One Radical Planet

❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Fight the dirty conditions everywhere! – Support the self-managed Vio.Me factory in Thessaloniki and the refugees in Moria

By Beyond Europe

A call from Beyond Europe and friends: Connecting struggles in times of Covid 19 and beyond

#levanenoonebehind #powertoviome

– German version below –

Let’s support the workers of viome by buying their products, which will be sent directly to Moria to make them available to the refugees. This way we can help the refugees in Moria with their Corona prevention and and support at the same time the workers of viome to achieve a self-sufficient power supply for their factory as a basis for their continuance of production.

In the midst of the pandemic, the world is holding its breath. Only relevant professions are being carried out and people are encouraged to stay at home and keep their distance. So far so good, if fundamental rights would not be trampled to further develop the authoritarian efforts. At the same time people in the overcrowded refugee camps at the external borders of the EU are suffering in dirty conditions without the possibility to take any precautions against the virus and left alone in their misery.

While the Greek health care system was stripped down for years by the Troika, the Greek state under the new conservative government of Kyriakos Mitsotakis can think of nothing better than to shut down the self-organised soap factory viome with the help of the anti riot police (MAT) to stop its production of Soap. hands-off-vio-me-occupied-soap-factory-powered-off/

We say no to the attack on human rights at the external borders and to the attack on self-organized labour collectives!

Together with the workers of Vio.Me we connect both struggles. We’ll build a solidarity network that should last beyond the times of Corona.

The inhumane misery camps, however, must be evacuated! A little bit of soap remains only a drop in the ocean. We must continue to do everything possible to free the people from Moria and other camps.

Fight the dirty conditions everywhere! Our weapon remains solidarity!

Please transfer your donations to the following account:
kosmotique e.V.
GLS Gemeinschaftsbank e.G.
IBAN: DE83430609671130360500
!subject matter of the bank transfer!: Soap for Moria

Call of the workers and the solidarity comitee of Vio.Me:




Kampf den schmutzigen Zuständen!

Unterstützt die selbstverwaltete Fabrik Vio.Me in Thessaloniki und die Geflüchteten in Moria

#levanenoonebehind #powertoviome

Ein Aufruf von Beyond Europe und friends: Lasst uns die Kämpfe verbinden. In Zeiten von Corona und darüber hinaus

Lasst uns die Arbeiter*innen von Vio.Me unterstützen, indem wir ihre Produkte kaufen, die dann direkt nach Moria geschickt werden, um sie den Geflüchteten zur Verfügung zu stellen. So können wir einerseits den Geflüchteten in Moria bei der Corona- Prävention helfen und andererseits den Arbeiter*innen von Vio.Me helfen, eine autarke Stromversorgung ihrer Fabrik als Grundlage ihres Fortbestehens zu realisieren.

Im Zuge der Pandemie hält die Welt ihren Atem an. Nur noch relevante Berufe werden ausgeführt und die Menschen werden dazu angehalten zu Hause zu bleiben und auf Abstand zu gehen. Soweit so gut, würden dabei nicht Grundrechte mit Füßen getreten, die autoritären Bestrebungen weiter auszubauen. Parallel dazu verelenden Menschen in den überfüllten Refugee Camps an den EU-Außengrenzen im Dreck, ohne jegliche Vorsichtsmaßnahmen gegen das Virus treffen zu können, und werden so ihrem Schicksal überlassen.

Während das griechische Gesundheitssystem jahrelang kaputt gespart wurde, fällt dem griechischen Staat unter der neuen konservativen Regierung von Kyriakos Mitsotakis nichts besseres ein, als der selbstorganisierten Seifenfabrik Vio.Me unter Einsatz von Aufstandsbekämpfungseinheiten (MAT) den Strom abzustellen, um deren Seifenproduktion lahm zu legen. vio-me-occupied-soap-factory-powered-off/

Wir sagen Nein zu menschenverachtenden Bedingungen an den EU- Außengrenzen und zu dem Angriff auf selbstverwaltete Arbeitskollektive!

Gemeinsam mit den Arbeiter:innen von Vio.Me verbinden wir beide Kämpfe. Wir bauen ein solidarisches Netzwerk auf, dass auch über die Zeiten von Corona hinaus Bestand haben soll.

Die menschenunwürdigen Elendslager müssen evakuiert werden! Ein wenig Seife bleibt nur ein Tropfen auf den heißen Stein. Wir müssen weiterhin alles dafür tun, die Menschen aus Moria und anderen Lagern zu befreien.

Kampf den schmutzigen Zuständen! Unsere Waffe bleibt Solidarität!

Überweist eure Spenden bitte auf folgendes Konto:
kosmotique e.V.
GLS Gemeinschaftsbank e.G.
IBAN: DE83430609671130360500
!Verwendungszweck!: Seife für Moria

Aufruf der Arbeiter:innen und des Solidaritätskomitees von Vio.Me:

Evros and Lesbos – the postponed catastrophe – Call for solidarity

By Beyond Europe

More than ever we need: open borders, freedom of movement and a whole different world

Barbarism has reached Europe. No, when we speak of barbarism, we are certainly not referring to the thousands of vulnerable people looking for shelter, who have made it out of the Middle East hell – the global playing field for imperialists of all stripes – and are now at Europe’s gates to the next hell. By barbarism we mean those who are making Europe into hell in the first place. These include the mob of right-wing extremists and “concerned citizens” on Lesbos and in Evros, who go on manhunts and give a damned concrete taste of what fascism looks like. These include their brothers and sisters in faith from all over Europe and the world, in huts or skyscrapers, who tell us that an impossible, bloody journey into the past is the solution to all problems and who, in return, go over mountains of corpses and leave a scorched earth behind. These include Frontex, police, border guards and other disgusting authorities who seemingly rationalize the same project with a devious (neo-)liberal attitude. Last but not least, there is this EU, which has never solved this very situation with its foul Erdogan deal, rather only postponed it for a few years and has been in a stranglehold by the Turkish dictator for years. After all, laws had to be passed, election campaigns had to be won and power had to be secured on the old continent. Congratulations, Europe, at the very latest now you have home-grown barbarism in action and images that many thought impossible.

The demand for open borders, for freedom of movement and finally for a different world – based on the principles of equality, priority of human needs on a global scale, peace, sustainability and ecology – are no longer radical, abstract demands. For a long time they were dismissed, with a benevolent “This is a fine description of the conditions for a utopian world yet far away”. This made it difficult for the people with these demands to have an impact on the breadth and depth of the issue, since the right-wing nightmare of fortress, shooting order, militarization, military build-up and authoritarian escalation against “globalism” was so damned concrete in its murderous intent. The pictures of Lesbos and Evros now make our demands and a world for open borders, freedom of movement and this very different world based on the above mentioned principles as damn concrete as necessary. And you know what? That this is not “radical enough” for some people doesn’t interest us at all. Come on out of your bubble. Because it is right, so damn right, to demand exactly that and to answer the question “Which side are you on” clearly. By the way, the answer is not “a new 2015” and thus the miserable attempt from the left to occupy this historic breach in the dam for right-wing extremists and right-wing populists all over the place. In case you forgot: after 2015, a very short of phase of welcoming and solidarity, came the AfD, came Bolsonaro, came Trump and so on. And they came to stay. The answer is: get your hands dirty in the here and now, break open traditions that are far removed from reality, and off into the turmoil – for the future for all and against barbarism.
So this is a call for action to our friends, those who dont fall in the neutrality trap and choose to pick a side!

Let’s show to all migrants and refugees that they are not alone and practice solidarity , instead of seeing them as the state sees them, instruments in geopolitical games. Let us all organise actions in our cities and put pressure on the EU to open the borders. The start has already been made in the past week, let us continue!

We, as Beyond Europe, will support our friends in the antifascist demonstration on Saturday on Lesbos also and try to make a media coverage of the situation on the island.






Beyond Europe, March 2020

Translations: german

Capitalism kills our future – Join the global climate strike!

By Beyond Europe

It is never too late to join a movement: We call on all anti-capitalists and anti-authoritarians to participate in the demonstrations, actions and strikes of the 20-27 September. The current climate movement is perhaps one of the best things that could happen to us – against the authoritarian formation everywhere and for a different future for all! Feel free to print and distribute this text, paint a banner with the slogan “Capitalism kills our future” or to reproduce our stickers. You will find the resources under the text.

There must be some kind of way outta here…

Bob Dylan, All along the watchtower

The headlines are flashing. Disaster reports of peat fires in the Arctic, the record speed melting polar ice caps and last but not least the alarming forest fires in the Amazon region, made possible by the racist and pro-capitalist policies of right-wing conservative Bolsonaro. The last example very impressively illustrates the two threats that are currently leading to a double course of events in our time: The planet is being destroyed and the new fascists are pushing for power.

Trump, Bolsonaro and Co. accordingly join the anti-climate alliance, which sees itself as an opposition and thus clearly stands behind the interest of capital. Even if Marie le Pen in her last speech stages herself as a “climate protector” and thus pursues a supposedly new strategy, she is in no way inferior to her male colleagues, “each for himself” is to survive and the blame for any misery is to be found in the other. Whether it is the local bio-bourgeoisie in the metropolis (which is opposed by the simple people of the diesel drivers), the “refugees” who flow to us and destroy our ecological values, or the overpopulation in the global South – whether national climate protection or homeland protection – they are both on one side of the same coin. On the other side is conservative-authoritarian climate denial. The combination of the two serves nothing but the interests of growth and isolation, ultimately capitalist exploitation.

Others anticipated the climate crisis earlier and turned it into a good – not only political – business. This refers to the green liberals who want to tame deregulated capitalism with a green face under the “Green Capitalism” brand. The moderate demands formulated in this context quickly reveal that the sacred principles of the market, hidden behind the “cloak of feasibility”, should not be touched in this process. But the contradiction between profit interest and ecological sustainability is always resolved within the system at the expense of the environment and ultimately mankind.

The climate crisis does not hit “us” all equally hard. Even now people are fleeing not only from war and hunger, but from the next climate catastrophe, in which women, by the way, have a 14 times higher chance of dying, in order to line up in the capitalist centres of the global North behind the marginalised of deindustrialisation. Perfidiously, the industrial nations of the global North – whether right-wing or neoliberal – have caused climate change, but they will be the least affected. An apocalyptic existentialism – i.e. putting the naked survival of the species in the foreground – deliberately overlooks precisely this fact. According to the elite, it should be important that enough people should abstain – or that in the end the “right people” survive in Noah’s Ark. The change of strategy in the right-wing camp indicates that the problem should not be denied, but that an alleged “overpopulation” in the global South is to blame. The latter doesn’t exist because it’s not about how many people live on the planet, but how their needs are met and their coexistence organized.

So what should we do? Buy enough air conditioners for the whole world? Raise protective walls from endangered coastal cities? Or how many billionaires in Silicon Valley dream of emigrating into space? All these solutions will hardly be possible – except for the rich who want to expand their precious life horizon in the short term. The most useful project for a society that wants to survive is another new deal: the social, system-critical and feasible one. In this sense: smash CARpitalism, fight the fascists and show an undead system how to die. And above all, join the wonderful climate movements everywhere!

On 20th and 27th September we will meet at the Beyond Europe banners!



Banner to paint:


Banner for social media:


By Syspirosi Atakton




Ecopolis is a 3-day anti-commercial festival with no sponsors. All events will be free. This year’s festival schedule is as follows (more info soon):

25/07 – Talks, presentations, and discussions
26/07 – Art exhibitions and performances
27/07 – Concert

Donations help us maintain the festival’s independent and self-funded character, so they are more than welcome.

The city as the main field of social activity and action reflects the wider social environment. Ecopolis festival aims to reveal, challenge, and renegotiate the social tensions of everyday life in the streets, squares and benches of Nicosia. A city that is drowning in coffee shops, street-side tables and fashionable bars. The old city of Nicosia has changed face: from sub-developed historical center it has now fulfilled its potential as an ideal city-commodity, maintaining the advertisable image of the “last divided capital”, while the accelerated gentrification of the last years has constituted it as an urban jewel “clean” from social relations and situations that oppose commodity relations mediated by spectacle.

Skyscrapers for high-class apartments and businesses, pedestrian zones occupied by the tables of countless interchangeable shops, the lack of public benches, fences around Faneromeni church that get taller every year, sidewalks full of parked cars, sky-rocketing rents that become prohibitive for migrant residents –all a result of gentrification and the consumerist influx which followed, creating a city where the only acceptable social / political activity is consumption. Meanwhile, barbed wire, barrels and armies force us us to live our geographical and historic site as half, mediated by the symbols of hatred and tedious queues at the checkpoints to walk a distance of 100 meters.

For us, these are factors composing a challenging landscape of action, in which we intervene creatively by expressing and making proposals for societies organized outside hierarchical, capitalist and sexist mentalities and institutions, on the basis of self-organization, solidarity and companionship. The Ecopolis festival is being held this year for the first time by the Ecopolis working group on ecology and the city. Ecopolis festival aims to put forth the claim to the city as a Common, as a field of resistance to the social and environmental endeavors of neoliberalism. We want to create the conditions in which the city is experienced as a point of reference and socialization, action and experimentation, rather than as a polished real estate commodity bought and sold according to the laws of the market and current trends.


By Syspirosi Atakton


Το Οικοπόλις εν ένα τριήμερο αντιεμπορευματικό φεστιβάλ χωρίς χορηγούς. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη σε ούλλες τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ.

Το φετινό πρόγραμμα είναι (παραπάνω πληροφορίες σύντομα):

25/07 – Παρουσιάσεις τζιαι συζητήσεις
26/07 – Καλλιτεχνικές εκθέσεις τζιαι παραστάσεις
27/07 – Συναυλία

Οι εισφορές εν ο κύριος παράγοντας που κρατά το φεστιβάλ ανεξάρτητο τζιαι αυτοχρηματοδοτούμενο, οπόταν είναι αυστηρά ευπρόσδεκτες.

Η πόλη ως το κατεξοχήν πεδίο κοινωνικής δραστηριότητας & δράσης αντικατοπτρίζει το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Το φεστιβάλ Οικοπόλις έσχει στόχο την ανάδειξη, αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση των κοινωνικών εντάσεων της καθημερινότητας μέστους δρόμους, τες πλατείες τζιαι τα παγκάκια τούντης πόλης. Mιας πόλης που πλέον πνίεται μες τα καφέ, τα τραπεζάκια, τζιαι τα μοδάτα μπαράκια. Η παλιά πόλη της Λευκωσίας άλλαξε φάτσα: που υπο-ανάπτυκτο ιστορικό κέντρο εκπληρώνει πλέον τη δυνατότητά της ως ιδανική πόλη-εμπόρευμα. Που τη μια διατηρώντας τη διαφημιστική εικόνα της “τελευταίας μοιρασμένης πρωτεύουσας,” τζιαι που την άλλη η ριζική ανάπλαση των τελευταίων χρόνων να την καθιστά ως βιτρίνα “καθαρή” που κοινωνικές σχέσεις τζιαι καταστάσεις που αντιτίθενται στις εμπορευματικές σχέσεις διαμεσολαβημένες που το θέαμα.

Ουρανοξύστες για high class διαμερίσματα τζιαι επιχειρήσεις, πεζόδρομοι κατηλημμένοι που τα τραπεζάκια των δεκάδων ομοιότυπων μαγαζιών, ελάχιστα παγκάκια, κάτζελα που χρόνο με το χρόνο ψηλώνουν στην εκκλησία της Φανερωμένης, πεζοδρόμια γεμάτα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ενοίκια που ανεβαίνουν τζιαι γίνουνται απαγορευτικά για μετανάστες κατοίκους – ούλλα κομμάτι της κοσμοσυρροής ως αποτέλεσμα του gentrification, δημιουργώντας μια πόλη όπου η μόνη αποδεκτή κοινωνική/πολιτική δραστηριότητα εν η κατανάλωση. Ταυτόχρονα, ττέλια, βαρέλλες τζιαι στρατοί αναγκάζουν μας να ζούμε το γεωγραφικό τζιαι ιστορικό μας χώρο ως μισό, διαμεσολαβημένο που τα συμβολα του μισους τζιαι τις κουραστικες αναμονες στα οδοφραγματα για να περπατησουμε μια αποσταση 100 μετρων.

Για εμάς τούτοι εν παράγοντες που συνθέτουν ένα προκλητικό τοπίο δράσης, στο οποίο παρεμβαίνουμε δημιουργικά εκφράζοντας τζιαι πραγματώνοντας προτάσεις για κοινωνίες οργανωμένες έξω που ιεραρχικούς, καπιταλιστικούς τζιαι σεξιστικούς θεσμούς τζιαι λογικές, στη βάση της αυτοοργάνωσης, της κοινωνικής αλληλεγγύης τζιαι της συντροφικότητας. Το φεστιβάλ Οικοπόλις διοργανώνεται φέτος για πρώτη φορά, που την ομώνυμη ομάδα εργασίας για την οικολογία τζιαι την πόλη. Έσχιει ως στόχο να βάλει κάτω το πρόταγμα της διεκδίκησης της πόλης ως ένα Κοινό, ως πεδίο αντίστασης στην κοινωνική τζιαι περιβαλλοντική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Θέλουμε να δημιουργήσουμε τες συνθήκες όπου η πόλη βιώνεται ως σημείο αναφοράς τζιαι κοινωνικοποίησης, δράσης τζιαι πειραματισμού, παρά ως γυαλιστερό real estate-εμπόρευμα που αγοράζεται τζιαι πουλιέται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς τζιαι τις εκάστοτε μόδες.

Πέρα απ’ την κυρίαρχη ιδεολογία του οικονομισμού και της ανάπτυξης

By Syspirosi Atakton

Στις 15 Απριλίου συμμετέχουμε στην πορεία και συναυλία διαμαρτυρίας που διοργανώνεται από την Κίνηση Save Akamas / Save Cyprus για την προάσπιση της κοινής φυσικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Οι τελευταίες υποθέσεις υποβάθμισης του περιβάλλοντος και αλλοίωσης του τοπίου στις Θαλασσινές Σπηλιές της  Πέγειας  και στο Κάβο Γκρέκο αποτελούν απλά την αφορμή γι’ αυτήν τη διαμαρτυρία. Για εμάς, αυτές οι υποθέσεις αποτελούν τα πιο πρόσφατα παραδείγματα μίας συστηματικής πολιτικής καταστροφής του περιβάλλοντος και οικειοποίησης των οικολογικών μας κοινών.

Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά απλών «παραλείψεων» των αρμόδιων τμημάτων και υπηρεσιών (Περιβάλλοντος, Δασών, Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών, Θήρας και Πανίδας, Πολεοδομίας και Οικήσεως, Επαρχιακών Διοικήσεων, Δημοτικών και Κοινοτικών Συμβουλίων, κτλ.). Ούτε πρόκειται για μερικά «παραθυράκια» που εκμεταλλεύονται οι μεγάλες εταιρίες ανάπτυξης γης και οι ντιβέλοπερς. Αντίθετα, πρόκειται για μία πολύ συγκεκριμένη και μεθοδευμένη πολιτική, μέσω της οποίας οποιοιδήποτε νόμοι ή κανονισμοί που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος και που δυνητικά στέκονται εμπόδιο στους κυβερνητικούς και επιχειρηματικούς σχεδιασμούς «ανάπτυξης» αγνοούνται. Όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφερόταν σε «αξιοποίηση των περιοχών Natura 2000» στις προγραμματικές του δηλώσεις στην Βουλή των Αντιπροσώπων καθιστούσε σαφείς τις προθέσεις της άρχουσας τάξης για το τι θα ακολουθήσει. Μπορεί οι τελευταίες υποθέσεις να αποτελούσαν εξόφθαλμες παραβιάσεις ακόμα και των δικών τους νόμων, μάλλον λόγω της αλαζονείας που συνεπάγεται η διατήρηση της εξουσίας αμέσως μετά την επανεκλογή τους. Ωστόσο, όπως έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, υφίσταται μια συνεχής και συστηματική προσπάθεια αποδυνάμωσης και «χαλάρωσης» ακόμα και των πιο βασικών νομοθεσιών και οδηγιών προστασίας της φύσης και της άγριας ζωής. Αναμένουμε να συνεχιστεί η πολιτική που οδηγεί στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος, τον κατακερματισμό του τοπίου και την κατατστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς προς όφελος των ελίτ, η οποία θα επιδεινώνεται όσο εμείς, η κοινωνία, δεν αντιδρούμε σ’ αυτήν ακριβώς την πολιτική.
Για εμάς, η αντιπαράθεση αυτή δεν πρέπει να γίνεται μόνο σε νομικοτεχνικό επίπεδο, αλλά προπάντων σε ιδεολογικό. Για εμάς, δεν πρόκειται απλά και μόνο για απληστία εκ μέρους κάποιων εχόντων και προνομιούχων, αλλά για αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της λειτουργίας του συστήματος. Το ιδεολόγημα της «αέναης ανάπτυξης» και της συσσώρευσης πλούτου από την άρχουσα τάξη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του καπιταλιστικού συστήματος. Άλλωστε, ως ανάπτυξη νοείται ουσιαστικά η αύξηση των κερδών (της άρχουσας τάξης φυσικά) και σε αυτό το πλαίσιο οποιαδήποτε ενέργεια αυξάνει τα κέρδη τους θεωρείται θετική και επιθυμητή. Στη βάση της οικονομιστικής λογικής, λοιπόν, η καταστροφή ενός δάσους θεωρείται «ανάπτυξη», καθώς θα χρειαστούνε μηχανήματα και μισθωτοί για να κόψουν και να μεταφέρουν τα δέντρα, ενώ τα οικόπεδα που θα δημιουργηθούν θα επιφέρουν κέρδη στους εργολάβους που θα πουλήσουν επαύλεις στους έχοντες (πλέον με αντάλλαγμα την παραχώρηση της κυπριακής υπηκοότητας σε «στρατηγικούς επενδυτές», την ίδια ώρα που οικογένειες απάτριδων και προσφύγων αγωνίζονται να επιβιώσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που καλούνται «κέντρα φιλοξενίας», χωρίς να έχουν καν πρόσβαση σε στοιχειώδεις υπηρεσίες πρόνοιας, υγείας και παιδείας). Η διαδικασία αυτή επιφέρει τεράστια κέρδη στις ελίτ και μερικά ψίχουλα στους μισθωτούς. Αντιθέτως, η διατήρηση του δάσους στην φυσική του κατάσταση, ασχέτως εάν αποτελεί πηγή ζωής για ολόκληρη την κοινωνία και βιότοπο για απειλούμενα είδη άγριας ζωής, δεν συνεισφέρει καθόλου στην ανάπτυξη μιας και δεν επιφέρει μετρήσιμα κέρδη. Αντίστοιχη αντιμετώπιση υπάρχει και εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας, η οποία μετατρέπει το δημόσιο (δηλαδή κάτι που ανήκει σε όλες και όλους μας και συνεπώς είναι υποχρέωση όλων μας να το διαφυλάξουμε) σε κρατικό (δηλαδή κάτι που ανήκει στο κράτος –μία αόριστη έννοια– και κατ’ επέκταση αντιμετωπίζεται σαν κτήμα των εξουσιαστών που θεωρούνται οι διαχειριστές του στο πλαίσιο του κυρίαρχου φαντασιακού της ανάπτυξης). 
Μέσα από το πρίσμα του οικονομισμού και της ανάπτυξης που ευαγγελίζονται οι θιασώτες του, οι παράκτιες περιοχές αντιμετωπίζονται σαν ξενοδοχεία που δεν κτίστηκαν ακόμη, οι παραλίες σαν διαφεύγοντα κέρδη από ενοικιαζόμενα κρεβατάκια και μπαράκια, τα δάση σαν δυνητικοί κήποι επαύλεων και μελλοντικές εκτάσεις γηπέδων γκολφ, ενώ οι δημόσιοι χώροι στην πόλη σαν πάρκινγκ αυτοκινήτων και τραπεζάκια καφεστιατορίων. Σ’ έναν πεπερασμένο κόσμο, όμως, ο στόχος της αέναης ανάπτυξης και η συσσώρευση αγαθών στα χέρια των λίγων πραγματώνεται μόνο όταν γίνεται εις βάρος όλων των υπόλοιπων μελών της κοινωνίας και μέσω της καταστροφής του περιβάλλοντος και της υφαρπαγής των φυσικών πόρων. Συνεπώς, η αποτελεσματική προάσπιση του περιβάλλοντος δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν αμφισβητηθεί η ίδια η λογική της ανάπτυξης και αν δεν αντιταχθούμε στις κοινωνικές ανισότητες που επιφέρει ο καπιταλισμός. Πόσο άραγε επιθυμητή είναι η δημιουργία πολυτελών ξενοδοχείων με δωμάτια να κοστίζουν την ημέρα όσο ο μηνιαίος μισθός της υπαλλήλου που το καθαρίζει; Πόσο επωφελής για τον τόπο μας είναι η δημιουργία γηπέδων γκολφ για την αναψυχή των λίγων τη στιγμή που το νερό που απαιτείται για την συντήρηση του τεχνητού γκαζόν γίνεται εις βάρος των διαθέσιμων υδάτινων πόρων που προορίζονται για την ύδρευση κοινοτήτων και άρδευση καλλιεργειών, δηλαδή για την επιβίωση όλων μας; 
Πρέπει να ξεφύγουμε από την ψευδαίσθηση ότι η ευημερία είναι συνυφασμένη με την κατανάλωση. Πρέπει να δημιουργήσουμε εναλλακτικές δομές κοινωνικής οργάνωσης, μέσω των οποίων η ποιότητα θα αξίζει περισσότερο από την ποσότητα, η συνεργασία θα επιβάλλεται στον ανταγωνισμό και η κοινωνική δικαιοσύνη θα θέτει στο περιθώριο τον οικονομισμό. Απέναντι στην αδηφάγα ανάπτυξη προτάσσουμε την αποανάπτυξη, δηλαδή, την αναδιανομή των φυσικών πόρων σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ολιγάρκεια, εκούσια απλότητα και λιτή κατανάλωση. Για μία εναλλακτική οικονομία βασισμένη στις κοινωνικές ανάγκες και στην αλληλεγγύη και όχι στον ανταγωνισμό και στην υφαρπαγή πόρων. Είναι χρέος μας να υπερασπιστούμε τον ελεύθερο χώρο και χρόνο από την εντατικοποίηση, την αποξένωση, την οικειοποίηση και την εμπορευματοποίηση. Είναι χρέος μας να επαναδιεκδικήσουμε τα κοινά, χωρίς να αναθέτουμε τη διαφύλαξη, διατήρηση και διαχείριση τους στις ελίτ της εξουσίας και του κεφαλαίου.
Αγώνας για τα Κοινά και την Αποανάπτυξη
Συσπείρωση Ατάκτων
Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Solidarity to the activists who fight for the protection of songbirds and all other species of wild life

By Syspirosi Atakton
“All the birds of the world
wherever they might fly
wherever they might have built their nest
wherever they might have sung…”
The shoots which were fired last night against activists, who every year risk their life in their attempt to protect our ecological commons, demonstrate and prove once again the links between the ampelopoulia mafia in Cyprus, the capitalist system and a rotten nationalist rhetoric, the combination of which becomes an allibi for those who abuse our ecological commons. The protest of the supporters of the non-sellective and massive use of limesticks, mistnets and electrical sound mimicking devices, against the presence and action of “foreigners”, and “members of a foreign organisation” shows precisely the extent to which such circles have been appropriating over the years our common natural heritage in the name of an invented tradition. Both, the refusal / tolerance of those governing, as well as the weakness / inadequacy of the competent authorities to eliminate the (otherwise) illegal, non selective and massive trapping, killing and trading of migratory birs, has turned the lives of both the birds, as well as of the activists into “bare lives”, which are being deprived of their rights, not solely their reghts to resist, but also to exist.
No matter how many prisons they built
and even if the siege is getting harder,
our mind is a vagabond
that will always escape”  
Solidarity to the activists who fight for the protection of songbirds and all other species of wild life.
We will not be subdued to the ampelopoulia mafia. We continue the struggle, for the commons and degrowth, for environmental justice and social freedom.
Sispirosi Atakton *
Friday, 15 September 2017