One Radical Planet

❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayYour RSS feeds

Cypriot Consciousness

By Syspirosi Atakton

Note: The translation of the text was done in the framework of the documentary TONGUE –

Cypriot Consciousness

By Costis Achniotis
Within The Walls, Issue 35, September 1988

This text is my lecture for the event that our magazine has organized at Famagusta Gate. At the same event Mehmet Yiaşin spoke about the “Turkish Cypriot identity in literature”. We will publish Yiasin’s presentation in the next issue in which there will be a feature on Turkish Cypriots. We will also answer to some articles published in the newspapers about our event there.

Firstly, I clarify that I understand the definition of collective consciousness (and its contents) not as stable and unchangeable and of course I do not give it the dimension of a natural order. Collective consciousness just as any social concept is changeable and follows the shifting needs of of a society.

This changeability of course is not at all mechanic. The superstructure can drastically act on social evolution. For example the appearance of industries shapes the totality of workers that are possible to become carriers of labor consciousness. Labor consciousness is potentially common for all nations and can determine the totality of the workers of the world. Of course, this understanding is macroscopic. Other factors (individual consciousness) act and shape opposing subtotalities.

For the purpose of this text, I call Cypriot Consciousness, the consciousness of the Cypriot Independence. Therefore, its carrier is anyone who understands Cyprus and its people as an independent entity and strives as a consequence for the protection of the corresponding state institution, the Independent Cypriot State.

Of course the understanding of Cypriot Independence is basically a subject that has not been studied neither historically nor sociologically, nor politically, and this stands for both communities. And it is entirely natural as since the 50’s the consciousness for Enosis (Union with Greece[1]) and for taksim (separation[2]) were entirely dominant. Regardless of the acceptance of this so-called Independence in 1960, the governing teams of both communities were (or were acting like) for Enosis or for taksim. Therefore only this version of history was projected with its corresponding ideological response. It is indicative how misguiding history is in Greek-Cypriot schools.

So it is not easy to realise that CPC (Communist Party of Cyprus) took an anti-union stand. I will quote an excerpt:
“…CPC sees as its duty to protest by any means, firstly against local English government which due to its indifference contributes in the intensification of intercommunal hate between the citizens of Cyprus and secondly against the fraudulent leaders of this place which spoke and will speak in the name of the Cypriot people. DOWN WITH ENOSIS – LONG LIVE THE INDEPENDENCE OF CYPRUS – LONG LIVE THE PROLETARIATS OF THE WORLD (Neos Kosmos, 25.4.1925)

We see that the understanding for Independence was already in combination with the effort to escape bicommunal conflicts.

Of course there is no doubt that since then, up until the categorical acceptance of “Enosis and only Enosis” by AKEL after about 25 years of inaptitude, the folk sentiment of the Greek-Cypriot community was all the more oriented toward Greece. The Turkish-Cypriot minority seems to have lagged behind in terms of following the developments and eventually takes a position after EOKA’s struggle. When AKEL leaned toward Enosis, the Trotskyist Party of Cyprus (which was a small communist organisation) criticized them harshly, as they saw independence as a self-government of the oppressed classes, without mentioning the Turkish-Cypriot community.
I quote an excerpt:

May this year’s 1st of May find us on the frontlines of the struggle for the handing down of power to our people, for SELF-GOVERNMENT. The traitorous abandonment of the position for Self-government on the part of the stalinist leadership and the adoption of the position for Enosis should make us come to our senses. We ourselves must stop the poisoning by Enosis. We must make the ill-fated leaders of our laborer’s organisations get on the right track of serving workers’ benefits. If they deny, we should set them aside and keep moving forward in a new polemic, with class-awareness and decisive leadership for the struggle for the handing down of power to the workers and farmers. Enosis can provide us neither better working conditions nor better wages, nor can it ensure our social emancipation. It will merely exchange our chains. Nothing more, nothing less.

Move forward in the struggle for our emancipation. The struggle for our economic and political demands. The battle for the improvement of our working conditions and Social Security. For the creation of more jobs for the unemployed. For unemployment benefits. For the organisation and class awareness of all of the oppressed. For SELF-GOVERNMENT. For a Government of Workers – Farmers, that feels for the worker and protects the farmer. For the complete national and social liberation.”

In this text there is no mention of Turkish-Cypriots. But in the municipal elections the idea of proportionate representation of Turkish-Cypriots is projected from the candidates of this party and at the same time the request for Enosis is condemned in exchange for the request for Self-Government. The request for Enosis is considered a request which is entirely bourgeois (Ergatis, 15 May 1949).

The organisation of Trotskyists broke up and got dismantled soon after. One of the reasons is that a fraction of the members becomes for Enosis as one can witness through the conversational essays in it’s later editions.

We can see that briefly before the 50s, the Greek-Cypriot left tends to ambiguously want independence without always condemning Enosis and combines this demand with an intense worker’s politics (it is not by chance that the last labour struggles happened back then) and an understanding of danger that is included in a possible intercommunal conflict (and certainly other reasons such as geopolitical ones).

I do not know whether you, like myself, see that history actively justified the dears of the leftists of the era.

Whereas the Greek-Cypriot community votes for “Enosis and only Enosis” as one in 1950, and for the entire decade it leaves no space for anything else, I suppose that hidden within the bourgeois class exist thoughts for independence, because of course it cannot be by chance that Makarios gave that infamous interview in 1957 or that the national council of the time takes part, even in disagreement, in the negotiations in Zurich and London.

In making a report of the 50s, we can in summary say that the entire revolutionary force of the Cypriot people, Turkish Cypriot and Greek Cypriot, was wasted on marginalising the conscious participation of the working class, in order for an intercommunal conflict to be built and for neither self-government nor Enosis but for dependence to be given.

This is why Cypriot Consciousness is always a newborn consciousness. It has never overcome the stage of infancy. In consequence, its face is marked by the sorrow of profound old-age and the main sentiment that it can feel is the uncertain pain of existence. Cypriot Consciousness exists trampled under the feet of its adversaries who are caught in an infinite hand-to-hand battle. From the point of view of where it exists, on the ground, it sees them as enormous giants. Regardless of the constant trampling, the Cypriot Consciousness is saved by the fact that none of the giants is entirely dominant. Otherwise the Cypriot Consciousness would be lost.

The Cypriot Consciousness thinks itself weak. That’s why it plays possum, waiting for better days.

The Cypriot Consciousness is weak and humble. It knows it and doesn’t go to battle. It settles for cackling at the weakness of its far stronger adversaries who are nonetheless also too weak to impose their own order of things. In its ears the voices echo like empty words and fanfare.

Cypriot Consciousness has the arrogance of the marginals.


[1]. The dominant Greek Cypriot Discourse which called for union with Greece.

[2].  The dominant Greek Cypriot Discourse which called for complete separation of the two communities.


By Δέφτερη Ανάγνωση


Σαν κοινωνία  χρωστούμε σε τούτες τες θκυο κοπέλες, ένα μεγάλο  ευχαριστώ, γιατί τόλμησαν σε ένα περιβάλλον  με ξαπολυτους τραμπούκους, να σταθούν απέναντί τους, ωραίες τζαι μάγκισσες, τζαι να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια, τζαι τον πλουραλιστικό πλούτο, της κοινωνίας τζαι της χώρας μας, απέναντι στις μίζερες μειοψηφίες των δειλών που φωνάζουν για να εκφοβίσουν, τζαι άμα το φέρει η ανάγκη κόφκουνται του  βούρου, όπως το 74,  τζαι μετά παίζουν το «μα εγώ εν τζαι..» για τις ευθύνες του εθνικισμού/ρατσισμού τους..

Εικόνες και Τύποι/ισσες της our Νήσου ημών: "Στο χωριόν της εφωνάζαν την Γριστινούν" του Αντρέα Αντρέου

By Δέφτερη Ανάγνωση

Εικόνες και Τύποι/ισσες της our Νήσου ημών

Στο χωριόν της εφωνάζαν την Γριστινούν.

Andreas Andreou

Στο χωριόν της εφωνάζαν την Γριστινούν. Το εκμοντέρνισε όταν επήε στην πόλη με όλα τα άλυτα θέματα της που ενόμιζε ότι άφησε πίσω. Δεν της έμαθεν κανένας ότι οι ευαλωτότητες μας είναι η πηγή της δύναμης μας τζιαι άφηκεν τα ούλλα αδούλεφτα. Εμετακόμησεν αλλά υποσυνείδητα ενόμιζεν ότι η πόλη θα την ακολουθεί. Έτσι της το εδίδαξεν, τζιαι επίστεψεν το, η κυρία Κάλλη που εσπούδασε φιλόλογος για να λαλούν στο χωρκόν της ότι εν σπουδασμένη τζιαι για να ικανοποιήσει τον πόθον της μάνας της να μπει στο δημόσιο.

Η Κκρίστια έγινεν όλα όσα δεν διανοείται να γίνει ένας πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος. Συμβατικά επιτυχημένη. Τζιαι πολλά μάλιστα. Ξέρει τρεις τέσσερις γλώσσες - ξεχνά τα ελληνικά της ώρες ώρες τζιαι μιλά αγγλικά με αξάν που τα έμαθε στο Λάνταν που εσπούδαζε. Εταξίδεψεν πόλασελα. Διαβάζει ππόετρι με ύφος περισπούδαστο. Είναι βίγκαν φεμινίστρια. Έχει και γκέι φίλους - χαλόου εννοείται; Για όλα φταίει η μάνα της τζιαι ο τζίρης της αλλά στον έξω κόσμο δείχνει μια εικόνα ανθρώπου σκληροτράχηλου και φιλοσοφημένου, ειδικά κάθε φορά που μέσα της μαίνεται πόλεμος. Ξεροκαταπίννει τζιαι χαμογελά νευρωτικά. Τόσο νευρωτικά που ο κόσμος εν καταλάβει τίποτε. Ήβρεν τζιαι δουλειά σε οργανισμό με prestige γιατί της αξίζει – εκανόνησεν την ο ποτέθκοιος του κουμπάρου του σύγαμπρου αλλά μεταξύ μας α, γιατί πιστεύκουμεν στο μερττόκρρασι αλλά, omg, δις ις φάκκιν Σάηππρους, γουότ ττου του. Ουφ... Της το χρωστούσε η ζωή βέβαια. Έτσι νιώθει τζιαι ας μεν το εκφράζει. Συναναστρέφεται μόνο με άτομα της κλάσης της - γιατί της αξίζει – τζιαι για κάποιο περίεργο λόγο δεν μπορεί να εκφράσει τα εσώψυχα της μέσα στις συναναστροφές τις. Οι φίλοι της είναι και αυτοί καθωσπρέπει. Όλοι τους. Συμβατικά επιτυχημένοι τζιαι τζίνοι. Μορφωμένοι, νευρωτικοί, διαβάζουν ππόετρι, δουλειές με prestige, ταξιδάκια, καλός μισθός, σπίτι της τράπεζας... Είναι εντελώς καθωσπρέπει. ‘Όη σαν κάτι τριτοτέταρτους που το παίζουν αυθεντικοί. Ούφφοοου… Εν μπορώ τούτους τους κκομπλεξικούς που το παίζουν ολτέρνατιβ. Gosh’, λαλεί πουμέσα της και δεν διανοείται να σκεφτεί ότι μιλά για τον εαυτό της.


By Δέφτερη Ανάγνωση


Το πρόγραμμα πώλησης διαβατηρίων

 τζαι η συνεισφορά του στην κυπριακή οικονομία: πλούτισαν μερικοί σε βάρος των πολλών στους οποίους αφήσαν την διεθνή εικόνα μιας χώρας «προς πώληση»: βυθισμένης στην διαπλοκή, την διαφθορά τζαι τον παραλογισμό [ όπως των αυτοκινήτων η των πόλεων που «πετούν»] ξεκινώντας από το θεσμό της προεδρίας τζαι της προεδρικής οικογένειας..





Πάντως ένα καλό από την αλλαγή ισορροπιών στην Βουλή [τζαι με φόντο ότι η κοινωνία πκιον παρακολουθεί χωρις να είναι πια εξαρτωμενη των Παρ?

By Δέφτερη Ανάγνωση

Πάντως ένα καλό από την αλλαγή ισορροπιών στην Βουλή [τζαι με φόντο ότι η κοινωνία πκιον παρακολουθεί χωρις να είναι πια εξαρτωμενη των Παρουτηδων» όπως το 2013] είναι το γεγονός ότι οι τράπεζες αρκέφκουν να σκέφτονται να αποδεχτούν ένα «πάγωμα» εκποιήσεων..

Το σκηνικό: Διαμορφώνεται πλειοψηφία στην Βουλή για «πάγωμα» εκποιήσεων πρώτης κατοικίας»..

Ο Αναστασιάδης στην κοσμάρα του, σαν μονιμος δικηγόρος τραπεζών, θα μπλοκάρει την απόφαση της Βουλής τζαι ώσπου να πάει Ανώτατο αρκετός κόσμος θα χάσει τα σπίθκια του – αλλά αν κερδισει η βουλη στο Ανωτατο,  τοτε οι τράπεζες θα βρεθούν προ νέου ελέγχου από την Βουλή [τζαι φυσικά οι τράπεζες προτιμούν τον Ανάστο που τον έχουν ημέτερο/εξαρτωμενο τζαι τους έχει ξεπλύνει, αλλωστε, τόσες φορές]..Ασε που ηδη ειδαν την Βουλη να αντιστεκεται στις εγγυησεις που ηθελαν πριν λιγους μηνες..

Οπότε για να αποφύγουν την επιτήρηση της Βουλής, ο σύνδεσμος τραπεζών εξετάζει θετικά πρόταση για αναστολή εκποιήσεων μέχρι τις 31 Μάρτιου για δάνεια ενυπόθηκων ακίνητων που αφορούν την κύρια κατοικία  αξίας μέχρι 350,000..

Άμα φοούνται φορεί τους τζαι η τρύπα του βελονιού…J

Ένας ιστορικός ψήφος της Βουλής: Εικόνες απόλαυσης, κωμικών παραστάσεων τζι παραμιλητού της ενοχής.

By Δέφτερη Ανάγνωση

Ένας ιστορικός ψήφος της Βουλής: Εικόνες απόλαυσης, κωμικών παραστάσεων τζι παραμιλητού της ενοχής.

Υπήρχε τζαι ένα είδος απόλαυσης να βλέπει/ακούει κάνεις τους Συναγερμικούς να συναγωνίζονται μεταξύ τους σε επίπεδο υποκρισίας μετά την ιστορική τους ήττα στην Βουλή για τον προϋπολογισμό [γιατί θα μείνει αναπόφευκτα στην Ιστορία – σαν η ψήφος της διαπλοκής τους, τζαι της εικόνας του Ανάστου]. Γιατί προσπάθησαν πραγματικά.. να καλοπιάσουν,να ρίξουν συναλλαγή. Αλλά είδαν και τα όρια τους. Τζαι μετά η απόλαυση: Να καμώνονται ότι δεν ξέρουν ότι ψηφίστηκαν δωδεκατημόρια, αρα δεν υπάρχει προβλημα χρηματοδότησης. Να θυμούνται τον Βάρναλη!! ..Να μιλούν [ναι οι Συναγερμικοι!!»] για το κίνδυνο στο «κοινωνικό κράτος» [από ιδεολόγοι  κατάντησαν ορφανά του νεοφιλελευθερισμού;], να κλαίγονται για τόσα που θα έκαναν, αλλά δεν έκαναν για τόσα χρόνια τζαι ανακάλυψαν τωρά, που έχασαν την πλειοψηφία, ότι θέλουν να κάμουν κλπ..Θα αρκουσε μονο μια επισκοπηση του ποσοστου υλοποιησης τα προηγουμενα χρονια για να φανει η αδιαφορια για ότι ξαφνικα ανακαλυψε, δηθεν, τωρα στην αναγκη, η ευαισθησια τους..

Η φτήνια του γελοίου ψέματος με τους υποκριτές να εκλιπαρούν..

Τζαι, όπως τζαι τα Μιντιακά τους φερέφωνα, να κάμνουν ότι εν εκαταλάβαν ότι το ζήτημα εν η διαπλοκή που εκφράζεται με την παρεμπόδιση της έρευνας..

Τζαι ο κωμικός πια Αναστασιάδης να δηλώνει [θα λέγαμε χωρίς ντροπή αλλά πότε είχε αυτην την αισθηση το άτομο για να την νοιώσει τωρα;] ότι είναι «ακατανόητη» η απόφαση της Βουλής… Προσπαθεί να πείσει όσους αφελείς δοκιμάζουν ακόμα να τον πιστέψουν ότι  είναι όντως εκτός τόπου και χρόνου τζαι οτι εν εκαταλαβε ότι το ζήτημα εν η διαπλοκή που εμπλέκεται τζαι ο ίδιος; Όπως φαίνεται άλλωστε από την λύσσα των τασακιών του..

Κακόγουστες θεατρικές παραστάσεις με ένα δικηγόρο που βλέπει ξεκάθαρα πια την προοπτική να βρεθεί ο ίδιος υπό κατηγορία..

Τζαι σαν ξεκαθάρισμα της συνείδησης της ενοχής του, [τζαι ας δηλώνει «ακατανόητα»] εξαπολύει νέα απόπειρα τραμπουκισμού ενάντια στον Γενικό Ελεγκτή..

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη όπως και η λύσσα της ενοχής…

Η Ιστορία καταγράφει πια τα πάντα τζαι οϊ μόνο οσα θέλει η εξουσία… τζαι ο ιστορικός χρόνος εξοφλα τους λοαρκασμους του… «πληρώνει» σε ειδος..…

Να το θυμάστε.. :) ..Για την ώρα κρατάμε την απόλαυση της αυτό-αποκάλυψης σας..

Είναι η αρχή. Θα έρθουν και αλλα…. :)

Ο αγώνας του κυπριακού λαού για απελευθέρωση και ανεξαρτησία – «περί κυβερνήσεων βορρά και νότου»


Το σημαντικότερο ζήτημα της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο αγώνας για απαλλαγή από τις εξαρτήσεις, την αποικιοκρατία και στη συνέχεια την κατοχή. Παρά τα σοβαρά διαιρετικά και λειτουργικά προβλήματα που «εσωκλείονταν» στις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους, θεωρήθηκε υπό τις περιστάσεις η μεγαλύτερη επιτυχία του συνεχούς αγώνα του κυπριακού λαού στην τότε εποχή της αποαποικιοποίησης. Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται από τότε το κράτος, θεωρούν τη σημαία του ως το πλέον σημαντικό συμβολικό όπλο, που καταδεικνύει την υπόσταση, τη κυριαρχία, τα γεωγραφικά όρια και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε αντιδιαστολή με τη διχοτόμηση ή την ένωση

Δεν είναι τυχαίο, πως με την καταστροφή του 1974, το προδοτικό πραξικόπημα και ως αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή στη συνέχεια, εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν η κρατική υπόσταση και κυριαρχία. Ως αποτέλεσμα, από το 1974, το 37% της γεωγραφικής επικράτειας της Δημοκρατίας, τελεί υπό κατοχή. Με όπλο την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία και κυρίως τη διεθνή αναγνώριση, ο κυπριακός λαός πορεύεται από τότε μέχρι σήμερα στις διεθνείς σχέσεις και οργανισμούς, ώστε να διατηρήσει την κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία του, σε ολόκληρο το νησί, παρά την κατοχή και τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας. Το επανενωμένο κράτος εξάλλου, θα είναι η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι προϊόν δύο κρατών ή παρθενογένεσης.

Η εκάστοτε κυβέρνηση ενός κυρίαρχου κράτους έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα, σύµφωνα µε το διεθνές δίκαιο, να εκπροσωπεί διεθνώς το κράτος και να ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώµατα. Αποτελεί το θεματοφύλακα  της κρατικής κυριαρχίας. Είναι παραδεκτό ότι η de jure αναγνώριση µιας κυβέρνησης, δηλώνει την άποψη του αναγνωρίζοντος κράτους, ότι η αναγνωριζόµενη κυβέρνηση είναι κυβέρνηση κυρίαρχου κράτουςΕφόσον η λεγόμενη «ΤΔΒΚ» δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αλλά μονομερώς ανακηρυγμένο και αποσχισμένο χωρίς αναγνώριση, δεν μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση στον βορρά, αλλά υποτελής στην τουρκική κατοχή διοίκηση, άσχετα με τις καλές προθέσεις οργανωμένης μερίδας Τουρκοκυπρίων, όσο προοδευτικοί και εάν είναι. Σε αντίθετη περίπτωση, εάν η διοίκηση αναγνωρίζεται και ως κυβέρνηση τότε τίθεται θέμα κρατικής υπόστασης, επομένως διχοτόμησης. 

Η αναγνώριση ενός κράτους στο διεθνές δίκαιο έχει πρωτίστως πολιτική διάσταση και αυτό έχει τεράστια σημασία για την Κύπρο και τον αγώνα της.

Τα πιο πάνω καταδεικνύουν την κομβική σημασία που έχει για τον αγώνα του κυπριακού λαού, η προστασία του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις επιβουλές τρίτων, της Τουρκίας και όχι μόνο. Οι προσπάθειες των διεθνών μεσολαβητών για επιβολή λύσης που θα εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα των δυνατών, χρονολογούνται μεν, αλλά ίσως και να κορυφώνονται δε, στις μέρες μας.

Αναφορές «εκ των έσω», σε «κυβέρνηση στο νότο» ή για «άνοιγμα των συνόρων», τη στιγμή που το βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι κατεχόμενο από τη Τουρκία και υποτελές  – όπως κατεχόμενα είναι τα Παλαιστινιακά εδάφη από το Ισραήλ-  ισοδυναμεί με σοβαρή υπόσκαψη του αγώνα του κυπριακού λαού και πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστούν. 

Εάν οι εν λόγω αναφορές που έγιναν πρόσφατα περί «κυβέρνησης στο νότο», αποτελούν γλωσσικό ολίσθημα ή πολιτική ανεπάρκεια, τότε μπορούν να διορθωθούν με το σωστό τρόπο από τους ίδιους τους δημιουργούς και πλασιέ των όρων αυτών. Εάν όμως πρόκειται για συνειδητή πολιτική θέση, τότε μιλάμε για άκρως επικίνδυνη και προκλητική καμπάνια, ιδιαίτερα παραμονές της ούτως ή άλλως γεμάτης κινδύνων, πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό.

Οι δε τοποθετήσεις κομμάτων επί του συγκεκριμένου ζητήματατος, δεν  πρέπει να χαρακτηρίζονται ούτε από λαϊκισμό και πατριωτικές κορώνες, αλλά ούτε και από σκόπιμη ασάφεια. Ο λαός δικαιούται να γνωρίζει τις πραγματικές θέσεις ενός έκαστου στην πολιτική σκηνή, ακριβώς επειδή διακυβεύεται το μέλλον και η ασφάλεια του.

Η λύση του κυπριακού, ο κοινός αγώνας με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες δεν μπορεί να περνά μέσα από την αναγνώριση δύο κυβερνήσεων, μια στο νότο και μια στο βορρά. Περνά μέσα από την απελευθερωμένη και επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, όπου η κυριαρχία εκπηγάζει από τον λαό και αγκαλιάζει τις δύο κοινότητες.   

Η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ανήκει σε καμιά εκ των εκάστοτε διακυβερνήσεων, αλλά ανήκει στο λαό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ανεξάρτητα από το ποια  κυβέρνηση εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, το κράτος ανήκει στο λαό του και πρέπει να τυγχάνει προστασίας από επιβουλής. Όσες δυνάμεις, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το κατανοήσουν αυτό, θα έχουν να λογοδοτήσουν στο λαό, ο οποίος δεν έχει εκχωρήσει σε κανένα τη διαχείριση του μέλλοντος του, αλλά παρακολουθεί στενά και θα τοποθετηθεί εν καιρώ. Τέτοιες ενέργειες και διακηρύξεις, εάν αποτελούν συνειδητή επιλογή,  υπονομεύουν τον ίδιο τον αγώνα της Κύπρου.

• Καταγραφές από τον αγώνα των τουρκοκυπρίων – για την κοσμικότητα αλλά τζαι την ανεξαρτησία της Κύπρου...

By Δέφτερη Ανάγνωση

Καταγραφές από τον αγώνα των τουρκοκυπρίων – για την κοσμικότητα αλλά τζαι την ανεξαρτησία της Κύπρου...

Μετά την απόφαση του τουρκοκυπριακού Ανώτατου δικαστηρίου υπέρ της κοσμικότητας της εκπαίδευσης τζαι τις απειλές του Ερντογάν, η αντίσταση των τουρκοκυπρίων υπήρξε φόρος τιμής για όλους τους Κυπρίους. Διαδήλωσαν με αποφασιστικότητα για την αυτονομία της ύπαρξης τους –από το μακρύ χέρι της εθνικής επιβολής [του «εθνικού κέντρου» που εκωδικοποιουσαν τζαι οι ποδά εθνικόφρονες την θέση τους υπέρ της εξάρτησης από τις παρεμβάσεις της Αθηνας- από την οποια φυσικα αναμεναν ότι θα τους διοριζε τοπικους μουχταρηες της Αθηναικου κρατους..:)]....

Ιδιαίτερα η κινητοποίηση των τουρκοκύπριων νομικών έξω από τα δικαστήρια, ήταν συγκινητική σαν «δήλωση κοινοτικής ύπαρξης» τζαι κυπριακής αντίστασης... Η πρόεδρος του Ανώτατου φέρεται να βγήκε σε μια φάση έξω, υψώνοντας την γροθιά, σαν συμβολική συμπαράσταση..

Ένα σχόλιο για την χαμένη ποικιλία/πλούτο της κυπριακής ανθρωπολογίας. Για την Παναγία την χόρτενη.. :)

By Δέφτερη Ανάγνωση

 Ένα σχόλιο για την χαμένη ποικιλία/πλούτο της κυπριακής ανθρωπολογίας. Για την Παναγία την χόρτενη.. :)

Ο τρόπος που εισήχθηκε η νεωτερικότητα στην Κύπρο [μέσα από την αποικιοκρατία αλλά τζαι τις εθνικές ρητορικές σαν «φαντασίωση εκμοντερνισμού» όπως το κωδικοποίησε η R. Bryant] οδήγησε σε ένα είδος πολιτισμικής γενοκτονίας τον παραδοσιακό «κοσμο της Κύπρου». Θα είχε αντικατασταθεί αναπόφευκτα στα πλαίσια του εκμοντερνισμού. Αλλά η βίαια παραγνώριση του από τους εισαγόμενους [αντί την εξέλιξη τοπικών νεωτερικών μορφών] οδήγησε τζαι σε μια απώλεια, που αναπόφευκτα θα συζητηθεί τζαι ίσως επανορθωθεί εν μέρει στην μεταμοντέρνα μας μετάβαση. Μέρος του παραδοσιακού κόσμου διασώθηκε εν μέρει σαν αντίσταση στον εισαγόμενο εθνικισμό - όπως δείχνει η σημερινή τουρκοκυπριακή εμπειρία ή το μένος των ελλήνων εθνικιστών ενάντια στην κυπριακή γλωσσική μορφή από την δεκαετία του 1960 – γιατί «ματαίωσε την ένωση»/προσάρτηση κατά την ρητορική τους...

Ο παραδοσιακός κόσμος δεν ήταν απλώς ένας μονοδιάστατος κόσμος του άσπρου μαύρου... Κουβαλούσε κωδικοποιημένα στοιχεία τζαι σύμβολα πολλών εποχών τζαι πολιτισμών. Της Κύπρου σαν μέρος του ευρύτερου κόσμου της ανατολικής Μεσογείου. 

Εν μέρει αναλυτικά μέρος τούτου του πλούτου θα μπορεί να επανεκτιμηθεί μέσα από την ανθρωπολογική αναλυτική ερμηνεία αυτού που ονομαζόταν κάποτε «Λαογραφία»... Αρκετά εν κωδικοποιημένα στην γλώσσα, αλλά τζαι στα τοπωνύμια.

 Η δουλειά του Μ. Σαββίδη  είναι βάλσαμο μερικές φορές σε αυτό το πλαίσιο..

αναδημοσιεύουμε ένα προσφατο σχόλιο του...

Μιχαλακης Σαββιδης


Χαρτογραφώ το Τρόοδος εδώ και έξη χρόνια και ένα από τα βασικότερα στοιχεία που αποτυπώνονται είναι φυσικά οι εκκλησίες. Έχω προσέξει ότι τα δυο πιο κοινά ονόματα που είναι αφιερωμένες οι εκκλησίες είναι της Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου.

Υπάρχουν φυσικά και ασυνήθιστοι άγιοι όπως ο Άγιος Αβακούμ, Αγιά Ελισάβετ, Άγιος Ρηγίνος και αρκετοί άλλοι. Στην Καρπασία υπάρχει ο Άγιος Κουκκουφκιάος και στην Πάφο εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία την Χόρτενη ή του Χόρτου. Φήμες λένε ότι ήταν προστάτιδα της καλλιέργειας της κάνναβης που ευδοκιμούσε στον τόπο μας πριν της απαγόρευση από τους Άγγλους.

Το πιο παράδοξο είναι ότι εκκλησίες αφιερωμένες στον Χριστό ελάχιστες υπάρχουν. Η πιο φημισμένη είναι του Χρυσοσώτηρος στην Ακανθού. Δεν σας φαίνεται αυτό παράξενο? Σαν χριστιανοί να μην έχουμε εκκλησίες αφιερωμένες στο Χριστό αλλά στην Παναγία? Υπάρχει εξήγηση αλλά την αφήνω κοντά σας!

(Στην φωτογραφία η Παναγία η Χόρτενη)

Η Κυπριακή αριστερά σαν θεσμος...

By Δέφτερη Ανάγνωση

Η Κυπριακή αριστερά σαν θεσμος...

Σε αυτό το πλαίσιο, το ΑΚΕΛ είναι μέρος ενος είδους τοπικού «κράτους» [χωρίς γεωγραφική επικράτεια φυσικά-πλην ίσως των συλλόγων] της ελληνοκυπριακής αριστεράς, η οποία με αντίστοιχους τουρκοκύπριους στην βόρεια Κύπρο, λειτουργεί ανεξάρτητα από το ποιός είναι πρόεδρος, τζαι τηρεί με ευλάβεια το ιστορικά καθορισμένο νομικό πλαίσιο διαχείρισης του κυπριακού. Με απλά λόγια το ΑΚΕΛ, τζαι η τουρκοκυπριακή αριστερά, σαν συνολική κυπριακή αριστερά,  είναι ο καλύτερος σύμμαχος του ΟΗΕ, του οργανισμού που έχει κωδικοποιημένα τα κέρδη προηγούμενων αγώνων: ότι η Κύπρος θα είναι ανεξάρτητη, μια πολιτεία και όχι επαρχίες/αποικίες Άλλων, τζαι ότι η λυση βρίσκεται στις συγκλίσεις όπως στο εξαιρετικά σημαντική σταθμισμένη διασταυρωμένη ψήφο. 

Τζαι επειδή τζαι η ΕΕ ανήκει επίσης στους θεσμούς με νομική κατοχύρωση της κυπριακής ομοσπονδιακής λύσης σαν μέρος των όρων συμμετοχής της Κύπρου στην ΕΕ, αξίζει να δούμε πάλε ότι εν το ο ΑΚΕΛ, σαν μέρος των θεσμών [αξιωματική αντιπολίτευση] που για να είναι συνεπές με  την ανθρωπιστική ιδεολογική του παράδοση τόλμησε στο κλίμα φόβου/άγχους κορωνοϊού τζαι κυβερνητικού bullying τζαι τον ττελιών/Πουρνάρα, να κάμει εκδήλωση για τους μετανάστες ενάντια στο ρατσισμό..

Ρίσκαρε το ΑΚΕΛ, χωρίς να το καταλαβαίνει ίσως. Αλλά αυτά είναι τα πλεονεκτήματα της ιδεολογίας [ενός συνεπούς πλαισίου επιχειρημάτων] όσον αφορά την επιλογή του ιστορικά αναγκαίου αντι του συγκυριακά εύκολου.

Όπως τζαι για το κυπριακό, έπρεπε ένας θεσμος, με σεβασμό, να πει «εν μιλά για εμάς ο Αναστασιάδης», έτσι τζαι στο μεταναστευτικό, το κόμμα που εκπροσωπεί την ηγεμονική ευρωπαϊκή θέση, είναι το ΑΚΕΛ: τούτο το κόμμα /κίνημα είπεν προεκλογικά: «εμείς οι κυπραιοι πολίτες εν δεχόμαστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ...όπως στην Πουρνάρα......»

Αν έχασε για αυτό το ΑΚΕΛ, είναι προς τιμήν του.. :)..Τζαι θα δικαιωθεί αναπόφευκτα ιστορικά...

Συντήρησε με αξιοπρέπειά την εικόνα της άλλης Κύπρου. Ώσπου να γίνει συνείδηση το μέλλον που έρχεται.


Ο αγώνας συνεχίζεται


1η του Οκτώβρη, εθνική ημέρα Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν και άσχετη με την όποια επέτειο ανεξαρτησίας (16 Αυγούστου 1960).

Σήμερα συμπληρώνονται 61 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. 61 χρόνια μια κολοβής ανεξαρτησίας που πολεμήθηκε από τον ιμπεριαλισμό που αξιοποίησε πλήρως τους ντόπιους φασίστες για να εφαρμόσει τα άνομα σχέδια του εις βάρος του λαού μας. 61 χρόνια μετά την ανεξαρτησία και 47 χρόνια μετά το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής ο αγώνας του κυπριακού λαού για τερματισμό της κατοχής συνεχίζεται. Η πάλη αυτή πρέπει να έχει αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και να στοχεύει σε λύση που να επανενώνει πραγματικά τον τόπο και το λαό μας και όχι να υπηρετεί τους θύτες που αιματοκύλισαν το λαό μας…

Ας θυμηθούμε παλαιότερα άρθρα με αφορμή την ημέρα ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά και την πραγματική επέτειο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας:

1η Οκτώβρη – Συνεχίζεται ο αντικατοχικός αγώνας

Ανεξαρτησία ή στα πλοκάμια του ΝΑΤΟ;

Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης