One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Η σημαία μας: για την 9η Μαΐου

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Δεν είναι τυχαίο που η Ενωμένη Ευρώπη των καπιταλιστών έχει λυσσάξει να σβήσει από την συλλογική μνήμη κάθε δημοκρατικού και προοδευτικού άνθρωπου τη σημασία και συμβολή του Κόκκινου Στρατού στην αντιφασιστική νίκη των λαών. Προασπιζόμενος την πατρίδα από τα Ναζιστικά στρατεύματα, ο Kόκκινος Στρατός προάσπισε τα συμφέροντα όλων των λαών του κόσμου. Γι΄αυτό και εμείς έχουμε υποχρέωση όχι απλά την υπενθύμιση της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης, αλλά επίσης την συμβολή του Κόκκινου Στρατού και την καίρια σημασία της σοσιαλιστικής οικόνομίας που εξόπλισε το λαό με υλικά, οργάνωση και σθένος.

Για όλα αυτά και πολλά άλλα θυμόμαστε και θα θυμόμαστε για πάντα

Από το λογοτεχνικό-συμβολικό

«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό, τι μπορεί ποτέ να πληρώσει»

Έρνεστ Χεμινγουέι

Στο πραγματικό

«Δεν θα κερδίζαμε εμείς τον πόλεμο και η μοίρα της πατρίδας μας θα διαμορφώνονταν αλλιώς εάν δεν υπήρχε η ατσαλένια δύναμη μας, το Κόμμα. Τα πιο δύσκολα και υπεύθυνα καθήκοντα του πολέμου πρωτίστως πέφτανε στις πλάτες των κομμουνιστών. Η οργάνωση της βιομηχανίας, η δουλειά στα μετόπισθεν. Θαυμάζω το τεράστιο έργο που έγινε στις πιο δύσκολες μέρες. Σύντομα, από τον Ιούνη μέχρι τον Δεκέμβρη του 1941 μεταφέρθηκαν 1500 επιχειρήσεις από τις περιοχές που απειλούνταν από την κατοχή, στην Ανατολή και ξαναλειτούργησαν. Η νεολαία γνωρίζει τι σημαίνουν μεγάλες επιχειρήσεις και οικοδομές. Φανταστείτε ότι η επιχείρηση αεροπλάνων μέσα σ’ ένα – δυο μήνες ξανάρχισε να παράγει στη νέα τοποθεσία. Μέρα και νύχτα κινούνταν στρατιωτικά τρένα με βιομχανηκές εγκαταστάσεις και αντιστρόφως από την Ανατολή με οπλισμό και στρατό. Η γιγαντιαία αυτή κυκλοφορία γίνονταν με εντάσεις, ανωμαλίες, παρεξηγήσεις, συγκρούσεις, ωστόσο συντελούνταν αδιάκοπα, αυξάνονταν υποταγμένη στην καθοδηγητική οργανωτική δύναμη. Ο κρίκος αυτός είναι μόνο ένας από τις αναρίθμητες φροντίδες που πήρε στις πλάτες του το Κόμμα. Είμαι περήφανος που ανδρώθηκα και αναπτύχθηκα σε αυτό το Κόμμα.»

Στρατάρχης Γκεόργκι Κ. Ζούκοφ, Συνέντευξη στην “Κομσομόλσκαγια Πράβντα”, 1970.

Πηγή: Ατέχνως

The post Η σημαία μας: για την 9η Μαΐου appeared first on Αγκάρρα.

Κομμάτι κομμάτι θα ρίξουμε το τείχος

By Syspirosi Atakton
Στα μέσα Δεκέμβρη, όταν ανακοινώθηκαν οι κοινές περιπολίες στρατού και αστυνομίας στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας, είχαμε γράψει ότι ο σκοπός αυτού του μέτρου ήταν διττός: Καταρχάς για να εμπεδωθεί η διχοτόμηση στην συνείδηση του κόσμου, μετατρέποντας σταδιακά την πράσινη γραμμή που επέβαλε η σύγκρουση Τουρκικού και Ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρο, σε κρατικά σύνορα μεταξύ Νότιας και Βόρειας Κύπρου. Το δεύτερο σημείο που θίξαμε ήταν η χρήση του στρατού ως όργανο καταστολής. Την περασμένη βδομάδα είδαμε να εφαρμόζονται στην πράξη και τα δύο. 
 
Είδαμε λοιπόν κληρωτούς στρατιώτες να χρησιμοποιούνται με απίστευτη ευκολία από την αστυνομία για να καταστείλουν ειρηνική διαμαρτυρία ατόμων που ζητούσαν να ανοίξουν τα οδοφράγματα που έκλεισε η Κ.Δ. με το πρόσχημα του κορωνοϊού. Η ενέργεια αυτή βρήκε πλήρη αποδοχή από την Δεξιά, το οποίο μας κάνει να αναρωτιόμαστε εάν σε περίπτωση που ο κόσμος που διαμαρτύρεται αυξηθεί, αν θα κατεβάσουν και τα τανκς και θα ενεργοποιήσουν και τις παρακρατικές ομάδες -προθυμοποιήθηκαν και μόνοι τους-. Δεν είναι κάτι καινούργιο άλλωστε, ακριβώς τις ίδιες πρακτικές εφάρμοσαν και όταν μοίραζαν την Κύπρο στα δύο. Η ουσία βέβαια παραμένει ότι η κυβέρνηση βρήκε ακόμα μία αφορμή να δείξει ότι ο στόχος της είναι η εδραίωση της διχοτόμησης. Το κλείσιμο των μισών οδοφραγμάτων για την μη εξάπλωση του κορωνοϊού στερείται οποιασδήποτε επιστημονικής βάσης από την στιγμή που δεν υπάρχουν κρούσματα στην Κύπρο (βόρεια και νότια), ενώ και οι δικαιολογίες που έδωσαν δεν πείθουν κανέναν που δεν θέλει να πειστεί. Ακόμα και στην πιο αληθοφανή εκδοχή των δικαιολογιών της κυβέρνησης, αυτή του υπουργού υγείας ότι τρία οδοφράγματα ελέγχονται πιο εύκολα από εφτά, η διαφορά είναι ότι αντί να έχουν δώδεκα άτομα να ελέγχουν για πυρετό θα είχαν είκοσι οκτώ. Για αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη άλλωστε ότι όλοι ανεξαιρέτως όσοι υποστήριξαν την κίνηση προσωρινού κλεισίματος είναι όσοι θέλουν και το μόνιμο κλείσιμο των οδοφραγμάτων, άρα και την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου. 
 
Φυσικά εκτός από την κυβέρνηση της Κ.Δ. με την αφορμή τα περιστατικά στην νεκρή ζώνη βρήκαν ευκαιρία κάθε λογής κανίβαλοι εθνικιστές, να δηλώσουν την συμπαράστασή τους στην αστυνομία και τον στρατό, οι οποίοι φυλάνε Θερμοπύλες, κατηγορώντας τους διαμαρτυρόμενους ως προδότες. Καλούν μάλιστα να κλείσουν επί μονίμου βάσεως και τα υπόλοιπα οδοφράγματα, όχι λόγω κορωνοϊού, αλλά επειδή προτιμούν μισή “ελληνική” πατρίδα, παρά ολόκληρη και ομόσπονδη. Αντίστοιχα με τους εθνικιστές της νότιας πλευράς, και οι εθνικιστές της βόρειας πλευράς εκμεταλλεύονται το γεγονός του κλεισίματος κάποιων οδοφραγμάτων για να δηλώσουν ότι η “ειρήνη” ήρθε το ’74 και ότι προτιμούν την Κύπρο μοιρασμένη ως έχει. Οι αντιδράσεις όλου του φάσματος των διχοτομιστών της Κύπρου, λόγω της διαμαρτυρίας των ατόμων που ζητούν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και την επανένωση, ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης, δείχνουν ότι πλέον θα πρέπει να τεθούν ξεκάθαρα οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ όσων επιθυμούν την ειρήνη και την επανένωση της Κύπρου και όσων επιθυμούν την αντιπαράθεση και την διχοτόμησή της. 
 
Το παραμύθι περί θωράκισης της Κύπρου με στρατηγικές συμμαχίες έχει ξεφτίσει τελείως, ενώ το «θαύμα της κυπριακής οικονομίας» από το ξέπλυμα χρήματος και την πώληση διαβατηρίων έχει κορεστεί και θα καταρρεύσει πολύ σύντομα. Συνεπώς χρειάζεται ένας νέος επικερδής τομέας «ανάπτυξης» και αυτός όπως όλα δείχνουν είναι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί. Και όπως και να το κάνουμε, κλειστά χερσαία σύνορα (για να μην μπαίνουν οι «κακοί μετανάστες» και ο «κακός ιός») είναι σίγουρα κάτι πιο απτό από την ΑΟΖ και τα δικαιώματα εξόρυξης κάποιων πολυεθνικών.
 
Είναι επιτακτική ανάγκη να απαιτήσουμε να ξανανοίξουν όλα τα οδοφράγματα για να συνεχίσει απρόσκοπτα η συνεργασία μεταξύ της κοινωνίας της Κύπρου, να αποστρατικοποιηθεί η Λευκωσία και ολόκληρο το νησί από όλους τους στρατούς που την πνίγουν και να επαναρχίσουν οι συνεργασίες μεταξύ ομάδων από τα κάτω για την επανένωση!
Για να μην συνηθίσουμε στον φόβο, για να μην συνηθίσουμε την διχοτόμηση!
 
Συσπείρωση Ατάκτων
Μάρτιος 2020
Υ.Γ. Φασίστες θα σας θάψουμε σε Κύπρο ενωμένη
Υ.Γ.2 Αλληλεγγύη στον Ν.Θ.

Ένωσις: η εθνοσωβινιστική σήψη – Τρίτο Μέρος

By stasis1

Μεταπολεμική περίοδος και το ΕΛΑΜ

Μετά την εισβολή ο εθνικισμός λαμβάνει μια άλλη μορφή, εφοδιασμένη πάντα με το αίτημα της Ένωσης. Ο πόλεμος, η προσφυγιά και τα εγκλήματα πολέμου δεν εξαφάνισαν το εθνικιστικό μίσος το οποίο αναπροσαρμόστηκε στα καινούργια δεδομένα και αναδιπλώθηκε έτσι ώστε να εκφραστεί στη συνέχεια με μια πιο εκλεπτυσμένη πολιτική και κοινοβουλευτική έκφραση. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔH.ΣY.) ιδρύεται στις 4 Ιουλίου το 1976, δύο χρόνια μετά το πραξικόπημα και την εισβολή από “αξιωματούχους, στελέχη και μέλη του Eνιαίου Kόμματος, της Προοδευτικής Παράταξης και άλλους πολιτικούς παράγοντες, με πρωτοβουλία του Γλαύκου Kληρίδη”. Στο κόμμα του ΔH.ΣY συσπειρώνεται ο εθνικιστικός πόλος ο οποίος λαμβάνει τη μορφή της κοινοβουλευτικής κομματικής ισχύος, αφήνοντας πίσω της την ενεργό φασιστική δράση αλλά διατηρώντας την ιδεολογική βάση του εθνικισμού. Περίπου δυο μήνες πριν ιδρύεται και το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗ.ΚΟ), του οποίου η ιδρυτική πολιτική διακήρυξη απορρίπτει τους διαχωρισμούς “Δεξιάς – Αριστεράς” και τις “άγονες πολιτικές αντιπαραθέσεις”. Η ΕΔΕΚ είχε ιδρυθεί ήδη το 1969 από τον Βάσο Λυσσαρίδη, μέλος της ΕΟΚΑ και βουλευτή από το 1960, και εξέφραζε το χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Προήλθε από τη μετεξέλιξη των “Ομάδων Λυσσαρίδη” του 1963-1964 και της “Επιτροπής για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα” κατά τη διάρκεια των ελληνοτουρκικών συγκρούσεων του 1964 στην Τηλλυρία. Κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών ιδρύθηκαν και άλλα πολιτικά σχήματα και κόμματα δημιουργούνται χωρίς όμως να απειλήσει κανένα την ηγεμονία της Δεξιάς.

Σήμερα, ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ έχουν 18, 16, 9, και 3 βουλευτές αντίστοιχα. Επίσης τη Βουλή συγκροτεί και το νεοσύστατο κόμμα της Συμμαχίας Πολιτών με πρόεδρο τον Γ. Λιλλήκα το οποίο ιδρύεται το 2013 και τώρα έχει τρεις βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το εθνικιστικό, με άρωμα φασισμού, Κίνημα Αλληλεγγύης της Ελένης Θεοχάρους συγκροτείται το 2016 από διάσπαση του Δημοκρατικού Συναγερμού με τρεις επίσης βουλευτές. Τέλος, το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών-Συνεργασία Πολιτών

Η ιστορία των αστικών κομμάτων μετά την εισβολή του 1974 αποκαλύπτει διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις γύρω από την λύση του Κυπριακού μέχρι και την παιδεία και την εσωτερική διακυβέρνηση· παράλληλα όμως υπάρχει μια διαμεσολαβητική ισχύς η οποία σχετίζει με ένα κοινό πολιτικό θεμέλιο όλα τα κόμματα πλην του ΑΚΕΛ. Η έλλειψη των βασικών θέσεων αλλά και πρακτικών πολιτικών για την επαναπροσέγγιση από τα εθνικιστικά κόμματα αποδεικνύει την άρνηση να αποδεχτούν το αυτονόητο της υπόστασης της Κύπρου ως δικοινοτικής ολότητας – Κυπριακή Δημοκρατία – στην ιστορική της παρουσία. Αντιθέτως, το ΑΚΕΛ ήταν το μόνο πολιτικό κόμμα το οποίο εισήγαγε την πολιτική της επαναπροσέγγισης με τους Τουρκοκύπριους και επέμενε με συνέπεια και σταθερότητα σ’ αυτήν μέχρι και σήμερα, ακόμα και όταν πολλοί άλλοι χλεύαζαν ή απαξίωναν αυτή τη πολιτική.

Σήμερα όμως, πέραν των αστικών κομμάτων τα οποία συγκροτούνται κατά βάση από το εθνικιστικό πρόταγμα κάνει και την εμφάνισή του και το φασιστικό μόρφωμα ΕΛΑΜ. Το ΕΛΑΜ ιδρύεται το 2008 και γίνεται ο πόλος των διάσπαρτων φασιστικών και ναζιστικών αντιλήψεων και πρακτικών, ώσπου, “στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 22 Μαΐου 2011, έλαβε 4.354 ψήφους (ποσοστό 1,08%). Στις Ευρωεκλογές του 2014 αύξησε τα ποσοστά του στο 2,69%, λαμβάνοντας 6.957 ψήφους. Ακόμα πιο ενισχυμένο βγήκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016, οπότε κέρδισε πρώτη φορά κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Στο ΕΛΑΜ διακρίνει κανείς την αποκρυστάλλωση της ιστορικής πορείας του εθνικισμού. Η Εκκλησία και η αστική τάξη της Ελλάδος και της Κύπρου διατηρούν με συγκεκριμένες πολιτικές κατευθύνσεις το αίτημα της Ένωσης ως ένα φαντασιακό λυτρωτικό πόθο με αποτέλεσμα να τίθενται σταθερά ενάντια σε κάθε απόπειρα λύσης. Οι μηχανισμοί της διαπαιδαγώγησης, της προπαγάνδας και της θρησκευτικής θεμελίωσης δημιουργούν στην κοινωνία την εθνικιστική συνείδηση ότι η Κύπρος είναι ένα νησί ελληνικό, περιθωριοποιώντας την κοινωνική, πολιτική και οικονομική τουρκοκυπριακή κοινοτική παρουσία.

Ο κυπριακός εθνικισμός δεν είναι απλά μια διακριτή μεμονωμένη πολιτική έκφραση, ειδικά μετά την εμφάνιση της φασιστικής ιδεολογίας που χάραξε τραγικά και εγκληματικά την ιστορία της Κύπρου. Ο εθνικισμός των αστικών κομμάτων του λεγόμενου κέντρου και φυσικά, της δεξιάς, φλερτάρει ανοικτά και επικίνδυνα με το φασιστικό ΕΛΑΜ. Η πρόσφατη υπερψήφιση από όλο τον κεντρώο υποτίθεται χώρο της τροπολογίας του ΕΛΑΜ που αφορά τη συμπερίληψη του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950 στις επίσημες σχολικές επετείους, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Σε μια κρίσιμη στιγμή του Κυπριακού η τροπολογία του ΕΛΑΜ έγινε ο πόλος εκείνος γύρω απ’ τον οποίο τα κόμματα του κεντρώου χώρο έκφρασαν το κοινοβουλευτικό τους εθνικιστικό απωθημένο υπέρ της διχοτόμησης που κρύβεται πίσω από τη θέση της λύσης του Κυπριακού στη βάση ενός Ενιαίου Κράτους. Κατά συνέπεια, οι συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος στη βάση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας πάγωσαν πριν οδηγηθούν στο κατά τα φαινόμενα οριστικό ναυάγιο.

Η ελληνοκυπριακή κοινότητα, με την εθνικιστική έξαρση και συσπείρωση του λεγόμενου κέντρου, έκανε λοιπόν για πρώτη φορά μετά από το 1974 μία σοβαρή απόπειρα να επισφραγίσει την παρουσία της στην ιστορία της Κύπρου ενάντια στη λύση του Κυπριακού Ζητήματος στη βάση της ΔΔΟ και της οποιαδήποτε μορφής δικοινοτικότητας. Για πρώτη φορά μετά το 1974 η εθνικιστική κοινοβουλευτική έκφραση βρήκε στο ΕΛΑΜ την κοινοβουλευτική εκείνη δύναμη – που μπορεί να διαιωνίσει αποτελεσματικά τη διχοτομική της πολιτική. Άλλωστε, η διχοτόμηση για τις πολιτικές δυνάμεις του εθνικιστικού κέντρου δεν χαρακτηρίζεται αποκλειστικά ως μια αρνητική εξέλιξη. Για παράδειγμα, στις 29 του Νοέμβρη του 2016 ο Πρόεδρος του Κ.Σ.ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος στην πρωινή εκπομπή στο Ράδιο Πρώτο υποστήριξε ότι: “η διχοτόμηση έχει και πλεονεκτήματα”. Επιπροσθέτως, στα τέλη του 2015 ο ίδιος υποστήριξε ότι “η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση. Οι εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις του κέντρου μαζί με το φασιστικό ΕΛΑΜ δημιούργησαν λοιπόν τις κατάλληλες προϋποθέσεις έτσι ώστε να παρεμποδίζουν, όπως ακριβώς πέτυχαν με την τροπολογία, τη διαδικασία επίλυσης στη βάση της ΔΔΟ. Ο κοινοβουλευτικός πολιτικός μηχανισμός που έχει δημιουργηθεί φαίνεται να μην είναι απλά ένας αυθορμητισμός εθνικιστικής έξαρσης αλλά αντιθέτως έχει τις απαραίτητες πολιτικές προϋποθέσεις να διεκδικεί τη λογική της διχοτόμησης ως τη μόνη δυνατή και δίκαιη λύση. Σήμερα, η διχοτόμηση της Κύπρου είναι η πολιτική λύση που εκφράζει την ιστορική επιμονή του αιτήματος της Ένωσης, έστω αρνητικά: αφού η Ένωση με την μητέρα πατρίδα δεν είναι πια εφικτή, ας γίνει τουλάχιστον τέτοια η οριστική διχοτόμηση του νησιού.

Επίλογος

Ιδωμένη από την ελληνοκυπριακή πλευρά, η ιστορία της Κύπρου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια ιστορία ενός εθνικισμού ο οποίος συγκροτείται έχοντας ως πυρήνες από τη μία την απαξίωση και την απόλυτη παραγνώριση της τουρκοκυπριακής κοινότητας ως κοινότητας του νησιού και από την άλλη ένα υφέρποντα αντικομουνισμό. Στη βάση αυτής της διπλής πολιτικής θεμελίωσης, η Εκκλησία και η Δεξιά λαμβάνουν το συγκεκριμένο περιεχόμενο της ηγεμονικής τους κυριαρχίας. Ο αντικομουνισμός και ο εθνικισμός, η σύνθεση της εθνικής πάλης με τον αντικομμουνισμό στον οποίο εκφράζεται ο πόθος για την Ένωση, γίνεται ο ένας και μοναδικός άξονας της κυπριακής συνείδησης. Η κυπριακή ιστορία εγγράφει στην ιστορική της πορεία μια αναλυτική αποσύνθεση, αφού δεν κατάφερε μέχρι και σήμερα να ξεπεράσει την αφηρημένη της ιστορική παρουσία και να ξεπεράσει την εθνοτική και ιδεολογική διαίρεση του νησιού.

❌