One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Ο αγώνας συνεχίζεται

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

1η του Οκτώβρη, εθνική ημέρα Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν και άσχετη με την όποια επέτειο ανεξαρτησίας (16 Αυγούστου 1960).

Σήμερα συμπληρώνονται 61 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. 61 χρόνια μια κολοβής ανεξαρτησίας που πολεμήθηκε από τον ιμπεριαλισμό που αξιοποίησε πλήρως τους ντόπιους φασίστες για να εφαρμόσει τα άνομα σχέδια του εις βάρος του λαού μας. 61 χρόνια μετά την ανεξαρτησία και 47 χρόνια μετά το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής ο αγώνας του κυπριακού λαού για τερματισμό της κατοχής συνεχίζεται. Η πάλη αυτή πρέπει να έχει αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και να στοχεύει σε λύση που να επανενώνει πραγματικά τον τόπο και το λαό μας και όχι να υπηρετεί τους θύτες που αιματοκύλισαν το λαό μας…

Ας θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα με αφορμή την ημέρα ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά και την πραγματική επέτειο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας:

1η Οκτώβρη – Συνεχίζεται ο αντικατοχικός αγώνας

Ανεξαρτησία ή στα πλοκάμια του ΝΑΤΟ;

Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Πόσο διήρκεσε το θέαμα Αννίτα των φερέφωνων δημοσιογράφων των «ματ» που δήθεν κάμνει ο Αβέρωφ; Δαλίτη; Κοπέλλια του Πολίτη, Αλήθειας κοκ; Ο?

By Δέφτερη Ανάγνωση



Πόσο διήρκεσε το θέαμα Αννίτα των φερέφωνων δημοσιογράφων των «ματ» που δήθεν κάμνει ο Αβέρωφ; Δαλίτη;

Κοπέλλια του Πολίτη, Αλήθειας κοκ; Ούτε 10 μέρες;

Μετά είδαμε πως ξεφορτώθηκαν την προηγούμενη τύπισσα, η οποία χρησιμοποιήθηκε σαν «άρωμα γυναίκας», την Γιολίτη...

Άντε να δούμε τώρα ποιά άλλη θα ρίξουν σαν συγκάλυψη της συμμαχίας με το γΕλαμ – τζαι ποιά θα αποδεχτεί... Η εμπειρία του θεάματος Αννίτα είναι εκφραστική...

Κατά το σενάριο συγκάλυψης, η Αννίτα θα εκλεγόταν επειδή.. έκανε κίνηση «ματ» ο Αβέρωφ. Τελικά, εκλέγηκε γιατί ο Καρογιαν κορόιδεψε το ΑΚΕΛ ότι τάχα μου θα τους ψήφιζε, τζαι την κρίσιμη στιγμή που έστησε κομπίνα ο Αβέρωφ [στον δεύτερο γύρο] ο Κάρογιαν φαίνεται ότι ψήφισε ότι υπόβαλε το συμφέρον του [όσα αναμένει από την κυβέρνηση για να μοιράσει παρακάτω;] ενώ ο γΕλαμ έκαμε μια επίσης συντονισμένη στροφή για να εκλέξουν την Αννίτα. Το γΕλαμ δεν πούλησε λαφαζανιές αλά Κάρογιαν, πούλησε το δικό του παραμύθι ότι άλλαξε απόφαση για να εμποδίσει εκλογή του Άντρου Κυπριανού.

Αλλά πριν κλείσει εφτομαδα, το γΕλαμ ήταν με το καπέλο στο χέρι, θκιανονώντας  ψίχουλα από τον ΔΗΣΥ...

Η Αννίτα εξαφανίστηκε όπως μια βωβή κούκλα – την μια μέρα η Αννίτα προεδρεύει μιας σύσκεψης, μετά έρχεται ο Αβέρωφ, την γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τζαι στήνει θέαμα για να δώσει κάτι στο γΕλαμ.

Η «φεμινιστική» Αννίτα σιωπούσε στο εξευτελισμό της από την ηγέτη της. So much for feminism. Αλλά ο Αβέρωφ ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτικός – κτυπιόταν να τηρήσει την συναλλαγή με το γΕλαμ.

Οι δημοσιογράφοι της πλάκας προσπάθησαν αρχικά να το παίξουν ότι όλη η βουλή έδωσε κάτι στους απόγονους των ναζί. Μάλιστα μια απόπειρα ξεπλύματος στον Φιλελεύθερο προσπάθησε να παρουσιάσει την στάση του Αβέρωφ σαν .. «πραγματιστική»..

Αλλά η εικόνα ήταν σαφής. Μόνο ο ΔΗΣΥ κτυπιόταν για το γΕλαμ.

Ήταν η απροκάλυπτη τζαι ξεδιάντροπη εικόνα της συναλλαγής – το γΕλαμ ψήφισε την βωβή Αννίτα για να στήσουν θέαμα «νικητή» τα φερέφωνα στα ΜΜΕ, τζαι μετά το γελαμ απαίτησε την αμοιβή του...

Μια ακριβής περιγραφή του πώς χρησιμοποίησε τζαι τελικά πρόσβαλε την Αννίτα ο Αβέρωφ:

Christos Tombazos

«Με απλά λόγια. Παραμέρισε την ΠτΒ. Την εξουδετέρωσε και την πρόσβαλε ουσιαστικά αφού ακύρωσε όσες διαβουλεύσεις προηγήθηκαν με τον δικό της συντονισμό. Τορπίλισε την διαδικασία με συγκεκριμένο στόχο. Να δώσει προεδρία στο ΕΛΑΜ, το ακροδεξιό του εξαπτέρυγο.»


Δαλίτης κοπτοραπτική – η πως μπορείς να βάλεις τίτλο ότι ο Αντρος θα δώσει «όνομα διάδοχου» ενώ στην συνέντευξη λαλει σου το αντίθετο – ότ?

By Δέφτερη Ανάγνωση


Δαλίτης κοπτοραπτική – η πως μπορείς να βάλεις τίτλο ότι ο Αντρος θα δώσει «όνομα διάδοχου» ενώ στην συνέντευξη λαλει σου το αντίθετο – ότι δεν θα χρίσει διάδοχο

Το ξαναγράψαμε, τζαι η πλάκα εν ότι διαμαρτυρήθηκε τζιολας ο Δαλιτης. Όταν ο φιλελεύθερος εσιει ένα άτομο/δημοσιογράφο να καλύπτει την εσωτερική πολιτική ο οποίος είναι τοσο προκατειλημμένος, υπερ του κυβερνώντος κόμματος, τότε είναι τζαι είδος οργανωμένης χειραγώγησης. Ο Δαλιτης δεν είναι αντικειμενικός τζαι το έχει τεκμηριώσει ντε φάκτο. Μιλούμε για τον δημοσιογράφο που έστησε γαϊτανάκι με τον Φουρλα τζαι την Θεοχαρους για να μετατρέψουν μια πρόταση κριτικής στην διχοτόμηση σε απόσπασμα για να προσπαθεί το προεδρικό να δαιμονοποιήσει τους ως δαμέ. 

Απολαύσετε τον [σε ρόλο Μηλιωτη να πουμε; Για όσους βλέπουν ακόμα ΡΙΚ] στην προσπάθεια να κατασκευάσει αυτό που δεν είπε το άτομο από το οποίο πήρε συνέντευξη. Συγκρίνετε τον τίτλο με την εισαγωγή εστω της συνέντευξης.

Ο τίτλος του φιλελεύθερου ηταν:

«Ονομα διάδοχου από Άντρο Κυπριανού»

Η εισαγωγή στην συνέντευξη:

«Ο Άντρος Κυπριανού με τη συνέντευξή του στον «Φ» τονίζει πώς έχει άποψη για την διάδοχη κατάσταση στο κόμμα, την οποία θα εκφράσει στα όργανα του κόμματος την ώρα που πρέπει. Ξεκαθαρίζει ωστόσο ότι στο ΑΚΕΛ δεν δίνουν δαχτυλίδια και ούτε ο ίδιος έχει πρόθεση να το κάνει. Όπως υποδεικνύει μάλιστα, η εκλογή θα γίνει από τα νέα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος τα οποία και αυτά θα εκλεγούν στο πλαίσιο του παγκύπριου συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί από τις 2 μέχρι τις 4 Ιουλίου.»

https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/1208595?fbclid=IwAR1Fyo8Qy72VGoZwD05GqY3ghTxoF4XXUylJm2o_LCFD5cNfOsf8Qh6Aidk#.YLxu2XjGh2A.facebook 


Η παρουσίαση του θεάματος Αννίτα. Όλα τα φερέφωνα ήταν εκεί.

By Δέφτερη Ανάγνωση



Η παρουσίαση του θεάματος Αννίτα. Όλα τα φερέφωνα ήταν εκεί.

Ο Ρεπόρτερ από την ίδια μέρα της ανακοίνωσης του Αβέρωφ, το παρουσίασε σαν κίνηση «ματ». Προφανώς, στην ανάγκη ξεπλύματος και παραπλάνησης χάνουν τζαι οι λέξεις το νόημα τους. Η αντιπολίτευση [ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, Οικολόγοι] έδειξαν διάθεση να συνεχίσουν την συνεργασία παρά την πρώτη μετεκλογική επίθεση να πειστούν ότι.. έχασαν, ενώ έχουν τώρα 27 solid έδρες στη Βουλή, τζαι εκαλύφκαν άνετα άνω του 40% του εκλογικού σώματος [όσα τζαι το κυβερνητικό μπλοκ το οποίο όμως άρχισε να δείχνει τις πολυδιασπάσεις του]. Άρα σε ποιούς τζαι γιατί θα ηταν «ματ» - δηλαδή τελική νικηφόρα κίνηση; Σιγουρα όχι στην αντιπολίτευση. Το γΕλαμ θα ψήφιζε την Αννίτα σαν ..γυναίκα; Ατε να δούμε...:)...Εσιει υποχρεώσεις λογικά απέναντι στο καθεστώς [όσα απωθημένα τζαι να εσιει ο Θεμιστοκλεους]– θα τις αποκαλύψει τοσο γληορα;...Ο Καρογιαν θα εγκατέλειπε τις φαντασιώσεις του για μια Αννίτα; Για την Αννίτα οϊ φυσικά, αλλα ο Καρογιαν χρωστά πολλά στον ΔΗΣΥ. Τζαι για την ώρα θα του είναι χρήσιμος...:). Όσο για το εξευτελισμένο [με την υπόσχεση προεδρίας] Σιζόπουλο, σιγά που είσιεν μαράζι να γοητευτεί την Αννίτα. Τον Σιζόπουλο φαίνεται να βρίσκεται κάπως τζαι υπό απειλή, αν δει κανείς ότι φαίνεται να επανέρχεται το ζήτημα του σχεδόν ενός εκατομμυρίου που του χαρίστηκε. Αλλα τζαι άλλα. Γενικώς όμως κανένας από το εν δυναμει συνεργάτες του ΔΗΣΥ δεν φαίνεται ότι θα μπορούσε να πειστεί από την Αννίτα – απλά θα εψήφιζαν όποιο υποψήφιο του ΔΗΣΥ, με δεδομένες τις συναλλαγές/υποσχέσεις/υποχρεώσεις – πλην βεβαίως των απωθημένων, που αναμένεται να δούμε αν θα εξαγοραστούν η όχι. 

Τα άλλα ΜΜΕ ήταν εξίσου γραφικά: ο Πολίτης τα Σάββατο ονόμαζε «ντρίμπλα» το κόλπο Αννίτα. Η ίδια ακριβώς έννοια με το «ματ» του Ρεπόρτερ. Λες και [ή μήπως έτσι ακριβώς;] το προεδρικό /ΔΗΣΥ έστειλε οδηγίες στα ημέτερα ΜΜΕ ότι η γραμμή τωρά θα ήταν να παρουσιαστεί η Αννίτα, σαν επιτυχία που πάλι έβγαζε «νικητή» τον ΔΗΣΥ. Κωδικές λέξεις «Ματ»/ «Ντρίμπλα». Οβερ..:)

Δεν θέλεις τον Φρόιντ για να σου πει ότι μια τέτοια εμμονή να προσπαθείς να πεις/επαναλαμβάνεις ψυχοκαταναγκαστικα σχεδόν, «κέρδισα/είμαι νικητής» κοκ, ενώ εμφανώς είσαι τζαι εσύ χαμένος, εν μάλλον προϊόν φόβου να μην αποκαλυφθεί η πραγματικότητα σου.

Ο Δαλίτης που έριξε επίσης πρωτοσέλιδο «Αβέρωφ έριξε το γάντι..»  [πόσο κιτς πλέον – η γυναίκα γίνεται σύμβολο μεσαιωνικής μονομαχίας ιπποτών.. :)] για να μας πει στην ροή του κειμένου [σαν υποβολή] ότι δεν πέτυχε η συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ. Αναπαραγωγή της αρχικής προσπάθειας την νύχτα των εκλογών, με φόντο το άγχος του κόμματος που προσπαθεί να εξυπηρετήσει. Διότι αν η συμμαχία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ δεν πέτυχε, τότε γιατί ο ΔΗΣΥ δεν τηρεί τις υποσχέσεις σε Σιζόπουλο ή τζαι Κάρογιαν; Γιατί όχι ο Αβέρωφ [το όνομα του οποίου λανσαρίστηκε την προηγούμενη μερα από το δίκτυο του προεδρικού]; Διότι δεν φκαίνουν οι αριθμοί – τζαι ξέρει το καλά ο Δαλίτης. Απλώς προσπαθεί να μετατρέψει την πρώτη αποκάλυψη του εν δυναμει διαλυτικού σκηνικού στους υποτιθέμενους συμμάχους του ΔΗΣΥ, με [με όλο τον σεβασμό στην κ. Αννίτα σαν άτομο] την λογική της παρουσιασης μια ποζας/θεάματος.. Θα έχει λόγο η Αννίτα [για να πουμε εστω ότι θα είναι ελκυστική σε άλλους χώρους]; Πότε τον απέκτησε τζαι εν τον είδαμε; Μήπως όταν ήθελε να λογοκριθούν τα έργα του Γαβριήλ;

Είναι προς τιμή του κυπριακού κινήματος γυναικών η ανακοίνωση ότι το όλο θέαμα ήταν φτηνά σεξιστικό. Αθθύμιζεν τον Αναστασιάδη που στο υπερασπιστεί την Γιολίτη εξευτέλισε την με το να μην την αφήσει, υπουργός υποτίθεται, να μιλήσει καν. Τελεία και παύλα. Μίλησαν οι άντρες του ΔΗΣΥ..:)


Όταν ο ΔΗΣΥ τζαι τα φερέφωνα του αναζητούν εναγωνίως τρόπους να συντηρήσουν την αυταπάτη ότι... «δικαιώθηκαν»

By Δέφτερη Ανάγνωση


Όταν ο ΔΗΣΥ τζαι τα φερέφωνα του αναζητούν εναγωνίως τρόπους να συντηρήσουν την αυταπάτη ότι... «δικαιώθηκαν»: Πώς φτάσαμε στην Αννίτα του αυταρχισμού/λογοκρισίας τζαι της πειθήνιας υπακοής «τελεία και παύλα» στους αντρες της εξουσίας.

Με το τέλος των εκλογών ο ΔΗΣΥ, τζαι δαμέ έπαιξε σημαντικό ρόλο  ο έλεγχος των τηλεοράσεων, επροσπάθησεν να λογοκρίνει σχεδόν ότι είσιεν πέσει στα ποσοστά του 1976 [όσα πήρε δηλαδή 2 χρόνια μετά το πραξικοπημα-εισβολη με φόντο την ευθύνη τζήνων που συγκαλύφκει ο Κληρίδης – των δολοφόνων της ΕΟΚΑ β τζαι όσων οδήγησαν στο πραξικόπημα που έφερε την εισβολή]. Τούτη η διάσταση έμεινε εκτός. Εστιάστηκε η έμφαση στις απώλειες του ΑΚΕΛ τζαι εν μέρει του ΔΗΚΟ – που έχασαν μεν, αλλά το μεν ΔΗΚΟ άντεξε μια οργανωμένη, από τον ΔΗΣΥ, υπονόμευση, ενώ το ΑΚΕΛ ήταν σε μια κατάσταση που ήταν το μόνο κόμμα/θεσμική μορφή που υπερασπίζετουν την εξελικτικα διαμορφωμενη μορφή λύσης [με φόντο τα κλειστά οδοφράγματα του Αναστασιάδη] τζαι την αντίσταση στο ρατσισμό [με φόντο τα ττέλια του Νουρή] – σχεδόν σαν το μόνο «ευρωπαϊκό» κόμμα.

Τζαι έτσι αφού έστρωσαν το χαλί οι δημοσιογράφοι [που το επαίζαν ελεγχόμενοι διαιτητές της ΚΟΠ, για να το πούμε ποδοσφαιρικά], το προεδρικό είπε να το παίξει ότι δεν δικαιώθηκε η κριτική της αντιπολίτευσης για το σκάνδαλο των διαβατηρίων. Αυτός άλλωστε ήταν τζαι ο στόχος των υπάκουων δημοσιογράφων. Ένα χυδαίο ψέμα που αναπαρήγαγαν ο Δαλίτης τζαι ο Πιμπίσιης στο Φιλελεύθερο τζαι  οι Πολίτης-Αλήθεια σαν πακέτο. Δαμέ ελογοκρίνετουν η εντυπωσιακά μειοψηφική θέση του προεδρικού: ολόκληρη η προεκλογική εστιάστηκε στην ανάγκη τιμωρίας των ενόχων – ο ίδιος ο ΔΗΣΥ έπαιξε το με υποψήφιους που εκρύφκαν το σήμα του ΔΗΣΥ, το γΕλαμ, η ρεζέρβα του προεδρικού, έπαιξε το «αντι-συστημικό» τζαι εξέλεξε τζαι τον Θεμιστοκλέους [με τις αντιπάθειες /απωθημένα στην σχέση με τον Αβέρωφ/ηγεσια του ΔΗΣΥ] τζαι ο Σιζόπουλος είσιεν ανάλογα ένα κόμμα που εφώναζε επίσης για τιμωρία ενόχων στα σκάνδαλα κοκ. Μόνο η υπάκουη ΔΗΠΑ δεν χρησιμοποίησε την διαπλοκή σαν σημείο αναφοράς. Τζαι το προεδρικό που ήταν στόχος τούτης της καταγραμμένης οργής, έπαιζε τον «..δικαίωση». Τέτοια δημοσιογραφία των υπηρεσιών.

Το σενάριο Αννίτα ήρτεν μετά σαν σκόνη στα μάθκια με την αποκάλυψη των στημένων υποσχέσεων προς την ΔΗΠΑ τζαι το εμφανές άδειασμα του Σιζόπουλου στον οποίον είχαν υποσχεθεί προεδρία της Βουλής.

Ένα καθεστως διαπλοκης μετατρεπει ακομα τζαι τις εκλογές σε αγοραπωλησία. « Θα πάρω εγώ την καρέκλα στην Βουλή τζαι να σου κανονίσουμε κανένα δημαρχείο..» Τέτοιου επιπέδου....

Τζαι οι «δημοσιογράφοι» πιστοί στο ρόλο τους.


 

Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Η εξουσία δεν είναι μονοδιάστατη ούτε μονοπολική, καθότι εμπεριέχει διαβαθμίσεις αναφορικά με την ισχύ και την ένταση του κάθε πόλου που την συγκροτεί συνολικά (κεφάλαιο, κράτος, ΜΜΕ κλπ). Υπό αυτή την έννοια, η κυβερνητική εξουσία και η εκλογική κατάληψη της αποτελεί μόνο το ένα σκέλος, το πολιτικό τμήμα που υψώνεται πάνω στο οικονομικό. Γιατί, στις ταξικά προσδιορισμένες αστικές κοινωνίες η εξουσία κατέχεται από εκείνους που ελέγχουν τα κλειδιά της οικονομίας, που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής και τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται.

Σε αυτό το πλέγμα κοινωνικών σχέσεων υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικές τάξεις (αστική – εργατική) που συγκροτούνται γύρω από την κεντρική σύγκρουση της αντιθετικής σχέσης κεφαλαίου – εργασίας, Μια εκλογική νίκη, ακόμη και ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό (όπως του ΣΥΡΙΖΑ το 2015) δεν αρκεί για να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Δεν καταργείται η ταξική πάλη, δεν αίρονται οι κοινωνικές τάξεις με την άνοδο του Α ή Β κόμματος στον κυβερνητικό θώκο, ούτε η ταξική σύγκρουση μπορεί απλά να μεταφερθεί από τη οικονομική σφαίρα (χώροι εργασίας, επιχειρήσεις, λιμάνια κ.ά.) στη κρατική σφαίρα (κυβέρνηση, υπουργεία). Το αστικό κράτος δεν μπορεί παρά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να συνιστά την εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης (όπως το έθεσε ο Μαρξ) που το διευθύνει, όπως και το κοινοβούλιο δεν μπορεί παρά για τους κομμουνιστές να αποτελεί ένα πεδίο αξιοποίησης για την απογύμνωση του ως αστικού θεσμού. Συνεπώς, δεν είναι αρκετή η βούληση, η θέληση, η τόλμη κ.ά. μιας «αριστερής» κυβέρνησης για να αλλάξει θεμελιακά η κοινωνία, πόσο μάλλον όταν δεν θέτει καν το ζήτημα εκεί που δημιουργείται, δηλαδή στην παραγωγική διαδικασία (καπιταλισμός), αλλά αποσπασματικά στον τρόπο αναπαραγωγής/διαχείρισης του (αναδιανομή, ανακατανομή).

Σε αυτό το πλαίσιο και στον αστερισμό του επαναπροσδιορισμού του αστικού/καπιταλιστικού διπολισμού όπως χαρτογραφήθηκε στις ελληνικές εθνικές εκλογές μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, με ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν και την Κύπρο, όσον αφορά τη πολιτική ουσία των πραγμάτων:

(α) Το πολιτικό δίπολο (νεοφιλελευθερισμός – σοσιαλδημοκρατία) όπως εξακτινώνεται και σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο διατηρείται με ορισμένες όμως τροποποιήσεις στο εσωτερικό του δεύτερου καθώς αντανακλάται περισσότερο μια μεταμοντέρνα νεοαριστέρα και όχι μια παραδοσιακή-ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία.

(β) Σε ο,τι αφορά την κομματική εκπροσώπηση του δεύτερου πόλου (σοσιαλδημοκρατία) έχουμε μια εδραιωμένη μετατόπιση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οριστικά πάρει τη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ (νυν ΚΙΝΑΛ) και αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα του εκλογικού χάρτη. Το νεοκομματικό δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει το πολιτικό δίπολο νεοφιλελευθερισμού/συντηρητισμού – σοσιαλδημοκρατίας/νεοαριστερας που κυριαρχεί σε εκλογικό επίπεδο.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο οι κινήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε μια εκ νέου επανεκτίμηση της ταυτότητας του, και μετατροπή του από κινηματική-πολιτισμική νεοαριστερά του «ατομικού δικαιωματισμού», των identity politics, των πλατειών κ.α. (βλ. Ποδέμος, Ντιε Λίνκε) σε μια δεξιά σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκής κοπής (βλ. συμμαχία S&D σε ευρωκοινοβούλιο). Βέβαια, η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται παραμένει η ίδια, δηλαδή τα μεσαία αστικά στρώματα θεματοποιώντας κυρίως ζητήματα αισθητικής, ετερότητας, τρόπους ζωής, κατανάλωση κ.ά. και ούτε κατά διάνοια δεν αναφέρεται σε αλλαγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας (ακόμη και μέσω μεταρρυθμίσεων). Πηγαίνοντας ξανά πίσω στο 2015 και ιχνηλατώντας την πορεία του μέχρι σήμερα, καταδεικνύεται ακόμη εμφατικότερα πως δεν τίθεται κανένα ζήτημα του τύπου «ήθελε, αλλά δεν μπορούσε», «προσπάθησε, αλλά συνθηκολόγησε», «αναγκάστηκε να υποχωρήσει» κ.ά.

Επί του πρακτέου, και σε ο,τι αφορά τον «πόλεμο θέσεων» είναι σημαντικό να καταγραφεί ότι η αστική τάξη έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να (επανα)διαμορφώσει και να στήσει το πολιτικό παιχνίδι με τέτοιους όρους όπως καθρεφτίστηκε στις εκλογές ώστε οι κύριοι παίκτες, είτε φορούν ροζ, είτε μπλε, είτε πράσινη φανέλα να βάζουν γκολ για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ενώ φαινομενικά εμφανίζονται ως να έχουν διαφορές, αυτές δεν αφορούν καμία ουσιαστική διαφοροποίηση σχετικά με την εξυπηρέτηση, προώθηση και υλοποίηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη, ως η κυρίαρχη επί των κοινωνικών σχέσεων, έχει οριοθετήσει ηγεμονικά το πεδίο της κοινωνικό-πολιτικής αντιπαράθεσης και κανονικοποιήσει τα όρια του πλαισίου σύγκρουσης, με τρόπο που δεν αμφισβητείται η λογική του καπιταλισμού, ο πυρήνας των εκμεταλλευτικών του σχέσεων (ατομική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής / εμπορευματοποίηση εργατικής δύναμης).

Έχει λοιπόν εδραιώσει και θεμελιώσει το αξίωμα που λέει πως σημασία δεν έχει ποιος ασκεί την εξουσία (π.χ. ΝΔ, ή ΣΥΡΙΖΑ, ή ΚΙΝΑΛ), αλλά το ποιος την κατέχει (αστική τάξη) καταφέρνοντας να προβάλει τα συμφέροντας της τόσο μέσω μιας νεοφιλελεύθερης-συντηρητικής κυβέρνησης όσο και μέσω μια σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης (ακόμη και κυβέρνησης της «ριζοσπαστικής αριστεράς, της ρήξης, της ανατροπής κοκ»). Πρέπει δε να τονιστεί, ότι αυτό το δίπολο στην παρούσα συγκυρία δεν ενσαρκώνει καν μια υποτυπώδη αντίθεση ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού καθότι το εύρος των διαχειριστικών επιλογών έχει ουσιαστικά σμικρυνθεί, ενώ σε ο,τι αφορά το γεωπολιτικό κομμάτι (συμμαχίες με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, συνεργασία με Ισραήλ, εξωτερική πολιτική) υπάρχει πλήρης και κρυστάλλινη ευθυγράμμιση των αστικών κομμάτων.

Έτσι, είναι επιτακτικό να τονισθεί και να αναδειχθεί ακόμη μια φορά το προφανές (που πολλές φορές μπουρδουκλώνεται από δήθεν «αριστερές ψαγμένες αναλύσεις») πως οι (όποιες) διαφορές ανάμεσα στο πολιτικό/κομματικό προσωπικό της αστικής τάξης είναι αφενός περισσότερο (α) έκφραση ορισμένων μικροδιαφορων ως προς τον τρόπο και την τακτική επιβολής των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης που ελέγχει τα μέσα παραγωγής και την εξουσία συνολικότερα, και αφετέρου (β) απόρροια ενός ανταγωνισμού σε μικρό-επίπεδο ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό ως προς το δηλαδή ποιο κόμμα θα εξυπηρετήσει καλύτερα το κεφάλαιο (επιχειρηματίες, βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές κ.α.) διαχειριζόμενο το αστικό κράτος για να απολαύσει και το ίδιο μέρισμα από τη νομή της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν υπάρχει καμία, επί της ουσίας, αμφισβήτηση της στρατηγικής του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, καθώς το ζήτημα δεν είναι αν θα βρίσκεσαι στην αριστερή ή τη δεξιά λωρίδα αυτού του δρόμου, αλλά το κατά πόσο θα ακολουθήσεις μια διαφορετική στρατηγική, συνεπώς ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτόν που δεν θα εδράζεται στο κέρδος και την αδιάκοπη τάση αναζήτησης κερδοφορίας, αλλά θα τοποθετεί τις σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες στο πυρήνα του σχεδιασμού της οικονομίας.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα λόγια του κατά πολλούς σκληροπηρυνικά ακροδεξιού Άδωνη Γεωργιάδη στην παράδοση παραλαβή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που ενώ ευχαρίστησε τον Γιάννη Δραγασάκη “για την ωραία συζήτηση που είχαν” ανέφερε, “δεν ερχόμαστε εδώ για να γκρεμίσουμε, ερχόμαστε για να χτίσουμε κι εμείς αυτά που θεωρούμε σωστά” ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει πολύ συγκεκριμένα ότι “πολλές από τις δικές σας πρωτοβουλίες έτυχαν και της δικής μας συναίνεσης στη Βουλή”. Κλείνοντας, ευχήθηκε απευθυνόμενος στον κ. Δραγασάκη “κι εγώ να τύχω της δικής σας συναινέσεως εφόσον το κρίνετε στο μέλλον. Έχουμε πολιτική αλλαγή, αλλά το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, δεν έχουμε σκοπό να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου”.

Κλείνοντας, σε ο,τι αφορά την Ελλάδα, αυτόν τον δρόμο, τη λεωφόρο του μέλλοντος, την αναγκαία προοπτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού  – κομμουνισμού μπορεί να εκφράσει ο ιστορικά διαμορφωμένος, εργασιακά ριζωμένος και συλλογικό πολιτικός φορέας (ΚΚΕ) της εργατικής τάξης και των συμμαχικών της λαϊκών στρωμάτων – τάξη που αποτελεί το επαναστατικό κοινωνικό υποκείμενο, και την εν γένει πολιτικά κινητήριο δύναμη, στις παρούσες ιστορικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος.

The post Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια appeared first on Αγκάρρα.

❌