One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Παραπλανητικά προεκλογικά σποτάκια ή η ωμή αλήθεια;

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Ένα σύστημα που τελεί διαρκώς σε «κρίση» δεν αυτοδιορθώνεται. Και επίσης δεν αυτοδιορθώνονται και όσοι συνειδητά επέλεξαν να το εξωραΐζουν και να το υπηρετούν.

Όσοι ασχολούνται σοβαρά με τα θέματα «ανάπτυξης», φοβούνται ότι η συνέχιση του αναπτυξιακού µοντέλου που έχει ως συνέπεια –ανάμεσα σε άλλα- την κλιµατική αλλαγή, µπορεί σαν οικολογική βόµβα να προκαλέσει διεθνή οικονοµική καταστροφή, ισοδύναµη µε το κραχ του 1929. Αυτό ωστόσο που επιβιώνει είναι η ανάπτυξη µε «επιθετικό προσδιορισµό». Η «βιώσιµη» ή η «Αειφόρος» ανάπτυξη» είναι η πιο επιτυχής έκφραση στο µαστόρεµα των λέξεων. Αυτή που σέβεται τη φύση και τον άνθρωπο και θα πετύχει την ευηµερία µέσα από την «καλή» µεγέθυνση. Δεν πρόκειται όµως απλώς για ένα παιχνίδι των λέξεων.

Ο όρος Αειφόρος Ανάπτυξη, από τη σκοπιά της κριτικής προσέγγισης και ανάλυσης, έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και πηγάζει από την ευρύτερη ιστορική-υλιστική ανάλυση, της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και περιβαλλοντικής πτυχής, της ανθρώπινης εξέλιξης. Οι περιορισμένοι φυσικοί πόροι του πλανήτη, αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τη βάση για την ανάπτυξη των ανθρωπίνων κοινωνιών. Η ίδια η διαδικασία της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης του ανθρώπου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, με τον τρόπο που οι φυσικοί πόροι τυγχάνουν χρήσης και εκμετάλλευσης.

Η πραγματική έννοια του όρου «Αειφόρος Ανάπτυξη» συνεπάγεται την εγκατάλειψη της συνεχούς και χωρίς όρια επιδίωξης για περισσότερη επένδυση, περισσότερα κέρδη, περισσότερη συσσώρευση κεφαλαίων. Η ίδια η συσσώρευση κεφαλαίων, δηλαδή η πεμπτουσία του καπιταλιστικού συστήματος, είναι σε άμεση ρήξη και καθόλα ασυμβίβαστη με την επιστημονική έννοια του όρου της αειφορίας στην ανάπτυξη. Όπως ο Καρλ Μαρξ έχει αναφέρει:

«Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρυκόλακας, ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει…».

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, το κεφάλαιο και ιδιαίτερα στη συσσωρευμένη του μορφή, είναι «νεκρή φύση», ή καλύτερα, «δολοφονημένη φύση». Όσο το κεφάλαιο ζει και αναπτύσσεται, ρουφά το αίμα της ζωντανής εργασίας από τη μια και αποστραγγίζει το αίμα της φύσης από την άλλη. Και με βάση τον David Harvey, ο καπιταλισμός εάν δεν διασφαλίζει μια ελάχιστη «ανάπτυξη» της τάξης του 3%, μπαίνει σε κρίση και όσο μπαίνει σε κρίση, άλλο τόσο εντείνει τη χωρίς όρια εκμετάλλευση της φύσης και των εργαζομένων. Και σε αυτή την ατελέσφορη διαδικασία, συντελείται το έργο της ανάπτυξης και της προόδου στον καπιταλισμό, αφήνοντας πίσω ερείπια.

Εδώ και µια δεκαετία µεγάλα έργα τρυπάνε βουνά, µετακινούν ποτάµια και χτίζουν τσιµεντένια τείχη κατά µήκος του παραλιακού µετώπου του νησιού. Τεράστια σε μέγεθος έργα, ουρανοξύστες, μαρίνες, καζίνο, πολυκαταστήματα και ένα σωρό άλλες ύβρεις, έχουν ισοπεδώσει το τοπίο, αλλοιώνουν το χαρακτήρα και ξεζουμίζουν τους φυσικούς πόρους, διαταράσσοντας την αιμορραγούσα οικολογική ισορροπία, τόσο σε ξηρά, όσο και σε θάλασσα. Υπό το πρόσχημα της «ανάκαμψης της οικονομίας», μιας οικονομίας εντελώς δικής τους που τη χρεοκοπούν κατά το δοκούν και την επανακάμπτουν όποτε θέλουν, μια χούφτα μεγαλοdevelopers και μεγαλοδικηγόροι, σε απόλυτη αρμονία με το πολιτικό προσωπικό της χώρας, έχουν επιτάξει για τα συμφέροντα τους τη κρατική μηχανή. Έχουν καταστρατηγήσει νόμους και διαδικασίες, έχουν συλληφθεί επανειλημμένα «με τη γίδα στην πλάτη», πολιτικοί, δικηγόροι, επιχειρηματίες ανάπτυξης γης, το ίδιο το σύστημα τους.

Στο ίδιο αυτό χρονικό διάστημα, ο απλός άνθρωπος βιώνει το άγχος και την οικονομική πίεση, πέραν των 200 χιλιάδων ζουν στα όρια της φτώχειας, οι νέοι εντάσσονται στην «αγορά εργασίας», με εξευτελιστικούς μισθούς και όρους εργασίας.

Το ζήτημα της όξυνσης της οικολογικής κρίσης σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση φανερώνει την αδυναμία του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος να διαχειριστεί τις αντιθέσεις που το διακρίνουν, αντιθέσεις που έχουν να κάνουν με τον κερδοσκοπικό χαρακτήρα των παραγωγικών διαδικασιών, εις βάρος του ανθρώπου, των εργαζομένων και της ίδιας της φύσης.

Ιδιαίτερα στις μέρες μας, και εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, με αφορμή τη διαρκή οικονομική κρίση του καπιταλισμού, παρατηρείται μια επικίνδυνη αναπτυξιακή στόχευση για «ανάπτυξη παντός είδους και ανεξαρτήτως περιβαλλοντικού κόστους». Έχουν καταφέρει, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το κατάντημα του τόπου, να περάσουν το μήνυμα στα μυαλά της κοινωνίας πως ο «καλύτερος μεταξύ τους», είναι αυτός που θα φέρει κι άλλη ανάπτυξη και θα προσφέρει στο κόσμο θέσεις εργασίας, ένα κόσμο, τον κόσμο της εργασίας που εργάζεται εδώ και αιώνες, αλλά τα αποτελέσματα της εργασίας του καταλήγουν, στις τσέπες μιας μειοψηφίας.

Αποκορύφωμα – και αφορμή για αυτό το άρθρο- είναι ο πλήρης βιασμός των εννοιών και της λογικής μας. Είναι κατανοητό να παρακολουθείς το κεφάλαιο να ισχυρίζεται πως «πρασινίζει», την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκαταλείπει τη Στρατηγική για την Αειφόρο Ανάπτυξη και να στοχεύει τώρα σε πιο «πράσινη οικονομία». Εκείνο που δεν μπορεί να γίνει ανεχτό και πραγματικά προκαλεί λύπη μέχρι και θυμό, είναι ο βιασμός της έννοιας της αειφορίας, από κόμματα και καταστάσεις που θα έπρεπε να έχουν αν μη τι άλλο, μια κάπως διαφορετική προσέγγιση. Δεν είναι δυνατό να κυκλοφορούν προεκλογικά προγράμματα ή σποτάκια, στα οποία να σπονσάρεται, μια ούτω καλούμενη «βιώσιμη ανάπτυξη» και ούτε λέξη για το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους. Αποκλειστική στόχευση η περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή ανάπτυξη του κεφαλαίου, χωρίς όρια φτάνει να την διευκολύνουμε «εμείς» αυτή την ανάπτυξη και να «φέρουμε εμείς» τις θέσεις εργασίας. Αυτά τα κόμματα, είτε εκπροσωπούν το λαό, είτε μας κυβερνούν και διεκδικούν την ψήφο μας για να ανανεώσουν –όπως λένε- την εντολή και το πολιτικό τους προσωπικό.

Μας το λένε ξεκάθαρα, έστω και αν δεν πρόκειται ποτέ να το παραδεχτούν: Ανταγωνίζονται για την καλύτερη προσφορά προς το κεφάλαιο. Αν γίνεται με τόση ευκολία η χρήση του όρου της αειφορίας ή της βιωσιμότητας και απουσιάζει, το βασικότερο που είναι η προστασία του περιβάλλοντος και του φυσικού πλούτου, τότε εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος τι μπορεί να γίνεται κάτω από το τραπέζι.

Το περιβαλλοντικό ζήτημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που θα πρέπει να διέπονται από τη βασική αρχή, του σεβασμού και της εξασφάλισης ισορροπίας, ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες και στο περιβάλλον. Οι παρούσες πολιτικές, που το κυρίαρχο σύστημα επιβάλλει, οδηγούν στην αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση, για αυτό οι λαοί καλούνται να ανακόψουν πάση θυσία την καταστροφή. Η αριστερά, οι συνειδητοποιημένοι οικολόγοι, οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι ευρύτερα, οφείλουν στη ζωή και στον πλανήτη, τη στράτευση τους, ενεργοποιώντας το λαό, σε μια προοπτική πραγματικής και αειφόρας αλλαγής, ώστε το καπιταλιστικό σύστημα να αποτελέσει παρελθόν, πριν το ίδιο καταστήσει παρελθόν την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.

Μέχρι όμως να γίνει εφικτή η οριστική ανατροπή, η μάχη πρέπει να εντείνεται για την προστασία των ανθρώπων και του περιβάλλοντος από λογής – λογής υπηρέτες του κεφαλαίου και του συστήματος.

Εκκλησία και Αρχιεπίσκοπος: Θησαυρίζουν και στηρίζουν τον αχαλίνωτο καπιταλισμό

By puk
Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· Ματθ. 6,19  (Μη μαζεύετε θησαυρούς πάνω στη γη, όπου τους αφανίζει ο σκόρος και η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και τους κλέβουν.) του Δώρου Μιχαήλ Αμύθητος πλούτος Η εκκλησία της Κύπρου είναι μια από […]

Εγκλεισμός και ανισότητες

By ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη στην κορύφωση της πανδημίας επέβαλε ξανά υποχρεωτικό εγκλεισμό. Οι ευθύνες της για τον εγκλεισμό είναι τεράστιες.

Αντί τον Σεπτέμβριο το 2020 τα σχολεία να ανοίξουν πλήρως προετοιμασμένα, ο Υπ. Παιδείας εφαρμόζοντας λιτότητα και απρονοησία, τα άφησε στο έλεος της πανδημίας. Δεν προωθήθηκε η τηλεργασία.

Κυρίως όμως, αφέθηκαν τα δημόσια νοσοκομεία και οι επαγγελματίες υγείας αβοήθητοι, χωρίς στήριξη και εξοπλισμό, χωρίς κλίνες, υποβαθμίζοντας τα αιτήματα του προσωπικού σε συντεχνιασμό.

Αντίθετα, οι κλινικάρχες των μεγάλων μονάδων εδώ και χρόνια λαμβάνουν πλούσια συμβόλαια. Η αντεργατική ταξική διαχείριση της πανδημίας πρέπει να αλλάξει πρόσημο.

Οι άνεργοι, οι μικρομεσαίοι ο φτωχόκοσμος, οι νέοι να απαιτήσουν άμεση φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και πολιτική στήριξης.

Το ΟΧΙ ανήκει στο λαό

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Σαν σήμερα, 24 του Απρίλη το 2004, ο λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν. Πέραν του ΔΗΣΥ και των Ενωμένων Δημοκρατών, όλα τα υπόλοιπα κόμματα, απέρριψαν το σχέδιο και κάλεσαν το λαό να πει ΟΧΙ.

Το σχέδιο Ανάν ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής υποχωρήσεων του Γλαύκου Κληρίδη, η οποία θυσίασε βασικές αρχές για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες ξένων κύκλων, ενόψει της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ.

Η ένταξη -έλεγαν πολλοί- θα λειτουργούσε ως καταλύτης για επίλυση του Κυπριακού. Κατέληξε να είναι όμως μια διαδικασία εκβιασμού του λαού, με μαστίγιο και καρότο. Τελικά και με τη πάροδο των χρόνων ξεκαθάρισε το τοπίο και δεν υπήρχε καν καρότο για το λαό της Κύπρου.

Το σχέδιο Ανάν εισήγαγε τη λογική των δυο κρατών, του γεωγραφικού, οικονομικού και πολιτικού διαχωρισμού του λαού, Ε/κ και Τ/κ. Διατηρούσε την Τουρκία στο νησί, με διάφορους τρόπους, άμεσους και έμμεσους. Διατηρούσε τις λογικές του χωριστικού Συντάγματος και επαναβεβαίωνε την παρουσία της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ.

Σήμερα, και ενώ πέρασαν 17 χρόνια από τότε, το ίδιο περίπου σκηνικό προδιαγράφεται και ενόψει Γενεύης, ενώ οι ίδιες ομάδες που προπαγάνδιζαν με μανία το σχέδιο Ανάν, οργανώθηκαν εκ νέου και προπαγανδίζουν «Μια λύση». Χωρίς συζήτηση της ουσίας του Κυπριακού και χωρίς επιχειρήματα μιλούν με τρόπο που αφήνει να θεωρηθεί ως υπεύθυνη για τη μη λύση η ημικατεχόμενη Κυπριακή Δημοκρατία την οποία εμμέσως αμφισβητούν και ως κυρίαρχο κράτος στο νησί.

Ο λαός με ποσοστό 76%, ξεκαθάρισε πως δεν αποδέχεται λύσεις που δεν διασφαλίζουν τις βασικές αρχές για ένα κράτος, ένα λαό και διασφάλιση των βασικών ελευθεριών για όλους, Ε/κ και Τ/κ.

Οι εξελίξεις σύντομα ίσως επαναφέρουν την ανάγκη να τοποθετηθεί εκ νέου ο λαός και αυτό δεν μπορούν να το αποφύγουν όσοι μαγειρεύουν χωρίς το νοικοκύρη.

Ο αγώνας του κυπριακού λαού για απελευθέρωση και ανεξαρτησία – «περί κυβερνήσεων βορρά και νότου»

By ΑΚΗΣ ΦΩΚΑΣ

Το σημαντικότερο ζήτημα της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο αγώνας για απαλλαγή από τις εξαρτήσεις, την αποικιοκρατία και στη συνέχεια την κατοχή. Παρά τα σοβαρά διαιρετικά και λειτουργικά προβλήματα που «εσωκλείονταν» στις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους, θεωρήθηκε υπό τις περιστάσεις η μεγαλύτερη επιτυχία του συνεχούς αγώνα του κυπριακού λαού στην τότε εποχή της αποαποικιοποίησης. Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται από τότε το κράτος, θεωρούν τη σημαία του ως το πλέον σημαντικό συμβολικό όπλο, που καταδεικνύει την υπόσταση, τη κυριαρχία, τα γεωγραφικά όρια και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε αντιδιαστολή με τη διχοτόμηση ή την ένωση

Δεν είναι τυχαίο, πως με την καταστροφή του 1974, το προδοτικό πραξικόπημα και ως αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή στη συνέχεια, εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν η κρατική υπόσταση και κυριαρχία. Ως αποτέλεσμα, από το 1974, το 37% της γεωγραφικής επικράτειας της Δημοκρατίας, τελεί υπό κατοχή. Με όπλο την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία και κυρίως τη διεθνή αναγνώριση, ο κυπριακός λαός πορεύεται από τότε μέχρι σήμερα στις διεθνείς σχέσεις και οργανισμούς, ώστε να διατηρήσει την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία του, σε ολόκληρο το νησί, παρά την κατοχή και τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας. Το επανενωμένο κράτος εξάλλου, θα είναι η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι προϊόν δύο κρατών ή παρθενογένεσης.

Η εκάστοτε κυβέρνηση ενός κυρίαρχου κράτους έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα, σύµφωνα µε το διεθνές δίκαιο, να εκπροσωπεί διεθνώς το κράτος και να ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώµατα. Αποτελεί το θεματοφύλακα  της κρατικής κυριαρχίας. Είναι παραδεκτό ότι η de jure αναγνώριση µιας κυβέρνησης, δηλώνει την άποψη του αναγνωρίζοντος κράτους, ότι η αναγνωριζόµενη κυβέρνηση είναι κυβέρνηση κυρίαρχου κράτουςΕφόσον η λεγόμενη «ΤΔΒΚ» δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αλλά μονομερώς ανακηρυγμένο και αποσχισμένο χωρίς αναγνώριση, δεν μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση στον βορρά, αλλά υποτελής στην τουρκική κατοχή διοίκηση, άσχετα με τις καλές προθέσεις οργανωμένης μερίδας Τουρκοκυπρίων, όσο προοδευτικοί και εάν είναι. Σε αντίθετη περίπτωση, εάν η διοίκηση αναγνωρίζεται και ως κυβέρνηση τότε τίθεται θέμα κρατικής υπόστασης, επομένως διχοτόμησης. 

Η αναγνώριση ενός κράτους στο διεθνές δίκαιο έχει πρωτίστως πολιτική διάσταση και αυτό έχει τεράστια σημασία για την Κύπρο και τον αγώνα της.

Τα πιο πάνω καταδεικνύουν την κομβική σημασία που έχει για τον αγώνα του κυπριακού λαού, η προστασία του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις επιβουλές τρίτων, της Τουρκίας και όχι μόνο. Οι προσπάθειες των διεθνών μεσολαβητών για επιβολή λύσης που θα εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα των δυνατών, χρονολογούνται μεν, αλλά ίσως και να κορυφώνονται δε, στις μέρες μας.

Αναφορές «εκ των έσω», σε «κυβέρνηση στο νότο» ή για «άνοιγμα των συνόρων», τη στιγμή που το βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι κατεχόμενο από τη Τουρκία και υποτελές  – όπως κατεχόμενα είναι τα Παλαιστινιακά εδάφη από το Ισραήλ-  ισοδυναμεί με σοβαρή υπόσκαψη του αγώνα του κυπριακού λαού και πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστούν. 

Εάν οι εν λόγω αναφορές που έγιναν πρόσφατα περί «κυβέρνησης στο νότο», αποτελούν γλωσσικό ολίσθημα ή πολιτική ανεπάρκεια, τότε μπορούν να διορθωθούν με το σωστό τρόπο από τους ίδιους τους δημιουργούς και πλασιέ των όρων αυτών. Εάν όμως πρόκειται για συνειδητή πολιτική θέση, τότε μιλάμε για άκρως επικίνδυνη και προκλητική καμπάνια, ιδιαίτερα παραμονές της ούτως ή άλλως γεμάτης κινδύνων, πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό.

Οι δε τοποθετήσεις κομμάτων επί του συγκεκριμένου ζητήματατος, δεν  πρέπει να χαρακτηρίζονται ούτε από λαϊκισμό και πατριωτικές κορώνες, αλλά ούτε και από σκόπιμη ασάφεια. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει τις πραγματικές θέσεις ενός έκαστου στην πολιτική σκηνή, ακριβώς επειδή διακυβεύεται το μέλλον και η ασφάλεια του.

Η λύση του κυπριακού, ο κοινός αγώνας με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες δεν μπορεί να περνά μέσα από την αναγνώριση δύο κυβερνήσεων, μια στο νότο και μια στο βορρά. Περνά μέσα από την απελευθερωμένη και επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, όπου η κυριαρχία εκπηγάζει από τον λαό και αγκαλιάζει τις δύο κοινότητες.   

Η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ανήκει σε καμιά εκ των εκάστοτε διακυβερνήσεων, αλλά ανήκει στο λαό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ανεξάρτητα από το ποια  κυβέρνηση εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, το κράτος ανήκει στο λαό του και πρέπει να τυγχάνει προστασίας από επιβουλής. Όσες δυνάμεις, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το κατανοήσουν αυτό, θα έχουν να λογοδοτήσουν στο λαό, ο οποίος δεν έχει εκχωρήσει σε κανένα τη διαχείριση του μέλλοντος του, αλλά παρακολουθεί στενά και θα τοποθετηθεί εν καιρώ. Τέτοιες ενέργειες και διακηρύξεις, εάν αποτελούν συνειδητή επιλογή,  υπονομεύουν τον ίδιο τον αγώνα της Κύπρου.

• Παράλληλα με το πλυντήριο Διονυσίου – Κούσιου [«πάντα υπήρχε διαφθορά» Άρα μην ενοχλείται τον ημέτερο πολιτικάντη] ήρτεν τζαι ο Αβέρωφ ν

By Δέφτερη Ανάγνωση


·         Παράλληλα με το πλυντήριο Διονυσίου – Κούσιου [«πάντα υπήρχε διαφθορά» Άρα μην ενοχλείται τον ημέτερο πολιτικάντη] ήρτεν τζαι ο Αβέρωφ να πουλήσει πολιτική ισότητα… Για να ερμηνεύσουμε το θέαμα πρέπει να δούμε το πλαίσιο - διότι ο Αβέρωφ μπορεί να είναι κωμικός στο τί ξεχνά, αλλά έχουμε τζαι τους πιο σοβαροφανείς που ξέπλεναν τον Αναστασιάδη τζαι στο Μοντ Πελεράν τζαι στο Κραν Μοντανά…Τζαι είναι αξιον απόρροιας τί ελαλούσαν του Αναστασιάδη μερικοί [προύχοντες δημοσιογράφοι, δικηγόροι κοκ]  όταν τους ελάλεν για δυο κράτη. Διότι τώρα εν σαφής η αρνητική πλειοψηφία. Αλλά μήπως τότε μερικοί [που εξέραν τζαι την αρπαχτή των διαβατηρίων] εψήνονταν επίσης για την διχοτόμηση που θα τους άφηνε την νότια εξουσία;

Την περασμένη Κυριακή Διονυσίου ο καημένος εθέλεν να μας δώσει τζαι συμβουλές για το ότι πρέπει να έχουμε ανεξάρτητους θεσμούς.. :) ..πόσο πιο κωμικός μπορεί να γίνει κάποιος; Τα διαφημιστικά πακέτα από τράπεζες θα είναι μέρος των «ανεξάρτητων θεσμών» κ. Διονυσίου;.. :) ..οξά «ανεξάρτητοι θεσμοί» εν μόνο όσοι εν υπάκουοι στους πολιτικάντηδες που εκλέγουν τα ημέτερα ΜΜΕ;.. :)

..Αν ο Διονυσίου πουλά κουτοπόνηρες λαφαζανιές με στόμφο, ο Αβέρωφ αντίθετα εν έσιει πρόβλημα πόσο κωμικός είναι η μπορεί να καταντήσει ..Συνήθισε. Σύρνει κάτι τζαι ότι κολλήσει. Φυσικά η επιχείρηση Πολίτης λτδ, πρόβαλε την ανακάλυψη της «πολιτικής ισότητας» από τον Αβέρωφ σαν πρωτοσελιδη είδηση. Κάνοντας ότι δεν καταλάβαινε ότι ήταν τουλάχιστον γελοία η θέση ότι οι τουρκοκύπριοι θα αποδέχονταν  ότι τους δόθηκε κάτι που ήταν δεδομένο - τζαι θα έπρεπε μάλιστα να δώσουν κάτι για τζήνο το δεδομένο..

Μάλιστα - καμώνεται ο άλλος ότι προσφέρει κάτι – προσφέρει αυτό που είναι δεδομένο από το 1960, την πολιτική ισότητα, ότι δηλαδή οι τουρκοκύπριοι θα αντιμετωπίζονται τζαι σαν κοινότητα. Έτσι στο σύνταγμα του 1960 λ.χ. αναγνωρίζεται η πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων με το να εκλέγουν πρόεδρο, αλλά οι Τουρκοκύπριοι εκλέγουν αντιπρόεδρο με βέτο.. κοκ.. Με την αποδοχή της ομοσπονδίας το 1977, αυτό το μοντέλο αναγνωρίστηκε και γεωγραφικά – ότι οι τ/κ θα κατοικούν κατά πλειοψηφία στην βόρεια Κύπρο κοκ. Τζαι όπως σε κάθε ομοσπονδία [από τις ΗΠΑ μέχρι θεσμούς όπως η ΕΕ] θα υπάρχουν δεδομένα όπου τζαι οι δυο κοινότητες [ανεξαρτήτως μεγέθους – όπως ας πούμε η Νέα Υόρκη τζαι η Καλιφόρνια έχουν μόνο 2 γερουσιαστές όπως τζαι πολλά μικρότερές πολιτείες] θα έχουν λόγο. Δαμέ τζαι ο Τάσσος λ.χ. αναγνώρισε το 2009 στο εθνικό συμβούλιο τα θετικά για τους ελληνοκύπριους της εκλογής προέδρων/αντιπρόεδρων με σταθμισμένη ψήφο τζαι εκ περιτροπής προεδρία. Αλλά στην διαδικασία του ληξιού του καθεστώτος Αναστασιάδη να αρπάξουν ακόμα κανένα εκατομμύριο, ο δικηγοράκος που την Λεμεσό με το ακροδεξιό background, ξαφνικά άρκεψε να έσιει…. προβλημα με την πολιτική ισότητα… Είσιεν μπροστά του χάρτη της Μόρφου τζαι τζήνος εσκέφτετουν τα λεφτά των διαβατηρίων , όπως το έθεσε τζαι ο Παράσχος…

Οπότε χάθηκε το Μοντ Πελεράν τζαι το Κραν Μοντανά. Τζαι ο Αβέρωφ υπόσχετουν στον Άντρο λύση, όπως ο Πολίτης υπόσχετουν στους αφελείς στήριξη της λύσης. Τζαι ο Ανάστος επουκούππισέ τα, τζαι ο Κασκάνης ξέπλυνε τον με το αμίμητο [έφταιξε ο Ακιντζί τάχα μου] με το «Αχ Μουσταφά»..Τζαι ο Αβέρωφ μούγκα…

Τωρά αθθυμήθηκε..

Για όποιον επαρακολούθαν το σκηνικό ήταν σαφές ότι το θέαμα ήταν μια κίνηση Αβέρωφ για να αλλαξε εστίαση συζήτησης, τζαι, επιπρόσθετα, να δημιουργήσει θέμα όπου η συμμαχία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-Οικολόγων για την διαφθορά, θα έσπαζε με μια διαφοροποίηση στο κυπριακό. Εν έπαιξε..


Η Ανατολική Μεσόγειος ως «Γαλάζια Πατρίδα»: «Νέες» γεωπολιτικές αντιλήψεις και ο συνασπισμός της «επιβίωσης του κράτους» στην Τουρκία

By nikosmoudouros
Περίληψη: Η σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για το τουρκικό κράτος είναι διαχρονική. Ωστόσο είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το θέμα της ενέργειας, καταγράφεται ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον της Άγκυρας που εκφράζεται μέσα από διάφορες μορφές παρεμβατικής πολιτικής στην περιοχή. Το συγκεκριμένο άρθρο μελετά την αναδιαμόρφωση του γεωπολιτικού δόγματος της […]

Η Ανατολική Μεσόγειος ως «Γαλάζια Πατρίδα»: «Νέες» γεωπολιτικές αντιλήψεις και ο συνασπισμός της «επιβίωσης του κράτους» στην Τουρκία

By nikosmoudouros
Περίληψη: Η σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για το τουρκικό κράτος είναι διαχρονική. Ωστόσο είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το θέμα της ενέργειας, καταγράφεται ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον της Άγκυρας που εκφράζεται μέσα από διάφορες μορφές παρεμβατικής πολιτικής στην περιοχή. Το συγκεκριμένο άρθρο μελετά την αναδιαμόρφωση του γεωπολιτικού δόγματος τηςContinue reading "Η Ανατολική Μεσόγειος ως «Γαλάζια Πατρίδα»: «Νέες» γεωπολιτικές αντιλήψεις και ο συνασπισμός της «επιβίωσης του κράτους» στην Τουρκία"

Γιατί η Αριστερά χρειάζεται τις ΗΠΑ

By granazi
του Θέμη Θεμιστοκλέους «Πίσω από τις πόρτες των κλεισμένων σε καραντίνα νοικοκυριών, στις μακρές ουρές των συσσιτίων, στις φυλακές και στις παραγκουπόλεις και στα στρατόπεδα προσφύγων –όπου οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, ασθενείς κι ανήσυχοι ακόμα και πριν το ξέσπασμα της επιδημίας– η τραγωδία και τα ψυχολογικά τραύματα συσσωρεύονται. Αυτές οι πιέσεις θα εκραγούν, με τον …

Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Η εξουσία δεν είναι μονοδιάστατη ούτε μονοπολική, καθότι εμπεριέχει διαβαθμίσεις αναφορικά με την ισχύ και την ένταση του κάθε πόλου που την συγκροτεί συνολικά (κεφάλαιο, κράτος, ΜΜΕ κλπ). Υπό αυτή την έννοια, η κυβερνητική εξουσία και η εκλογική κατάληψη της αποτελεί μόνο το ένα σκέλος, το πολιτικό τμήμα που υψώνεται πάνω στο οικονομικό. Γιατί, στις ταξικά προσδιορισμένες αστικές κοινωνίες η εξουσία κατέχεται από εκείνους που ελέγχουν τα κλειδιά της οικονομίας, που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής και τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται.

Σε αυτό το πλέγμα κοινωνικών σχέσεων υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικές τάξεις (αστική – εργατική) που συγκροτούνται γύρω από την κεντρική σύγκρουση της αντιθετικής σχέσης κεφαλαίου – εργασίας, Μια εκλογική νίκη, ακόμη και ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό (όπως του ΣΥΡΙΖΑ το 2015) δεν αρκεί για να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Δεν καταργείται η ταξική πάλη, δεν αίρονται οι κοινωνικές τάξεις με την άνοδο του Α ή Β κόμματος στον κυβερνητικό θώκο, ούτε η ταξική σύγκρουση μπορεί απλά να μεταφερθεί από τη οικονομική σφαίρα (χώροι εργασίας, επιχειρήσεις, λιμάνια κ.ά.) στη κρατική σφαίρα (κυβέρνηση, υπουργεία). Το αστικό κράτος δεν μπορεί παρά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να συνιστά την εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης (όπως το έθεσε ο Μαρξ) που το διευθύνει, όπως και το κοινοβούλιο δεν μπορεί παρά για τους κομμουνιστές να αποτελεί ένα πεδίο αξιοποίησης για την απογύμνωση του ως αστικού θεσμού. Συνεπώς, δεν είναι αρκετή η βούληση, η θέληση, η τόλμη κ.ά. μιας «αριστερής» κυβέρνησης για να αλλάξει θεμελιακά η κοινωνία, πόσο μάλλον όταν δεν θέτει καν το ζήτημα εκεί που δημιουργείται, δηλαδή στην παραγωγική διαδικασία (καπιταλισμός), αλλά αποσπασματικά στον τρόπο αναπαραγωγής/διαχείρισης του (αναδιανομή, ανακατανομή).

Σε αυτό το πλαίσιο και στον αστερισμό του επαναπροσδιορισμού του αστικού/καπιταλιστικού διπολισμού όπως χαρτογραφήθηκε στις ελληνικές εθνικές εκλογές μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, με ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν και την Κύπρο, όσον αφορά τη πολιτική ουσία των πραγμάτων:

(α) Το πολιτικό δίπολο (νεοφιλελευθερισμός – σοσιαλδημοκρατία) όπως εξακτινώνεται και σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο διατηρείται με ορισμένες όμως τροποποιήσεις στο εσωτερικό του δεύτερου καθώς αντανακλάται περισσότερο μια μεταμοντέρνα νεοαριστέρα και όχι μια παραδοσιακή-ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία.

(β) Σε ο,τι αφορά την κομματική εκπροσώπηση του δεύτερου πόλου (σοσιαλδημοκρατία) έχουμε μια εδραιωμένη μετατόπιση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οριστικά πάρει τη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ (νυν ΚΙΝΑΛ) και αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα του εκλογικού χάρτη. Το νεοκομματικό δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει το πολιτικό δίπολο νεοφιλελευθερισμού/συντηρητισμού – σοσιαλδημοκρατίας/νεοαριστερας που κυριαρχεί σε εκλογικό επίπεδο.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο οι κινήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε μια εκ νέου επανεκτίμηση της ταυτότητας του, και μετατροπή του από κινηματική-πολιτισμική νεοαριστερά του «ατομικού δικαιωματισμού», των identity politics, των πλατειών κ.α. (βλ. Ποδέμος, Ντιε Λίνκε) σε μια δεξιά σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκής κοπής (βλ. συμμαχία S&D σε ευρωκοινοβούλιο). Βέβαια, η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται παραμένει η ίδια, δηλαδή τα μεσαία αστικά στρώματα θεματοποιώντας κυρίως ζητήματα αισθητικής, ετερότητας, τρόπους ζωής, κατανάλωση κ.ά. και ούτε κατά διάνοια δεν αναφέρεται σε αλλαγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας (ακόμη και μέσω μεταρρυθμίσεων). Πηγαίνοντας ξανά πίσω στο 2015 και ιχνηλατώντας την πορεία του μέχρι σήμερα, καταδεικνύεται ακόμη εμφατικότερα πως δεν τίθεται κανένα ζήτημα του τύπου «ήθελε, αλλά δεν μπορούσε», «προσπάθησε, αλλά συνθηκολόγησε», «αναγκάστηκε να υποχωρήσει» κ.ά.

Επί του πρακτέου, και σε ο,τι αφορά τον «πόλεμο θέσεων» είναι σημαντικό να καταγραφεί ότι η αστική τάξη έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να (επανα)διαμορφώσει και να στήσει το πολιτικό παιχνίδι με τέτοιους όρους όπως καθρεφτίστηκε στις εκλογές ώστε οι κύριοι παίκτες, είτε φορούν ροζ, είτε μπλε, είτε πράσινη φανέλα να βάζουν γκολ για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ενώ φαινομενικά εμφανίζονται ως να έχουν διαφορές, αυτές δεν αφορούν καμία ουσιαστική διαφοροποίηση σχετικά με την εξυπηρέτηση, προώθηση και υλοποίηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη, ως η κυρίαρχη επί των κοινωνικών σχέσεων, έχει οριοθετήσει ηγεμονικά το πεδίο της κοινωνικό-πολιτικής αντιπαράθεσης και κανονικοποιήσει τα όρια του πλαισίου σύγκρουσης, με τρόπο που δεν αμφισβητείται η λογική του καπιταλισμού, ο πυρήνας των εκμεταλλευτικών του σχέσεων (ατομική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής / εμπορευματοποίηση εργατικής δύναμης).

Έχει λοιπόν εδραιώσει και θεμελιώσει το αξίωμα που λέει πως σημασία δεν έχει ποιος ασκεί την εξουσία (π.χ. ΝΔ, ή ΣΥΡΙΖΑ, ή ΚΙΝΑΛ), αλλά το ποιος την κατέχει (αστική τάξη) καταφέρνοντας να προβάλει τα συμφέροντας της τόσο μέσω μιας νεοφιλελεύθερης-συντηρητικής κυβέρνησης όσο και μέσω μια σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης (ακόμη και κυβέρνησης της «ριζοσπαστικής αριστεράς, της ρήξης, της ανατροπής κοκ»). Πρέπει δε να τονιστεί, ότι αυτό το δίπολο στην παρούσα συγκυρία δεν ενσαρκώνει καν μια υποτυπώδη αντίθεση ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού καθότι το εύρος των διαχειριστικών επιλογών έχει ουσιαστικά σμικρυνθεί, ενώ σε ο,τι αφορά το γεωπολιτικό κομμάτι (συμμαχίες με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, συνεργασία με Ισραήλ, εξωτερική πολιτική) υπάρχει πλήρης και κρυστάλλινη ευθυγράμμιση των αστικών κομμάτων.

Έτσι, είναι επιτακτικό να τονισθεί και να αναδειχθεί ακόμη μια φορά το προφανές (που πολλές φορές μπουρδουκλώνεται από δήθεν «αριστερές ψαγμένες αναλύσεις») πως οι (όποιες) διαφορές ανάμεσα στο πολιτικό/κομματικό προσωπικό της αστικής τάξης είναι αφενός περισσότερο (α) έκφραση ορισμένων μικροδιαφορων ως προς τον τρόπο και την τακτική επιβολής των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης που ελέγχει τα μέσα παραγωγής και την εξουσία συνολικότερα, και αφετέρου (β) απόρροια ενός ανταγωνισμού σε μικρό-επίπεδο ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό ως προς το δηλαδή ποιο κόμμα θα εξυπηρετήσει καλύτερα το κεφάλαιο (επιχειρηματίες, βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές κ.α.) διαχειριζόμενο το αστικό κράτος για να απολαύσει και το ίδιο μέρισμα από τη νομή της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν υπάρχει καμία, επί της ουσίας, αμφισβήτηση της στρατηγικής του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, καθώς το ζήτημα δεν είναι αν θα βρίσκεσαι στην αριστερή ή τη δεξιά λωρίδα αυτού του δρόμου, αλλά το κατά πόσο θα ακολουθήσεις μια διαφορετική στρατηγική, συνεπώς ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτόν που δεν θα εδράζεται στο κέρδος και την αδιάκοπη τάση αναζήτησης κερδοφορίας, αλλά θα τοποθετεί τις σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες στο πυρήνα του σχεδιασμού της οικονομίας.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα λόγια του κατά πολλούς σκληροπηρυνικά ακροδεξιού Άδωνη Γεωργιάδη στην παράδοση παραλαβή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που ενώ ευχαρίστησε τον Γιάννη Δραγασάκη “για την ωραία συζήτηση που είχαν” ανέφερε, “δεν ερχόμαστε εδώ για να γκρεμίσουμε, ερχόμαστε για να χτίσουμε κι εμείς αυτά που θεωρούμε σωστά” ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει πολύ συγκεκριμένα ότι “πολλές από τις δικές σας πρωτοβουλίες έτυχαν και της δικής μας συναίνεσης στη Βουλή”. Κλείνοντας, ευχήθηκε απευθυνόμενος στον κ. Δραγασάκη “κι εγώ να τύχω της δικής σας συναινέσεως εφόσον το κρίνετε στο μέλλον. Έχουμε πολιτική αλλαγή, αλλά το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, δεν έχουμε σκοπό να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου”.

Κλείνοντας, σε ο,τι αφορά την Ελλάδα, αυτόν τον δρόμο, τη λεωφόρο του μέλλοντος, την αναγκαία προοπτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού  – κομμουνισμού μπορεί να εκφράσει ο ιστορικά διαμορφωμένος, εργασιακά ριζωμένος και συλλογικό πολιτικός φορέας (ΚΚΕ) της εργατικής τάξης και των συμμαχικών της λαϊκών στρωμάτων – τάξη που αποτελεί το επαναστατικό κοινωνικό υποκείμενο, και την εν γένει πολιτικά κινητήριο δύναμη, στις παρούσες ιστορικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος.

The post Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια appeared first on Αγκάρρα.

Για το Brexit: πώς η συμμετοχή στην ΕΕ υπονομεύει την αριστερά

By granazi
Σύμφωνα με το blog του πανεπιστημίου LSE για το Brexit, που δημοσίευσε το άρθρο που ακολουθεί, «σε ένα πρόσφατο κείμενο του, ο Peter Verovsek επέκρινε τους αριστερούς υποστηρικτές του Brexit ισχυριζόμενος ότι υποστήριζαν μια “κρατικιστική, εθνικιστική πρωτοβουλία” που θα μπορούσε να ωφελήσει μόνο τη δεξιά. Ο Peter Ramsay, καθηγητής νομικής στο LSE απαντά, υποστηρίζοντας ότι …

ο σοσιαλισμός κάνει τον Trump να τρέχει πανικόβλητος

By granazi
Οι οικονομικοί σύμβουλοι του Donald Trump κυκλοφόρησαν μια περίεργη έκθεση που επιτίθεται στον σοσιαλισμό. Οι σοσιαλιστές μπορούν να πάρουν μόνο ένα μάθημα από αυτό: κερδίζουμε. του Miles Kampf-Lassin για το Jacobin (μετάφραση γρανάζι)   Αν θες να αποδείξεις ότι η αυξανόμενη δημοτικότητα του σοσιαλισμού αποτελεί μια πραγματική απειλή για τη διοίκηση Trump -και για την κυριαρχία …

Οι δισεκατομμυριούχοι είναι η κύρια αιτία της κλιματικής αλλαγής

By granazi
Καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει μια περιβαλλοντική καταστροφή βιβλικής κλίμακας, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ποιος ακριβώς μας έφερε εδώ Αυτή την εβδομάδα, τα Ηνωμένα Έθνη εξέδωσαν μια καταδικαστική έκθεση. Η σύντομη έκδοση: Έχουμε περίπου 12 χρόνια για να κάνουμε πραγματικά κάτι ώστε να αποτρέψουμε τις χειρότερες πτυχές της κλιματικής αλλαγής. Δηλαδή, όχι για να αποτρέψουμε την …
❌