σύρου [τι να πεις; Ρώτησε ποτέ τον μπαμπά της ποιους εξυπηρετούσε/αντιπροσώπευε όταν έκανε σχέδια πραξικοπήματος που αφήναν την Κερύνεια εκτός δράσης;] κ.ο.κ. Η λογική απάντηση φυσικά είναι ότι ο Νιαζί όπως και κάθε υποψήφιος θα αντιπροσωπεύει τους ψήφους που θα το ψηφίσουν – και αν τον ψηφίσουν και αρκετοί Τουρκοκύπριοι, ως ευρωπαίοι πολίτες της Κύπρου, θα τους αντιπροσωπεύει επίσης με την ευαισθησία του ατόμου που ξέρει [σαν μέλος της κοινότητας τους λόγω καταγωγής] την εμπειρία τους. Ενώ αντίθετα, ας πούμε, ποτέ δεν θα περίμενα και ούτε θα δεχόμουν ότι θα με αντιπροσωπεύει η κόρη του Σύρου ή κάποιος του ΕΛΑΜ έστω και αν εκλεγεί…Θα αντιπροσωπεύει άλλους –
    not in my name. Αυτά είναι απλοί δημοκρατικοί κανόνες…Και όμως ρωτούσαν λες και δεν το σκέφτηκαν ποτέ. Πόσο ψέμα;.. Το ότι ο Νιαζί έχει έρθει στην περιοχές που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία από την δεκαετία του 1980, το ότι έχει δαιμονοποιηθεί από την τουρκοκυπριακή ακροδεξιά, είναι λίγο πολύ γνωστά δεδομένα – και στον Αβέρωφ και στην υπόλοιπη ηγεσία του ΔΗΣΥ…Έγραψε μέχρι και βιβλίο για τον υποτιθέμενο ιστορικό τους ηγέτη – οπότε προς τι η χαζή παράσταση των ρητορικών ερωτήσεων;

    Η απάντηση είναι σαφής: ο στόχος δεν ήταν ο συγκεκριμένο άνθρωπος, ακαδημαϊκός κοκ που έχει καταγράψει με έρευνα τις θέσεις και απόψεις του. Ο στόχος ήταν η τουρκοκυπριακή κοινότητα ευρύτερα – και η πιθανότητα να ασκήσει το δικαίωμα ψήφου. Ο ΔΗΣΥ ταυτίστηκε με την ακροδεξιά σε μια προσπάθεια αποθάρρυνσης των Τουρκοκυπρίων να ψηφίσουν. Τι τους έλεγαν ουσιαστικά; Ότι τους θεωρούν όργανα της Τουρκίας. Και δεν ήταν παραδρομή του λόγου – το είπε και ο πρόεδρος τους σε μια άλλη φάση. Άμα ένα άτομο όπως ο Νιαζί δαιμονοποιήται τόσο χυδαία [σαν ύποπτος , πράκτορας κοκ] ενώ μόλις πριν λίγο καιρό ήταν ο αποδεκτός διπλανός γείτονας και σύμβουλος του προέδρου τους, τότε γιατί να εμπιστευθεί ο μέσος Τουρκοκύπριος που δεν έζησε στη νότια Κύπρο, ότι θα είναι [εκείνος/η ή τα παιδιά τους] ασφαλισμένος; Εδώ δαιμονοποιούν με χυδαία ψέματα έναν άτομο με μόνο κριτήριο το ότι είναι… «Τούρκος».. Αυτή ήταν η παράσταση που ζήσαμε – και περιμένουμε τώρα να δούμε πως θα αντιδράσουν οι Τουρκοκύπριοι και πως θα αντιδράσουν οι οπαδοί της λύσης μέσα στο ΔΗΣΥ στις ευρωεκλογές.
    Είναι στιγμή ιστορικής ευθύνης. Το δικαίωμα των Τουρκοκυπρίων να ψηφίζουν δεν είναι επιφανειακό. Είναι μια ουσιώδης ρωγμή στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που τους αποκλείει. Αν ψηφίσουν μαζικά τότε θα αναγκάσουν και άλλα ε/κ κόμματα να τους λαμβάνουν υπόψιν και όχι να τους δαιμονοποιούν σαν... μισταρκούς. Και όταν οι Τουρκοκύπριοι θα λαμβάνονται υπόψιν στις εκλογές σαν άτομα – πολίτες και όχι σαν δαιμονοποιημένη μάζα, τότε θα τεθεί και το επίσης ιστορικό ερώτημα: πότε θα ολοκληρωθεί η λύση με την ομοσπονδιακή επανένωση. Διότι θα καταλάβουν και οι μεν και οι δε ότι η μονοπωλιακή διαχείριση της εξουσίας [είτε διεθνών είτε σε ένα μέρος της χώρας] είναι ανέφικτη πια [και δεν συμφέρει σε καμία από τις δυο κοινότητες]– και η άλλη κοινότητά θα εμφανιστεί σαν σύμμαχος απέναντι στο εξωτερικό και σαν εσωτερικό όριό στην διαπλοκή και την επιβολή μορφών του βαθέως κράτους.

  • Όταν το δηλητήριο του Ιούλη του 2011, έφτασε στους Τρούλλους, δολοφόνησε ένα έφηβο που απλώς ήθελε να ζήσει και αυτός την εφηβεία του με μια ομάδα όμοιων-συνομήλικών του: Ο θάνατος του Παναγιώτη Στεφανή είχε αρχικά τα στοιχεία μιας τραγωδίας μεταξύ παιδιών/εφήβων. Μετά άρχισε να φαίνεται κάπως πιο τρομακτικό – ένα παιδί που υποβαλλόταν σε μπούλινγκ από συνομήλικους του. Και τώρα φτάσαμε και στο κερασάκι στην τούρτα – ένα βίντεο όπου το παιδί/έφηβος υποχρεώνεται να στέκει σε [στρατιωτική] προσοχή και υποβάλλεται σε αυτοεξευτελισμό, βρίζοντας την ομάδα του και την πολιτική παράταξη [την δική του ή των γονιών του]. Και άντε να πεις ότι το να βρίζει την ομάδα του, Ίσως να είναι μέρος της εφηβικής ανωριμότητας – τσακώνονται οι μιτσιοί για τον φούρπο. Και πάλι είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί να υποβάλλεται ένα παιδί σε τέτοιες τελετές.

    Τι κόμπλεξ ανασφάλειας και άγχους ευνουχισμού κουβαλά στα υπόγεια της, μερίδα της παραδοσιακής κουλτούρας. Άτε έστω η μάππα. Αλλά και πολιτικά; «Αριστερά και Χριστόφιας». Αυτούς έπρεπε να βρίζει για να τον εγκρίνουν αυτοί που τον είχαν μετατρέψει σε ψαρωμένο στρατιώτη σε προσοχή – για να κερδίσει λίγη από την συμπάθεια τους. Πολύ οξυμένο πολιτικό κριτήριο έχουν μερικά νούμερα στους Τρούλλους. Και ελπίζουμε να μην αρχίσουν τα πλυντήρια να ξεπλένουν τώρα ότι ήταν τυχαία. Όχι ρε δεν ήταν τυχαία. Αυτά τα παιδιά βασανιστές μεγάλωσαν με το κλίμα του μίσους εκεινού του καλοκαιριού του 2011. Όταν μια κερκίδα ολόκληρη φώναζε «θάνατος στον Χριστόφια» και τόσοι και τόσοι σιωπούσαν. Εκείνη η συλλογική αθλιότητα και υστερία στην κερκίδα δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ. Όταν το ΕΛΑΜ εμφανιζόταν με αποδοχή έξω από το προεδρικό…

    Εκείνο το μίσος έφτασε και στους εφήβους από τους Τρούλλους. Και δεν είναι η πρώτη φορά που το μίσος, η εμπάθεια και φτήνια μετατρέπουν τους εφήβους σε άκαρδα όργανα φόνων. Όταν οι δειλοί μασκοφόροι του Γρίβα και του Παπαφώτη, δειλοί γιατί δεν τολμούσαν να τα βάλουν σαν ενός προς ένα με τον Σάββα Μένοικο, σαν έντιμοι άντρες εστω στην παραδοσιακή κουλτούρα, τον έδεσαν σε ένα δέντρο και κάλεσαν παιδιά της εθνικοφροσύνης να τον λιθοβολήσουν μέχρι θανάτου. Ένα άνθρωπο δεμένο. Δειλοί… Εκεί σκοτώθηκε ο πρώτος Παναγιώτης Στεφανή της νεωτερικότητάς μας. Και τώρα αυτό… Ελπίζουμε  μόνο να μην τον σκότωσαν κιόλας σκόπιμα, υποχρεώνοντας να πιει υπερβολική ποσότητα αλκοόλ για να γελούν μαζί του. Τέτοια ήθη…

    «Νέο βίντεο βλέπει το φως της δημοσιότητας σε σχέση με τον εκφοβισμό και το μπούλινγκ που δεχόταν από συμμαθητές του πριν τον τραγικό θάνατό του ο 16χρονος μαθητής Παναγιώτης Στεφανή από τους Τρούλους, που πέθανε τα ξημερώματα της Κυριακής 14 Απριλίου. Στο βίντεο που δημοσίευσε η ιστοσελίδα Ρεπόρτερ, ο 16χρονος δέχεται οδηγίες για να εξυβρίσει την Αριστερά και τον Χριστόφια, καθώς και την ομάδα του την Ομόνοια, ενώ φαίνεται να στέκεται σε στάση προσοχής.»

  •  Από το Ζύγι στους Τρούλλους. Από την τύπισσα με τα τιγρέ που δεν ήθελε τα παιδιά των ξένων που θα μολύναν τις επιχειρήσεις, μέχρι τις τελετές μπούλινγκ με πολιτική αύρα στους Τρούλλους. Τί αρρώστια είναι αυτή;

    Τον έβλεπαν οι ακροδεξιοί φασίστες να πεθαίνει και το απολάμβαναν. Είναι ολοφάνερο ότι του άνοιγαν το στόμα και το κατάπινε με το ζόρι. Αυτό καταλαβαίνω.

    "- «Γ...ω την αριστερά και τον Χριστόφια», λέει αρχικά ο άτυχος Παναγιώτης, μετά από υπόδειξη που του έγινε από τον εκφοβιστή του.
    Α, στους Τρούλλους στο Β’ γύρο των προεδρικών του 18’ ο Ν. Αναστασιάδης έλαβε το 81.5% ενώ στις αμέσως προηγούμενες το «γαλάζιο» ποσοστό έφτασε στο 84%.

  • Αφιερωμένο στον Παναγιώτη Στεφανή από τους Τρούλλους που πέθανε/τον σκότωσαν γιατί αναζητούσε λίγη αποδοχή στην έρημο της αθλιότητας, όπου θέλουν να εξαφανίσουν το διαφορετικό… Είναι και αυτό το μίσος μέρος της αρρώστιας που επιπλέει πια σαν βαλίτσα πτωμάτων της ένοχης συνείδησης πάνω στην επιφάνεια της τοξικής λίμνης:

    και τότε ήταν που άρχισε να παίζει θέατρο, να βρίσκει μάσκες που αυτοί οι τυπάδες θα αναγνώριζαν, χλωμές μάσκες, μάσκες κλόουν, μέχρι που τους έπεισε ότι ήταν εντάξει, ότι ήταν και αυτός άνθρωπος σαν και αυτούς. Τους κορόιδευε με τον ίδιο τρόπο που ένα ευαίσθητο ανθρώπινο ον μπορεί να κοροϊδέψει γορίλλες να τον δεχτούν στην οικογένεια τους, να τον χαϊδεύουν, να τον αγκαλιάζουν και να του μπουκώνουν μπανάνες στο στόμα..»
    Salman  Rushdie]

  • Μάλιστα – ακόμα δεν προλάβαμε να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της αισχρότητας των βασανιστηρίων στα οποία υποβαλλόταν ο Παναγιώτης Στεφανή από τους Τρούλλους, στα πλαίσια του μπούλινγκ [που περιλάμβανε και ποδοσφαιρικά σκηνικά]  και ήρθε ένα επεισόδιο από τους πανηγυρισμούς του ΑΠΟΕΛ να θυμίσει την αθλιότητα: τραγούδια μίσους και «ξύλου» από ένα δίποδο εμπόρευμα με την στήριξη της νεύρωσης από την γνωστή πτέρυγα της κερκίδας. Το μεταφέρουμε από τον Πολίτη, ο οποίος τουλάχιστον σε αυτό, έπιασε την ουσία στο πλαίσιο – φώναζαν το όποιο σύνθημα-τραγούδι «μπροστά σε παιδιά». Το να περιμένει κανείς ευθιξία από το σωματείο θα ήταν υπερβολικό… Για τον ίδιο τον ποδοσφαιριστή τι να πει κανείς;
    Είναι το ζωντανό σύμβολο του κινουμένου εμπορεύματος: το οποίο τραγουδά ότι του υποβάλλουν οι κάθε φορά αγοραστές του. Είναι ένα δείγμα του πάτου που έχει τρύπα…Άντε και άμα τον ξεφορτωθεί το ΑΠΟΕΛ να του τραγουδούν μετά το άσμα του για να θυμάται ότι δικαιούται να μιλά μόνο με βάση του τι θέλει ο αγοραστής του.
    Γιατί αυτό έκανε. Έγλειφε αυτούς που τον αγοράσαν. Ούτε περαστικά δεν αξίζει…

    Καταγράφεται όμως στα θετικά η κριτική στάση του δημοσιογράφου του Πολίτη - έστω που κατάλαβε το μέγεθος της αθλιότητας. Έστω αυτός/η..

    «Τραγικός Ανδρέας Κατσαντώνης…

    Ο νεαρός ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ έχασε την μπάλα, φωνάζοντας αισχρό σύνθημα κατά της πρώην του ομάδας, της Ομόνοιας, όταν βγήκε στον εξώστη κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών των γαλαζοκιτρίνων για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

    Ο 19χρονος επιθετικός, που το περασμένο καλοκαίρι μεταπήδησε στους πρωταθλητές από το τριφύλλι, φώναξε γνωστό σύνθημα των πορτοκαλί που κάνει λόγο για «ξύλο» και το οποίο ουσιαστικά επιδοκιμάζει πράξεις βίας ανάμεσα στους οπαδούς.

    Το εν λόγω σύνθημα προέκυψε μετά από σοβαρά επεισόδια που έγιναν πριν από χρόνια σε αγώνα του ΑΠΟΕΛ με την Ομόνοια και μάλιστα ειρωνεύεται το γεγονός πως οπαδός των πρασίνων κατρακυλούσε στις κερκίδες μετά που ξυλοκοπήθηκε.

    Αν είναι δυνατόν για έναν ποδοσφαιριστή να έχει τέτοια συμπεριφορά και να υιοθετεί τέτοιο σύνθημα (το ξεκίνησε ο ίδιος δίνοντας το έναυσμα στον κόσμο να το τραγουδήσει), ενώπιον χιλιάδων ανθρώπων και μπροστά ακόμη και σε παιδιά.»

  • Η τραγική μορφή στο σύνορο: ο Νιαζί σαν αλληγορία για τους τουρκοκύπριους ή τους ανθρώπους που δεν υπακούουν στο «νόμο» του Συρματοπλέγματος. Το θέμα δεν είχε να κάνει ούτε με τον Νιαζί σαν ακαδημαϊκό [σιγά μην θκιεβάζει ο κάθε Αβέρωφ, η κάθε κόρη του κάθε Σύρου] ούτε με τον Νιαζί σαν υποστηρικτή της ομοσπονδιακής λύσης. Ο άνθρωπος είναι/ήταν ξεκάθαρος και το λέει από την δεκαετία του 1980 όταν έσπασε για πρώτη φορά το τείχος του διαχωρισμού του 74. Και την πρώτη επίθεση λάσπης εναντίον του, την εξαπέλυσαν οι απορριπτικοί της ακροδεξιάς την δεκαετία του 1990. Τώρα είναι το κόμμα των φιλελέ του 2004… Πέρα από το άτομο του, το οποίο πια ζει και εργάζεται στην περιοχή που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Νιαζί είναι σύμβολο της τεράστιας πλειοψηφίας των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι λόγω του πραξικοπήματος [που έκανε η οργάνωση του μπαμπά της κυρίας Σύρου] και των συνεπειών του [της εισβολής] εγκλωβίστηκαν στην βόρεια Κύπρο. Και για να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για δεκαετίες χρειάζονταν τουρκικό διαβατήριο, ενώ ακόμα και σήμερα που μπορούν να έχουν ξανά κυπριακά διαβατήρια, για να πάνε Τουρκία μέσω Λάρνακας πρέπει να κάμουν πογύριν της ανατολικής Μεσογείου.

    Γιατί πρέπει να πληρώνει μια ολόκληρη κοινότητα το κόστος των εγκλημάτων της οργάνωσης του Σύρου; Ήρθε στην νότια Κύπρο ο Νιαζί. Πέρασε το κόστος της περιθωριοποίησης ποδά, της δαιμονοποίησης ποτζεί. Νόμισε ότι έγινε αποδεκτός έστω μετά που τόσον τζαιρό… Εδώ έγραψε βιβλίο για τον ιστορικό ηγέτη της δεξιάς. Τζαι όμως στην πρώτη εύκαιρα, νά’ σου ο υφέρπων ρατσισμός [τζαι ακόμα εν εθάψαμε τες κοπέλες που δολοφόνησε το ντελίριο που νομιμοποίησε ρατσισμός] ξαφνικά εστίασε πάνω του – Άκου ερώτηση: θα εκπρόσωπος τους Τουρκοκύπριους ή την Κυπριακή Δημοκρατία. Τζαι οι Τουρκοκύπριοι τί είναι; Είναι ή δεν είναι η κοινότητα που είναι  συνιδρυτής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί να μη αναμένεται από ένα Τουρκοκύπριοι υποψήφιο να εκπροσωπεί τζαι την κοινότητά του; Τζαι ο άλλος να ρωτά χωρίς ίχνος ντροπής αν θα εκπροσωπεί την Κύπρο ή την Τουρκία.

    Αλλά, όταν έχεις για πρόεδρο ένα τύπο που είπε κάτι ανάλογο για το φυσικό αέριο, τι να περιμένεις από ένα τύπο που απλώς μιλά ακατάπαυστα για να συγκαλύψει το άγχος να μην αποκαλυφθεί η κενότητα του. Το νόημα ήταν το εξής: Άμα είσαι Τουρκοκύπριος η ελληνοκυπριακή δεξιά θα σε προβάλει σαν έκθεμα άμα σε έσιει ανάγκη για ξέπλυμα του παρελθόντος της, τζαι άμα το έσιει ανάγκη θα σε δαιμονοποιά ότι είσαι ξένος, όργανο, ύποπτος. Ήταν που τες εφτομάδες που ένοιωθες ντροπή που είσαι υπόχρεος να ανήκεις σε κάτι [εστω κοινότητα] μαζί με την αθλιότητα ενός Αβέρωφ. Ούτε καν ο Πιν δεν έφτασε τέτοιο πάτο – τζείνος έσιει τουλάχιστον μια συνέπεια…

  • Η εικόνα των συσσωρευμένων αδιεξόδων πίσω από τις φούσκες των 2 τελευταίων χρονών ή πως η πολιτική Αναστασιάδη έστρωσε το χαλί στην τουρκική ναυτική περικύκλωση της Κύπρου – και στους περιπάτους του ναυτικού της, και τις γεωτρήσεις σύντομα στην κυπριακή ΑΟΖ:

    Η εικόνα από τις ε/κ εφημερίδες της Κυριακής ήταν σαφής: οι μύθοι και οι φούσκες για συμμαχίες κοκ κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Και σαν παρηγοριά περιμένουν κάτι από την ΕΕ σε…βάθος χρόνου. Μα αν ήδη η πορεία της Τουρκίας είναι μπλοκαρισμένη, τότε πως θα την εκβιάσουν;…Η πραγματικότητα είναι εδώ:  Η Τουρκία έστειλε ένα πλοίο για γεώτρηση και όλοι απλά συμβουλεύαν να μην υπάρχει ένταση – αλλά και όλοι υπενθύμιζαν εν μέρει στην ελληνοκυπριακή πλευρά ότι αν θέλει να διεκδικεί κάτι σαν Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να κατανοήσει ότι το φυσικό αέριο ανήκει και στους Τουρκοκύπριους [σε όλους τους κυπρίους ήταν η συνήθης διατύπωση]…Και ξαφνικά συνειδητοποιείται και πάλι η αλήθεια του 1974 που ο νυν πρόεδρος δεν φαίνεται να κατάλαβε ποτέ στα απωθημένα των ενοχών του: όταν παραβιάζεται το σύνταγμα [όπως έγινε με το πραξικόπημα ή όπως με τις δηλώσεις για το φυσικό αέριο λες και οι Τουρκοκύπριοι είναι μια κοινότητα που δεν πρέπει να έχει λόγο για αυτό] τότε η ελληνοκυπριακή κοινότητα παύει να θεωρείται ότι εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία και μετατρέπεται σε απλή κοινότητα την οποία κοιτάζουν με αδιαφορία οι γύρω: ποιος θα ασχοληθεί με μια κοινότητα η οποία συρρικνώνεται αυξανόμενα σε μια γωνιά του νησιού, όταν υπάρχουν τα συμφέροντα μιας χώρας με την γεωπολιτική και άλλη σημασία του τουρκικού κράτους;

    Ανάλογα συμβαίνουν και όταν οι διαχειριστές της Κυπριακής Δημοκρατίας αποστασιοποιούνται από τον ΟΗΕ – μια ιστορική ανοησία της ελληνοκυπριακής δεξιάς που νόμιζε ότι το να πουλά δουλοπρέπεια στους δυτικούς θα την έκανε αρεστή. Ποτέ δεν κατάλαβε μια απλή θέση της ρεαλιστικής θεωρίας στις διεθνείς σχέσεις [την οποία κατά τα αλλα επικαλείται χωρίς να την κατανοεί] – ότι το να προσφέρεσαι σαν δούλος/υπηρέτης, αντι να διαπραγματεύεσαι σε πλαίσιο μορφών ισορροπίας ισχύος [άρα εμπλέκοντας και άλλους «παίκτες»/δυνάμεις], απλά σε μετατρέπει σε δεδομένο. Ετσι η εισβολή δεν έγινε πριν την 15η Ιουλίου διότι η κυβέρνηση Μακαρίου κρατούσε την Κύπρο στα πλαίσια μιας ισορροπίας ισχύος αναμεσα σε Δύση [ η Δύση είχε ήδη τις βρετανικές βάσεις, ραντάρ παρακολούθησης της περιοχής, αλλα και νατοϊκά στρατεύματα – Ελλάδας και Τουρκίας] και Ανατολή [η οποία στήριζε την Κύπρο για την αδέσμευτη πολιτική της – και η οποία την στήριξε και οικονομικά μετα την εισβολή] η οποία εκωδικοποίητο στον ΟΗΕ.

    Με το πραξικόπημα το κυπριακό έφυγε από τον ΟΗΕ αφού οι νατοϊκοί στρατοί [ελληνικός και τουρκικός] όπως και οι φιλο-νατοϊκές ένοπλες ομάδες [ΕΟΚΑ β και ΤΜΤ] είχαν απόλυτο στρατιωτικό έλεγχο. Και σε εκείνο το πλαίσιο η Τουρκία έκανε περίπατο…Η Τουρκία σταμάτησε όχι γιατί την εμπόδισε κάτι εσωτερικά [αντίθετα οι ηλίθιοι δειλοί της ακροδεξιάς της προσφέραν στο πιάτο δικαιολογίες για επέκταση με τις σφαγές στην Τοχνη και την Αλοα-Μαραθα-Σανταλρη] αλλα γιατί το θέμα με την παραίτηση Σαμψών μεταφέρθηκε πάλι στον ΟΗΕ.
    Τα χαζοχαρούμενα θεάματα της νυν κυβέρνησης με το Ισραήλ και τις τριμερο-τετραμερείς κ.ο.κ., και με τις μονομερείς κινήσεις για το φυσικό αέριο και σαν αποκορύφωμα την πραξικοπηματική δήλωση Αναστασιάδη ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν πρέπει να έχουν έστω και μια θετική ψήφο για θέματα του φυσικού αερίου, απλά οδήγησαν στην διεθνή εγκατάλειψη της Κύπρου και την μετατροπή της σε ελληνοκυπριακή διοίκηση.

    Αναγνωρίζεται ακόμα θεσμικά η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά η τουρκοκυπριακή κοινότητα λειτουργεί πια και σαν αυτόνομος παράγοντας για τους διεθνείς «παίκτες» αφού εμφανώς η νυν ελληνοκυπρ8καη ηγεσία της Κ.Δ. τεκμηριωθεί με τις πρακτικές της ότι τους παραγνωρίζει όπως ισχυρίζονται ιστορικά οι Τουρκοκύπριοι. Και ο Αναστασιάδης τα επιβεβαίωσε με την συμπεριφορά του στο Κραν Μοντανα.
    Τώρα απλά συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να πάμε πίσω στον ΟΗΕ, να βρούμε κάποια άκρη με τους Τουρκοκυπρίους – και με την Τουρκία να έχει κερδίσει πόντους σε όλα τα μέτωπα τα τελευταία δύο χρόνια…

  • Η αθλιότητα των επιθέσεων εναντίον του Νιαζί είναι μια χρήσιμη εμπειρία. Καταγράφει το επίπεδο της ασυνέπειας μιας ηγεσίας [υπήρχαν άνθρωποι που πίστεψαν τον Αβέρωφ !!] που πουλούσε ψέματα, υπεκφυγές και θεάματα. Και το κάνει για χρόνια – αλλά τώρα ήταν η αλήθεια γυμνή στην grotesque εκδοχή της. Η πραγματική εικόνα: Φτήνιες από το ρεπερτόριο του παρελθόντος και των ρατσιστικών προκαταλήψεων. Ο πανικός των εκλογών; Το άγχος να μετατοπιστεί η συζήτηση από τον Χάρη και τον Ιωνά. Ότι και να πει κανείς, το να καταφεύγει το κόμμα που είναι κυβέρνηση σε τέτοιο φτηνό ρατσισμό είναι χοντρό ακόμα και για τα επίπεδα της ελληνοκυπριακής δεξιάς ιστορικά. Μετά από αυτό το ντελίριο, οργανωμένο από Αβέρωφ, με συμμετοχή Αναστασιάδη, ποιος θα τους πάρει σοβαρά στο κυπριακό; Σε τι διαφέρουν πια από το ΕΛΑΜ; Και όλα αυτά γίνονταν ενώ προσπαθούσαν να πουλήσουν στο εξωτερικό την εικόνα ότι ..εκπροσωπούν και τις ..δυο κοινότητες και ότι θέλουμε συμπαράσταση για να προστατεύουμε το φυσικό αέριο από την τουρκική παρέμβαση. Και διεκδικούν συμπαράσταση με ρητορική που ούτε η Λεπεν δεν θα χρησιμοποιούσε.Ιδού και μια απλή απάντηση από τον Σ. Χριστοδουλου του Φιλελευθέρου [που φαίνεται να πίστεψε σε κάποιο στάδιο προηγουμένως τον Αβέρωφ] στον οχετό των ρητορικών ερωτήσεων της ρατσιστικής εκστρατείας:

    «Αυτός ο Αβέρωφ, λοιπόν, είναι τουλάχιστον ντροπή να ενορχηστρώνει τον πόλεμο λάσπης κατά του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Γιατί τα περιβόητα τρία ερωτήματα που αναπαράγουν τα παπαγαλάκια του είναι επίπλαστα. Πρώτον, ξεχωριστές συγκεντρώσεις γίνονται λόγω της κατοχής και διγλωσσία δεν μπορεί να υπάρξει στην εποχή της χωρίς σύνορα ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Δεύτερον, ένας Τουρκοκύπριος που υπήρξε σύμβουλος του Προέδρου είναι εξίσου Κύπριος με όλους εμάς και δεν υποχρεούται να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας. Και, τρίτον, την εισαγωγή της Τουρκικής ως επίσημης γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρότεινε ο ίδιος ο Αναστασιάδης από το 2016.”


  • Η αξιοπρέπεια να καταγράφεται. Η δήλωση της Κ. Κληρίδη ήταν μια αξιοπρεπής διαφοροποίηση από τον οχετό της ηγεσίας του κόμματος της. Αλλά καταγράφεται και ότι η Καίτη τήρησε την κομματική πειθαρχία – «σημαντικό το έργο του Νιαζί αλλά..». Ως εκεί έφτανε. Να πούμε ότι είναι εντυπωσιακό ότι δεν ανάφερε ενόχληση από τον ρατσισμό της ηγεσίας του κόμματος της και δεν σκέφτηκε καν την επιλογή της αποχής έστω [αφού έχει τα όποια απωθημένα με το ΑΚΕΛ]; Η επίκληση του 2004 μετά το Κραν Μοντανα, είναι πια μη πειστική]. Δεν γίνεται να ενοχλεί το ένα, και το άλλο να προσπερνιέται. Αλλά μπροστά στην εκκωφαντική σιωπή των υπόλοιπων, κάτι ήταν και το πιο κάτω:

«    "Διαχωρίζω τη θέση μου.
    Τις τελευταίες μέρες έχει αναπτυχθεί μια ατεκμηρίωτη συζήτηση γύρω από την υποψηφιότητα του Niyazi Kizilyurek.
    Επειδή οι τοποθετήσεις της Προεδρίας και του Δημοκρατικού Συναγερμού με βρίσκουν εντελώς αντίθετη, για λογούς συνείδησης θέλω να διαχωρίσω την θέση μου από τις δηλώσεις του Προέδρου, του Εκπροσώπου Τύπου και όσον έχουν εκφραστεί εκ μέρους του ΔΗΣΥ.
    Ο πατριωτισμός του κυρίου Kizilyurek και η αγάπη του για ολόκληρη την Κύπρο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από όσους έχουν διαβάσει τα βιβλία του. Αν εκλεγεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα τοποθετηθεί προς όφελος όλων των Κυπρίων, με αντίληψή των ευαισθησιών και των δυο κοινοτήτων, όπως θα έπρεπε να κάνει ο καθένας από μας που επιθυμεί την επανένωση αυτού του τόπου.
    Υπενθυμίζω ότι ένα μακροσκελή διάλογο που έκανε με τον Γλαύκο Κληρίδη πάνω στο θέμα αυτό, έχει δημοσιευτεί σε βιβλίο με τον τίτλο «Η Πορεία μιας Χώρας.» Το συστήνω σε όσους ισχυρίζονται ότι δεν ξέρουν τις θέσεις του κυρίου Kizilyurek.
    Αν ο κύριος Kizilyurek ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος θα τον ψήφιζα κι’ εγώ η ίδια. Δεν μπορώ όμως να δώσω την ψήφο μου στο ΑΚΕΛ, το κόμμα που το 2004 θυσίασε την λύση «ψηφίζοντας όχι για να τσιμεντώσει το ναι» και για να μείνει στην εξουσία με τον Τάσο Παπαδόπουλο.
    Αντ’ αυτού και με την έλλειψη άλλης επιλογής, θα ψηφίσω δυο υποψήφιους του ΔΗΣΥ που τουλάχιστο, κατά την άποψη μου, έχουν κατανοήσει την πολιτική του Γλαυκού Κληρίδη στο Κυπριακό, και που αν εκλέγουν, θα εξακολουθούν να εργαστούν μέσα σε αυτό το πνεύμα".

  • Και η πιο μεγάλη πλάκα αυτού του ρατσιστικού ντελίριου της ηγεσίας του ΔΗΣΥ ήταν οι χαζοχαρούμενες ερωτήσεις του στυλ [όπως τις κατέγραψε/διαμόρφωσε ο Π. Πενταλιώτης»]:
    Επιτέλους να μας απαντήσει ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ» εάν σέβεται την Κυπριακή Δημοκρατία και τη σημαία της. Πόσο σέβεται την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι υποψήφιος;»

    Πώς να μην γελάσεις; Η ηγεσία του κόμματος που κάνει προεκλογικές και μετεκλογικές γιορτές με ελληνική σημαία, ρωτά τον Νιαζι που αγωνίστηκε για την κυπριακή σημαία…αν σέβεται την σημαία της Κύπρου..:)..Δηλαδή ο ΔΗΣΥ και οι οργανώσεις του την σέβονται;

    Ε ρε πλάκα… Είναι και απόλαυση να βλέπεις την εθνικοφροσύνη να τυλίγεται την κυπριακή σημαία. Άντε τρέξετε στις οργανώσεις σας να δούμε τι σημαίες έχουν...

    Κωμωδία έχετε καταντήσει στο άγχος των δημοσκοπήσεων και της συνείδησης πόσο οργισμένη είναι η κοινωνία μαζί σας. Και εκλιπαρείτε με το «Ότι αθθυμάστε σιέρεστε..» από το βαθύ ντουλάπι των προκαταλήψεων και των υστεριών του χθες. Άλλωστε καταφέρατε ποτέ να κάνετε ένα βήμα μακριά από εκείνο το χθες;

    Ρε εσείς ακόμα δεν τολμάτε να σκεφτείτε ότι μια ανεξάρτητή δικοινοτική πολιτεία πρέπει να έχει δικό της κρατικό ύμνο, τζαι μιλάτε για σεβασμό στην Κυπριακή Δημοκρατία;

    Ή να σας θυμήσουμε του δειλούς που ξεχνούν τι έκαναν στις 15 Ιουλίου 1974;

    Ιδού η κατάντια σας…

  • Ιστορικές Μνήμες:
    12 Μαΐου 1427: Εκτελέστηκε από τους αριστοκράτες και τα όργανα τους, στην Λευκωσία ο Ρε Αλέξης, ο εκπρόσωπος/ηγέτης της πρώτης Παγκύπριας εξέγερσης των καταπιεσμένων αγροτών στον ύστερο κυπριακό Μεσαίωνα.

    Η εξέγερση κατάφερε να προχωρήσει σε θεσμούς αυτό-οργάνωσης των αγροτών [τα οποία η εξουσία των αριστοκρατών ονόμαζε «καπετανάτα» της εξέγερσης των «καταραμένων χωρικών»].
    Η κυπριακή επανάσταση συνέπεσε με μια σειρά από άλλες ανάλογες εξεγέρσεις, όπως του Σεΐχη Μπεντρεττίν [μια θρησκευτικά κοινή εξέγερση μουσουλμάνων και χριστιανών με στόχο ένα είδος κοινοκτημοσύνης του πλούτου και της παραγωγής]. Η κυπριακή εξέγερση με βάση το γεγονός ότι η Κύπρος ήταν τότε λατινικό βασίλειο και άρα συμμετείχε και στην δυτική ιστορία, θεωρείται μια από τις πρώτες κοσμικές [μη θρησκευτικές] εξεγέρσεις που προδιαγράφουν το παλιρροιακό κύμα των νεωτερικών εξεγέρσεων που θα ακολουθήσουν στην δυτική Ευρώπη από τον 16οαιώνα.
    Παρά την ιστορική της σημασία η εξέγερση του Ρε Αλέξη δεν διδάσκεται ιδιαίτερα στα σχολεία, και ούτε ένα μνημείο δεν υπάρχει για τον Ρε Αλέξη. Σύμπτωμα και αυτό ότι πολιτισμική αποικιοκρατία δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί.

    Θα το ξεπεράσουμε και αυτό.. :) Έχουμε πολλά τελικά που πρέπει να σαρώσει η εξέγερση του μέλλοντος…

  • Ιστορικές μνήμες, Κύπρος άνοιξη 1945: Οι αναφορές για την αντιφασιστική νίκη τον Μάιο του 1945, θα πρέπει στην Κύπρο να συνοδεύονται από την ανάμνηση της ολοκλήρωσης της επίθεσης των αποικιοκρατών ενάντια στο λαϊκό κυπριακό κίνημα ταξικής δικαιοσύνης και αντι-αποικιακής εστίασης

    Η βρετανική επίθεση ξεκίνησε λίγο μετά την ανάλογη επίθεση στην Ελλάδα ενάντια στο εκεί λαϊκό κίνημα – η οποία κατέληξε στην μάχη των Δεκεμβριανών. Η συμφωνία της Βάρκιζας υπογράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1945, και τον επόμενο μήνα οι Βρετανοί εξαπέλυσαν φαίνεται και την ανάλογη επίθεση στην Κύπρο. Στις 25 Μαρτίου, και ενώ η ένταση αναμεσά στην αριστερά και την δεξιά [η οποία συνεργαζόταν τότε με τους βρετανούς] οξύνθηκε με τα Δεκεμβριανά στην Ελλάδα, η αποικιακή αστυνομία, σε μια πρωτοφανή κίνηση, πυροβόλησε και σκότωσε 3 διαδηλωτές της αριστεράς στο Λευκόνοικο οι οποίοι διαμαρτύρονταν γιατί δεν επιτράπηκε στον εκπρόσωπο τους να μιλήσει σε εκδήλωση στην Εκκλησία – για την κοινωνική διάσταση της επανάστασης το 21.

    Λίγες εβδομάδες μετά, στις 17 Απριλίου απαγορεύτηκε η αριστερή εφημερίδα του Βαρωσιού, η «Ανόρθωση» με την δικαιολογία ότι ένα κείμενο του Φιφη Ιωάννου [τότε γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ] με αφορμή του τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ηταν έκκληση σε «ταξικό μίσος». Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η δομή [επίθεση-πυροβολισμοί σε διαδήλωση σαν πρόκληση, απαγόρευση εφημερίδων] ηταν μέρος του σεναρίου το οποίο κατέγραψε ο Τσώρτσιλ σαν οδηγίες στον υπουργό εξωτερικών του όσον αφορά την πρόκληση σύγκρουσης με το ΕΑΜ στην Ελλάδα.

    Στην περίπτωση της Κύπρου, όπου δεν υπήρχαν όπλα όπως στην Ελλάδα, τα κοινωνικά κινήματα του τότε αντέδρασαν με μαζικές κινητοποιήσεις – με άξονα οργάνωσης τις συντεχνίες… Και έτσι στις 11 Μαΐου «έξι εβδομάδες μετά τις δολοφονίες στο Λευκόνοικο και δυο μέρες μετά την λήξη του Πολέμου στη Ευρώπη, οι δυνάμεις ασφάλειας της αποικίας επεδραμαν εναντίον των οικημάτων της ΠΣΕ [οι αριστερές συντεχνίες γνωστές και σαν «παλιές συντεχνίες»] σε όλη την Κύπρο, κατάσχαν όλα τα έγγραφα των συντεχνιών και συνέλαβαν την ηγεσία της οργάνωσης με την κατηγορία της ανατρεπτικής και αντικυβερνητικής δραστηριότητας.»

    [Ρολάνδος Κατσιαούνης, Η Διασκεπτική, σελ. 126].

    Η κυπριακή μαζική αριστερά που γεννιόταν τότε μέσα από τα κοινωνικά κινήματα [εργατών, αγροτών, νέων κοκ] αντιστάθηκε με τους δικούς της μηχανισμούς στο δεδομένο πλαίσιο: Με μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες, συλλογές υπογραφών και δικαστικές μάχες με διεθνή [και από τα βρετανικά συνδικάτα] αλληλεγγύη. Τελικά απλώς άλλαξε το όνομα της συντεχνίας από ΠΣΕ σε ΠΕΟ και η ηγεσία της οργάνωσης δικάστηκε, αλλά επιβλήθηκαν ποινές που σαφώς δεν ήταν ο στόχος των αποικιοκρατών στην αρχική τους πρόθεση – όταν έψαχναν εμφανώς δικαιολογία για ανοικτή επίθεση. Ένα χρόνο μετά στις δημοτικές του 1946 το λαϊκό μέτωπο της κεντροαριστεράς σάρωσε στις δημοτικές εκλογές.

    Ο αντιφασιστικός αγώνας είχε και την αντι-αποικιακή του διάσταση σε αυτό το σύνορο των πολιτισμών και των γεωπολιτικών ισορροπιών. Και είναι καλά να το θυμόμαστε αυτήν την εποχή όπου το παγκόσμιο/διεθνές γίνεται και πάλι καθοριστικό. Και όπου μερικοί προσπαθούν πάλι να ξεπλύνουν τους συνεργάτες της αποικιοκρατίας τότε – και μετά.

  • Αναζητώντας το ανύπαρκτο λείψανο του μαρμαρωμένου βασιλιά. Υπάρχουν ακόμα άτομα που πραγματικά πιστεύουν ότι… οι «μεγάλοι» [όποιοι και αν είναι αυτοί] θα «δώκουν πάνω στην Τουρκία» τζαι θα «την κάμουν κομματούθκια». Ως τωρά νόμιζα ότι τούτο το παραμύθι επούλαν το μόνο ο Λ. Μαύρος σαν συγκάλυψη των ενοχών του από το 74 – πε τζαι καλά οι κούρδοι θα κάμουν κράτος τζαι θα διασπάσουν την Τουρκία κ.ο.κ. Ύστερα ξύπνησε… Αλλά φαίνεται ότι μια μερίδα της δεξιάς, καθώς νοιώθει το έδαφος να σουζεται κάτω που τα ποθκια της, τζαι τους τοίχους να αποκτούν παράξενα shapes αρκέφκει να επιστρέφει στην νοσταλγική φαντασιοπληξία. Ίσως βέβαια να εν τζαι η προσέγγιση με την ακροδεξιά που κάμνει ολόκληρη την παράταξη να παραμιλά πκιον όπως την κόρη του Σύρου [τούτη έπιασε το παραμύθι του Ιγνατίου τζαι έκαμε το κομπολόι - εν σίουρη ότι οι ΗΠΑ εν έτοιμες για επίθεση στην Τουρκία – έσιει το η οικογένεια φαίνεται να μεν χαπαρίζει από ανάλυση συνεπειών τζαι γεωπολιτικής]. Οπότε για το καλό της ισορροπίας του δημόσιου λογού να αθθυμήσουμε ορισμένα πρακτικά ζητήματα:

1.    Η Τουρκία, λεβέντες τζαι λεβέντισσες, δεν πρόκειται να αλλάξει θέση γεωγραφικά. Γενικώς καμία χώρα εν μετακινείται – just in case που εν το καταλάβετε στο παραμιλητό σας. Οπότε get used στην πραγματικότητα μιας μεγάλης χώρας σε ένα κομβικό γεωπολιτικό σημείο: η Τουρκία είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και λόγω αυτής της γεωπολιτικής θέσης και λόγω του ότι έχουν πια σχέσεις εξάρτησης από αυτήν τόσο η Δύση [με τις βάσεις] όσο και η Ανατολή [είναι η πρόσβαση στη Μεσόγειο]

2.    Η Τουρκία είναι μια σχετικά συμπαγής πολιτισμικά χώρα με εξαίρεση ένα κομμάτι στα νοτιοανατολικά της, όπου κατοικούν οι κούρδοι – και αυτό το κομμάτι δεν τραβά πλέον για ανεξαρτησία. Οι κούρδοι είναι το κόμμα της αριστεράς της Τουρκίας… Οπότε ξεχάστε τους διαμελισμού και μάλλον get used στην ιδέα ότι εξελίσσεται μια πορεία σταθεροποίησης δημοκρατικών θεσμών με παλινδρομήσεις – αλλά συγκριτικά είναι μπροστά από τους υπολοίπους συμμάχους της Δύσης.

3.    Μέσα στα πλαίσια της ολοκλήρωσης του τέλους της δυτικής ηγεμονίας στην Ασία γενικά και ειδικά [στις αρχές του 21ου αιώνα] στην ανατολική Μεσόγειο [με την ήττα των δυτικών στην Συρία], η Τουρκία ελίχθηκε με εξαιρετική στρατηγική και αποτελεί σήμερα μέρος του μετα-ηγεμονικού [όσον αφορά την δυτική επίδραση] κόσμου. Με τις ανάλογες μετα-ηγεμονικές συμμαχίες άντεξε και σε μια οικονομική επίθεση των δυτικών. Το θέμα είναι οι υπόλοιποι πως προσδιορίζονται απέναντι της.
Ο Ερντογάν, σαν άλλος Α. Παπανδρέου, παίζει ένα παιχνίδι όπου τον παίρνει. Αλλά οι πιο πάνω τάσεις δεν εξαρτώνται από αυτόν  -- είναι ευρύτερες ιστορικές τάσεις στις οποίες τοσο ο Κεμαλ όσο και ο Ερντογαν είναι φορές παρα μοναδικές μορφές κοκ…

  • Όταν οι φούσκες σπάζουν και αφήνουν πίσω του μία συρρικνωμένη μιζέρια ψεμάτων: η είσοδος του τουρκικού πλοίου στην κυπριακή ΑΟΖ και η αποκάλυψη του κενού των θεαμάτων
    ή κοινώς,
    μας περικυκλώνει ναυτικά η Τουρκία και η κυβέρνηση μαζεύει συμπάθειες της μιας εβδομάδας… Την επόμενη εβδομάδα οι φίλοι μας κάνουν δήλωση στήριξης της Τουρκίας μέσω του ΝΑΤΟ…

    Και τελικά, η ΕΕ μας είπε ότι «είναι μαζί μας», όπως λένε και στους Έλληνες άμα προκύπτει θέμα στο Αιγαίο – τζαι υγείαν… Τουλάχιστον τα φερέφωνα το προεδρικού [από τον Πιμπίσιη του Φιλελεύθερου μέχρι τον Πολίτη] δεν προσπάθησαν να μας πουλήσουν καμιά νέα φούσκα ανάλογων των θεαμάτων των τριμερών και τετραμερών [άραγε το ιορδανικό ναυτικό τι κάνει; ετοιμάζεται...;
    Και το άλλο του νούμερο, για το οποίο κτυπιέται η κόρη του Σύρου [από οικογενειακή παράδοση μάλλον], ο Νετανιάχου , που χάθηκε ρε παιδί μου… Δημοσιογραφία της πλάκας στο τετράγωνο: ενώ το τουρκικό πλοίο έμπαινε στην κυπριακή ΑΟΖ [ή τέλος πάντων αυτήν που διεκδικούμε μονομερώς] το Ισραήλ κτύπησε το κτήριο όπου βρισκόταν το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων …στην Γάζα, και μερικά ελληνικά σαιτ το παρουσίασαν σαν «αντίποινα»…. «για την παρουσία του «τουρκικού πλοίου στην κυπριακή ΑΟΖ».  Η λαφαζανιά σαν επάγγελμα… Ώστε έτσι πολεμά Ισραήλ; Μπροστά στα τουρκικά πλοία  παύει και βομβαρδίζει ένα σπίτι ενός δημοσιογραφικού πρακτορείου; Άσσιοιλε – μεγάλη δύναμη. Κατά τα άλλα η όλη διαμάχη είχε να κανει με την ανταλλαγές πυραύλων με την Χαμάς. Ούτε την Χαμάς εν τη κάμνει ζάφτι ο Νετανιάχου ρε.
    Άσε να μην πούμε για τις βαρύγδουπες αναλύσεις του Ιγνατίου που μας διαβεβαίωνε ότι αύριο μεθαύριο θα αστραφτεί εναντίον της Τουρκίας το Τραμπ, τζαι τελικά οι ΗΠΑ είπαν μας ότι.. υπάρχει πρόβλημα σε μια περιοχή που «διεκδικεί η Κυπριακή Δημοκρατία». Ώστε κ. Ιγνάτιου για τις ΗΠΑ το σκηνικό είναι θέμα «διεκδικήσεων»...? Εγκυρότητα Ιγνάτιου…

  • Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια της αυταπάτης; Και τωρα που η πραγματικότητα είναι πια ξεκάθαρη για τις συνέπειες της μετα το Κραν Μοντανα εποχής, και τις φούσκες για συμμαχίες κοκ, τι να κάνουμε τωρα που η είσοδο της Τουρκίας στην ΑΟΖ είναι ντε φάκτο γεγονός – και όταν όλοι απλά λένε να υπάρξει αυτοσυγκράτηση και συνεργασία για ακριβοδίκαιη κατανομή των πόρων του νησιού;
    Η κυβέρνηση διοχετεύει συνεχως πληροφορίες για συμφωνίες [για έρευνες και κόντρα έρευνες] με  εταιρείες για την ΑΟΖ. Βασικά προσπαθεί να μετατοπίσει από την πραγματικότητα της Τουρκικής εισόδου στην «διεκδικουμένη από τους ε/κ ΑΟΖ» όπως μας είπαν ντε φάκτο οι Αμερικανοί. Αλλά το πάγωμα είναι εμφανές πια. Για όσους απορούν πως βρισκόμαστε στην σημερινή κατάσταση, τα δεδομένα είναι απλά. Συνέβησαν 3 πράγματα και τώρα ζούμε τις συνέπειες τους – και δεν είναι ακόμα «εισβολή» που ζούμε, μάλλον κάτι αναμεσά στον βομβαρδισμό τη Τυλληρίας [σαν την πρώτη είσοδο της τουρκικής αεροπορίας συν Κύπρο [τώρα έχουμε είσοδο του ναυτικού – που ξεκίνησε το επεισόδιο στην «Σουπιά»] και περικύκλωση όπως μετά την 15 Ιουλίου και λόγο πριν την εισβολή της 20ης Ιουλίου.

    Τα 3 είναι τα εξής: Η πλήρης επικράτηση της Τουρκίας στο διεθνές επίπεδο μετά την παταγώδη αποτυχία των ελληνοκυπρίων να πετύχουν κάτι η έστω να μην χάσουν τοσο δραματικά στο Κραν Μοντανά, η εκμετάλλευση από την Τουρκία της προεκλογικής περιόδου και των προσφορών του Αναστασιάδη για αλλαγή βάσης συζήτησης, με την περικύκλωση της Κύπρου χωρίς να συναντήσει καμιά αντίδραση – αφού ο ίδιος ο ε/κ πρόεδρος ασχολείται με τα αλλα προσωπικά/ιδιωτικά θέματα, και τις ρατσιστικές δηλώσεις Αναστασιάδη για τους τουρκοκύπριους και το φυσικό αέριο που έπεισαν τους παντες [και τους τουρκοκύπριους] ότι ο άνθρωπος είναι αθεράπευτα κολλημένος στο παρελθόν και τους εθισμούς του…

  • Μια σύνοψη των  3 κινήσεων που έφεραν την Τουρκία να κάνει περίπατο στην θάλασσα γύρω από την Κύπρο:

1.    Η αποτυχία στο Κραν Μοντανά χρεώθηκε πρακτικά στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Μπορεί για λόγους αβρότητας να κρατήθηκαν κάποιες ίσες αποστάσεις αλλά ουσιαστικά και οι ευρωπαίοι και ο ΟΗΕ είχαν καταγράψει την πρωτοφανή αγένεια του Αναστασιάδη [μέχρι και η ημέτερη του εφημερίδα ο Πολίτης το παραδέχτηκε] η οποία συνεχίστηκε μετα και με την συμπεριφορά απέναντι στον Άιντα, αλλά και την συνεργασία του με τον Κοτζιά για να μην κλείσει η συμφωνία - και μήπως και πάει καν ο Τσίπρας στο Κραν Μοντανά, μπας και… Οπότε, όπως φάνηκε και από τις ευχαριστίες του Γκουτέρες στην Τουρκία, η Τουρκία είχε πετύχει μια πρωτοφανή ανατροπή – τώρα πια ήταν οι ελληνοκύπριοι που ήταν κατηγορούμενοι. Αν το 2004 υπήρχε μια υπόσχεση ότι θα βρισκόταν κάτι σύντομα μετά το «όχι» [αφού ο Τάσσος μόλις είχε αναλάβει] τώρα πια ήταν ξεκάθαρο ότι ο Αναστασιάδης κορόιδευε, έλεγε ασύστολα ψέματα και απλά ήθελε διαιώνιση της διαδικασίας. Όπως το πραξικόπημα έφερε την εισβολή η ατσαλοσύνη και η βλακεία [το άλλη λέξη να χρησιμοποιήσεις για την πιστή μερικών ότι με το να κάνουν προπαγάνδα στο εσωτερικό θα άλλαζαν την εικόνα που είχαν φτιάξει στο εξωτερικό;] των χειρισμών στο Κραν Μοντανά. Αν ο Αναστασιάδης δεν ήθελε να κλείσει η συμφωνία όφειλε [όπως ο ίδιος είχε πει για τον Τάσσο το 2004, να φροντίσει να μην φτάσει το θέμα στο Κραν Μοντανά. Έχασε και παρέδωσε το διεθνές πλεονέκτημα στην Τουρκία.

2.    Ακολούθως η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε την προεκλογική περίοδο, και τις προσπάθειες του Αναστασιάδη να την καλοπιάσει [διότι αυτό έκανε και μαλιστα με χυδαία δουλοπρέπεια] ρίχνοντας ατάκες για «βόρεια ΑΟΖ» ή κάνοντας προσφορές για «άλλες λύσεις» [δυο κρατών κοκ] δίνοντας στην Τουρκία να καταλάβει ότι δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από το φυσικό αέριο στο νότο – και, όπως φαινόταν και από την διακυβέρνηση του του, το προσωπικό οικογενειακό όφελος. Άρα η Τουρκία τον άφηνε να κάνει υπόγειες προσφορές, έφτιαχνε τις σχέσεις της με τον περίγυρο της [και ιδιαίτερα με την Ρωσία] και άρχισε να σφίγγει σταδιακά τον κλοιό. Ο Αναστασιάδη αποδείχτηκε ότι δεν είχε τίποτα στο χέρι… ήταν τόσο  εύκολος, όσο και οι ιδεολογικοί οικογενειακοί πρόγονοι της 15ης Ιουλίου.

3.    Το κερασάκι στην τούρτα, ο Αναστασιάδης το πρόσφερε με την ρατσισμό του απέναντι στους τουρκοκύπριους και την αμίμητη βλακεία [τι άλλο να την ονομάσεις] να πει δημόσια ότι οι τουρκοκυπριοι δεν πρέπει να έχουν ρόλο σε θέματα που αφορούν το φυσικό αέριο [και ανάφερε την πιθανότητα του eastmed]. Με εκείνες τις δηλώσεις έχασε και την όποια στήριξη από την τουρκοκυπριακή πλευρά [ο Ακιντζιή είχε διαφοροποιηθεί από την Τουρκία σε αρκετά θέματα αλλά ο Αναστασιάδης αποδείχθηκε πια ένας αφερέγγυος καιροσκόπος με ένα υφέρπων ρατσισμό από την εποχή του πατέρα του] αλλά πρόσφερε και στην Τουρκία πια την τελειά δικαιολογία ότι οι ελληνοκύπριοι δεν σκόπευαν πραγματικά να μοιραστούν το φυσικό αέριο αλλά να το χρησιμοποιήσουνε μονομερώς – άρα η Τουρκία δικαιούται να διεισδύει και την δική της ΑΟΖ και να ενεργεί προς το συμφέρον των Τουρκοκυπρίων.
Με αυτές τις 3 κινήσεις, η Τουρκία έχει πια το πάνω χέρι διότι οι ελληνοκύπριοι είναι πια εγκλωβισμένοι ναυτικά, κανένας δεν θεωρεί ότι φταίει η Τουρκία για το όποιο αδιέξοδο [ούτε καν η ΕΕ] και για τους περισσοτέρους η αρνητική εικόνα που έχει δημιουργήσει ο Αναστασιάδης για τον εαυτό του, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο να θεωρούν την ελληνοκυπριακή πλευρά αφερέγγυα. Και ο ίδιος ο Αναστασιάδης άλλωστε τώρα πια φαίνεται να ελπίζει μόνο στο να εξασφαλίσει κάποια συμφέροντα για τους ημέτερους του από το φυσικό αέριο – στο κυπριακό τα έχει χαρίσει όλα τα αλλά στην Τουρκία.
Η ανατροπή της πιο πάνω εικόνας απαιτεί ουσιαστικά την δημιουργία ενός μπλοκ με τους Τουρκοκυπρίους και την διαδικασία λύσης. Διαφορετικά η Τουρκία θα επιβληθεί στην βόρεια Κύπρο που θα μετατραπεί σε πλειοψηφικό μέρος της Κύπρου, και αναπόφευκτα θα επεκταθεί στο νότο μετατρέποντας του ε/κ σε μειοψηφία σταδιακά. Παράλληλα η Τουρκία θα μετατρέπει  την διαφορά σε καθαρά ζήτημα συνδιαχείριση του φυσικού αεριού – και κανένας δεν αμφισβητεί το δικαίωμα της, και σιγουρά το δικαίωμα των Τουρκοκυπρίων.

  • Η είσοδος της Τουρκίας στο χώρο που διεκδικεί η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχιστεί σε άμεση συνάρτηση με το πώς υποβαθμίζεται η δικοινοτική πολιτεία σε κοινότητα. Ιδού λοιπόν και η σωστή διάσταση της ατάκας του Τάσσου «παρέλαβα κράτος δεν θα παραδώσω κοινότητα.» Μόνο που τότε η διαπραγμάτευση ήταν για κράτος [σε μετεξέλιξη ομοσπονδιακό] ενώ τώρα επί Αναστασιάδη ουσιαστικά έχουμε μετατροπή σε κοινότητα από μια πολιτική που δεν δείχνει να κατανοεί το πλαίσιο και οποιαδήποτε σχέση αιτίας και συνεπειών.

    Στο θεσμικό επίπεδο οι ελληνοκύπριοι θα πρέπει μέσα από τους υπάρχοντες θεσμούς κόμματα, Βουλή κοκ] να βρουν τρόπο να διαμορφωθεί πια μια συλλογική ηγεσία η οποία να βρει τρόπο συνομιλίας με του Τουρκοκυπρίους και πάλι και να επαναφέρει τον ΟΗΕ σαν το βασικό πλαίσιο προστασίας της Κύπρου. Και σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει επιστροφή από Οσα έχουν ήδη κατοχυρωθεί για τις 2 κοινότητες.
    Κάθε υπαναχώρηση είναι μια πάσα στην Τουρκία – και η Ιστορία είναι εκεί και κανένας/καμία δεν μπορεί πια να καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει.
    Ο Αναστασιάδης είναι εμφανές ότι δεν μπορεί. Δεν καταλαβαίνει το διεθνές πλαίσιο - φαίνεται να νομίζει ότι τα κολπάκια που χρησιμοποιεί στο εσωτερικό με βασικό μηχανισμό την εξαγορά και την υπόσχεση ανταλλαγμάτων, λειτουργούν και στο εξωτερικό στο προσωπικό επίπεδο στο οποίο φαίνεται να κινείται μονιμά. Δεν καταλαβαίνει ότι δεν τον λαμβάνει κανείς υπόψη σοβαρά διεθνώς. Η συμπεριφορά του με άξονα το προσωπικό ιδιωτικό όφελος μπορεί να του απέφερε εκατομμύρια σαν οικογένεια μέσω του δικηγορικού του γραφείου [και πριν και κατά την διάρκεια της προεδρίας του] αλλά διεθνώς αντιμετωπίζεται σαν ένα καιροσκόπος ο οποίος μπορεί να εξαγοραστεί [ακριβώς γιατί το μέγεθος του είναι ασήμαντο – και φυσικά δεν μπορεί να εξαγοράσει αυτός άλλους – μέσο είναι όχι «παίκτης»], να εκβιαστεί ή να αγνοηθεί. Οι προσφορές του λ.χ. στην Τουρκία [και για δυο κράτη από ότι ακούαμε] απλά έδειξαν στο Τουρκικό κράτος ότι έχουν να κάνουν με ένα τύπο που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ευρύτερη εικόνα, φτάνει να στηθεί ένα παρασκήνιο που θα του δώσει τρόπους να ελιχθεί…Το μήνυμα που πηρέ η Τουρκία, ήταν ότι με τέτοιο τύπο όλα γίνονται… Και στο εσωτερικό πια παρά τις εξαγορές ΜΜΕ και συμβούλων /δικτύων δημοσιογράφων, θεωρείται πια γενικώς αφερέγγυος και η γνωστή εμπάθεια με την οποία λειτουργεί σαν υποκατέστη της αδυναμίας του για ανάλυση και λογική συμπεριφορά, δείχνουν ότι είναι ένα πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν τέτοιο για το υπόλοιπο της θητείας του.
    Στο επίπεδο της κοινωνίας και της καθημερινότητας, μόνο η πρακτική της διεύρυνσης της επανένωσης μέσω των κινήσεων από τα κάτω λειτουργεί πια. Και σε αυτό το πλαίσιο μια μαζική τουρκοκυπριακή ψήφος θα βοηθούσε…

  • Έργα και ημέρες της Συναγερμικής προεκλογικής:
    «Κοιτάζετε το μέλλον σαν υπόσχεση, για να μην καταλάβετε ότι σας επιστρέφουμε στο παρελθόν
    »: με το ρουσφέτι των κουμπάρων, με το ξεπούλημα της γης της μικροϊδιοκτησίας σε ξένους ή τους ημέτερους [τους επιχορηγημένους από το κράτος όπως τους ημέτερους τραπεζιτικούς ή που έβγαλαν τα εκατομμύρια πριν το κούρεμα γιατί ήξεραν προνομιακά], και την επιστροφή στην περίοδο όπου οι άνθρωποι ζούσαν με τον φόβο – της δόσης του δάνειου [τότε ήταν οι τοκογλύφοι, σήμερα είναι το τραπεζιτικό ολιγοπώλιο που έστησε ο Χάρης και η συναγερμική παρεΐτσα], ή την αδυναμία πληρωμής βασικών αναγκών…

  • Ας δούμε τώρα και τον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας των ψεμάτων του Χάρη και των ημέτερων του: κτυπάμε ρέστα ανάμεσα στους φτωχότερους της ΕΕ.. «Έχετε δει το οικονομικό θαύμα; Κάποιοι αρνούνται να το δουν!... :)»
    Τζαι ανάμεσα σε αυτούς που αρνούνται τυχαίνει να είναι τζαι η Ευρωπαϊκή στατιστική Υπηρεσία, σύμφωνα με την οποία η Κύπρος είναι μια από τις 5 χώρες της ΕΕ με τα ψηλότερα ποσοστά υλικής στέρησης


Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της τάσης είναι η αδυναμία ναπληρώσει κάποιος/α γιατουλάχιστον 4 από ταακόλουθα: pay their bills on time, keep their home adequately warm, face unexpected expenses, eat meat (or fish or the vegetarian equivalent) regularly, take a one week holiday away from home, a TV, a washing machine, a car, a telephone..

  • Όπα ξεκινούν οι έρευνες για τα σκάνδαλα του Χάρη και των διορισμένων του… Τα σέβη μας κύριε Κώστα Κληρίδη. Και Τα διαφημιστικά πακέτα των ΜΜΕ στο τραπέζι:

    Η ανακοίνωση της εισαγγελίας έθεσε δυο ομάδες θεμάτων: παρατυπίες σε μια σειρά από ΣΠΕ πριν το 2013, οι οποίες θα διερευνούν επίσης, αλλά η βασική εστίαση ήταν τα 7 σημεία της περιόδου μετά το 2017 τα οποία οδήγησαν [με βάση και τα πόρισμα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η εισαγγελία] στην διάλυση του Συνεργατισμού… Το ενδιαφέρον ήταν η προσπάθεια συγκάλυψης του Χαρούλη. Ο πιο γραφικός, ως συνήθως τα τελευταία χρόνια, ήταν ο Πολίτης: αφού έριξε τίτλο μόνο για τα συνεργατικά πριν το 2013, και ανάλωσε το πρωτοσέλιδο κείμενο του σε αυτό το θέμα, στην τελευταία γραμμή μας έριξε και την διαβεβαίωση [εκ μέρους του Χάρη ή των συντακτών;..:)] ότι τα αδικήματα δεν αφορούν τον Χάρη… Μπα. Αφου η ανακοιωση της Εισαγγελίας αφορούσε την έναρξη ερευνών – πως ξέρει ο Πολίτης ότι δεν θα εμπλέκεται ο Χάρης; Προκαταβολικό ξέπλυμα…;

    Και πως δηλαδή βρέθηκε ο Χατζηγιάννης εκεί; Ποιος τον πήρε από την κατάσταση που ήταν υπό έρευνα και τον έβαλε επικεφαλής στον Συνεργατισμό – και γλύτωσε από εκείνη την έρευνα για παρατυπίες;  Και δεν ήξερε ο Χάρης  για τις ευνοιοκρατικές διαγραφές δανείων; Τις ενέκρινε η όχι;. Μπαίνει βαθιά το πόδι του Χάρη μέσα… Και ο Φιλελεύθερος με τον Χατζηβασίλη προσπάθησε να υποβαθμίσει την πραγματική έρευνα – διότι το πόρισμα ήταν σαφές: η διάλυση ήταν προϊόν της περιόδου μετά το 2013. Της περιόδου του Χάρη και τους Χατζηγιάννη.
    Ένα στοιχείο που μάλλον πάγωσε λίγο τα ΜΜΕ μας είναι και το σημείο 5 πιο κάτω- την διερεύνηση δηλαδή των διαφημιστικών πακέτων και ιδιαίτερα βέβαιά όσων δοθήκαν το 2017-18 ενώ έκλεινε ο Συνεργατισμός..
    Ιδού λοιπόν η αρχική λίστα από το stockwatch που ήταν πολύ πιο αντικειμενικό για την συγκριτική αξία/σημασία των ερευνών – με σχόλια για το ποιους αφορούν.

1.       Τις συνθήκες υπό τις οποίες διεγράφησαν €63 εκ. που αφορούν 19 περιπτώσεις Μη Εξυπηρετούμενων Χορηγήσεων (ΜΕΧ), (ενδεικτικά σελ. 302-304 της Έκθεσης). [το θέμα αφορά την διοικητής Χατζηγιάννη και τον Χάρη άμεσα – σύμφωνα με τα τεκμήρια ήξερε και παρακολουθούσε τα δεδομένα]

2. Τις 16 περιπτώσεις παροχής πιστωτικών διευκολύνσεων (Έρευνα Εσωτερικού Ελέγχου της Επιτροπείας της ΣΚΤ, (ενδεικτικά σελ. 305-316 της Έκθεσης).
  Συγκεκριμένα να διερευνηθούν τα εξής : α. Επιτόκια, β. Επάρκεια εξασφαλίσεων, γ. Οι καθυστερήσεις στην αποπληρωμή των δανείων, δ.  Τήρηση των όρων των συμφωνιών, Διαδικασία Είσπραξης των καθυστερημένων οφειλών στις περιπτώσεις Μη Εξυπηρετούμενων Χορηγιών (ΜΕΧ). [Αυτό αφορά πιο άμεσα στην διοίκηση Χατζηγιάννη και τους άμεσα εμπλεκομένους – και βέβαια στους έκαναν παρέμβαση/εις]

3. Το ενδεχόμενο διάπραξης ποινικών αδικημάτων που σχετίζονται με την παράνομη υπερχρέωση τόκων. [πολύ ωραίο αυτό –να γίνει διερεύνηση και μετά να επεκταθεί και στις άλλες τράπεζες του ολιγοπωλίου]

4. Οι συνθήκες της διεκδίκησης και έγκρισης εξόδων φιλοξενίας, εξόδων ταξιδιών στο εξωτερικό, κ.α., συμπεριλαμβανομένης της παραχώρησης και χρήσης εταιρικών πιστωτικών καρτών.  [Αυτό αφορά ολόκληρη την παρεΐτσα του Χάρη και του Χατζηγιάννη – ιδιαίτερα και προσωπικά τον δεύτερο]

5. Ο τρόπος ανάθεσης και/ή χειρισμού κονδυλίων για διαφήμιση.
  [Εδώ είναι το μαργαριτάρι που πάγωσε τα ΜΜΕ… θα γίνει επιτέλους διερεύνηση και θα μάθουμε που πήγαν εκείνες οι εκατοντάδες χιλιάδες που πετάχτηκαν στο τέλος του Συνεργατισμού… Και είναι ιστορική αυτή η έρευνα, αφού θέτει μια ιστορική πρώτη για επέκταση και αλλού μετά… J]
6. Οι συνθήκες διαπραγμάτευσης και υπογραφής της συμφωνίας μεταξύ της Κεντρικής Συνεργατικής Τράπεζας και του Ισπανικού οίκου
Altamira, συμπεριλαμβανομένου και του ρόλου που διαδραμάτισαν πρόσωπα στην συνομολόγηση της. [Αφορά άμεσα τον Χατζηγιάννη, και τον περίγυρο του, και στο βάθος και πάλι Χάρης]

7. Οι συνθήκες αγοράς υπηρεσιών που αφορούν σε αμοιβές €37 εκ. όπως περιλαμβάνονται στον Πίνακα στις σελ. 470-477 της Έκθεσης. [και εδώ πλην της διοίκησης Χατζηγιάννη, αφορά και τον Χάρη που επέβλεπε και τον κουμπάρο του τον Σταυρινίδη, όπως και τον Δ. Διονυσίου που είχε καθεστώς δημοσίου υπάλληλου με μπόνους από τον Συνεργατισμό]

  • Και ο Πολίτης κοιτάζει μόνο πριν το 2013…  Ο καθένας με το άγχος του και την εμμονή να κοιτάζει το δάκτυλο αντί το φεγγάρι που δείχνει το δάκτυλο.

    Βέβαια είναι υπερβολικό το να αναζητά κάνεις εγκυρότητα για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα από την εφημερίδα που αναλώθηκε από το 2012 να ζητά περιορισμό των συζητήσεων για τα σκάνδαλά των τράπεζων ή μετά να προσπαθεί να μετατοπίσει την όποια συζήτηση. Η να ελπίζει κανείς ότι ο Πολίτης θα καταφέρει έστω και μια φορά να μην παραπλανήσει σε αναφορά της Εισαγγελίας με τον Κ. Κληρίδη σαν Γενικό Εισαγγελέα.

    Πολέμησε όσο μπορούσε και το πόρισμα για τον Συνεργατισμό αλλά δεν τα κατάφερε να το λογοκρίνει. Οπότε δεν είναι και τυχαίο ότι καμώνεται ότι δεν ξέρει το βασικό συμπέρασμα της έρευνας πάνω στην όποια βασίστηκε η διερεύνηση της Γενικής Εισαγγελίας: ότι η βασική ευθύνη για την διάλυση του Συνεργατισμού ανήκει στους υπευθύνους μετά το 2013.
    Ε πώς να παρουσιάσει στα θύματα τα όποιά χειραγωγεί ο Πολίτης, την πραγματικότητα – ότι ανοίγονται 7 έρευνες και οι μισές από αυτές εχο0υν να κάνουν με την εποπτεία η τους διορισμούς [και τις άμεσες σχέσεις] του Χάρη Γεωργιάδη… Οπότε πούλησε πάλι το παλιό παραμύθι… Της εποχής που ο Πολίτης καθόριζε την ατζέντα… Σήμερα, είναι πια κωμική η εικόνα των αλλεπάλληλων υπεκφυγών. Και πως δηλαδή να παρουσιάσει η εν λόγω εφημερίδα αντικειμενικά την ουσία της έρευνας αφού αγγίζει και τα διαφημιστικά πακέτα στα ΜΜΕ. Και ο Πολίτης είναι τεκμηριωμένα [και με δικαστική μαρτυρία] ιστορικά εμπλεκόμενος… Άντε να δούμε τι θα βγάλει και αυτή η έρευνα.Πάντως ένα ακόμα γύρο απωθημένων με τον Κώστα Κληρίδη που δεν συγκάλυψε, δεν θα τον βγάλει περίπατο η «Εφημερίς» [λογοπαίγνιο για το όνομα της εφημερίδας του Πολύκαρπου Ιωαννίδη στα τέλη της δεκαετίας του 1940.. :)]

  • Έτσι για να έχουμε υπόψιν τι περιμένει την κοινωνία μετά τις εκλογές – τι θα πληρώσει η κοινωνία από την πολιτική του Χάρη…
    "Πέραν του 75% των μη εξυπηρετούμενων δανείων των νοικοκυριών δεν καλύπτεται από το «Εστία», αφού είτε δεν πληρούν τα κριτήρια του σχεδίου είτε οι δανειολήπτες δεν θεωρούνται βιώσιμοι από τις τράπεζες για σκοπούς αναδιάρθρωσης, λόγω των χαμηλών τους εισοδημάτων. Μάλιστα τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν ότι επίκειται μεγάλο κύμα εκποιήσεων μετά τις ευρωεκλογές, όταν αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή και το νέο σύστημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών."

  • Δίκη για τον θάνατο του Κ. Παπακώστα ή οι αθλιότητες ενός Ιωνά χωρίς καρέκλα και χωρίς φύλο συκής: απαγόρευσαν στον Παπακώστα να περπατήσει 100 μέτρα για να πάει στην εκκλησία το Πάσχα – αυτοί που σκίστηκαν πολλαπλώς να στείλουν το Νεοκλέους στο μέλαθρο σε άλλη πόλη

    Θα δούμε λοιπόν και τον Χάρη σε δίκη αλλά και τον Ιωνά τελικά – για την δολοφονία [τι άλλο είναι η σκόπιμη παράβλεψη 3 ιατρικών γνωματεύσεων για επικείμενο θάνατο – ενώ του απαγορευόταν  έστω και λίγο περπάτημα] …Το δηλητήριο του Μαρί που σκότωσε το παιδί στους Τρούλλους, κυκλοφορούσε και στις φλέβες του Ιωνά όταν ..δεν αποφάσιζε να κάνει το καθήκον του.

    «Με τρεις ιατρικές γνωματεύσεις του ιατροσυμβουλίου ότι επερχόταν ο θάνατός του, αρνείτο πεισματικά να δώσει την έγκρισή του να πάει στην εκκλησία εκατό μέτρα μακριά με τη συνοδεία δεσμοφύλακα. Αρνήθηκε πεισματικά να μας επιτρέψει, παρά τις προσωπικές επαφές που είχα μαζί του, να τον αφήσει να περπατά λίγο έξω από το νοσοκομείο. Εκεί δεν ξύπνησε μέσα του η πολιτική ευαισθησία; Έπρεπε να τον αφήσουν να πεθάνει; Έναν άνθρωπο που ανάλωσε τη ζωή του στους αγώνες της Κύπρου τον άφησαν να πεθάνει με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε».
    Ο απαγγελτικός λόγος από τον αδελφό του μ. Κώστα Παπακώστα, Ι. Παπακώστα, στη διάρκεια εκπομπής, την περασμένη Τρίτη, στον τηλεοπτικό σταθμό «Άλφα»

  • Η φτήνια του ΔΗΣΥ σαν δημόσιο έκθεμα με ενδιαφέρον εξαπτέρυγα όπως τους Λεβέντ βορείως και εκκωφαντικές σιωπές νοτίως:

    Η επίθεση εναντίον του Νιαζί ήταν οργανωμένη από τον ΔΗΣΥ και είχε και ξεκάθαρο στόχο – την μετατόπιση της έμφαση από τα σκάνδαλα, τις παραιτήσεις κοκ, και την μεταφορά της εστίασης στον «Τούρκο» που θα πιάσει την «ευρω-έδρα». Η αισχρότητα πηγάζει από το γεγονός ότι πριν από αυτήν την προεκλογική δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τον Νιαζί σαν άτομο, σαν πολιτική μορφή που πέρασε το τοίχος, ή σαν ακαδημαϊκό. Ξαφνικά άμα έκοψε μέσα ο ΔΗΣΥ εφκάλαν περίπατο, χωρίς ίχνος ενδοιασμού, τον πιο χυδαίο ρατσισμό. Τζαι ακόμα σιηρότερα εν εφκήκεν ένας, μια, να πει «αντροπή ρε». Τίποτε… Η ασημαντότητα του/της κάθε διαττοντα αστερα σαν
    generic πατέντες θεαματικής ατάκας τζαι πειθήνιας υπακοής στο κομματικό καθήκον. Τζαι να ήταν τουλάχιστον κανένα κόμμα έστω ιδεολογίας – να πεις άτε... Αλλά δαμαί φαίνεται να έχουμε πειθήνιους του κόμματος της αρπαχτής.

    Ο μόνος που διαφοροποιήθηκε δημόσια τζαι έντονα ήταν ο Κωνσταντίνου του Πολίτη. Τουλάχιστον τούτος εν άντεξε. Ή μπορεί να πουλά το σενάριο «Στυλιανίδης». Ότι τζαι να ένει... Αλλά οι υπόλοιποι σιωπή. Τζαι αθθυμίζουμεν το σκηνικό – ξεκίνησε με την κόρη του Σύρου να σαλαβατά με παιδιάστικες ανοησίες [«θα θυμώσουν οι ευρωπαίοι γιατί θα εκλέγει τούρκος, ενώ οι ευρωπαίοι τα έχουν με την Τουρκία» – μα πόσο πιο κωμικό μπορεί να γίνει αυτό το άτομο; Τζαι πραγματικά στον ΔΗΣΥ θα στείλουν αυτήν την αχαπαροσύνη στην Ευρώπη τζαι νομίζουν ότι εν «ευρωπαϊκή» τούτη η ρητορική;..:)] τζαι παρέλαση ρατσιστικής άγνοιας ακόμα τζαι για το σύνταγμα [Η «Κυπριακή Δημοκρατία των ελλήνων της Κύπρου» - υπάρχει κάτι πιο ρατσιστικό ανάμικτο με την πλήρη αγνοια;]. Με
    background την δήλωση Αναστασιάδη για δανεικές ψήφους.

    Μετά εμπήκε τζαι ο Αβέρωφ στο χορό – ερώταν [με την σοβαροφάνεια της λαφαζανιάς του θεάτρου που παίζει κάθε φορά που αλλάζει νούμερο] αν ο Νιαζί θα αντιπροσωπεύει τους Τουρκοκύπριους ή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μετά μπήκε στην παράσταση τζαι ο κασέτας Χριστοφόρου να αμφιβάλει αν ο Νιαζί θα εκπροσωπούσε έστω τους τουρκοκύπριους ή την Τουρκία. Τζαι την βοήθεια στο ακροδεξιό παιδάκι την πρόσφερε [ε τώρα πκιον, φύλο συκής εν έσιει κοπέλλια – αν τούτος εν προσφέρει υπηρεσίες εν ψωνάρα] ο Λεβέντ που έφκηκε να κατηγορήσει τζαι τον Νιαζί τζαι το ΑΚΕΛ. Όλοι αυτοί [και ο Λεβέντ φυσικά] στην υπηρεσία ενός θεάματος μετατόπισης - που τελικά εν φαίνεται να ετράβησεν ευρύτερα [ούτε καν ο Φιλελεύθερος..:)] - τώρα πόσο έπαιξε στους υποστηρικτές της λύσης του ΔΗΣΥ θα φανεί.

    Αλλά τι σιωπή από τόσους και τόσους, ΜΜΕ και εύκολους στην ατάκα. 215 χρόνια ψέματα… Ξυπνάτε ρε. Αυτός είναι ο ΔΗΣΥ τζαι ούτε το φύλο συκής «Κληρίδη» εν περνά πκιον. Τζαι ετοιμάστε τα γιαούρτια την επόμενη φορά που θα έρτουν να σας πουλήσουν ευαισθησία για λύση ή άποψη για τον… εθνικισμό. Η σιωπή των αμνών μιλά πολύ περισσότερο από τις ατάκες της φτήνιας…

  •  Άκουσα τον Νιαζί να λαλεί ότι του οφείλει μια απολογία ο Αβέρωφ…
    Κάνεις λάθος Νιαζί. Κάνεις λάθος ότι ο Αβέρωφ, ο Αναστασιάδης κ.ο.κ. ήταν ποτέ ειλικρινείς μαζί σου. Σε χρησιμοποιούσαν – όπως τώρα χρησιμοποιούν εκείνο το κωμικό πια νούμερο τον Λεβέντ. Και είναι λάθος να περιμένεις απολογία από αυτούς… [Υ.Γ. Ο Νιαζί ιδεολογικά δεν είναι αριστερός – είναι ένας κεντρώος, περισσότερο κεϋνσιανός της γερμανικής σχολής. Σε αναλογία, πολιτικά, όπως τον Μαλά. Φιλοσοφικά είναι ένα είδος χεγκελιανού – εξού και η «ολική Κύπρος». Και σίγουρα είναι φεντεραλιστής – και στην Κύπρο και στην Ευρώπη. Το κοινό του με τη αριστερά είναι το κυπριακό – και σε αυτήν την συγκυρία και ευρύτερα.]

  • Καθώς άκουγα κάθε μέρα και ένα νέο νούμερο του ΔΗΣΥ να παρελαύνει για να πουλήσει τον ίδιο φτηνό ρατσισμό που οδήγησε στα εγκλήματα των μαζικών τάφων στο παρελθόν [ίδια λογική: οι τούρτσιοι εν ούλλοι ίδιοι, άρα ας τους σφάξουμε ούλλους, γέρους μωρά, άντρες, γυναίκες] ένοιωσα ένα θυμό να ξεπερνά την αηδία για τους ξεδιάντροπους. Θυμήθηκα εκείνο το ντροπαλό ύφος των Τουρκοκυπρίων, σχεδόν απολογητικό, καθώς περνούσαν στο νότο το 2003. Μετά την ειλικρίνεια του βλέμματος που την είδαν τόσοι και τόσοι, που καμωνόταν και ο ΔΗΣΥ ότι είδε και κατάλαβε – και τώρα να αντιμετωπίζουν ακόμα τζαι τον Νιαζί έτσι; Τί θα ένοιωθαν εκείνοι οι άνθρωποι μόλις βόρεια της γραμμής… Θυμήθηκα το σχεδόν πονεμένο βλέμμα εκείνης της κοπέλας στο βιβλιοπωλείο της βόρειας Λευκωσίας λίγο μετά το 2004: «Αν δεν μας θέλετε, να μας το πείτε…»
    Και τώρα, 15 χρονιά μετά, πάλι αυτό;

    Θυμήθηκα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Σαλμάν Ρουσντί «Σατανικοί στίχοι» [ένα βιβλίο για την εμπειρία του ξένου, του Άλλου]:
    «Ένοιωσε τη γέννα αυτής της αδυσώπητης οργής που θα έκαιγε μέσα του χωρίς να ελαττώνει για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, που θα εξάτμιζε την παιδική του λατρεία του πατέρα, και θα τον έκανε μοντέρνο άνθρωπο, που θα έκανε ότι καλύτερο μπορούσε, από εδώ και μπρος να ζήσει χωρίς Θεό οποιουδήποτε είδους… τις χειμωνιάτικες βραδιές αυτός που δεν είχε κοιμηθεί πάρα κάτω από ένα σεντόνι, κοιμόταν τώρα κάτω από βουνά μαλλιού και ένοιωθε σαν φυσιογνωμία σε αρχαίο μύθο καταδικασμένος από τους θεούς να έχει βράχο να πιέζει πάνω στο στήθος του… και τότε ήταν που άρχισε να παίζει θέατρο, να βρίσκει μάσκες που αυτοί οι τυπάδες θα αναγνώριζαν, χλωμές μάσκες, μάσκες κλόουν, μέχρι που τους έπεισε ότι ηταν εντάξει, ότι ήταν και αυτός άνθρωπος σαν και αυτούς. Τους κορόιδευε με τον ίδιο τρόπο που ένα ευαίσθητο ανθρώπινο ον μπορεί να κοροϊδέψει γορίλλες να τον δεχτούν στην οικογένειά τους, να τον χαϊδεύουν και να τον αγκαλιάζουν και να του μπουκώνουν μπανάνες στο στόμα..»

  • Τα αναπόφευκτα – η δαιμονοποίηση του ανθρώπου που περνά το συρματόπλεγμα και η μαζική τουρκοκυπριακή ψήφος σαν παρεμβολή της πραγματικότητας του κοινού χώρου, της Κυπριακής Δημοκρατίας που βασίζεται και οι διαχειριστές της επικαλούνται το κοινό σύνταγμα…

    Ίσως να ήταν αναπόφευκτο ότι ο Νιαζί σαν ένα από τα πρώτα άτομα που πέρασαν το τείχος και έζησε σαν ξένος στο νότο [σαν  απόδειξη ότι μπορούσαν οι Τουρκοκύπριοι που ήταν εγκλωβισμένοι στην βόρεια Κύπρο μετά το 74, να ζήσουν ξανά με τους ελληνοκύπριους] και σαν προδότης για τους εθνικιστές της κοινότητας του [και όταν τα όργανα του φανατισμού που εξυπηρετούν ξένα κράτη έχουν την μικροπρέπεια σε βρίζουν σαν «προδότη» τότε είναι τίτλος τιμής] θα ζούσε την διάχυση της επαφής των δύο κοινοτήτων σαν ένα κομβικό σημείο που αποκάλυπτε  και την δυναμική της επαφής, αλλά και τις καιροσκοπικές αντιδράσεις που θα έφεραν στην επιφάνεια τον ρατσισμό από την ιστορική ντουλάπα μερικών. Τώρα πια η πιθανότητα μαζικής τουρκοκυπριακής ψήφου είναι εκεί σαν εξίσου αναπόφευκτο δεδομένο [τώρα ή μετά] – το έκανε πραγματικότητα η υποψηφιότητά Νιαζί, αλλά και η ρατσιστική εκστρατεία του ΔΗΣΥ. Είναι το μέλλον  - και θα το περάσουμε και αυτό…

  • Το καθήκον για μαζική τουρκοκυπριακή ψήφο: Ελπίζουμε οι Τουρκοκύπριοι να κατάλαβαν τι έγινε – και τις συνέπειες. Η εκστρατεία ενάντια στο Νιαζί είναι μια απόπειρα να τους αφαιρέσουν το δικαίωμα σε ψήφο. Να ψηφίσουν μόνο μερικοί για ακίνδυνα νούμερα που εγκρίνει το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος. Κατά τα άλλα θέλουν τους Τουρκοκύπριους σε ένα καθεστώς όπως του αφροαμερικανούς του αμερικανικού νότου μέχρι το 1960, οι οποίοι είχαν τυπικά το δικαίωμα ψήφου, αλλά μέσα από το θεάματα της Κου Κλουξ Κλαν φοβόντουσαν να ψηφίσουν. Το ίδιο κόλπο προωθούσε και η ισραηλινή ακροδεξιά ενάντια στους παλαιστίνιους στις τελευταίες εκλογές. Είναι θέμα αξιοπρέπειας πια και για τους Τουρκοκύπριους. Να διεκδικήσουν το δικαίωμα τους [γιατί και στο όνομα τους έγινε η ένταξη στην ΕΕ – και δεν τους ρωτήσαν όπως δεν τους ρωτήσαν οι κάθε Σύροι για τις ΕΟΚΑ Β και τα πραξικοπήματα]. Αν οι άθλιοι στην νότια Κύπρο φοβούνται τόσο πολύ, ώστε να δαιμονοποιούν ένα μέχρι πρόσφατα σύμμαχο τους, αν φοβούνται τόσο πολύ που θέλουν να κάνουν την τουρκοκυπριακή ψήφο ύποπτη, είναι καιρός να πάρουν μια απάντηση – εκεί στην κάλπη που υπάρχει ρωγμή στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης…Η ρωγμή της μαζικής τουρκοκυπριακής ψήφου θα θέσει στο τραπέζι το θέμα του εγκλωβισμού των Τουρκοκυπρίων και τη πιθανότητας να γίνει μπούμερανγκ η προσπάθεια να τους κρατούν σε καθεστώς περιθωριοποίησης…

  • Ίντα τζαιρούς εφτάσαμε - Το πιο αιχμηρό κείμενο [κατά την διάρκεια της εβδομάδας] συντάκτη, για την εκστρατεία δαιμονοποίησης του Νιαζί από τον ΔΗΣΥ, βρέθηκε στον... Φιλελεύθερο.
    Η κατρακύλα ΔΗΣΥ για μερικές ψήφους

    Του Πανίκου Χαραλάμπους

    08 Μαΐου 2019

    Είναι με λύπη που βλέπω την κατρακύλα του ΔΗΣΥ το τελευταίο διάστημα με αφορμή τη συμπερίληψη ενός Τουρκοκύπριου στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ. Και με λυπεί περισσότερο διότι η κατρακύλα δεν πήρε μόνο τα ακραία στελέχη του ΔΗΣΥ, αλλά και τον ίδιο τον πρόεδρό του, Αβέρωφ Νεοφύτου. Ο οποίος σε δύσκολες στιγμές στάθηκε πάνω από μικροπολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Αυτή τη φορά όμως δείχνει να ακολουθεί στελέχη του, όπως για παράδειγμα την υποψήφια ευρωβουλευτή του κόμματός του, κ. Ελένη Σταύρου, που δεν περνά μέρα που να μην καταγράφει ένα νέο πολιτικό ολίσθημα.
    Η παρουσία ενός Τ/κ στο ψηφοδέλτιο ενός ελληνοκυπριακού κόμματος και η διεκδίκηση έδρας από μιαν άλλη ομάδα Τ/κ, μόνο θετικά μπορούν να αντικριστούν. Ενισχύουν την εικόνα της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ενός κράτους δικοινοτικού και δημιουργούν προϋποθέσεις ενδυνάμωσης των προοδευτικών δυνάμεων ανάμεσα στους Τ/κ. 

    Είναι πραγματικά κρίμα για μιαν έδρα στ
    o Ευρωκοινοβούλιο ο ΔΗΣΥ να πέφτει τόσο χαμηλά και να ρίχνει νερό στον μύλο των αντιδραστικών δυνάμεων στην τ/κ κοινότητα και γενικότερα όλων εκείνων που πλέον δεν πιστεύουν σε μια λύση που θα ενώνει την πατρίδα μας. Είναι εγκληματικό για τις ψήφους μερίδας Ε/κ η ηγεσία του ΔΗΣΥ να συμπλέει με τις ακραίες δυνάμεις στο κόμμα της και την κυπριακή κοινωνία. 

    Ερωτήματα του τύπου, «ποιο θα εκπροσωπεί ο κ. Νιαζί Κιζιλγιουρέκ στο Ευρωκοινοβούλιο;», είναι απαράδεκτα, όχι μόνο γιατί είναι ανύπαρκτα, αλλά γιατί είναι εγκληματικά. Και ο κ. Νεοφύτου είναι πολύ έξυπνος και έμπειρος πολιτικός για να ξέρει ότι η ζημιά που προκαλούν αυτού του τύπου πολιτικές είναι πολύ μεγαλύτερη, τεράστια, σε σχέση με το όποιο πρόσκαιρο κομματικό όφελος.

    Και νομιμοποιούμαι να υποθέτω πως, εάν η κ. Σταύρου δεν είχε την ανοχή της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, δεν θα αποτολμούσε να πει για τον κ. Κιζιλγιουρέκ ότι «ο συγκεκριμένος υποψήφιος δεν θα αποτολμούσε ποτέ να αναλάβει την πρωτοβουλία να περιληφθεί στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ, αν δεν είχε την έγκριση της επίσημης Τουρκίας».

  • Δικαιούνται οι νέοι στην Κύπρο, να κάνουν σεξ που δαμαί τζαι δα.. :) wow!
    Σε μια κοινωνία/κοινότητα η οποία από το 1948 θεσμοθέτησε το σχολικό σύστημα [με την ανοχή των βρετανών] σαν χώρο ελέγχου των παιδιών και διατήρησης τους σε ένα είδος παρατεταμένης εξάρτησης [αντί να ενθαρρύνει την αυτονόμηση τους], πόσο παράξενο είναι ότι τους έστειλαν νομοσχέδιο για ποινικοποίηση της παιδικής πορνογραφίας τζαι οι άλλοι δακάτω εκαταλάβαν ότι πρέπει να απαγορεύεται το σεξ από… ανήλικους. [στο φαντασιακό της ελεγχόμενης παιδικότητας τζαι τα 14 χρόνια εν παιδικότητα..]

    Αν οι χριστιανο-μουσουλμάνοι του ενός και μοναδικού θεού προσβλέπουν στην «Ένα θεό πατέρα παντοκράτορα..» εγώ περιμένω «τον/την απελευθερωμένο γιο/κόρη που θα ολοκληρώσει το ημιτελές βήμα της δεκαετία του 1940 και της πενταετίας 1974 – 79 για ανατροπή του πουριτανισμού, της εξάρτησης και των πατριαρχικών κατάλοιπων.

    «…για την πλέρια ευτυχία της ανθρώπινης ανάγκης..

    Όπου θα είναι το όνειρο η ζωή…»

    [Ν. Άσιμος]

    «Όπως διαπιστώθηκε από τις Βρυξέλλες, δεν μεταφέρθηκαν ορθά στο εθνικό μας δίκαιο ορισμένες σημαντικές διατάξεις της εναρμονιστικής νομοθεσίας (Οδηγία 2011/93/ΕΕ) με βάση τις οποίες, μεταξύ άλλων, δεν συνιστούν ποινικό αδίκημα οι σεξουαλικές δραστηριότητες μεταξύ παιδιών αρκεί να είναι ηλικίας 14 χρονών και άνω.

    Η επιστολή της Κομισιόν στάλθηκε στις 13/9/2018 και χρειάστηκαν να περάσουν οκτώ μήνες μέχρι να κατατεθεί στη Βουλή το σχετικό τροποποιητικό νομοσχέδιο, το οποίο, θα πρέπει να ψηφιστεί το αργότερο μέχρι τον επόμενο μήνα ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος λήψης μέτρων εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας..»

  • Οι επαναληπτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη: μπορεί ο Ερντογάν να τα βάζει με τη Δύση, αλλά όπως απέδειξε με την στρατηγική του κίνηση προς την Ρωσία το 2015, έχει μια  αιχμηρή στρατηγική σκέψη. Έκανε σωστή στροφή βλέποντας την ήττα των δυτικών στην Συρία. Η απόφαση του εκλογικού συμβουλίου για επανάληψη των εκλογών στην Ιστανμπούλ, δύσκολα μπορεί να αποδοθούν σε σταθερά κριτήρια του Συμβουλίου, που για ανάλογους λόγους δεν ακύρωσε άλλες εκλογές πριν. Μάλλον ήταν προϊόν πιέσεων από το Ερντογάν και πιέσεων του εθνικιστικού κόμματος, και της ηγεσίας του που φοβάται ότι στο τέλος θα εκτοπιστούν από το κόμμα διάσπαση που δημιουργήθηκε στο χώρο τους.

    Μπορεί, σε αυτό το πλαίσιο, να πει κανείς ότι ο Ερντογάν ταυτίστηκε με την ηγεσία του εθνικιστικού κόμματος ενάντια σε φωνές στο ίδιο του το κόμμα να αποδεχθεί την ήττα και να προσεγγίσει το ρεπουμπλικανικό κόμμα σε μια πλατφόρμα «ενότητας». Οπότε τώρα οι εκλογές στην Κωνσταντινούπολη [πως θα γίνουν, και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα τους] θα είναι ένα κομβικό σημείο των ισορροπιών της εσωτερικής πολιτικής και της ευρύτερης πορείας της Τουρκίας όσον αφορά τον εκδημοκρατισμό: Οι ευρωπαίοι τάχθηκαν σαφώς υπέρ της νίκης της αντιπολίτευσης –και άντε τώρα η καημένη η Ε. Σύρου να προσπαθεί να καταλάβει πως και οι ευρωπαίοι που [αυτή νομίζει] ότι δεν θα ήθελαν τον Νιαζί των σπουδών στην Γερμανία, θέλουν τον κεμαλικό Ιμαμάγλου.. :)

  •  Πάντως ας μην πανικοβάλλεται τόσο [ακόμα] η ελληνοκυπριακή δεξιά και να τρέχει να ξεπεράσει σε ρατσισμό και το ΕΛΑΜ - ο κάλος τους θείος, ο Ερντογάν φαίνεται ότι θα φροντίσει να αποκτήσουν μια δεξιά σύμμαχο στην βόρεια Κύπρο – και έτσι θα έχουν καθρέφτη στις ρητορικές ανοησίες.

    Αλλά παίζεται αν θα κερδίσετε [εννοείται ότι σαν δεξιά βόρεια και νότια έχετε κοινή ρητορική και συμφέροντα στον διαχωρισμό] τον Ακιντζί στις εκλογές.

    Το πρόβλημα σας βόρεια και νότια [και τα ίδια αντιμετώπισαν και οι απορριπτικοί βόρεια και νότια ακόμα και όταν είχαν και οι 2 εξουσία] είναι ότι λειτουργείτε σαν οργάνων ξένων συμφερόντων – και αργά ή γρήγορα η τοπική κοινωνία σαν έκφραση των δυναμικών του χώρου στην γεωπολιτική περιοχή και σαν σύμβολο κοινής μοίρας των κυπρίων, εστω και μπουρδουκλωμένα, αναζητά τις δικές της ισορροπίες..

    Είσαστε τα επιφαινόμενα του αποικιακού ιδεολογήματος ότι πρέπει να μας κυβερνούν οι ξένοί γιατί …δεν μπορούμε τάχα κοκ. Για αυτό άλλωστε στην φιλελε-δήθεν «εκμοντερνίστικη» σας εκδοχή υιοθετήσατε τυφλά το διήγημα ότι φταίει που είμαστε… «χώρκατοι» [ενώ εσείς…
    J] τζαι δεν είχαμε Διαφωτισμό κ.ο.κ.

    Παραμυθάκια για να συγκαλύπτετε το ιστορικό γεγονός ότι η γενεαλογία των πελατειακών σχέσεων ανάγεται στην δουλοπρέπεια της παράταξης σε συνεργασία με την αποικιοκρατία. Απλώς θέλετε να είσαστε μουχτάρηες με ξένες μπότες…
    Αλλά θα ερτει τζαι ο τζαιρός που θα ξεφορτωθούμε οϊ απλώς το πόστο αλλά τζαι την φαντασιακή ανάγκη υποταγής που δέρνει μερικούς.

  •  Ένα σκάνδαλο που κρύβει πολλά; Ποιοί υφαρπάζουν τα κτήρια του Συνεργατισμού και δεν θέλουν να φανούν τα ονόματα τους;
    Ο οργανισμός που έστησε ο Χάρης κοκ κατά την διάρκεια του χαρίσματος του Συνεργατισμού στην Ελληνική [αυτό ήταν ουσιαστικά μια ευνοιοκρατική κίνηση ημετεροκρατίας] φαίνεται ότι έκανε διάφορες συμφωνίες για ξεπούλημα των ακίνητων το Συνεργατιμού. Και όταν ζήτησε τα στοιχεία η Βουλή, αρχικά τα έδωσαν και τώρα έπεσε πανικός. Το λέγαμε- με όλα τα κουσούρια της, η Βουλή είναι πολύ πιο δημοκρατική από την κυβέρνηση  με τους εξαγορασμένους συμβούλους, την τεκμηριωμένη ανικανότητα και την ρουσφετολογία από όλες τις πάντες.. Εννοείται ότι ελπίζουμε ότι η Βουλή, αλλά και ο Γενικός Ελεγκτής και ο Γενικός Εισαγγελέας θα το ερευνήσουν και θα μας πληροφορήσουν αν έχουμε μια ακόμα περίπτωση πλιάτσικου. Για να έχει πέσει πανικός στο κατασκεύασμα του Χατζηγιάννη. Κάτι τρέχει… :)

    Τζαι το θέμα είναι αν είναι καν νομότυπες οι διαδικασίες πώλησης με δεδομένο ότι υπάρχει ένα πόρισμα που καταγράφει ευθύνες και έχουν ξεκινήσει ποινικές ανακρίσεις. Μια από αυτές αφορά και διαγραφές δανείων. Οπότε δεν μοιάζει αυτή η βιασύνη να μοιραστεί η περιουσία του Συνεργατισμού κάπως όπως εκείνα τα… δάνεια και τις διαγραφές τους…;

    «Πανικός φαίνεται να έχει καταβάλει τους ιθύνοντες στη διάδοχο οντότητα του Συνεργατισμού, Κυπριακή Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων (ΚΕΔΙΠΕΣ), καθώς σπεύδουν να περισώσουν ότι μπορούν ώστε να μην διαρρεύσουν τα στοιχεία των αγοραστών ακινήτων της πρώην ΣΚΤ.

    Σε επιστολή προς την επιτροπή ελέγχου, με ημερομηνία 7/5/2019, ο φορέας απευθύνει έκκληση όπως η πληροφόρηση η οποία στάλθηκε στη βουλή επιστραφεί, καθώς επίσης και να καταστραφούν οποιαδήποτε αντίγραφα του επίμαχου εγγράφου.

    Συγκεκριμένα, στην επιστολή της ΚΕΔΙΠΕΣ αναφέρεται ότι «με την παρούσα παρακαλούμε όπως η πληροφόρηση η οποία σας στάλθηκε σε έντυπη μορφή στην οποία φαίνονται τα στοιχεία των αγοραστών, μας επιστραφεί και όπως οποιαδήποτε αντίγραφα έχουν δημιουργηθεί από εσάς είτε σε έντυπη είτε σε ηλεκτρονική μορφή καταστραφούν ή/και διαγραφούν πάραυτα».


    Πάνω που 90 χιλιάδες με σοβαρές υλικές στερήσεις στη χώρα του
    success story σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. 36 χιλιάδες νέοι κάτω βιώννουν την ακραία φτώχεια. Εν μας κόφτει. Τωρά έσιει ευρωεκλογές παρά να ασχολούμαστεν με έτσι περιθωριακά θέματα ας ρίψουμε λάσπη του πρώην συμβουλου του προέδρου, σκέφτεται ο Αβέρωφ, μιας τζιαι εκάμεν τα ξανά πίτσες η κόρη του πραξικοποιηματία, ο Ιωνάς, ο Ζαχαρίας κλπ.

  •  Ο Αβέρωφ, Κυριακήν ημέρα πού δεν παρέληψε να πάει; Στο μνημόσυνο του Ν. Σαμψών. Σιερκές με τον Χρίστου του ΕΛΑΜ για άλλη μια φορά. Τζαι για άλλη μια φορά τιμούν το πραξικόπημα. Εν τζαι χρειάζουνται πολλές κουβέντες για τούτα. Οι μάσκες εππέσαν. Ξανά.
  • Ποιός εν ο δήμος που εδώ και χρόνια λειτουργεί παράτυπα παραβιάζοντας ακόμα τζιαι βασικές πρόνοιες του νόμου που τον ιδρύσαν; Hint: Εν ο ίδιος δήμος που αρνείται να συμμορφωθεί με δικαστικές αποφάσεις τζιαι παίζει πελλόν γενικότερα. Οδυσσέα καμιά έρευνα για τούτα ούλλα παίζει;

  • Τελικά αυτές οι εκλογές έχουν ενδιαφέρον σε διαφορά επίπεδα όσον αφορά τουλάχιστον την ρητορική: ο ΔΗΣΥ τζαι η επιστροφή στο παρελθόν μέσω Σύρου, η ΕΔΕΚ που αθθυμήθηκε ότι κάποτε ήταν εναντία στην ακροδεξιά, τζαι ο Περδίκης που θέλει να εξηγήσει πώς να αντιμετωπίζεται ο... εθνικισμός.
    Έτσι αφού είδαμε τον ΔΗΣΥ να σκαλίζει το ρατσιστικό του παρελθόν με τις επιθέσεις ενάντια στον Νιαζι, στο χώρο του Κέντρου είχαμε την ανάποδη κίνηση: εκεί ο φόβος διαρροών προς το ΕΛΑΜ, ξαφνικά επανάφερε την δημοκρατική αντιφασιστική μνήμη και ρητορική…Και σε ένα επεισόδιο των διαμαχών ΕΔΕΚ – ΕΛΑΜ να’σου και ο Περδίκης να σολιάζει πώς να αντιμετωπιστεί ο... εθνικισμός :)

    Μπορεί να έχουν μια κωμική χροιά όλα αυτά – αλλά επειδή οι ρητορικές μπορεί να έχουν τζαι μια δυναμική αυτόνομη από τους φορείς τους [«η γλώσσα μιλά μέσα από εμάς» κατά την διατύπωση του
    Barthes] αυτές οι ρητορικές μετατοπίσεις προς το βάθος της ιστορικής μνήμης μπορεί να έχουν και συνέπειες πέρα από τον αυτονόητο πολιτικαντισμό των εκλογών. Αλλά ακόμα και το ότι τρέχουν μερικοί κεντρώοι να μαζέψουν ψήφους «δικούς τους» με… αντιφασισμό, κάτι είναι :) Κάτι έμεινε…; :)

    Φυσικά δεν μπορεί να ξεχνά κανείς, επίσης, ότι η Σιζοπούλεια ΕΔΕΚ άλλαξε σε μια νύχτα ψήφο στη Πάφο για τον Δημοτικό Κήπο τζαι πιάνει τζαι τούτη δάνεια που την ακροδεξιά όπως τον… Ιακώβου. Πιγκ-πονκ κατάντησε ο απορριπτικός χώρος. Οπότε άμα ακούεται τζαι λλιον ιστορικό
    background, ίσως να έσιει τζαι κάποια σημασία σαν μνήμη πέρα που το αλατοπίπερο του πολιτικαντισμού. Θα δείξει… :)

  • Από την Βενεζουέλα στην Ασία: αναγκαστικά τις εξελίξεις πλέον πρέπει να τις βλέπει κανείς με φόντο τον παγκόσμιο χάρτη. Μετά το φιάσκο του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Βενεζουέλα, ο Τραμπ έριξε ξαφνικά γραμμή για αντιπαράθεση [ή θεάματα αντιπαράθεσης] στην Ασία. Η απότομη κρίση στις σχέσεις Κίνας – ΗΠΑ φάνηκε να έχει να κάνει με τις διαπραγματεύσεις, αλλά ήταν κάπως, και «θέαμα Τραμπ». Έπεσαν τα χρηματιστήρια, αλλά σταθεροποιήθηκε η κατάσταση με φόντο την πληροφορία ότι συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις. Αλλά η ένταση γύρω από το Ιράν, με μούττην με κώλον είσιεν. Ξαφνικά, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να στείλουν ναυτικό και πυραύλους κοντά στο Ιράν. Αυτό έμοιαζε πιο ξεκάθαρα προσπάθεια αλλαγής εστίασης από την λατινική Αμερική.

    Κατά την διάρκεια της εβδομάδας διαφάνηκαν δυο δεδομένα για την Βενεζουέλα. Από την μια ο Τραμπ φάνηκε να διαρρέει ότι «το παρατράβηξε» ο Μπόλτον, και ότι ήθελε να εγκλωβίσει τον Τραμπ σε πολεμική αναμέτρηση, ενώ στα δυτικά ΜΜΕ άρχισε ο προβληματισμός για την κωμική φιγούρα του Γκουαϊντό, που παρά τις πολλαπλές συνεντεύξεις, δεν φαινόταν να έχει κάτι ιδιαίτερο να πει. Ενώ οι Ρώσοι ήταν σαφώς αποφασιστικοί στην στάση τους. Ίσως λοιπόν να είχαμε και μια μετατόπιση… Στις διαρροές του Τραμπ λ.χ. κυκλοφόρησε και η ατάκα ότι είπε σε σχετική συνεδρία ότι τελικά ο Μαδούρo είναι «σκληρό καρύδι». Θα δείξει.. Το
    tour  του Πομπέο πάντως δεν ήταν μετά βαΐων και κλάδων. Μάλλον επιβεβαίωση δυσκολιών: στο Ιράκ έριξε σπόντα για αυτονομοποίηση της χώρας [εννοώντας την φιλία με το Ιράν] σαν ύστατη κωμωδία – ο εκπρόσωπος της χώρας που έριξε το Ιράκ στην αγκαλιά του Ιράν τώρα ανησυχεί για τις συνέπειες του φιάσκου;

    Στην Ευρώπη εμφανίστηκε η ένταση με τους Γερμανούς [για το βόρειο αγωγό φυσικού αερίου από Ρωσία], ενώ και στην Βρετανία συνέχισε να υπάρχει μπέρδεμα [όσον αφορά τους αμερικάνους]  με την επιμονή της κυβέρνησης να μην μπλοκάρει τις κινέζικες εταιρείες… «Τέως ηγεμόνας σαν αναζήτηση ρόλου ύπαρξης» έμοιαζε το σενάριο.. ή θκιακονώντας αγορές με ολίγον
    bullying – όπου περνά πκιον… J

  • Τα δυτικά ΜΜΕ πάντως συνεχίζουν απτόητα την προσπάθεια διακωμώδησης της ύπαρξης τους. Το πάλαι ποτέ πανίσχυρο πλανητικά CNN κατέγραψε το ψέμα/fake news της χρονιάς: σε μια προσπάθεια να συντηρήσει την ένταση στην Βενεζουέλα δημοσίευσε και το ακόλουθο – ότι έγιναν εκλογές τον Γενάρη την χώρα και κέρδισε ο Γκουαϊντό.. :) Τελικά όταν τους υπενθύμισαν από παντού ότι δεν έγιναν προεδρικές τον Γενάρη, και όταν έγιναν κέρδισε ο Μαδούρo, ενώ ο Γκουαϊντό δεν ήταν καν υποψήφιος χρειάστηκαν μια μέρα να αποσύρουν το fake news… Η κρίση εγκυρότητας σαν σύμπτωμα της κρίσης ηγεμονίας.


    CNN took the concept of “fake news” to a whole new level with a recent report on Venezuela, in which it claimed that citizens “chose” coup leader Juan Guaido over current president Nicolas Maduro in January “elections.”

    In a
    reporton Sunday’s deadly Venezuelan military helicopter crash, CNN wrote that “pressure is mounting” on Maduro to step down “following elections in January in which voters chose opposition leader Juan Guaido over him for president.”

  • Και κατά τα άλλα τα ημέτερα ψώνια νομίζουν ότι οι Αμερικανοί θα εγκαταλείπουν την Τουρκία… ανακοίνωση του ΝΑΤΟ ενώ δακάτω εκαρτερούσαν θαύματα.
    Turkey is an important and highly valued NATO Ally”, Secretary General Stoltenberg said at a press conference alongside Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu. “I welcome that Turkey is playing a key role in our training mission in Iraq”, the Secretary General said, citing Turkey’s strong contributions to NATO missions in Afghanistan and Kosovo as further examples of Turkey’s active contributions to collective defense of the Alliance.

    Bordering Syria and Iraq, Turkey has been the NATO Ally most exposed to violence and turmoil from the Middle East and the Secretary General offered his condolences to the Turkish government on the recent loss of several Turkish soldiers on its southern border. “NATO Allies stand with Turkey as it faces serious security challenges”, the Secretary General said, adding that NATO helps protect Turkey with air and missile defence systems and enhanced patrols by AWACS surveillance planes. “Over the years, NATO has invested more than 5 billion US dollars in military facilities in Turkey”, the Secretary General said. “This includes important infrastructure such as airfields, naval bases, and radar sites.

    The Secretary General spoke after chairing a meeting of the Mediterranean Dialogue, a partnership forum that brings together 29 Allied countries with seven countries from the Mediterranean region. While in Ankara, Mr Stoltenberg also held separate talks with President Recep Tayyip Erdoğan and Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu on the security situation in the region and Turkey’s strong contributions to NATO.

  • Και ένα ακόμα κείμενο της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου  - μια ευαίσθητη αναφορά στο Παναγιώτη Στεφανή από τους Τρούλλους που πέθανε σε ένα σκηνικό όπου του μπουλινγκ σαν έκφραση της εσωτερικής ανασφάλειας του περίγυρου του, κατασκεύασε την τραγωδία:
    Ένα αγόρι που ήθελε να γίνει αποδεκτό
    10 Μαΐου 2019
    Ένα αγόρι πέθανε. Προσπαθώντας να γίνει αποδεκτό. Πίνοντας όχι για να διασκεδάσει ο ίδιος, αλλά για να διασκεδάσουν οι άλλοι. Και να τον θέλουν στην παρέα τους. Για να μην είναι μόνος. 
    Ο θάνατος του, και ο τρόπος που έγινε (ασφυξία από εισρόφηση εμεσμάτων μετά από κατανάλωση αλκοόλ) σε εφηβικό πάρτι θα έπρεπε να μας συγκλονίσει. Πέρασε ωστόσο σε δεύτερη μοίρα αφού συνέπεσε με την ανακάλυψη της ανθρώπινης σορού στο φρεάτιο που ξετύλιξε το νήμα της υπόθεσης δολοφονιών εφτά τουλάχιστον γυναικών και παιδιών από έναν κατά συρροή δολοφόνο. 

    Μετά από μέρες έρχονται στη δημοσιότητα βιντεογραφημένα στιγμιότυπα που δείχνουν πως ο 16χρονος ήταν στόχος εκφοβισμού και συνεχών πειραγμάτων. Του λεγόμενου
    bulling, το οποίο συχνά υποτιμάμε. «Έφηβοι είναι, ανταλλάζουν κουβέντες που δεν τις εννοούν. Αστεία κάνουν μεταξύ τους, νεανικές τρέλες, θα τα ξαναβρούν». Δεν είναι έτσι όμως. Προσπερνάμε την ευαισθησία ενός εφήβου και δεν λαμβάνουμε υπόψη που μπορούν να καταλήξουν τα πειράγματα αυτά, αν και υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα, που θα έπρεπε να μας αφυπνίσουν. Πιο κοντινό μας παράδειγμα η περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Ιωάννινα. Παραλληλισμός που δεν θέλουμε να γίνεται, ειδικά σε μια μικρή κοινότητα, όπως αυτή όπου έγινε το συμβάν. 

    Αν και διορίστηκε ανακριτική ομάδα η οποία διερευνά τον θάνατο του αγοριού, ενδεχομένως να είναι δύσκολο να συνδεθούν τα γεγονότα και να αποδοθούν ευθύνες. Τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα λόγω και της ηλικίας των εμπλεκομένων, οι οποίοι προφανώς και δεν ήθελαν να σκοτώσουν τον συμμαθητή τους. Πλάκα έκαναν. Εις βάρους αυτού που θεώρησαν ότι ήταν ο αδύναμος κρίκος και τον επέλεξαν για να γίνει ο σάκος του μποξ όπου πάνω του θα εκτόνωναν τη δική τους ανωριμότητα, τα δικά τους συναισθηματικά και πνευματικά κενά τα οποία οι ίδιοι εξελάμβαναν ως υπεροχή. Θύματα είναι κι αυτοί. Μιας κουλτούρας που στοχοποιεί τον μαύρο κύκνο,
      ο οποίος μπορεί να είναι και ο πιο ξεχωριστός. 

    Ο 16χρονος Παναγιώτης δεν θα ‘ρθει πίσω. Αν και οι μαρτυρίες, κυρίως τα βίντεο μιλούν από μόνα τους, ίσως να μην τιμωρηθεί κανείς. Η μόνη δικαίωση για αυτόν θα είναι ο θάνατος του να αποτελέσει αφορμή για να γίνουν στα σχολεία τομές που θα αντιμετωπίζουν τον εκφοβισμό, τη συναισθηματική βία από μαθητή σε μαθητή. Κανείς δεν θέλει να είναι στη θέση του Παναγιώτη αλλά ούτε κι αυτών που τον ανάγκαζαν να πίνει μέχρι να πεθάνει. Το συμβάν αυτό θα είναι βαρίδι που θα το κουβαλούν σε όλη τους τη ζωή, ακόμα κι αν θέλουν να λένε πως δεν προκάλεσαν τον θάνατο του συμμαθητή τους.