Login
Σα τέλη του Οκτώβρη του 1948, σε ένα διεθνές κλίμα μαζικής εμφάνισης αντιαποικιακών κινημάτων, αλλά τζαι του ψυχρού πολέμου ανάμεσα στους μέχρι πριν λλίον συμμάχους στον Β Παγκόσμιο [ο οποίος εκφράστηκε τζαι με τον εμφύλιο στην Ελλάδα] οργανώθηκε τότε στην Κύπρο το πιο μαζικό συλλαλητήριο στην μέχρι τότε ιστορία του νησιού με αίτημα την «Πλήρη Αυτοκυβέρνηση»..
Ήταν ουσιαστικά η πρώτη ανοικτή, μαζική εκδήλωση για την Ανεξαρτησία....
Η συγκυρία ίσως να εξηγά γιατί παραβλέπεται η επέτειος. Με το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου, αρχίσαν μαζικές αντι-αποικιακές κινητοποιήσεις στην Κύπρο, με την Αριστερά να είναι ο οργανωτικός μοχλός. Η επικράτηση της Αριστεράς τζαι στις δημοτικές εκλογές [του 1946] αλλά τζαι στις Αρχιεπισκοπικές [με την εκλογή του Λεόντιου] είχαν κινητοποιήσει τζαι την Δεξιά τζαι την αποικιακή διοίκηση. Η Βρεττανική διοίκηση προσπάθησε πέρα από την καταστολή [με την βία όπως στο Λευκόνοικο το 1945 με 3 νεκρούς διαδηλωτές], την απαγόρευση αριστερών εφημερίδων, τζαι την σύλληψη των επικεφαλής των συντεχνιών] να προωθήσει ένα είδος μεταβατικής αυτοκυβέρνησης με την Διασκεπτική. Η προσπάθεια απέτυχε τζαι οι Βρετανοί έκλεισαν την Διασκεπτική, σε μια περίοδο έντονης εσωτερικής αντιπαράθεσης – τζαι ιδεολογικά τζαι ταξικά. Το συλλαλητήριο του Οκτώβρη ήταν, σε τούτο το πλαίσιο, το αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων της δεκαετίας. Η Δεξιά προφανώς εν θέλει, σήμερα, να αθθυμάται τις τότε συνεργασίες της με τους αποικιοκράτες. Η Αριστερά που βρέθηκε υπό επίθεση τζαι από την αποικιοκρατία, αλλά τζαι από τους θεσμούς που έλεγχε η Δεξιά [όπως η Εκκλησία μετά τον θάνατο/δολοφονία του Λεόντιου] έκαμε αμυντική στροφή στην Ένωση το 1949, τζαι με φόντο τον ελληνικό εμφύλιο που εξελισσόταν τότε σε πόλεμο στα ελληνικά βουνά...
Όμως το κλίμα του 1948 περιέμεινε, όπως εφάνηκεν τζαι με τις υστερικές πρακτικές του Γρίβα μετά ενάντια σε άτομα της Αριστεράς που ταυτίστηκαν με τις κινητοποιήσεις, όπως ο Φιφής Ιωάννου [ο Γρίβας εστοχοποίησεν τον τζαι για τα φυλλάδια που εκυκλοφορούσαν, τον τζαιρόν της ΕΟΚΑ, τζαι που υποστηρίζαν την Ανεξαρτησία, τζαι επέμενε να απολυθεί που την δουλειάν του]. Τζαι όταν ηρτεν η Ανεξαρτησία, σαν αποτέλεσμα του αδιέξοδου των εθνικισμών, τζαι η θετική λαϊκή υποδοχή της, εκουβάλαν τζαι τις ιστορικές μνήμες του 48... Σε αυτό το πλαίσιο, το συλλαλητήριο, εν ήταν «χαμένη ευκαιρία» - ήταν μάλλον καταγραφή της ωρίμανσης [σε μεγάλο μέρος, έστω, της κοινωνίας] της διεκδίκησης για πρώτη φορά στην Κυπριακή Ιστορία, της Ανεξαρτησίας. Ενδεικτικό του νέου κλίματος που αναδύετουν που το 1948, ήταν το ψήφισμα του συλλαλητηρίου
«Το ψήφισμα κατάγγελλε την Βρεττανική κυβέρνηση... καταδίκαζε την «ανοικτή προσπάθεια κυβέρνησης και δεξιάς για την φασιστικοποίηση του τόπου.. και ζητούσε τον σχηματισμό «συντακτικής εθνοσυνέλευσης που να προέλθει από ελεύθερες εκλογές και να αναλάβει τον καταρτισμό του συντάγματος που επιδοκιμάζει ο λαός..»
· Ερχιουρμαν ΙΙ: Ένα εκλεγμένος της αριστεράς με ανοίγματα εσωτερικής ενότητας στην τ/κ κοινότητα, τζαι ένας έμπειρος πολιτικός με εστίαση σε διεθνή πλαίσια διαπραγματεύσεων τζαι λύσης...
Σε σχέση με την πρακτική που ενδεχομένως να ακολουθήσει ο Ερχιουρμάν χρειάζεται συνειδητοποίηση σε ιστορικό πλαίσιο: δεν είναι Ακκιντζιη. Δεν είναι ούτε καν Ταλάτ. Γνωρίζοντας τί επεσυνέβη με τους θκυο – σε σχέση με την Τουρκία αλλά τζιαι με τους ε/κ το 2017 στο Κραν Μοντανά – ο Ερχιουρμάν εν πλέον υποψιασμένος τζιαι καθόλου συναισθηματικά καλόπιστος η “αφελής”. Έσιει ιστορικό συνεργασίας με πιο δεξιά κόμματα όπως το Δημοκρατικό, άρα διατεθειμένος για εσωτερικούς συμβιβασμούς ως προς το τί πρεσβεύει η τ/κ αριστερά στην ευρύτητά της. Όντας νομικός, αλλά τζιαι στη διαπραγματευτική ομάδα επί Ταλάτ, προφανώς ένναιν απλώς γνώστης, αλλά μπορεί εύκολα να “παίξει” με νομικισμούς αν χρειαστεί. Επίσης με ιστορικό στην κυβέρνηση στην Τουρκία (1999 ως το 2004 εργάστηκε στο υπουργείο Δικαιοσύνης της Τουρκίας) προφανώς τζιαι έσιει όι μόνο διασυνδέσεις, τες οποίες ενδεχομένως να μεν θέλει να διακόψει – αλλα αντίθετα να τις χρησιμοποιήσει για την ευρύτερη εικόνα της πολιτικής που θέλει να προωθήσει -περιλαμβανομένης αυτονόητα τζαι της προσπάθειας για λυση που είναι τζαι ο βασικός άξονας των ψηφοφόρων τζαι της παράταξης που τον εκλεξεν..
Βλέποντας τες δηλώσεις του, ειδικά μετά την εκλογήν του, τα πιο πάνω εν εμφανή. Το ότι εχρησιμοποίησε συμβολισμούς, όπως το κάπνισμα τζιαι ο καρτσιλαμάς, εν ακριβώς η σύνδεση με το πολιτικό υπόβαθρο μερίδας των ψηφοφόρων του, τουλάχιστον των αριστερών τ/κ, μεν, αλλά χωρίς να αφορίζει....τζαι μερίδα της δεξιάς η του κέντρου που τον εψηφισεν επίσης. Εξου τζαι η μετεκλογική αναφορά σε «ενότητα»...
Ενδεικτικό εν το ότι επαρευρέθη στα εγκαίνια του νέου δικαστικού μεγάρου τον περασμένο Απρίλη, στην παρουσία ιμάμη τζιαι όπου εδκιαβάστηκε προσευχή, κάτι που ο Χαρμαντζί για παράδειγμα είσιε χαρακτηρίσει ως προσβολή στην ανεξιθρησκεία του συντάγματος της ΤΔΒΚ αλλά τζιαι στα ήθη τζιαι έθιμα της Κύπρου.
Οποτε τζαι «κάπνισμα, αλλα τζαι «προσευχή» από ιμάμη..
Ο Ερχιουρμάν στην κριτική του στο Τατάρ εστίαζε στην απομάκρυνση που το διεθνές δίκαιο (που προφανώς παίζει το στα δάκτυλα σε σχέση με κάποιους γνωστούς και μη εξαιρετέους) το ευρωπαϊκό δίκαιο τζιαι τη νομολογία για την επιτροπή αποζημιώσεων. Που καταγράφει τζαι την εστίαση του στην ΕΕ..
«Κάτω από τους ήχους της Τηλλυρκώτισσας, αυτής της Κυπριακής παραδοσιακής μουσικής, που χαρακτηρίζει την κοινή Κυπριακή μας ταυτότητα, οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες και συμπατριώτισσες μας, οι αδελφοί και αδελφές μας, ετοιμάζονται να γιορτάσουν την μεγάλη νίκη που έφεραν οι εκλογές με την ανάδειξη από τον πρώτο γύρο και με το απίστευτα ψηλό ποσοστό του σχεδόν 63%, του Τουφάν Ερχιουρμάν, ως νέου ηγέτη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας.»
https://www.facebook.com/1543372515/videos/1336001551539535
Η σημειολογία της νίκης του Ερχιουρμαν είναι πολλαπλή:
Εν μια νίκη της κυπριακοτητας που φαίνεται να απλώνεται σε ουλλες τες τουρκοκυπριακές τάσεις/παρατάξεις. Ηταν ξεκάθαρες τζαι οι προεκλογικές αντιπαραθέσεις για την σχέση με την Τουρκία....
Εν επίσης μια εντυπωσιακή απόρριψη της «λύσης δυο κρατών» [που ηταν η προεκλογική πλατφόρμα του Τατάρ]..
Όπως καταγράφεται ιστορικά, η χρυσόσκονη της εθνικοφροσύνης, την οποία προωθεί ο Γιώρκος, ήταν τζαι είναι κάλυψη για πολλαπλά οικονομικά συμφέροντα...
Ο Γιώρκος στην Λευκωσία εξήχασε το πουντζιην του;..Οξά θα υπολογίζει να φκάλλει ριάλια που αλλού;...Οξά εν να δούμε το Καποδιστριακό εξάρτημα του Γιώρκου;
Τώρα να δούμε...:)
Το Καποδιστριακό αρπάσει διάφορα στην Λευκωσία:
Οι εθνικοί η κρατικοί ύμνοι εν μουσικοί ήχοι, οι οποίοι επιβάλλονται συνήθως από το κράτος σαν έκφραση συλλογικότητας. Ήταν κωμικό να θωρείς τον Άριστο του Φιλελευθέρου να αφρίζει γιατί ετέθηκε πάλε το θέμα ενός κυπριακού πολιτειακού [αφού είμαστε, ευτυχώς!, πλουραλιστική κοινωνία] ύμνου. Στην πραγματικότητα, τζαι παρά την αχαπαροσύνη του κάθε Άριστου, υπάρχει πολιτειακός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε σύνθεση του Σόλωνα Μιχαηλίδη. Τζαι εδημιουργήθηκεν πριν τις φασαρίες του 1963-64, άρα εκφράζει τζαι την δικοινοτική κυβέρνηση τότε. Ο λόγος που εν χρησιμοποιήθηκε εν ότι ξέσπασαν τα γεγονότα του 63-64, τζαι κουβαλήθηκε δακάτω ο Γρίβας πάλε με μιαν ελληνικήν μεραρχία – τζαι εσυμπεριφέρετουν, όπως θα ήταν αναμενόμενο, από την νεύρωση του Γρίβα, σαν κράτος εν κράτει με Αθηναϊκές άκρες... Ήταν η εποχή που οι της Αθηνας εθέλαν να μας πουλήσουν το σχέδιο Άτσεσον. Άτε να τους αμφισβητήσεις το ύμνο που εξέφραζεν την εξουσία τους..
Εχάσαν, παρά το 1967 τζαι μετά το 1974.... να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τζαι το διευρυνόμενο αίσθημα της κυπριακότητας..
Ο ύμνος όμως έμεινεν λογοκρινόμενος, για να μεν «αννοίωμεν αλλά κεφάλαια εσωτερικής αντιπαράθεσης», αφού μια μερίδα της δεξιάς χρησιμοποιά την φαντασίωση του «ελληνισμού» σαν πολιτικάντικη μορφή ρητορικής συσπείρωσης ημετέρων κοκ...
Θα έρτει τζαι ο τζαιρός της αποκατάστασης του λογοκρινόμενο τζαι της ιστορικής αλήθκειας που εκφράζει..
Η αδυναμία της ακροδεξιάς/εθνικοφροσύνης να καταλάβει τις συνέπειες: ότι άμα λάσσει, σαν προσπάθεια να λογοκρίνει, είτε βιβλίο, είτε δημόσιο λόγο, ουσιαστικά προκαλεί, σαν συνέπεια, το αντίθετο που τζήνο που την πανικοβάλει – πρόσφατα επεισόδια..
Που την δεκαετία του 1990, με τις υστερίες για το Πανεπιστήμιο [που εν ήθελε η εθνικοφροσύνη] απόψεις εκτός της ηγεμονικής ιδεολογίας [όπως η αυτονομία της κυπριακότητας στην εκπομπή του Χωρίς Πλαίσια], η ακροδεξιά, έστησεν ένα μηχανισμό προσπαθειών λογοκρισίας, που λειτουργεί/καταλήγει σε μπούμερανγκ, όπως τζαι άλλες προηγούμενες της απόπειρες της [λ.χ. ΕΟΚΑ β, πραξικόπημα, εισβολή]: αντί να λογοκρίνουν στην ουσία δημοσιοποιούν: Στην εκπομπή του Χωρίς Πλαίσια λ.χ. η δική τους υστερική αντίδραση, έθεσε το θέμα της κυπριακής ταυτότητας σε ούλλην την κοινωνία – είτε είδε, είτε εν είδεν την εκπομπή. Τζαι ανάλογα μετά.. τούτην την περίοδο είχαμε, σαν αναλογία, την υστερία για το δικοινοτικό βιβλίο στην Μπιενάλε... Το βιβλίο ελογοκρίθηκεν μεν [αποσύρθηκε] αλλά ουσιαστικά τώρα θα μείνει σαν ιστορικό βιβλίο, το οποίο θα είναι μέρος της κυπριακής πολιτικής/πολιτισμικής ιστοριογραφίας. Αντί ένα απλώς σεβαστό κείμενο σε μια διεθνή έκθεση. Τωρά δημοσιοποιήθηκε εσωτερικά τζαι έγινε μέρος των πετρών που οικοδομούν την νέα μορφή της αναδυόμενης κυπριακότητας. Τζαι όπως το Χωρίς Πλαίσια τότε, θα διαχυθεί σαν μορφή κωδικοποίησης αισθημάτων που με την συζήτηση που ακολούθησε αποκτήσαν λέξεις «οι εμπειρίες χωρίς ονομα»..
Ανάλογα τζαι η υστερία για την συνέντευξη του Φειδία με τον Τατάρ. Η πτέρυγα της λογοκρισίας έφκαλεν πάλε την υστερία της περίπατο... γιατί να πάει στο ψευδό... γιατί το ένα, γιατί το άλλο..τζαι εκολλησαν τζαι άλλοι, δυστυχώς, πέρα που την ακροδεξιά..
Ο Μιχαλάκης Σαββίδης έθεσεν το αφοπλιστικά ξεκάθαρα. Ο Φειδίας έσιει κάθε δικαίωμα να το κάμει, τζαι γιατί ακριβώς εν άτομο της επικοινωνίας... τζαι παρουσιάζει απόψεις... Οι υστερικοί, τούτον που θέλουν εν λογοκρισία...
Τζαι όπως τζαι με προηγούμενες υστερίες, η προσπάθεια λογοκρισίας στην τεχνολογική κουλτούρα της επικοινωνίας στην εποχή μας γίνεται μπούμερανγκ...
Μνήμη από το «Χωρίς Πλαίσια» ....
Note: The translation of the text was done in the framework of the documentary TONGUE –
(https://www.facebook.com/tonguefilm/?fb_…LnadcjU02Q)
Cypriot Consciousness
By Costis Achniotis
Within The Walls, Issue 35, September 1988
This text is my lecture for the event that our magazine has organized at Famagusta Gate. At the same event Mehmet Yiaşin spoke about the “Turkish Cypriot identity in literature”. We will publish Yiasin’s presentation in the next issue in which there will be a feature on Turkish Cypriots. We will also answer to some articles published in the newspapers about our event there.
____________________________________________________________________________
Firstly, I clarify that I understand the definition of collective consciousness (and its contents) not as stable and unchangeable and of course I do not give it the dimension of a natural order. Collective consciousness just as any social concept is changeable and follows the shifting needs of of a society.
This changeability of course is not at all mechanic. The superstructure can drastically act on social evolution. For example the appearance of industries shapes the totality of workers that are possible to become carriers of labor consciousness. Labor consciousness is potentially common for all nations and can determine the totality of the workers of the world. Of course, this understanding is macroscopic. Other factors (individual consciousness) act and shape opposing subtotalities.
For the purpose of this text, I call Cypriot Consciousness, the consciousness of the Cypriot Independence. Therefore, its carrier is anyone who understands Cyprus and its people as an independent entity and strives as a consequence for the protection of the corresponding state institution, the Independent Cypriot State.
Of course the understanding of Cypriot Independence is basically a subject that has not been studied neither historically nor sociologically, nor politically, and this stands for both communities. And it is entirely natural as since the 50’s the consciousness for Enosis (Union with Greece[1]) and for taksim (separation[2]) were entirely dominant. Regardless of the acceptance of this so-called Independence in 1960, the governing teams of both communities were (or were acting like) for Enosis or for taksim. Therefore only this version of history was projected with its corresponding ideological response. It is indicative how misguiding history is in Greek-Cypriot schools.
So it is not easy to realise that CPC (Communist Party of Cyprus) took an anti-union stand. I will quote an excerpt:
“…CPC sees as its duty to protest by any means, firstly against local English government which due to its indifference contributes in the intensification of intercommunal hate between the citizens of Cyprus and secondly against the fraudulent leaders of this place which spoke and will speak in the name of the Cypriot people. DOWN WITH ENOSIS – LONG LIVE THE INDEPENDENCE OF CYPRUS – LONG LIVE THE PROLETARIATS OF THE WORLD (Neos Kosmos, 25.4.1925)
We see that the understanding for Independence was already in combination with the effort to escape bicommunal conflicts.
Of course there is no doubt that since then, up until the categorical acceptance of “Enosis and only Enosis” by AKEL after about 25 years of inaptitude, the folk sentiment of the Greek-Cypriot community was all the more oriented toward Greece. The Turkish-Cypriot minority seems to have lagged behind in terms of following the developments and eventually takes a position after EOKA’s struggle. When AKEL leaned toward Enosis, the Trotskyist Party of Cyprus (which was a small communist organisation) criticized them harshly, as they saw independence as a self-government of the oppressed classes, without mentioning the Turkish-Cypriot community.
I quote an excerpt:
“COMRADES,
May this year’s 1st of May find us on the frontlines of the struggle for the handing down of power to our people, for SELF-GOVERNMENT. The traitorous abandonment of the position for Self-government on the part of the stalinist leadership and the adoption of the position for Enosis should make us come to our senses. We ourselves must stop the poisoning by Enosis. We must make the ill-fated leaders of our laborer’s organisations get on the right track of serving workers’ benefits. If they deny, we should set them aside and keep moving forward in a new polemic, with class-awareness and decisive leadership for the struggle for the handing down of power to the workers and farmers. Enosis can provide us neither better working conditions nor better wages, nor can it ensure our social emancipation. It will merely exchange our chains. Nothing more, nothing less.
WORKERS, FARMERS, OPPRESSED,
Move forward in the struggle for our emancipation. The struggle for our economic and political demands. The battle for the improvement of our working conditions and Social Security. For the creation of more jobs for the unemployed. For unemployment benefits. For the organisation and class awareness of all of the oppressed. For SELF-GOVERNMENT. For a Government of Workers – Farmers, that feels for the worker and protects the farmer. For the complete national and social liberation.”
In this text there is no mention of Turkish-Cypriots. But in the municipal elections the idea of proportionate representation of Turkish-Cypriots is projected from the candidates of this party and at the same time the request for Enosis is condemned in exchange for the request for Self-Government. The request for Enosis is considered a request which is entirely bourgeois (Ergatis, 15 May 1949).
The organisation of Trotskyists broke up and got dismantled soon after. One of the reasons is that a fraction of the members becomes for Enosis as one can witness through the conversational essays in it’s later editions.
We can see that briefly before the 50s, the Greek-Cypriot left tends to ambiguously want independence without always condemning Enosis and combines this demand with an intense worker’s politics (it is not by chance that the last labour struggles happened back then) and an understanding of danger that is included in a possible intercommunal conflict (and certainly other reasons such as geopolitical ones).
I do not know whether you, like myself, see that history actively justified the dears of the leftists of the era.
Whereas the Greek-Cypriot community votes for “Enosis and only Enosis” as one in 1950, and for the entire decade it leaves no space for anything else, I suppose that hidden within the bourgeois class exist thoughts for independence, because of course it cannot be by chance that Makarios gave that infamous interview in 1957 or that the national council of the time takes part, even in disagreement, in the negotiations in Zurich and London.
In making a report of the 50s, we can in summary say that the entire revolutionary force of the Cypriot people, Turkish Cypriot and Greek Cypriot, was wasted on marginalising the conscious participation of the working class, in order for an intercommunal conflict to be built and for neither self-government nor Enosis but for dependence to be given.
This is why Cypriot Consciousness is always a newborn consciousness. It has never overcome the stage of infancy. In consequence, its face is marked by the sorrow of profound old-age and the main sentiment that it can feel is the uncertain pain of existence. Cypriot Consciousness exists trampled under the feet of its adversaries who are caught in an infinite hand-to-hand battle. From the point of view of where it exists, on the ground, it sees them as enormous giants. Regardless of the constant trampling, the Cypriot Consciousness is saved by the fact that none of the giants is entirely dominant. Otherwise the Cypriot Consciousness would be lost.
The Cypriot Consciousness thinks itself weak. That’s why it plays possum, waiting for better days.
The Cypriot Consciousness is weak and humble. It knows it and doesn’t go to battle. It settles for cackling at the weakness of its far stronger adversaries who are nonetheless also too weak to impose their own order of things. In its ears the voices echo like empty words and fanfare.
Cypriot Consciousness has the arrogance of the marginals.
[1]. The dominant Greek Cypriot Discourse which called for union with Greece.
[2]. The dominant Greek Cypriot Discourse which called for complete separation of the two communities.
One Radical Planet 