One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayΝέα Σκέψη

Συνένοχη η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ στις προκλήσεις ενάντια στο λαό της Κούβας

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

21 Υπουργοί Εξωτερικών επέλεξαν συνειδητά την επέτειο της 26ης του Ιούλη (ιστορική μέρα για τον κουβανικό λαό και την Επανάστασή του) για να εντείνουν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και προκλητικότητα ενάντια στο λαό της Κούβας. Με μια επαίσχυντη κοινή δήλωση στηρίζουν τα εγκληματικά σχέδια του ιμπεριαλισμού ενάντια στο νησί της Επανάστασης που κλιμακώνονται το τελευταίο διάστημα με νέες υποκριτικές προφάσεις των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους. Μια κοινή δήλωση που υιοθετεί φυσικά όλα τα προκλητικά προσχήματα του σχεδίου της κυβέρνησης Μπάιντεν εις βάρος του κουβανικού λαού. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά από τη στιγμή που συγγραφέας είναι η ίδια η Ουάσινγκτον;

Όλα αυτά την ώρα που ο μαζικά ο λαός της Κούβας υπερασπίζεται την Επανάστασή του και τις σοσιαλιστικές κατακτήσεις απέναντι στη νέα ιμπεριαλιστική προβοκάτσια και τον πολυετή εγκληματικό αποκλεισμό που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στο νησί της Επανάστασης. Η κοινή δήλωση που προώθησε ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ κλιμακώνει την επίθεση του ιμπεριαλισμού κατά του λαού της Κούβας και είναι συνέχεια των νέων κυρώσεων που επέβαλε η Ουάσινγκτον για να στηρίξει τις άνομες προβοκάτσιες στο νησί και τους μισθοφόρους τους που υλοποιούν τους εγκληματικούς σχηματισμούς των ιμπεριαλιστών και της αντικουβανικής μαφίας του Μαϊάμι. Κυρώσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν που ενισχύουν προηγούμενες κυρώσεις της κυβέρνησης Τραμπ που προστίθενται στις χιλιάδες απάνθρωπες διατάξεις του αποκλεισμού που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 και ενισχύεται διαρκώς από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Συνιστά μέγιστη πρόκληση να «ανησυχούν» δήθεν για ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες μια σειρά κυβερνήσεων και καθεστώτων που τα παραβιάζουν σωρηδόν.

Από τη νέα βαθιά πρόκληση ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό της Κούβας δεν λείπει η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ, αφού ένας από τους 20 ΥΠΕΞ που έσπευσαν να συνυπογράψουν την κατάπτυστη κοινή δήλωση που συνέγραψε ο ομόλογός τους από τις ΗΠΑ είναι και ο Κύπριος ΥΠΕΞ, Νίκος Χριστοδουλίδης. Μια προκλητική δήλωση που συνυπογράφουν αντιδραστικές κυβερνήσεις και καθεστώτα, περιλαμβανομένων φασιστικών κυβερνήσεων και ΝΑΤΟϊκών προτεκτοράτων. Συνυπογράφει το κράτος-εγκληματίας που ονομάζεται Ισραήλ. Συνυπογράφει το φασιστικό καθεστώς της Ουκρανίας που ανήλθε στην εξουσία με την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ που συνεχίζει να αιματοκυλεί για χρόνια το λαό της πρώην σοβιετικής δημοκρατίας. Συνυπογράφει το παράνομο ΝΑΤΟϊκό και ευρωενωσιακό προτεκτοράτο του Κοσόβου. Συνυπογράφουν κράτη – μέλη της ΕΕ που πρωταγωνιστούν στο αντικομμουνιστικό μένος των Βρυξελλών με ρατσιστικές πολιτικές, αντικομμουνιστικό κυνήγι μαγισσών, διώξεις αντιφασιστών και με διαρκή πολιτική «δικαίωσης» των συνεργατών των ναζί (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Τσεχία). Συνυπογράφουν κι άλλα μέλη της ΕΕ όπως Αυστρία, Κροατία, Ελλάδα, καθώς και άλλοι συνοδοιπόροι της Ουάσινγκτον όπως το Μαυροβούνιο, η Βόρεια Μακεδονία και το καθεστώς της Νοτίου Κορέας. Συνυπογράφουν αντιδραστικές κυβερνήσεις που λειτουργούν ως μαριονέττες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Λατινική Αμερική (Κολομβία, Βραζιλία, Ισημερινός, Γουατεμάλα, Ονδούρα).

Με όλους αυτούς επέλεξε να ντροπιάσει την Κύπρο μας η κυβέρνηση Αναστασιάδη εμπλέκοντας για άλλη μια φορά τον πληγωμένο από τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα τόπο μας στους άνομους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. Για πολλοστή φορά η κυπριακή κυβέρνηση επιλέγει να πάει κόντρα στο λαϊκό αίσθημα. Επιλέγει να έρθει σε αντίθεση με τη διαχρονική φιλία και αλληλοστήριξη των δυο λαών. ΔΗΣΥ, Πρόεδρος Αναστασιάδης και Χριστοδουλίδης, παραμένουν πιστοί στην πρακτική της πλήρης εναρμόνισης με τις απαράδεκτες πολιτικές των ΗΠΑ, της ΕΕ. Όπως έπραξε στηρίζοντας πρόσφατα τα γενοκτονικά εγκλήματα του Ισραήλ με αποτέλεσμα να περιλαμβάνονται στη λίστα ευχαριστιών του Νετανιάχου που δολοφονούσε για άλλη μια φορά γυναικόπαιδα… Όπως πράττει διαρκώς σιγοντάροντας κάθε ιμπεριαλιστικό έγκλημα των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Όπως πράττει προωθώντας την ένταξη της Κύπρου στο αιματοβαμμένο ΝΑΤΟ και τους συνεταιρισμούς του. Ένα ΝΑΤΟ που έχει κόκκινα τα χέρια του κι από το αίμα του λαού μας… Και είναι αυτό το ΝΑΤΟ που κάποιοι πιο εντατικά προωθούν τελευταία ως δήθεν «εγγυητή» μιας ιμπεριαλιστικής διευθέτησης του Κυπριακού που θα βαφτίσουν «λύση». Βάζοντας το λύκο να φυλάει πρόβατα και βαφτίζοντας κρέας το ψάρι…

Δυστυχώς δεν υπάρχει πραγματική ταξική φωνή στο πολιτικό σύστημα μας για να ασκήσει πραγματική κριτική στις προκλήσεις της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Πως άλλωστε να το πράξουν αυτοί που περιμένουν από το θύτη ότι θα «λύσει» το Κυπριακό; Αυτοί που για πρώτη φορά στα χρονικά αντί να διαδηλώσουν μπροστά από την Πρεσβεία του θύτη, έσπευσαν στην Πρεσβεία της Κούβας! Ίσως να είχαν άλλου είδους ραντεβού εντός της Πρεσβείας του θύτη… Την ίδια ώρα που ακόμη και στις ΗΠΑ, μπροστά από το Λευκό Οίκο έγινε συμβολική παράσταση διαμαρτυρίας με σύνθημα «Ναι στην Κούβα, όχι στον αποκλεισμό».

Ως Νέα Σκέψη εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας με τον κουβανικό λαό και την Επανάστασή του, με την κυβέρνηση και το ΚΚ Κούβας απέναντι στους κλιμακούμενους εγκληματικούς σχεδιασμούς. Μια αλληλεγγύη που εκφράστηκε με την παρουσία μας την περασμένη Τετάρτη έξω από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στη διαμαρτυρία που διοργάνωσε το ΚΚΕ Κύπρου και στην οποία συμμετείχε επίσης η ΘΥΡΑ 9, το ΑΛΣ ΟΜΟΝΟΙΑ 29Μ και το Πολιτιστικό Ίδρυμα 1948.

Καταδικάζουμε απερίφραστα τη στάση της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ που προδίδει σχέσεις φιλίας δεκαετιών με το λαό της Κούβας, αλλά επίσης δεν συνάδει με τα αισθήματα της ίδιας της πλειοψηφίας του κυπριακού λαού. Στεκόμαστε στο πλευρό του λαού της Κούβας που χθες επανάλαβε την ετοιμότητά του να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 68 χρόνων από την επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα που έσπειρε το σπόρο που φύτρωσε λίγα χρόνια αργότερα με τη νικηφόρα έκβαση της Επανάστασης.

Η Κούβα δεν είναι μόνη της!

Κοινή πάλη ενάντια στην κατοχή

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Kλείνουν σήμερα 47 χρόνια από τη μαύρη εκείνη μέρα του Ιούλη του 1974 που συμπληρώθηκε το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα που συνεχίζει να ματώνει τον τόπο και το λαό μας μέχρι σήμερα. Στις 20 του Ιούλη του 1974 ξεκίνησε η βάρβαρη τουρκική εισβολή σκορπώντας θάνατο και αφήνοντας πίσω της εκατοντάδες χιλιάδες αγνοούμενους, τραυματίες, πρόσφυγες και εγκλωβισμένους. Όσα είχαν σχεδιαστεί από τους ιμπεριαλιστές στη Λισαβόνα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, εφαρμόστηκαν με το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή.

Η βάρβαρη τουρκική εισβολή ήταν το αποκορύφωμα των ΝΑΤΟϊκών επιβουλεύσεων κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας που μπορούσε να ολοκληρωθεί μόνο με την προδοσία της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’.

Όπως σημειώσαμε και πριν λίγες μέρες στην επέτειο του προδοτικού πραξικοπήματος, 47 χρόνια μετά η αναγκαιότητα για κοινή πάλη όλων των Κυπρίων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην κατοχή είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. Απέναντι στους φασίστες σοβινιστές ανεξάρτητα της γλώσσας τους, αλλά και απέναντι σε όσους υποτάσσονται στους ιμπεριαλιστές και τις διευθετήσεις που προτάσσουν προς όφελος των δικών τους συμφερόντων, αντί των συμφερόντων του κυπριακού λαού.

Η εργατική τάξη στην Κύπρο, ανεξάρτητα γλώσσας, πρέπει να υπερβεί τα τεχνητά όρια αυτών των δυο αντιλήψεων και μακριά από μοιρολατρίες, ψευδαισθήσεις, εθνικισμούς και υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κέντρα (που δημιούργησαν το Κυπριακό) να πάρει την υπόθεση του τόπου στα χέρια της. Να δώσει την κοινή πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό για λύση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και απέναντι από τους ντόπιους κεφαλαιοκράτες και τα αφεντικά τους τους ιμπεριαλιστές.

47 χρόνια μετά τιμούμε τιμούμε τη μνήμη όσων αντιστάθηκαν στο τουρκοφόρο πραξικόπημα και στον ξένο εισβολέα. Τιμούμε ιδιαίτερα τους κομμουνιστές και δημοκράτες μαχητές που έδωσαν τη μάχη τους ενάντια και στους δυο εχθρούς που υπηρετούσαν το ίδιο αφεντικό. Αυτούς που την ώρα που οι θρασύδειλοι φασίστες έτρεχαν να κρυφτούν, ρίχνονταν ξανά στη μάχη ενάντια στον εισβολέα. Αυτούς που από τα κελιά των πραξικοπηματιών βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Αυτούς που προδομένοι και σχεδόν άοπλοι έδωσαν τη μάχη ενάντια στον πάνοπλο εχθρό. Αυτούς που ακόμη και την ώρα που εξελισσόταν η τουρκική εισβολή, ολοκληρώνοντας το ΝΑΤΟϊκό έγκλημα ενάντια στο λαό μας, βρίσκονταν στο στόχαστρο των θρασύδειλων πραξικοπηματιών.

Όλα αυτά καταγράφονται αναλυτικότερα σε παλαιότερο αφιέρωμα μας για την τουρκική εισβολή.

Τιμή και δόξα στην αντίσταση

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

15 του Ιούλη σήμερα. Μαύρη επέτειος. 47 χρόνια έχουν περάσει από το δίδυμο ιμπεριαλιστικό έγκλημα του 1974, αλλά οι πληγές του παραμένουν ανοικτές. Η Κύπρος και ο λαός της παραμένουν μοιρασμένοι από την τουρκική κατοχή και το συνεχιζόμενο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα. Tο προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή το μαύρο Ιούλη του 1974 δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β’ άνοιξαν την κερκόπορτα στον Αττίλα εκτελώντας το έγκλημα ενάντια στην Κύπρο και στον κυπριακό λαό. Ενα έγκλημα αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης συνωμοσίας από τους πιο σκοτεινούς κύκλους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Διχοτομικά σχέδια, «διπλές ενώσεις», απόπειρες φυσικής εξόντωσης του Προέδρου Μακαρίου και μια σειρά μεθοδεύσεων οδήγησαν στο αποκορύφωμα της προδοσίας της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ που παρέδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία. Σήμερα τιμούμε τη μνήμη όσων αντιστάθηκαν στο προδοτικό πραξικόπημα, όσων έδωσαν τη μάχη ενάντια στα όπλα που έστρεψε το ΝΑΤΟ ενάντια στην Κυπριακή Δημοκρατία και όσων έδωσαν σε αυτή τη μάχη ότι πολυτιμότερο είχαν. Τιμούμε τους κομμουνιστές και τους δημοκράτες αντιστασιακούς που έδωσαν μια άνιση μάχη ενάντια στα υποχθόνια πλάνα των ιμπεριαλιστών.

47 χρόνια μετά η αναγκαιότητα για κοινή πάλη όλων των Κυπρίων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην κατοχή είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. Απέναντι στις σειρήνες του φασισμού και του σοβινισμού, ένθεν κακείθεν του κατοχικού συρματομπλέγματος, αλλά και απέναντι στις σειρήνες της υποταγής σε ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις που κάθε άλλο παρά λύνουν το Κυπριακό προς όφελος του λαού μας. Η εργατική τάξη στην Κύπρο, ανεξάρτητα γλώσσας, πρέπει να υπερβεί τα τεχνητά όρια αυτών των δυο αντιλήψεων και μακριά από μοιρολατρίες, ψευδαισθήσεις, εθνικισμούς και υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κέντρα (που δημιούργησαν το Κυπριακό) να πάρει την υπόθεση του τόπου στα χέρια της. Να δώσει την κοινή πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό για λύση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και απέναντι από τους ντόπιους κεφαλαιοκράτες και τα αφεντικά τους τους ιμπεριαλιστές.

Ας θυμηθούμε όμως το αφιέρωμά μας στο τουρκοφόρο προδοτικό πραξικόπημα, το πρώτο άρθρο που φιλοξένησε η ιστοσελίδα μας το 2018: Έτσι προδόθηκε η Κύπρος…

Οι εκλογές της 30ης Μαΐου – Η επόμενη μέρα για το λαό

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 30ης Μαΐου, καταγράφονται πλέον στην ιστορία. Η «Νέα Σκέψη», θεωρεί πως εκείνο που έχει σημασία, είναι η ορθή ανάγνωση τους και η εξαγωγή συμπερασμάτων για πολλές παραμέτρους που αφορούν στην πολιτική, στην οικονομική και στην κοινωνική διάρθρωση του κράτους και της κοινωνίας στη σύγχρονη Κύπρο, μέλος της ΕΕ από το 2004.

Κάποια σημεία μπορούν να διαβαστούν ως εξής:

Ένα ποσοστό της τάξης του 34.28%, που μεταφράζεται σε 191,228 ψηφοφόρους, τήρησε αποχή από τη διαδικασία της ψηφοφορίας. Αν συνυπολογιστεί και ένας αριθμός γύρω στους 90,000 που ενώ έχουν δικαίωμα ψήφου, επέλεξαν να μην εγγραφούν στον εκλογικό κατάλογο, τότε μπορούμε να διαπιστώσουμε πως σχεδόν το 40% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου στην Κύπρο, απαξιώνει τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Στην ουσία, θεωρεί πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, δεν έχει να περιμένει κάτι ουσιαστικό για τη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να επισημάνουμε πως αυτή η μερίδα του κόσμου που απαξιώνει, ταυτόχρονα απαξιώνεται από το ίδιο το σύστημα και εξωθείται στην αποχή, η οποία δεν έχει επιπτώσεις στο κατεστημένο.

Την ίδια στιγμή, καταγράφηκε ένας διπλασιασμούς της εκλογικής δύναμης του φασιστικού κόμματος στην Κύπρο, το οποίο μάλιστα κατατάσσεται πλέον στην τέταρτη θέση, με βάση τα αποτελέσματα. Η απαξίωση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, ο βίος και η πολιτεία των κομμάτων που το αποτελούν, οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του αριθμού των πολιτών που δυστυχώς, επιλέγει φασισμό, χωρίς ενδοιασμούς.

Το κυβερνών κόμμα και ενώ ασκεί τις αντιλαϊκές πολιτικές και ταυτόχρονα συνελήφθη να διαπράττει σωρεία παράνομων πράξεων, είτε ως στελέχη, είτε ως εκτελεστική εξουσία, βυθισμένο σε μια πρωτόγνωρη διαφθορά, εντούτοις διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά του. Παρέμεινε πρώτη δύναμη, με αυξημένη διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Μαζί στα σκάνδαλα και διάφοροι θεσμοί, καθώς και άλλα κόμματα ή στελέχη τους, οπότε σε συνδυασμό με την αποχή ως πράξη απαξίωσης, καμιά τιμωρία δεν φαίνεται να έχει πρακτικά αγγίξει το σύστημα.

Μικρά νεοσύστατα κόμματα, με παλαιά στελέχη κομμάτων της συντήρησης, παρουσιάστηκαν ως η αλλαγή και κατέγραψαν θεαματικά ποσοστά, σε μια εκλογική διαδικασία όπου τρία τουλάχιστο μικρά κόμματα, απέτυχαν να φτάσουν το όριο εισόδου του 3.6% και έμειναν χωρίς εκπροσώπηση στη βουλή. Με αυτό το δεδομένο, ένα ποσοστό γύρω στο 15% όσων ψήφισαν δεν αντιπροσωπεύονται σήμερα στη βουλή.

Αφήνουμε τελευταίο, το κόμμα της κυπριακής Αριστεράς. Σε συνθήκες σκληρής αντιλαϊκής επίθεσης που μπορούμε να πούμε πως ξεκίνησε αμέσως μετά την είσοδο στην ΕΕ και εντάθηκε από το 2012 μέχρι και σήμερα – με μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, χορηγίες στο τραπεζικό κεφάλαιο από τα δημόσια ταμεία, με απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και με ένα ποσοστό φτώχειας γύρω στο 23% δηλ. πέραν των 200,000 ανθρώπων – το κόμμα της αριστεράς κατάφερε, όχι απλά να μην μαζέψει τους εργαζόμενους κοντά του, αλλά να κατρακυλήσει σε ένα ποσοστό της τάξης του 22.3%. Το ποσοστό αυτό, αν ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω αριθμοί που αναφέρονται σε όσους απέχουν ή δεν εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους και με βάση τον αριθμό των επίσημα εγγεγραμμένων, ρίχνει ακόμη περισσότερο την επιρροή του κόμματος στην κυπριακή κοινωνία, περιορίζοντας την γύρω στο 13% όσων έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν.

Σε μια σειρά από εκλογικές αναμετρήσεις από το 2012 και μετά, είτε αυτές αφορούσαν Προεδρικές εκλογές, είτε Βουλευτικές, είτε Ευρωεκλογές, το κόμμα της αριστεράς, έχασε. Χαρακτηριστικά, ενώ το 2011 στις αντίστοιχες βουλευτικές εκλογές, είχε λάβει τη στήριξη 132,000 ψηφοφόρων, το 2016 μειώθηκαν στους 90,000 και το 2021 στους μόλις 79,000.

Στο κόμμα της Κυπριακής Αριστεράς, το οποίο συναίνεσε και στήριξε την ένταξη στην ΕΕ, η ρητορική των τελευταίων είκοσι χρόνων άλλαξε. Οι πολιτικές του, εντάχθηκαν στο δοσμένο πλαίσιο διαχείρισης και συνδιαχείρησης του καπιταλιστικού συστήματος, με πρόσχημα το λεγόμενο εκσυγχρονισμό. Είναι χαρακτηριστικό, πως ακόμη και ως αντιπολίτευση για 8 χρόνια, επέλεξε συνειδητά να εξαντλεί τον αγώνα του, στη καλύτερη διαμόρφωση κυβερνητικών μνημονιακών νομοσχεδίων ή και στην απευθείας ψήφιση τους. Η λογική του μονόδρομου, ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος εντός ΕΕ, διαπότισε τα μυαλά και τις πολιτικές των καθοδηγητικών του σωμάτων, σε βαθμό που να μην ξεχωρίζει πλέον, από τα καθαρά συστημικά κόμματα και να θεωρείται από τον απλό ψηφοφόρο που απέχει, το ίδιο με τους λοιπούς.

Στο ίδιο διάστημα και με μια στρατηγική που αναπτύχτηκε στους κόλπους του από το 2004 και ένθεν, οι θέσεις του στο Κυπριακό μεταλλάχθηκαν. Οι αναλύσεις του πλέον δεν θεωρούν σχέδια όπως το Ανάν ή τα πιο πρόσφατα, ως χωριστικά και επικίνδυνα για το λαό και επωφελή μόνο για τον ιμπεριαλισμό που μεσολαβεί, προτείνει και καθορίζει το πλαίσιο λύσης. Στην ουσία δεν καταγράφεται καμιά αναφορά στον ιμπεριαλισμό και την Τουρκία, ως το κύριο εμπόδιο για σωστή λύση. Τα πυρά στρέφονται σε όσους στο εσωτερικό μέτωπο επιλέγουν να μην συναινούν στην όποια ιμπεριαλιστική διευθέτηση, είτε για τους σωστούς, είτε και για τους λάθος λόγους.

Μεγάλο μέρος του κόσμου της αριστεράς, ίσως η πλειοψηφία, δεν εγκρίνει αυτή την πολιτική και τούτο εκφράστηκε με έντονο τρόπο σε διάφορες φάσεις, αρχής γινόμενης με το δημοψήφισμα του 2004. Η στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ σε αυτό το ζήτημα, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει οδηγήσει μεγάλο αριθμό υποστηρικτών του σε αποστασιοποίηση και αυτό εκφράζεται και με τα εκλογικά ποσοστά. Ανεξάρτητα όμως από τα όποια εκλογικά ποσοστά των τελευταίων ετών, ακόμα και σε περιόδους που τα ποσοστά ήταν ψηλότερα, αποδείχτηκε, πως αυτά από μόνα τους, δεν ήταν ικανά να μετατραπούν σε δύναμη αντίστασης σε αντιλαϊκές πολιτικές, ιδιαίτερα μετά την ένταξη στην ΕΕ.

Ως εκ τούτου και με βάση τα πιο πάνω, εκείνο που απώλεσε το ΑΚΕΛ ήταν η πολιτική οργάνωση σε ταξική βάση, με στόχο τη ρήξη και τη σύγκρουση με πολιτικές του ντόπιου κεφαλαίου και της ΕΕ. Οι φωνές εντός και πέριξ του κόμματος της αριστεράς, για πλήρη μετατροπή του κόμματος σε σοσιαλδημοκρατικό, καταγράφονται εδώ και δεκαετίες και εντείνονται στις μέρες μας. Το που θα κινηθεί το κόμμα στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα κρίνει οριστικά τη θέση του στο πολιτικό πεδίο και ταυτόχρονα θα υποχρεώσει και τους κομμουνιστές που παραμένουν στις τάξεις του, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, τα οποία είναι απότοκο της ευρωπαϊκής ομηρείας, δεν συζητήθηκαν. Κανένας δεν στόχευσε στην ανάδειξη της φτώχειας και να καταθέσει ριζοσπαστικές πολιτικές ανακούφισης. Η απόκτηση στέγης, σε συνδυασμό με την απώλεια του Συνεργατισμού, που αποτελούσε το στήριγμα των χαμηλών εισοδηματικά στρωμάτων, έχει γίνει σχεδόν αδύνατη. Την ίδια στιγμή, με τις ψήφους των μεγάλων κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ, ο βασικός νόμος των εκποιήσεων περιουσιών και πρώτης κατοικίας, τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή. Καμιά ελπίδα δεν διαγράφεται στον ορίζοντα για τους οικονομικά αδύνατους. Τα ωράρια εργασίας έχουν απορρυθμιστεί, η εργασία σε Κυριακές και αργίες έχει γίνει νόμος και οι μισθοί έχουν κατρακυλήσει σε εξευτελιστικά επίπεδα. Πέραν της αοριστολογίας, καμιά ριζοσπαστική πρόταση προς την κοινωνία, δεν δείχνει πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, νοιάζεται και επιθυμεί ρήξη με το κεφάλαιο για το καλό του λαού.

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 30ης Μαΐου, μπορούν να ερμηνευτούν από διάφορους και με διάφορους τρόπους. Για μας αυτό που αναδεικνύεται περίτρανα είναι η χρεωκοπία του συστήματος και του αστικού κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων που παλεύουν για τη διαχείριση του καπιταλισμού. Ο λαός είναι απελπιστικά μόνος και έχει αφεθεί στην τύχη του και στα χέρια των αρπακτικών του συστήματος, στα πλαίσια της θεσμοθετημένης ομηρείας στην ΕΕ, που κανένα κόμμα δεν αμφισβητεί. Αντιθέτως, όλες οι πολιτικές προτάσεις που καταγράφηκαν στην προεκλογική περίοδο, αναφέρονται αποκλειστικά στην καλύτερη διαχείριση αυτών ακριβώς των αντιλαϊκών πολιτικών.

Ως συμπέρασμα για το αύριο, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως με βάση τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται, έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για το λαό μας. Εκείνο που απουσιάζει, είναι η πολιτική και καθαρά ταξική οργάνωση των εργαζομένων. Απουσιάζει η υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού με όρους σύγκρουσης με το κεφάλαιο και όχι με όρους εκλογικών ποσοστών και κομματικού οφέλους. Το άμεσο καθήκον αυτή τη στιγμή, είναι η υπόθεση των εργαζομένων και το μέλλον του αγώνα της. Επιβάλλεται η οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης.

Νέα Σκέψη

Η οργή του λαού 

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Σκυφτός, απλωμένος πάνω από τη μηχανή του αυτοκινήτου, μουντζωμένος και με την κούραση όλης της εβδομαδας να βαραίνει το κορμί, προσπαθώ να μαζέψω δυνάμεις, για να ολοκληρωθεί η τελευταία μέρα της εβδομάδας στο μεροκάματο του συνεργείου.

Γιατί όμως εμείς, που βγάζουμε με ιδρώτα και αίμα τίμια το ψωμί μας, να πρέπει να ανεχόμαστε αυτούς που ζουν σαν παράσιτα από τον πλούτο που εμείς παράγουμε;  Η σκληρότητα της χειρονακτικής εργασίας σε κάνει να θυμώνεις πιο πολύ με την αδικία που σε περικυκλώνει, σε κάνει να θυμώνεις πιο πολύ και με αυτούς που θα και θα, επειδή σε δυο μέρες είναι οι εκλογές και έχουν ανάγκη την ψήφο σου.

Θυμώνω πιο πολύ με τους υποκριτές που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη φτώχεια και τα βάσανα του λαού, αλλά και με τους υποκρινόμενους τους εργατοπατέρες, ενώ αυτοί δεν δούλεψαν πραγματικό μεροκάματο, ούτε μια μέρα στη ζωή τους.

Η φυσιολογική οργή μας για τη διαφθορά, για την αδικία, για την εκμετάλλευση, για το ότι οι εργαζόμενοι δουλεύουμε μέχρι να σπάσουμε, λες και ήμαστε παιχνίδι στα χέρια του πλούσιου εργοδότη, βιομηχάνου, αφεντικού και αφέντη, αυτή η οργή μας, πρέπει να συνδέεται με την αιτία. Και η αιτία είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, το σύστημα αυτό που εκτρέφει την αδικία, προασπίζεται  και προάγει την καταπίεση και την εκμετάλλευση, πολλαπλασιάζει τις ανισότητες, ευνοεί τη διαφθορά.

Κανένα κόμμα όμως, δεν μιλά για αυτή την αιτία όλες αυτές τις μέρες που η καταπολέμηση της διαφθοράς έγινε το αγαπημένο σλόγκαν όλων, κατεργάρηδων και κατεργαρέων, παραμυθάδων και λοιπών λαοπλάνων. Και πως άραγε ένα κόμμα που έχει ως άμεσο στόχο την ανάληψη ξανά της εξουσίας για να διαχειριστεί τον καπιταλισμό, μπορεί να μιλήσει για την πραγματική αιτία των παθών του λαού; Πώς θα γίνει αυτό, αφού θέλει να κυβερνήσει στον καπιταλισμό και να διαχειριστεί το σύστημα των πλουσίων και των αστών;

Αν δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό, θα παραμείνουμε για πάντα εγκλωβισμένοι, όπως και τώρα σε μια βασανιστική ψευδαίσθηση, θα παραμείνουμε ως η μια ψήφος εργαλείο με αξία μόνο ως τη μέρα των εκλογών και μετά ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Η οργή μας λοιπόν πρέπει να μετατραπεί σε ταξική συνείδηση, για να έχουν οι αγώνες μας αποτέλεσμα! Η οργή μας να μετατραπεί σε ταξική οργάνωση για να δημιουργήσουμε το σπίτι του λαού και να μπορούν οι αγώνες να γεννούν την ελπίδα και να φέρνουν την πραγματική ελευθερία, τη δικαίωση, την πρόοδο και προκοπή  του εργαζομένου και όλου του λαού.

Το ΕΛΑΜ και ο αναδυόμενος φασιστικός κίνδυνος

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Το ΕΛΑΜ προβάλλει ως ένα από τα κόμματα που θα έχουν άνοδο στις εκλογές. Η προοπτική το ΕΛΑΜ να αυξήσει την επιρροή και τις έδρες του, συνιστά κίνδυνο. Η απειλή, πλέον αποδεικνύεται εν μέρει και στις προγραμματικές του θέσεις ορισμένες από τις οποίες ξεχωρίζουμε πιο κάτω. Η άνοδος του ΕΛΑΜ προοιωνίζει ένα καθεστώς ανελευθερίας, αστυνομοκρατίας, φακελώματος, παρακολουθήσεων που όχι μόνο παραβιάζει βασικές αρχές δικαίου, αλλά μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της κρατικής βίας και της καταστολής σε πολλές άλλες κατηγορίες του πληθυσμού. Για τους πιο πάνω λόγους το οιονεί φασιστικού τύπου κόμμα πρέπει εκτός από το να καταψηφιστεί, να απαγορευτεί και διαλυθεί.

1.     «Έλεγχος των ταυτοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατάργηση για άτομα που δεν διαμένουν σε χώρους ελεγχόμενους από τη Δημοκρατία». Η θέση αυτή του ΕΛΑΜ είναι σαφής, να φιλτραριστούμε όλοι κατά πόσο είμαστε εθνικά καθαροί και ακολούθως να αφαιρεθούν από τους Τουρκοκύπριους τουλάχιστον, οι ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας στα χέρια Τ/κ όχι μόνο δεν την υπονομεύει, αλλά την ενισχύει. Οι θέσεις του ΕΛΑΜ αποδείκνυουν ότι το πρόβλημα τους δεν είναι η πολιτειακή μορφή της όποιας λύσης του Κυπριακού, αλλά επιδιώκουν την εξαφάνιση των Τουρκοκυπρίων από την Κύπρο και την εθνοτική εκκαθάριση της Κύπρου. Η θέση τους για «απεγκλωβισμό από οποιασδήποτε λύση ομοσπονδίας και επιδίωξη λύσης Ενιαίου κράτους» συνδέεται με την πρώτη θέση τους για εθνοτικό ξεκαθάρισμα. Τι ρόλο θα μπορούσαν να έχουν οι Τ/κ στο ενιαίο κράτος του ΕΛΑΜ, όταν σήμερα επιδιώκει τη δίωξη τους; Τι ρόλο θα είχαν στο όποιο κράτος υπό τις αρχές του ΕΛΑΜ όσοι κατά το ΕΛΑΜ δεν περάσουν με επιτυχία από το εθνικό και εθνοτικό καθαρτήριο του;

2. «Μαζικές απελάσεις όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα… αυστηρές περιπολίες στις περιοχές που έχουν γκετοποιηθεί… Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελείται από αιτητή ασύλου ώστε να απελαύνεται άμεσα…Ούτε ένα ευρώ στους αιτητές ασύλου». Οι θέσεις αυτές του ΕΛΑΜ είναι απάνθρωπες, εν πολλοίς, παράνομες και φασίζουσες (π.χ. μαζικές απελάσεις, ιδιώνυμο), και επικίνδυνες όχι μόνο για τους μετανάστες, νόμιμους ή παράτυπους, αλλά και για τους δημοκρατικούς Κύπριους με τους οποίους το ΕΛΑΜ βρίσκεται σε αέναη σύγκρουση. Αύριο το ιδιώνυμο μπορεί να πάρει και όσους άλλους «επιτρέπεται» να τους κηρύξει παράνομους το κάθε ΕΛΑΜ.

3. Αυτές οι λαθραίες, χιτλερικές, φασιστικές θέσεις, μπορεί να βρίσκουν σήμερα μεγαλύτερη απήχηση από ότι πριν σε στρώματα του πληθυσμού για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Υπομνύουμε μόνο την εικόνα πορείας σύγκλισης πολιτικών δυνάμεων μακριά από σαφείς ιδεολογικούς προσδιορισμούς και δράση, τις συνέπειες της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και τη λαϊκή ισοπέδωση, την παρακμή και τα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης, την άνοδο των μονοπωλίων που συνθλίβουν τον δήθεν υγιή συναγωνισμό, την αποδεδειγμένη διαπλοκή μεγαλοεπιχειρήσεων με την πολιτική, την υποστήριξη από τα κρατικά ταμεία και ΜΜΕ παραπλανητικών θέσεων, δράσεων και κομμάτων (περιλαμβανομένου του ΕΛΑΜ), καθώς και επιτηδευμένων θέσεων που προάγουν τις διακρίσεις δημιουργώντας εύφορο έδαφος για το φασισμό.

Στο έδαφος του καπιταλιστικού συστήματος και της αστικής δημοκρατίας αναπτύσσονται τέτοιες φασίζουσες καταστάσεις. Είναι μετά από χρόνια ανάπτυξης τους, η σειρά της Κύπρου. Μάλιστα, μπορεί να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή αντανακλώντας και την κοινωνική επιρροή που μάλλον απέκτησαν. Οι θέσεις τους δεν είναι απλά επικίνδυνες για τους Τουρκοκύπριους και τους μετανάστες, είναι αποκαλυπτικά επικίνδυνες και κάποιες προοιωνίζουν πρόσθετη παρανομία, διώξεις και φασισμό. Κάποιες από αυτές τις θέσεις τις έχουν και άλλα κόμματα.

Τα μέτρα πρέπει να είναι λαϊκά και δημοκρατικά. Ο φασισμός πρέπει να τσακιστεί.

Για τους λίγους πάλι η Κυβέρνηση – Αίτημα φορολόγησης του πλούτου

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης ανακοίνωσε 4,4 δις στην ανάκαμψη της οικονομίας σε μια 5ετία. Ολίγη ηλεκτρονική υγεία, ολίγη καινοτομία που είναι της μόδας, πολλά για τις μεγαλο-επιχειρήσεις.

Ούτε λέξη για τους εργαζόμενους. Ούτε λέξη για τους βιοπαλαιστές. Παρά μόνο προώθηση ευέλικτων μορφών απασχόλησης, αλλαγές στο ασφαλιστικό στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Η απάντηση από την αντιπολίτευση: «ξαναζεσταμένο φαΐ». Ανεπαρκέστατη κριτική. Εδώ το ΔΝΤ, κατεξοχήν εκπρόσωπος των μονοπωλίων, ζήτησε φορολόγηση του πλούτου για διάσωση της οικονομίας (https://blogs.imf.org/2021/04/16/a-covid-19-recovery-contribution/), αλλά στην Κύπρο φευ.

Οι πόροι προέρχονται από δάνεια στην ΕΕ (που θα τα πληρώσει ο λαός) και θα παν όπως πάντα στις βιώσιμες επιχειρήσεις, εμμέσως στις τράπεζες και για προώθηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης με επώδυνες αναδιαρθρώσεις.

Αν ήθελαν λαϊκά βιώσιμη ανάπτυξη, θα φορολογούσαν έστω το μεγάλο κεφάλαιο που κερδίζει από τα μνημόνια εδώ και δέκα σχεδόν χρόνια. Πόσες αναφορές και πηχυαίους τίτλους δεν είδαμε για τα κέρδη των ξενοδοχείων. Θα είχαν έστω για τα μάτια του κόσμου την ελάχιστη προνοητικότητα να μιλήσουν για πρόγραμμα επιστροφής της αναχρηματοδότησης των τραπεζών που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάσωση τους. Ενώ ο τελευταίος εργαζόμενος πληρώνει φόρους, τα κέρδη από μετοχές δεν φορολογούνται. Είναι δίκαιο. Ενώ κάθε μισθωτός ή μικρομεσαίος φορολογείται, π.χ. τέλη ακίνητης περιουσίας στους δήμους, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Εκκλησίας, στην ουσία δεν φορολογούνται. Οι πόροι από αυτά τα κονδύλια μπορούσαν να διασώσουν και θέσεις εργασίας και μισθούς και να βγάλουν, έστω ως παρακάτω, τους 223,000 φτωχούς από τη μιζέρια.

Γι’ αυτό και η πρωτοβουλία της Νέας Σκέψης για ΑΜΕΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ και τη Δημιουργία Δημόσιου Κοινωνικού Ταμείου, σίγουρα πολεμάτε από το μεγάλο κεφάλαιο και όσους χάνουν τη μεγάλη εικόνα, δηλαδή ο λαός στο επίκεντρο. Όταν οι λαϊκές ανάγκες μετατρέπονται σε αιτήματα, τότε και η συζήτηση θα μετατοπιστεί, αλλά και οι αγώνες θα αποκτήσουν περιεχόμενο τόσο για άμεσες όσο και για ευρύτερες διεκδικήσεις.

H ΟΜΟΝΟΙΑ του λαού στηρίζει την εκστρατεία για φορολόγηση του πλούτου

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Το Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο ΟΜΟΝΟΙΑ 29ης Μαΐου, πιστό στα ιδανικά του, υποστηρίζει την πρωτοβουλία για την ΑΜΕΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ: «Πιστοί στα ιδανικά που πρεσβεύει το Σωματείο μας δεν θα μπορούσαμε να μην είμαστε εκ των υποστηρικτών αυτού του προοδευτικού αιτήματος. (…) Καλούμε τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του Σωματείου μας όπως υπογράψουν το αίτημα».
Η Νέα Σκέψη χαιρετίζει την αποφασιστική και έντιμη υποστήριξη του αιτήματος από τo ΑΛΣ ΟΜΟΝΟΙΑ. Απηχεί τις ανάγκες του λαού για τη δημιουργία Ταμείου στήριξης των λαϊκών στρωμάτων, για φορολόγηση των εκατομμυριούχων, των Τραπεζών, της Εκκλησίας και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων στους οποίους «χαρίζονται» φόροι από τα κέρδη τους.
Αποτελεί ένα πρωτοποριακό και δίκαιο αίτημα που συζητείται παντού στο εξωτερικό.
Aυτούσια η ανακοίνωση του σωματείου:
«Η Neaskepsi έχει ξεκινήσει την πιο κάτω πρωτοβουλία και έχει ζητήσει την στήριξη από την κοινωνία αλλά και οργανωμένους φορείς.
Πιστοί στα ιδανικά που πρεσβεύει το Σωματείο μας δεν θα μπορούσαμε να μην είμαστε εκ των υποστηρικτών αυτού του προοδευτικού αιτήματος.
• Άμεση φορολόγηση του πλούτου.
• Επιστροφή στην κοινωνία των λεφτών που πήραν οι τράπεζες για να σωθούν.
• Φορολόγηση της τεράστιας περιουσίας της εκκλησίας που μέχρι σήμερα εξαιρείται.
• Δημιουργία ειδικού ταμείου κοινωνικής στήριξης των λαϊκών στρωμάτων.
Καλούμε τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του Σωματείου μας όπως υπογράψουν το αίτημα».
H καμπάνια για συλλογή υπογραφών συνεχίζεται. Μπορείτε να στηρίξετε το αίτημα, υπογράφοντας σε αυτό το σύνδεσμο.

Ισραήλ, επιστροφή στην κανονικότητα – επιστροφή στα εγκλήματα

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Τα διαφορά ΜΜΕ, ντόπια και ξένα, δεν έχαναν το τελευταίο διάστημα ευκαιρία να διαφημίζουν το Ισραήλ ως τη χώρα παράδειγμα, που ξεφορτώθηκε τον κορωνοϊό και επέστρεψε στην κανονικότητα. Ποια είναι όμως η κανονικότητα του Ισραήλ; Η πιο μεγάλη αλήθεια της κανονικότητας του Ισραήλ έχει να κάνει με τα αδιάκοπα εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού.

Η κανονικότητα του Ισραήλ είναι η συνεχής ανέγερση παράνομων οικισμών σε παλαιστινιακά εδάφη, ο συνεχής καθημερινός στραγγαλισμός εκατομμυρίων ανθρώπων στην Λωρίδα της Γάζας, οι συνεχείς δολοφονίες γυναικόπαιδων και απλών αμάχων Παλαιστίνιων, οι φυλακίσεις, ο εξευτελισμός και ο εκφοβισμός με χίλιους δυο τρόπους των Παλαιστίνιων σε Ιερουσαλήμ, Ραμάλα, Ναζαρέτ και άλλου.

Ο παλαιστινιακός λαός δοκιμάζεται ακόμα μια φορά αυτές τις μέρες. Το αίμα αθώων ρέει και πάλι στην Παλαιστίνη με συνένοχους τους ιμπεριαλιστές. Ο φασίστας Νετανιάχου, φίλος του Αναστασιάδη, του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και άλλων «ευυπόληπτων» ηγετίσκων, βλέποντας ότι χάνει την εξουσία, αμόλησε τα δολοφονικά σκυλιά του. Δημιούργησαν τα πρωτοπαλίκαρα της ισραηλινής αστυνομίας ένταση στην Ιερουσαλήμ, πυροδοτήθηκε η αναμενόμενη αντίδραση της πάντα «πρόθυμης» Χαμάς και το παζλ ολοκληρώθηκε.

Τα επεισόδια πριν λίγες μέρες στο τρίτο ιερότερο σημείο του Ισλάμ και γύρω από την κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, με συνέπεια τον τραυματισμό 205 Παλαιστινίων και 17 Ισραηλινών αστυνομικών, προκλήθηκαν από τη συσσώρευση φυσιολογικού δικαίου θυμού, σχετικά με τις προγραμματισμένες εξώσεις, σε βάρος των Παλαιστινίων. 500 άνθρωποι ξεσπιτώνονται παράνομα, βίαια, εγκληματικά. Ο Νετανιάχου το σχεδίασε όλο αυτό με στόχο να πετύχει την πολιτική στήριξη του από τους εθνικιστές – σωβινιστές και να σώσει την παρτίδα της εξουσίας. Αυτή είναι η αλήθεια για το τι συμβαίνει τώρα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Ο δοκιμαζόμενος, αλλά ηρωικός και ανυπότακτος λαός της Παλαιστίνης, έχει ανάγκη την αλληλεγγύη μας, έχει ανάγκη να βροντοφωνάξουμε απ´ άκρη σε άκρη και σε όλη την υφήλιο την αλήθεια, για τα εγκλήματα του Ισραήλ. Εμείς οι Κύπριοι πολύ περισσότερο, όντας επίσης θύματα εισβολής, κατοχής και συνεχούς παράνομου και εγκληματικού εποικισμού, οφείλουμε πολύ περισσότερο να καταδικάσουμε την ισραηλινή τρομοκρατία.

Ας απαιτήσουμε την ακύρωση όλων των συμφωνιών συνεργασίας της Κύπρου με ένα τέτοιο κράτος εγκληματία. Πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι στον παλαιστινιακό λαό, στηρίζοντας αποφασιστικά τον αγώνα του για την αναγνώριση του δικού του ανεξάρτητου κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσατα του ΟΗΕ. Απαιτούμε ακόμα τη διάλυση όλων των παράνομων εβραϊκών εποικισμών, τη διασφάλιση του δικαιώματος των προσφύγων για επιστροφή και την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται παράνομα στις ισραηλινές φυλακές.

Κύπρος – Παλαιστίνη – Αλληλεγγύη!

Μέχρι πότε θα μας παίζουν κορώνα γράμματα…

By ΜΑΡΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ

Το οπλοστάσιο της ΕΕ προς το παρόν καταφέρνει να μας πείθει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το δικό της.

Ένα από τα μεγάλα της εργαλεία γι’ αυτό είναι τα αριστερά ή τα δήθεν αριστερά κόμματα που μέσα από τη ρητορική της ορθής διαχείρισης του συστήματος θα αμβλυνουν τις ταξικές αντιθέσεις και αυτό θα βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων.

Μια κατάσταση αρμονίας όπου ευτυχισμένοι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν τις βραδιές τους με μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί…

Μία εργασιακή νιρβάνα όπου οι ταξικοι αγώνες, η συλλογικη δράση και ο σοσιαλισμός θα φαντάζουν σαν πρωτόγονα αιμοβόρα τέρατα.

Απέναντι σ’ αυτόν τον τρόμο έχουμε μια σοβαρή αδυναμία.

Η αδυναμία μας είναι να μπορέσουμε να πείσουμε το άτομο να ενεργήσει στο σύνολο.

Τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν θελήσουμε να το αλλάξουμε και αυτό σημαίνει ανάγκη συνειδητής δράσης και λαϊκής ταξικής συνεργασίας.

Μέχρι να το καταφέρουμε θα μας παίζουν κορώνα γράμματα.

Μια εικόνα που ακόμη στοιχειώνει τους αστούς

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

Ό,τι γράφτηκε με το αίμα των λαών δεν σβήνει με το βρόμικο μελάνι των αστών. Συμπληρώνονται σήμερα 76 χρόνια από τη συντριβή του φασισμού. Τότε, που στις 9 του Μάη 1945 οι ναζί παραδίδονταν άνευ όρων και η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης κυμάτιζε περήφανα στο Ράιχσταγκ, ήδη μέρες προηγουμένως.

Εκείνη τη μέρα που οι εγκληματίες ναζιστές συνθηκολογούσαν μετά από τον πιο αιματηρό πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα. Εναν πόλεμο που κράτησε πεντέμισι χρόνια και κόστισε στην ανθρωπότητα 60 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηρους και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και τιμής στα εκατομμύρια των θυμάτων της χιτλεροφασιστικής θηριωδίας και των ηρώων αντιφασιστών. Είναι μέρα τιμής στους αγώνες των λαών για την αντίκρουση της χειρότερης ιδεοληψίας που γέννησε ο βάρβαρος καπιταλισμός.

Το φίδι του ναζισμού τσακίστηκε από την πάλη των λαών με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και τις θυσίες του σοβιετικού λαού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ μέχρι την κατάληψη του Βερολίνου και τις θυσίες των κομμουνιστών που πρωταγωνίστησαν στην αντίσταση στους κατακτητές σε όλη την Ευρώπη. Από τη Γαλλία μέχρι τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, οι Γάλλοι κομμουνιστές, οι αντάρτες του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, αλλά και τα κομμουνιστικά κινήματα στις υπόλοιπες χώρες. Και οι Κύπριοι κομμουνιστές, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους εθελοντές του Ισπανικού Εμφυλίου, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Πολέμησαν το φασισμό, δίνοντας στη συνέχεια την πάλη για αποστράτευση, «προεόρτιο» των σκληρών αντιαποικιακών και ταξικών αγώνων που έδωσε η κυπριακή εργατική τάξη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40. Συνολικά ο κυπριακός λαός είχε τη δική του συμβολή στην αντιφασιστική νίκη. Περίπου 30 χιλιάδες Κύπριοι, E/κ και Τ/κ, στρατεύτηκαν εθελοντικά στο νησί μας, αλλά και στο εξωτερικό και πολέμησαν στα μέτωπα της Ευρώπης, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αρκετοί άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας το φασισμό.

Ανίερη παραχάραξη της ιστορίας

Παρόλο που αρχικά ο καπιταλιστικός κόσμος εξέθρεψε το ναζισμό με την ελπίδα να τον στρέψει ενάντια στην ΕΣΣΔ, όταν τους κτύπησε συμμάχησαν προσωρινά με την ΕΣΣΔ, αλλά μετά τον Πόλεμο επανήλθαν. Και μέσα στην επίθεση που εξαπέλυσαν ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα στόχευσαν στην παραποίηση της ιστορίας και της συμβολής της ΕΣΣΔ στην αντιφασιστική νίκη.

Η αντικομμουνιστική πολιτική «πυροβολεί» και την αντιφασιστική μνήμη, ενισχύοντας και πάλι εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης την αναβίωση του φασισμού. Στο χορό αυτής της διαστρέβλωσης της ίδιας της αντιφασιστικής νίκης πρωταγωνιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων και οι απολογητές της, που επιχειρούν να μετατρέψουν την 9η του Μάη σε «Μέρα Ευρώπης» (δηλαδή Μέρα της ΕΕ) και επιχειρούν να εξισώσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό με την εκστρατεία παραχάραξης και αντικομμουνιστικού μίσους που προωθούν.

«Ξεχνούν» το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938 (Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία) και μεθοδεύουν να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου ως «μέρα ολοκληρωτισμού» λόγω του Συμφώνου Μολότοφ Ρίμπεντροπ του 1939. Άμεση προσπάθεια εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό.

«Ξεχνούν» ότι με την άρνησή τους και την υπονόμευσή τους ανάγκασαν τη Μόσχα να κερδίσει πολύτιμο χρόνο με το εν λόγω Σύμφωνο.

Αποκρύπτουν ότι το Σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε μόνο αφού είχαν ναυαγήσει όλες οι προηγούμενες προσπάθειες της ΕΣΣΔ για να συγκροτηθεί αντιχιτλερικό μέτωπο εξ υπαιτιότητας των ιδίων…

«Ξεχνούν» αυτό το αποκορύφωμα της πολιτικής του «κατευνασμού» από τις αστικές δημοκρατίες τους: Το Σύμφωνο του Μονάχου το 1938, όπου Αγγλία και Γαλλία συμφώνησαν με Χίτλερ και Μουσολίνι και εκχώρησαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στη ναζιστική Γερμανία.

Ο εξαναγκασμός της ΕΣΣΔ στο σύμφωνο μη επίθεσης με το Βερολίνο παρουσιάζεται προκλητικά ως «συμμαχία των δύο αξόνων του κακού» για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της εξίσωσης φασισμού με σοσιαλισμό…

Στόχος τους να δηλητηριάσουν τα μυαλά των νέων

Αποκρύβουν επιμελώς τη συνεργασία φασιστών με τους ναζί και τους ηρωοποιούν σήμερα ως «αντιστασιακούς στη σοβιετική κατοχή», την ίδια ώρα που σέρνουν ως «τρομοκράτες» στα δικαστήρια υπερήλικους αντιστασιακούς και στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού για δολοφονίες γκεσταμπιτών… Αυτά γίνονται στις χώρες της Βαλτικής (μέλη της ΕΕ) όπου είναι παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου ρωσόφωνοι πολίτες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και όπου βετεράνοι δοσίλογοι με στολές των SS γυρίζουν τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία (!) για να «μάθουν» στα παιδιά την παραχαραγμένη ιστορία των αστών. Τα δε μνημεία της αντιφασιστικής νίκης έχουν εξοβελιστεί και οι φασίστες παρελαύνουν δημόσια με τις ευλογίες των Αρχών. Τα ίδια και χειρότερα τα τελευταία χρόνια και στην Ουκρανία με την επέμβαση ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τη στήριξη του φιλοναζιστικού καθεστώτος. Σε μια Ουκρανία όπου ποινικοποιήθηκε πλήρως ο σοσιαλισμός και διώκεται το ΚΚ Ουκρανίας, όπως αντίστοιχα έχουν ποινικοποιηθεί σοσιαλιστικά σύμβολα σε αρκετά μέλη της ΕΕ, που μάλιστα έχουν το θράσος να δίνουν συντάξεις «εθνικού ήρωα» σε όσους εντάχθηκαν στα SS! Ο ιμπεριαλισμός και οι απολογητές των συμφερόντων των μονοπωλίων επιχειρούν να σβήσουν την προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος.

Σε σειρά μελών της ΕΕ έχει ποινιοκοποιηθεί η κομμουνιστική – ταξική δράση και αντίστοιχα σύμβολα.

Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των κυρίαρχων δυνάμεων, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, προς την πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Τη μόνη εναλλακτική στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Καμία όμως πλαστογραφία δεν θα σβήσει την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των παρτιζάνων και αντιστασιακών σε όλη την υφήλιο. Εποποιίες της αντιφασιστικής πάλης που έγιναν ύμνοι στα χείλη των λαών.

Φάρος η εποποιία του σοβιετικού λαού

Η ΕΣΣΔ ήταν εκείνη που άλλαξε την πορεία του πολέμου με τις επικές μάχες του Στάλινγκραντ και της Μόσχας. Ήταν αυτές οι μάχες που έδωσαν το σήμα της αντεπίθεσης και της τελικής νίκης. Και οι λαοί γνωρίζουν τη συμβολή της ΕΣΣΔ παρ’ όλες τις προσπάθειες παραχάραξης της Ιστορίας και τις προσπάθειες του Δυτικού Κόσμου να προωθήσει την Απόβαση στη Νορμανδία ως το πιο καθοριστικό σημείο του πολέμου, ενώ ήδη ο Κόκκινος Στρατός αντεπιτέθηκε για την τελική νίκη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι θυσίες και οι μάχες του κάθε λαού ήταν σημαντικότατες στην αντιφασιστική νίκη. Δεν θέλουμε να μηδενίσουμε τίποτα. Αλλά όταν εξισώνουν το σοσιαλισμό με το φασισμό κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Το KK Σοβιετικής Ένωσης και η ηγεσία του ήταν ο οργανωτής και καθοδηγητής του παλλαϊκού αυτού αγώνα που απελευθέρωσε τον κόσμο από το τέρας του ναζισμού. Από την εποποιία του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, του Κουρσκ, στην απελευθέρωση των ανατολικοευρωπαϊκών πρωτευουσών. Μια εποποιία που δεν μπορεί να σβήσει καμία πλαστογραφία της ιστορίας. Μιας θυσίας και προσφοράς του σοβιετικού λαού, σύμβολο και για τους αγώνες του μέλλοντος και για την ανωτερότητα του σοσιαλισμού.

Πλησίασαν τα 30 εκατομμύρια οι ανθρώπινες θυσίες της EΣΣΔ, μαζί με τους αναπήρους και τους τραυματισμένους.

Ενδεικτικά, τα θύματα Βρετανών και Αμερικανών ήταν 375 χιλιάδες και 405 χιλιάδες, αντίστοιχα.

Τεράστιες ήταν ακόμα και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ με ολοκληρωτικές καταστροφές, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες.

Την 1η προς 2α του Μάη 1945, η Κόκκινη Σημαία με το σφυροδρέμανο υψώθηκε οριστικά στο Ράιχσταγκ, αν και είχε ανυψωθεί και στις 30 του Απρίλη προς Πρωτομαγιά, προσωρινά. Τη νύχτα της 8ης προς 9η του Μάη η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων στον στρατάρχη Γκ. Ζούκοφ. Στις 24 του Ιούνη πραγματοποιήθηκε η Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία με τα λάβαρα των ηττημένων ναζί να γίνονται ένας σωρός μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν ενώπιον του ηγέτη της Νίκης, Ι. Στάλιν.

Λίγους μήνες αργότερα (2 Σεπτέμβρη 1945) η Ιαπωνία συνθηκολόγησε μετά τη νίκη των σοβιετικών στρατευμάτων επί της στρατιάς της στη Μαντζουρία. Νωρίτερα οι ΗΠΑ, δίχως να υπάρχει στρατιωτική ανάγκη και διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού κατά της ανθρωπότητας στον 20ό αιώνα, έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945).

Η αντιφασιστική νίκη συνέβαλε στην κατάργηση του αποικιακού συστήματος και στην απελευθέρωση των λαών των αποικιών. Δυστυχώς η αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν συνεπαγόταν τον τερματισμό της αιματοχυσίας των λαών.

Ο ιμπεριαλισμός έχει άλλα σχέδια και αιματοκυλίζει έκτοτε τον πλανήτη. Ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, την ανατροπή της ΕΣΣΔ και την καπιταλιστική παλινόρθωση, οι ιμπεριαλιστές με νέο πρόσχημα την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» που οι ίδιοι εξέθρεψαν, συνεχίζουν να αιματοκυλίζουν τους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Επίκαιρα τα μηνύματα της αντιφασιστικής νίκης

Εν μέσω καπιταλιστικών κρίσεων, η επίθεση των κεφαλαιοκρατών κατά των εργαζομένων έχει κλιμακωθεί, ενώ σηκώνει κεφάλι ξανά ο φασισμός και η ακροδεξιά, σκορπώντας το δηλητήριό τους, υπό την κάλυψη της διαστρέβλωσης και της αντικομμουνιστικής παραχάραξης των άλλων αστικών δυνάμεων, οι οποίοι στρώνουν το χαλί για την αναβίωση του φασισμού. Και τους ενισχύουν ανοικτά εκεί όπου βολεύει (βλ. Ουκρανία) και αλλού υποκριτικά τούς αξιοποιούν με τη λογική του «αντί», για να περάσουν τους εκλεκτούς προώθησης των συμφερόντων των μονοπωλίων (βλ. ευρωεκλογές).

Με τους δήθεν «ευρωσκεπτικιστές» ακροδεξιούς να αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τους αστούς υπέρ της ΕΕ. Πάντοτε εντός των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών.

Και όταν κριθεί αναγκαίο, όπως είχε γίνει και με τον Χίτλερ, θα μπορούν να αξιοποιηθούν και πιο άμεσα. Αυτό θα πει αποκούμπι του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρο το μήνυμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια και το φασισμό. Γι’ αυτό το λόγο παραμένει επίκαιρη η αναγκαιότητα της ταξικής συνειδητοποίησης για την εντατικοποίηση της ανατρεπτικής πάλης των λαϊκών μαζών και των εργαζομένων ενάντια στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εξαθλίωση, τους πολέμους και το φασισμό.

Οι ναζί θρηνούν

Στον Χίτλερ υποκλίνονται οι Χρυσαυγίτες και φυσικά και το τοπικό τους παράρτημα στο νησί μας. Τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να αυτοπαρουσιαστούν ως δήθεν απλά «εθνικιστές» για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους.

Φυσικά δεν μπορεί να αποκρυφτεί η νεοναζιστική φύση της εγκληματικής οργάνωσης που ονομάζεται Χρυσή Αυγή. Από τη δεκαετία του ’80 πριν αρχίσει τα προεκλογικά τερτίπια, η Χρυσή Αυγή ήταν Γ’ Ράιχ και ξερό ψωμί…

Με διθύραμβους στο καθεστώς του Χίτλερ, στον εθνικοσοσιαλισμό, στον Ρούντολφ Ες, στα SS και πάει λέγοντας. Το 2005 οι «Χρυσαυγίτες» έκλαιγαν ακόμη για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αναφέροντας στο τεύχος 122 του περιοδικού τους «Εμείς δεν γιορτάζουμε τίποτα» στις 9 του Μάη, που χαρακτηρίζουν «αποφράδα μέρα κατοχής»! Η σπορά των ηττημένων του 1945… Οι πολιτικοί απογόνοι των γερμανοτσολιάδων δοσίλογων, Χιτών και ταγματασφαλιτών.

Αντίστοιχα και το παράρτημά τους στην Κύπρο. Αυτά έλεγαν τα «καλά παιδιά» του Αρχιεπισκόπου σε εκδήλωση του ΕΛΑΜ στις 6 του Μάη του 2010 υπό τον τίτλο «9 Μαΐου 1945: Εμείς δεν έχουμε να γιορτάσουμε τίποτε», έστω κι αν εδώ και μερικά χρόνια έχουν κατεβάσει το εν λόγω κείμενο από την ιστοσελίδα τους:

«9 Μαΐου 1945. Οι κόκκινες ορδές του Στάλιν από τα ανατολικά και οι Δυτικοί Σύμμαχοι από τα δυτικά κατέκλυζαν τη Γερμανία σβήνοντας τους εναπομείναντες θύλακες αντίστασης των τελευταίων πιστών της εθνικιστικής ιδέας.

Στο κέντρο του Βερολίνου μερικές χιλιάδες Ευρωπαίων εθελοντών από Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ισπανία, Ρωσία, Ουκρανία, Λετονία, Ελλάδα καθώς και πολλές άλλες χώρες, θυσιάζονταν για μια ιδεολογία, που ήταν και συνάμα τρόπος ζωής, βγαλμένος από τη φυλετική ψυχή των ευρωπαϊκών εθνών.

Αγωνίζονταν χωρίς ελπίδα, σε μια μάχη που είχε ήδη χαθεί με μόνο οδηγό την τιμή και την πίστη τους. 9 Μαΐου 1945. Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι αφίσες με το σύνθημα ”Τα τείχη πέφτουν, η καρδιές μας όμως ΟΧΙ”. Ετσι και έγινε το κάστρο έπεσε, η ιδέα όμως παραμένει.

(…) Άλλωστε γι’ αυτό το λόγο, ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ εναντίον του σοσιαλισμού που ήταν βασισμένος στο Εθνος, που εφαρμόσθηκε μόνο 6 χρόνια (1933-1939) αφού το κατάστρεψε ο πόλεμος και η ήττα.

Ήταν τόσο επιτυχές και άξιο μιμήσεως, για την ευτυχία και ευημερία των ευρωπαϊκών αλλά και άλλων λαών, ευεργετικό για εργάτες, αγρότες, σπουδαστές, νεολαία, παιδιά, μητέρες και ούτω καθ’ εξής. (…) Εξάλλου αν το μοντέλο έβρισκε μιμητές διεθνώς, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός θα ακυρώνετο: εάν οι αγρότες και οι εργάτες ήταν πανευτυχείς, γιατί να είναι δυστυχείς στον εφαρμοσμένο κομμουνισμό ή καπιταλισμό.

Αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος κηρύξεως του πολέμου, αλλά και δαιμονοποίησή του από τους νικητές».

Εμείς λοιπόν γιορτάζουμε και τιμούμε την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών με τη σημερινή αντιφασιστική μας πάλη κι οι νεοναζί (όσο κι αν σήμερα θέλουν δημόσια να κρυφτούν και να το παίξουν «απλά» εθνικιστές ενόψει εκλογών), ακόμη θρηνούν και για άλλη μια φορά σηκώνουν κεφάλι για να υπηρετήσουν ξανά το κεφάλαιο.

Όσο κι αν θέλουν να κρυφτούν ήταν και παραμένουν πολιτικοί εγγονοί του Χίτλερ και της εμετικής και μισαλλόδοξης ιδεοληψίας τού χειρότερου βραχίονα-αποκούμπι της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του φασισμού.

Η κοινή λογική και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα θύματα της πανδημίας

By ΜΑΡΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, MUDR, ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ

Η εμφάνιση της πανδημίας ήταν ένα απρόβλεπτο και αναπάντεχο γεγονός το οποίο μας έπιασε όλους απροετοίμαστους. Ενάμιση χρόνο μετά μπορούν να εξαχθούν αρκετά συμπεράσματα.

Ο άνθρωπος μπορεί υπό ορισμένες περιστάσεις να καταστεί ανίσχυρος απέναντι στη φύση.

Η επιστήμη και η τεχνολογία όταν τεθούν στην υπηρεσία του ανθρώπου μπορούν να αποτρέψουν καταστροφές, όπως αυτή που ζούμε με πιο τρανταχτό παράδειγμα την ανάπτυξη των εμβολίων.

Η ευκολία και η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας σε συνδυασμό με την ανυπαρξία κριτικής σκέψης, μπορεί να καταστήσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έρμαιο σε fake news, σε ότι πιο ηλίθιο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους. Θεωρίες συνομωσίας, 5G, microchips, άγιοι πατέρες που πρόβλεψαν όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Ο καπιταλισμός ανέδειξε για ακόμα μια φορά τα προσόντα του. Τόσο το κόστος της πανδημίας, όσο και τα μέτρα που λήφθηκαν είχαν και έχουν έντονο ταξικό χαρακτήρα. Μέσα από το θάνατο και την καταστροφή που έπληξε κυρίως τους φτωχούς, αρκετοί είδαν τις περιουσίες τους να μεγεθύνονται σε ασύλληπτο βαθμό. Το παράδειγμα των φαρμακοβιομηχανιών είναι χαρακτηριστικότατο. Όταν ο θάνατος παράγει κέρδος…Αυτή είναι η πεμπτουσία του καπιταλισμού…

Οι επιστήμονες πρέπει να βασίζουν τις εισηγήσεις τους σε επιστημονικά κριτήρια προβλέποντας και τις ευρύτερες προεκτάσεις των αποφάσεων τους, να μην καταντούν υποχείρια των πολιτικών και να παραιτούνται όταν διαφωνούν με παράλογες αποφάσεις, αλλιώς η απαξίωση από τον κόσμο θα είναι αμείλικτη.

Οι κυβερνήσεις ανά την υφήλιο με πρόσχημα την πανδημία, σύμμαχο τα ευτελή μέσα μαζικής εξαπάτησης μέσω της καλλιέργειας του φόβου, κατάφεραν να περάσουν τα πιο αντιδραστικά μέτρα, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του αστικού συντάγματος, χωρίς καμία αντίδραση από κανένα οργανωμένο σύνολο. Μέτρα παράλογα χωρίς καμία επιστημονική βάση που αν δεν ήταν τραγικά θα προκαλούσαν ατελείωτο γέλιο. Η απαγόρευση του λικνίσματος θα μείνει στην ιστορία, όπως και η απόφαση να είναι όλα ανοικτά εκτός από τα γυμνάσια, γιατί είναι χώρος υπερμετάδοσης σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα… Η απαγόρευση εκδηλώσεων διαμαρτυρίας ήταν πολύ βολική, όπως και η μονοπώληση της συζήτησης για την πανδημία και όχι των τεραστίων σκανδάλων (π.χ. διαβατήρια) που μαστίζουν την κυπριακή κοινωνία.

Φθάσαμε στο σημείο να ζητείται αρνητικό rapid test για να μπορεί να εργαστεί κάποιος, για να πάει ένα παιδί σχολείο ή να επισκεφθεί παιδίατρο (!!!), όταν γνωρίζουμε ότι εκφράζουν απλώς το αποτέλεσμα της στιγμής, περίπου 6% είναι ψευδώς θετικά και πολύ περισσότερα ψευδώς αρνητικά ιδίως σε ασυμπτωματικά άτομα!!! Συνεχίζουν να δίνονται εκατομμύρια σε εταιρείες που στήθηκαν σε ένα βράδυ για ένα πρόγραμμα, που όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα έχει αποτύχει παταγωδώς, λεφτά που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στην υγεία και στην παιδεία.

Εκεί που νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα, μας πλασάρουν το coronapass, ένα τεράστιο επίτευγμα για τον κ. Υπουργό και τους επιστήμονες που τον περιβάλλουν. Έτσι όποιος δεν το κατέχει, ενώ αγοράζει σώβρακα θα κινδυνεύει με μεγάλο πρόστιμο, ίσως και με σύλληψη (αυτό δεν μας το έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη), αν αρνηθεί να το επιδείξει. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Ο μεγάλος αδελφός είναι παρών. Σήμερα coronapass, αύριο πάσο υπάκουου παιδιού ή καλού πολίτη….

Η απουσία κριτικής σκέψης και αντίδρασης από τους πολίτες αυτού του τόπου είναι πραγματικά καταθλιπτική…

Παραπλανητικά προεκλογικά σποτάκια ή η ωμή αλήθεια;

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Ένα σύστημα που τελεί διαρκώς σε «κρίση» δεν αυτοδιορθώνεται. Και επίσης δεν αυτοδιορθώνονται και όσοι συνειδητά επέλεξαν να το εξωραΐζουν και να το υπηρετούν.

Όσοι ασχολούνται σοβαρά με τα θέματα «ανάπτυξης», φοβούνται ότι η συνέχιση του αναπτυξιακού µοντέλου που έχει ως συνέπεια –ανάμεσα σε άλλα- την κλιµατική αλλαγή, µπορεί σαν οικολογική βόµβα να προκαλέσει διεθνή οικονοµική καταστροφή, ισοδύναµη µε το κραχ του 1929. Αυτό ωστόσο που επιβιώνει είναι η ανάπτυξη µε «επιθετικό προσδιορισµό». Η «βιώσιµη» ή η «Αειφόρος» ανάπτυξη» είναι η πιο επιτυχής έκφραση στο µαστόρεµα των λέξεων. Αυτή που σέβεται τη φύση και τον άνθρωπο και θα πετύχει την ευηµερία µέσα από την «καλή» µεγέθυνση. Δεν πρόκειται όµως απλώς για ένα παιχνίδι των λέξεων.

Ο όρος Αειφόρος Ανάπτυξη, από τη σκοπιά της κριτικής προσέγγισης και ανάλυσης, έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και πηγάζει από την ευρύτερη ιστορική-υλιστική ανάλυση, της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και περιβαλλοντικής πτυχής, της ανθρώπινης εξέλιξης. Οι περιορισμένοι φυσικοί πόροι του πλανήτη, αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τη βάση για την ανάπτυξη των ανθρωπίνων κοινωνιών. Η ίδια η διαδικασία της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης του ανθρώπου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, με τον τρόπο που οι φυσικοί πόροι τυγχάνουν χρήσης και εκμετάλλευσης.

Η πραγματική έννοια του όρου «Αειφόρος Ανάπτυξη» συνεπάγεται την εγκατάλειψη της συνεχούς και χωρίς όρια επιδίωξης για περισσότερη επένδυση, περισσότερα κέρδη, περισσότερη συσσώρευση κεφαλαίων. Η ίδια η συσσώρευση κεφαλαίων, δηλαδή η πεμπτουσία του καπιταλιστικού συστήματος, είναι σε άμεση ρήξη και καθόλα ασυμβίβαστη με την επιστημονική έννοια του όρου της αειφορίας στην ανάπτυξη. Όπως ο Καρλ Μαρξ έχει αναφέρει:

«Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρυκόλακας, ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει…».

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, το κεφάλαιο και ιδιαίτερα στη συσσωρευμένη του μορφή, είναι «νεκρή φύση», ή καλύτερα, «δολοφονημένη φύση». Όσο το κεφάλαιο ζει και αναπτύσσεται, ρουφά το αίμα της ζωντανής εργασίας από τη μια και αποστραγγίζει το αίμα της φύσης από την άλλη. Και με βάση τον David Harvey, ο καπιταλισμός εάν δεν διασφαλίζει μια ελάχιστη «ανάπτυξη» της τάξης του 3%, μπαίνει σε κρίση και όσο μπαίνει σε κρίση, άλλο τόσο εντείνει τη χωρίς όρια εκμετάλλευση της φύσης και των εργαζομένων. Και σε αυτή την ατελέσφορη διαδικασία, συντελείται το έργο της ανάπτυξης και της προόδου στον καπιταλισμό, αφήνοντας πίσω ερείπια.

Εδώ και µια δεκαετία µεγάλα έργα τρυπάνε βουνά, µετακινούν ποτάµια και χτίζουν τσιµεντένια τείχη κατά µήκος του παραλιακού µετώπου του νησιού. Τεράστια σε μέγεθος έργα, ουρανοξύστες, μαρίνες, καζίνο, πολυκαταστήματα και ένα σωρό άλλες ύβρεις, έχουν ισοπεδώσει το τοπίο, αλλοιώνουν το χαρακτήρα και ξεζουμίζουν τους φυσικούς πόρους, διαταράσσοντας την αιμορραγούσα οικολογική ισορροπία, τόσο σε ξηρά, όσο και σε θάλασσα. Υπό το πρόσχημα της «ανάκαμψης της οικονομίας», μιας οικονομίας εντελώς δικής τους που τη χρεοκοπούν κατά το δοκούν και την επανακάμπτουν όποτε θέλουν, μια χούφτα μεγαλοdevelopers και μεγαλοδικηγόροι, σε απόλυτη αρμονία με το πολιτικό προσωπικό της χώρας, έχουν επιτάξει για τα συμφέροντα τους τη κρατική μηχανή. Έχουν καταστρατηγήσει νόμους και διαδικασίες, έχουν συλληφθεί επανειλημμένα «με τη γίδα στην πλάτη», πολιτικοί, δικηγόροι, επιχειρηματίες ανάπτυξης γης, το ίδιο το σύστημα τους.

Στο ίδιο αυτό χρονικό διάστημα, ο απλός άνθρωπος βιώνει το άγχος και την οικονομική πίεση, πέραν των 200 χιλιάδων ζουν στα όρια της φτώχειας, οι νέοι εντάσσονται στην «αγορά εργασίας», με εξευτελιστικούς μισθούς και όρους εργασίας.

Το ζήτημα της όξυνσης της οικολογικής κρίσης σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση φανερώνει την αδυναμία του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος να διαχειριστεί τις αντιθέσεις που το διακρίνουν, αντιθέσεις που έχουν να κάνουν με τον κερδοσκοπικό χαρακτήρα των παραγωγικών διαδικασιών, εις βάρος του ανθρώπου, των εργαζομένων και της ίδιας της φύσης.

Ιδιαίτερα στις μέρες μας, και εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, με αφορμή τη διαρκή οικονομική κρίση του καπιταλισμού, παρατηρείται μια επικίνδυνη αναπτυξιακή στόχευση για «ανάπτυξη παντός είδους και ανεξαρτήτως περιβαλλοντικού κόστους». Έχουν καταφέρει, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το κατάντημα του τόπου, να περάσουν το μήνυμα στα μυαλά της κοινωνίας πως ο «καλύτερος μεταξύ τους», είναι αυτός που θα φέρει κι άλλη ανάπτυξη και θα προσφέρει στο κόσμο θέσεις εργασίας, ένα κόσμο, τον κόσμο της εργασίας που εργάζεται εδώ και αιώνες, αλλά τα αποτελέσματα της εργασίας του καταλήγουν, στις τσέπες μιας μειοψηφίας.

Αποκορύφωμα – και αφορμή για αυτό το άρθρο- είναι ο πλήρης βιασμός των εννοιών και της λογικής μας. Είναι κατανοητό να παρακολουθείς το κεφάλαιο να ισχυρίζεται πως «πρασινίζει», την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκαταλείπει τη Στρατηγική για την Αειφόρο Ανάπτυξη και να στοχεύει τώρα σε πιο «πράσινη οικονομία». Εκείνο που δεν μπορεί να γίνει ανεχτό και πραγματικά προκαλεί λύπη μέχρι και θυμό, είναι ο βιασμός της έννοιας της αειφορίας, από κόμματα και καταστάσεις που θα έπρεπε να έχουν αν μη τι άλλο, μια κάπως διαφορετική προσέγγιση. Δεν είναι δυνατό να κυκλοφορούν προεκλογικά προγράμματα ή σποτάκια, στα οποία να σπονσάρεται, μια ούτω καλούμενη «βιώσιμη ανάπτυξη» και ούτε λέξη για το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους. Αποκλειστική στόχευση η περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή ανάπτυξη του κεφαλαίου, χωρίς όρια φτάνει να την διευκολύνουμε «εμείς» αυτή την ανάπτυξη και να «φέρουμε εμείς» τις θέσεις εργασίας. Αυτά τα κόμματα, είτε εκπροσωπούν το λαό, είτε μας κυβερνούν και διεκδικούν την ψήφο μας για να ανανεώσουν –όπως λένε- την εντολή και το πολιτικό τους προσωπικό.

Μας το λένε ξεκάθαρα, έστω και αν δεν πρόκειται ποτέ να το παραδεχτούν: Ανταγωνίζονται για την καλύτερη προσφορά προς το κεφάλαιο. Αν γίνεται με τόση ευκολία η χρήση του όρου της αειφορίας ή της βιωσιμότητας και απουσιάζει, το βασικότερο που είναι η προστασία του περιβάλλοντος και του φυσικού πλούτου, τότε εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος τι μπορεί να γίνεται κάτω από το τραπέζι.

Το περιβαλλοντικό ζήτημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που θα πρέπει να διέπονται από τη βασική αρχή, του σεβασμού και της εξασφάλισης ισορροπίας, ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες και στο περιβάλλον. Οι παρούσες πολιτικές, που το κυρίαρχο σύστημα επιβάλλει, οδηγούν στην αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση, για αυτό οι λαοί καλούνται να ανακόψουν πάση θυσία την καταστροφή. Η αριστερά, οι συνειδητοποιημένοι οικολόγοι, οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι ευρύτερα, οφείλουν στη ζωή και στον πλανήτη, τη στράτευση τους, ενεργοποιώντας το λαό, σε μια προοπτική πραγματικής και αειφόρας αλλαγής, ώστε το καπιταλιστικό σύστημα να αποτελέσει παρελθόν, πριν το ίδιο καταστήσει παρελθόν την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.

Μέχρι όμως να γίνει εφικτή η οριστική ανατροπή, η μάχη πρέπει να εντείνεται για την προστασία των ανθρώπων και του περιβάλλοντος από λογής – λογής υπηρέτες του κεφαλαίου και του συστήματος.

Τ(ο)αξικά μέτρα της “ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ” version 5/5/21

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Όταν λέμε τ(ο)αξικά μέτρα της “ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ” version 5/5/21…
1. Απαγορεύεται ο πολιτισμός και το “αγωνίζεσθαι” (μεταδίδουν τον ιό) – «Παραμένει η απαγόρευση των μαζικών εκδηλώσεων, διαδηλώσεων, παρελάσεων, συναυλιών, υπαίθριων πανηγυριών, φεστιβάλ σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους».
2. Επιτρέπεται ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ και η ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗ (δεν μεταδίδουν τον ιό) – «Επιτρέπεται η λειτουργία κλειστών εμπορικών κέντρων, με απαραίτητη προϋπόθεση την προσκόμιση Coronapass».

Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Σαν σήμερα, 5 Μαίου 1818, γεννήθηκε ο Καρλ Μαρξ και έμελλε να αποκαλύψει με το έργο του, τους διαλεκτικούς νόμους της υλιστικής εξέλιξης της ιστορίας, την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού και το μέλλον της ανθρωπότητας ως συνυφασμένο με το Σοσιαλισμό.
«… Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους.
Ολόκληρη η κοινωνική ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πάλη των τάξεων
Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρικόλακας,
ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας.
Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει…».

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ ΔΡΑΣΗ

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Στον υγειονομικό τομέα στην Ευρώπη, σίγουρα τα πράγματα μπορούν και να γίνουν χειρότερα. Στην Ινδία η μεταδοτικότητα του ιού έχει διπλασιαστεί. Πολλοί είναι οι κίνδυνοι, πέραν της υγείας εξαιτίας της πανδημίας. Για παράδειγμα για να ορθοποδήσει η Ινδία, μια χώρα με τεράστιες καινοτομικές δυνατότητες και πληθυσμό, χρειάζεται πέραν των 350,000 επαγγελματιών/λειτουργών υγείας που το σύστημα δεν προσέλαβε ποτέ. Επομένως, η λιτότητα και το πρόσταγμα της «ελεύθερης αγοράς» συνέβαλε στην όξυνση του υγειονομικού προβλήματος τη στιγμή που ο μέσος άνθρωπος υποχρεωνόταν να περιστείλει βασικά του δικαιώματα.

Ανάμεσα στα προβλήματα που εργαλειοποιούνται και κεφαλαιοποιούνται από τις άρχουσες τάξεις είναι η εκπαίδευση των λαϊκών συνειδήσεων στον αυταρχισμό της επιβολής περιοριστικών μέτρων. Άλλο πειθαρχία για την δημόσια υγεία και άλλο η λιτότητα και η ανοχή της που εφαρμόζει η κυβέρνηση στο ξεπούλημα της δημόσιας υγείας από τις ευρωπαϊκές κρατικοδίαιτες εξουσίες. Με αφορμή την πανδημία φαίνεται να υιοθετείται περιστολή δικαιωμάτων, ενώ την ίδια στιγμή τα κοινωνικοοικονομικά μέτρα που λαμβάνονται τσακίζουν τον λαό. Για παράδειγμα, κρατικές εγγυήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ψηφίζονται για να επιτρέψουν στις Τράπεζες να δανείσουν μόνο στις βιώσιμες επιχειρήσεις και μάλιστα με πάμφθηνο χρήμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Την ίδια ώρα καμία εγγύηση για τον φτωχό και τον μικρομεσαίο που ο ανταγωνισμός και η τ(ο)αξικότητα στην πανδημική διαχείριση τον κατέστησε μη βιώσιμο, με τους όρους του συστήματος.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η πρωτοβουλία από ένα σωματείο, το Α.Λ.Σ. ΟΜΟΝΟΙΑ 29M, «αψηφώντας τις οποιεσδήποτε απαγορεύσεις και περιορισμούς που αυταρχικά επιβάλλει η κυβέρνηση με πρόφαση την πανδημία», να πραγματοποιήσει έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, κατά την Πρωτομαγιά, συμβολική παρέμβαση «στέλλοντας και μήνυμα για το σήμερα και το αύριο, για τους ταξικούς αγώνες της δικής μας γενιάς» είναι παράδειγμα προς μίμηση σε καιρούς που χρειάζεται να θυμηθούμε ότι η ιστορία γράφεται με ανυπακοή και πάλη ταξική!

Τέτοιες παρεμβάσεις που κατανοούν την πολιτική της άρχουσας τάξης να εκπαιδεύσει το «ποίμνιο» σε μόνο προκαθορισμένες και κυρίως «απαραίτητες» λειτουργίες (ψώνισμα, τελετές κτλ) είναι άξιες αναφοράς. Γιατί η περίοδος που εκτυλίσσεται ενώπιον μας είναι εποχή που οι αγωνιστικές, συστημικά «ανεκπαίδευτες», ταξικά τοποθετημένες φωνές χρειάζεται να πυκνώσουν.

Μια άλλη «ανεκπαίδευτη» απόπειρα είναι και η εκστρατεία με πρωτοβουλία της Νέας Σκέψης για προβολή του Αιτήματος Άμεσης Φορολόγησης του Πλούτου σε τομείς που φοροαπαλλάσονται, του χαρίζονται εκατοντάδες εκατομμύρια ενώ τα λαϊκά σπίτια καταβάλλουν πολλές φορές αβάσταχτες φορολογίες. Τα δεκάδες εκατομμύρια κερδών των εκατομμυριούχων θα έπρεπε να μετατραπούν σε πολιτική υποστήριξης της εργατικής τάξης και των βιοπαλαιστών που δοκιμάζονται διπλά, από την συστημική και πανδημική κρίση και εκμετάλλευση.

Η εκστρατεία Άμεση Φορολόγηση του Πλούτου βρίσκεται εδώ

1Η Μαίου, η μέρα της Εργατιάς

By ΑΝΤΡΗ ΛΟΥΚΑ

Μέρα τιμής για τους πρωτοπόρους του Σικάγο, αλλά και τιμής στον κάθε ανώνυμο αγωνιστή της εργατικής τάξης που σήκωσε ανάστημα, που πλήρωσε με αίμα, με φυλακίσεις, με διωγμούς, με στερήσεις, που πίστεψε στη δύναμη της οργανωμένης πάλης και συγκρούστηκε μετωπικά με τους εκμεταλλευτές του.

Η φετινή Πρωτομαγιά θα είναι για δευτερη χρονιά αλλιώς. Η πανδημία δημιουργεί νέα δεδομένα και εδραιώνει δυστυχώς τις ήττες της εργατικής τάξης που προηγήθηκαν.

Είναι χρέος μας να τιμήσουμε την 1η του Μάη, να τιμήσουμε τους αγώνες της εργατικής τάξης μέσα από ένα ειλικρινή απολογισμό για το σήμερα, για την ευθύνη που έχουμε για όσα χάθηκαν, να αναλογιστούμε τους αγώνες που δώσαμε, αλλά κυρίως όσους δεν δώσαμε. Μια ευκαιρία να δούμε έστω και σήμερα, την πραγματικότητα με ταξικά γυαλιά και αφού την αναγνωρίσουμε να χαράξουμε το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής.

Οι εργαζόμενοι μέσα σε 10 χρόνια έχασαν κεκτημένα δεκαετιών, που κερδήθηκαν με αίμα. Χάθηκαν αναίμακτα χωρίς καμιά ουσιαστική προάσπιση τους. Όσα μας κληροδότησαν οι βετεράνοι μας τα χαρίσαμε άνευ μάχης.

Το 8ωρο, που ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση του εργατικού κινήματος καταργείται πρακτικά με τα προσωπικά συμβόλαια που αντικαθιστούν σταθερά τις συλλογικές συμβάσεις. Η υπερωρία μετατράπηκε σε επίδομα, σε «ελεύθερο χρόνο έναντι υπερωριών», το 1-1.50 ή το 1-2 έγινε 1-1 στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη έγινε απλήρωτη επέκταση ωραρίου.

8 ώρες εργασία, 8 ώρες ύπνο, και 8 ώρες ξεκούραση, αυτό το σύνθημα – αίτημα που σφραγίστηκε με αίμα και το έχει καταγράψει η ιστορία με τα πιο λαμπρά γράμματα, σήμερα που αμφισβητείται με τη συνεχιζόμενη παραβίαση του, γίνεται σύγχρονο αίτημα.

Πρέπει, το οφείλουμε στη συνείδηση μας, στα παιδιά μας, στους βετεράνους μας να μετατρέψουμε τον μοναχικό αγώνα επιβίωσης που δίνει μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης σε συλλογική πάλη διεκδίκησης.

Όσο το οικονομικό σύστημα διατηρεί το διαχωρισμό των ανθρώπων σε εργοδότες και εργάτες, η ταξική διαμάχη είναι επιβεβλημένη και κανένας εφησυχασμός δεν συγχωρείται. Μέσα στη ταξική διαπάλη, η εργατική ειρήνη που έγινε στόχος και σημαία τάχα υπευθυνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν κερδίσει πρώτα τον σεβασμό ο ισχυρός. Εκεί και όπου δίδεται οργανωμένα και αποφασιστικά η ταξική πάλη, κερδισμένη είναι πάντα η εργατική τάξη. Εκεί και όπου απουσιάζει η οργάνωση, η αποφασιστικότητα για σύγκρουση ή και η σύγκρουση, νομοτελειακά μεταφράζεται σε ήττα των εργαζομένων.

Η εργατική τάξη μόνο ένα όπλο έχει. Κανένα άλλο! Τη ταξική οργάνωση της! Χωρίς οργάνωση και σωστή καθοδήγηση γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε εργοδότη.

Η οικονομική κρίση και η πανδημία έδειξε πως λείπει το κυριότερο συστατικό της ταξικής οργάνωσης. Λείπει η ετοιμότητα για σύγκρουση. Λείπει η πίστη στη δύναμη που έχει στα χέρια της η εργατική τάξη. Δυστυχώς λείπει η καθοδήγηση που θα δώσει το έναυσμα για μαζικούς αγώνες. Η προάσπιση της εργατικής τάξης μπαίνει στη ζυγαριά και χάνει στο όνομα του «ευ επιχειρείν».

Ο μισθός ξαναέγινε μεροκάματο με όλη την επισφάλεια που κρύβει η λέξη. Μια ανασφάλεια που μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αναλώσιμο προϊόν, θύμα άγριας εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη που τον ξεζουμίζει σε φάρμες, χωράφια, ξενοδοχεία, μαγαζιά, εργοτάξια, εργοστάσια και γραφεία.

Το ίδιο το Κράτος έχει μετατραπεί σε ένα στυγνό εργοδότη, σε έναν ακόμα νόμιμο εκμεταλλευτή.

«Αγορά υπηρεσιών το ονόμασαν. Εργαζόμενοι που η Κυβέρνηση αρνείται να τους αναγνωρίσει το εργασιακό καθεστώς τους και τους υποχρεώνει να δηλωθούν σαν αυτοεργοδοτούμενοι για να προχωρήσει η πρόσληψη τους. Ανοργάνωτοι, χωρίς δικαιώματά, και με υποχρέωση να πληρώνουν το 20%+ του μισθού τους σε εισφορές. Εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται με προσωπικά συμβόλαια που έχουν σαν όρο να δηλωθούν «αυτοεργοδοτούμενοι», στερώντας τους ακόμα και το δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας μετά την λήξη της «αγοράς υπηρεσιών» τους.

Η παρανομία του κράτους νομιμοποίηται με την ανοχή όλων. Το Υπουργείο Εργασίας, Πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις αποδέχονται τις νέες συνθήκες και αρκούνται στην απλή επισήμανση του φαινομένου.

Στον ιδιωτικό τομέα η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική. Η ελεύθερη διακίνηση του εργατικού δυναμικού, ο ανταγωνισμός για μια θέση εργασίας, η ανάγκη για επιβίωση, σε συνδυασμό με την αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με προσωπικά συμβόλαια οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μείωση του δικού τους εργατικού κόστους και αύξηση των κερδών τους ενώ οι μισθοί συρρικνώνονται και οι όροι απασχόλησης γίνονται όλο και πιο απάνθρωποι.

Η αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των κομμάτων να προστατεύσουν είτε νομοθετικά είτε συνδικαλιστικά τα εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα οδηγούν στην σταδιακή απαξίωση και στην αμφισβήτηση του ρόλου τους.

Η αγριότητα της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη εντείνεται όσο δεν γίνεται μια μετωπική αντεπίθεση. Οι λαϊκές κατακτήσεις χάνονται η μία πίσω από την άλλη χωρίς αντίσταση, χωρίς κοινωνικά αιτήματα οργανωμένα και συγκροτημένα, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς καλέσματα για παναπεργίες.

Οι ανοργάνωτοι παραμένουν μόνοι τους χωρίς σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης τους. Μεγαθήρια της Οικονομίας απαγορεύουν το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης στους εργαζόμενους τους χωρίς ποτέ να τους κλείσουμε έστω για μια μέρα. Χωρίς να καταφέρουμε να προασπιστούμε το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε εργαζομένου να οργανωθεί συνδικαλιστικά.

Οι Υπεραγορές που είδαν τα κέρδη τους να υπερδιπλασιάζονται αφέθηκαν να λειτουργούν όποτε και όπως θέλουν με κυβερνητικά διατάγματα. Ηττηθήκαμε και αφήσαμε τους εργαζόμενους απροστάτευτους χωρίς καν ρύθμιση των όρων απασχόλησης τους, χωρίς συλλογικές συμβάσεις.

Στο γεωργοκτηνοτροφικό τομέα η εκμετάλλευση των ξένων εργατών έχει εξελιχθεί σε σύγχρονο σκλαβοπάζαρο. Οργανωμένοι μεν ανοχύρωτοι δε. Με την υπογραφή όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων νομιμοποιήθηκε ο μισθός των 485 ευρώ πλην εισφορών. Διαμένουν σε τρώγλες, ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες, χωρίς το δικαίωμα να αλλάξουν εργοδότη και χωρίς καμία επιθεώρηση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης τους.

Ενώ δίνεται απλόχερα στήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο με κρατικές χορηγήσεις, διαγραφές δανείων, φοροαπαλλαγές και ελαφρύνσεις, οι εργαζόμενοι αναμένουν στήριξη αφού στηριχθεί ο κάθε κεφαλαιοκράτης, χωρίς να μας εξοργίζει καν το θράσος, αφού μετατράπηκε σε νέα κανονικότητα, τα κέρδη να είναι ιδιωτικά ενώ οι ζημίες δημόσιες.

Πρόσφατα είδαμε πολιτικό αρχηγό να ζητά να δοθεί πλουσιοπάροχη στήριξη στους ξενοδόχους με μοναδικό αίτημα την μη απόλυση εργαζομένων, θεωρωντας το απόλυτα φυσιολογικό. Για την αυτονόητη υποχρέωση για τήρηση των συλλογικών συμβάσεων ακούσαμε, χωρίς έστω τη προϋπόθεση για ύπαρξη συλλογικής σύμβασης, όταν ο κλάδος μαστίζεται από την άρνηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων να δεχθούν συντεχνίες στο χώρο τους.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες τιμούμε σήμερα την Πρωτομαγιά του 2021, έγκλειστοι και ηττημένοι. Το ελάχιστο που οφείλουμε σήμερα είναι να δούμε την αλήθεια κατάματα

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε και να τιμούμε τους πρωτεργάτες του Σικάγο, αλλά το μεγαλύτερο χρέος μας είναι να τιμήσουμε τους αγώνες των βετεράνων μας ανατρέποντας αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Να κερδίσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.

ΑΜΕΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Αίτημα της Κοινωνίας για Φορολόγηση του Πλούτου για τη Δημιουργία Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης

Υπογράψτε το αίτημα εδώ

Η «Νέα Σκέψη», αφουγκραζόμενη τις λαϊκές ανάγκες και προβλήματα που εντείνονται από την ταξικά άδικη διαχείριση της κρίσης υγείας και της υπό εξέλιξη κοινωνικής κρίσης, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για προώθηση του αιτήματος δημιουργίας Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν, το οποίο θα συσταθεί με πόρους από τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.

Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, βιοπαλαιστή, οικογένεια και οργανωμένο σύνολο που συμφωνεί, σε κοινό αγώνα για μια ουσιαστική κοινωνική διεκδίκηση, ξεκινώντας με την υποστήριξη του αιτήματος. Το αίτημα υποβάλλεται προς την Εκτελεστική και την Κοινοβουλευτική εξουσία με στόχο να εισακουστεί ως λαϊκή απαίτηση.

Απαιτούμε άμεσα την έκτακτη πενταετή φορολόγηση του πλούτου και τη δημιουργία Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης.

Τα μέτρα για τη συγκρότηση του Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Κοινωνικής Στήριξης θα περιλαμβάνουν τα πιο κάτω:

  1. Μια έκτακτη και αποτελεσματική ως προς τον σκοπό, αύξηση του φόρου εισοδήματος ή μια έκτακτη κλιμακωτή φορολογία που θα διαρκέσει μια πενταετία και θα αφορά όσους διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία άνω του ποσού των 1.5 εκ. ευρώ.
  2. Θεσμοθέτηση Προγράμματος Αποπληρωμής του Χρέους των Τραπεζών προς την κοινωνία και αποπληρωμή της Ανακεφαλαιοποιησης από την οποία επωφελήθηκαν.
  3. Εισαγωγή «ειδικής» Φορολογίας επί της Ακίνητης Περιουσίας της Εκκλησίας και των εισοδημάτων της που μέχρι σήμερα εξαιρούνται, με στόχο την ενίσχυση του ταμείου.
  4. Φορολόγηση των κερδών από την πώληση χρεογράφων (μετοχών κ.α.) τα οποία μέχρι σήμερα φοροαπαλλάσονται.

Το Ταμείο θα εξυπηρετήσει στην άμβλυνση τουλάχιστον κάποιων από τις πιο άμεσες συνέπειες της κρίσης. Το Ταμείο αυστηρά θα περιορίζεται στην ανακούφιση της φτώχειας, της ανεργίας, στην αντιμετώπιση της μείωσης εισοδημάτων του πληθυσμού και στην υποστήριξη της δημόσιας υγείας. Θα στοχεύσει, μέσω κοινωνικών έργων, σε νέες θέσεις εργασίας και στην υποστήριξη υφιστάμενων τομέων κρατικής πολιτικής και πρόνοιας. Αφορά το μέρος της κοινωνίας που ποτέ στην ουσία δεν επωφελήθηκε από την ανάπτυξη δηλαδή την μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Η υλοποίηση του αιτήματος προκαλεί ένα ελάχιστο κόστος για το μεγάλο κεφάλαιο και τους μεγαλοεισοδηματίες που επηρεάζονται. Πρόκειται για ένα μικρό πρόβλημα για αυτούς και ένα ελάχιστο χρέος για τους υπόλοιπους που έχουν πραγματική ανάγκη. Για μια πρόταση που μπορεί να συνεισφέρει στην αντιμετώπιση των εντεινόμενων ανισοτήτων.

Σκεπτικό

Οι ανισότητες οξύνονται στην εποχή του κορονοϊού COVID-19. Οι μισθωτοί, οι χαμηλά αμειβόμενοι, οι εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις, χαμηλοσυνταξιούχοι, πολύ μικρές κυρίως οικογενειακές επιχειρήσεις και αυτοεργοδοτούμενοι, άνεργοι, ιδιαίτερα μακροχρόνια άνεργοι, καταβάλλουν τις ίδιες συνεισφορές ή λαμβάνουν την ίδια κρατική χρηματοδότηση ή καθόλου κρατική στήριξη όπως προηγουμένως.

Οι τράπεζες συνεχίζουν να απαιτούν τις δόσεις τους εκτός σε ειδικές περιπτώσεις «βιώσιμων» χρεωστών. Ο φτωχός έχασε το αποκούμπι του Συνεργατισμού τον οποίο αφού πρώτα εισήγαγαν σε καθεστώς εμπορικής τράπεζας, κάτω από την επίβλεψη της Κεντρικής Τράπεζας και της ΕΚΤ, ακολούθως λεηλατήθηκε και ξεπουλήθηκε στα μονοπώλια.

Το σύστημα δημόσιας υγείας της χώρας μας, με αφορμή τη πανδημία φανέρωσε σοβαρές ελλείψεις, τόσο σε κατάλληλο προσωπικό όσο και σε εξοπλισμό. Οι υφιστάμενες κρατικές πολιτικές στήριξης και Πρόνοιας είναι ανεπαρκείς. Υπό τον μανδύα της συρρίκνωσης των δημοσίων οικονομικών, απορρίπτονται ακόμα και οι ελάχιστες πολιτικές αναδιανομής.

Αντίθετα, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης καπιταλιστικής κρίσης η οποία εντάθηκε με το κτύπημα της πανδημίας, συντελείται εκ νέου αναδιανομή του πλούτου με βαριά πλήγματα στην «αγορά εργασίας», στις απολαβές και στα εργασιακά δικαιώματα.

Μια μερίδα εργολάβων αναπτυξιακών έργων καθώς και μεγάλες επιχειρήσεις, περιλαμβανομένου του Τραπεζικού και του τουριστικού τομέα όπως και σε άλλους τομείς της οικονομίας, ενώ είχαν το δικό τους μερίδιο ευθύνης στην οικονομική κρίση, συσσώρευαν για χρόνια εκατομμύρια κερδών.

Οι συνέπειες του εγκλεισμού και η διαχείριση της πανδημίας έχουν ταξικό πρόσημο, ενισχύουν την επισφάλεια, πλήττουν την εργατική τάξη και τα μικρομεσαία στρώματα, ενώ παρέχουν το πρόσχημα για νέες επιθέσεις από την πλουτοκρατία και την κυβέρνηση στα εργατικά δικαιώματα.

Η αύξηση της συνεισφοράς του μεγάλου κεφαλαίου, η οποία είναι απαράδεκτα χαμηλή, χρειάζεται να θεσμοθετηθεί με ένα ειδικό φόρο εκατομμυριούχων και άλλα σχετικά μέτρα. Πρόκειται για την τάξη που όπως μας υπενθυμίζουν κυβερνητικοί φορείς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και εγχώριοι οργανισμοί, έφεραν και την «ανάπτυξη» του πλούτου, η οποία κατανέμεται όπως πάντα ανισομερώς ενώ παράγεται από τους μισθωτούς.

Καλούμε τον λαό να υποστηρίξει την άμεση φορολόγηση του πλούτου και των κερδών γιατί αφορά την επιβίωση μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού.

Υπογράψτε το αίτημα εδώ

Η ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Η Νέα Σκέψη είναι συνειδητοποιημένη όσον αφορά στο ειδικό βάρος της ιδεολογίας που ασπάζεται.

Είναι συνειδητοποιημένη όσον αφορά για ποιους παλεύει, αλλά και ενάντια σε ποιους. Γνωρίζει τους εχθρούς της.

Η Νέα Σκέψη αγωνίζεται και θα αγωνίζεται για την ταξική αφύπνιση των ανθρώπων που την ενδιαφέρουν, των ανθρώπων της εργασίας, των νέων, των συνταξιούχων, των φτωχών αυτής της άδικης και προκλητικής κοινωνίας.

Η ιστοσελίδα της Νέας Σκέψης είναι ενεργή εδώ και 3 χρόνια και ο καθένας μπορεί να την επισκεφτεί και να μελετήσει την πλούσια αρθρογραφία της.

Οι στόχοι είναι ξεκάθαροι.

Η Νέα Σκέψη εδώ και αρκετούς μήνες, μα ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, που συμπίπτουν με την έναρξη της καμπάνιας για Φορολογία του Πλούτου, δέχεται εκατοντάδες επιθέσεις από Hackers.

Να τους πληροφορήσουμε πως γνωρίζουμε πως έχουν αποτύχει μέχρι σήμερα σε εκατοντάδες επιθέσεις.

Γνωρίζουμε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τους, γνωρίζουμε τις μεθόδους τους, γνωρίζουμε και πολλά άλλα.

Να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια και θα είμαστε συνεχώς κοντά τους. Όλο και πιο κοντά τους καθημερινά…

Η ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΗΣ.

Αίτημα της Κοινωνίας για Φορολόγηση του Πλούτου

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Αίτημα της Κοινωνίας για Φορολόγηση του Πλούτου – Δημιουργία Ειδικού Ταμείου Στήριξης

Η «Νέα Σκέψη», εκφράζοντας τις λαϊκές ανάγκες και προβλήματα που εντείνονται από την ταξικά άδικη διαχείριση της κρίσης υγείας και της υπό εξέλιξη κοινωνικής κρίσης, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για προώθηση του αιτήματος δημιουργίας Δημόσιου Ειδικού Ταμείου Στήριξης των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν μέσω της φορολόγησης του μεγάλου πλούτου.

Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, βιοπαλαιστή, οικογένεια και οργανωμένο σύνολο που συμφωνεί, σε κοινό αγώνα για μια ουσιαστική κοινωνική διεκδίκηση, ξεκινώντας με την υποστήριξη του αιτήματος. Το αίτημα υποβάλλεται προς την Εκτελεστική και την Κοινοβουλευτική εξουσία με στόχο να εισακουστεί ως λαϊκή απαίτηση.

Θα ακολουθήσουν λεπτομέρειες για τη προώθηση του αιτήματος.

Εγκλεισμός και ανισότητες

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη στην κορύφωση της πανδημίας επέβαλε ξανά υποχρεωτικό εγκλεισμό. Οι ευθύνες της για τον εγκλεισμό είναι τεράστιες.

Αντί τον Σεπτέμβριο το 2020 τα σχολεία να ανοίξουν πλήρως προετοιμασμένα, ο Υπ. Παιδείας εφαρμόζοντας λιτότητα και απρονοησία, τα άφησε στο έλεος της πανδημίας. Δεν προωθήθηκε η τηλεργασία.

Κυρίως όμως, αφέθηκαν τα δημόσια νοσοκομεία και οι επαγγελματίες υγείας αβοήθητοι, χωρίς στήριξη και εξοπλισμό, χωρίς κλίνες, υποβαθμίζοντας τα αιτήματα του προσωπικού σε συντεχνιασμό.

Αντίθετα, οι κλινικάρχες των μεγάλων μονάδων εδώ και χρόνια λαμβάνουν πλούσια συμβόλαια. Η αντεργατική ταξική διαχείριση της πανδημίας πρέπει να αλλάξει πρόσημο.

Οι άνεργοι, οι μικρομεσαίοι ο φτωχόκοσμος, οι νέοι να απαιτήσουν άμεση φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και πολιτική στήριξης.

Το ΟΧΙ ανήκει στο λαό

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Σαν σήμερα, 24 του Απρίλη το 2004, ο λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν. Πέραν του ΔΗΣΥ και των Ενωμένων Δημοκρατών, όλα τα υπόλοιπα κόμματα, απέρριψαν το σχέδιο και κάλεσαν το λαό να πει ΟΧΙ.

Το σχέδιο Ανάν ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής υποχωρήσεων του Γλαύκου Κληρίδη, η οποία θυσίασε βασικές αρχές για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες ξένων κύκλων, ενόψει της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ.

Η ένταξη -έλεγαν πολλοί- θα λειτουργούσε ως καταλύτης για επίλυση του Κυπριακού. Κατέληξε να είναι όμως μια διαδικασία εκβιασμού του λαού, με μαστίγιο και καρότο. Τελικά και με τη πάροδο των χρόνων ξεκαθάρισε το τοπίο και δεν υπήρχε καν καρότο για το λαό της Κύπρου.

Το σχέδιο Ανάν εισήγαγε τη λογική των δυο κρατών, του γεωγραφικού, οικονομικού και πολιτικού διαχωρισμού του λαού, Ε/κ και Τ/κ. Διατηρούσε την Τουρκία στο νησί, με διάφορους τρόπους, άμεσους και έμμεσους. Διατηρούσε τις λογικές του χωριστικού Συντάγματος και επαναβεβαίωνε την παρουσία της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ.

Σήμερα, και ενώ πέρασαν 17 χρόνια από τότε, το ίδιο περίπου σκηνικό προδιαγράφεται και ενόψει Γενεύης, ενώ οι ίδιες ομάδες που προπαγάνδιζαν με μανία το σχέδιο Ανάν, οργανώθηκαν εκ νέου και προπαγανδίζουν «Μια λύση». Χωρίς συζήτηση της ουσίας του Κυπριακού και χωρίς επιχειρήματα μιλούν με τρόπο που αφήνει να θεωρηθεί ως υπεύθυνη για τη μη λύση η ημικατεχόμενη Κυπριακή Δημοκρατία την οποία εμμέσως αμφισβητούν και ως κυρίαρχο κράτος στο νησί.

Ο λαός με ποσοστό 76%, ξεκαθάρισε πως δεν αποδέχεται λύσεις που δεν διασφαλίζουν τις βασικές αρχές για ένα κράτος, ένα λαό και διασφάλιση των βασικών ελευθεριών για όλους, Ε/κ και Τ/κ.

Οι εξελίξεις σύντομα ίσως επαναφέρουν την ανάγκη να τοποθετηθεί εκ νέου ο λαός και αυτό δεν μπορούν να το αποφύγουν όσοι μαγειρεύουν χωρίς το νοικοκύρη.

Ανατροπή του λαϊκού δράματος

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Μια σειρά ολοσχερών μεταρρυθμίσεων, ισοπεδωτικών για τους εργαζόμενους και τους περιθωριοποιημένους, έπληξε την Κύπρο. Με τις θεμελιώδεις αλλαγές της ένταξης στην ΕΕ, την απορρύθμιση υπηρεσιών, το άνοιγμα στο ξένο κεφάλαιο μέχρι την ένταξη στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση και εντεύθεν. Όμως, η κορύφωση του λαϊκού δράματος δεν έχει ακόμα ξεδιπλωθεί.

Η άρχουσα τάξη ποντάρει στην ανοχή, στην απογοήτευση, στην αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος, στα μικροσυμφέροντα που διασπούν, στην εργατική αριστοκρατία και τον ύπουλο της ρόλο. Στην ιδεολογική της ηγεμονία που ακουμπά στις πολιτικές όλων των σχηματισμών, όσο δύσκολο και εάν είναι να γίνει παραδεκτό. Είναι η αλήθεια.

Κτυπήθηκαν τα εισοδήματα στην οικονομική κρίση. Αλλοιώθηκε το εργατικό δίκαιο για να προσαρμοστεί στο Μνημόνιο και στη διάσωση των Τραπεζών. Φορτωθήκαμε 10 δις δημόσιο χρέος, έμμεσους φόρους, διαρθρωτικές αλλαγές, καταστροφή του επιτεύγματος του Τιμαρίθμου, δηλαδή της προσαρμογής του μισθού στο κόστος ζωής. Μας ιδιωτικοποίησαν λιμάνια, αεροδρόμια, άνοιξαν την αγορά ηλεκτρισμού στο ιδιωτικό κεφάλαιο, πασκίζουν να ξεπουλήσουν ολοσχερώς την CYTA. Ξένοι διαχειρίζονται την υγεία, τα δάνεια μέχρι την ακίνητη περιουσία, και ντόπιοι κερδίζουν από αυτή τη διαχείριση. Το τραπεζικό κεφάλαιο, απόκτησε ξένα funds για μετόχους αποσείοντας από πάνω του και την τελευταία «αίσθηση» κοινωνικής ευαισθησίας.

Θεσμοί ελάχιστης στήριξης των εργαζόμενων μετατρέπονται σε προσωρινά «τσιεκούθκια» ελεημόνων χαλίφηδων.

Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες εκατομμυριούχοι, φορολογούνται τόσο όσο.

Τα κέρδη παραμένουν αφορολόγητα για να προσελκύσουν ύποπτους, κυπριοποιημένους, ιδιοκτήτες πύργων σε παρασιτικές κυρίως οικονομικές δραστηριότητες που τις ονομάζουν ανάπτυξη.

Ούτε σκέψη υπάρχει για επιστροφή των χρωστούμενων από τις τράπεζες στο κράτος και στην κοινωνία.

Θεσμοί με τεράστια επιχειρηματική δράση και αμύθητη περιουσία, όπως η Εκκλησία, παραμένουν ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟΙ.

Μια χιονοστιβάδα ριζικών αλλαγών, είναι απαραίτητη. Που ανατρέπουν την ισοπέδωση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Αλλιώς, έπεται κορύφωση του δράματος για τον λαό, την οποία σχεδιάζουν και ήδη υλοποιούν.

Θέλεις να κάνεις επένδυση; Σε δημοπρασία η κατοικία του Αντρέα!

By ΠΑΜΠΟΣ ΛΟΪΖΟΥ

Ο κάθε ένας μας ξεχωριστά, εργαζόμενος, άνεργος, συνταξιούχος ή φοιτητής, νιώθει μόνος του. Ανασφαλής, έρμαιο των ορέξεων άλλων. Δεν μπορεί πολλές φορές να προσδιορίσει ποιών. Των αφεντών της οικονομίας, των τραπεζών, εργοδοτών, και πρόθυμων κυβερνήσεων. Το ίδιο μόνη ζει και η κάθε οικογένεια μέσα στα δικά της προβλήματα. Γιατί ο κάθε ένας βλέπει το συμφέρον του. Η μεγάλη επιτυχία του καπιταλισμού είναι ότι χώρισε για καλά προς το παρόν, όλες αυτές τις δυνάμεις. Τις αποπροσανατόλισε. Και συνεχίζει να τις διασπά γιατί ξέρει ποσό επικίνδυνες είναι μαζί, δίνοντας τους πλουραλισμό αποπροσανατολισμών, ακίνδυνων επιλογών που περιορίζονται εντός των πλαισίων, του επιθυμητού, αυτού που βολεύει.

Στρατηγικός και επίκαιρος αποπροσανατολισμός. Πόσο εύστοχο είναι αλήθεια! Αν τσακωθεί με το αφεντικό, αν μιλήσει, αν τον απολύσουν από τη δουλειά. Και δεν βρίσκει άλλη. Μα θα του πάρουν το σπίτι. Θα του πάρουν την ευτυχία. Θα του πάρουν τη ζωή. Τη δική του και των παιδιών του. Έστω αυτά τα λίγα χαμόγελα ευτυχίας που έχει με τα παιδιά του. Και αυτή η ευτυχία κινδυνεύει αν μιλήσει. Αν διαμαρτυρηθεί. Και τα παιδιά; Κινδυνεύουν! Απειλούνται! Ποσό ανεύθυνος γονιός θα ήταν. Όλοι ακούμε τι συμβαίνει. Χθες του πήραν το σπίτι του Αντρέα. Πριν ένα μήνα το οικόπεδο της Μαρίας. Ήταν για τα παιδιά της. Χώρισε. Δεν έβγαινε η δόση. Έπρεπε να το πάρουν για να γίνει βιώσιμο το χρέος. Να μην χαρακτηριστεί στρατηγικός κακοπληρωτής. Ήταν βλέπεις κόκκινο. Ναι, αυτό το χρώμα ήτανε.

Υπήρχε κίνδυνος ρευστοποίησης της κατοικίας από μια εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων που συνεργαζόταν με τον όμιλο. Με άλλα λόγια θα της έπαιρνε το σπίτι η τράπεζα. Το παράπονο της Μαρίας ήταν που δεν θα μπορούσε ούτε να το πουλήσει και να σπουδάσει τα παιδιά. Να μην μείνουν σαν αυτή! Κράτα καλά Μαρία. Της είπε ο Παπάς. ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ. Και η τράπεζα. Και το αφεντικό. Και ο Πρόεδρος. Η Μαρία όμως, δεν έχει. Οι πιθανότητες! Όμως της είπαν ότι δεν είχε επιλογή. Το ίδιο την είχαν πει, ξανά, όταν της μείωσαν τον μισθό. Για να σωθεί η οικονομία. Αχ αυτός είναι ο καπιταλισμός! Να έχεις εξαιρετικές επιλογές στο Netflix και στο Amazon Prime, να μπορείς να διαλέξει όποια μα όποια ομάδα θέλεις στην Premier League, αλλά για το σπίτι, το οικόπεδο, το μισθό, τις σπουδές των παιδιών, τα εργασιακά δικαιώματα, το μέλλον σου. Μην τολμήσεις, για καλό σου το λέει. Μην μιλάς…. Γιατί θέλεις να τον δαμάσεις, αφού δεν μπορείς; Το ξέρεις. Μην στέκεσαι έκπληκτος. Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Κανένας δεν είναι τόσο επιπόλαιος.

Τι να πεις όμως και εσύ; Υπάρχουν ταξικά συνδικάτα και κομμουνιστικά κόμματα να καθοδηγήσουν τη βαθιά κατακερματισμένη εργατική τάξη; Να σου το πουν καθαρά πως ότι δεν λύνεται κόβεται;

Μισιαούλης και Καβάζογλου σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Στις 11 του Απρίλη 1965 έπεσαν από τα δολοφονικά βόλια της φασιστικής ΤΜΤ οι ήρωες της κοινής ταξικής πάλης όλων των Κυπρίων, Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστας Μισιαούλης. Οι φασίστες έστησαν καρτέρι στους δύο αγωνιστές και τους δολοφόνησαν άνανδρα. Τους βρήκε ο θάνατος αγκαλιασμένους στον παλιό δρόμο Λευκωσίας-Λάρνακας κοντά στην Κόσιη.

Σήμερα, 56 χρόνια μετά, για άλλη μια φορά τιμούμε τη μνήμη των δύο ηρωομαρτύρων συνεχίζοντας τον αγώνα για απαλλαγή από την κατοχή, απελευθέρωση και πραγματική επανένωση της πατρίδας και του λαού μας. Η θυσία τους εμπνέει την αντιφασιστική πάλη του σήμερα και την αναγκαιότητα για κοινό αντικατοχικό αγώνα και ταξική πάλη. Μισιαούλης και Καβάζογλου έγιναν σύμβολα της φιλίας και της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων, σύμβολα της κοινής ταξικής πάλης, σε μια δύσκολη περίοδο για τον κυπριακό λαό.

Περισσότερα στο περσινό αφιέρωμά μας: Αγκαλιασμένοι στους αγώνες και στο θάνατο

Γιατί επέλεξε ο Εζεκίας το δρόμο της ταξικής πάλης

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

33 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Εζεκία Παπαϊωάννου, του μεγάλου αγωνιστή και ηγέτη της εργατικής τάξης της Κύπρου. Έφυγε από τη ζωή στις 10/4/1988, έχοντας υπηρετήσει την εργατική τάξη μέχρι το τέλος με πίστη αφοσίωση και πλήρη αυταπάρνηση. Ένας κομμουνιστής που έδωσε τη ζωή του στους αγώνες για τους εργαζομένους, στην ταξική κι αντι-ιμπεριαλιστική πάλη και στον πόλεμο κατά του φασισμού.

Τα ιδανικά και η κοσμοθεωρία που ο Πάπης υπεράσπιζε όλη του τη ζωή δεν έχουν ξεθωριάσει. Πέραν των περιουσιακών του στοιχείων που κληροδότησε στο ΑΚΕΛ, ο Παπαϊωάννου κληροδότησε σε κάθε πραγματικό Κύπριο κομμουνιστή το δικό του παράδειγμα προς μίμηση. Για κοινή πάλη ενάντια στην κατοχή και στον ιμπεριαλισμό. Για ταξική πάλη. Για το σοσιαλισμό.

Μόνο μέσα από την ενδυνάμωση των ταξικών αγώνων και τη διατήρηση της πάλης για το σοσιαλισμό μπορεί να τιμηθεί η μνήμη του Εζεκία Παπαϊωάννου. Είναι η μόνη πραγματική τιμή που αρμόζει στο βίο και τους αγώνες του, σε αντίθεση με όσους υπηρετούν σήμερα ακριβώς το αντίθετο όλων όσων εκπροσωπούσε ο Πάπης.

Για τη ζωή και το έργο του Εζεκία Παπαϊωάννου υπάρχουν παλαιότερα άρθρα της ιστοσελίδας μας (110 χρόνια από τη γέννηση του Εζεκία Παπαϊωάννου… / Εζεκίας Παπαϊωάννου στην υπηρεσία της εργατικής τάξης). Σήμερα θα αφήσουμε τον ίδιο τον Πάπη να μιλήσει μέσα από το βιβλίο του «Ενθυμήσεις από τη ζωή μου» για το πως επέλεξε να πορευτεί αγωνιστικά και ταξικά στη ζωή:

«Στην Κύπρο φθάσαμε την πρώτη βδομάδα του Γενάρη 1946. Ήταν η πρώτη επίσκεψη μου στην Κύπρο ύστερα που έφυγα το 1928 για την Αθήνα με ανεκπλήρωτα όνειρα να δουλεύω και να σπουδάζω. Το ίδιο ανεκπλήρωτα έμειναν τα όνειρα μου όταν έφυγα από την Αθήνα πήγαινα στο Λονδίνο με 25 σελίνια στην τσέπη. Και έφυγα από το Λονδίνο με λιγότερο από 25 σελίνια δικά μου χρήματα στην τσέπη γιατί τα έξοδα αποστολής μου τα κάλυψε το Παράρτημα ΑΚΕΛ Λονδίνου. Η αλήθεια είναι πως αν κατά τη διάρκεια του πολέμου ήθελα να κερδίσω χρήματα στο Λονδίνο, ευκαιρίες για επιχειρήσεις εστιατορίων στις οποίες είχαν μπει αρκετοί Κύπριοι υπήρχαν. Δεν το επεδίωξα όμως γιατί ήταν αργά πλέον για σπουδές και ήδη μπήκα στον επαναστατικό δρόμο της πάλης. Από την ημέρα που διάλεξα αυτό το δρόμο η μοναδική μου σκέψη ήταν πως θα τον συνεχίσω, πως θα μπορέσω να προσφέρω διαρκώς και περισσότερα στην υπηρεσία του λαού. Για μένα πλέον η επιστήμη που θ’ ακολουθούσα ήταν η επιστήμη του Μαρξισμού – Λενινισμού και προλεταριακού διεθνισμού. Σ’ αυτήν έπρεπε να καταρτιστώ όσο μπορούσα καλύτερα για να με καθοδηγεί στην πάλη για τη λευτεριά της Κύπρου από τον αποικιοκρατικό ζυγό και στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Από την ημέρα που τέλειωσα τη σχολή Μέσης Παιδείας είχα δουλέψει 18 χρόνια εργάτης. Έζησα τη ζωή του εργάτη, γνώρισα την άγρια εκμετάλλευση που του γίνεται. Είδα πως ο εργάτης είναι φύσει επαναστάτης γιατί η καθημερινή δουλειά τον κάμνει τέτοιον. Κι αγάπησα τον εργάτη. Αγάπησα την εργατική τάξη σαν τάξη. Είναι η πιο τίμια, η πιο επαναστατική. Είναι ο φορέας της επαναστατικής αλλαγής από το παληό, το αναχρονιστικό, στο καινούργιο, το υγιές, το σταθερό, το βιώσιμο.

Μίσησα τον καπιταλισμό που στην πιο αντιδραστική του έκφραση είναι ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός, σαν κάτι το απάνθρωπο. Τι σημαίνει στην πράξη η αρχή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στην οποία στηρίζεται ο καπιταλισμός; Σημαίνει σε τελευταία ανάλυση “ο θάνατος σου η ζωή μου”. Σημαίνει την δικτατορία μιας ολιγαρχίας του πλούτου, του πλούτου που είναι προϊόν της εργασίας άλλων πάνω στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Τα περί δημοκρατίας στον κόσμο του καπιταλισμού είναι μια φενάκη. Τι νόημα έχει η δημοκρατία σε μια κοινωνία στην οποία η ζωή των ανθρώπων ρυθμίζεται από μια ασήμαντη μειοψηφία που έχει στα χέρια της τον πλούτο και χρησιμοποιεί αυτή την προνομιούχο θέση της για να πραγματοποιεί κέρδη, διαρκώς και περισσότερα κέρδη από την εκμετάλλευση των άλλων; Αλλά και το “δικαίωμα” να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι, για το οποίο ξελαρυγγίζονται οι διάφοροι ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου, παύει να υφίσταται από τη στιγμή που οι εκμεταλλευόμενοι αρχίζουν ν’ απειλούν την ύπαρξη του καπιταλισμού. Αυτοστιγμί, την αστική δημοκρατία διαδέχεται η φασιστική δικτατορία, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις και όλα τ’ άλλα τυραννικά μέσα.

Μόνο στον σοσιαλισμό υπάρχει πραγματική δημοκρατία γιατί σ’ αυτόν δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, αλλά μόνον εργαζόμενοι που δουλεύουν όχι για να στοιβάζουν μερικοί χρυσοκάνθαροι τεράστια κέρδη, αλλά για το καλό της κοινωνίας σαν σύνολο. Μόνο στον σοσιαλισμό υπάρχει πραγματική ελευθερία κριτικής των κακώς εχόντων και τρόπος διόρθωσης τους. Η μόνη “ελευθερία” ή “δικαίωμα” που δεν υπάρχει στο σοσιαλισμό είναι η “ελευθερία” ή το “δικαίωμα” εκμετάλλευσης της εργασίας των άλλων για ατομικά κέρδη. Να λείψει τέτοια “ελευθερία” και τέτοιο “δικαίωμα” γιατί αυτό δεν είναι δημοκρατία αλλά απάρνηση της δημοκρατίας, παραμόρφωση και παραποίηση της».

(Εζεκία Παπαϊωάννου, Ενθυμήσεις από τη ζωή μου, σελ. 73-74).

Η φτώχεια ως συστατικό του συστήματος και η ανάγκη για αγώνα εξάλειψης της

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Ενώ το πλουσιότερο 10% των ενηλίκων στον κόσμο κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου των νοικοκυριών, το κάτω μισό, δηλαδή το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχει συλλογικά μόλις το 1%. Ακόμα πιο εντυπωσιακό, είναι πως το μέσο άτομο στο κορυφαίο 10% κατέχει σχεδόν 3.000 φορές τον πλούτο του μέσου ατόμου στο κάτω μέρος αυτού του 10% των πάμπλουτων, οπότε ο καθένας μπορεί να υποψιαστεί ποια είναι και η σχετική αναλογία σε σύγκριση με τους φτωχούς. Αυτά είναι μερικά από τα αποτελέσματα που προκύπτουν από μια μελέτη της κατανομής του πλούτου των νοικοκυριών, που έγινε από  αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ (UNUWIDER project on Personal Assets from a Global Perspective). Η έρευνα εστιάζει στα νοικοκυριά και είναι εύκολο να αντιληφτεί κανείς, ποια θα ήταν η κατάσταση εάν σε αυτή την έρευνα εισέρχονταν τα στοιχεία που αφορούν σε εταιρείες, σε πολυεθνικές κ.λ.π.

Σύμφωνα τώρα, με τη Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ (Eurostat), το 2019 το 21,1% του πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), που ισοδυναμεί με 92,4 εκατομμύρια άτομα, διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ελαφρώς χαμηλότερα από το 2018 (21,6%), χρονιές που χαρακτηρίστηκαν ως «χρονιές ανάκαμψης από την οικονομική κρίση του 2008». Με βάση τα αποτελέσματα της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης 2019 για την Κύπρο, με οικονομικό έτος αναφοράς το 2018, 22,3% του πληθυσμού ή 194.400 άτομα βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό (δείκτης AROPE, ένας από τους 9 βασικούς δείκτες στη Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «Ευρώπη 2020»). Στην Κύπρο  το ποσοστό αυτό είναι 22,3% το 2019, από 23,9% το 2018, με ένα άλλο εξίσου μεγάλο ποσοστό να βιώνει παρόμοιες καταστάσεις και κινδύνους αλλά στατιστικά να είναι πάνω από το όριο αυτό.

«Τα δεδομένα σχετικά με τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό το 2019, ένα έτος πριν  τα κράτη μέλη της ΕΕ θεσπίσουν τα μέτρα κατά της εξάπλωσης του COVID-19, θα χρησιμεύσουν ως ένα από τα σημεία αναφοράς για την ανάλυση του οικονομικού και κοινωνικού αντίκτυπου της πανδημίας COVID-19 το 2020», αναφέρει η Eurostat.

Γίνεται αντιληπτό πως οι επιπτώσεις από τη διαχείριση της πανδημίας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι σαρωτικές, σε ότι αφορά όσους ζούσαν λίγο πάνω ή κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυτό το ποσοστό των φτωχών και των εξαθλιωμένων, ξεπερνά κατά πολύ τα ποσοστά που καταγράφει η Eurostat, ενώ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού το οποίο κατά το 2018 ή 2019 εργαζόταν κανονικά, οπότε και με το εισόδημα του, δεν καταγραφόταν στους επίσημα φτωχούς, σήμερα με αφορμή την ταξικά άδικη διαχείριση της κρίσης, έχει δει τα εισοδήματα του να εξανεμίζονται ή να μειώνονται δραματικά.

Στην ΕΕ, από το 2004, χρονιά ένταξης της Κύπρου, μέχρι και σήμερα, καμιά πολιτική δεν κατόρθωσε να εξαλείψει τη φτώχεια ή να ανακόψει τη συσσώρευση του πλούτου, ούτε και υπήρξε τέτοια πρόθεση στις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές. Συγκεκριμένα, το ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ του 2003 ήταν 23.5%, ένα ποσοστό που καταγράφεται και στις μέρες μας, παρόλο που ο πλούτος έχει πολλαπλασιαστεί. Ενώ δηλαδή ο παραγόμενος πλούτος έχει πολλαπλασιαστεί, σταθερά και με γεωμετρική πρόοδο, καταλήγει στο πλουσιότερο 10%, ενώ οι φτωχοί και οι πάμφτωχοι παραμένουν σε κατάσταση πίεσης, ένδειας και εξαθλίωσης.

Εκείνο που έχει εξαιρετική σημασία, είναι η κατανομή του πλούτου και οι θεσμοθετημένοι μηχανισμοί. Με βάση τους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος, δεν θεωρείται επιλήψιμο να πλουτίζεις περισσότερο, ενώ οι υπόλοιποι φτωχαίνουν και αυτή τη λογική υπηρετούν οι επίσημες οικονομικές πολιτικές στην Κύπρο και ευρύτερα στην ΕΕ. Για το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν μέσα στη στέρηση, την πίεση και τη φτώχεια, το κράτος σε κάποιες περιπτώσεις, διαθέτει επιδόματα που μπορούν να συντηρήσουν μεν στη ζωή, τα εκατομμύρια αυτά, αλλά ταυτόχρονα συντηρούν και τη φτώχεια και δεν επιτρέπουν να ξεφύγουν οι άνθρωποι απ’ αυτήν.

Μέχρι οι κοινωνίες να ωριμάσουν πολιτικά και ταξικά και να απαιτήσουν ένα άλλο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, που δεν θα προάγει το πλουτισμό από τη μια και τη φτώχεια από την άλλη, οι δυνάμεις που πραγματικά νοιάζονται για τους φτωχούς, πρέπει να διεκδικήσουν επιστροφή μέρους του συσσωρευμένου πλούτου. Αυτό μπορεί να γίνει νοουμένου πως μεγάλο μέρος της κοινωνίας κινητοποιηθεί, ώστε να υποχρεώσει του θεσμούς (Εκτελεστική και Νομοθετική εξουσία) να θεσμοθετήσουν ειδική φορολογία στον πλούτο, με τρόπο που να επιτρέπει τη δημιουργία ενός Ειδικού Ταμείου, το οποίο θα ελέγχεται από τους εργαζόμενους και την κοινωνία και θα διατίθεται με διάφορους τρόπους, ώστε να δημιουργεί προϋποθέσεις ουσιαστικής ανακούφισης των φτωχών και των ταλαιπωρημένων. Τέτοιοι τρόποι μπορεί να είναι η απευθείας διάθεση επιδομάτων για άμεσες ανάγκες, αλλά και η δημιουργία κοινωνικών θέσεων εργασίας, για ζητήματα παροχής φροντίδας σε όσους έχουν ανάγκη φροντίδας, για την προστασία του περιβάλλοντος, για τον πολιτισμό και άλλα.

Μέχρι να αξιωθεί η κοινωνία να κατακτήσει την πραγματική ισότητα και την πραγματική αλληλεγγύη, μέχρι να μπορέσει να καταργήσει το σύστημα που στηρίζεται στην αδικία και στην εκμετάλλευση και συντηρεί τις κοινωνικές τάξεις, οι δυνάμεις που αγωνίζονται για καταπολέμηση της αδικίας, μπορούν και οφείλουν να θέσουν ζητήματα που συγκρούονται με τις κυρίαρχες λογικές που συντηρούν τη φτώχεια και την αδικία και μαζί τον ανθρώπινο πόνο.

Μια άλλη μάτια στην πενταμερή

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Η λεγόμενη άτυπη πενταμερής για το Κυπριακό δεν συγκαλείται σε κενό χρόνου και άσχετα με γεωπολιτικές εξελίξεις. Αντίθετα, η πενταμερής θα πραγματοποιηθεί εν μέσω αναδιατάξεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που στόχο έχουν την απόκτηση μεγαλύτερου μεριδίου στο φυσικό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, η κάθε μια χώρα για λογαριασμό της δικής της αστικής τάξης και των πολυεθνικών τους.

Συγκαλείται η πενταμερής σε μια ιδιαίτερη περίοδο που χαρακτηρίζεται από την αλλαγή ένοικου στο Λευκό Οίκο, τη μετά Brexit εποχή για την Βρετανία, τα τεράστια οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα της Τουρκίας, αλλά και τις τεράστιες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις για μια σειρά χώρες της ΕΕ (συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου) λόγω της πανδημίας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια αρκετές λοιπόν μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανοβρετανών, των Τούρκων, των Ισραηλινών και των υποτιθέμενων Ευρωπαίων συμμάχων, ψάχνουν αυξημένο μέγεθος ελέγχου και επιρροής στην περιοχή μας.

Επιπρόσθετα των προαναφερθέντων, είναι και η προκλητική τήρηση ίσων αποστάσεων μεταξύ θύτη και θύματος στο Κυπριακό από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ. Αυτά όμως δεν υπάρχει κοινοβουλευτική δύναμη στην Κύπρο που να τα προβάλλει στην όποια ανάλυση της για την πενταμερή. Αντίθετα και αγνοώντας ή και αποσιωπώντας πλήρως τα ευρύτερα γεωπολιτικά πλαίσια, μήπως και προβληματιστεί ο λαός για το μέλλον του, τα λεγόμενα μεγάλα κόμματα εισήγαγαν και την πενταμερή στην προεκλογική ανταλλαγή τροχιοδεικτικών πυρών, προς άγρα ψήφων από συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων.

Δεν αξιολογείται μάλιστα, πως οδεύουμε προς τη Διάσκεψη αυτή εν μέσω αναθέρμανσης των τουρκικών προκλήσεων και παραβιάσεων. Για κάποιους η Διάσκεψη λειτουργεί ως ένα απλό προεκλογικό θήραμα και ας επικαλούνται ένα δήθεν πατριωτισμό, που δυστυχώς παραπλανεί μέρος του λαού. Και άσχετα αν εντάθηκαν οι απειλές κατά της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, εάν ο κλοιός επιβολής λύσεων από τα έξω είναι μπροστά μας και αν το ψευδοκράτος γίνεται ολοένα πιο αντιδραστικό και επιθετικό, η ενότητα του εσωτερικού μετώπου είναι ανύπαρκτη.

Παράλληλα, είναι προκλητικός, ψευδής και επικίνδυνος ο όρος άτυπη πενταμερής. Με όλο το πιο πάνω διεθνές γεωπολιτικό πλαίσιο που περιγράφηκε και λαμβάνοντας υπόψη ότι η Κύπρος πάντοτε αποτελούσε μήλο της έριδος για τον αγγλικό ιδιαίτερα ιμπεριαλισμό, πως γίνεται η πενταμερής να είναι άτυπη; Και αφού είναι άτυπη, προς τι τα για ακόμα μια φορά εκβιαστικά από κάποιους, περί τελευταίας ευκαιρίας;

Θα ήθελα τέλος να επισημάνω ακόμα ένα στοιχείο – τεκμήριο, που καταδεικνύει το ρόλο της Μ. Βρετανίας και οφείλουμε να μη ξεχνούμε ποτέ. Σύμφωνα λοιπόν με αναφορά στο πόρισμα της Βουλής για το Φάκελο της Κύπρου, σημειώνεται πως «τις προθέσεις της Τουρκίας για εισβολή στην Κύπρο γνώριζε η Μεγάλη Βρετανία για αρκετό χρονικό διάστημα πριν από την εκδήλωσή της. ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και Βρετανία ήδη είχαν εγκρίνει την τουρκική εισβολή, γνωρίζοντας για το πραξικόπημα πριν υλοποιηθεί το πρώτο σκέλος του δίδυμου εγκλήματος».

Έχοντας όλα αυτά υπόψη, τεκμηριώνεται η εκτίμηση των Κύπριων κομμουνιστών για επικίνδυνη διάσκεψη με νατοϊκό πρόσημο. Επίσης, αναδεικνύεται για μια ακόμα φορά, η σωστή θέση αρχής που είχε το Εθνικό Συμβούλιο αλλά και το ΑΚΕΛ, όταν απέρριπταν την πενταμερή και επεδίωκαν για τη διεθνή πτυχή του κυπριακού, μόνο τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης με τη συμμετοχή του Συμβουλίου Ασφαλείας. Δυστυχώς οι ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου πήγαν περίπατο, όπως περίπατο πήγαν και οι διαχρονικές θέσεις του ΑΚΕΛ στο ζήτημα αυτό.

Ο λαός άρα πρέπει να επαγρυπνά και να βρίσκεται σε εγρήγορση, το μέλλον του κινδυνεύει, αυτή η πολύπαθη χώρα και η Κυπριακή Δημοκρατία απειλείται. Ο λαός, εμείς, οφείλουμε και μπορούμε να πούμε την τελευταία λέξη. Ο λαός της Κύπρου, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι, να καθορίσουμε μόνοι μας και χωρίς παρεμβολές, νουθεσίες και επιβολές το δικό μας μέλλον. Ο λαός να γίνει ο αφέντης του τόπου, της γης του, της θάλασσας του και του πλούτου που του ανήκει.

72 χρόνια ΝΑΤΟ: Xούντες, πόλεμοι, τρομοκρατία

By ΑΠΟΨΗ
Του Γιάννη Σωκράτους
«Ο πόλεμος τους διαλύει ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους»
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Συμπληρώνονται 72 χρόνια από την ίδρυση του πιο βάρβαρου ιμπεριαλιστικού σχηματισμού μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, το ΝΑΤΟ. Στις 4 Απριλίου 1949, υπογράφτηκε η συνθήκη δημιουργίας στην Ουάσιγκτον. ΗΠΑ, Βέλγιο, Γαλλία, Δανία, Λουξεμβούργο, Ιταλία, Καναδάς, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία ήταν τα αρχικά κράτη που έγιναν μέλη στο ΝΑΤΟ.
Από τότε και μέχρι σήμερα, η ιστορία του ΝΑΤΟ, του παγκόσμιου τρομοκράτη και χωροφύλακα για τους λαούς, αλλά και προστάτη της παγκόσμιας καπιταλιστικής εξουσίας, είναι ταυτισμένη με την έννοια της βαρβαρότητας, βαμμένη με το αίμα αθώων, άμαχου πληθυσμού και παιδιών.
Η δολοφονική του δράση χωρίς όρια σε όλο τον πλανήτη, οι ολοκληρωτικοί πόλεμοι που διεξάγει σε βάρος λαών, ανατρέπει το ιδεολόγημα των απολογητών του, ότι είναι δήθεν αμυντικός σχηματισμός, που αποκρούει ένοπλες επιθέσεις εναντίον των μελών του.
Τι να πρωτοθυμηθούμε; Πρώτα απ όλα η δική μας τραγωδία, το διπλό έγκλημα εις βάρος του κυπριακού λαού (Ε/Κ και Τ/Κ) με το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή το 1974, έχει την σφραγίδα του ΝΑΤΟ. Ήταν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ που σχεδίασαν και οργάνωσαν το πραξικόπημα που εκτέλεσαν οι χουντικοί αλλά και η ΕΟΚΑ Β ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την τουρκική εισβολή,όπως ομολόγησε ο επικεφαλής του πραξικοπήματος στην Κύπρο, ο Γεωργίτσης.
Ήταν αυτοί, που μέσω του 6ου Αμερικανικού Στόλου, της βρετανικής αεροπορίας και των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων, έπαιξαν ρόλο προγεφυρώματος για να γίνει η εισβολή.
Από κει και πέρα θα πούμε ενδεικτικά: Κορέα, Βιετνάμ, Ινδοκίνα, Γρανάδα, Παναμάς, Χιλή, Νικαράγουα, αιματοκυλίστηκαν από επεμβάσεις του ΝΑΤΟ τις πρώτες δεκαετίες δράσης του.
Αλλά και στην πιο σύγχρονη ιστορία του:
2.500 άμαχοι νεκροί και 12.500 τραυματίες από την φονική ΝΑΤΟϊκή επέμβαση και βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία το 1999.
14.000 άμαχοι νεκροί του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο Αφγανιστάν (2001 μέχρι σήμερα). 1108 από την επέμβαση στην Λιβύη.
Σχεδόν ένα εκατομμύριο άμαχοι νεκροί από τον πόλεμο στο Ιράκ από το 2003.
Αγωνιζόμαστε για να φύγουν από την Κύπρο όλοι οι στρατοί, ας μην ξεχνάμε ότι νατοϊκός στρατός είναι οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις, οι αγγλικές βάσεις και γενικότερα οι εγγυήτριες δυνάμεις (Αγγλία, Τουρκία, Ελλάδα).
Παλεύουμε ενάντια στις στρατηγικές συμμαχίες και στρατιωτικές συνεργασίες του κυπριακού κράτους που ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην περιοχή.
Είμαστε ενάντια στην ένταξη της Κύπρου σε κάθε ιμπεριαλιστικό σχηματισμό όπως είναι ο Συνεταιρισμός για την Ειρήνη που λειτουργεί και ως προθάλαμος του ΝΑΤΟ.
Ένα αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό διεθνιστικό κίνημα στην Κύπρο (αλλά και διεθνώς) ταξικό στη βάση και δικοινοτικό στη μορφή, έχει καθήκον να δράσει πολύμορφα και δυναμικά ενάντια στο ΝΑΤΟ, αλλά και να έχει σαν στόχο την διάλυση του.
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΘΑ-ΝΑΤΟ

Ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα που κρατά δεκαετίες

By ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑ

1η του Απρίλη. H μακραίωνη παράδοση των ψεμάτων ή φαρσών από έντυπα και μη, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στο νησί μας όμως κάθε 1η του Απρίλη, έχουμε ένα ακόμη μύθο που αναβιώνει τέτοια μέρα. Κάθε 1η του Απρίλη (και όχι μόνο) ακούμε από τους κάθε λογής εθνικόφρονες και φασίστες, διθυράμβους του τύπου «η ΕΟΚΑ κέρδισε τον ισχυρό στρατό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας». Η πραγματικότητα φυσικά είναι άλλη.

Πώς κερδίζεις όταν δεν επιτυγχάνεις το στόχο σου και όταν ο εχθρός διαιωνίζει την παρουσία και την ανάμειξή του στα εσωτερικά σου ζητήματα;

Άσε που μιλάμε για μια οργάνωση όπου αρχηγός της ήταν ο φασίστας Χίτης Γρίβας, δηλαδή ο συνεργάτης των ναζί κατακτητών και μετέπειτα των Άγγλων που υποδούλωσαν ξανά τον ελληνικό λαό και κυνήγησαν με μανία τους κομμουνιστές απελευθερωτές της Ελλάδας. Μάλιστα οι Άγγλοι είχαν γλιτώσει την ζωή του ίδιου του Γρίβα και άλλων Χιτών στη μάχη με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 στο Θησείο. Με ευθύνη και του Μακαρίου, ο οποίος ήταν αντικομμουνιστής, η επιλογή του Γρίβα επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τις λανθασμένες επιλογές της δεξιάς με ολέθρια αποτελέσματα για το λαό μας. Με αποκλειστικό στόχο να αρπάξουν τα ηνία του αντιαποικιακού αγώνα από τους κομμουνιστές, οι σοβινιστές όχι απλά εγκλημάτησαν εις βάρος των κομμουνιστών, αλλά έπαιξαν και το παιχνίδι των Βρετανών ιμπεριαλιστών αποικιοκρατών του διαίρει και βασίλευε. Έβαλαν ξανά στο παιχνίδι του Κυπριακού την Τουρκία, δίχασαν το λαό μας σε βάση γλωσσική/θρησκευτική, αλλά φυσικά και ταξική.

Η έγνοια τους ήταν να μην έχει ταξικό πρόσημο ο αντιαποικιακός αγώνας και η επόμενη μέρα. Και συνέχισε να είναι και μετά το 1960. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση εθνικόφρονα υποστηρικτή της ΕΟΚΑ Β’ στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο «Αττίλας ‘74» του 1975 στο ερώτημα του σκηνοθέτη ποιον επιλέγει ανάμεσα σε κομμουνιστές και Τούρκους: «Δεν μπορώ να απαντήσω»… Μετά την εισβολή και την κατοχή.

Το 1955 με εγκληματικούς αποκλεισμούς κομμουνιστών και Τουρκοκυπρίων, αιματοκύλισαν το λαό. Τα φασιστικά βόλια μίλησαν την ίδια γλώσσα, έστω κι αν αυτοί που τα κρατούσαν μιλούσαν ελληνικά ή τουρκικά. ΕΟΚΑ και ΤΜΤ παράλληλα δολοφονούσαν κομμουνιστές Κυπρίους, ενώ δεν άργησαν να αιματοκυλίσουν άμαχους Κυπρίους σε διακοινοτικές επιθέσεις, προς τέρψιν των υποκινούντων αποικιοκρατών που εν τέλη πέτυχαν τους στόχους τους διχάζοντας και βασιλεύοντας ως δήθεν ειρηνευτές που κέρδισαν και στρατιωτικές βάσεις με την παραχώρηση μιας κολοβής ανεξαρτησίας στα πλαίσια μιας νατοϊκής διευθέτησης.

Στα περί της ΕΟΚΑ υπάρχει φυσικά και ο αστήρικτος μύθος της δήθεν «προδοσίας» από τους κομμουνιστές. Ένα στημένο παραμυθάκι για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα με τις δολοφονίες κομμουνιστών από τους μασκοφόρους του Γρίβα, που δεν είχαν άλλο στόχο από το άνοιγμα ενός εμφυλίου πολέμου εντός των Ε/κ, με στόχο την εξόντωση του πανίσχυρου κομμουνιστικού ταξικού κινήματος. Το πόσο φτιαχτός ήταν αυτός ο μύθος διαφαίνεται μέσα από τις παραδοχές του ίδιου του Γρίβα στα απομνημονεύματά του ότι τα εκφραστικά όργανα του ΑΚΕΛ και οι κομμουνιστές δήμαρχοι «εμμέσως εξυπηρετούσαν» την ΕΟΚΑ αντιδρώντας στην αποικιοκρατία, την ώρα που οι «εθνικόφρονες εφημερίδες κάμνουν πολιτική της τζέπης των»… Κατά τον στενό συνεργάτη του Γρίβα, Σπύρο Παπαγεωργίου, ο στρατιωτικός ηγέτης της ΕΟΚΑ σημείωνε ότι «οι κομμουνισταί τηρούν στάσιν περισσότερον συμφέρουσαν την ΕΟΚΑ από εκείνην που τηρούν οι εθνικόφρονες»…

Αυτές οι παραδοχές αποκρύπτονται από την κυρίαρχη ιστορία που επιβλήθηκε. Οι προδότες ήταν στελέχη της ΕΟΚΑ. Σε κάποιες περιπτώσεις και υψηλόβαθμα. Έτσι κι αλλιώς αυτοί γνώριζαν. Οι κομμουνιστές είχαν αποκλειστεί εκ προοιμίου από τον ίδιο τον Γρίβα. Και παρά την πολεμική ανάμεσα στις δυο παρατάξεις, οι κομμουνιστές με κάθε ευκαιρία εξέφραζε εμπράκτως αλληλεγγύη στα μέλη της ΕΟΚΑ στα πλαίσια του αντιαποικιακού αγώνα του λαού. Κάνοντας διαμαρτυρίες και απεργίες εκεί που η δεξιά δεν τολμούσε. Μαζεύοντας υπογραφές για να μην εκτελεστούν μέλη της ΕΟΚΑ, εκεί που η δεξιά σιωπούσε. Αυτά είναι που παραδέχεται και ο Γρίβας στα γραπτά του. Κι όμως έδινε διαταγές για άνανδρες δολοφονίες κομμουνιστών, που ταυτόχρονα δέχονταν ακόμη μεγαλύτερη δίωξη από τους αποικιοκράτες. Το γεγονός και μόνο ότι οι δεξιές οργανώσεις δεν τέθηκαν σε παρανομία, ενώ οι Βρετανοί έθεσαν σε παρανομία το ΑΚΕΛ και τις μαζικές οργανώσεις του Λαϊκού Κινήματος, τα λέει όλα.

Όμως μέσα σε όλα αυτά ο μεγαλύτερος μύθος γύρω από την ΕΟΚΑ έγκειται στο αποτέλεσμα της δράσης της, που δεν μπορεί να διαγράφεται από τον όποιο ηρωισμό ή θυσίες που επέδειξαν μερικά μέλη της (όπως δεν πρέπει να διαγράφονται και τα εγκλήματα που διέπραξαν κάποιοι εκ των μελών της επειδή αργότερα έπεσαν νεκροί από πυρά Άγγλων).

Κάθε αγώνας, όσο ηρωικός κι αν είναι, κρίνεται επιτυχής ή μη εκ του αποτελέσματος. Στόχος ήταν η ένωση και το αποτέλεσμα ήταν μια κολοβή ανεξαρτησία υπό την κηδεμονία τριών μελών του ΝΑΤΟ. Οι δε εσωτερικές αντιπαραθέσεις από τις οποίες δεν έλειψαν και πάλι τα εγκλήματα, στηρίχτηκαν στη βάση του ποιοι έμειναν έξω από τη νομή της εξουσίας, όσους εθνικόφρονες μανδύες και αν έβαλαν στην πλάτη τους.

Το πόσο επιζήμια ήταν η τότε επιλογή της δεξιάς το παραδέχθηκαν αργότερα δεξιοί πολιτικοί και μέλη της ΕΟΚΑ, όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου, οι οποίοι χωρίς να παραδέχονται ότι αυτό έγινε για ταξικούς αντικομμουνιστικούς λόγους, παραδέχθηκαν ότι τελικά έβλαψε το Κυπριακό.

Το έπραξαν όμως δεκαετίες μετά, ενώ οι κομμουνιστές το έκαναν σε πραγματικό χρόνο. Και το έπραξαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν την ολοκλήρωση του εγκλήματος. Μετά δηλαδή το 1974 όταν μέλη της ΕΟΚΑ που επανεμφανίστηκαν υπό τον Γρίβα ως ΕΟΚΑ Β’, παίζοντας το ρόλο της μαριονέτας των ιμπεριαλιστών και της φασιστικής Χούντας των Αθηνών, άνοιξαν την κερκόπορτα στην Τουρκία για να εισβάλει ολοκληρώνοντας το δίδυμο νατοϊκό έγκλημα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την κατοχή της μισής μας Κύπρου.

Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ
Από τη στιγμή που πέτυχαν το στόχο «εργασία 365 μέρες το χρόνο, 14 ώρες την ημέρα», δεν μπορούν να ανεχτούν να παραμείνουν κλειστοί την ημέρα που οι εργαζόμενοι γιορτάζουν μια ιστορική νίκη για πενθήμερη εργασία, των 8 ωρών την ημέρα.
Τα αφεντικά που επέβαλαν σε επιστημονικές ομάδες για την πανδημία να εκδίδουν ανακοινώσεις πως «στις υπεραγορές για να κολλήσεις τον ιό πρέπει να παραμείνεις σε στενή επαφή με το φορέα για πάνω από 15 λεπτά», τη στιγμή που στο όνομα της καταπολέμησης της πανδημίας, ανεστάλησαν οι πλέον βασικές ατομικές ελευθερίες.
Μόνο η μαζική αντίδραση των εργαζομένων μπορεί να τους ταρακουνήσει αυτούς.

Ο αγώνας του κυπριακού λαού για απελευθέρωση και ανεξαρτησία – «περί κυβερνήσεων βορρά και νότου»

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Το σημαντικότερο ζήτημα της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο αγώνας για απαλλαγή από τις εξαρτήσεις, την αποικιοκρατία και στη συνέχεια την κατοχή. Παρά τα σοβαρά διαιρετικά και λειτουργικά προβλήματα που «εσωκλείονταν» στις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους, θεωρήθηκε υπό τις περιστάσεις η μεγαλύτερη επιτυχία του συνεχούς αγώνα του κυπριακού λαού στην τότε εποχή της αποαποικιοποίησης. Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται από τότε το κράτος, θεωρούν τη σημαία του ως το πλέον σημαντικό συμβολικό όπλο, που καταδεικνύει την υπόσταση, τη κυριαρχία, τα γεωγραφικά όρια και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε αντιδιαστολή με τη διχοτόμηση ή την ένωση

Δεν είναι τυχαίο, πως με την καταστροφή του 1974, το προδοτικό πραξικόπημα και ως αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή στη συνέχεια, εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν η κρατική υπόσταση και κυριαρχία. Ως αποτέλεσμα, από το 1974, το 37% της γεωγραφικής επικράτειας της Δημοκρατίας, τελεί υπό κατοχή. Με όπλο την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία και κυρίως τη διεθνή αναγνώριση, ο κυπριακός λαός πορεύεται από τότε μέχρι σήμερα στις διεθνείς σχέσεις και οργανισμούς, ώστε να διατηρήσει την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία του, σε ολόκληρο το νησί, παρά την κατοχή και τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας. Το επανενωμένο κράτος εξάλλου, θα είναι η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι προϊόν δύο κρατών ή παρθενογένεσης.

Η εκάστοτε κυβέρνηση ενός κυρίαρχου κράτους έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα, σύµφωνα µε το διεθνές δίκαιο, να εκπροσωπεί διεθνώς το κράτος και να ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώµατα. Αποτελεί το θεματοφύλακα  της κρατικής κυριαρχίας. Είναι παραδεκτό ότι η de jure αναγνώριση µιας κυβέρνησης, δηλώνει την άποψη του αναγνωρίζοντος κράτους, ότι η αναγνωριζόµενη κυβέρνηση είναι κυβέρνηση κυρίαρχου κράτουςΕφόσον η λεγόμενη «ΤΔΒΚ» δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αλλά μονομερώς ανακηρυγμένο και αποσχισμένο χωρίς αναγνώριση, δεν μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση στον βορρά, αλλά υποτελής στην τουρκική κατοχή διοίκηση, άσχετα με τις καλές προθέσεις οργανωμένης μερίδας Τουρκοκυπρίων, όσο προοδευτικοί και εάν είναι. Σε αντίθετη περίπτωση, εάν η διοίκηση αναγνωρίζεται και ως κυβέρνηση τότε τίθεται θέμα κρατικής υπόστασης, επομένως διχοτόμησης. 

Η αναγνώριση ενός κράτους στο διεθνές δίκαιο έχει πρωτίστως πολιτική διάσταση και αυτό έχει τεράστια σημασία για την Κύπρο και τον αγώνα της.

Τα πιο πάνω καταδεικνύουν την κομβική σημασία που έχει για τον αγώνα του κυπριακού λαού, η προστασία του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις επιβουλές τρίτων, της Τουρκίας και όχι μόνο. Οι προσπάθειες των διεθνών μεσολαβητών για επιβολή λύσης που θα εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα των δυνατών, χρονολογούνται μεν, αλλά ίσως και να κορυφώνονται δε, στις μέρες μας.

Αναφορές «εκ των έσω», σε «κυβέρνηση στο νότο» ή για «άνοιγμα των συνόρων», τη στιγμή που το βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι κατεχόμενο από τη Τουρκία και υποτελές  – όπως κατεχόμενα είναι τα Παλαιστινιακά εδάφη από το Ισραήλ-  ισοδυναμεί με σοβαρή υπόσκαψη του αγώνα του κυπριακού λαού και πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστούν. 

Εάν οι εν λόγω αναφορές που έγιναν πρόσφατα περί «κυβέρνησης στο νότο», αποτελούν γλωσσικό ολίσθημα ή πολιτική ανεπάρκεια, τότε μπορούν να διορθωθούν με το σωστό τρόπο από τους ίδιους τους δημιουργούς και πλασιέ των όρων αυτών. Εάν όμως πρόκειται για συνειδητή πολιτική θέση, τότε μιλάμε για άκρως επικίνδυνη και προκλητική καμπάνια, ιδιαίτερα παραμονές της ούτως ή άλλως γεμάτης κινδύνων, πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό.

Οι δε τοποθετήσεις κομμάτων επί του συγκεκριμένου ζητήματατος, δεν  πρέπει να χαρακτηρίζονται ούτε από λαϊκισμό και πατριωτικές κορώνες, αλλά ούτε και από σκόπιμη ασάφεια. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει τις πραγματικές θέσεις ενός έκαστου στην πολιτική σκηνή, ακριβώς επειδή διακυβεύεται το μέλλον και η ασφάλεια του.

Η λύση του κυπριακού, ο κοινός αγώνας με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες δεν μπορεί να περνά μέσα από την αναγνώριση δύο κυβερνήσεων, μια στο νότο και μια στο βορρά. Περνά μέσα από την απελευθερωμένη και επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, όπου η κυριαρχία εκπηγάζει από τον λαό και αγκαλιάζει τις δύο κοινότητες.   

Η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ανήκει σε καμιά εκ των εκάστοτε διακυβερνήσεων, αλλά ανήκει στο λαό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ανεξάρτητα από το ποια  κυβέρνηση εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, το κράτος ανήκει στο λαό του και πρέπει να τυγχάνει προστασίας από επιβουλής. Όσες δυνάμεις, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το κατανοήσουν αυτό, θα έχουν να λογοδοτήσουν στο λαό, ο οποίος δεν έχει εκχωρήσει σε κανένα τη διαχείριση του μέλλοντος του, αλλά παρακολουθεί στενά και θα τοποθετηθεί εν καιρώ. Τέτοιες ενέργειες και διακηρύξεις, εάν αποτελούν συνειδητή επιλογή,  υπονομεύουν τον ίδιο τον αγώνα της Κύπρου.

❌