One Radical Planet

🔒
❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Η εκλογική ‘κανονικότητα’ και ο αγώνας που συνεχίζεται σήμερα

By Hugo Sillen

Η εκλογική ‘κανονικότητα’ και ο αγώνας που συνεχίζεται σήμερα

Αλλαγή σκυτάλης και πολιτικού προσωπικού λοιπόν στις χθεσινές εκλογές. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μίλησε κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του για την επιστροφή της χώρας στην ‘κανονικότητα’, κάτι που εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι δεν έπεισε όσους χρειαζόταν για να παραμείνει στην κυβέρνηση.

Το αποτέλεσμα των εκλογών, πάντως, είναι μια επιστροφή στην ‘κανονικότητα’ εκ των πραγμάτων. Τα αποτελέσματα  μοιάζουν με αυτά των εκλογών του 2009 με ένα νέο δικομματισμό να εδραιώνεται και με τα δέκα χρόνια κρίσης να φέρνουν την αντικατάσταση του ενός πόλου του συστήματος (ΠΑΣΟΚ) από έναν άλλο (ΣΥΡΙΖΑ). Ακόμη και η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής αντικαταστάθηκε από την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου στον ρόλο του σχετικά πρόσφατου ΛΑ.Ο.Σ. Εκλογικά τουλάχιστον η αστική τάξη διαχειρίστηκε με απόλυτη επιτυχία  την κρίση, η οποία αποτέλεσε την μεγαλύτερη δοκιμασία για την ηγεμονία του πολιτικού προσωπικού του καπιταλιστικού συστήματος στην Ελλάδα.

Ωστόσο, οι ομοιότητες με αυτό που κωδικοποιήθηκε ως ‘κανονικότητα’ (η κίβδηλη ευδαιμονία των προ-κρίσης δεκαετιών) τελειώνουν εκεί. Τα οικονομικά στοιχεία της λαϊκής οικονομίας δεν έχουν και δεν θα έχουν ποτέ στο μέλλον την εικόνα που είχαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Μια ακόμη μεγάλη διαφορά που κατοχυρώθηκε σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι η εικόνα απαξίωσης του πολιτικού συστήματος από μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος. Η αποχή που έκλεισε στο 42,08%, αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη της μεταπολίτευσης και δίνει μια εικόνα μεγάλης απογοήτευσης, μια εικόνα ενός λαού σε παραίτηση και κατάθλιψη. Φυσικά αυτή η εικόνα είναι άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που απογοήτευσε μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του, οδηγώντας τους είτε σε πολιτική συντηρητικοποιηση, είτε σε απάθεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΚΚΕ προειδοποίησε για το που θα οδηγήσει η πολιτική και η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 κιόλας

Σε αυτές τις συνθήκες ‘κανονικότητας’ λοιπόν, το ΚΚΕ κατάφερε να κρατήσει τις δυνάμεις του, οι οποίες εάν κάποιος δει την μεγάλη εικόνα της κατάστασης του κινήματος σε Ευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι διόλου αμελητέες. Πολύ ειδικότερα δε, εάν αναλογιστούμε ότι σε αντίθεση με τα αστικά κόμματα οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένοι και δραστήριοι, όπως καταμαρτυρούν οι γενναίες προσπάθειες και η εν γένει δυναμική παρουσία των ψηφοφόρων του Κόμματος σε όλη την προεκλογική περίοδο. Ωστόσο, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους αυτή η σταθεροποίηση των δυνάμεων που καταγράφεται στην κάλπη, ειδικά σε σχέση με την διαμόρφωση συντηρητικών και αντιδραστικών συσχετισμών στην εξουσία δεν είναι αρκετή. Μεγάλα τμήματα του λαού παγιδεύθηκαν και πάλι στα ψεύτικα διλήμματα και ψήφισαν είτε τον ένα πόλο του συστήματος, είτε τον άλλο με ‘μισή καρδιά’. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ‘εκπαίδευσης’ του λαού από το πολιτικό σύστημα στην λογική, όχι πια των μειωμένων απαιτήσεων, αλλά στην λογική των ανύπαρκτων απαιτήσεων. Ας είναι, το ΚΚΕ θα είναι εδώ από σήμερα για να αγωνιστεί και για αυτούς που δεν το ψήφισαν και για να αποδείξει ότι αξίζει την εμπιστοσύνη τους και για να συνεχίσει τον αγώνα να πείσει τον λαό ότι αξίζει πολύ περισσότερα και μπορεί να τα πάρει μόνο εάν πιστέψει στις δικές του δυνάμεις.

Σε μια γενικότερα καταθλιπτική εκλογική εικόνα ένα από τα ελπιδοφόρα μηνύματα που έβγαλαν οι κάλπες έρχεται από την Αθήνα και την Αττική, στην οποία βρίσκεται και η μεγαλύτερη μάζα των εργαζομένων, όπου το ΚΚΕ είναι ξεκάθαρα τρίτη δύναμη. Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να αποτελέσει μια βάση στην οποία μπορεί να ‘χτίσει’ το Κόμμα στα επόμενα χρόνια και καταδεικνύει ότι έστω και σε εμβρυϊκό ακόμα επίπεδο, υπάρχουν διεργασίες ενίσχυσης που μπορούν να ενταθούν στην περίοδο που αρχίζει από σήμερα. 

Κλείνοντας πρέπει να τονιστεί ότι οι κάλπες δεν είναι τίποτα άλλο από μια αποτύπωση συσχετισμών και σε καμία περίπτωση δεν καθορίζουν τα πάντα. Τίποτα δεν κερδίζεται σε αυτές και τίποτα δεν χάνεται από αυτές. Από αύριο κιόλας ξεκινάει ο αγώνας, με το ΚΚΕ και την πρωτοπόρα εργατική τάξη όπως πάντα στην προμετωπίδα του, εναντίον -μιας ακόμη- αντιλαϊκής κυβέρνησης και ο αγώνας να μεγαλώσουν οι απαιτήσεις και να αυξηθεί η πίστη του λαού στις δικές του δυνάμεις και όχι στον οποιοδήποτε μεσσία. Ούτως ώστε στο παρόν να μπλοκαριστούν όσα περισσότερα από αυτά που έρχονται, αλλά κυριότερα στο μέλλον να ανοίξουν ορίζοντες για μια πραγματική αλλαγή εξουσίας και για μια χώρα και οικονομία που θα δουλεύει πραγματικά για τους πολλούς. Ούτως ώστε να αναστρέψουμε την ζημιά που έκανε ο καιροσκοπισμός του ΣΥΡΙΖΑ στις αξίες, τα ιδανικά, τα σύμβολα, και τα όνειρα των αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων του τόπου. Επομένως, ψηλά τις σημαίες και τα κεφάλια σύντροφοι οι πιο όμορφοι αγώνες μας είναι μπροστά μας!

The post Η εκλογική ‘κανονικότητα’ και ο αγώνας που συνεχίζεται σήμερα appeared first on Αγκάρρα.

Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια

By Weapons of Class Destruction (WCD)

Η εξουσία δεν είναι μονοδιάστατη ούτε μονοπολική, καθότι εμπεριέχει διαβαθμίσεις αναφορικά με την ισχύ και την ένταση του κάθε πόλου που την συγκροτεί συνολικά (κεφάλαιο, κράτος, ΜΜΕ κλπ). Υπό αυτή την έννοια, η κυβερνητική εξουσία και η εκλογική κατάληψη της αποτελεί μόνο το ένα σκέλος, το πολιτικό τμήμα που υψώνεται πάνω στο οικονομικό. Γιατί, στις ταξικά προσδιορισμένες αστικές κοινωνίες η εξουσία κατέχεται από εκείνους που ελέγχουν τα κλειδιά της οικονομίας, που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής και τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται.

Σε αυτό το πλέγμα κοινωνικών σχέσεων υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικές τάξεις (αστική – εργατική) που συγκροτούνται γύρω από την κεντρική σύγκρουση της αντιθετικής σχέσης κεφαλαίου – εργασίας, Μια εκλογική νίκη, ακόμη και ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό (όπως του ΣΥΡΙΖΑ το 2015) δεν αρκεί για να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Δεν καταργείται η ταξική πάλη, δεν αίρονται οι κοινωνικές τάξεις με την άνοδο του Α ή Β κόμματος στον κυβερνητικό θώκο, ούτε η ταξική σύγκρουση μπορεί απλά να μεταφερθεί από τη οικονομική σφαίρα (χώροι εργασίας, επιχειρήσεις, λιμάνια κ.ά.) στη κρατική σφαίρα (κυβέρνηση, υπουργεία). Το αστικό κράτος δεν μπορεί παρά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να συνιστά την εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης (όπως το έθεσε ο Μαρξ) που το διευθύνει, όπως και το κοινοβούλιο δεν μπορεί παρά για τους κομμουνιστές να αποτελεί ένα πεδίο αξιοποίησης για την απογύμνωση του ως αστικού θεσμού. Συνεπώς, δεν είναι αρκετή η βούληση, η θέληση, η τόλμη κ.ά. μιας «αριστερής» κυβέρνησης για να αλλάξει θεμελιακά η κοινωνία, πόσο μάλλον όταν δεν θέτει καν το ζήτημα εκεί που δημιουργείται, δηλαδή στην παραγωγική διαδικασία (καπιταλισμός), αλλά αποσπασματικά στον τρόπο αναπαραγωγής/διαχείρισης του (αναδιανομή, ανακατανομή).

Σε αυτό το πλαίσιο και στον αστερισμό του επαναπροσδιορισμού του αστικού/καπιταλιστικού διπολισμού όπως χαρτογραφήθηκε στις ελληνικές εθνικές εκλογές μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, με ευρύτερες προεκτάσεις που αφορούν και την Κύπρο, όσον αφορά τη πολιτική ουσία των πραγμάτων:

(α) Το πολιτικό δίπολο (νεοφιλελευθερισμός – σοσιαλδημοκρατία) όπως εξακτινώνεται και σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο διατηρείται με ορισμένες όμως τροποποιήσεις στο εσωτερικό του δεύτερου καθώς αντανακλάται περισσότερο μια μεταμοντέρνα νεοαριστέρα και όχι μια παραδοσιακή-ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία.

(β) Σε ο,τι αφορά την κομματική εκπροσώπηση του δεύτερου πόλου (σοσιαλδημοκρατία) έχουμε μια εδραιωμένη μετατόπιση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οριστικά πάρει τη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ (νυν ΚΙΝΑΛ) και αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα του εκλογικού χάρτη. Το νεοκομματικό δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει το πολιτικό δίπολο νεοφιλελευθερισμού/συντηρητισμού – σοσιαλδημοκρατίας/νεοαριστερας που κυριαρχεί σε εκλογικό επίπεδο.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο οι κινήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε μια εκ νέου επανεκτίμηση της ταυτότητας του, και μετατροπή του από κινηματική-πολιτισμική νεοαριστερά του «ατομικού δικαιωματισμού», των identity politics, των πλατειών κ.α. (βλ. Ποδέμος, Ντιε Λίνκε) σε μια δεξιά σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκής κοπής (βλ. συμμαχία S&D σε ευρωκοινοβούλιο). Βέβαια, η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται παραμένει η ίδια, δηλαδή τα μεσαία αστικά στρώματα θεματοποιώντας κυρίως ζητήματα αισθητικής, ετερότητας, τρόπους ζωής, κατανάλωση κ.ά. και ούτε κατά διάνοια δεν αναφέρεται σε αλλαγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας (ακόμη και μέσω μεταρρυθμίσεων). Πηγαίνοντας ξανά πίσω στο 2015 και ιχνηλατώντας την πορεία του μέχρι σήμερα, καταδεικνύεται ακόμη εμφατικότερα πως δεν τίθεται κανένα ζήτημα του τύπου «ήθελε, αλλά δεν μπορούσε», «προσπάθησε, αλλά συνθηκολόγησε», «αναγκάστηκε να υποχωρήσει» κ.ά.

Επί του πρακτέου, και σε ο,τι αφορά τον «πόλεμο θέσεων» είναι σημαντικό να καταγραφεί ότι η αστική τάξη έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να (επανα)διαμορφώσει και να στήσει το πολιτικό παιχνίδι με τέτοιους όρους όπως καθρεφτίστηκε στις εκλογές ώστε οι κύριοι παίκτες, είτε φορούν ροζ, είτε μπλε, είτε πράσινη φανέλα να βάζουν γκολ για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ενώ φαινομενικά εμφανίζονται ως να έχουν διαφορές, αυτές δεν αφορούν καμία ουσιαστική διαφοροποίηση σχετικά με την εξυπηρέτηση, προώθηση και υλοποίηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη, ως η κυρίαρχη επί των κοινωνικών σχέσεων, έχει οριοθετήσει ηγεμονικά το πεδίο της κοινωνικό-πολιτικής αντιπαράθεσης και κανονικοποιήσει τα όρια του πλαισίου σύγκρουσης, με τρόπο που δεν αμφισβητείται η λογική του καπιταλισμού, ο πυρήνας των εκμεταλλευτικών του σχέσεων (ατομική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής / εμπορευματοποίηση εργατικής δύναμης).

Έχει λοιπόν εδραιώσει και θεμελιώσει το αξίωμα που λέει πως σημασία δεν έχει ποιος ασκεί την εξουσία (π.χ. ΝΔ, ή ΣΥΡΙΖΑ, ή ΚΙΝΑΛ), αλλά το ποιος την κατέχει (αστική τάξη) καταφέρνοντας να προβάλει τα συμφέροντας της τόσο μέσω μιας νεοφιλελεύθερης-συντηρητικής κυβέρνησης όσο και μέσω μια σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης (ακόμη και κυβέρνησης της «ριζοσπαστικής αριστεράς, της ρήξης, της ανατροπής κοκ»). Πρέπει δε να τονιστεί, ότι αυτό το δίπολο στην παρούσα συγκυρία δεν ενσαρκώνει καν μια υποτυπώδη αντίθεση ανάμεσα σε διαφορετικές λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού καθότι το εύρος των διαχειριστικών επιλογών έχει ουσιαστικά σμικρυνθεί, ενώ σε ο,τι αφορά το γεωπολιτικό κομμάτι (συμμαχίες με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, συνεργασία με Ισραήλ, εξωτερική πολιτική) υπάρχει πλήρης και κρυστάλλινη ευθυγράμμιση των αστικών κομμάτων.

Έτσι, είναι επιτακτικό να τονισθεί και να αναδειχθεί ακόμη μια φορά το προφανές (που πολλές φορές μπουρδουκλώνεται από δήθεν «αριστερές ψαγμένες αναλύσεις») πως οι (όποιες) διαφορές ανάμεσα στο πολιτικό/κομματικό προσωπικό της αστικής τάξης είναι αφενός περισσότερο (α) έκφραση ορισμένων μικροδιαφορων ως προς τον τρόπο και την τακτική επιβολής των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης που ελέγχει τα μέσα παραγωγής και την εξουσία συνολικότερα, και αφετέρου (β) απόρροια ενός ανταγωνισμού σε μικρό-επίπεδο ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό ως προς το δηλαδή ποιο κόμμα θα εξυπηρετήσει καλύτερα το κεφάλαιο (επιχειρηματίες, βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές κ.α.) διαχειριζόμενο το αστικό κράτος για να απολαύσει και το ίδιο μέρισμα από τη νομή της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν υπάρχει καμία, επί της ουσίας, αμφισβήτηση της στρατηγικής του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, καθώς το ζήτημα δεν είναι αν θα βρίσκεσαι στην αριστερή ή τη δεξιά λωρίδα αυτού του δρόμου, αλλά το κατά πόσο θα ακολουθήσεις μια διαφορετική στρατηγική, συνεπώς ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτόν που δεν θα εδράζεται στο κέρδος και την αδιάκοπη τάση αναζήτησης κερδοφορίας, αλλά θα τοποθετεί τις σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες στο πυρήνα του σχεδιασμού της οικονομίας.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα λόγια του κατά πολλούς σκληροπηρυνικά ακροδεξιού Άδωνη Γεωργιάδη στην παράδοση παραλαβή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που ενώ ευχαρίστησε τον Γιάννη Δραγασάκη “για την ωραία συζήτηση που είχαν” ανέφερε, “δεν ερχόμαστε εδώ για να γκρεμίσουμε, ερχόμαστε για να χτίσουμε κι εμείς αυτά που θεωρούμε σωστά” ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει πολύ συγκεκριμένα ότι “πολλές από τις δικές σας πρωτοβουλίες έτυχαν και της δικής μας συναίνεσης στη Βουλή”. Κλείνοντας, ευχήθηκε απευθυνόμενος στον κ. Δραγασάκη “κι εγώ να τύχω της δικής σας συναινέσεως εφόσον το κρίνετε στο μέλλον. Έχουμε πολιτική αλλαγή, αλλά το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, δεν έχουμε σκοπό να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου”.

Κλείνοντας, σε ο,τι αφορά την Ελλάδα, αυτόν τον δρόμο, τη λεωφόρο του μέλλοντος, την αναγκαία προοπτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού  – κομμουνισμού μπορεί να εκφράσει ο ιστορικά διαμορφωμένος, εργασιακά ριζωμένος και συλλογικό πολιτικός φορέας (ΚΚΕ) της εργατικής τάξης και των συμμαχικών της λαϊκών στρωμάτων – τάξη που αποτελεί το επαναστατικό κοινωνικό υποκείμενο, και την εν γένει πολιτικά κινητήριο δύναμη, στις παρούσες ιστορικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος.

The post Εκλογές, αστικά δίπολα και…καπιταλιστική συνέχεια appeared first on Αγκάρρα.

Ποιος (θα) είναι ο «ακρίτας» της Τουρκίας;

By nikosmoudouros
Το μήνυμα ενός πρωτοσέλιδου τουρκικής εφημερίδας και η επικείμενη συμπεριφορά των ψηφοφόρων στην τ/κ κοινότητα Του ΝΙΚΟΥ ΜΟΥΔΟΥΡΟΥ Στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, ο πρωτοσέλιδος τίτλος της τουρκικής εφημερίδας Γενί Σιαφάκ (Yeni Şafak) παρουσίασε για πολλοστή φορά τον Μουσταφά Ακιντζί ως ένα πολιτικό φιλο-ελληνοκυπριακών τάσεων. Συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκε η φράση «Rumların Akıncısı», η οποία αποδόθηκε στον ελληνοκυπριακό […]

Ο Ακιντζί έχει προβάδισμα αλλά μην υποτιμούμε τις παρεμβάσεις της Τουρκίας υπέρ του Τατάρ

By nikosmoudouros
Προβάδισμα στον Μουσταφά Ακιντζί «βλέπει» ο Νίκος Μούδουρος για τις αυριανές «εκλογές» στα κατεχόμενα στην Κύπρο. Σε συνέντευξή του στο iefimerida.gr, o Λέκτορας του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Νίκος Μούδουρος εξηγεί πού θα κριθεί ο νικητής της Κυριακής αλλά και γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία για Ελλάδα και Κύπρο ποιος θα είναι […]

Ο Τατάρ εκπροσωπεί την πολιτική της υπακοής

By nikosmoudouros
Η επικράτηση του Ερσίν Τατάρ στο κατοχικό καθεστώς σηματοδοτεί τη μεταφορά του τουρκικού κράτους στην Κύπρο, υπογραμμίζει ο τουρκολόγος Νίκος Μούδουρος, ο οποίος παρακολουθεί στενά τα τεκταινόμενα στα κατεχόμενα και την Τουρκία. Σε μια πρώτη αποτίμηση του αποτελέσματος των λεγόμενων προεδρικών εκλογών εκτιμά πως η κατάσταση είναι τέτοια που δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν ούτε […]

Η οργή του λαού 

By ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΚΟΥΡΤΕΛΛΑΡΗΣ

Σκυφτός, απλωμένος πάνω από τη μηχανή του αυτοκινήτου, μουντζωμένος και με την κούραση όλης της εβδομαδας να βαραίνει το κορμί, προσπαθώ να μαζέψω δυνάμεις, για να ολοκληρωθεί η τελευταία μέρα της εβδομάδας στο μεροκάματο του συνεργείου.

Γιατί όμως εμείς, που βγάζουμε με ιδρώτα και αίμα τίμια το ψωμί μας, να πρέπει να ανεχόμαστε αυτούς που ζουν σαν παράσιτα από τον πλούτο που εμείς παράγουμε;  Η σκληρότητα της χειρονακτικής εργασίας σε κάνει να θυμώνεις πιο πολύ με την αδικία που σε περικυκλώνει, σε κάνει να θυμώνεις πιο πολύ και με αυτούς που θα και θα, επειδή σε δυο μέρες είναι οι εκλογές και έχουν ανάγκη την ψήφο σου.

Θυμώνω πιο πολύ με τους υποκριτές που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη φτώχεια και τα βάσανα του λαού, αλλά και με τους υποκρινόμενους τους εργατοπατέρες, ενώ αυτοί δεν δούλεψαν πραγματικό μεροκάματο, ούτε μια μέρα στη ζωή τους.

Η φυσιολογική οργή μας για τη διαφθορά, για την αδικία, για την εκμετάλλευση, για το ότι οι εργαζόμενοι δουλεύουμε μέχρι να σπάσουμε, λες και ήμαστε παιχνίδι στα χέρια του πλούσιου εργοδότη, βιομηχάνου, αφεντικού και αφέντη, αυτή η οργή μας, πρέπει να συνδέεται με την αιτία. Και η αιτία είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, το σύστημα αυτό που εκτρέφει την αδικία, προασπίζεται  και προάγει την καταπίεση και την εκμετάλλευση, πολλαπλασιάζει τις ανισότητες, ευνοεί τη διαφθορά.

Κανένα κόμμα όμως, δεν μιλά για αυτή την αιτία όλες αυτές τις μέρες που η καταπολέμηση της διαφθοράς έγινε το αγαπημένο σλόγκαν όλων, κατεργάρηδων και κατεργαρέων, παραμυθάδων και λοιπών λαοπλάνων. Και πως άραγε ένα κόμμα που έχει ως άμεσο στόχο την ανάληψη ξανά της εξουσίας για να διαχειριστεί τον καπιταλισμό, μπορεί να μιλήσει για την πραγματική αιτία των παθών του λαού; Πώς θα γίνει αυτό, αφού θέλει να κυβερνήσει στον καπιταλισμό και να διαχειριστεί το σύστημα των πλουσίων και των αστών;

Αν δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό, θα παραμείνουμε για πάντα εγκλωβισμένοι, όπως και τώρα σε μια βασανιστική ψευδαίσθηση, θα παραμείνουμε ως η μια ψήφος εργαλείο με αξία μόνο ως τη μέρα των εκλογών και μετά ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Η οργή μας λοιπόν πρέπει να μετατραπεί σε ταξική συνείδηση, για να έχουν οι αγώνες μας αποτέλεσμα! Η οργή μας να μετατραπεί σε ταξική οργάνωση για να δημιουργήσουμε το σπίτι του λαού και να μπορούν οι αγώνες να γεννούν την ελπίδα και να φέρνουν την πραγματική ελευθερία, τη δικαίωση, την πρόοδο και προκοπή  του εργαζομένου και όλου του λαού.

Οι εκλογές της 30ης Μαΐου – Η επόμενη μέρα για το λαό

By ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 30ης Μαΐου, καταγράφονται πλέον στην ιστορία. Η «Νέα Σκέψη», θεωρεί πως εκείνο που έχει σημασία, είναι η ορθή ανάγνωση τους και η εξαγωγή συμπερασμάτων για πολλές παραμέτρους που αφορούν στην πολιτική, στην οικονομική και στην κοινωνική διάρθρωση του κράτους και της κοινωνίας στη σύγχρονη Κύπρο, μέλος της ΕΕ από το 2004.

Κάποια σημεία μπορούν να διαβαστούν ως εξής:

Ένα ποσοστό της τάξης του 34.28%, που μεταφράζεται σε 191,228 ψηφοφόρους, τήρησε αποχή από τη διαδικασία της ψηφοφορίας. Αν συνυπολογιστεί και ένας αριθμός γύρω στους 90,000 που ενώ έχουν δικαίωμα ψήφου, επέλεξαν να μην εγγραφούν στον εκλογικό κατάλογο, τότε μπορούμε να διαπιστώσουμε πως σχεδόν το 40% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου στην Κύπρο, απαξιώνει τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Στην ουσία, θεωρεί πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, δεν έχει να περιμένει κάτι ουσιαστικό για τη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να επισημάνουμε πως αυτή η μερίδα του κόσμου που απαξιώνει, ταυτόχρονα απαξιώνεται από το ίδιο το σύστημα και εξωθείται στην αποχή, η οποία δεν έχει επιπτώσεις στο κατεστημένο.

Την ίδια στιγμή, καταγράφηκε ένας διπλασιασμούς της εκλογικής δύναμης του φασιστικού κόμματος στην Κύπρο, το οποίο μάλιστα κατατάσσεται πλέον στην τέταρτη θέση, με βάση τα αποτελέσματα. Η απαξίωση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, ο βίος και η πολιτεία των κομμάτων που το αποτελούν, οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του αριθμού των πολιτών που δυστυχώς, επιλέγει φασισμό, χωρίς ενδοιασμούς.

Το κυβερνών κόμμα και ενώ ασκεί τις αντιλαϊκές πολιτικές και ταυτόχρονα συνελήφθη να διαπράττει σωρεία παράνομων πράξεων, είτε ως στελέχη, είτε ως εκτελεστική εξουσία, βυθισμένο σε μια πρωτόγνωρη διαφθορά, εντούτοις διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά του. Παρέμεινε πρώτη δύναμη, με αυξημένη διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Μαζί στα σκάνδαλα και διάφοροι θεσμοί, καθώς και άλλα κόμματα ή στελέχη τους, οπότε σε συνδυασμό με την αποχή ως πράξη απαξίωσης, καμιά τιμωρία δεν φαίνεται να έχει πρακτικά αγγίξει το σύστημα.

Μικρά νεοσύστατα κόμματα, με παλαιά στελέχη κομμάτων της συντήρησης, παρουσιάστηκαν ως η αλλαγή και κατέγραψαν θεαματικά ποσοστά, σε μια εκλογική διαδικασία όπου τρία τουλάχιστο μικρά κόμματα, απέτυχαν να φτάσουν το όριο εισόδου του 3.6% και έμειναν χωρίς εκπροσώπηση στη βουλή. Με αυτό το δεδομένο, ένα ποσοστό γύρω στο 15% όσων ψήφισαν δεν αντιπροσωπεύονται σήμερα στη βουλή.

Αφήνουμε τελευταίο, το κόμμα της κυπριακής Αριστεράς. Σε συνθήκες σκληρής αντιλαϊκής επίθεσης που μπορούμε να πούμε πως ξεκίνησε αμέσως μετά την είσοδο στην ΕΕ και εντάθηκε από το 2012 μέχρι και σήμερα – με μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, χορηγίες στο τραπεζικό κεφάλαιο από τα δημόσια ταμεία, με απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και με ένα ποσοστό φτώχειας γύρω στο 23% δηλ. πέραν των 200,000 ανθρώπων – το κόμμα της αριστεράς κατάφερε, όχι απλά να μην μαζέψει τους εργαζόμενους κοντά του, αλλά να κατρακυλήσει σε ένα ποσοστό της τάξης του 22.3%. Το ποσοστό αυτό, αν ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω αριθμοί που αναφέρονται σε όσους απέχουν ή δεν εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους και με βάση τον αριθμό των επίσημα εγγεγραμμένων, ρίχνει ακόμη περισσότερο την επιρροή του κόμματος στην κυπριακή κοινωνία, περιορίζοντας την γύρω στο 13% όσων έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν.

Σε μια σειρά από εκλογικές αναμετρήσεις από το 2012 και μετά, είτε αυτές αφορούσαν Προεδρικές εκλογές, είτε Βουλευτικές, είτε Ευρωεκλογές, το κόμμα της αριστεράς, έχασε. Χαρακτηριστικά, ενώ το 2011 στις αντίστοιχες βουλευτικές εκλογές, είχε λάβει τη στήριξη 132,000 ψηφοφόρων, το 2016 μειώθηκαν στους 90,000 και το 2021 στους μόλις 79,000.

Στο κόμμα της Κυπριακής Αριστεράς, το οποίο συναίνεσε και στήριξε την ένταξη στην ΕΕ, η ρητορική των τελευταίων είκοσι χρόνων άλλαξε. Οι πολιτικές του, εντάχθηκαν στο δοσμένο πλαίσιο διαχείρισης και συνδιαχείρησης του καπιταλιστικού συστήματος, με πρόσχημα το λεγόμενο εκσυγχρονισμό. Είναι χαρακτηριστικό, πως ακόμη και ως αντιπολίτευση για 8 χρόνια, επέλεξε συνειδητά να εξαντλεί τον αγώνα του, στη καλύτερη διαμόρφωση κυβερνητικών μνημονιακών νομοσχεδίων ή και στην απευθείας ψήφιση τους. Η λογική του μονόδρομου, ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος εντός ΕΕ, διαπότισε τα μυαλά και τις πολιτικές των καθοδηγητικών του σωμάτων, σε βαθμό που να μην ξεχωρίζει πλέον, από τα καθαρά συστημικά κόμματα και να θεωρείται από τον απλό ψηφοφόρο που απέχει, το ίδιο με τους λοιπούς.

Στο ίδιο διάστημα και με μια στρατηγική που αναπτύχτηκε στους κόλπους του από το 2004 και ένθεν, οι θέσεις του στο Κυπριακό μεταλλάχθηκαν. Οι αναλύσεις του πλέον δεν θεωρούν σχέδια όπως το Ανάν ή τα πιο πρόσφατα, ως χωριστικά και επικίνδυνα για το λαό και επωφελή μόνο για τον ιμπεριαλισμό που μεσολαβεί, προτείνει και καθορίζει το πλαίσιο λύσης. Στην ουσία δεν καταγράφεται καμιά αναφορά στον ιμπεριαλισμό και την Τουρκία, ως το κύριο εμπόδιο για σωστή λύση. Τα πυρά στρέφονται σε όσους στο εσωτερικό μέτωπο επιλέγουν να μην συναινούν στην όποια ιμπεριαλιστική διευθέτηση, είτε για τους σωστούς, είτε και για τους λάθος λόγους.

Μεγάλο μέρος του κόσμου της αριστεράς, ίσως η πλειοψηφία, δεν εγκρίνει αυτή την πολιτική και τούτο εκφράστηκε με έντονο τρόπο σε διάφορες φάσεις, αρχής γινόμενης με το δημοψήφισμα του 2004. Η στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ σε αυτό το ζήτημα, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει οδηγήσει μεγάλο αριθμό υποστηρικτών του σε αποστασιοποίηση και αυτό εκφράζεται και με τα εκλογικά ποσοστά. Ανεξάρτητα όμως από τα όποια εκλογικά ποσοστά των τελευταίων ετών, ακόμα και σε περιόδους που τα ποσοστά ήταν ψηλότερα, αποδείχτηκε, πως αυτά από μόνα τους, δεν ήταν ικανά να μετατραπούν σε δύναμη αντίστασης σε αντιλαϊκές πολιτικές, ιδιαίτερα μετά την ένταξη στην ΕΕ.

Ως εκ τούτου και με βάση τα πιο πάνω, εκείνο που απώλεσε το ΑΚΕΛ ήταν η πολιτική οργάνωση σε ταξική βάση, με στόχο τη ρήξη και τη σύγκρουση με πολιτικές του ντόπιου κεφαλαίου και της ΕΕ. Οι φωνές εντός και πέριξ του κόμματος της αριστεράς, για πλήρη μετατροπή του κόμματος σε σοσιαλδημοκρατικό, καταγράφονται εδώ και δεκαετίες και εντείνονται στις μέρες μας. Το που θα κινηθεί το κόμμα στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα κρίνει οριστικά τη θέση του στο πολιτικό πεδίο και ταυτόχρονα θα υποχρεώσει και τους κομμουνιστές που παραμένουν στις τάξεις του, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, τα οποία είναι απότοκο της ευρωπαϊκής ομηρείας, δεν συζητήθηκαν. Κανένας δεν στόχευσε στην ανάδειξη της φτώχειας και να καταθέσει ριζοσπαστικές πολιτικές ανακούφισης. Η απόκτηση στέγης, σε συνδυασμό με την απώλεια του Συνεργατισμού, που αποτελούσε το στήριγμα των χαμηλών εισοδηματικά στρωμάτων, έχει γίνει σχεδόν αδύνατη. Την ίδια στιγμή, με τις ψήφους των μεγάλων κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ, ο βασικός νόμος των εκποιήσεων περιουσιών και πρώτης κατοικίας, τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή. Καμιά ελπίδα δεν διαγράφεται στον ορίζοντα για τους οικονομικά αδύνατους. Τα ωράρια εργασίας έχουν απορρυθμιστεί, η εργασία σε Κυριακές και αργίες έχει γίνει νόμος και οι μισθοί έχουν κατρακυλήσει σε εξευτελιστικά επίπεδα. Πέραν της αοριστολογίας, καμιά ριζοσπαστική πρόταση προς την κοινωνία, δεν δείχνει πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, νοιάζεται και επιθυμεί ρήξη με το κεφάλαιο για το καλό του λαού.

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 30ης Μαΐου, μπορούν να ερμηνευτούν από διάφορους και με διάφορους τρόπους. Για μας αυτό που αναδεικνύεται περίτρανα είναι η χρεωκοπία του συστήματος και του αστικού κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων που παλεύουν για τη διαχείριση του καπιταλισμού. Ο λαός είναι απελπιστικά μόνος και έχει αφεθεί στην τύχη του και στα χέρια των αρπακτικών του συστήματος, στα πλαίσια της θεσμοθετημένης ομηρείας στην ΕΕ, που κανένα κόμμα δεν αμφισβητεί. Αντιθέτως, όλες οι πολιτικές προτάσεις που καταγράφηκαν στην προεκλογική περίοδο, αναφέρονται αποκλειστικά στην καλύτερη διαχείριση αυτών ακριβώς των αντιλαϊκών πολιτικών.

Ως συμπέρασμα για το αύριο, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως με βάση τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται, έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για το λαό μας. Εκείνο που απουσιάζει, είναι η πολιτική και καθαρά ταξική οργάνωση των εργαζομένων. Απουσιάζει η υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού με όρους σύγκρουσης με το κεφάλαιο και όχι με όρους εκλογικών ποσοστών και κομματικού οφέλους. Το άμεσο καθήκον αυτή τη στιγμή, είναι η υπόθεση των εργαζομένων και το μέλλον του αγώνα της. Επιβάλλεται η οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης.

Νέα Σκέψη

· Weekly Review: Στην Κύπρο, ο ΔΗΣΥ φαίνεται να επιταχύνει την προεκλογική του - με μαζική αρπαχτή με στόχο την συσπείρωση;

By Δέφτερη Ανάγνωση

 


Ο Δαλίτης του Φιλελεύθερου φαίνεται να είναι ένα ενδιαφέρον σύμπτωμα που αναπόφευκτα θα πιστωθεί στο δίκτυο Αβέρωφ. Ο ρόλος του, με κύριους πρωτοσέλιδους τίτλους, φαίνεται να είναι ότι προσπαθεί να προωθεί θέματα που να δημιουργούν εν δυναμει κρίση εμπιστοσύνης στην αντιπολίτευση – ανάμεσα στο ΔΗΚΟ τζαι το ΑΚΕΛ ας πούμε. Παρακολουθώντας τα δημοσιεύματά του, αυτή η διάσταση είναι σταθερή – αρχικά μάλιστα φάνηκε να προωθει την ιδέα [τώρα με ποιά σοβαρότητα, μόνο ο καθρέφτης του μπορεί να απαντήσει] ότι ο Ν. Παπαδόπουλος θα στήριζε Αβέρωφ... Άμα ξέμεινε από σοβαροφάνεια αυτό το σενάριο, άρχισε το σενάριο Παμπορίδη [με το αμίμητα κωμικό πρωτοσέλιδο ότι η απόφαση του ΑΚΕΛ να ξεκινήσει συζητήσεις – με το ΔΗΚΟ βασικά- σήμαινε ότι «στρώνει χαλί» στον Παμπορίδη. Τέτοια «δημοσιογραφία».. :)] κοκ... Το Σάββατο, 19/2, ταυτόχρονα με τον Πολίτη [τουλάχιστον τζήνοι εν το είχαν τζαι κύριο τίτλο] προσπάθησε να πουλήσει το ότι το ΔΗΚΟ συζητά στήριξη ..Χριστοδουλίδη... Μεγάλο άγχος πρέπει να έσιει ο Αβέρωφ για πιθανή συνεργασία της αντιπολίτευσης, για να αφήσει το εσωτερικό του προβλημα [τον Χριστοδουλίδη] τζαι να βουρά να του έβρει υποστηρικτές. Στο κείμενό του, ο Δαλίτης παραδέχεται ότι το ΔΗΚΟ δεν επιβεβαιώνει τις «πληροφορίες» [του Αβέρωφ να πούμε;.. :)], αλλά ο Δαλιτης στο καθήκον;..

Για να κατανοηθεί ίσως το άγχος του επιτελείου Αβέρωφ, που φαίνεται να εκφράζεται από τον Δαλίτη [σαν είδος δυτικού ΜΜΕ που περιμένει εισβολή στην Ουκρανία, χθες] ίσως να είναι χρήσιμο να δει κανείς ένα σχόλιο του Πιμπίσιη [επίσης όπως φαίνεται, προσκείμενο του ΔΗΣΥ, αλλά με μια πιο αποστασιοποιημενη στάση] στις αρχές της εβδομάδας, όπου σε ένα γενικολόγο κείμενο έριχνε την σπόντα ότι γίνονται δημοσκοπήσεις αλλά δεν δημοσιοποιούνται κοκ. Γιατί δεν έχουν έρεισμα οι υποψήφιοι που τις παραγγέλλουν ας πούμε, γιατί τα κόμματα είναι σε κρίση κλπ. Για την αντιπολίτευση τουύτο δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, αφού ακόμα συζητούν το κοινό πρόγραμμα τζαι οι υποψήφιοι είναι ακόμα άγνωστοι... Όμως αναπόφευκτα η σκέψη πάει στον ξεκάθαρα δηλωμένο υποψήφιο – τον Αβέρωφ- που στηρίζεται από κόμμα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ο Αβέρωφ, τζαι το επιτελείο που τον στηρίζει, εν κάμνει δημοσκοπήσεις [με δεδομένο μάλιστα ότι ο Χριστοδουλιδης διέρρευσε πριν λλιον τζαιρό δημοσκόπηση που έδειχνε τον Αβέρωφ στο 7%]...

Λίγο μετά το σχόλιο Πιμπισιη, ο Αβέρωφ [προκαλώντας προφανώς υποψίες για πού τον τρώει τζαι που κνίθεται] ανακοίνωσε ότι ο ΔΗΣΥ δεν έχει σχέδιο Β τζαι ότι ο ίδιος δεν θα αποσυρθεί. Είπε κανένας επίσημα ότι θα αποσυρθεί;.. :)

Οπότε η δήλωση μάλλον είναι απάντηση σε έμμεσες αναφορές [όπως ίσως του Πιμπίσιη;] ίσως τζαι στο εσωτερικό του ΔΗΣΥ, για να στηρίξει την υποψηφιότητα του που μάλλον έσιει τζαι εσωτερικά προβλήματα πειστικότητας..

Σε έτσι πλαίσιο φαίνεται να είναι αναπόφευκτα προσπάθεια μετατόπισης ένας πρωτοσέλιδος τίτλος Δαλίτη που ψάχνει πάλι [όπως με το «χαλί» του Παμπορίδη] προβλήματα στην αντιπολίτευση..

Κατά τα άλλα ο ΔΗΣΥ ξεκίνησε φουλ προεκλογική. Μοιράζει σε ημέτερους τ/κ υποστατικά, «βρέχει λοχίες στην αστυνομία» λαλούν στις ειδήσεις, κοκ; ..Ο Αβέρωφ επί το έργον;.. :)

· Τα ΜΜΕ θα παρελάσουν όποιον/α αθθυμηθούν για να δημιουργούν κατσιαρίσματα για την αντιπολίτευση;

By Δέφτερη Ανάγνωση


Τελικά, μαλλον δεν ήταν τυχαίο που ο ΔΗΣΥ, τζαι τα περιρρέοντα συμφέροντα, φαίνεται να αγωνίστηκαν με πάθος τζαι απαράμιλλο άγχος  για να λογοκρίνουν τις σατιρικές τηλεοπτικές εκπομπές με πολιτικές αναφορές. Το πιο προσφατο θύμα φαίνεται να ήταν ο Γιόρτσιος..

Αν δει κανείς πως λειτουργούν τα εκ ΔΗΣΥ ελεγχόμενα κανάλια για την προεκλογική διαδικασία, με εστίαση στην αντιπολίτευση, το πρώτο θέμα αν υπήρχε σάτιρα δεν θα ήταν η εμμονή των καναλιών με τους υποψήφιους, αλλά οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι τζαι οι εμμονές τους... τζαι φυσικά, όχι μόνο των καναλιών..

Ψάχνουν με τόσο πάθος να έβρουν πιθανούς υποψήφιους που νοιώθεις ώρες ώρες ένα οίκτο για την κατάντια των δημοσιογράφων. Αφού τελειώσαμε με το κωμικό σήριαλ Παμπορίδη, ξεκίνησε μια νέα σειρά ονομάτων. Εν πολλά δύσκολα μαθηματικά να καταλάβουν οι δημοσιογράφοι ότι πρώτα εν να δουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης τις θέσεις που θα διαμορφώσουν τζαι μετά εν να έβρουν υποψήφιο;...Είναι σαν να υπάρχει μια νευρωτική εμμονή [ ή διαταγή;.. :)] να ψάχνουν οποιονδήποτε έσιει κάποιο όνομα για να σύρουν το ονομα του/της στην αρένα... Σε λλίον εν να αρκέψουν να ρωτούν όποιον δουν μπροστά τους αν εψήφισε αντιπολίτευση – τζαι άρα αν θα εν υποψήφιος... Πατάτες αντιναχτές που τους αξίζει - τους δημοσιογράφους ..Αλλά λογόκρινε τζαι το χιούμορ το καθεστώς... :)

Η αιτία προφανώς είναι το άγχος του επιτελείου Αβέρωφ που θέλει να κάμνει προεκλογική μέσω μετατοπίσεων. Διότι ξέρει ότι εν τραβά ο ίδιος –εν αντιπαθής, με εικόνα πολιτικάντη που εν μπορεί να τον εμπιστευτεί κάποιος/α. Αλλά έσιει επιχορηγήσεις που φτάνουν στα οικονομικά τα καναλιών τζαι εφημερίδων;... :)

Η ανακύκλωση ονομάτων, παρά τις διαψεύσεις των κομμάτων, έσιει σαν στόχο αρχικά να δημιουργεί ένα αίσθημα διαφωνιών σε δημόσιο φόντο – η καημένη η Μηλιώτη, που κατάντησε σύμβολο του Συναγερμισμού στα ΜΜΕ, εβούρησεν σαν την κωμική φιγούρα mappet show να ψάξει για διαφωνία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ στις προεδρικές, από μια διαφωνία Κουλία-Λουκαΐδη...Τέτοιες ανάγκες..

Ευρύτερα, ο Αβέρωφ τζαι τα δίκτυα του θα προσπαθούν να επιτεθούν στην αντιπολίτευση τζαι τον υποψήφιο της για να μεταφέρουν τα προβλήματα του ΔΗΣΥ ποτζεί... διότι ο Αβέρωφ τωρά προσπαθεί να συνάξει τα ασυμμάζευτα στον ΔΗΣΥ τζαι να αντιμετωπίσει την πιθανότητα ότι αρκετοί συναγερμικοί θα προτιμήσουν Χριστοδουλίδη... Οπότε ο εχθρός, όπως παπαγάλισε πειθήνια τζαι η Ξένια είναι... το ΑΚΕΛ.. τζαι μετά θα είναι τζαι το ΔΗΚΟ... :) ..Για να μην φαίνεται το πρόβλημα στο εσωτερικό της συναγερμικής μάντρας... 

· Γαλλικές εκλογές: τζαι ξαφνικά η αριστερά kingmaker τζαι οι υποψήφιοι με θέσεις ενάντια στην εξάρτηση από το ΝΑΤΟ φαίνεται να φκάλλουν πλ

By Δέφτερη Ανάγνωση



Οι γαλλικές εκλογές που μάλλον πληκτικές ήταν μέχρι πρόσφατα ξαφνικά εφκάλλαν ενδιαφέρουσες διαστάσεις..

Η εικόνα του Μακρόν σαν αδιαμφισβήτητου νικητή, εσούστηκεν κάπως. Με 28% τζαι με την Λεπέν [με στήριξη άλλων της ακροδεξιάς στο δεύτερο γύρο] να κοντέφκει επίσης το 30%+ η έκπληξη της βραδιάς γίνεται καθοριστική. Το κίνημα του Μελανσόν μάζεψε την αριστερά από διάφορες πτέρυγες τζαι οριακά [ για 1+%] θα μπορούσε να πάει δεύτερο γύρο..

«Οι φήμες για το πρόωρο τέλος μου, ήταν μάλλον υπερβολικές» θα εσχολίαζεν η αριστερά, όπως θα ελάλεν τζαι ο Μ. Τουέιν... Μέχρι τζαι η Γιολίτη δακάτω σε μιαν φάση έφκαλε συμπέρασμα ότι μόνο δεξιοί υποψήφιοι θα είχαν σοβαρές πιθανότητες στις εκλογές...

Τελικά γκρεμοτσακίστηκε η υποψήφιος του δεξιού κόμματος, τζαι η αριστερά έφτασε σχεδον στο 22% - συν τα διάφορα μικρά κόμματα  ή τζαι ιστορικά κόμματα με χαμηλό ποσοστό..

Ο Μακρόν μάζεψε τέως σοσιαλιστές ψηφοφόρους τζαι ανάλογους που την κεντροδεξιά [τζαι ηλικιακά τους συνταξιούχους]... αλλά μάλλον το παιχνίδι τωρά αννοίει.. Ο Μακρόν εσύναξε τις νεοφιλελεύθερες ανοησίες σαν τάχα μου τεχνοκρατικές εισηγήσεις... τζαι είπεν ότι σκέφτεται ξανά το συνταξιοδοτικό κλπ. Ποιός τον πιστεύκει βέβαια.Διοτι ποτε το ειπεν; Μετα τον πρωτο γυρο των εκλογων όταν εγινε φανερο ότι θελει αριστερους ψηφους [οι οποιοι Λεπεν μπορει να μεν πασιν αλλα μπορει να παν αποχη]. Τζαι στις φοιητικες διαδηλωσεις, το κλιμα ηταν εναντια στις δυο κακες επιλογες [«ουτε ο νεοφιλελευθερος, ουτε η φασιστρια»]... Αλλά τζαι πόση νομιμότητα του έμεινε αν εκλεγεί με το εκλιπαρείν [«γιατί ένεν η Λεπεν» τζαι όϊ γιατί έσιει κάτι ο ίδιος για το οποίο αξίζει να εκλεγεί]  την αριστερά;

Μια ενδιαφέρουσα επίσης διάσταση – η πλειοψηφία των ψηφοφόρων μάλλον δεν είναι νατοϊκοί – για να το πούμε έμμεσα..

Τον Μελανσόν είχαν τον επίσης στο μάτι  σαν φιλο-πουτινικό... τώρα μάλλον θα γλείψουν τζιαμέ που έφτυναν.. Ο Μελανσόν εν ανάφερε ούτε τον Κοντορόσκυ, ούτε κανένα άλλο φιλελέ νούμερο σαν σύμμαχο του στην ρωσική πολιτική. Αναφέρθηκε αριστερά τζαι αριστερότερα..

« Jean-Luc Mélenchon considers that Putin is a president elected by the ballot box and that one must therefore treat him as a legitimate president. Mélenchon declared to be opposed to his domestic policy and said that if he were Russian, he would be in the opposition; he takes for example the fact that his friend of the Russian Left Front, Sergey Udaltsov, is imprisoned in Russia.[74][75][76]

...... Mélenchon wants France to withdraw from NATO (North Atlantic Treaty Organization),[94][95] and advocates for what he calls a "separate France" which is pacifist.[59] He opposes the concept of a unified European army.[96]

https://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Luc_M%C3%A9lenchon

· Στον χαριτωμένα ενδιαφέρον κόσμο των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ, παραιτείται ο διαπραγματευτής, αθθυμάται ότι έκλαιεν με τον Ναμί, για το ότι δε

By Δέφτερη Ανάγνωση


· Στον χαριτωμένα ενδιαφέρον κόσμο των ελληνοκυπριακών ΜΜΕ, παραιτείται ο διαπραγματευτής, αθθυμάται ότι έκλαιεν με τον Ναμί, για το ότι δεν βρέθηκε λύση στο Κραν Μοντανά, τζαι προβάλουν τον τα ΜΜΕ του Αβέρωφ – από τις προεκτάσεις του επιτελείου στον Φιλελεύθερο μέχρι Πολίτη τζαι Αλήθεια...

Παίζει να φκάλει τζαι ανακοίνωσή ο Αβέρωφ υπέρ του;.. :)

Κανένα χαλί, όπως του Παμπορίδη, που τον Δαλίτη;.. :)

Φίλος κολλητός του Διονυσίου του Πολίτη, αναφέρουν αξιόπιστες πηγές.


· Weekly τοπικά:

By Δέφτερη Ανάγνωση



Στο εσωτερικό είχαμε ακόμα ένα ρεσιτάλ ρατσισμού, αυτήν τη φορά στη Βουλή από την ad hoc η επιτροπή που παραχώρησαν οι Αβέρωφ/ΔΗΣΥ στο γελαμ, για να ψηφίσουν την Αννίτα. Που αποδείχτηκε παραπλάνηση, οπως γίνεται συνήθως με τον ρατσισμό. Είχαμε επίσης μια ακόμα κωμική στιγμή στο σήριαλ της διαπλοκής – ο Αναστασιάδης να διορίζει επιτροπή κατά της διαφθοράς/διαπλοκής. Τί να πεις; Πόσο πιο κωμική μπορεί να γίνει η κατάσταση με την παραμονή του συγκεκριμένου πολιτικού στο προεδρικό για ακόμα μερικούς μήνες;

Η μεγάλη είδηση προς το τέλος της εβδομάδας, ήταν η πορεία προς την εκλογή προεδρικού υποψήφιου από το ΑΚΕΛ.. Η εικόνα στις εφημερίδες του Σαββάτου ήταν εκφραστική- η Χαραυγή, την οποία, σαν εφημερίδα της Αριστεράς, ενδιέφερε άμεσα το θέμα, είχε μια μικρή πρωτοσέλιδη αναφορά, τζαι μια μικρή στήλη στη σελίδα 3, όπου αναφερόταν ότι υπάρχουν δυο υποψήφιοι [Μαυρογιάννης, Δημητριάδης] με δυνατότητα/ ενδεχόμενο να αυξηθούν, τζαι ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί αρχές Ιουνίου. Αντίθετα ο Φιλελεύθερος, με τον Δαλίτη, είσιεν πρωτοσέλιδο που εμφανώς πριμοδοτούσε τον Μαυρογιάννη [«Η κρίσιμη ώρα για ΑΚΕΛ με Μαυρογιάννη στην ΚΕ»]. Εδώ εμφανώς ο Δημητριάδης κόπηκε – όπως τζαι η ευρύτερη διαδικασία όπως ήταν στο μονόστηλο της Χαραυγής. Μετά έχει παράπονο ο Δαλίτης όταν σχολιάζεται ότι αντί να λειτουργεί σαν δημοσιογράφος που παρουσιάζει τα δεδομένα, μάλλον φαίνεται να λειτουργεί σαν κάποιος που θέλει να προωθήσει κάτι.. :) ..

Σε ένα πρώτο επίπεδο, η πρόθεση του ΑΚΕΛ να κατεβάσει δυο υποψήφιους στο εσωτερικό του κοινό, τζαι να αφήσει τη δυνατότητα άλλων πιθανοτήτων, είναι δημοκρατική πρόοδος. Συγκριτικά ο ΔΗΣΥ απλώς απέβαλε ντε φάκτο τον Χριστοδουλίδη.

Υπήρξε μια αρνητική αρχική στάση από των χώρο της αριστεράς [όπως εκφράστηκε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης] για τον Μαυρογιάννη σαν μέρος του καθεστώτος το οποίο πρέπει να ανατραπεί. Αφού η συζήτηση θα συνεχίσει για ένα μήνα, θα φανεί ποιός είναι ποιός. Ο Μ. Σκουριώτης είχε μια ενδιαφέρουσα καταγραφή: ο Μαυρογιάννης συνεργάστηκε με διάφορες κυβερνήσεις, άρα η ηγεσία του ΑΚΕΛ θα νοιώθει περισσότερη σιγουριά για τη στάση του, ενώ ο Δημητριάδης, έχει μια αυτονομία, σαν αστός κλπ, τζαι θα μπορούσε [αν εκλεγεί] να κάμνει παιχνίδι μόνος του. Στα αρνητικά του Μαυρογιάννη καταγράφεται τζαι η αρχική στήριξη του από τις εφημερίδες τζαι τα εκ των φαινομένων δίκτυα τα οποία παραπέμπουν σε Αβέρωφ.. Ίσως τζαι για τούτο ο Πολίτης σταμάτησε κάπως την προβολή του, αλλά τζαι τις επιθέσεις ενάντια στην αριστερά [που απλώνονταν από την οικονομία μέχρι την Ουκρανία.. :)]...Ισως μερικοί να θέλουν να καλοπιάσουν κάπως κάπου την Αριστερά προεκλογικά..:)..Μετα τους οχετούς...:)

Στα υπόλοιπα κόμματα η ΕΔΕΚ, ή μάλλον ο Σιζόπουλος σαν πρόεδρος της ΕΔΕΚ [τζαι ακόμα τζαι τούτον θέτει το ερώτημα «για πόσο;»], μάλλον οδεύει στην απομόνωση. Μετά την αντιπαράθεση με τον Ευσταθίου τζαι το υποτιθέμενο άψε –σβήσε συνέδριο, αποστασιοποιήθηκε τζαι ο Μυριάνθους που τωρα εν σαν να «εφκηκεν με το πολυβόλο». Άρα ο Σιζόπουλος στη Βουλή εκπροσωπεί ντε φάκτο, πια, μόνο τον εαυτό του. Τζαι τούτο εν προβλημα, για τον ίδιο – τί ακριβώς θα διαπραγματευτεί [προεκλογικά ή στις ψηφοφορίες της Βουλής] πια με μία ψήφο; Τζαι τούτο, όμως, είναι προβλημα τζαι για τον Αβέρωφ τζαι για τον ΔΗΣΥ γενικότερα, που φαίνεται να βασίζονταν κάπου στον Σιζό τζιαι τις εν δυναμει ψήφους που εμπόρεν να φέρει – εστω σε κρίσιμες ψηφοφορίες στην Βουλή... τωρά μάλλον δεν..

· Μια πιθανή ερμηνεία της τακτικής Αβέρωφ μέσα από τα εκ των φαινομένων δικτυωμένα, με την προώθηση του, ΜΜΕ

By Δέφτερη Ανάγνωση



Ο Αβέρωφ ξέρει με βάση τα σημερινά δεδομένα ότι εν πολλά πιο κάτω που Χριστοδουλίδη, τζαι με δεδομένα το [τουλάχιστον] 22%+ του ΑΚΕΛ [στις Βουλευτικές] σαν βάση, μπορεί κάλλιστα να κόψει εκτός δεύτερου γύρου ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ..

Άρα η πρώτη του κίνηση, λογικά, είναι να ξαναχρησιμοποιηθεί η τακτική των εξαρτώμενων ΜΜΕ, τζαι των φερέφωνων [που κάμνουν τους «φίλους συμβούλους» της αριστεράς άμα θέλουν να πουλήσουν κάτι – εξευτελίστηκαν πκιον αλλά μερικοί παλεύκουν το ακόμα] να μειώσουν τα ποσοστά της Αριστεράς. Μέσω αποχής [ένα μπλοκ αριστερών εν ψηφίζει ήδη, τζαι ένα άλλο μπορεί να σπρωχτεί στην αποχή]. Σε τούτο το πλαίσιο, η προβολή του Μαυρογιάννη λ.χ. από τον Πολίτη ή την Αλήθεια [συναγερμικες τζαι αβερωφικές – με βάση τα δεδομένα] δημιουργεί ένα είδος δυσφορίας στην αριστερά για τον Μαυρογιάννη αντι να λειτουργει υπερ του. Τουτα εν τα ΜΜΕ δαιμονοποιησης της Αριστεράς την περίοδο του καθεστώτος Αναστασιάδη.

Αν οι καλοθελητές του Αβέρωφ θέλουν να αυξήσουν την αριστερή αποχή θα προσπαθήσουν να προωθούν αμφιβολίες για υποψήφιους, η τζαι ταυτίσεις που θα αποξενώνουν κόσμο. Αν, ας πουμε, ο Πολιτης ή η Αλήθεια στηρίζουν κάποιον σαν υποψήφιο της Αριστεράς, σε μεγάλη μερίδα του κόσμου της Αριστεράς τουτο λειτουργά ενάντια στον όποιο υποψήφιο. Τον Παμποριδη λ.χ. έκαψε τον η κομματική του καταγωγή αλλα τζαι η εκ των φαινομένων προώθηση του από το συγκρότημα του Πολίτη. Ενδιαφέρον εξέλιξη: να έχεις καταντήσει σύμβολο αποφυγής..:)

 Ο αβερωφικος στόχος στον πρώτο γύρο λογικά θα είναι να πέσει ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ πιο κάτω που τα ποσοστά Αβέρωφ [ο οποίος κυμαίνεται με βάση τις δημοσκοπήσεις που διαρρέουν – οι ίδιοι μάλλον] ανάμεσα στο 11% τζαι το 15%.. Άτε να φκει ως το 18%..

Οπότε αν καταφέρουν να μπουρδουκλώσουν τις αριστερές μάζες στην αποχή [ή σε άλλους υποψήφιους κλπ] τότε ο Αβέρωφ με το συνεργείο των ΜΜΕ του θα προσπαθήσει να το παίξει Μακρόν. Όσο κωμικό τζαι να ακούεται ο Αβέρωφ είναι διατεθειμένος για την καρέκλα να παίξει όλους τους ρόλους – από Μακρόν μέχρι Λεπέν- τζαι μάλλον παίζει τους ήδη. Σε τούτο το πλαίσιο [δεύτερο γύρο Αβέρωφ-Χριστοδουλίδη] ο Αβέρωφ τζαι τα ΜΜΕ του θα το παίξουν ότι θέλουν λύση. Ότι ο Χριστοδουλιδης είναι το απόλυτο κακό [ενώ ο Αβέρωφ το λλιότερο κακό] κλπ. Ήδη τούτο εξεκινήσαν με εμβατήρια των γνωστών φερέφωνων πριν λλιους μηνες όταν εμφανιστηκε η υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη..

Η προβολή Μαυρογιάννη, σε τουτο το πλαίσιο, ίσως να εγινετουν αρχικά γιατί θεωρούν τον πιο εύκολο να τον σύρουν κάτω που τον Αβέρωφ τζαι με βάση τη θέση του για το κυπριακό [βασικά ο Μαυρογιάννης, όπως τζαι ο Δημητριάδης εν υποψήφιοι για το κυπριακό] να του ζητήσουν, χωρίς ντροπή, μετα να στηρίξει Αβέρωφ στον δεύτερο γύρο... Τζαι με τον Δημητριάδη τα ίδια θα κάμουν φυσικά. Αρχικά επροβάλαν τον μπροστά στη πιθανότητα Δηκοϊκού υποψήφιου. Τωρά εν άλλο το πρόβλημα τους, οπότε αλλάξαν εστίαση..


Η ηγεσία τζαι τα μέλη του ΑΚΕΛ κάμνουν ένα θετικό ιστορικό βήμα, δημοκρατικής εκλογής υποψήφιου. Αλλά αν έχουν οι ίδιοι αυταπάτες για τον Αβέρωφ ή τα δίκτυα του [όπως ο Πολίτης κλπ] κινδυνεύουν με γκάφα... Διότι το να χάσεις είναι ένα, το να σε ξανα-κοροϊδέψει ο Αβέρωφ μετά που τόσα τζαι τόσα... ή ο Πολίτης μετά που τόσα τζαι τόσα...:)

Εν τζαι θέμα επικοινωνιακής πολιτικής. Τζαι το ΑΚΕΛ θα έσιει προβλημα αν πιστεύκει, ας πουμε, τον όποιον Πολίτη, Δαλίτη κλπ ή βασίζει ακόμα  την επικοινωνιακή του πολιτική σε άτομα που εμπιστεύονται έτσι καταστάσεις/δίκτυα... Η παρ΄ολιγον παγίδα του Παμπορίδη [την οποίαν, λογικά, επροωθήσαν μερικοί] ήταν ενδεικτική του λάκκου..

Η μερίδα της κοινωνίας που βλέπει στο ΑΚΕΛ την ιστορική ελπίδα [που στηρίζει την σύγκλιση των ιστορικών τάσεων: ανεξαρτησία-δικοινοτισμός-ταξική συνείδηση] έσωσε το ΑΚΕΛ από τον Παμπορίδη που υπόβαλαν τα ΜΜΕ της δεξιάς. Ο Παμπορίδης θα ήταν η πλήρης ήττα – δεξιός προς ακροδεξιός υποψήφιος του ΑΚΕΛ...

Τωρά η ευθύνη εν στην συλλογικότητα..

· Η Αριστερά, όπως είσιεν πει τζαι ο Άντρος σοφά, τον τζαιρό του Μαρί [τότε που ο Πολίτης ήταν ο εκπρόσωπος της πισώπλατης επίθεσης στην ?

By Δέφτερη Ανάγνωση



·         Η Αριστερά, όπως είσιεν πει τζαι ο Άντρος σοφά, τον τζαιρό του Μαρί [τότε που ο Πολίτης ήταν ο εκπρόσωπος της πισώπλατης επίθεσης στην αθωότητα της αριστεράς], έσιει βαθκιές ιστορικές ρίζες. Τζαι θα επανέρχεται...

Απλώς τωρά εν τζαι πεδίο στρωμένο με νάρκες... τζαι μερικοί ίσως να κουβαλούν ακόμα την αθωότητα πριν τα πρωτοσέλιδα του Μαρί... Αλλά η Ιστορία έσιει πάει παρακατω. Τζαι μόνο αφελείς πιστεύκουν ότι υπάρχουν δεξιοί, τούτην την περίοδο, που θα ψηφίσουν υποψήφιο του ΑΚΕΛ – ότι τζαι αν πουν προεκλογικά. Διότι η Συναγερμικη δεξιά συλλογικά έσιει αποδείξει την περασμένη δεκαετία ότι θα ανεχτεί την διαπλοκή τζαι θα φτάσει στο σημείο να ανέχεται τζαι την συζήτηση για δυο κράτη στο κυπριακό – φτάνει να έχουν ιδιωτικά οφέλη.

Για τις καρέκλες τζαι τα συμφέροντα δεν θα εγκαταλείψει την παράταξη ό,τι τζαι να γίνει στο κυπριακό. Ψήφισαν ξανά τον Αναστασιάδη παρά το Κραν Μοντανά. Τέτοιες/ες ήταν, τέτοιοι/ες είναι, τέτοιοι/ες θα είναι...

• Όταν ο Διονυσίου του Πολίτη, ο οποίος ξέροντας για το λανσάρισμα των δυο κρατών από τον Αναστασιάδη εψηφισεν τον το 2018, λαλει τους Ακελικο

By Δέφτερη Ανάγνωση

 

·         Όταν ο Διονυσίου του Πολίτη, ο οποίος ξέροντας για το λανσάρισμα των δυο κρατών από τον Αναστασιάδη εψηφισεν τον το 2018, λαλει τους Ακελικους ότι εν «γενναίο» να συζητούν τον Μαυρογιάννη, υπαρχουν 2 πιθανότητες:

Ειτε το συνεργείο Αβέρωφ/ΔΗΣΥ ανησυχά κάπως τζαι προσπαθεί να κάμει ζημιά του Μαυρογιάννη με την στήριξη Διονυσίου [όπως έκαψε ο Πολιτης τον Παμποριδη]

είτε θεωρεί τον Μαυρογιάννη εύκολη λεία για να τον φκαλουν νοκ άουτ τζαι να περασει ο Αβέρωφ δεύτερο γύρο - η/τζαι χρήσιμο [εστω τζαι στην προεκλογική], από την οπτική του πλυντηρίου, για να συγκαλυφθούν όλα όσα της δεκαετίας της διαπλοκής...Με την έννοια ότι ο Μαυρογιάννης θα αποφεύγει την κριτική στο καθεστώς Αναστασιάδη...Έχουν πλάκα πάντως οι Συναγερμικοι όταν προσπαθούν να το παίξουν τζαι διαιτητές της ΚΟΠ...:)..Εν καταλάβουν ενδεχομένως το διάτρητο της κωμωδίας...:)..Μια φιλική λοιπόν συμβουλή από την ρωσική οπτική, που εν τζαι των ημερών: καλούτσικος τζαι χειραγωγισιμος ο Γιέλτσιν για την Δύση αλλα παρήγαγε τέτοια οργή, η ύπαρξη του σαν ξεπλυμα, που έφερε στην εξουσία τον Πούτιν.. Τζαι κάποιοι παραμιλούν ακόμα..Think about thatJ

Για την ώρα, ο Χριστοδουλίδης φαίνεται να έσιει μια γερή θέση, ο Αβέρωφ να αγκομαχά, με την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη να του διά ανάσες ότι η ?

By Δέφτερη Ανάγνωση



·    Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη που ακολούθησε τις εκλογες στην ηγεσια του ΑΚΕΛ, ήταν μάλλον διαδικαστική.... [καταγράφεται θετικά ότι ο Χριστοδουλίδης επίσης μιλά για διζωνική ομοσπονδία]..

Τωρά μεινίσκει να δούμε τί θα φκει από τις συζητήσεις στη βάση του ΑΚΕΛ...τζαι πώς θα το παίξουν τζαι τα άλλα κόμματα [ΔΗΚΟ, Οικολόγοι] τζαι κομματικά σχήματα όπου οι βουλευτές έδειξαν τάσεις αυτονόμησης [ΔΗΠΑ, ΕΔΕΚ]...

Για την ώρα, ο Χριστοδουλίδης φαίνεται να έσιει μια γερή θέση, ο Αβέρωφ να αγκομαχά, με την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη να του διά ανάσες ότι η απώλεια αριστερών ψήφων, μπορεί να φκάλει τον Αβέρωφ πουπάνω..

Ο Μαυρογιάννης εν ένας άγνωστος βασικά. Τα γραφειοκρατικά του πόστα, εν τζαι λαλούν πολλά για υποψήφιο κόμματος που εκτός που το κυπριακό προβάλει τζαι την ανάγκη αλλαγής από το καθεστώς διαπλοκής που κατασκευάστηκε επί καθεστώτος Αναστασιάδη... :)

Θα δείξει... :)

Aγγελία από απελπισμένη γυναίκα ψηφοφόρο! της Ευγενίας Βασιλούδη

By Δέφτερη Ανάγνωση

Ζητείται γεναίκα! νέα, μορφωμένη, καλλιεργημένη, τζιαι προπάντων νοικοτζυρά !!
Με διοικητικές ικανότητες, γνώσεις και ενδιαφέρον για θέματα περιβάλλοντος και βιώσιμης ανάπτυξης. Βασική προϋπόθεση για τη θέση, εναλλακτικές προσεγγίσεις, σε όλα σχεδόν τα θέματα.
Η θέση για την οποία προορίζεται θα κενωθεί τον επόμενο Φεβρουάριο. Για τα ίδια καθήκοντα οι επιλογές που υπάρχουν, πάσχουν συνολικά και ποικιλοτρόπως. Ξέρω πολλές που είναι σίγουρα καλύτερη επιλογή! Είμαι σίγουρη ότι ξέρετε τζιαι σεις άλλες τόσες καταλληλότερες από τες επιλογές που μάχουνται να μας πασάρουν.
Χρειάζεται θηλυκός νους για να προχωρήσουμε τζιαί πολλές μπορούν να νοικοτζυρέψουν τον τόπο πολλά καλύτερα.´Ισως να πάμε παρακάτω με πιο αισιόδοξη προοπτική, αλλά θα πάμε στη κάλπη με καλύτερη διάθεση αν μεν εν άλλον...
Μόνον όχι αποχή, πάντα ψηφίζουμε! Θέλουμε να ψηφίσουμε τζιαι τωρά. Γί αυτό πρέπει να «δημιουργήσουμε» επιλογή για τους απελπισμένους ψηφοφόρους. Θα ψηφίσουμε και τη δεύτερη Κυριακή και σίγουρα θέλουμε να τους χαλάσουμε τη σούπα!
Τα καθήκοντα είναι μάλλον απίθανο να τα αναλάβει… αλλά ότι μαζέψουμε θα το πουλήσουμε ακριβά τη δεύτερη Κυριακή και σας θυμίζω ότι όλα στο τέλος μπορεί να παίζονται σε 1000 κάτι ψήφους!
να πούμε ότι αυτό ακριβώς έχουν υπόψη τους να κάμουν οι μισοί υποψήφιοι που έχουν εξαγγείλει υποψηφιότητα, θα εξαργυρώσουν ότι μαζέψουν την πρώτη Κυριακή. Θα τα καταφέρουμε να μαζέψουμε πολλούς παραπάνω ψήφους, εγώ ξέρω ήδη 500 απελπισμένους. Ελάτε να αρχίσουμε να ξηλώνουμε τούτο το δίχτυ που έντεχνα απλώνεται και αρχίζει να μας παγιδεύει….
Στο χαρακτικό πιο κάτω η ίδια απελπισμένη πριν 30 περίπου χρόνια.
❌