One Radical Planet

❌ About FreshRSS
There are new available articles, click to refresh the page.
Before yesterdayOne Radical Planet

Katledilen gerçekleriyle Suriye gerçeği – Özkan Yıkıcı

Suriyede deyim yerindeyse, dünya güçlerinin şeytani oyun sergiledikleri coğrafya haline geldi. Her an başka ters gelişmelerle, hamleler diyarına dönüştü. Brakın günceli, saatler dahi deyişen politikaların karmaşasıyla ülke dünyanın merkezi haline sokuldu. Salt Suriye ile yetinilmeyip, kimi gizli kimi kurnazlık ve kimisi de net olarak oynunu sergiliyor. Bu cendereye hem de tetikleyici olarak Türkiye de katılınca, […]

This week at Kaymakkin: Kavene Fried Dayz Vol IX

This week at Kaymakkin: Kavene Fried Dayz Vol IX & Collective Vegan Kitchen: Mexican Lunch Returns! &Ashtanga Yoga Seminar

This week at Social Space Kaymakkin

(Παρασκευή 18/10 19:30)

Αυτη την Παρασκευή ελάτε να ακούσουμε την ομιλία του εντιμότατου Υπουργού Οικονομικών κκ Χάρη Γεωργιάδη να μας λέει τα θαύματα που εκανε φέτος στην οικονομία και να πιούμε για να ξερασουμε ή να ξεχάσουμε ή και τα δυο.

Μπα, πλάκα κανουμε, ελατε για χαλαρη μουσική και ποτο



(Saturday 19/10 13:00)

This Saturday at Kaymakkin we will be preparing a Mexican lunch for everyone to enjoy. The menu includes:
Bean Burritos
Nachos with guacamole

Your contribution and donations keep Kaymakkin alive, join us!


(Παρασκευή 18/10 18:00)

Αυτό τον Οκτώβρη και Νοέμβρη η Άντρη Αντωνίου προσφέρει μαθήματα Ashtanga Vinyasa Yoga στον Κοινωνικό Χώρο Καιμακκιν κάθε Παρασκευή. Τα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν στις: 04,11 & 18 Οκτωβρίου και 01, 08, 15, 22 & 29 Νοεμβρίου.

This October and November, Andri Antoniou will be giving Ashtanga Vinyasa Yoga lessons every Friday at 18.00. The lessons will take place on the following Fridays:
04,11 & 18 of October and 01, 08, 15, 22 & 29 of November.

H Ashtanga Vinyasa Yoga αποτελεί ένα δυναμικό είδος yoga, που εμφανίστηκε στο Mysore της Ινδίας το 1927, με «πατέρα» τον Shri K Pattabhi Jois. Κύριο της χαρακτηριστικό είναι ότι ενσωματώνει το σύστημα των Vinyasas, των συγχρονισμένων δηλαδή κινήσεων και αναπνοών. Η Ashtanga με τη δυναμική μορφή της, έχει το προτέρημα, όχι μόνο να βοηθά στην ευλυγισία, τη δύναμη και την ισορροπία, αλλά και να προσφέρει μια έντονη αερόβια άσκηση. Δίνει δηλαδή όλα τα εφόδια που χρειάζεται ένα σώμα για να είναι υγιές και γυμνασμένο. Επίσης πνευματικά ωφελήματα που μπορεί να προσφέρει είναι βέβαια η ηρεμία και η καταπολέμηση του άγχους. Στο Kaymakκιν θα διδάσκεται η Πρώτη Σειρά της Ashtanga, η επονομαζόμενη Yoga Chikitsa, που σημαίνει Θεραπευτική Yoga.»


About Kaymakkin

Η συμμετοχή σας τζαι οι εισφορές σας κρατούν το Kaymakkin ανοιχτό!
Kaymakκιν, located in the old neighbourhood of Kaymakli*, is an attempt to create a common space, open to individuals and groups aiming for political, social, and cultural intervention. It is the outcome of the realisation of the need for a space where we can spread and exchange ideas, form networks and interact in Nicosia. It is a self-managed space, and its operation relies on self-organisation and collective action. Kaymakκιν is managed by an assembly of individuals and collectives through direct democratic and horizontal organisational structures and consensus decision-making processes. Against the dominant rationale of hierarchy and the exercise of power “from above”, against capitalism and neoliberalism, we organize outside a commercial framework and the logic of profit. read more...

Address: Archiepiskopou Makariou III No. 127, Kaimakli

Kaymakκιν address is 127, Archiepiskopou Makariou III Avenue, in the old neighbourhood of Kaimakli, southern Nicosia. It’s situated on the corner of Makariou III Avenue and Vasileos Pavlou Street, around 50 metres after Platanos Café, and before the Saint Barbara Church Square.

It can be reached via car, or the City Bus 148. It’s a 10 minute bicycle ride from the Walled Town of Nicosia, or alternatively a 30 minute walk.

Copyright © 2019 Kaymakkin Social Center, All rights reserved.

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp
  • October 16th 2019 at 23:42

Suriye hallerinden Ekvator rüzgarına dünya sarsılırken – Özkan Yıkıcı

Elbet başta Suriye olmak üzere bölgemiz kaynıyor. Ayni ters orantıyla K. Kıbrısta da bilinsizlik teslimiyetinde hamaset korosu da şarkı söylüyor! Ancak, dünya yoğun Suriye konusuyla da sınırlı olamazdı. Bu yazımda bundan dolayı salt Suriye değil de Ekvatora da ulaşıp, ordaki halk başarısıyla da ters orantılı gidişi de yazmak istiyorum. İki ülke ile dünya buluşmasıyla, makaleleri […]

Η δημόσια παρέμβαση Μουσταφά Ακιντζί – Κάποιες πτυχές της σημασίας της

By nikosmoudouros
Οι δημόσιες παρεμβάσεις του Τουρκοκύπριου ηγέτη αναφορικά με την τρίτη εισβολή της Τουρκίας στην Συρία είναι γνωστές. Δεν θα επαναληφθούν. Το κείμενο αφορά σε κάποιες από τις πτυχές που αυτές οι παρεμβάσεις αναδεικνύουν στο δημόσιο χώρο και ειδικότερα στον ιδεολογικό χώρο των μεταβαλλόμενων σχέσεων της Τουρκίας με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Χωρίς να μπορεί κάποιος να […]

Suriye muhasebesinden K. Kıbrıs’tan Rusya’ya sarsıntılar – Özkan Yıkıcı

Son dönemin flaş olayı Doğu Fırat. Gerçek yeri ile Suriyenin kuzey doğu kesimi. Bu yalın gerçekliktir. Başka yalın ve tehlikeli gerçeklik de şu: Suriyenin toprağında hem de karar alan devletler “Suriyenin toprak bütünlüğü” derken, burasıyla alakalı paylaşım  kararı alıp Türkiye bu yöreye giriyor. Kimsenin gözden kaçırmasına gerek yok: resmen Erdoğan da Trump da telefonla anlaştıkları […]

The blue thread that unites Anastasiadis with Makarios

Submitted by admin on

Share it now!

Dinos Agiomamitis speech at the conference "The Left and the Cyprus Issue 2019"

Many supporters of a solution to the Cyprus problem through a negotiated and agreed settlement believed that Anastasiadis who led the Yes platform in the 2004 referendum would be the one to succeed. Especially after the election of Akıncı who was also a staunch supporter of this perspective.

Unfortunately, these expectations turned to dust most tragically after the collapse of the talks at Crans-Montana and what followed. Disappointment and despair dominate the last two years. We see people literally lamenting and repeating in despair, ‘nothing is done’, ‘everything is finished’, ‘the division has become permament’ and the like.

Many wonder why Anastasiadis switched his views like this and try to give some explanation by attributing it either to alcohol (it is known that he was drunk at some meetings) or to personal interests and those close to him or to Russian oligarchs he serves through his office and such like. All of this may be true, but they are not enough to explain his attitude. Anastasiadis does not rule alone, he represents an elite, the Greek Cypriot bourgeoisie, in fact its most powereful section.

So what's going on? The first thing to say is that Anastasiadis' Yes for the Annan plan in 2004 has nothing to do with either a peaceful disposition or any desire for rapprochement with the Turkish Cypriots. It was a insincere Yes to a plan that initially gave back to the Greek Cypriots many of the loses they suffered in the '74 war while at the same time leaving plenty of room for them to use their economic and political supremacy to regain domination over the Turkish Cypriots.

Not to partnership

The Greek Cypriot bourgeoisie, in its entirety, whether for or against a solution, ready to compromise or not, despite any tactical disagreements they may have, never accepted the possibility of ever sharing political power or the island’s resources with the Turkish Cypriots. Every deal they made was seen as an intermediate step towards their ultimate goal that of Enosis (union with Greece). When this was no longer possible, their aim changed to establishing their domination on the island while marginalising and at a later stage eliminating their Turkish Cypriot opponents.

This policy the Greek Cypriot elite followed consistently. The existence of similar policies on the other side, that of the Turkish and Turkish Cypriot elite does not negate the fact that the Greek Cypriot side was the first to formulate such aims. The role of the Turkish and the Turkish Cypriot elites has already been analysed in previous speaches by our Turkish Cypriot comrades and I thank them for that. I will confine myself in exposing our elite.

The first to adopt this doctrine was Makarios who never accepted to share power in partnership with the Turkish Cypriots as specified by the Zurich agreement which he signed. For Makarios, the Zurich agreements were but an intermediate stage in order to gain self-determination. But let us hear him in his own words in a letter he wrote to George Papandreou, then Prime Minister of Greece, on March 1, 1964: “Our aim Mr President is the elimination of the Zurich and London agreements so that the Greek people of Cyprus without any restrains and in agreement with the Motherland will determine their future. I am the signatory of these agreements ... but not for a moment believed these agreements to be the basis of a permanent regime."

Likewise, Makarios’ associates in articles they wrote in the summer of '63 said that: “no one accepts the Zurich Agreement as an end… And Cyprus must now move from Zurich to self-determination”.

Following this policy, Makarios refused to apply the provision of the Constitution for separate Municipalities, the provision for a 70% - 30% share in public service and provisions on taxation. Eventually he attempted to amend the Constitution with the 13 points he proposed in his autumn ' 63. When the Turkish Cypriots refused, conflicts broke out.

Through the developments of '63 - '64, Makarios and the Greek Cypriot elite managed to gain control of the state and isolated Turkish Cypriots in only 4.8% of the territory. They were so arrogant and intransigent that, when the Turkish Cypriots accepted almost all 13 points in the talks in '72, they themselves refused this time, as Glafkos Clerides admits in his "Testimony".

Constitutional concessions

After the defeat of '74 the Greek Cypriot bourgeoisie adopt what they termed a painful compromise and accepted a Bi-zonal, Bi-communal Federation as a form of state entity for the new partnership state to emerge after an agreement is signed. But very soon the Greek Cypriot bourgeoisie begin scheming on how they will use any new agreement as an intermediate stage on the way to re-establishing their domination over the Turkish Cypriots and to turn them from proper partners into poor associates.

Through the use of the cheap labour force of refugees and taking advantage of the destruction of Lebanon, within a short time after the war, the ruling class managed to build what they called an economic miracle. At the same time as the official administrator of the Republic of Cyprus throughout this period the Greek Cypriot ruling class with its international links and alliances is in a position to make these plans.

Christophis Economides, a member of DISY and the Cyprus Chamber of Commerce and Industry in September 1978, expresses these plans in characteristic manner when he suggests: "Before it’s too late we must shift the Greek-Turkish competition from its military form where the Turks have the advantage ... to the peaceful form, in which without doubt we have economic superiority."

Economides continues to argue that such "painful" policies and constitutional concessions are needed in order to reach an agreement. He points out that these concessions, necessitate that: "The conditions of social life and progress are set aside as well as constitutional welfare that stands in the way of progress, as long as this is done gradually, peacefully and silently. Let us not be in a hurry to remove from any agreement that which in practice leads to stagnation. Cyprus as an independent state, irrespective of the degree of local autonomy for the Turkish Cypriots, will in practice be governed politically and financially by the Greeks. "

I do not think anyone could better describe how the Greek Cypriot economic elite views the Bi-zonal, Bi-communal Federation. This is in essence what some later called the "Clerides School". It’s a real politic approach adapted to the new conditions and what is possible. It has nothing to do with either peace or rapprochement with the Turkish Cypriots. On the contrary, it hides a post-war policy aimed at the domination of the Greek Cypriot bourgeoisie, as with Zurich but this time without haste and dangerous acrobatics - they have learned their lesson from the previous mistakes.

Of course, this presupposes that the Greek Cypriot bourgeoisie has a clear financial superiority over the Turkish Cypriots. Until 2004 this was a given. The economic miracle has brought enormous growth and wealth, especially for big capitalists who expanded into exports to Arab countries. On the contrary, the situation in the north between 1974 and 2004 saw few changes in the economy, despite occupying and controlling a large part of the wealth-producing sector and tourist areas. The embargo and blockade had worked quite effectively until that time.

Additionally, the international recognition of the Republic of Cyprus, which was essentially a Greek Cypriot state, gave the Greek Cypriot ruling class a clear advantage over the TRNC, which had virtually no international status.

Of course, such thoughts and plans dominated only among large Greek Cypriot capital. In contrast, smaller capitalists and parties like the church, the hoteliers of Paphos and Limassol would be among the losers of such a compromise deal as the Bi-zonal, Bi-communal Federation. This is the basis of the conflict between the rejectionists and the compromisers. (There is a comprehensive analysis of this issue in the journal of the Workers Democracy ‘Internationalist Challenge’ Issue 1 August ΄88)

It goes without saying, the Annan plan was rejected not only by the nationalists and rejectionists Greek Cypriots but also by many who felt the plan allowed the danger of the ’63 events to be repeated since there were a lot of ambiguities and contained the same political principals. I will not delve further into this subject due to time and space constrains. (For the 2004 referendum we have published a special brochure in Greek and Turkish.)

None of this is true and applies today. The economic miracle has not only been extinguished but the crisis of 2013 and subsequent memorandums have led the economy to the brink of disaster and have thrown thousands of people into poverty. On the contrary, the Turkish Cypriots' YES in the referendum opened the prospects for economic development and improved international political relations for the TRNC. The economic and political superiority praised by Chr. Economides was almost extinguished despite the problems facing the Turkish pound.


Another factor has come to complicate things, the discovery of hydrocarbons. We do not know how big the deposits are, how easy to exploit etc. but it is certain that Anastasiadis has no appetite to share them with the Turkish Cypriots. He prefers to give them their own state or better still maintain the current status quo even if it means letting them have their own EEZ in the North. This much he stated publicly.

This is the essence of Anastasiadis's current policy. This is not a turning point. On the contrary, it’s a policy that is a continuation of what the G/C bourgeoisie in Cyprus pursued for the last 60 years. It holds the start of the blue thread of nationalism that was first unleashed by Makarios and carries it on. That is why it’s pointless to appeal to Anastasiadis to be bold and the like. This is why the various international organisations dealing with the Cyprus issue are not able to overcome the problem. The international ‘players’ serve above all their own interests and designs that are often dripping with the blood of innocent victims. As for the alliances established by Anastasiades and Mitsotakis, these are built with the butchers of the region, Netanyahu and Al Sisi and will only bring more tension and destruction.

Here, I must diverge and say that some sections of the bourgeoisie and the ruling party remain loyal to the position of the Clerides School and wish to pursue a compromise rather than a final separation, but it is doubtful whether they will be able to influence Anastasiades policies. AKEL, which controls an important part of the economy and unites the most organized and class-conscious part of the working class, is also moving in this direction. Its contacts with the Turkish Cypriots lead it to conclude that it can compete well and perhaps benefit politically from reunification. The election of Niyazi Kizilyurek to the European Parliament is a good example of what to expect. Much can be said about these issues but perhaps at a different forum.

The movement for rapprochement and the road to peace

What we need foremost is to clarify our ideas on these issues and build an alternative political pole. A bi-communal movement based on the left and trade unions fighting for genuine rapprochement, solidarity and cooperation of ordinary people on both sides of Cyprus and surrounding countries. Let us also grasp and continue the red thread that connects us with the great struggles of the working class of '48.

We have a great deal that unites us.

  • Restoring historical truth

  • Our opposition to nationalism, the revival of far-right and fascism.

  • Our opposition to the exploitation of hydrocarbons which threaten not only the environment but also peace in the region. We have to fight together to ensure they stay permanately at the bottom of the sea.

  • The desire of many people on both sides for reunification on the basis of political equality, mutual respect and cooperation.

This is the bi-communal movement that we need to set up today. We have done a lot together in recent years. Many of these were mentioned in the previous speech of Pambis Kyritsis and Hassan Felek. (Presidents PEO and DEV IS). I believe we can take it a step further and achieve it. We owe it to the thousands of victims on both sides who have shed their blood for this land.

  • October 11th 2019 at 14:12

Düşünme kaldıran gerçekler – Özkan Yıkıcı

Kulanılan kavramlar vardır ki normal kulanımda oldukça anlamlıdır. Ayni kavramlar, gerektiği zaman ise adeta tehlikenin çenberinden geçmeği gereken koşula düşer. Savaşa karşı olmak ve Savaşa hayır demenin savaş anındaki gerçeği, özetlenen anlam yaşamında geçerlidir. Hele de rejimin anti demokratik olması, savaş durumunun oldukça sorgulayıcı ve kirli olgular içermesi ise Savaşa hayır demenin, adeta “haynin” olmanın […]

Cehennem kapısında şeytani oyunlar – Özkan Yıkıcı

Konunun İslam dünyası ekseninde yoğunlaşması nedeniyle, simge olarak kulanılan düşünce gerekçesini de ifade edecek şekilde, başlık yapıldı. Hani derler ya: Müslümanlıkta bunlar yok gelişmelerin hepsi İslam dünyası coğrafyasında yaşanmaktadır. Üstelik de en vahşet olgular, yasa dışı uygulamalar normalmışcasına da yapılmasına rağmen. Bir nokta daha vardır ki defalrca yazdım ve galiba ömrüm oldukça yazmaya devam edersem, […]

Haberleri yan yana getirince – Özkan Yıkıcı

Her haberin kendi içeriği vardır. Haberler olayı aktarırken, kafanızda geçmişten gelen birikim de olursa, ozaman banbaşka zenginlik de oluşur. Bilimsel yöntem veya sorgulayarak diyalektik bütünleme yapma adına da haberleri yan yana korsanız, umulmadık sonuçlarla geniş ufka ulaşırsınız. Bilmek, sorgulamak, araştırma yapma amaçlı ve bağdaşlaştırma tekniği birliktelikle, haberden haberleri yan yana koyma birikimini deyerlendirince, önemli neden […]

Irak uyarılarından Alman voskvagene – Özkan Yıkıcı

Son günlerde yine ırak ülkesi aradan sıyrılıp karşımıza haber olarak çıkıyor. Irakta başlayan ve kitlesel katılımla büyüyen protestolar, çaktırmama adına israilin deyişik ülkelerden “Azerbeycan ve kuzey bölümündeki Kürdistan” üzerinden ülkedeki önemli şiği mezhepli örgütü insansız araçlarla bonbalamaktadır. Ayrıca, Suriye sınırının da hala başta ABD engeliyle tamamen açılmadığı da başka bir durum haline geldi. Bu olaylara […]

Anımsananlardan erken seçime Avusturya – Özkan Yıkıcı

Bazı ülkeler vardır ki onların hakında yazı yazmak isteyince, istemeseniz de aklınıza bazı anımsatıcı kişisel olgular da gelir. Avusturya da bunlardan birisidir. Ben özellikle ikibinler ile ülke konusunda nezaman makale yazmak aklımdan geçse, mutlaka yaşadığım önemli gerçek, gelip beynime takılır. Sanki, yazılmadan eksik kalır sorgusu başlar. Nitekim, Erken seçimleriyle Avusturyayı yazmak düşüncesi gelişince, benzer şekilde, […]

Επισκόπηση 22/09-30/09

By Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων
Επισκόπηση 22/09-30/09

Ομαλά κύλησε η στάση εργασίας των δασκάλων


Ομαλά και χωρίς κανένα πρόβλημα κύλησε η σημερινή ολιγόλεπτη στάση εργασίας των εκπαιδευτικών δημοτικής εκπαίδευσης της ΠΟΕΔ, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της Οργάνωσης Φίλιος Φυλακτού.
Ερωτηθείς από το ΚΥΠΕ αν δημιουργήθηκαν οποιαδήποτε θέματα σήμερα κατά τη στάση εργασίας, ο κ. Φυλακτού είπε πως επειδή υπήρξαν ξεκάθαρες οδηγίες από το υπουργείο για προσέλευση των παιδιών στις 8:25 πμ, όλα κύλησαν ομαλά, και δεν έχει φθάσει κάτι αρνητικό στην ΠΟΕΔ μέχρι αυτή την ώρα. «Ευχόμαστε να μην εξαναγκαζόμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί, να προβαίνουμε σε αυτά τα μέτρα για να στέλνουμε κάποια μηνύματα, τα οποία στο τέλος της ημέρας θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα», είπε.
Ο κ. Φυλακτού δήλωσε πως η στάση εργασίας ήθελε να στείλει ένα μήνυμα για όσα καταγράφηκαν και παρατηρήθηκαν με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Τα τρία κύρια ζητήματα, για τα οποία πραγματοποιήθηκε η σημερινή στάση εργασίας είναι η αργοπορημένη και ελλιπή στελέχωση, η μη επαρκής στήριξη των αλλόγλωσσων παιδιών και των παιδιών με αναλφαβητισμό, και η μη τήρηση των νενομισμένων διαδικασιών σε περιπτώσεις παρεμβάσεων από εξωγενείς παράγοντες, όπως σύνδεσμοι γονέων και μεμονωμένοι γονείς.

«Το υπουργείο παιδείας θα πρέπει να οργανωθεί καλύτερα και να αλλάξει νοοτροπία σε αυτά τα θέματα για να μπορέσει να τα διαχειρίζεται, στο πλαίσιο πάντα της νομοθεσίας και της ανάγκης για ομαλή λειτουργία των σχολείων ολόκληρη τη χρονιά», είπε. «Το μήνυμα που στέλνουμε είναι πως είναι δύσκολο για τους εκπαιδευτικούς να υπόκεινται τόσο οι ίδιοι, όσο και τα παιδιά αλλά και οι γονείς, στις παρενέργειες αυτής της κακής οργάνωσης που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια από το υπουργείο παιδείας παρά την αλλαγή της νομοθεσίας», πρόσθεσε.

Ο κ. Φυλακτού είπε πως θα πρέπει να σκεφτόμαστε πως θα αντιδρούσαμε αν ήμασταν ένας γονιός που πήγαινε σε μια ξένη χώρα και μας έλεγαν ότι το παιδί μας τον πρώτο χρόνο δεν θα είχε στήριξη στο θέμα της γλώσσας, και απλώς θα είχε κάποια βοήθεια ευκαιριακά.
 Να σκεφτούμε επίσης, πρόσθεσε, αν το παιδί μας ήταν ένα παιδί με αναλφαβητισμό και η πολιτεία αποφάσιζε να το αφήσει χωρίς στήριξη βάζοντας άλλες προτεραιότητες, αλλά να μπούμε και στη θέση των εκπαιδευτικών που κάθε χρόνο, ένας μεγάλος αριθμός τους, αλλάζει επαρχίες και σχολεία.

«Είναι μια αλυσίδα αυτά τα πράγματα, τα οποία εμείς με αυτή την ολιγόλεπτη στάση εργασίας, θέλουμε να ακουστούν και κάποιοι επιτέλους να ευαισθητοποιηθούν και να κάνουν πιο σωστά και αποτελεσματικά το καθήκον τους», σημείωσε.

Ερωτηθείς για τα επόμενα βήματα της οργάνωσης, ο κ. Φυλακτού είπε πως κλήθηκαν, όχι επισήμως ακόμη, από τον υπουργό παιδείας, να προσέλθουν σε διάλογο για να συζητήσουν τα συγκεκριμένα θέματα. Όπως ανέφερε η τελευταία συνάντηση με το υπουργείο ήταν τον προηγούμενο Μάρτη και σημείωσε πως ο διάλογος αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να επιλύσει άμεσα τα συγκεκριμένα ζητήματα.
Ωστόσο, πρόσθεσε, το επόμενο ζήτημα που θα θέσει η ΠΟΕΔ είναι αυτό των κλιματιστικών, για το οποίο έχουν πάρει εξουσιοδότηση να προχωρήσουν με μια οριστική επίλυση του. «Ελπίζουμε χωρίς εντάσεις και προστριβές για ένα πάλι αυτονόητο ζήτημα», είπε.

πηγή: Stockwatch

Πίστωση χρόνου δίνουν στην ΑΗΚ οι συντεχνίες


Πίστωση χρόνου μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου εξασφάλισε η ΑΗΚ από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις για να μπορέσει να επιληφθεί και να δώσει λύσεις στα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν τον Οργανισμό και τους εργαζομένους.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με ανακοίνωση
  των συνδικαλιστικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην ΑΗΚ - ΕΠΟΠΑΗ, ΣΗΔΗΚΕΚ, ΣΕΠΑΗΚ και ΣΥΒΑΗΚ -  κατόπιν πρόσκλησης του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της, Μιχάλη Κωμοδρόμου έγινε έκτακτη συνάντηση μαζί του την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, στην παρουσία του Γενικού Διευθυντή του οργανισμού, Παναγιώτη Ολύμπιου.
Όπως αναφέρεται, κατά τη συνάντηση ο Πρόεδρος του ΔΣ ζήτησε από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις πίστωση χρόνου μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, για να μπορέσει να επιληφθεί και να δώσει λύσεις στα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν τον Οργανισμό μας και τους εργαζομένους.
"Λόγω της σοβαρότητας των θεμάτων και σεβόμενοι την παράκληση του Προέδρου, καθώς και την αποφασιστικότητα που επέδειξε για επίλυση των προβλημάτων, το αίτημα έγινε αποδεκτό", προστίθεται.
Όπως αναφέρεται, ενόψει της συνάντησης με τον Πρόεδρο του ΔΣ της ΑΗΚ που ορίστηκε για τις 2 Οκτωβρίου, οι συνεδρίες των Γενικών Συμβουλίων που είχαν προγραμματιστεί για τις 24 Σεπτεμβρίου αναβάλλονται.
Οι συντεχνίες καλούν τα μέλη τους όπως επιδείξουν την απαραίτητη κατανόηση, υπομονή και αυτοσυγκράτηση. Νέα ημερομηνία σύγκλησης των Γενικών Συμβουλίων θα καθοριστεί αρχές Οκτωβρίου για ενημέρωση και εκτίμηση της κατάστασης, προστίθεται.

πηγή: Stockwatch

Χωρίς προβλήματα η απεργία καθηγητών


Ομαλά και χωρίς οποιονδήποτε πρόβλημα πραγματοποιήθηκε σήμερα η στάση εργασίας των εκπαιδευτικών μελών της ΟΕΛΜΕΚ.

Με βάση την απόφαση του ΚΔΣ της ΟΕΛΜΕΚ, τα μέλη της Οργάνωσης, από τις 07:30 μέχρι τις 08:15, δηλαδή την 1η
 διδακτική περίοδο, κατήλθαν σε στάση εργασίας εις ένδειξη διαμαρτυρίας για διάφορα ζητήματα που προκύπτουν κατά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με τα κύρια θέματα να είναι η εγκύκλιος του ΥΠΠΑΝ για την αξιολόγηση των μαθητών, στα πλαίσια των τετραμήνων, το συνταξιοδοτικό, τα κλιματιστικά και η ελλιπής στελέχωση των σχολικών μονάδων.
Ο Πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ Κώστας Χατζησάββας, σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ είπε ότι «συμμετείχαν όλοι οι συνάδελφοι στη στάση εργασίας, η οποία κύλησε ομαλά και χωρίς μέχρι στιγμής να παρουσιαστεί οποιονδήποτε πρόβλημα».

«Οι συνάδελφοι ακολούθησαν τις οδηγίες της οργάνωσης. Ήταν μια στάση εις ένδειξη διαμαρτυρίας για σημαντικά ζητήματα όπως τα έχουμε καταγράψει και αναμένουμε να γίνει μια συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας, ελπίζουμε το συντομότερο, για να εκθέσουμε τις θέσεις της οργάνωσης μας και για τα τέσσερα ζητήματα», πρόσθεσε.

Ερωτηθείς αν έχει οριστεί συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας, ο κ. Χατζησάββας ανέφερε ότι χθες είχαν τηλεφωνική επικοινωνία με τη Διεύθυνση Μέσης Εκπαίδευσης και τώρα που τέλειωσε η στάση διαμαρτυρίας της Οργάνωσης αναμένουν να οριστεί η ημερομηνία συνάντησης με τον Υπουργό.
Ο Πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ εξέφρασε την ελπίδα να στάλθηκαν τα κατάλληλα μηνύματα από τη σημερινή στάση εργασίας τόσο προς το Υπουργείο Παιδείας όσο και προς το Υπουργείο Οικονομικών.
Ο Πρόεδρος της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Ομοσπονδιών Συνδέσμων Γονέων Δημόσιων Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης, Κυριάκος Νικηφόρου, σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ είπε ότι είναι σεβαστό το δικαίωμα του κάθε εργαζόμενου να κατέρχεται σε διαμαρτυρία, «αλλά θεωρούμε ότι δεν πρέπει να χάνεται διδακτικός χρόνος, ο οποίος, όπως όλοι δηλώνουν, είναι πιεσμένος».
«Από εκεί και πέρα, θα πρέπει όλοι να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου και μέσα από συζήτηση να βρεθούν οι λύσεις για το καλό των παιδιών μας», κατέληξε.

πηγή: Stockwatch

Υπό αμφισβήτηση η σύμβαση στα ξενοδοχεία


Λάδι στη φωτιά έριξε με τις δηλώσεις του χθες ο πρόεδρος του συνδέσμου ξενοδόχων (ΠΑΣΥΞΕ) Χάρης Λοϊζίδης, ο οποίος εξέφρασε τη θέση ότι η ανανέωση της  συλλογικής σύμβασης στα ξενοδοχεία θα πρέπει να μείνει στο περιθώριο εξαιτίας της κρίσης που προκάλεσε στη βιομηχανία η κατάρρευση της Thomas Cook.

Η παρέμβαση Λοϊζίδη πυροδότησε την έντονη αντίδραση των ομοσπονδιών των ξενοδοχοϋπαλλήλων που ανήκουν στη ΣΕΚ και την ΠΕΟ.

«Στις εργασιακές σχέσεις υπάρχουν διαδικασίες που προβλέπονται από τον κώδικα βιομηχανικών σχέσεων και οφείλουν οι ξενοδόχοι να τις σέβονται και όχι από αέρος να ανακοινώνουν μονομερώς περιθωριοποίηση της συλλογικής σύμβασης», επεσήμανε με δηλώσεις του στη StockWatch, ο γγ της ομοσπονδίας ξενοδοχοϋπαλλήλων της ΣΕΚ Μίλτος Μιλτιάδους.

Σημείωσε ότι θα πρέπει οι ξενοδόχοι να απαντήσουν αν αποδέχονται ή όχι τη μεσολαβητική πρόταση της υπουργού εργασίας με βάση την καταρχήν συμφωνία που είχε επιτευχθεί στις 2 Σεπτεμβρίου και είχαν δεσμευτεί να την περάσουν από τα αρμόδια όργανα τους.

Υπέδειξε, στον πρόεδρο του ΠΑΣΥΞΕ, ότι είναι ατυχής και άτοπη η σύνδεση της υποχρέωσης της εργοδοτικής πλευράς να ανανεώσει τη συλλογική σύμβαση με τα προβλήματα που έχει προκαλέσει η κατάρρευση της Thomas Cook.

Ο γγ της αντίστοιχης ομοσπονδίας ξενοδοχοϋπαλλήλων της ΠΕΌ, Λευτέρης Γεωργιάδης, σημείωσε ότι μέσα από τις δηλώσεις Λοϊζίδη, οι ξενοδόχοι επιδιώκουν αναστολή της ανανέωσης της συλλογικής σύμβασης, επιδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ασέβεια, κατά την έκφραση του, στο προσωπικό, που είναι ο στυλοβάτης των ξενοδοχείων και πάνω σε αυτούς θα βασιστούν οι ξενοδοχειακές μονάδες για αντιμετώπιση του τρέχοντος προβλήματος.

Ο κ. Λοϊζίδης παρομοίασε χθες την κρίση που προκάλεσε η πτώχευση του βρετανικού τουριστικού κολοσσού, με την οικονομική και τραπεζική κρίση του 2013.

Οι δύο συνδικαλιστές ηγέτες υπενθύμισαν στον κ. Λοϊζίδη ότι η κρίση του 2013 πήρε στο ζωνάρι της όλους τους τομείς της οικονομίας, εκτός της τουριστικής η οποία για τέσσερα χρόνια καταγράφει ρεκόρ αφίξεων και εσόδων.

Σημείωσαν επίσης ότι οι εργαζόμενοι αποδέχτηκαν αποκοπές μισθών και επιδομάτων από το 2012 που ανήλθαν περίπου στο 28%.

Σύμφωνα με τη μεσολαβητική πρόταση της υπουργού εργασίας προβλέπονται μισθολογικές αυξήσεις ύψους 5,5% οι οποίες θα καταβληθούν στο προσωπικό σε ετήσια βάση και σε βάθος τεσσάρων χρόνων.

Σύμφωνα με τον κ. Μιλτιάδους οι ξενοδόχοι και ειδικότερα ο κ. Λοϊζίδης, θα έπρεπε να χαιρετίσουν τις δηλώσεις που έκαναν οι συνδικαλιστές, με βάση τις οποίες η εργατική πλευρά εξέφρασε την πρόθεση της να εξετάσει με υπευθυνότητα και κατανόηση τα προβλήματα εκείνων των ξενοδοχειακών μονάδων που όντως θα κλονιστούν από την κατάρρευση της Thomas Cook.

«Αντί αυτού, ο ΠΑΣΥΞΕ, μπήκε απρόκλητα σε μία διαδικασία καταστρατήγησης συμφωνηθέντων και αν δεν ανακληθεί η στάση αυτή οι ξενοδόχοι θα μας βρουν αντιμέτωπους», παρατήρησε ο κ. Μιλτιάδους.

Η υπουργός εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου μετά από μαραθώνιες μεσολαβητικές διαπραγματεύσεις, υπέβαλε στις 2 Σεπτεμβρίου μεσολαβητική πρόταση για ανανέωση της συλλογικής σύμβασης στα ξενοδοχεία που εκκρεμεί από τον Δεκέμβριο του 2018.

Οι συντεχνίες έχουν αποδεχτεί την πρόταση της υπουργού σε αντίθεση με τους ξενοδόχους των οποίων τα αρμόδια όργανα δεν έχουν ακόμη αποφασίσει σχετικά.

Ακόμα και πριν το λουκέτο της Thomas Cook, στις τάξεις των ξενοδόχων επικρατούσαν διιστάμενες απόψεις σε ότι αφορά το εργατικό κόστος που θα επωμιστούν από την αποδοχή της μεσολαβητικής πρότασης.

Αρκετοί ξενοδόχοι, κυρίως μέλη του ΠΑΣΥΞΕ και όχι του ΣΤΕΚ, κάνουν λόγο για μία αύξηση του εργατικού κόστους που θα αγγίξει το 15%.

Από το υπουργείο εργασίας έχει διαρρεύσει ότι η περίοδος που διέρχεται η ξενοδοχειακή βιομηχανία είναι κρίσιμη και θα πρέπει τα εμπλεκόμενα μέρη να είναι προσεκτικά στις δημόσιες δηλώσεις τους, να τηρούν τις προβλεπόμενες από τον κώδικα διαδικασίες και να αντιμετωπίσουν τα οποιαδήποτε προβλήματα με συλλογικότητα.

Του Λεύκου Χρίστου

πηγή: Stockwatch

  • October 25th 2019 at 21:42

Επισκόπηση 16/09 - 22/09

By Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων
Επισκόπηση 16/09 - 22/09

Προχωρούν σε 24ωρη οι εργαζόμενοι Αρχής Λιμένων


Σε δίωρη στάση εργασίας κατήλθαν σήμερα οι εργαζόμενοι της Αρχής Λιμένων Κύπρου, σε σχέση με τα αιτήματά τους για το Ταμείο Υγείας, ενώ αποφάσισαν κλιμάκωση των κινητοποιήσεων τους, με 24ωρη

απεργία, την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου.

Όπως αναφέρει ανακοίνωση των συντεχνιών, «δυστυχώς η καθόλου βοηθητική στάση που συνεχίζετε να κρατάτε ως Α.Λ.Κ. στο επίμαχο θέμα του Ταμείου Υγείας του προσωπικού σας, μας οδήγησε σήμερα στην πραγματοποίηση δίωρης στάσης εργασίας, την οποία είχαμε προαναγγείλει από τις 6 Σεπτεμβρίου».
Κατά τη διάρκεια της σημερινής στάσης και με βάση τα γεγονότα και τα δεδομένα που υπήρχαν ενώπιον μας, προστίθεται, αποφασίστηκε σε γενικές συνελεύσεις των απεργών, όπως τα μέτρα κλιμακωθούν, με πραγματοποίηση 24ωρης απεργίας την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου.

 Κατά τη διάρκεια της 24ωρης απεργίας και σε περίπτωση που η στάση της Α.Λ.Κ. συνεχίζει να είναι η ίδια, σημειώνει η ανακοίνωση, θα αποφασιστούν εκ νέου οι τρόποι αντίδρασης των εργαζομένων, μη αποκλειόμενης και της επ’ αόριστον απεργίας.

«Σας έχουμε επανειλημμένα ενημερώσει ότι έχουμε καταλήξει σε συγκεκριμένες εισηγήσεις για επίλυση του ζητήματος, οι οποίες είναι και πρακτικές και εφαρμόσιμες», αναφέρουν οι συντεχνίες και επαναλαμβάνουν την ετοιμότητα τους για διάλογο για εξεύρεση λύσης και αποφυγή των μέτρων.

πηγή: Stockwatch

Απεργιακά σύννεφα στην JCC


Γενική συνέλευση των εργαζομένων στη JCCπραγματοποιεί στις 24 Σεπτεμβρίου η ETYK όπου μεταξύ άλλων θα πραγματοποιηθεί μυστική ψηφοφορία για τη λήψη απεργιακών μέτρων.

Σε εγκύκλιο της η ΕΤΥΚ, σημειώνει ότι η διοίκηση της εταιρείας είχε υποχρέωση, από 1/1/2019, με βάση τις υφιστάμενες συμφωνίες, να παραχωρήσει σε όλο το προσωπικό την ετήσια προσαύξηση βάσει των συμφωνημένων μισθολογικών κλιμάκων, αλλά και την ΑΤΑ.

«Δυστυχώς, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις της οργάνωσης μας, η διοίκηση της εταιρείας συνεχίζει να αρνείται να συμμορφωθεί με τις συμβατικές της υποχρεώσεις, παραβιάζοντας εξόφθαλμα τόσο τις υφιστάμενες συμφωνίες όσο και το νόμο περί προστασίας των μισθών», σημειώνεται.

Προστίθεται ότι η ενέργεια της διοίκησης της εταιρείας δεν είναι μεμονωμένη, «αλλά αποτελεί δείγμα της γενικότερης απαξιωτικής της στάσης έναντι των συμφωνιών, αλλά κυρίως, του ίδιου του προσωπικού της».

«Απαξιωτική είναι η στάση της εταιρείας έναντι και των εργασιακών θεσμών του τόπου, αφού, για το θέμα της ετήσιας προσαύξησης και της ΑΤΑ, υπάρχει απόφαση του υπουργείου εργασίας, την οποία η εταιρεία, φαίνεται, δεν λαμβάνει υπόψη. Η στάση αυτή της εταιρείας, δεν αφήνει άλλη επιλογή στην οργάνωση μας, από τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την προστασία των δικαιωμάτων των συναδέλφων αλλά και των εργασιακών θεσμών», υπογραμμίζεται.

Κατά τη γενική συνέλευση της 24ης Σεπτεμβρίου θα γίνει ενημέρωση για όλες τις εξελίξεις σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα, οι συνάδελφοι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν ερωτήσεις και να επιλύσουν τυχόν απορίες και στο τέλος θα διεξαχθεί μυστική ψηφοφορία για να εξουσιοδοτηθεί το διοικητικό συμβούλιο της οργάνωση μας να προχωρήσει στη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων, συμπεριλαμβανομένης και της απεργίας, για επίλυση του σοβαρού αυτού προβλήματος.

πηγή: Stockwatch

Σε μονόωρη στάση εργασίας κατέρχεται η ΟΕΛΜΕΚ


Σε μονόωρη στάση εργασίας κατέρχονται την Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου, τα μέλη της ΟΕΛΜΕΚ εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τις εξετάσεις των τετραμήνων, το συνταξιοδοτικό, τη μη έγκαιρη στελέχωση και τα κλιματιστικά.
Σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ για τη χθεσινή απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Οργάνωσης να κατέλθουν σε στάση εργασίας στις 25 Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ Κώστας Χατζησάββας είπε ότι είναι μια στάση διαμαρτυρίας και είναι καταγεγραμμένα τα τέσσερα ζητήματα, τα οποία συζήτησε χθες το Κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο.

 Σε ερώτηση ποια είναι αυτά τα ζητήματα, ο κ. Χατζησάββας είπε ότι αφορά πρώτον τη σχετική εγκύκλιο που έχει σταλεί στις σχολικές μονάδες και για την οποία έχουν επιμορφωθεί οι εκπαιδευτικοί στα σεμινάρια του Σεπτεμβρίου και έχουν προκληθεί πολλές ανησυχίες και πολλοί προβληματισμοί αναφορικά με τα όσα αναγράφονται στην εγκύκλιο.

«Μιλάμε για χρονοδιαγράμματα ανεφάρμοστα. Υπάρχουν κάποιες ασάφειες, αρκετά κενά, για τα οποία θα πρέπει το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας να προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις. Και η Οργάνωση μας αν κληθεί, βεβαίως θα ανταποκριθεί να υποβάλει τις εισηγήσεις της. Ελπίζουμε να μην συμβεί εκείνο που συνέβη τον Ιανουάριο όταν η Οργάνωση κατέθεσε κάποιες προτάσεις για το σχέδιο αξιολόγησης των μαθητών και στο τέλος έτρεχαν όλοι τον Ιούλιο του 2019 να ενσωματώσουν κανονισμούς, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες, πρέπει να πω, ότι αρκετές ενσωματώθηκαν στο τέλος της ημέρας στη νομοθεσία. Άρα, αναφερόμαστε στην συγκεκριμένη εγκύκλιο», συμπλήρωσε.
Υπάρχουν αρκετά σημεία, συνέχισε ο κ. Χατζησάββας, «τα οποία δεν μπορούν να αφήσουν τη σχολική μονάδα να λειτουργήσει, όπως πιεστικά χρονοδιαγράμματα και άλλα, τα οποία θα πρέπει να εξηγήσουμε και εμείς στο Υπουργείο Παιδείας, αν μας καλέσουν».

Το άλλο ζήτημα αφορά το συνταξιοδοτικό. «Δεν επιτρέπεται για οκτώ ολόκληρα χρόνια το Υπουργείο Οικονομικών να αφήνει ανασφάλιστους χιλιάδες εκπαιδευτικούς και γενικά κρατικούς υπαλλήλους και ήδη παρατηρείται το φαινόμενο αρκετοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, κυρίως, να αφυπηρετούν χωρίς να πάρουν κανένα συνταξιοδοτικό ωφέλημα, παρά τα χρόνια υπηρεσίας που έχουν ένεκα της νομοθεσίας που ψηφίστηκε», πρόσθεσε.

Το τρίτο σημείο αφορά, συνέχισε ο κ. Χατζησάββας, τις αντίξοες συνθήκες υπό τις οποίες εργάζονται οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι μαθητές μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας.

 «Ζητήσαμε εδώ και αρκετά χρόνια ένα σχεδιασμό, έτσι ώστε να τοποθετηθούν κλιματιστικά μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας. Συνεχώς υπάρχει αντίδραση από πλευράς του Υπουργείου Παιδείας, με τις δικαιολογίες ότι προκαλούνται διάφορες ασθένειες, και ούτω καθεξής. Και επίσης η μη έγκαιρη στελέχωση. Παρατηρούμε κάποιες ελλείψεις μέχρι σήμερα. Υπάρχουν αρκετά παιδιά, τα οποία βρίσκονται έξω από τις αίθουσες διδασκαλίας, γιατί δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί, παρόλο που ο προγραμματισμός, ουσιαστικά, αρχίζει από τον Φεβρουάριο κάθε σχολικής χρονιάς για την επόμενη σχολική χρονιά», συμπλήρωσε.

Ερωτηθείς αν ήταν ομόφωνη η απόφαση για την μονόωρη στάση εργασίας, ο κ. Χατζησάββας είπε ότι λήφθηκε με πλειοψηφία.

«Υπήρχε άλλη πρόταση για να γίνουν απεργίες, η οποία απορρίφθηκε και υπήρχε η συγκεκριμένη πρόταση ότι υπάρχουν τέσσερα σημαντικά ζητήματα, τα οποία είναι προς όφελος και του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών και των μαθητών. Είναι μια 45΄ στάση εργασίας, την οποία εμείς χαρακτηρίζουμε στάση διαμαρτυρίας», πρόσθεσε.

Σε ερώτηση ποια περίοδος θα πραγματοποιηθεί η στάση εργασίας, ο κ. Χατζησάββας είπε ότι θα το αποφασίσει εντός των ημερών η Γραμματεία της ΟΕΛΜΕΚ.

Ερωτηθείς αν θα ληφθούν και άλλα μέτρα, ο κ. Χατζησάββας είπε ότι αναμένουν το Υπουργείο Παιδείας να καλέσει την ΟΕΛΜΕΚ για να μπούμε σε ένα διάλογο αναφορικά με αυτά τα ζητήματα.

πηγή: Stockwatch

Ζητούν επίλυση προβλημάτων οι συντεχνίες ΑΗΚ 1930


Επιστολή προς το Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΗΚ απέστειλαν συντεχνίες που δραστηριοποιούνται στην Αρχή, στην οποία αναφέρουν, μεταξύ άλλων, ότι σοβαρά θέματα που αφορούν την εύρυθμη λειτουργία του Οργανισμού, τα οποία είχαν συμφωνηθεί μετά από μακροχρόνιο διάλογο, με το προηγούμενο Διοικητικό Συμβούλιο, δεν προωθήθηκαν για υλοποίηση από πλευράς του υφιστάμενου Διοικητικού Συμβουλίου.
Την επιστολή αποστέλλουν η Ελεύθερη Παγκύπρια Οργάνωση Προσωπικού Αρχής Ηλεκτρισμού ΕΠΟΠΑΗ, η συντεχνία Ημικρατικών Δημοτικών & Κοινοτικών Εργατοϋπαλλήλων Κύπρου ΣΗΔΗΚΕΚ, η συντεχνία Επιστημονικού Προσωπικού Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου ΣΕΠΑΗΚ και η συντεχνία Υπαλλήλων Βάρδιας Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου ΣΥΒΑΗΚ.

Οι συντεχνίες κάνουν αναφορά στο θέμα των εισοδημάτων του Ταμείου Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης Υπαλλήλων ΑΗΚ, σημειώνοντας ότι αυτά αποτελούν περιουσιακό στοιχείο των εργαζομένων και χαρακτηρίζουν ως «απαράδεκτη» την ενέργεια του ΔΣ να υιοθετήσει την εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών, που αφορά το μέλλον του Ταμείου, κάνοντας λόγο για «μονομερή παραβίαση Συλλογικών Συμβάσεων και Κανονισμών» και για οικειοποίηση των χρημάτων των εργαζομένων.
Επίσης οι συντεχνίες καταλογίζουν «ασύμμετρη αναλγησία στα σοβαρά θέματα υγείας του προσωπικού.
Παράλληλα απαιτούν εφαρμογή των προνοιών της Συλλογικής Σύμβασης όσον αφορά το Ταμείο και ζητούν αυτό να μη διασυνδέεται με το ΓεΣΥ.
Υποδεικνύουν ακόμα ότι η μη συμμόρφωση του Διοικητικού Συμβουλίου με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου είναι παράνομη και ζητούν σεβασμό στις αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας μέσα στα πλαίσια της χρηστής διοίκησης και της νομιμότητας.

«Η διατήρηση της εργατικής ειρήνης στον Οργανισμό μας είναι πρωταρχικής σημασίας και η κρισιμότητα των πιο πάνω θεμάτων απαιτεί όπως προβείτε άμεσα σε όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες για την αποφυγή δυσάρεστων εξελίξεων, τόσο για τον Οργανισμό, όσο και για την οικονομία του τόπου γενικότερα. Σε διαφορετική περίπτωση η ευθύνη θα βαραίνει αποκλειστικά εσάς», σημειώνουν οι συντεχνίες.
Στην επιστολή κάνουν επίσης αναφορά στα θέματα που αφορούν το Νομοσχέδιο Μερισματικής Πολιτικής, τα αντιρρυπαντικά συστήματα / κινητές μονάδες, το φυσικό αέριο και τα φωτοβολταϊκά πάρκα.
πηγή: Stockwatch

Σωσίβιο Ζέτας στα ξενοδοχεία


Οι διευκρινίσεις που έδωσε στους ξενοδόχους η υπουργός εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου επί της μεσολαβητικής της πρότασης για την ανανέωση της συλλογικής σύμβασης, δημιουργούν προσδοκίες για να αποφευχθεί νέα εργατική κρίση στα ξενοδοχεία.

Οι ενδείξεις που λαμβάνουν από τα διοικητικά όργανα των δύο συνδέσμων των ξενοδόχων ΠΑΣΥΞΕ και ΣΤΕΚ είναι μεν ενθαρρυντικές ως προς την αποδοχή της μεσολαβητικής πρότασης, ωστόσο, καθοριστικές των εξελίξεων θα είναι οι τοπικές συνελεύσεις στις επαρχίες Αμμοχώστου και Πάφου όπου εκδηλώνονται και οι πιο σοβαρές αντιδράσεις.

Οι δύο αυτές επαρχίες αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα των μελών, κυρίως του ΠΑΣΥΞΕ, η ψήφος των οποίων θα κρίνει το αποτέλεσμα της επικύρωσης ή όχι της πρότασης Αιμιλιανίδου.

Όπως πληροφορείται η StockWatch, οι δύο σημαντικές διευκρινίσεις που έδωσε η υπουργός εργασίας αφορούν στο εργασιακό καθεστώς της έκτακτης απασχόλησης φοιτητών και ο διαμοιρασμός της εισφοράς του 1% στο ταμείο ευημερίας.

Σε ότι αφορά την έκτακτη απασχόληση φοιτητών, η κ. Αιμιλιανίδου διευκρίνισε ότι η μισθοδοσία των εποχικών εργαζομένων στην ξενοδοχειακή βιομηχανία δεν θα εμπίπτει του διατάγματος για νομική κατοχύρωση κατώτατου μισθού.

Άλλωστε, οι όροι εργασίας φοιτητών στα ξενοδοχεία δεν ήταν ποτέ μέρος των εκάστοτε συλλογικών συμβάσεων.

Τα πλείστα ξενοδοχεία εργοδοτούν κάθε χρόνο, την καλοκαιρινή κυρίως περίοδο, φοιτητές από το εξωτερικό για σκοπούς πρακτικής εξάσκησης με συγκεκριμένους όρους εργασίας και μισθοδοσίας.

Πέραν από τον μισθό που απορρέει από το προσωπικό τους συμβόλαιο, προβλέπεται σε πολλές περιπτώσεις υποχρέωση του ξενοδόχου να παρέχει διαμονή και διατροφή, το κόστος των οποίων επωμίζεται ο εργοδότης.

Σε ότι αφορά την εισφορά του ταμείου ευημερίας, η κ Αιμιλιανίδου αποδέχτηκε εισήγηση του ΠΑΣΥΞΕ και του ΣΤΕΚ, όπως το υπουργείο εργασίας ζητήσει νομική γνωμάτευση καθώς η νομική κατοχύρωση της πρόνοιας αυτής της συλλογικής σύμβασης, που θα προέλθει από το διάταγμα της υπουργού εργασίας, θα αντίκειται σχετικής πρόνοιας του Συντάγματος.

Με βάση τη σύμβαση οι ξενοδόχοι καταβάλλουν 1% επί του βασικού μισθού των υπαλλήλων στο ταμείο ευημερίας.

Οι νομικοί σύμβουλοι των ξενοδόχων, θεωρούν την υποχρεωτική καταβολή του 50% της εισφοράς μόνο προς τις δύο συντεχνίες ΣΕΚ και ΠΕΟ, βάσει και του διατάγματος που θα εκδοθεί, ως αντιβαίνουσα σχετικής πρόνοιας του Συντάγματος.

Υποστηρίζουν ότι η υποχρεωτική παραχώρηση του 0,5% στο ταμείο ευημερίας αντιβαίνει του ελεύθερου δικαιώματος των εργαζομένων να ανήκουν ή να μην ανήκουν σε οποιοδήποτε συνδικαλιστικό όργανο, ή να μην υπάγονται στις τάξεις των δύο συγκεκριμένων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Το ταμείο ευημερίας ήταν μέχρι πρόσφατα μέρος της συλλογικής σύμβασης και η συνεισφορά των ξενοδόχων ύψους 1% προοριζόταν μόνο για όσους υπαλλήλους κάλυπτε η σύμβαση.

Η συνεισφορά του οργανωμένου προσωπικού καταβάλλεται μέχρι σήμερα εξ ημισείας. Το 50% μεταφέρεται στη ΣΕΚ και στην ΠΕΟ και το υπόλοιπο 50% στο ταμείο των ξενοδόχων για σκοπούς ευημερίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων.

«Οι διευκρινίσεις που λάβαμε από την υπουργό εργασίας στα δύο καίρια ζητήματα που αποτελούσαν, κατά κάποιο τρόπο, εμπόδιο για την αποδοχή της μεσολαβητικής πρότασης, έχουν μετριάσει σε μεγάλο βαθμό τις αντιδράσεις και ευελπιστώ ότι οι επαρχιακές συνελεύσεις των μελών του ΠΑΣΥΞΕ μετά και τη σχετική ενημέρωση που θα γίνει θα την εγκρίνουν», ανέφερε στη StockWatch ο πρόεδρος του ΠΑΣΥΞΕ Χάρης Λοϊζίδης.

Από πλευράς του ΔΣ του ΣΤΕΚ, έχει διαρρεύσει ότι τα μέλη του ΔΣ κατόπιν των διευκρινίσεων που δόθηκαν από την υπουργό εργασίας, θα υποδείξουν στα μέλη του συνδέσμου να την επικυρώσουν.

Στελέχη της διοίκησης των δύο συνδέσμων των ξενοδόχων δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο, μετά το πέρας των επαρχιακών συνελεύσεων των μελών τους, να ακολουθήσει κοινή συνέλευση σε παγκύπρια βάση για την επικύρωση της μεσολαβητικής πρότασης.

Διευκρινίσεις δόθηκαν επίσης και για την ενσωμάτωση της «λεγόμενης» μονάδας στο μισθολόγιο των ξενοδοχείων.

Οι διευκρινίσεις είναι περισσότερο τεχνικής φύσεως και αφορούν τη λογιστική μεθοδολογία που θα χρησιμοποιούν οι εσωτερικοί ελεγκτές των ξενοδοχειακών μονάδων καθώς μέχρι σήμερα υπήρξε παρερμηνεία των όσων προβλέπει η μεσολαβητική πρόταση της υπουργού εργασίας.

Πάντως, οι αντιδράσεις από μεγάλη μερίδα ξενοδόχων σε ότι αφορά την αύξηση του εργατικού κόστους από την ικανοποίηση των αιτημάτων των συντεχνιών παραμένουν.

Αρκετά είναι τα μέλη των δύο συνδέσμων που εκτιμούν, σε μία πρώτη ανάγνωση, ότι το εργατικό κόστος των ξενοδοχειακών τους μονάδων θα ανέλθει μέχρι και 15%.

Υπάρχουν οι ξενοδόχοι των οποίων οι υπάλληλοι είναι οργανωμένοι στις συντεχνίες και υποστηρίζουν ότι θα επωμιστούν μία αύξηση του εργατικού κόστους μεταξύ 10%- 11% ενώ μία άλλη μεγάλη μερίδα των ξενοδόχων που απασχολεί κυρίως εργαζομένους με προσωπικό συμβόλαιο ισχυρίζεται ότι η αύξηση του εργατικού τους κόστους θα ξεπεράσει το 15%.

Σημειώνεται ότι οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία μέλη των συντεχνιών ΣΕΚ και ΠΕΟ έχουν αποδεχτεί στο πλαίσιο των γενικών τους συνελεύσεων τη μεσολαβητική πρόταση της υπουργού εργασίας με συντριπτική πλειοψηφία.

Οι επαρχιακές συνελεύσεις των ξενοδοχοϋπαλλήλων ολοκληρώθηκαν χθες στην Πάφο.

Η υπουργική μεσολαβητική πρόταση προβλέπει μεταξύ άλλων την παραχώρηση μισθολογικών αυξήσεων της τάξης του 5,5%.

Οι αυξήσεις θα δοθούν σταδιακά σε ετήσια βάση και σε βάθος τεσσάρων χρόνων.

Του Λεύκου Χρίστου

πηγή: Stockwatch

Oξεία αντιπαράθεση ΠΑΣΥΔΥ-ΟΕΒ για τους μισθούς


Μετωπική σύγκρουση προκλήθηκε μεταξύ ΠΑΣΥΔΥ και ΟΕΒ, με αφορμή δηλώσεις του γδ της ομοσπονδίας εργοδοτών σε σχέση με την επικείμενη απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου για επικύρωση ή όχι της πρωτόδικης απόφασης για τους μισθούς στο δημόσιο.

Ο γενικός γραμματέας της ΠΑΣΥΔΥ Γλαύκος Χατζηπέτρου μιλώντας στη StockWatchκαι απαντώντας με σκληρή γλώσσα στον γενικό διευθυντή της ΟΕΒ Μιχάλη Αντωνίου υποστήριξε ότι οι δηλώσεις του υπέχουν ποινικού αδικήματος καθώς, όπως ισχυρίστηκε ο γγ της ΠΑΣΥΔΥ, «διαπράττει ποινικό αδίκημα και παραβιάζει τον ποινικό κώδικα όταν δηλώνει δημόσια ότι θα ζητήσει την τροποποίηση του συντάγματος προκειμένου να αποφευχθεί η αναδρομική επιστροφή χρημάτων, από την ώρα που εκκρεμεί η δικαστική υπόθεση».

«Ας στείλει την αστυνομία ο κ. Χατζηπέτρου να μας συλλάβει» ήταν η απάντηση του κ. Αντωνίου στον ηγέτη του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσίων υπαλλήλων ο οποίος επανέλαβε τη θέση της ομοσπονδίας εργοδοτών ότι «θα πράξει ότι είναι δυνατό για να τροποποιηθεί το σύνταγμα προκειμένου να αποτραπεί η αναδρομική επιστροφή. χρημάτων με απρόβλεπτες συνέπειες στα δημοσιονομικά του κράτους».
Ο κ. Χατζηπέτρου υποστήριξε ότι στερούνται σοβαρότητας τα όσα δηλώνουν οι εργοδοτικές οργανώσεις καθώς, όπως σημείωσε, «αν η απόφαση του ανωτάτου δεν θα προβλέπει
  αναδρομική ισχύ, τότε μόνο μερικά εκατομμύρια ευρώ θα δώσει η κυβέρνηση σε εκείνους που έχουν προσφύγει».

«Επομένως που υπάρχει δημοσιονομικός κίνδυνος» διερωτήθηκε και πρόσθεσε:

«Λυπούμαι διότι δεν γίνεται κατανοητό ότι πρόκειται για θεμελιώδη δικαιώματα τα οποία δεν θα έπρεπε κανένας να τολμά να συζητά».

Ο κ. Χατζηπέτρου ισχυρίστηκε ότι το ποσό που έχει λάβει το κράτος από τους εργαζόμενους στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα στο πλαίσιο των αποκοπών που είχαν συμφωνηθεί το 2012 ανέρχεται κοντά στα €3 δισ. «και σήμερα καλείται να επιστρέψει  στο προσωπικό μερικά εκατομμύρια ευρώ».

Ταυτόχρονα, διερωτήθηκε γιατί ενώ ο υπουργός οικονομικών γνωρίζει την πραγματική κατάσταση των δημοσιονομικών και ότι όπως δήλωσε κατ’ επανάληψη, είναι διαχειρίσημα, γιατί τάσσεται με δηλώσεις του υπέρ των εργοδοτικών οργανώσεων.

Υπενθύμισε ότι και ο ίδιος ο γενικός εισαγγελέας δήλωσε ότι αναδρομικά θα πάρουν τις μισθολογικές αποκοπές τους μόνο όσοι προσέφυγαν στο δικαστήριο.

Αντίθετα ο κ. Αντωνίου υποστήριξε από την πλευρά του ότι αναδρομικά θα λάβουν όσοι δημόσιοι υπάλληλοι καταχώρησαν προσφυγή στο δικαστήριο γύρω 900 άτομα ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα μπορούν να λάβουν αναδρομικά λεφτά από τις 29 Μαρτίου 2019, όταν τότε είχε εκδοθεί η σχετική απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου.

Ο κ. Αντωνίου παρατήρησε ότι το «το ποσό που θα λάβουν οι δημόσιοι υπάλληλοι υπολογίζεται στο €1,08 δις και αν αφαιρεθεί η φορολόγηση που γίνεται στα εισοδήματα, υπολογίζουμε το τελικό ποσό γύρω στα €800 εκ.

Διερωτήθηκε πάντως εάν η ΠΑΣΥΔΥ επιχειρεί, με αυτή την αντίδραση της να φιμώσει την ΟΕΒ.

Της Ηρώς Ευθυμίου

πηγή: Stockwatch

  • October 25th 2019 at 21:30

Kıbrıs’taki katliamları kendine dert edinen ressam Mihalis Kirlitças anısına...

By Sevgul Uludag

Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler...
Sevgül Uludağ

*** Sekiz yıl önce kaybettiğimiz Mihalis Kirlitças anısına…

Kıbrıs'taki katliamları kendine dert edinen ressam Mihalis Kirlitças anlatıyor…

Sevgül Uludağ

8 sene önce Mihalis Kirlitças'ı kaybettiydik... Işıklarda olsun...

Mihalis Kirlitças, olağanüstü bir insandı... YENİDÜZEN'de "Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler" sayfalarımızda onunla yaptığımız geniş röportajı Aralık 2008'de yayımlamıştık...Mihalis Kirlitças bütün ömrünü barış, demokrasi ve özgürlük mücadelesine adamış bir insandı... Bir aktivistti, bir sendikacıydı, bir eylem adamıydı... Aynı zamanda bir ressamdı...Henüz 1989 yılında Larnaka'da bir sergi açmıştı... "Atlılar, Terazi ve Dohni'de öldürülen 229 Kıbrıslıtürk'ün anısına" adını verdiği bu sergide Muratağa-Atlılar-Sandallar katliamı ile Dohni-Terazi katliamında öldürülenler için yaptığı resimleri sergilemişti. Larnaka Belediyesi bu resimlerden birisini satın alıp belediyenin duvarına astıktan sonra Kirlitças'a saldırılar başlamıştı. Kıbrıs Cumhuriyeti parlamentosunda bu resim tartışma konusu olmuş, bazı aşırı sağcı parlamenterler, Kirlitças'ı "hainlik"le, bir resmini satın alan Larnaka Belediyesi'ni de "Türk propagandasını finanse etmekle" suçlamışlardı.Mihalis Kirlitças, özellikle Muratağa-Atlılar-Sandallar katliamını çok geniş biçimde araştırmış, bildiklerini bizlerle bu sayfada yayımlanan röportajında çok ayrıntılı biçimde paylaşmıştı... Bunlar, katliamla ilgili çok değerli bilgilerdi... Kirlitças, 11 Kıbrıslıtürk'ün "Kayıp Otobüs"ünü de çok iyi araştırmıştı – Oroklini'de bir kuyuya gömülen ve Kayıplar Komitesi kazılarında onlardan geride kalanlar bulunup da ailelerine iade edilen bu "kayıp" Kıbrıslıtürkler'in ailelerinin her yıl anma gününde Oroklini'de çok iyi biçimde karşılanıp ağırlanması için organizatörlerden birisiydi... Hayatını barışa adamıştı, hastalık onu vuruncaya kadar da ömrünü böyle geçirmişti...İki toplumlu barış gruplarının organizesinde gönüllü olarak aktif yer alan, pek çok afişe imzasını koyan, ünlü Che takvimini hazırlayan Kirlitças'ın pek çok Kıbrıslıtürk arkadaşı da vardı...Bu olağanüstü insan, bir süreden beridir kanserle boğuşmaktaydı... Sekiz sene önce böyle bir günde yaşamını yitirdi... Adamız, olağanüstü bir evladını zamansız yitirdi... Cenazesi Oroklini köyünde yapıldı... Kıbrıs'ta barışseverlerin başı sağolsun... Yeri kolay kolay doldurulamayacak bir boşluk bıraktı geride... Nurlar içinde yatsın...

Onunla YENİDÜZEN'de "Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler" yazı dizimizde yaptığımız geniş röportajı, onun çok değerli anısına tekrar yayımlıyoruz… Bu röportaj Aralık 2008'de YENİDÜZEN'deki sayfalarımızda yayımlanmıştı…

Kirlitças'la 2008'de yaptığımız röportaj şöyleydi:

"Mihalis Kirlitças, Kıbrıs'ta tanıyabileceğiniz en ilginç insanlardan biri... Öncelikle onun 60 yaşında olduğuna bir türlü inanamıyoruz – Tony ve ben, tabir caizse, az daha oturduğumuz yerden düşüyoruz! Çünkü hiçbir şekilde 60 yaşında göstermiyor... Belki de bu, onun aktivist yaşamından, dünyayla her dönem enternasyonal bağlarından, Oroklini köyünde kendine kurduğu sessiz, sakin ve dingin yaşamdan kaynaklanıyor...
Mihalis için "olağanüstü" bir insan tanımlaması yapabilirim... Henüz 1989 yılında Larnaka'da bir resim sergisi açıyor – sergi "Peygamberler ve Şairler" başlığını taşıyor... Nazım Hikmet anısına yaptığı resimler de var ve bu sergiye koyduğu resimlerden birini Muratağa-Atlılar-Sandallar ve Dohni'de öldürülen Kıbrıslıtürkler'in anısına ithaf ediyor... Resimi Larnaka Belediyesi satın alıyor ve o zaman kıyametler kopuyor! Güney Kıbrıs'taki Temsilciler Meclisi'nde bazı milletvekilleri, Larnaka Belediyesi'ni bu resmi satın almakla "Denktaş'ın propagandasına para yatırmakla" suçluyorlar!
Mihalis'i görmeye Tony Angastiniodis'le birlikte gidiyoruz çünkü Mihalis onun arkadaşı... Kaç zamandır Tony, onunla mutlaka konuşmam gerektiğinden söz ediyordu – nihayet bu röportajı ayarladığımızda, doğa da bize bir jest yapıp güneşli bir gün armağan ediyor...
Mihalis Oronklini köyünde yaşıyor... Beni, yazılarımdan tanıyor – konuştukça ortak arkadaşlarımız olduğunu keşfediyoruz... Stüdyosunda oturuyoruz... Her taraf büyük boy yağlıboya resimlerle dolu... Bunlardan bir tanesi Lefkonuk'ta öldürülen Melenikas'ın portresinin de bulunduğu bir resim... Lorca ve Che'nin de yağlıboya portreleri asılı... Mihalis, Tony'yle birlikte asma kata bir kitap aramaya çıktıklarında, ben de arkalarından yangın merdivenini andıran daracık basamakları tırmanıyorum – tam karşımda Adalı'nın yağlıboya tablosunu gördüğümde, hayretler içinde kalıyorum! Altında Türkçe olarak "Yaseminler koparılamaz!" yazıyor! Bu resmi, Kutlu Adalı öldürüldükten birkaç yıl sonra yaptığını anlatıyor... İşte o zaman onun başka yağlıboyalarını daha önce görmüş olduğumu hatırlıyorum! Evet! Ayhan Hikmet, Ahmet Muzaffer Gürkan, Kutlu Adalı, Derviş Ali Kavazoğlu ve Kostas Mişaulis'i birarada gösteren bir çalışmasını YENİÇAĞ gazetesinin duvarında asılı görmüştüm! Demek Mihalis, o ressam... Yurdunda ve dünyada olup bitenlere son derece duyarlı Mihalis Kirlitças, bize Muratağa-Atlılar-Sandallar katliamında rol almış bazı kişileri de anlatıyor... Mihalis Londra'da yetişmiş çünkü o doğmadan çok önce, babası İngiltere'ye göç etmiş... Ancak 1980'li yıllarda Kıbrıs'a döndüğü zaman, Muratağa katliamıyla ilgili ayrıntıları tesadüfen öğrenmiş... Lefkonuk'ta 1958 yılında Melenikas'ı "hain" olduğu gerekçesiyle taşlayarak öldüren Grivasçı ekipten bazılarının, Muratağa-Atlılar-Sandallar'daki katliama karıştıkları anlaşılıyor... En azından emir-komuta zincirinde karşımıza çıkan bazı isimler bunu gösteriyor gibi...
1964 yılında Yusuf Tosun'un sürdüğü, içinde toplam 11 kişi bulunan Larnaka'dan Dikelya'ya giderken "kayıp" olan otobüsün hikayesini biliyor – otobüste bulunan insanlar geçtiğimiz aylarda şu anda Mihalis'in yaşadığı köy olan Oroklini'de yapılan kazılar sonucu ortaya çıkarılmıştı... Tosun'a ait otobüste bulunanların öldürülüşüne tanık olan ve küçük bir şirosu bulunan bir köylünün, o günlerde onları gömmeye zorlandığını, bu yüzden bir süre sonra adamın aklını yitirdiğini anlatıyor... Tarlalarda çalışırken otobüstekilerin başına gelenleri uzaktan izleyen bir kadının da bir süre sonra çıldırdığını anlatıyorlarmış...
Otobüsün kaybolduğu günlerde, Oroklini'nin girişinde, sahilde bulunan bir evde, bir Kıbrıslırum'la birlikte yaşayan bir Kıbrıslıtürk'ün de öldürüldüğünü anlatıyor bize... Bunu da köye yerleştikten sonra anlatılırken duymuş... Bir Kıbrıslırum'la birlikte yaşayan ya da evli olan bu Kıbrıslıtürk acaba kimdi? "Kayıplar listesi"nde adı bile bulunmayabilir – çünkü o günlerde Kıbrıslıtürkler'le Kıbrıslırumlar evleneceği zaman isimlerini ve dinlerini değiştirmek zorundaydılar... Bu yüzden adı "kayıplar listesi"ne girmemiş olabilir diye düşünüyoruz...
Oroklini, bu köyde yaşayanların çok iyi bildiği, ancak dışarıda telaffuz edilmeyen "sırlarla" dolu... Oroklini'ye tekrar giderek, bu "sırlar"la ilgili konuşmak isteyen insanları belki bulabiliriz... Mihalis'le tekrar buluşmak üzere sözleşiyoruz...
Oroklini'ye giderken bize gülümseyen doğa, dönüş yolunda sanki kararıyor... Belki de anlatılanlar içimizi karartmış – katliamlarla ilgili somut verilere ulaştıkça, katillerin portreleri kendiliğinden ortaya çıktıkça, durum daha da mide bulandırıcı oluyor...Belki bundan, Tony'yle dönüş yolunda pek az konuşuyoruz – arabaya sessizlik hakim oluyor... Arada bir öğrendiğimiz yeni şeyleri, eskiden bildiğimiz parçalarla birleştiriyoruz ama sonra yine sessizlik...
Mihalis Kirlitças'la röportajımız şöyle:

SORU: Mihalis, soyadın "Kirlitças" ne anlama geliyor?
MİHALİS KİRLİTÇAS: "Kirli" sözcüğünden geldiği söyleniyor... Büyükbabamın lakabı idi bu... Harika bir insandı o gerçekten!

SORU: Adı neydi?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Hristus... Lefkonuklu'ydu büyükbabam... Ancak röportaja başlarken şunu söylemek istiyorum: Şu anda bulunduğumuz noktada, benim için esas olan geçmişi deşmek değildir. Benim için esas olan, bizim tek bir halk olduğumuzu ve çözümün kesinlikle vazgeçilmez olduğunu gerçekten anlayan insanları birleştirmektir. Referandum sonrası hayatımı bu çerçevede yaşıyorum... Referandum öncesi de herşey "Hemen barış! Hemen çözüm! Adamızı hemen birleştirmeliyiz!" çerçevesinde idi...

SORU: Biraz ailenden söz eder misin?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Annem Flamudi'dendir (Mersinlik) – bu esas olarak Venedikli nüfusa sahip bir köydü. Babam ise Lefkonuklu'dur (Geçitkale). Babam, gerçekten olağanüstü insanların bulunduğu bir ailede büyüme şansına sahipti... Bunu, dedem olduğu için söylemiyorum... Annemin adı Hristalleni'dir. Annemin dedesinin soyadı "Skudella" idi...

SORU: "Skudella"nın ne anlama geldiğini biliyor musun?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Hayır... Ancak tek bildiğim, birkaç yıl önce bir İtalyan filmi seyretmiştim – filmin sonunda teknisyenlerden birinin soyadının "Skudella" olduğunu görmüştüm! Çok etkilenmiştim bundan! Babamın babası yani Hristus Kirlitças, çok ama çok özel birisiydi. Neden öyleydi? Çünkü Hristus, hastaları tedavi ederdi... Hatta Pergama'da iki toplumlu buluşmalardan birinde Mandrez'den bir Kıbrıslıtürk kadınla tanışmıştım – bu kadın doğduğu zaman tüm kol ve bacakları çıkıkmış... Doğumundan birkaç saat sonra onu Lefkonuk'a götürmüşler, büyükbabama... Bizim evde kalmışlar iki hafta boyunca – ve büyükbabam onu iyileştirmiş!...

SORU: Tıpkı benim büyükdedem Karakadı gibi yani! Ona da "Lapta Büyücüsü" ("Magos tin Lapithos") derlerdi – büyücü olduğundan değil, hastaları iyileştirmesinden, hayvanları evcilleştirmesinden ötürü!...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Dedem yetenekliydi, kendi kendini yetiştirmişti, büyüyle ilgisi yoktu bunların, bilimle alakası vardı... Tahta parçaları, bandajlar kullanırdı, zeytinyağı ve masaj kullanıyordu. Büyükbabam, aslında Kıbrıslıtürk arkadaşlarıyla birlikte olmayı daha çok tercih ediyordu... Çok iyi dansederdi – çok iyi şarkı söylerdi her iki dilde de, Rumca da ama daha çok Türkçe... Herhangi birisinin elini öpmeme karşıydı, o insanın eli öpülmeye gerçekten layık olması gerekirdi, elini öpmem için. Papazların elini öpmeme bile izin vermezdi! Çok havalı bir anarşistti yani! Amcalarımdan biri bir hayvanı dövdüğü için 70 yaşın üstündeki büyükbabam, ona vurmuştu!
Kıbrıslıtürkler köyden kovulduğu zaman, Kıbrıslıtürk arkadaşlarından birini evine almıştı... Ancak adı neydi onun, hatırlamıyorum...
Bir yandan TMT bir tarafa çekiyor, Kıbrıslırum faşistler de itiyordu ve bir şekilde çabalarını koordine etmiş olmalılar çünkü sonuçta bu yüzden 1960'larda köyün "temizlendiğini" hatırlıyorum – boş evleri hatırlıyorum, o boş evlerin yanından geçerken hayaletimsi atmosferi hatırlıyorum köyde...

SORU: "Ganimet" yapıldığını hatırlıyor musun?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Kıbrıs'ta değildim ki... Ben Londra'da doğdum, 1946'da...

SORU: Yani Lefkonuk'ta büyüdün, öyle mi?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Hayır, hayır! Londra'da doğup büyüdüm... Babam, Lefkonuk'tan 9-10 yaşlarındayken ayrılarak Mağusa'ya gitmişti – terzi olacaktı. Küçük bir çocuktu ancak o dönem "illegal" olan sendikal harekete katılmıştı... Çıraktı... Küçücük yaşında sendikal harekete katıldığı için, bilmeden Kıbrıs Komünist Partisi'yle bağlantı kurdu – devrim, dünya tarihi gibi konularda eğitim aldı... Onun adı da Mihalis, tıpkı benimki gibi... Babamda bir damlacık bile ırkçılık ya da milliyetçilik bulamazsınız... Böyle bir şey yoktur! Yani doğru şeyi söyler, doğru şeyi yapar anlamında değil, doğasında böyle bir şey yok yani adamın! Biraz atlayarak gidiyorum anlattıklarıma ama örneğin 1950'li yılların sonlarında pek çok Kıbrıslıtürk, yaşamlarından endişe ederek Kıbrıs'tan ayrılıyordu – gelip Londra'da bizde kalıyorlardı mesela, bunu hatırlıyorum...

SORU: Yani baban, sendikal harekete ve Kıbrıs Komünist Partisi'ne katıldıktan sonra Londra'ya gittiydi...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Londra'ya gittiydi evet... 1935-36 yıllarıydı – çok gençti o zaman.... Yine terzilik yapıyordu...

SORU: Nerede yaşıyordunuz Londra'da?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Camden Town, Holloway... Ben de orada doğdum...

SORU: Bu arada annen ne yapıyordu?
MİHALİS KİRLİTÇAS: O da dikiş makinelerinde dikiş dikiyordu fabrikalarda... O günlerde bu fabrikaların sahipleri İtalyanlar ya da Yahudiler idi... Bunu da hatırlıyorum... Kadınlarla erkeklerin çalıştığı bu atölyeleri hatırlıyorum – o günlerde bu atölyelerin sahipleri gerçekten ilericiydiler, bunu da hatırlıyorum.

SORU: Onları neden böyle tanımlıyorsun?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Örneğin İngiltere'de işçiler işçiydiler ve o günlerde bir sınıf bilincine sahiptiler – yabancı işçiler, şimdiki yabancı işçiler gibiydiler... Daha iyi bir yaşam peşindeydiler... İspanyol ya da İtalyansalar, hayatta kalabilmek için kaçmışlardı ülkelerinden. Bazı fabrika sahipleri de böyleydi... Eğer Yahudi ya da İtalyan veya İspanyolsaydılar, antifaşisttiler ve hayatta kalabilmek için kaçmışlardı ülkelerinden. Tabii, kar etmek zorundaydılar da! Böyle bir durum yani... Çok ilerici, çok aydın bir çevreydi bu söylediğim... Babam sürekli kitap satın alıyordu – çok şanslıydık çünkü örneğin Yunanistan'dan ya da Commonwealth (Ortak Pazar) ülkelerinden, mesela Rodezya, Güney Afrika, Kenya vs. gibi ülkelerden sürgüne gelen kişileri tanımıştık...

SORU: Yani bağı vardı... Yani hareketle bağını sürdürdü!
MİHALİS KİRLİTÇAS: Tabii! Babam harekete tümüyle bağlıydı – bu yüzden hiçbir zaman para kazanmadı – çok usta bir terzi olduğu halde, kendi adına para kazanmadı. İngiltere'de de, Kıbrıs'ta da partinin kuruluşunu gerçekleştirdi onun kuşağı... 1960'lı yılların başlarına kadar hayatına egemen olan şey partiydi... Ve biri iç, biri de dış nedenlerden ötürü, o ve onun gibi binlercesi AKEL'le ters düştüler. İç neden ENOSİS idi... ENOSİS kararı hiçbir zaman, partinin herhangi resmi bir organı tarafından kabul edilmiş değildi – hiçbir zaman resmi olarak kabul edilmiş değildi.

SORU: Yani baban, ENOSİS düşüncesine karşıydı demek istiyorsun...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, elbette! Tüm eski kuşak ve bazı liderler de buna karşıydı... Plutis Servas da karşıydı buna... Dış neden ise, Sovyetler Birliği'nin rolünün değişmesiydi... Emperyalizmle, şovenizmle çeşitli uzlaşılardı... Ve babam gibi insanlar hakkında kovuşturmaya gidildi, onlara çamur atıldı, Stalinizmin en kötü biçimini yaşadılar böylece – babam Stalin'i seviyordu oysa... Stalinizmin en kötü öğeleri kullanıldı onlara karşı – toplantılarda aşağılandılar mesela...

SORU: Yani tüm bunlar Londra'da oluyordu...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, Londra'da oluyordu, bazı şeyler de Kıbrıs'ta oluyordu. Elbette bu eski yoldaşların tek hatası, bir araya gelip örgütlenmemiş olmalarıydı... Hiçbir zaman örgütlenmediler – suçlanıyorlardı, öyleyse örgütlenmeliydiler ama yapmadılar bunu... Aynı şey bugün de geçerlidir. İnsanlar söyleneceğine ya da sessiz kalacaklarına, örgütlenmelidirler...

SORU: Yani böylesi bir ortamda büyüyordun sen... Büyürken Kıbrıs'la herhangi bir bağın var mıydı? Senin için "Kıbrıs" neydi yani?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Bebekken getirmişti annem beni Kıbrıs'a. Sonra da gidip geliyorduk... Biraz karışıktır bu hikaye – annem beni Kıbrıs'ta bırakacaktı, olmadı bu, geri gittim falan filan... 1960'ta gelmiştik Kıbrıs'a – 14 yaşlarında falandım, gene Kıbrıs'ta kalma niyetiyle gelmiştik. Ancak babam aptal değildi, iklimi hissedebiliyordu, Kıbrıs'ta neler olduğunu görebiliyordu. Zürih anlaşmasını uygulamaya niyet olmadığını görmüştü... Pek çok kişi gibi, o da, perde gerisinde neler olup bittiğini biliyor olmalıydı... Babam hala parti üyesiydi, inatla sürdürüyordu üyeliğini. Ancak Kıbrıs o kadar küçük bir yer ki – mesela bazı liderler ailenizdendir, artı, insanlar dedikodu yaparlar ve kokuyu alabilirsiniz...Eğer uyanıksanız ve naif biri değilseniz, o zaman neler olup bittiğinin kokusunu alabilirsiniz yani... Böylece geriye döndük, Londra'ya...
1974'te Kıbrıs'a geri dönmeyi planlıyorduk – hatta annemle babam Derinya'da küçük bir arsa da satın almışlardı. Bu arsa şimdi "ara bölge"de kaldı! Yani dönüş hazırlığı yapıyorlardı ancak 1974 olayları meydana geldi ve olmadı...

SORU: Bu arada sen ne yapıyordun Londra'da?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Sanat Okulu'na gitmeyi başarmıştım... Bu, öğrenci hareketlerinin patlama yaptığı yıllara rastlıyordu... Vietnam Savaşı yaşanıyordu... Ben de bu savaş karşıtı hareketin örgütlenmesine bütünüyle katılmaktaydım... Pek çok örgütle bağlantımız vardı – böylece Filistinli arkadaşlarımla tanıştım, Türk arkadaşlarımla tanıştım, Zimbabveli dostlarla tanıştım... Koleji bitirince sanayide çalışmaya başladım... Hiçbir zaman resim yapmaktan vazgeçmedim ama öğretmenlik yapmayı falan düşünmüyordum. Sanayide çalışmaya başladım. Bu arada Vietnam savaşına karşı hareketin uluslararası örgütlenmesinde yer alıyordum, Filistin'le dayanışma hareketinde yer alıyordum, sendikal hareketteydim... Hiçbir zaman gerçekten Kıbrıslılar'ın Londra'daki örgütlenmelerine katılmadım – Kıbrıslılar biraz izoleydiler...

SORU: Neden öyleydiler sence?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Para kazanmaya çalışıyorlardı... Öğrenciyken de öğrenci hareketinde değildim – öğrencilerle tek bağlantım da siyasiydi, öğrencilerin sorunlarına yönelik değildi... Çok sıkı çalıştık, bazı şeyler kazandık, bazı şeyler başardık... O yıllarla ilgili ne söyleyebilirim, kestiremiyorum...

SORU: Kıbrıs'a ne zaman döndün?
MİHALİS KİRLİTÇAS: 1986'da... Londra'da bir süre sonra herşey zorlaşmaya başlamıştı – bazı yoldaşlarımız hapisteydi, bunun gibi şeyler... Mesela Ford araba şirketinde çalışıyordum, Londra'nın hemen dışında – çok güçlü bir örgütlenmeye gitmiştik orada. İşçilerin çoğunluğu Pencaplı'ydı – biraz da Pakistanlı vardı. Ve fabrikanın benim çalıştığım bölümünde, faşistleri yenmeyi başarmıştık – hatta seçimlerde bile faşistleri yenmiştik. Fabrikaya gittiğimde, beyazlar, yani İngiliz işçiler ağırlıkla, "Milli Cephe" (National Front) gibi faşist partilerde örgütlenmişlerdi... Onları yenmeyi başarmıştık. Birazcık da "proleterya diktatörlüğü"nü hayata geçirmeyi başarmıştık orada! Yeterince güç kazandığımız zaman, ben sendika yetkilisi olarak seçilmiştim – kendi vardiyamda böyleydim... Fabrikaya gazeteler getiriyorduk, bültenler getiriyorduk... Çok iyi gizli bir örgütlenmemiz vardı... Bu süreçte, bir noktada, tuvaletlerde faşist örgütün başkanıyla bir toplantı yapmıştım. Aptal değildiler – çok kurnazdılar. Sapkın diyebileceğim bir tür sınıf bilinçleri vardı bunların... Onlara "Bizlerden herhangi birisine dokanırsanız, faşist bildirilerinizden herhangi birini bu fabrikaya sokarsanız, bundan çok zarar göreceksiniz..." demiştim. Açık bir savaş ilan etmiştik onlara – ya hep, ya hiç'ti durum! Ya onlar, ya biz olacaktık. O noktaya varmıştık. Ve o tarihsel momentte, savaşı kazanmıştık... Bu faşistler bir aileyi öldürmüşlerdi – işçilerimizden birinin evine bomba atmışlardı, molotof kokteyli atmışlardı adamın evine ve karısı ile iki kızı ölmüştü bu bombadan... Sanırım 1983-84 yıllarıydı...
O dönem için kazanmıştık ancak sürekli çatışma vardı – polis sürekli işçilerimizi tutukluyordu... Gerçekten örgütleniyorduk ve yerel cemaatler üzerinde, Londra'nın o bölgesinde önemli bir etki yaratıyorduk – Liverpool'a, Manchester'de büyük etki yaratıyorduk. Hindistanlı İşçiler Örgütü'yle çok güçlü bağlarımız vardı. Bu çok büyük bir örgüttü. Siyah İşçiler Birlik Partisi'yle çok iyi bağlarımız vardı – bu da başka bir Marksist-Leninist örgütlenmeydi... Yani etki yaratmaya başlıyorduk... Böylece hem faşistler saldırıyordu bize, hem de polis. Birkaç yoldaşımız hapse atılmıştı. Ben serbest bırakılıyordum... İyi bir örgütlenmemiz olduğu halde, küçük küçük örgütlenmeler sürdürülebilir değillerdi – sorumluluğu sürdüremezlerdi... Küçük kıskançlıklar giriyordu araya, içten içe bazı şeyler bozuluyordu. İlk eşimle Kıbrıs'a tatil yapmaya gelmiştim. Bir Cuma akşamı gelmiştik – Larnaka dışında bir göçmen köyü olan Koççinos'ta kalıyorduk... Cuma akşamı gelmiştim ve uyumuştum – uyandığımda Pazar sabahtı... Oysa ben Cumartesi sabah olduğunu sanıyordum... Uyumuştum, uyumuştum, uyumuştum! Uyandığımda, kendimi farklı hissetmiştim. İyiydim – dönüp geriye baktığımda tüm o yıllar boyunca deli gibi koşuşturmuş olmalıyım diye düşündüm, "Şunu da yapayım, bunu da yapayım" diye koşuşturup durmuştum. Buradaki durumu da görünce, belki de artık birazcık Kıbrıs'a konsantre olmanın zamanının geldiğini düşündüm. Belki artık geriye çekilip insani katkımı yapmanın zamanının geldiğini düşündüm – benim insani katkım da resimlerimdi ve birazcık da insan gibi yaşamak istiyordum artık. Ben kimdim? Kimdim yani? Böylece Kıbrıs'a dönmeye karar verdim. İngiltere'ye geri gittim, işlerimi hallettim. Bu arada eşimle ayrıldık çünkü Kıbrıs'a gelmek istemiyordu – çok dostça, uygarca ayrılmıştık.
Kıbrıs'a dönmeden önce birkaç sergim olmuştu Londra'da – bunlar çok başarılı olmuştu. Nazım Hikmet'in şiirlerini popülerleştiriyordum. Neden böyle yapıyordum? Çünkü Kıbrıs'ta herkes Nazım Hikmet'i biliyordu ama herkes bir şiirinin yalnızca bir parçacığını biliyordu – "Sen yanmasan, ben yanmasam, nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?" dizelerini... Ve Rumca çevirisi de bu dizelerin bir şiirin parçasından çok kulağa kötü gelen bir slogana dönüştürmüştü... Nazım Hikmet'i popülerleştirmeye karar verdim – pek çok resim yaptım, çok sayıda insan gördü bu resimleri... Pek çok Kıbrıslı gördü bu resimleri Londra'da... İstediğim bir diğer şey, insanların Nazım Hikmet'in hayatını birazcık öğrenmeleriydi – onun da satılmış bazı bürokratlar tarafından kovuşturmaya uğradığını öğrenmelerini istiyordum... Aynı mentalite AKEL'de ve başka yerlerde de vardı! Nazım Hikmet, son şiirlerinden birinde, otobiyografisiyle ilgili olan şiirinde, "Beni partiden atmak istiyorlar" diyordu... "Ancak onların hayatını kolaylaştıracak değilim" diyordu... Nazım Hikmet'e adadığım bu sergiyi gerçekleştirdim. Türk örgütlerle çok çok iyi ilişkilerimiz vardı – ancak bu da sorunlarla karşılaşmaya başlamıştı çünkü Türk komünistler de kendi aralarında kavgaya tutuşmuşlardı! "Birazcık yavaşlayacağım, Kıbrıs'a döneceğim, orada kendi katkımı yapacağım, sade bir yaşam sürdüreceğim – Kıbrıs'ta hala en önemli sorun şovenizmdir" diye düşünüyordum.
Kıbrıs'ta esas olan şovenizme karşı savaşmaktır ve tüm uygar insanları birleştirerek, çocuklarımızı bu korkunç hastalıktan korumaktır – çünkü bu hastalık okullardadır, futbol kulüplerindedir – hatta ana sütüne bile karışmıştır şovenizm!
Kıbrıs'a dönüp AKEL'le çalışmaya başladığımda, onların şovenizme karşı savaşmaya gerçekten ilgi duymadıklarını kavradım... Oysa AKEL üyelerinin %20-30 kadarı çok bilinçli anti-şovenisttirler ve neyin ne olduğunu çok iyi bilirler – ve ilerlemenin tek yolunun toplumda ve partide şovenizmi yenmek olduğunun bilincindedirler. Ortalarda bir yerde olan büyük üye kitlesi de birazcık bunun bilincindedir – ve bir de gerici unsurlar var... İdeolojik olarak zaaflar taşıyan bir liderlik var, onlardan çok daha iyi konumda insanlar vardır oysa. Öyleyse ne yapmalıydı?
Bir hareket yaratmaya çalıştık, partilerin de etkisiyle bunun büyümesini istedik – Ledra Palace'ta, Pile'de, Pergama'da iki toplumlu buluşmalar yaptık – ve bu şahane fırsatı CTP'ye ama esas olarak AKEL'e sunduk. Özellikle AKEL, bu hareketin öncülüğünü yapmaya ilgi duymuyordu!
Öyleyse kimlerle çalışıyorduk? Ta başından Özgür'le, İzzet'le, Durduran'la biraraya gelmiştik... AKEL'i teşvik ediyorduk, bu insanlarla gerçekten konuşsunlar diye...

SORU: Muratağa-Atlılar-Sandallar katliamıyla ilgili bilgileri nasıl öğrendiğini anlatabilir misin Mihalis?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Bu konuda bilgiyi on yıl kadar önce tesadüfen, yaşlı bir kadından öğrendim. Koççines köyünde yaşıyordu – hastaneye gitmişti ve geçmişte köyünde yaşayan bazı Kıbrıslıtürk kadınlarla karşılaşmıştı. 1996-97 yılları olmalıydı.. Kadın, aslında Lefkonuklu'ydu ama Piyi Peristeronalı'ya (Alaniçi) evlenmişti. Bunca yıl aradan sonra, bir zamanlar komşusu olan Kıbrıslıtürk kadınlarla hastanede karşılaşmıştı. Ve bana "Onlar tıpkı kızkardeşlerim gibiydi" diyordu... Onları görmekten çok mutlu olmuştu, çok duygulanmıştı... Ve o zaman bazı şeyleri hatırlamaya başlamıştı... Tesadüfen yanında oturuyordum bu kadının ve bazı şeyleri hatırlamaya başladığında, aniden konuşmaya başlamıştı – eski zamanlarla ilgili konuşuyordu... Konuşurken, "Ahhh! Neler yaptık! Onlara neler yaptık!" diyordu... Bunları söylerken, aniden oğlundan bahsetmeye başlamıştı... Onun adı da M. idi... Anlattıklarından çıkardığım şudur:
Piyi Peristerona (Piperisterona-Alaniçi) köyünden kaçtıkları zaman 1974'te, Ksilofau yöresinde bir tarlada kalmaya başlamışlardı... Ancak bir sabah çok erken, genç adamlardan oluşan bir grup görmüştü – köyden ayrılıyorlardı... Ve kadın kendi kendine "İyi bir şey için gidiyor olamazlar!" demişti... Gün yeni doğmuştu ki bu grup geriye dönmüştü... O zaman oğluna "Ye mu, bu e biye de? Nan bu game de?" yani "Oğlum, nereye gittin? Ne yaptın?" demişti... Tüm bunlar bir Shakespeare trajedisinin öğelerini taşıyor... Karanlık, kötü, temiz bir şey olamaz yaptıkları, kötü bir şey yani...
O zaman kadına "Peki nereye gittiklerini öğrendin mi?" demiştim... "O yer oğlum" demişti bana, "hani Mağusa'nın dışındaki o yer..."
Bu bana göre Muratağa-Sandallar-Atlılar'dı...
Tekrar karşılaştığımızda, ondan tekrar bilgi istemiştim... Bana bilgi vermiyordu. Birisini koruduğundan falan değil, yalnızca benim nasıl düşündüğümü anlayamıyordu... Kendi insanlarının böylesi bir şey yapmış olmasından iğreniyordu...
Ancak biliyorum ki, M., iki kişiyle çalışıyordu... Onlar da EOKA-B'ci idi... Böylece çevreme sorular sormaya başlamıştım. Ovgoru'da yaşayan L. isimli bir adam, bu olaylara karışmış olmalıydı. Babam da aynı sonuca varmıştı ancak elimde hiçbir kanıt yoktur bu konuda.

SORU: Nasıl birisiydi bu L. dediğin adam?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Bir aile adamı – ailesi için herşeyi yapabilecek birisi... Bazı yönlerden "düzgün" bir adam – şu anlamda, kumar oynamaz, kadınların peşinde koşmaz, alkolik değildir falan filan... Daha önce, bu tür insanlarda sapkın bir sınıf bilinci olduğundan söz etmiştim. L.'nin de sapkın idealleri var. Onun için özür diliyor değilim, yaptığı hiçbir şeye gerekçe bulmaya da çalışmıyorum. Sadece onu tarif ediyorum... Bir noktada, egosu olsun, idealler için ihtiyacı olsun, sapkınlaştı... Bu tür bir faşist işte adam... Sapkın idealleri oluştu – mücadele etmek, hayatına bir anlam katmak ihtiyacı vardı – onun bu ihtiyaçları, kötü milliyetçiler tarafından sömürüldü, manipüle edildi, kullanıldı... Bu kötü milliyetçilerin en bilinçlileri, ne yaptıklarını, kimin için yaptıklarını ve bu yaptıklarından kimlerin çıkar sağlayacağını çok iyi biliyorlardı... En bilinçlileri, tam olarak ne yaptıklarının bilincindeydiler oysa L. gibiler yarı yarıya bilincindeydiler ne yaptıklarının – daha aptal olanlar da vardı aralarında, onlar ne yaptıklarını hiç bilmiyorlardı.
Lurucina'dan çok küçük yaşlarda ayrılan ve Londra'da yaşamaya giden bir arkadaşım vardı – onun babası da Mesarya bölgesinden bir TMT'ciydi. Arkadaşım babasıyla tüm ilişkilerini kesmişti – onlarca yıl boyunca babasıyla görüşmemişti... Derken babası kansere yakalanmıştı, çok hasta olmuştu ve Londra'ya kanser tedavisine gelmişti. Bunlar, ben Londra'dan ayrılıp Kıbrıs'a gelmeden önce oluyordu. Eski TMT'ci ile ona göre "hain" olan oğlu barışacaktı... Arkadaşım F., babasıyla ilk buluşmalarına giderken, benim de yanında olmamda ve babasıyla tanışmamda ısrar etmişti. Ve şöyle bir şey oldu: Adam tam bir centilmendi, kendi kendini eğitmişti – mükemmel bir Rumca'yla bana "Nerelisin?" diye sormuştu. Ona "Lefkonuklu'yum" demiştim. "Benim en iyi arkadaşlarımdan biri Lefkonuklu'ydu" demişti bana. "Kim?" demiştim. Ve bulabileceğiniz en korkunç insanlardan birinin, EOKA'cı, EOKA-B'ci bir adamın adını söylemişti! Ç.'ydi bu adamın adı... .Ç., L'nin babasıydı... Ve tüm bunları örgütleyen de M. idi. M., korkunç bir adamdı... Hayatında hiç çalışmamıştı. Lefkaridisler'le, Yorgacisler'le bağlantılıydı... Elbette tüm bunların ardındaki kişi Yorgacis idi...

SORU: Muratağa-Sandallar-Atlılar'daki katliama karıştığı söylenen, aynı soyadını taşıyan iki isim var...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Oğulları olabilir onlar...

SORU: Hayatta mıdır bu adam?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Hayır, hayır... Oğullarından biri Makarios yanlısı olduğu için öldürülmüştü EOKA-B tarafından ama kendisi hala EOKA-B olarak kalmaya devam etmişti! İsteseydim çok daha derin araştırmalar yapabilirdim ancak benim için detaylar o kadar da önemli değil...

SORU: Ancak Muratağa-Atlılar-Sandallar ile Palekitre'de (Balıkesir) yaşananlar farklıdır diğer yerlerden. Örneğin Çatoz'u ele alalım – bir grup savaş esiri vardı, komutan "öldürün bunları" dedi, öldürdüler ve gömdüler.
MİHALİS KİRLİTÇAS: Ertesi gece de Dohni yaşandı...

SORU: Dohni bile farklıdır bunlardan... Çünkü Muratağa-Atlılar-Sandallar'da olan şuydu: Erkekler tutuklanıp Leymosun'a gönderilmişti. Köyde yalnızca kadınlar ve çocuklar vardı. Ve bazı yaşlı adamlar. Ve Piyi Peristerona (Alaniçi), Aysergi (Yeni Boğaziçi), Lefkonuk'tan (Geçitkale) EOKA-B'ci 30 kişilik bir grup, köydeki kadınların ırzına geçmişlerdi... Genç kızların ırzına geçmeye başlamışlardı... Geride bir iz bırakmamak için tümünü öldürdüler... Palekitre'de de yaşananlar benzer çünkü 21 tane kadın ve çocuğu soğukkanlılıkla üç Kıbrıslıtürk öldürmüştü... Hatta Palekitre'de bir de bakire genç kızlar seçilmişti, ırzına geçilmek üzere... Eğer bir askersen ve cephedeysen ve savaşıyorsan, durum farklıdır. Buralarda doğrudan katliam yapıldı... Bebekler öldürüldü... Bunlar savaş suçu bile değildir, bunlar doğrudan insanlık suçudur...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Tarihleri bir kontrol et – ben hiçbir zaman tarihleri kontrol etmedim ancak Muratağa-Atlılar, ikinci işgale karşı yapılmış bir şeydi... Yani tüm olayın ardında gerçek beyinler vardır – bu yamyamlardan söz etmiyorum... İyice hesaplanmış bir plandı bu...

SORU: Lefkonuklu M.'den, oğlu öldürüldüğü halde EOKA-B'ci olmaya devam eden M.'den söz eder misin biraz?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Onun hakkında çok fazla bir şey bilmiyorum. Aslında Leymosunlu'ydu – Lefkonuklu değildi. Ancak tüm Mesarya bölgesi tanıyordu onu. Tipik bir oportünist gansterdi... Tam bir gangsterdi... Kıbrıs'ta yüksek sınıftan gangsterler, politikacılarla karışırlar... Yorgacis'in sağ kolu olmalıydı – öyle ofislerde falan değil ancak hareketi kitleselleştirmekte sağ kolu olmalıydı bu adam. Kitlesel faşist hareketi kurmak için sağ kolu olmasından bahsediyorum... Hükümette bir yeri vardı bu adamın – öyle bir işi vardı ki insanlara iş verebiliyordu, yol yaptırabiliyordu mesela, elektrik götürebiliyordu vesaire vesaire... Öylesi bir insandı ki tüm düğünlere giderdi mesela, milyonlarca gumbarosu vardı yani... Mesela devletin yol yapımında çalışan kişileri bu işe almıştı bakanlık adına... Oğullarından biri eski bir milletvekiliydi bu adamın.

SORU: Dionisis Malas'la bir röportaj yapmıştım ve bazı şeyler anlatmıştı. Muratağa-Sandallar'daki toplu mezardan iki de Hristiyan çıkmıştı, Kıbrıslıtürkler'le gömülmüş... Malas'a göre, bunlardan biri sözünü ettiğin M.'nin oğluydu... Yaralanmıştı, Maraş'taki hastanedeydi ve Aysergi'den EOKA-B'ciler gidip onu hastaneden alıp işkence yaparak öldürmüşlerdi. Ve onu da Muratağa'daki toplu mezara gömmüş olabilirlerdi falan...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Hiçbir fikrim yoktu bu konuda... Herkes biliyor ki M.'nin oğullarından biri, kendi adamları tarafından öldürülmüştür...

SORU: Aynı insandan bahsediyoruz yani...

SORU: Yani bu işlerin ardındaki itici güçtü ama kendi oğlunu da öldürmüşlerdi Makariosçu olduğu için!
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, evet! Oğullarından birini... Çünkü oğullarından biri ona karşı çıkıyordu!... Belki kendisi emir vermemiştir oğlunun öldürülmesi için ancak böyle oldu... Korkunç bir adamdı – Larnaka'da fahişelerle takılırdı falan filan... Tam bir oportünistti bu adam... Önce mesela "Digenisci"ydi, sonra Yorgacisçi, iktidarda kim varsa, ona göre pozisyonunu değiştiriyordu... Tam bir siyasi sülüktü... Bu tür insanlar var yani... Mesela Papadopulos da Yorgacis'le birlikteydi bir dönem ancak Yorgacis'in işinin bitecek olmasını öğrenince, ondan uzaklaşmıştı... Yorgacis İngilizler'le birlikteydi ancak ne zaman ki dolarların daha fazla geçerli olduğunu gördü ve Amerikalılar'ın geleceğini gördü, hemen saf değiştirmişti... Tik tik tik... Denktaş da öyle...
Tüm bunlar da İngilizler için sorundu... Çünkü İngilizler kendilerini arkalarından bıçaklanmış gibi hissediyorlardı, ihanete uğramış gibi hissediyorlardı...
Ancak M. anahtardır... Keşke babam burada olsaydı, o bu ayrıntıları daha çok bilirdi...

SORU: Nerededir baban?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Livatya'da bir yaşlılar evindedir... Çok yaşlıdır şimdi – tüm detayları bilmesinin yanısıra, konuların özünü bilir çünkü tüm bu insanları tanır... Bunların her yönünü bilir, iklimi bilir... AKEL geçen sene gelip ona bir madalya takdim etmişti... Parti dökümanlarına göre babam, en eski üyelerden biridir, eski partiyle bağlantılı. 10 ya da 11 yaşlarından başlar bağlantısı eski komünist partisiyle – sendikalardan ötürü. Küçük bir konuşma yapmışlardı ve sıra babama gelmişti. Babam "Beni onore ediyorsunuz" demişti "ancak onore etmeniz gerekenler var" diyerek parti üyesi olduğunu bildiği isimleri saymaya başlamıştı... Dülgerdiler, terziydiler, matbaa işçisiydiler, şahane yoldaşlarıydı bunlar... Tüm bunları hatırlamış ve adlarını saymıştı... Sonra da şöyle demişti: "Ancak, siz de parti olarak milliyetçiliğe ödün vermekten vazgeçmelisiniz" demişti... "Bu adada tüm sorunlar, sizin milliyetçiliğe verdiğiniz ödünlerden kaynaklanır" demişti... 87 yaşındadır babam – ve gerçekten sorunların özü buydu ve hala budur.

SORU: Sağlığı kırılgan mıdır şu anda?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet... Sinirleri kırılgandır... Hadi gidelim onunla tanış diyebilirim, çok da hoşuna gider bu – harika bir yoldaştır. Ancak bunu tavsiye etmem çünkü kalbi kırılmıştır adamın... Kalbi kırıktır... 1964'te onu partiden atmışlardı, yüzlerce düşünen, aydın yoldaşı atmışlardı. Sonra da onu geri almışlardı partiye... O dönem bile, hiçbir zaman parti aidatını yatırmaktan vazgeçmemişti, Kıbrıs'a geldiğinde her seçimde oyunu da vermişti partiye. Ancak referandum sonrasında artık boş oy atmaya başlamıştı... Ki bu, onun için bir tür devrimdir. Pek çok insan bunun önemini anlayamaz – sanki 180 derecelik bir dönüştür bu onun için... "Tamam değilsiniz, iyi değilsiniz" anlamına gelir bu...

SORU: Piyi köyünün muhtarı P.A.'nın bu grupların başında olduğu ve Muratağa-Sandallar'da büyük rol oynadığını söylüyorlar bir de... Hayattaymış, bir tekerlekli sandalyedeymiş diyorlar...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Bu ismi biliyorum...

SORU: Z.'yi biliyor musun? Leymosun'da din öğretmenliği yapıyor bir lisede... O da katliamda yer almış diyorlar...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Z. ailesi, Piyi köyündendir... Bu bölünmüş bir ailedir... Bunların yarısı solcudur, yarısı sağcıdır... Bazıları Oroklini'de yaşıyordu... Hala burada yaşayıp yaşamadıklarını bilmiyorum çünkü Oroklinili değillerdir. Köyün içinde yaşıyorlardı, göçmen bölgesinde değil... Bunlardan birinin oğlu benim öğrencimdi ve ilerici insanlardı. Ancak çok büyük bir ailedirler ve onlar hakkında fazla bir şey bilmiyorum. Piyi Peristerona'dandırlar... Tıpkı M. gibi... Bazı söylentiler vardı – bilemiyorum belki de yalnızca söylentiydi bu... Her zaman aile içinde şöyle bir söylenti dolaşırdı: Liderlerinin, Angastina'dan (Aslanköy) bir papaz olduğu söyleniyordu...

SORU: Aslında bir papaz ve oğullarıyla ilgili bazı şeyler duymuştum ben de...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Ah! Babam da böyle söylüyor!...

SORU: C.F.'nin adını duydun mu hiç? Veya A.K.R.'nin?

SORU: Peki ya L.?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Lisili (Akdoğan) L. mi?

SORU: Aynı soyadında bir isim daha var katliama karışmış görünen...
MİHALİS KİRLİTÇAS: L. ailesinin tümü Lisi'dendir (Akdoğan).

SORU: Bir de berber var, G. soyadında...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Lefkonuklu olabilir bu aile... G. ailesi Lefkonuklu'dur... Bu ailenin çoğu berberdir zaten...

SORU: Yani berber bir aile bu G. ailesi...
MİHALİS KİRLİTÇAS: G. Türkçe bir sözcükten geliyor...

MİHALİS KİRLİTÇAS: Y.'ler başka bir köydendirler – Akatu'dandırlar (Tatlısu), Ardana (Ardahan), Flamudi (Mersinlik) köylerindendirler...

MİHALİS KİRLİTÇAS: S.'ler Lisili'dirler (Akdoğan).

SORU: Demek ki Lisi (Akdoğan) bağlantısı da vardır...
MİHALİS KİRLİTÇAS: S.'lerden bir kişi M. ile çok yakındı ve ben hiçbir zaman neden böyle bir yakınlık kurduklarını çözememiştim... Hep "Neden? Neden?" diyordum. Çünkü çok farklı insanlardı S. ile M. Farklı "sınıf"lardandılar... M. zengindi, kendini beğenmişti – neden şu yoksul S. ile birlikteydi diye düşünüyordum...

SORU: EOKA-B, onları bir araya getirmişti!...

SORU: S. öldü mü?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet... Eğer oysa tabii...

SORU: Bu S. nasıl biriydi?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Çok yoksuldular... Mesela oğlu inşaat işindeydi ve ilerici birisi olmadığı halde, babasının geçmişiyle hiçbir bağlantısı olmasın istiyordu... Çok akıllı birisiydi, benimle görüşürdü oğlu ve bana çok sorular sorardı... Kızkardeşi İngiltere'dedir ve tam bir Nazi'dir... O kadar hastadır ki – kafadan sakat yani – psikopat gibi... Oysa kendi sade bir insandı, çok sade bir insandı. Koççinos'ta onların karşısında yaşıyordum.. Basit bir adamdı, biraz da aptaldı. Karısı çok iyi bir insandı, hiçbir şeyden haberi yoktu kadının.

MİHALİS KİRLİTÇAS: Size sözünü ettiğim M. gibiler gangsterlerdi, siyasi gangsterlerdi – vurucu güçleriydi...

SORU: Bir de milletvekili var, K. – onunla ilgili ne biliyorsun?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Herkesin bildiği şeyleri biliyorum onun hakkında. Bazı solcuları sorgulayarak işkenceden geçirmiş ve onları dövmüştü... Mesela kuzenlerimden birini...Kuzenim EOKA-B'nin elinden kaçabilmişti Maraş'ta, şurada burada saklanıyordu, harika bir insandı... AKEL üyesiydi... Onlardan kaçabilmişti – ancak daha sonra işgalin başlangıcında ilk öldürülenlerden oldu... Kiriakos Hristofis idi adı kuzenimin, çok iyi bir insandı...

SORU: Yani K. tarafından sorgulanmıştı...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet... Binlerce insan size bu adamın böylesi şeyler yaptığını söyleyecektir.

SORU: G.G. hakkında ne söyleyeceksin? O da karışmış gibi görünüyor katliama... O dönem 17.5 yaşlarında bir komandoydu... Sonraları o da bir milletvekili idi...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Onun bir Kıbrıslıtürk akrabası var... Pile'yle Oroklini arasında Kıbrıslıtürkler'e ait arazilerin milyonlarca Kıbrıs Lirası değerinde olduğu anlaşılınca, bu G.G. aniden bir Kıbrıslıtürk akrabası olduğunu hatırlayıverdi! Ve tüm Kıbrıslıtürkler'in o kadar da kötü olmadıklarını keşfetti! Herkes de "Noluyor buna yahu?" diyordu! Ve mahkemelerde bazı davalar açtı, bu arazilerden bir kısmını alabilmek için... Teyzelerinden ya da halalarından biri yıllar önce bir Kıbrıslıtürk'le evlenmişti – o yüzden Kıbrıslıtürk yeğenleri var bu adamın. Katliama karışıp karışmadığını bilmiyorum... Aynı insandan söz edip etmediğimizden bile emin değilim...

SORU: Bir diğer milletvekili daha var, onun adı da K. Onun durumu neydi? Aynı yöredendi çünkü...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Atina'da olduğunu söylüyor o günlerde...

SORU: Ancak benim duyduğum solcu bir Kıbrıslırum'u sorguya çekmiş, işkence yapılırken hazır bulunmuş, sonra bu insan işkencede ölmüş... Akatu'da (Tatlısu) olmuş bu olay...
TONY ANGASTİNİOTİS: Bu adam yapılan bu işkenceler sonrası kör olmuştu ve ardından ölmüştü...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, bu K. da aynı köydendir ve kardeşi de köyün papazıydı... Korkunç bir adamdı...

En korkunç EOKA cinayetlerinden biri Lefkonuk'ta işlenmişti – Menikos öldürülmüştü...

SORU: "Milliyetçiliğin Öksüz Bıraktıkları" yazı dizimde araştırmıştım Menikos'u ancak ailesi konuşmak istememişti... 58'de bir ağaca bağlanmış ve taşlanarak öldürülmüştü... EOKA onu "hain" ilan etmişti...
TONY ANGASTİNİOTİS: Evet, oğlu babasının itibarının iadesi için mücadele ediyor şimdilerde...

SORU: EOKA'nın "hain" ilan ettiği Menikos, Lefkonuk'ta yine M. tarafından mı öldürülmüştü?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, tabii... Amaçları solu darmadağın edip morallerini bozmaktı. Lefkoşa'da pek bir problemleri yoktu bunların ancak Lefkonuk'ta çok güçlü bir sol hareket vardı...

TONY ANGASTİNİOTİS: Öyleyse sol, bunların yaşanmasına nasıl izin verebildi?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Güzel soru... Bunun olmasına izin verdiler. Oysa örneğin Marathovunos'ta (Ulukışla) solcular gidip EOKA liderlerini buldular ve "Sakın böyle bir şeyi aklınızdan bile geçirmeyin!" dediler... "Bitiririz sizi" dediler. Oysa Lefkonuk'ta birbirlerine karşı çok kibar davranıyorlardı...
Menikos'la ilgili fazla detay bilmiyorum... Menikos'un resmini yapmaya başladığımda, torunu buradaydı – PEO'da çalışıyor... Bana "Ama bu benim dedemdir" demişti... Onu tanıyordum ancak Menikos'un torunu olduğunu bilmiyordum. Menikos'un üç kızı, bir de oğlu vardı. Karısı hayattadır – ya Koççines'te ya da ondan sonraki köyde yaşıyor... Aynı tabloda dedem ve ninem de vardır... Onlar da Lefkonuklu'dur... Resimdeki de babamın evidir Lefkonuk'ta... Bu resimdeki ağacın altında öldürdüler Menikos'u ve sonra da bu ağacı kestiler...

SORU: Muratağa-Atlılar-Sandallar'la ilgili tablondan söz eder misin?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Bir resim yapmıştım, Atlılar ve Dohni anısına... 1989'da bir sergi açmıştım Larnaka'da ve Larnaka Belediyesi bu resmi satın alma hatasını yapmıştı! Ve bu parlamentoda konu olmuştu! Milletvekillerinden biri, Larnaka Belediyesi'ni "Denktaş propagandası satın almak için para harcamakla" suçlamıştı... Bu, resmin alınışından birkaç yıl sonra oluyordu. Ve o günlerde beni işten atmaya da çalışmışlardı... Bu serginin adı "Peygamberler ve Şairler" idi... Sergide Nazım Hikmet, Che gibi portreler de vardı...

SORU: Yani bu resim hala Larnaka Belediyesi'nde midir?

SORU: Duvarda asılı mıdır yani?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, evet! Orada çalışan birisi var, bu resmi çok seviyor bu kadın. Kendi oturduğu yerdeki duvara asmıştı bu resmi...

SORU: İnanılmaz birisisin Kirlitças!
MİHALİS KİRLİTÇAS: Hayır, değilim aslında. Bu, özümün parçası...

SORU: Elbette, "normal" olan bu olmalı... Ancak bu durumda "inanılmaz" geliyor... Sergiye koyduğun ibarede de "Atlılar, Terazi ve Dohni'de öldürülen 229 Kıbrıslıtürk'ün anısına" diyorsun...

SORU: Sergiye neden böyle bir isim vermiştin?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Çünkü bana göre bu sergideki insanlar "peygamber"diler çünkü gelecek olanı görebilen kişilerdi ve geleceği biçimlendirmeye başlayan kişilerdi. "Sihirbaz" anlamında değil...

SORU: Öğretmenlik de yaptın mı Mihalis?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Evet, Larnaka Amerikan Akademisi'nde öğretmendim...

SORU: Oroklini'de durum nedir?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Anastasiadis'in giremeyeceği bir köydür burası – buraya gelecek olsa onu linç ederlerdi! Bu köyde bazılarına göre Anastasiadis "hain"dir, "Türkler'e aşik" birisidir! Bazılarına göre Anastasiadis bir komünisttir!

SORU: Öyleyse iyi şanslar sana bu köyde yani!
MİHALİS KİRLİTÇAS: Örneğin Oroklinili olmayan ama bu köye evlenmiş olan bazıları gelip gizlice görür beni! Bunlar "Biz EVET oyu verdik!" derler!... Herkes beni tanır bu köyde...

SORU: Kutlu Adalı'nın resmini ne zaman yapmıştın?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Sanırım 6-7 yıl kadar önceydi... İkinci kez fotoğrafı gazetelere basıldığı zaman yaptım bu tabloyu... Cenazeye gitmek istemiştik ancak geçişimize izin verilmeyince kızmıştım... Kıbrıslırum polislerden birisinin yaptığı yorumu da hatırlıyorum:
"İşte" demişti, "birbirlerini öldürüyorlar!"
"Hayır! Hayır!" demiştim ona, "her zamanki gibi siz öldürdünüz onu!"
"Hayır! Hayır!" demişti polis, "anlamıyorsun! Onu biz öldürmedik ki!" demişti...
Ben de ona "Hayır! Hayır! Asıl anlamayan sensin!" demiştim... Korkunç bir diyalogtu bu polisle aramda geçen! İnanılmazdı! Ledra Palace'ta...
"Hayır! Hayır!" diyordu, "onlar öldürdü onu!"

SORU: Şimdi neler hissediyorsun Mihalis?
MİHALİS KİRLİTÇAS: Bunu hiçbir zaman genç insanlara söylemezdim... Hayatımda ilk kez durumun şimdilik umutsuz olduğunu hissediyorum... Noel'in hemen sonrasında İstanbul'daydım bir toplantı için. Buraya giden öğrencilerimiz beni o kadar duygulandırdılar ki, kendi kendime "Kapat çeneni! İşine devam et! Düşkırıklığını onlara duyurmaya hakkın yok!" dedim...
O kadar yaklaşmıştık ki... Ben, herşeye rağmen, yanlış nedenlerle de olsa AKEL'i doğru yapmaya ikna edebileceğimize inanan insanlardandım... Ancak elbette naif olduğumuz ortaya çıktı çünkü başkaları yaptı esas manevrayı... Öyleyse şimdi nereden başlamalı? Yine iki toplumlu etkinliklere mi dönmeli?

SORU: O başka bir döneme aitti... O dönem için anlamlıydı...
MİHALİS KİRLİTÇAS: Ancak ideolojik olarak o savaşı kazanıyor gibi görünüyorduk...
Ancak durum ne olursa olsun, mutlaka doğru şeyi yapmalı insan... Şu anda bana göre doğru olan şey de yaptığımız işi devam ettirmek ancak bunu daha yüksek sesle yapmaktır... Daha kararlı, daha az naif biçimde yapmaktır. Daha somut olmalıdır insan. Beğensek de, beğenmesek de, AKEL'de hareketlenme yaratılmalıdır. İyimser değilim, onu söyleyeyim... Ancak anahtar AKEL'dir...

(*) Bu röportaj Aralık 2008'de YENİDÜZEN gazetesinde "Kıbrıs: Anlatılmamış Öyküler - Sevgül Uludağ" yazı dizisinde yayımlandı. Fotoğraflar, Mihalis Kirlitças'ın Oroklini'deki stüdyosunda röportaj esnasında çekildi. Kirlitças'ın bir resmi de, YENİDÜZEN yazarlarından gazeteci-yazar Kutlu Adalı'nın 1996'da öldürülmesi ardından yaptığı Adalı anısına bir tabloydu… Resimlerde Adalı anısına yapılmış bu tablo da görülebiliyor…
  • October 24th 2019 at 11:03

Barışçı ve doğru tavır – Ulus Irkad

Ülkemiz, maalesef bilhassa 1974 yılından sonra söz , yetki ve karar mekanizmaları tamamıyla Türkiye’nin elinde olan ve ülkenin geleceğini Türkiye’nin belirlediği bir ülke durumunda. Bugün meclis de aslında göstermelik bir durumda. Söylemeye dilimiz varmasa bile herşey göstermelik. Bırakın onu, 1974 sonrası büyük bir nüfus da Türkiye’den getirtilerek seçimlerde ağılıkla onların belirlediği temsilcilerle dolu, Meclis. Eğer […]

The operation of the International Protection Administrative Court without legal aid leads to human rights violations and refoulement of refugees

By Doros Polykarpou

We welcome the establishment and operation of the  International Protection Administrative Court  (IPAC) and the termination of the Refugee Reviewing Authority, which has in fact for years been virtually unnecessary. For a decade now, KISA has played a leading role in advocating the founding and operation of a specialised asylum court, through strategic litigation, position papers addressed to the Parliament of Cyprus and reports addressed to competent bodies.

According to the recent changes in the Refugee law, when asylum seekers receive a rejection or another kind of negative decision from the Asylum Service in regards to their application for international protection, they can appeal  exclusively to the IPAC. Although this restructuring concerns a serious institutional change, which can only succeed through consultation and coordination between the involved governmental and non-governmental agencies, accurate information, guidance and aid to the affected refugees, as well as the development of  the appropriate infrastructure  in order for the new system to function correctly.

KISA expresses its disappointment as none of the aforementioned has taken place, which puts into doubt the compliance of Cyprus with fair and objective procedures of asylum, which should also include access to an effective  legal remedy, . The competent bodies cannot respond to their new  obligations and the refugees do not know what they must do in order for their appeals to be examined by the new court.

The majority of the asylum applicants lack the required financial resources to cover the legal expenses for their appeal to the IPAC and therefore their as per the law access to a remedy can only be achieved through the provision of free legal aid. According to the legislation, asylum seekers would have to submit their application for legal aid to the IPAC alone, without a lawyer. In the context of the examination of the application for legal aid by the ACOIP, the applicant would have to prove, amon others, that the appeal they intend to submit has chances of success, in order to seek legal aid to be represented by a lawyer against the decision of the Asylum Service.

KISA as well as a number of judges have already pointed out that this system cannot function. Asylum seekers, often in a vulnerable psychological state, without any legal guidance and without knowledge of the Greek language, find themselves up against experienced lawyers of the Office of the Attorney General of Cyprus, who through legal arguments based on laws unknown to the asylum applicants, are trying, in all cases, to prove that their appeal has no chance of success and that, therefore, no  legal aid should be granted. How are asylum seekers expected to properly substantiate their claim and to demonstrate a likelihood of success against an experienced lawyer in formal court proceedings where the Office of the Attorney General submits written and fully substantiated arguments against it, among other things, in Greek?

Furthermore, the  memoranda of the Legal Service, written in Greek, are translated roughly by non-professional translators in different languages, and which results in the inability of the asylum seekers to understand  what is being stated  in these memonanda. Even when asylum seekers attempt to submit an appeal application on their own, without a lawyer, after the rejection of the application for legal aid, no assistance is provided to them by the IPAC, which  on the contrary mentions that they cannot submit an application without a lawyer.   

Our position is that this procedure clearly violates the principle of equality of arms, with the aftermath being a violation of the right to a fair trial and to effective remedies as it is protected in European and international law.

We undeline that the possibility of appeal to a judicial body against negative decisions of the Asylum Service is the obligation of Cyprus, which is required both by the European acquis and international law as well as by relevant human rights conventions. Furthermore, in case of rejection for legal aid, the persons concerned are exposed to exploitation and deception through false representation by persons promising to represent them in return of payments  much higher than regular law fees and with the condition of certain success. These cases are already a common phenomenon.

KISA believes that in order for Cyprus to implement its contractual obligations, but also in order for the adoption of this specialised court to become functional and effective, the following must take place:

  • Revision of the legislation for legal aid in order to ensure that the applications for legal aid will be submitted  by lawyers, who can argue about the possibility of success of their clients’ appeal on the basis of the principle of equality in arms, and for the expenses to be also covered by the legal aid.
  • The interpreters of the IPAC to be trained appropriately in the areas of international protection and the relevant terminology, while they must also meet the terms and conditions of the new legislation in relation to sworn translators. 
  • Preparation and distribution by the Asylum Service or/and the IPAC of the  required information material and guides for asylum seekers in all the relevant languages, in relation to the recent changes in the asylum procedures and the steps they can take for their access to the IPAC.

Steering Committee  

Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας χωρίς νομική αρωγή οδηγεί σε παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων

By Doros Polykarpou

Χαιρετίζουμε την ίδρυση και λειτουργία του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (ΔΔΔΠ) και τον τερματισμό λειτουργίας της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, η οποία εδώ και χρόνια ήταν ουσιαστικά αχρείαστη.  Η ΚΙΣΑ εδώ και μια δεκαετία πρωτοστατεί, μέσα από υποθέσεις στρατηγικής σημασίας στα δικαστήρια, υπομνήματα προς την κυπριακή Βουλή και εκθέσεις προς αρμόδια σώματα,  για την ίδρυση και λειτουργία εξειδικευμένου δικαστηρίου ασύλου.

Σύμφωνα με τον Περί Προσφύγων Νόμο, οι αιτητές/τριες ασύλου όταν λαμβάνουν  απορριπτική ή άλλη αρνητική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με το αίτημα τους για διεθνή προστασία, θα προσφεύγουν αποκλειστικά στο ΔΔΔΠ. Ωστόσο, η αναδιάρθρωση αυτή αφορά σοβαρή θεσμική αλλαγή, η οποία μπορεί να επιτύχει μέσα από  τη διαβούλευση και το συντονισμό μεταξύ των εμπλεκομένων κυβερνητικών και μη κυβερνητικών φορέων, τη σωστή ενημέρωση, καθοδήγηση και αρωγή προς τους επηρεαζόμενους πρόσφυγες καθώς και την ανάπτυξη των κατάλληλων υποδομών για να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά το νέο σύστημα.

Η ΚΙΣΑ εκφράζει την απογοήτευσή της αφού  τίποτα από τα πιο πάνω δεν έχει γίνει με αποτέλεσμα να τίθεται σε αμφιβολία η συμμόρφωση της  Κύπρου για δίκαιες και αντικειμενικές  διαδικασίες ασύλου, οι οποίες να περιλαμβάνουν επίσης και πρόσβας σε αποτελεσματικό ένδικο μέσο. Οι αρμόδιοι φορείς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις νέες υποχρεώσεις τους και οι πρόσφυγες δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν ώστε να διασφαλιστεί η εξέταση των προσφυγών  τους από το νέο δικαστήριο.

Οι περισσότεροι/ες αιτητές/τριες δεν διαθέτουν τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους για κάλυψη των δικηγορικών εξόδων για την προσφυγή τους στο ΔΔΔΠ και ως εκ τούτου η προβλεπόμενη από το Νόμο πρόσβασή του σε ένδικο μέσο  μπορεί μόνο να επιτευχθεί  μέσα από την παραχώρηση δωρεάν νομικής αρωγής. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, οι αιτητές ασύλου θα πρέπει να υποβάλουν μόνοι τους και  χωρίς δικηγόρο αίτηση για νομική αρωγή στο ΔΔΔΠ. Στο πλαίσιο εξέτασης της αίτησης νομικής αρωγής από το ΔΔΔΠ, θα πρέπει οι αιτητές θα πρέπει επίσης να αποδείξουν, μεταξύ άλλων ότι η προσφυγή που προτίθενται να υποβάλουν  έχει πιθανότητες επιτυχίας, για να τύχουν νομικής αρωγής για εκπροσώπησή τους από δικηγόρο  κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

Η ΚΙΣΑ όπως επίσης και αριθμός δικαστών έχουν ήδη επισημάνει  ότι το σύστημα αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει. Οι αιτητές ασύλου , συχνά σε ευάλωτη ψυχολογική κατάσταση, χωρίς καμία νομική κατάρτιση και χωρίς γνώση της ελληνικής γλώσσας, βρίσκοναι αντιμέτωποιμε έμπειρους  δικηγόρους της Νομικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας, οι οποίοι στη βάση νομικής επιχειρηματολογίας βασισμένη σε νόμους και νομολογία άγνωστη στους αιτητές ασύλου προσπαθούν, σε όλες τις περιπτώσεις να  αποδείξουν  ότι η προσφυγή  δεν έχει πιθανότητα  επιτυχίας και επομένως δεν πρέπει να του παραχωρηθεί νομική αρωγή. Πώς αναμένεται από τους/ισ αιτητές/τριες ασύλου να εκφράσουν ορθά και τεκμηριωμένα το αίτημα τους και να αποδείξουν πιθανότητες επιτυχίας  έναντι έμπειρου εξειδικευμένου νομικού στο πλαίσιο επίσημης δικαστικής διαδικασίας όπου η Νομική Υπηρεσία υποβάλλει γραπτώς και πλήρως ανεπτυγμένα τα επιχειρήματα της εναντίον της  έγκρισης της αίτησης,  μεταξύ άλλων στα ελληνικά;

Περαιτέρω, τα υπομνήματα της Νομικής Υπηρεσίας στα ελληνικά μεταφράζονται στο περίπου από μη εξειδικευμένους και κατάλληλα εκπαιδευμένους μεταφραστές σε διάφορες γλώσσες, χωρίς οι αιτητές ασύλου να μπορούν να αντιληφθούν το νόημα των όσων καταγράφονται στα υπομνήματα. Ακόμα δε και όταν αιτητές ασύλου προσπάθησαν να καταχωρίσουν από μόνοι τους προσφυγή, χωρίς δικηγόρο, μετά από την απόρριψη της αίτησης για νομική αρωγή, καμία βοήθεια δεν τους δίδεται από το ΔΔΔΠ, το οποίο αντίθετα τους αναφέρει ότι δεν μπορούν να καταχωρήσουν προσφυγή χωρίς δικηγόρο.   

Θέση μας είναι ότι η διαδικασία αυτή παραβιάζει έκδηλα την αρχή ισότητας των όπλων και επακόλουθο αυτού είναι η παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη και σε αποτελεσματική ένδικη θεραπεία όπως αυτή κατοχυρώνεται από το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο.

Τονίζουμε ότι η δυνατότητα προσφυγής σε  δικαστικό σώμα εναντίον αρνητικών αποφάσεων της Υπηρεσίας Ασύλου, αποτελεί υποχρέωση της Κύπρου, η οποία  απαιτείται τόσο από το ευρωπαϊκό κεκτημένο όσο και το διεθνές δίκαιο και σχετικές συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Περαιτέρω, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης για νομική αρωγή, τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα βρίσκονται εκτεθειμένα σε εκμετάλλευση και απάτη μέσω ψευδών παραστάσεων από άτομα υποσχόμενα να τους εκπροσωπήσουν έναντι χρηματικών αμοιβών πολύ υψηλότερων των προβλεπόμενων από τα συνήθη δικηγορικά τέλη και υπό την αίρεση «σίγουρης» επιτυχίας. Αυτά τα περιστατικά είναι ήδη συχνό φαινόμενο.

Η ΚΙΣΑ θεωρεί ότι  για να μπορέσει η Κύπρος να υλοποιήσει τις συμβατικές τις υποχρεώσεις αλλά και για να καταστεί λειτουργική και αποτελεσματική η θέσπιση και λειτουργία του εξειδικευμένου αυτού Δικαστηρίου θα πρέπει να:

  • αναθεωρηθεί η νομοθεσία για νομική αρωγή ούτως ώστε να διασφαλιστεί ότι οι αιτήσεις για νομική αρωγή θα μπορούν να υποβάλλονται από δικηγόρους οι οποίοι να επιχειρηματολογούν αναφορικά με τη δυνατότητα επιτυχίας της προσφυγής του πελάτη τους στη βάση της αρχής της ισότητας των όπλων, και τα έξοδα να καλύπτονται επίσης από τη νομική αρωγή .  
  • Οι διερμηνείς του ΔΔΔΠ να εκπαιδευτούν κατάλληλα σε θέματα διεθνούς προστασίας και τη σχετική ορολογία ενώ θα πρέπει να πληρούν τις προϋποθέσεις τα νέας νομοθεσίας αναφορικά με τους ορκωτούς μεταφραστές.
  • ετοιμαστεί και διανεμηθεί από την Υπηρεσία Ασύλου ή/και το ΔΔΔΠ το απαιτούμενο ενημερωτικό υλικό και οδηγοί για αιτητές ασύλου σε όλες τις σχετικές γλώσσες, σχετικά με τις πρόσφατες αλλαγές στις διαδικασίες ασύλου και στα βήματα που αυτοί μπορούν να ακολουθήσουν για την πρόσβασή τους στο ΔΔΔΠ.

Διοικητικό Συμβούλιο

The story of Eleni-Suzan...

By Sevgul Uludag

The story of Eleni-Suzan...

Sevgul Uludag

Tel: 99 966518

I travel through time, thinking of Eleni, desperately trying to conceptualize what sort of person she was, whether she was short or tall, beautiful or ordinary, chubby or slim, dark or blonde... Days pass by and I carry Eleni in my mind and in my heart, thinking of her tragic fate, trying to find clues to what might have happened and why... Throughout the history of Cyprus, there have always been intermarriages but Eleni had to pay a high price... Why? I continue to speak with people and try to find out who might remember her, trying to find out as much information as possible...
In Ahmet An's book, a researcher and writer, (Ahmet An: Kıbrıs'ın yetiştiği değerler 2. S, 188 - The valuable people raised by Cyprus), I find out that Eleni was the daughter of Chrisostomos Kumis, she had been born on the 1st of April in 1910 and her family was from Trikomo. From a friend who's from Famagusta, I find out that she had had a sister, Despinou who was also married to a Turkish Cypriot, just like Eleni – my friend from Famagusta remembers Despinou whose husband was Kemal – Mr. Kemal was the director of railways and held a very high position in those times... I find out that Eleni and Despinou had had another sister called Panayota, who lived in Varosha...
Eleni would fall in love with Mehmet Huseyin Djon (`Con` in Turkish) but his family would not approve so he would leave his home and start living together with Eleni... Later on he would go to London to work but would return and then make peace with his family, again living together with Eleni... Mehmet Con, together with his father Huseyin Remzi, would start producing the famous coffee of Turkish Cypriots called `Con`... Their shop would be in Nicosia, just next to Halkin Sesi newspaper whose owner was Dr. Fazil Kuchuk who would be the Vice-President of the Republic of Cyprus. In 1956 in October, together with Suheyla Kuchuk, the wife of Dr. Kuchuk, Eleni would go to the Cypriot Mufti, Mr. Dana, in order to change her religion from Orthodox Christian to Islam and her name from Eleni to Suzan. The Mufti would give an advertisement in Halkin Sesi, announcing that the daughter of Chrisostomos Kumis from Trikomo, Eleni, has changed her religion and her name... Eleni, now called Suzan would marry Mehmet Huseyin Con and they would live in the Koshkluchiftlik area of Nicosia... Close by would be the bakery of Kurtumbellis family...
In the `Con Coffee`, an Armenian called Agop would be director – he would speak Turkish with Turkish Cypriots and Greek with Greek Cypriots and both the British, Turkish Cypriots and Greek Cypriots would buy the `Con Coffee`... According to the researcher-writer Ahmet An, Agop would work there until 1960...
When the inter-communal fighting would begin at the end of December 1963, Eleni would start getting threats and Mehmet Con would take her to Neapolis to stay with his sister Meserret... But Neapolis would come under attack and all Turkish Cypriots living in Neapolis would leave and would go inside the walled city of Nicosia in order to take refuge... So Mehmet Con's sister with her family would also leave her house and they would come back to stay at his house in Koskluchiftlik...
During this period, that is in January 1964, one night Turkish Cypriot soldiers would come to their house, would knock on the door and ask for Eleni. They would say `We will take her to ask her some questions...` and despite her husband's protest they would take her and leave... Her husband, Mehmet Con would go searching for her next day and then the following day and then the following days... He would search desperately, going in different military camps, asking for information about Eleni... No one would say anything: Eleni, his dear wife would become a `missing person` since that night in January 1964... He would leave Cyprus to go to live in London... His nephew Metin Shadi would tell his story to me:
`He had such a broken heart, my uncle... He had been so disgruntled and so disappointed with Cyprus that he did not want to live here... He would live in London, thinking of his dear Eleni and what had happened to her... Years later, he would come back to Cyprus and continue to work and just before he would die in 1979, he split the `Con Coffee` between the children of his brothers... My uncle died with a broken heart because of what happened to his wife Eleni...`
I would write the tragic story of Eleni some years ago, not understanding why she had been killed since there had been many other Greek Cypriot women who had been married to Turkish Cypriots and nothing had happened to them... I would find advertisements in the newspapers of 1958, announcing that Greek Cypriot women have accepted Islam and changed their names – Spiridona, the daughter of Costas Panay' from Omorphita would become Ismet on the 27th of August 1957, Polixeni, the daughter of Ioanni would become Emine in June 58, Anna Andreou from Famagusta would become Ayshe Ibrahim and many others like that... So why Eleni would become `missing` among all those who had no such tragic fate?
The answer would appear to come a few weeks ago when I would meet a Turkish Cypriot reader...
He would tell me that after taking Eleni from her house, they had taken her to the bakery, close to her house and he had heard that they had killed her in the bakery... Was she buried somewhere there or taken elsewhere?
My reader says, `There had been rumours that she had been killed in the bakery. Was she buried somewhere around the bakery or was her body taken elsewhere? That's for you to investigate... All we heard was that she had been taken to the bakery...`
I would discover that this would be the same bakery of the Kurtumbellis family where three Greek Cypriots had been killed in December 1963... Back in 2007, with the help of my friend Nouritsa Nadjarian, I had met the daughter of Kurtumbellis, Kriti who had told me the story of the bakery...
Charalambos Kurtumbellis had died in 1959 and his wife Evrou would continue to run the bakery in Koskluchiftlik in Nicosia... On the 23rd of December 1963, armed Turkish Cypriot thugs would attack the bakery, killing the mother of Evrou, an old woman from Paphos, from the village Inya... Evrou's mother Katerina had come from Paphos to Nicosia because of Christmas to see her daughter and help her in the bakery... They would also kill two workers in the bakery, Andreas and Charalambos... This would be the time when Armenians and Greek Cypriots living in this area of Nicosia would be pushed to leave... Those would be days of the partition of Nicosia, Greek Cypriots and Turkish Cypriots would be pushed to leave the joint neighbourhoods so that the gradual separation of the two main communities of the island would be furthered... This process that already started in 1956 would continue dramatically in 1963-64 and would be completed in 1974, wiping out any mixed life on the island...
Through enquiries, I realize that Mehmet and Eleni-Suzan Con's house had been just round the corner from the bakery... I start calling the nieces of Mehmet Con, asking what they had heard about Eleni...
One of the relatives of Mehmet Con explains to me her theory of why Eleni had been killed:
`This is just an assumption but I sense that she must have witnessed the murders at the bakery... She must have seen what had happened... That's why she was being threatened and finally killed` she says...
This seems logical since other Greek Cypriot women married to Turkish Cypriots had no such fate in 1963 as Eleni did... If she saw who had killed Katerina, Andreas and Charalambos, she had become a living `threat` to the killers... So she had to be silenced...
What about a photograph of Eleni?
All the nieces and nephews of Mehmet Con say they don't have any pictures...
I even call Suheyla Kuchuk, the wife of Dr. Kuchuk... She had known Eleni well...
`She was a kind woman and got along well with her neighbours` she says, `but I don't have any pictures of her...`
Not even a single photograph of Eleni has remained... And no one is actively searching for her...
I will continue to try to find out where she might have been buried even though no one might claim her remains even if we find them...
Eleni-Suzan had no children... Her sister Despinou, married to Kemal also did not have children... Perhaps I can find some Greek Cypriot relatives of her who might at least have a photo of her...
But with or without a photograph, her story has been engraved in my heart and will remain with me forever...


(*) Published in the POLITIS newspaper on the 4th of March 2012…

And the story continues:

Photo: Despinou on the right, Eleni on the left…
  • October 14th 2019 at 19:12

Türkiye’yi bekleyen durum – Ulus Irkad

Türkiye politikalarını 35 yıldır Kürt ayaklanması üzerine belirledi. Demokratikleşip 12 Eylül’ün kötü mirasını silseydi muhakkak bugünkü sorunlarını çoktan halletmiş, uluslararası hukukta Kabul gören bir ülke olacaktı. Bana göre aslında Türkiye daha fazla demokratikleşmekten korkuyor. Türkiye demeyeyim Türk egemenleri demek daha da doğru. Önceleri güya liberal politikaları sinsice yansıtan Erdoğan , esas yüzünü, 12 Eylül 1980 […]

Vakıflar üzerine tartışmalar – Ulus Irkad

Geçenlerde Vakıfların Müdürü Sayın İbrahim Benter Vakıfların daha fazla eğitime hizmet ettiğini ve fakir aile çocuklarının eğitimini sağladığını belirterek ADA TV’de çekilmiş bir videodan konuşma yapıyordu. Pek tabi ki video bir televizyon programından alınmıştı. Aslında son zamanlarda Evkaf Dairesi’nin de muhatap olduğu bir tartışma başlatıldı. Evkaf Dairesi Vakıf Arazilerinin hak olduğunu ve bunların istimlak edilemeyeceğini […]

İlker Kılıç’ın örnek alınması gereken anıları ve fikirleri – Ulus ırkad

Geçen hafta hayata gözlerini kapayan 1968 yılından beri Kıbrıs siyasetini etkileyenlerden biri olan İlker Kılıç çok yakından yeğenimdi. İlker Kılıç’ı küçük yaşımdan beri tanıyordum. Büyük dayım Ahmet Hamdi Kılıç’ın oğluydu. Ama ben onu daha objektif bir şekilde anlatmak istiyorum. İlker Kılıç, İkinci Dünya Savaşı Gazisi,yüksek eğitim almamasına rağmen çok okuyup dünyadan haberi olan, üstelik İkinci […]

Η ρατσιστική επίθεση εναντίον της γυναίκας από τη Ρωσία επαναφέρει την επιτακτική ανάγκη υιοθέτησης ολοκληρωμένης πολιτικής αντιμετώπισ

By Doros Polykarpou

Εδώ και τρεις μέρες η κυπριακή κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό  λόγω της σοβαρής ρατσιστικής επίθεσης που δέχτηκε  το βράδυ της Παρασκευής γυναίκα με Ρωσική καταγωγή, η οποία ζει στην Κύπρο με την οικογένεια της εδώ και 20 χρόνια.

Στην προσπάθεια της να σταματήσει μια ομάδα Κυπρίων γυναικών σπό το να εγκαταλείψου τη σκηνή τροχαίου αδικήματος,  αφού κτύπησαν άλλο αυτοκίνητο σε χώρο στάθμευσης στη Λάρνακα, η γυναίκα υπέστη μια άκρατη ρατσιστική επίθεση, συνοδευόμενη μεταξύ άλλων από κτύπημα και φτύσιμο στο πρόσωπο, ρατσιστική χυδαιότητα, αχρείες βρισιές και απειλές, και μάλιστα μπροστά στο ανήλικο παιδί τους. Παρά το σοβαρό φόβο που η ίδια δήλωσε ότι ένοιωσε,  διατήρησε την ψυχραιμία της και  με θάρρος και αποφασιστικότητα αξιοποίησε το κινητό της για να βιντεογραφήσει και να τεκμηριώσει τη ρατσιστική επίθεση που δέχτηκε.

Καταδικάζοντας και καταγγέλλοντας τη ρατσιστική αυτή επίθεση και δημόσια εξύβριση, η ΚΙΣΑ επαναλαμβάνει για ακόμα μια φορά ότι όχι μόνο δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό αλλά αποτελεί σχεδόν καθημερινό φαινόμενο στη ζωή των μεταναστριών/ών και προσφύγων, οι οποίες/οι  όμως δεν είναι σε θέση να καταγγείλουν φοβούμενοι τις συνέπειες, λόγω της ευάλωτης θέσης που η μεταναστευτική και προσφυγική πολιτική αυτού του κράτους έχει καθορίσει για τις/ους μετανάστριες/ες και πρόσφυγες. Να σημειωθεί, ότι η ίδια όταν ρωτήθηκε σχετικά, έκφρασε την έντονη απογοήτευσή της για τη ρατσιστική μεταχείριση που μετανάστριες αντιμετωπίζουν από την ίδια την αστυνομία στην Κύπρο.

Η ΚΙΣΑ επαναλαμβάνει επίσης ότι τα εντελώς απαράδεκτα όσο και επικίνδυνα φαινόμενα της ξενοφοβίας, των ρατσιστικών επιθέσεων, της ρητορικής και των εγκλημάτων μίσους βρίσκονται σήμερα σε έξαρση και ενθαρρύνονται από  την ατιμωρησία των ενόχων, αλλά και την αδυναμία ή/και την έλλειψη βούλησης των καθ’ ύλην αρμόδιων αρχών και θεσμών της δικαιοσύνης να επιτελέσουν το έργο τους και να τα αντιμετωπίσουν με την απαιτούμενη  σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα. Δεν είναι δυστυχώς καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η Κύπρος είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που δεν έχει αναπτύξει ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης καταπολέμησης των φαινομένων αυτών. 

Η ΚΙΣΑ θεωρεί ιδιαίτερα ανησυχητικές πληροφορίες που φέρουν μίαν από τις επιτιθέμενες γυναίκες να είναι εκπαιδευτικός. Πέραν από την έρευνα που αναμένουμε να διεξάγει το υπουργείο Παιδείας, η ρατσιστική επίθεση στη Λάρνακα μας υπενθυμίζει ξανά την ιδιαίτερη σημασία της εκπαίδευσης για τη διαμόρφωση σωστών αντιλήψεων και την ανάγκη καλλιέργειας της κατάλληλης κουλτούρας εκπαίδευσης, διαπαιδαγώγησης και συμπεριφοράς στην κοινωνία μας.

Τυχόν επίκληση προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από την ανάρτηση βίντεο που αποδεικνύουν τη διάπραξη αδικημάτων με ρατσιστικό κίνητρο με στόχο την αποδυνάμωση ή/και τον εκφοβισμό των θυμάτων τέτοιων αδικημάτων, δεν είναι νοητή σε μια δημοκρατική κοινωνία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ η προστασία του ανθρωπίνων δικαιωμάτων των θυμάτων ρατσισμού υπερτερεί έναντι της προστασίας τέτοιων δεδομένων, η οποία δεν είναι απόλυτη και μπορεί να περιοριστεί υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν πλήρως.   

Η ΚΙΣΑ θεωρεί θετική την άμεση αντίδραση της Αστυνομίας και της ηγεσίας της για τη διερεύνηση της ρατσιστικής επίθεσης εναντίον της γυναίκας από τη Ρωσία και  την καλεί να προχωρήσει άμεσα στην ολοκλήρωση της έρευνας της.

Καλεί επίσης το Γενικό Εισαγγελέα να αναθεωρήσει τη χαλαρή στάση που έχει τηρήσει μέχρι σήμερα και  να ανταποκριθεί με αποφασιστικότητα στην αδήριτη ανάγκη πάταξης των εγκλημάτων αυτών και να προχωρήσει στην αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας που ποινικοποιεί το ρατσιστικό λόγο,  τη ρητορική μίσους αλλά και τη διάπραξη αδικημάτων με ρατσιστικό κίνητρο.

Ειδικότερα η ΚΙΣΑ καλεί τις αρμόδιες διωκτικές αρχές-

  1. Να προστατεύσουν το θύμα και να το ενδυναμώσουν για προώθηση της καταγγελίας του και να σεβαστούν και εφαρμόσουν τις σχετικές νομοθεσίες για την προστασία και τα δικαιώματα των θυμάτων˙
  2. Να προβούν ούτως ή άλλως αυτεπάγγελτα στη διερεύνηση των σχετικών αδικημάτων, ανεξάρτητα από την καταγγελία του θύματος.

Τέλος, η ΚΙΣΑ τονίζει ξανά ότι η Κύπρος πρέπει επιτέλους να συστήσει φορέα καταπολέμησης του ρατσισμού και των διακρίσεων, στον οποίο να συμμετέχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, ανεξάρτητες αρχές και ΜΚΟ, ο οποίος να προχωρήσει άμεσα στην επεξεργασία ολοκληρωμένου σχεδίου αντιμετώπισης του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, της ρητορικής μίσους και των εγκλημάτων τους.

Διοικητικό Συμβούλιο

“How the Turkish Cypriots of Paphos helped Makarios supporters and the Left against Junta during the coup…”

By Sevgul Uludag

"How the Turkish Cypriots of Paphos helped Makarios supporters and the Left against Junta during the coup…"

Sevgul Uludag

Tel: 99 966518

Our good friend from Paphos, researcher and author Ulus Irkad sheds light on something not many people know: How the Turkish Cypriots of Paphos had helped the Makarios supporters and the Left against Junta, during the coup… Today I want to share what he wrote about this… Here is what Ulus Irkad says:
"Today I would like to tell the Turkish Cypriots and Greek Cypriots a few things that they would not find in any books of history: That we had saved the life of Makarios…
After the coup of the 15th of July 1974, on the 16h of July, I was called to the military post and I was 16 years old. I served at the Paphos Mosque Area with an English made automatic Sten gun in my hand until the 17th of July 1974.
During the coup, the units of the Greek Cypriot National Guard and EOKA B were fighting in the streets of Paphos. The units of Makarios and the left that they had formed… There were resistance at various places. I will never forget that as the Junta Units and their supporters attacked Limassol, a group of Makarios supporters and some left wing Paphidians had got on a truck to go as support to Limassol and they would be ambushed at Kolossi and most of them would be killed.
Since the Makarios supporters and the left were the victim, I will say openly that both myself and my friends were feeling sympathy towards them. The youngsters who were the two kids of our neighbour from Vretcha who used to work as construction workers in the Greek Cypriot side had come home in fear – they had witnessed to the killing of two policemen by EOKA-B and I would never forget how worried they were.
Our house was just on the border and in those days it had been turned into a military unit for the Turkish Cypriot fighters and close to our street, I will never forget the screams of a woman whose young son was shot and killed by some Greek soldiers.
Makarios had escaped the coup and had took refuge in Paphos… In those days I remember the following broadcast from a radio transmitting from Chloraka until the 17th of July around noon:
-Ime Makarios, ime zondanos, ohi inenekros… (Meaning this is Makarios, I am not dead, I am alive…)
I remember the last broadcast from this radio on the 17th of July in Arabic like this:
-Yahya Guprus, yahya Demokradiyedde Milliyedde Guprus.
And this was the last announcement. I will not forget that the assault boat called "Leventis" would bomb this radio station and silence it. It may be the same day or a day earlier, I think the same assault boat would be bombing the units in the Paphos Castle and they would exchange fire… One of my friends who was on top of the Ebubekir Mosque would call down to one of our police friends and say "Hey! One of the artillery just fell down in your garden and your garden is burning" and this friend would be worried since his father had gone towards that garden… Their orchards were in Ktima Paphos (Dip Baf) in 1963, where the Paphos Airport is now…
Again, after the Pirate Radio had stopped its transmissions, with the permission of the Turkish Cypriot Military Command (Sancaktarlik) of Paphos, Makarios would pass over us with two English helicopters towards the sea and from there would fly to the Akrotiri British Military Bases. The clear and exact order of the "Sancaktarlik" (The Turkish Cypriot Military Command) in Paphos was that there would be no firing at the helicopter of Makarios and we had protected Makarios in this way against the fascist Junta.
When the civil war began among Greek Cypriots in the area called Mavrali (this area had been occupied in 1964 and 9 Turkish Cypriots had been killed) two Greek Cypriot policemen became trapped there and again with the orders of the Turkish Cypriot Military Command of Paphos (Sancaktarlik) some of our Turkish Cypriot friends would bring food to these policemen. I personally saw Aygun Necip and Arif Ruso (who would later be killed in the war and become a martyr) bringing food to these policemen. I want the young generations to know these… During the war, our sympathy was towards the Makarios and the Left in general and we supported them against the Junta. This was the general trend among Turkish Cypriots in Paphos. And we were ordered to be kind to those leftists and Makarios supporters when they would seek shelter in Paphos. It was as though the Makarios supporters and the leftists were on our side and this was the general trend. I will say it even more openly… During the civil war, we heard that the owner of a farm from Paphos who was a supporter of Makarios would go on the hills and there was this feeling that if the civil war continued like that, we would be with him…
When the civil war was continuing and we were digging trenches near the water depot of Lazana Front, an older acquaintance who is not alive now but whose son is a close friend of mine was saying "Let NATO come and let it partition Cyprus so that we can rest" and I had found what he was saying very interesting. I remember as a 17-year-old of being against such a view. As we deepened the trenches at the Lazana Front, I would witness the strong resistance of the Makarios supporters of Chloraka against the Junta Units as they were entering Chloraka.
After taking over the Mavrali Area, on the 20th of July I remember the Turkish Cypriot Military Command (Sancaktar) of Paphos upon seeing us kids in military positions that he would start crying and that we would surround the Greek Cypriot policemen as brothers and as friends and we would tell them that we would not do anything to them, that we would give them to the UN soldiers and I remember the Greek Cypriot policemen embracing us after we said these…
I saw one of these police friends in Pyla and we would embrace each other just as we had done years ago on that day… (His name was Glafcos, on my last visit to Paphos, I learned that he died, may he rest in peace I say…) And on the 22nd of July 1974 as Paphos fell, an EOKA guy would point a gun at me and he would prevent that and show that he knew me… He too had saved my life.
On the 20th of July 1974, inside the Mavrali stream I was with the late Mustafa Tarkush, we were putting some canvas cloth so that the airplanes would see and not far from us at that moment thousands of Greek Cypriot militia and soldiers were at the Melano… The Commander Osman Karshili was looking to find some volunteer people to carry three shells of artillery to go together with our friend Arif Ruso. The place they would be sent was an extremely dangerous area – it would be certain death going there. I knew that because my father always showed me this area… When the commander asked, no one volunteered so he had to throw a coin for heads and tails and a friend called the English Doghan (since his looks were like English) had to go and he would lose couple of fingers and Arif Ruso who was using the artillery, would lose his life… Most of us were very young kids and we struggled until the last moment so that the Junta supporters would not take over Paphos. But the truth was this: They had long ago given up Paphos, those who had made the partition plan, had planned it that way. I wish that from the very beginning we would have had known all of this consciously and so that we would not go through so much pain as the two communities. From now on as both communities, we should be careful not to fall into the same mistakes again…
As it became clear on the night of the 20th of July that Paphos would fall the following day, my late uncle Omer Ayral would come home and cry – he had been the founding director of the Gazi Baf Radio since 1965 and he had broken all the equipment and had come home in sadness, crying… I will never forget that…
I also remember this very clearly: My late father had come home briefly before the war began and would show me units of ELDIK who were landing and said to me, "They too have humans inside them… No human being is born guilty when he or she is born… Be careful but don't be cruel…"
War is a terrible thing… Young people dying is a bad fate… After 45 years, the point I have come to is this: Now is the time for peace, time to embrace, time to talk, time to draw lessons so mistakes will never be made again, time to make empathy… I say peace now, immediately…
In memory of all our people whom we lost in July and August with respect…"

"Two friends we lost in the area of Mavrali in Paphos: Arif Ruso and Ihsan Kilich…"

Ulus Irkad remembers two of his friends whom he lost during the war in 1974 in the area of Mavrali in Paphos… He says:
"On the 20th of July 1974, in the Mavrali area of Paphos we lost two of our friends… One of them is Arif Ruso. He was going to the frontline with an artillery. We had a draw and the person who went with him also lost some of his fingers… The other friend was Ihsan Kilich… He had come from England to see his wife and his three-year-old son. Due to the war, he ran to the military posts… Just before the war, I had said to him, "Today you look very handsome…" And he had replied "I am always handsome…" That was it… A few hours later he would be shot… And unfortunately where his father fell in 1964 and died, he too died in the same place as his father in 1974… We were together with both until their last moments… May they rest in peace… May there be no war again I say…"

Photo: When Greek Cypriots and Turkish Cypriots of Paphos meet...
(*) Article published in POLITIS newspaper on the 1st of September 2019, Sunday. A similar article was published on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in the YENİDÜZEN newspaper on the 26th of July 2019 and here is the link:
  • October 6th 2019 at 17:45

«Πως οι Τουρκοκύπριοι της Πάφου βοήθησαν τους υποστηρικτές του Μακαρίου και την Αριστερά έναντι της Χούντας στη διάρκεια του πραξικοπήματ

By Sevgul Uludag

«Πως οι Τουρκοκύπριοι της Πάφου βοήθησαν τους υποστηρικτές του Μακαρίου και την Αριστερά έναντι της Χούντας στη διάρκεια του πραξικοπήματος…»

Sevgul Uludag

Τηλ: 99 966518

Ο καλός μας φίλος από την Πάφο, ερευνητής και συγγραφέας Ulus Irkad μας διαφωτίζει για κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί άνθρωποι: Πως οι Τουρκοκύπριοι της Πάφου βοήθησαν τους υποστηρικτές του Μακαρίου και την Αριστερά έναντι της Χούντας στη διάρκεια του πραξικοπήματος… Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτά που έγραψε για το θέμα… Ο Ulus Irkad λέει:
«Σήμερα θέλω να πω στους Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους μερικά πράγματα που δεν θα βρουν σε κανένα βιβλίο ιστορίας: Ότι είχαμε σώσει τη ζωή του Μακαρίου…
Μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, στις 16 Ιουλίου, κλήθηκα σε στρατιωτική θέση και ήμουν 16 χρονών. Υπηρέτησα στην περιοχή του Τζαμιού Πάφου με ένα Αγγλικό αυτόματο όπλο Sten στο χέρι μου μέχρι τις 17 Ιουλίου 1974.
Στη διάρκεια του πραξικοπήματος, οι μονάδες της Ελληνοκυπριακής Εθνικής Φρουράς και της ΕΟΚΑ Β πολεμούσαν στους δρόμους της Πάφου. Τις μονάδες του Μακαρίου και της αριστεράς που είχαν σχηματίσει… Υπήρχε αντίσταση σε διάφορα μέρη. Ποτέ δεν θα ξεχάσω πως καθώς οι μονάδες της Χούντας και οι υποστηρικτές τους επιτέθηκαν στη Λεμεσό, μια ομάδα υποστηρικτών του Μακαρίου και κάποιοι αριστεροί Παφίτες είχαν μπει σε ένα φορτηγό για να πάνε ως υποστήριξη στη Λεμεσό και τους επιτέθηκαν στο Κολόσσι και οι περισσότεροι από αυτούς σκοτώθηκαν.
Εφόσον οι υποστηρικτές του Μακαρίου και οι αριστεροί ήταν τα θύματα, θα πω ανοικτά ότι τόσο εγώ όσο και οι φίλοι μου νιώθαμε συμπάθεια προς αυτούς. Οι νεαρότεροι, που ήταν τα δύο παιδιά του γείτονα μας από τα Βρέτσια και που εργάζονταν ως οικοδόμοι στην Ελληνοκυπριακή πλευρά, είχαν έρθει στο σπίτι φοβισμένοι – είχαν γίνει αυτόπτες μάρτυρες στη δολοφονία δύο αστυνομικών από την ΕΟΚΑ Β και ποτέ δεν θα ξεχάσω την ανησυχία τους.
Το σπίτι μας ήταν ακριβώς το σύνορο και εκείνες τις μέρες είχε μετατραπεί σε στρατιωτική μονάδα για τους Τουρκοκύπριους αγωνιστές και κοντά στο δρόμο μας, ποτέ δεν θα ξεχάσω τις φωνές μιας γυναίκας της οποίας ο γιος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από κάποιους Έλληνες στρατιώτες.
Ο Μακάριος είχε διαφύγει από το πραξικόπημα και βρήκε καταφύγιο στην Πάφο… Εκείνες τις μέρες θυμούμαι την ακόλουθη εκπομπή από ένα ράδιο που μετέδιδε από την Χλώρακα μέχρι τις 17 Ιουλίου γύρω στο μεσημέρι:
-Είμαι ο Μακάριος, είμαι ζωντανός, δεν είμαι νεκρός…
Θυμούμαι την τελευταία εκπομπή από αυτό το ράδιο στις 17 Ιουλίου στα αραβικά κάπως έτσι:
-Yahya Guprus, yahya Demokradiyedde Milliyedde Guprus.
Και αυτή ήταν η τελευταία ανακοίνωση. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το επιθετικό σκάφος «Λεβέντης» που βομβάρδισε αυτόν τον ραδιοφωνικό σταθμό και τον αποσιώπησε. Μπορεί να ήταν την ίδια μέρα ή μια μέρα νωρίτερα, νομίζω το ίδιο επιθετικό σκάφος βομβάρδισε τις μονάδες στο Κάστρο της Πάφου και αντάλλαξαν πυρά… Ένας φίλος μου που ήταν στην οροφή του Τζαμιού Ebubekir φώναξε κάτω σε ένα από τους αστυνομικούς φίλους μας «Έϊ! Ένα πυροβόλο μόλις έπεσε στον κήπο σας και ο κήπος σας καίγεται» και αυτός ο φίλος ανησυχούσε αφού ο πατέρας του είχε πάει προς εκείνο τον κήπο… Τα περβόλια τους το 1963 ήταν στο Κτήμα της Πάφου (Dip Baf), εκεί που τώρα βρίσκεται το Αεροδρόμιο Πάφου…
Και πάλι, μετά που ο Πειρατικός Ραδιοφωνικός Σταθμός σταμάτησε τις εκπομπές του, με την άδεια της Τουρκοκυπριακής Στρατιωτικής Διοίκησης Πάφου (Sancaktarlik) ο Μακάριος πέρασε από πάνω μας με δύο Αγγλικά ελικόπτερα προς τη θάλασσα και από εκεί προς τις Βρετανικές Στρατιωτικές Βάσεις Ακρωτηρίου. Η σαφής και ακριβής διαταγή του Sancaktarlik (η Τουρκοκυπριακή Στρατιωτική Διοίκηση) στην Πάφο ήταν ότι δεν θα υπήρχαν πυρά προς το ελικόπτερο του Μακαρίου και είχαμε προστατεύσει με αυτό τον τρόπο τον Μακάριο από την φασιστική Χούντα.
Όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων στην περιοχή που ονομάζεται Μαυραλή (η περιοχή αυτή είχε καταληφθεί το 1964 και είχαν σκοτωθεί 9 Τουρκοκύπριοι), δύο Ελληνοκύπριοι αστυνομικοί παγιδεύτηκαν εκεί και ξανά, με τις διαταγές της Τουρκοκυπριακής Στρατιωτικής Διοίκησης Πάφου (Sancaktarlik) κάποιοι από τους Τουρκοκύπριους φίλους μας έφεραν φαγητό σε αυτούς τους αστυνομικούς. Εγώ προσωπικά είδα τους Aygun Necip και Arif Ruso (που αργότερα σκοτώθηκαν στον πόλεμο και έγιναν μάρτυρες) να φέρνουν φαγητό σε αυτούς τους αστυνομικούς. Θέλω οι νεότερες γενιές να τα γνωρίζουν αυτά… Στη διάρκεια του πολέμου, η συμπάθεια μας ήταν προς το Μακάριο και την Αριστερά γενικά και τους υποστηρίζαμε ενάντια στη Χούντα. Αυτή ήταν η γενική τάση ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους στην Πάφο. Και είχαμε διαταγές να είμαστε ευγενικοί σε εκείνους τους αριστερούς και τους υποστηρικτές του Μακαρίου όταν αναζητούσαν καταφύγιο στην Πάφο. Ήταν σαν πως και οι υποστηρικτές του Μακαρίου και οι αριστεροί ήταν στη δική μας πλευρά και αυτή ήταν η γενική τάση. Θα το πω ακόμα πιο ανοικτά… Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, είχαμε ακούσει ότι ο ιδιοκτήτης μιας φάρμας από την Πάφο που ήταν υποστηρικτής του Μακαρίου πήγε στα βουνά και υπήρχε αυτή η αίσθηση ότι αν συνέχιζε με αυτό τον τρόπο ο εμφύλιος, θα ήμασταν μαζί του…
Όταν συνέχιζε ο εμφύλιος πόλεμος και σκάβαμε χαρακώματα κοντά στην αποθήκη νερού του Μετώπου Λαζάνας, ένας πιο ηλικιωμένος γνωστός που δεν ζει πλέον, αλλά του οποίου ο γιος είναι στενός μου φίλος, έλεγε «Ας έλθει το ΝΑΤΟ και να διαιρέσει την Κύπρο έτσι ώστε να ησυχάσουμε» και βρήκα πολύ ενδιαφέρον αυτό που έλεγε. Θυμούμαι ως 17χρονος ότι ήμουν εναντίον μιας τέτοιας άποψης. Καθώς βαθαίναμε τα χαρακώματα στο Μέτωπο Λαζάνας, έγινα μάρτυρας της ισχυρής αντίστασης των υποστηρικτών του Μακαρίου από τη Χλώρακα ενάντια στις μονάδες της Χούντας καθώς έμπαιναν στη Χλώρακα.
Μετά την κατάληψη της περιοχής Μαυράλη, στις 20 Ιουλίου, θυμούμαι τον Διοικητή της Τουρκοκυπριακής Στρατιωτικής Διοίκησης Πάφου (Sancaktar) μόλις μας είδε εμάς τα παιδιά σε στρατιωτικές θέσεις άρχισε να κλαίει και περικυκλώσαμε τους Ελληνοκύπριους αστυνομικούς ως αδελφοί και φίλοι και τους είπαμε ότι δεν θα τους κάναμε τίποτε, ότι θα τους παραδίδαμε στους στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών και θυμούμαι τους Ελληνοκύπριους αστυνομικούς που μας αγκάλιασαν μετά που τα είπαμε αυτά…
Είδα ένα από αυτούς τους αστυνομικούς φίλους στην Πύλα και αγκαλιαστήκαμε ακριβώς όπως είχαμε κάνει πριν χρόνια, εκείνη τη μέρα… (Το όνομα του είναι Γλαύκος, και στην τελευταία μου επίσκεψη στην Πάφο έμαθα ότι είχε πεθάνει, ας αναπαυτεί εν ειρήνη…) Και στις 22 Ιουλίου 1974 καθώς έπεφτε η Πάφος, ένας άντρας της ΕΟΚΑ έστρεψε το όπλο του πάνω μου και αυτός τον σταμάτησε και έδειξε ότι με ήξερε… Και αυτός μου είχε σώσει τη ζωή.
Στις 20 Ιουλίου 1974, ήμουν μέσα το ποτάμι Μαυραλή μαζί με τον μακαρίτη Mustafa Tarkush και βάζαμε ύφασμα από καμβά έτσι ώστε να το δουν τα αεροπλάνα και εκείνη τη στιγμή χιλιάδες Ελληνοκύπριοι πολιτοφύλακες και στρατιώτες ήταν στο Μελανό, όχι πολύ μακριά από εμάς… Ο Διοικητής Osman Karshili έψαχνε να βρει κάποιους εθελοντές για να μεταφέρουν τρία βλήματα πυροβόλου για να πάνε μαζί με το φίλο μας Arif Ruso. Το μέρος στο οποίο τους έστειλαν ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη περιοχή – το να πας εκεί ήταν σίγουρος θάνατος. Το ήξερα αυτό επειδή ο πατέρας μου πάντοτε μου έδειχνε αυτή την περιοχή… Όταν ζήτησε ο διοικητής κανένας δεν προθυμοποιήθηκε έτσι έπρεπε να βάλει κλήρο και ένας φίλος που λεγόταν ο Άγγλος Doghan (επειδή έμοιαζε με Άγγλο) έπρεπε να πάει και έχασε μερικά δάκτυλα και ο Arif Ruso που χειριζόταν το πυροβόλο έχασε τη ζωή του… Οι περισσότεροι μας ήμασταν πολύ νεαρά παιδιά και αγωνιζόμασταν μέχρι το τελευταίο λεπτό έτσι ώστε οι υποστηρικτές της Χούντας να μην καταλάβουν την Πάφο. Όμως η αλήθεια ήταν αυτή: Είχαν εγκαταλείψει την Πάφο από καιρό, εκείνοι που είχαν κάνει το σχέδιο διαίρεσης το είχαν σχεδιάσει έτσι. Μακάρι να τα ξέραμε συνειδητά όλα αυτά από την αρχή και έτσι να μην περάσουμε τόσο πολύ πόνο ως οι δύο κοινότητες. Από εδώ και μπρος ως οι δύο κοινότητες, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη…
Καθώς έγινε ξεκάθαρο τη νύκτα της 20ης Ιουλίου, ότι η Πάφος θα έπεφτε την επόμενη μέρα, ο μακαρίτης θείος μου Omer Ayral ήρθε στο σπίτι και έκλαιγε – ήταν ο ιδρυτής διευθυντής του Ραδιοφώνου Gazi Baf από το 1965 και είχε σπάσει όλο τον εξοπλισμό και είχε έρθει στο σπίτι στενοχωρημένος κλαίγοντας… Δεν θα το ξεχάσω ποτέ…
Επίσης θυμούμαι πολύ καθαρά το εξής: Ο μακαρίτης πατέρας μου είχε επιστρέψει σύντομα στο σπίτι πριν να ξεκινήσει ο πόλεμος και μου έδειξε μονάδες της ΕΛΔΥΚ που προσγειώνονταν και μου είπε, «Και αυτοί είναι άνθρωποι… Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται ένοχος… Πρόσεχε, αλλά να μην είσαι σκληρός…»
Ο πόλεμος είναι φοβερό πράγμα… Είναι κακή μοίρα να πεθαίνουν οι νεαροί… Μετά από 45 χρόνια έχω φτάσει στο εξής σημείο: Τώρα είναι η ώρα για ειρήνη, η ώρα για να αγκαλιαστούμε, η ώρα για να μιλήσουμε, η ώρα να πάρουμε μαθήματα έτσι ώστε να μην ξαναγίνουν λάθη, η ώρα να δείξουμε ενσυναίσθηση… Λέω ειρήνη τώρα, αμέσως…
Με σεβασμό, στην μνήμη όλων των ανθρώπων μας που χάσαμε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο…»

«Δύο φίλοι που χάσαμε στην περιοχή Μαυραλή στην Πάφο: Arif Ruso and Ihsan Kilich…»

Ο Ulus Irkad θυμάται δύο από τους φίλους του που έχασε στον πόλεμο το 1974 στην περιοχή Μαυραλή στην Πάφο… Λέει:
«Στις 20 Ιουλίου 1974, στην περιοχή Μαυραλή στην Πάφο χάσαμε δύο από τους φίλους μας… Ο ένας από αυτούς ήταν ο Arif Ruso. Πήγαινε στην πρώτη γραμμή με ένα πυροβόλο. Τραβήξαμε κλήρο και το άτομο που πήγε μαζί του επίσης έχασε μερικά από τα δάκτυλα του… Ο άλλος φίλος ήταν ο Ihsan Kilich… Είχε έρθει από την Αγγλία για να δει τη γυναίκα του και τον τρίχρονο γιο του. Λόγω του πολέμου, έτρεξε στις στρατιωτικές θέσεις… Ακριβώς πριν από τον πόλεμο του είχα πει, «Σήμερα φαίνεσαι πολύ όμορφος…» Και μου είχε απαντήσει «Πάντοτε είμαι όμορφος…» Αυτό ήταν… Μετά από μερικές ώρες τον πυροβόλησαν… Και δυστυχώς ακριβώς στο ίδιο σημείο που είχε σκοτωθεί ο πατέρας του το 1964, πέθανε και αυτός στο ίδιο σημείο το 1974… Ήμασταν μαζί και με τους δύο μέχρι τις τελευταίες τους στιγμές… Ας αναπαυθούν εν ειρήνη… Μακάρι λέω, να μην υπάρξει πόλεμος ξανά…»

Photo: Συνάντηση των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων της Πάφου…

(*) Article published in POLITIS newspaper on the 1st of September 2019, Sunday. A similar article was published on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in the YENİDÜZEN newspaper on the 26th of July 2019 and here is the link:
  • October 6th 2019 at 17:44

The tragedy of the families split by the Cyprus conflict…

By Sevgul Uludag

The tragedy of the families split by the Cyprus conflict…

Sevgul Uludag

Tel: 99 966518

The Cyprus conflict beginning at the end of the 1950s, continuing during 1963-64 and escalating to the war of 1974 has split many Cypriot families splitting them, dividing them and cutting off relationships for many years to come… And until the opening of the checkpoints of 2003, many of those Cypriot families could not manage to have contact… Only after the checkpoints would be opened, would some of those families start to come together again…
15 years ago I had written a series of articles based on my investigations in YENIDUZEN newspaper entitled `The missing part of the mosaic`, reflecting some of the stories of such mixed Cypriot families…
I could not write many of those stories since the atmosphere in both communities would treat such subjects as a `taboo` and people were hesitant and were afraid of the reaction they would get if they spoke up…
One such story was from Limassol – a Turkish Cypriot woman had married a Greek Cypriot from Famagusta decades ago… The conditions in those days for getting married forced individuals from both communities to change their name and their religion. Therefore, all traces of their origin would be lost, unless they spoke up and told this… In fact, the marriage of Turkish Cypriots and Greek Cypriots was actually banned by the constitution of the Republic of Cyprus, unless they changed religion and name!
So she had got married with this Greek Cypriot and when I wanted to write about her story, she panicked… She asked me not to write… Her husband was a famous businessman and her son-in-law had no idea that his mother-in-law was in fact a Turkish Cypriot. I respected her decision and did not write her story… I felt sorry for her since she had to pretend that she was someone else, instead of being herself… And had to keep this as a secret… This is the shame of both communities that instead of accommodating this richness of having someone `different` amongst you, that they practically choose to `pretend` that `everyone is the same, it's uniform`… What a ridiculous view! Both communities accept the marriage of Cypriots with people from England, Russia, China, Philippines, USA, Moldova, Bulgaria or you name whatever country, except from our own country and stigmatize them!
One of those stories was from Famagusta again about a Greek Cypriot woman who had got married with a Turkish Cypriot and had to change her name and her religion. Her son was writing very `nationalist` articles and was displaying his deep hatred towards Greek Cypriots. When I had called him and told him that I wanted to write the story of his mother, he asked me not to do this, that he was afraid of the reaction from the community. I would respect his request and did not write the story of his mother. And he continued to swear at the Greek Cypriots in the newspapers. Actually the community he was swearing at and he hated was the community of his own mother…
Each baby coming to this earth has no chance to choose his or her mother, father, the place he or she is born, his or her language, religion, colour or being born as a male or a female… The baby can be born as a blind person or a baby with no hearing and not being able to speak. The baby might be born without the ability to walk or one of her or his legs shorter than the other. A baby can be born out of a Greek Cypriot mother and Turkish Cypriot father, an English father and a Turkish Cypriot or Greek Cypriot mother… These are not the choices of the babies born on this earth… They find themselves in a family and try to stay alive, try to grow up and develop themselves in harmony with whatever community they are born in…
Unfortunately whether they are growing within the Turkish Cypriot or Greek Cypriot community, there is very few children out of such mixed weddings who are peaceful and at peace with themselves. We have such shining examples and unfortunately we cannot write their stories either – because they too are afraid of reaction from their communities… But the most dangerous ones are the ones whose mother is a Greek Cypriot and father a Turkish Cypriot or vice versa but who pose as the biggest nationalists and patriots and who try to `prove` themselves that they are the biggest patriots, against the other community throughout their lives…
One such person was someone I had worked with in a newspaper many decades ago. He was from Famagusta. His mother was Turkish Cypriot and his father was Greek Cypriot. His father had changed his name and religion in order to be able to get married with his mother. I was working with him at the beginning of the 1980s, so that must be around 40 years ago…
This person from the very beginning till the very end would take the stand of `the biggest patriot` - with his articles he would see the Greek Cypriot community as `his enemy` and he would resist and would be against any sort of bicommunal activity.
But many years later by a coincidence, I would find out that he was meeting his Greek Cypriot relatives secretly and systematically long before the checkpoints were opened! In those years, the United Nations were getting together the split families due to the Cyprus conflict at the Ledra Palace Hotel, regularly. And this `ultra-patriot` was going to the Ledra Palace Hotel and meeting his Greek Cypriot family and upon return he would continue to swear at the Greek Cypriots in the newspapers and his statements as though nothing had happened.
There is even a more sad story about such children… In a story I found out, there was this Turkish Cypriot family from a village when they chose to change religion and name and be part of the Greek Cypriot community. One member of this family had turned out to be a `big patriot` and even volunteered to be a `sniper` in a group who were taking an active part in the kidnapping and killing of some Turkish Cypriots during the 1963-64 conflict. Did he, himself pull the trigger or would he simply watch as the trigger was pulled by some Greek Cypriots in this group?
All of this shows us what sort of huge traumas there are and what sort of huge taboos on this island and how the conflict itself steals the humanity of our people and turns them into something else under the guise of `patriotism` and `nationalism`…
There is another very sad story of a family whose mother was a Turkish Cypriot and father was a Greek Cypriot. They were living in a village in Mesaoria. Their mother had been married to a Turkish Cypriot and then fell in love with a Greek Cypriot and had a divorce and married the Greek Cypriot. She moved to a village with him where only the Greek Cypriots were living. The Turkish Cypriots had left the village during the conflict of 1963… They would have more than 5 or 6 kids…
In 1974 when some Turkish Cypriots entered this village, they would take her for a Greek Cypriot and they would kill her… And she would lay on her bed full of blood… Her children had turned out to be supporters of EOKA-B… Such a state of mind looks suicidal and this woman is still `missing` as far as I know. Neither the Greek Cypriots, nor the Turkish Cypriots bothered to put her on the `official` List of Missing Persons… As an unregistered `missing person`, her bones are fading somewhere in the soil in the Mesaoria…
But there are stories that warm one's heart, stories that despite taboos and the conflict and the partition and lack of opportunities, where strong family ties have survived…
One of the most striking stories of all times in Cyprus is that of the Ahmediyes. The Ahmediye or Ahmet family was from Agia Marina, it was a mixed family of Turkish Cypriots and Maronite Cypriots. In 1963-64 the Turkish Cypriots of Agia Marina had to flee the village… And in 1974, the Cypriot Maronites had to flee… The Ahmediyes were a mixed family: Some of those born out of the marriage of the Turkish Cypriots and Maronite Cypriots remained in the northern and some in the southern part of our island. As soon as the checkpoints opened in 2003, the Ahmediyes found each other and were never divided again… They would meet cousins whom they had never met before…
From time to time, I get some requests from Cypriots (both Turkish Cypriots and Greek Cypriots) to try to help them to find the traces of their relatives who stayed in the southern or northern part of our island. Actually this is very difficult since even if you try to find their traces, sometimes the children of those relatives do not want their parents to have ties with the other side, due to the pressures from their own communities.
One such thing happened recently – a request came to me from a Greek Cypriot who was looking for his relatives from Muttayaga. A young journalist from SIM TV, Mustafa Bafli asked me to help him.
There was this Turkish Cypriot woman called C. who fell in love with a Greek Cypriot who came to the village to sell vegetables. She would go with him and change her name and her religion and get married with him. She would be called Amalia… They would get married and they would have a son called G.
G. would grow up not knowing that in fact his mother was a Turkish Cypriot. Only after his mother died, he would find a diary in her chest and he would learn that she had been a Turkish Cypriot… And he would try to find his relatives from the village Muttayaga.
So I had names, I had details. I would speak to many Turkish Cypriots from Muttayaga but no one would accept this connection, some claimed that their mothers did not remember no such thing, and some said "I don't know"… In the end I realized that some people from Muttayaga was approaching this issue with either great fear or with great indifference… So we could not help him yet… But still I have not lost hope since humans are sometimes full of surprises… Some people may approach the issue of split families with fear or with indifference, but some might feel the importance of getting people together and might embrace G. and help him to connect with his Turkish Cypriot relatives…


(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 8th of September 2019, Sunday. Similar series of articles was published in the YENIDUZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in Turkish on the 3rd, 5th and 6th of August 2019 and here are the links:
  • October 6th 2019 at 17:05

Η τραγωδία των οικογενειών που χωρίστηκαν από τη σύγκρουση στην Κύπρο…

By Sevgul Uludag

Η τραγωδία των οικογενειών που χωρίστηκαν από τη σύγκρουση στην Κύπρο…

Sevgul Uludag

Τηλ: 99 966518

Η σύγκρουση στην Κύπρο που ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του '50, συνέχισε το 1963-64 και κλιμακώθηκε στον πόλεμο του 1974, έχει χωρίσει πολλές οικογένειες Κυπρίων, χωρίζοντας τους, διαιρώντας τους και αποκόβοντας σχέσεις για πολλά χρόνια… Και μέχρι τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων το 2003, πολλές από αυτές τις οικογένειες Κυπρίων δεν κατάφερναν να έχουν επαφή… Μόνο μετά τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων, κάποιες από εκείνες τις οικογένειες άρχισαν να έρχονται ξανά μαζί…
Πριν από 15 χρόνια είχα γράψει μια σειρά από άρθρα στην εφημερίδα YENIDUZEN με τίτλο «Το χαμένο κομμάτι του ψηφιδωτού», τα οποία ήταν βασισμένα στις έρευνες μου και αντικατόπτριζαν κάποιες από τις ιστορίες τέτοιων μικτών οικογενειών Κυπρίων…
Δεν μπορούσα να γράψω πολλές από εκείνες τις ιστορίες αφού το κλίμα και στις δύο κοινότητες αντιμετώπιζε τέτοια θέματα ως «ταμπού» και οι άνθρωποι ήταν διστακτικοί και φοβόντουσαν την αντίδραση που θα λάμβαναν αν μιλούσαν…
Μια τέτοια οικογένεια ήταν από τη Λεμεσό – μια Τουρκοκύπρια είχε παντρευτεί ένα Ελληνοκύπριο από την Αμμόχωστο πριν από δεκαετίες… Οι συνθήκες εκείνο τον καιρό ήταν τέτοιες που για να παντρευτούν, ανάγκαζαν τα άτομα και από τις δύο κοινότητες να αλλάξουν το όνομα τους και τη θρησκεία τους. Επομένως, όλα τα ίχνη της καταγωγής τους χάνονταν, εκτός αν μιλούσαν και το έλεγαν… Στην πραγματικότητα ο γάμος ανάμεσα σε Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους απαγορευόταν από το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκτός και αν άλλαζαν θρησκεία και όνομα!
Έτσι είχε παντρευτεί με αυτό τον Ελληνοκύπριο και όταν ήθελα να γράψω για την ιστορία της πανικοβλήθηκε… Μου ζήτησε να μην γράψω… Ο σύζυγος της ήταν ένας γνωστός επιχειρηματίας και ο γαμπρός της δεν είχε ιδέα ότι η πεθερά του ήταν Τουρκοκύπρια. Σεβάστηκα την απόφαση της και δεν έγραψα την ιστορία της… Την λυπήθηκα αφού έπρεπε να προσποιείται ότι ήταν κάποια άλλη, αντί ο εαυτός της… Και έπρεπε να το κρατά μυστικό… Αυτό είναι ντροπή και για τις δύο κοινότητες, που αντί να περιλάβουν αυτόν τον πλούτο της ύπαρξης κάποιου «διαφορετικού» ανάμεσα τους, ότι ουσιαστικά επιλέγουν να «προσποιούνται» ότι «όλοι είναι οι ίδιοι, είναι κάτι το ομοιόμορφο»… Τι γελοία άποψη! Και οι δύο κοινότητες αποδέχονται τον γάμο Κυπρίων με ανθρώπους από την Αγγλία, τη Ρωσία, την Κίνα, τις Φιλιππίνες, τις ΗΠΑ, τη Μολδαβία, τη Βουλγαρία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα, εκτός από τη δική μας χώρα και τους στιγματίζουν!
Μια από αυτές τις ιστορίες ήταν και πάλι από την Αμμόχωστο, μια Ελληνοκύπρια γυναίκα που είχε παντρευτεί με ένα Τουρκοκύπριο και έπρεπε να αλλάξει το όνομα της και τη θρησκεία της. Ο γιος της έγραφε πολύ «εθνικιστικά» άρθρα και έδειχνε το βαθύ του μίσος προς τους Ελληνοκύπριους. Όταν του είχα τηλεφωνήσει και του είπα ότι ήθελα να γράψω την ιστορία της μητέρας του, μου ζήτησε να μην το κάνω, διότι φοβόταν την αντίδραση της κοινότητας. Σεβάστηκα την παράκληση του και δεν έγραψα την ιστορία της μητέρας του. Και συνέχιζε να βρίζει τους Ελληνοκύπριους στις εφημερίδες. Στην πραγματικότητα, η κοινότητα την οποία έβριζε και μισούσε ήταν η κοινότητα της ίδιας του της μητέρας…
Κάθε μωρό που έρχεται σε αυτή τη γη δεν έχει την δυνατότητα να επιλέξει την μητέρα, τον πατέρα, τον τόπο που θα γεννηθεί, τη γλώσσα, θρησκεία, χρώμα ή αν θα γεννηθεί αγόρι ή κορίτσι… Το μωρό μπορεί να γεννηθεί τυφλό ή χωρίς ακοή και να μην μπορεί να μιλήσει. Το μωρό μπορεί να γεννηθεί χωρίς την ικανότητα να περπατήσει ή το ένα από τα πόδια του/της να είναι πιο κοντό από το άλλο. Ένα μωρό μπορεί να γεννηθεί από μια Ελληνοκύπρια μητέρα και ένα Τουρκοκύπριο πατέρα, ένα Άγγλο πατέρα και μια Τουρκοκύπρια ή Ελληνοκύπρια μητέρα… Αυτές δεν είναι επιλογές των μωρών που γεννιούνται σε αυτή τη γη… Βρίσκουν τους εαυτούς τους σε μια οικογένεια και προσπαθούν να μείνουν ζωντανά, προσπαθούν να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν σε αρμονία με οποιαδήποτε κοινότητα στην οποία γεννήθηκαν…
Δυστυχώς είτε μεγαλώνουν στην Τουρκοκυπριακή, είτε στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα, υπάρχουν πολύ λίγα παιδιά από τέτοιους μικτούς γάμους που είναι ειρηνικά και σε ειρήνη με τον εαυτό τους. Έχουμε τέτοια λαμπρά παραδείγματα και πάλι δυστυχώς δεν μπορούμε να γράψουμε τις ιστορίες τους – διότι φοβούνται πολύ την αντίδραση των κοινοτήτων τους… Όμως οι πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί των οποίων η μητέρα είναι Ελληνοκύπρια και ο πατέρας Τουρκοκύπριος ή το αντίθετο, αλλά όμως τοποθετούνται ως οι μεγαλύτεροι εθνικιστές και πατριώτες και που προσπαθούν να «αποδείξουν» τους εαυτούς τους σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ό τι είναι οι μεγαλύτεροι πατριώτες και είναι εναντίον της άλλης κοινότητας…
Ένα τέτοιο άτομο ήταν κάποιος μαζί με τον οποίο εργαζόμουν σε μια εφημερίδα πριν από δεκαετίες. Ήταν από την Αμμόχωστο. Η μητέρα του ήταν Τουρκοκύπρια και ο πατέρας του Ελληνοκύπριος. Ο πατέρας του είχε αλλάξει το όνομα του και τη θρησκεία του για να μπορέσει να παντρευτεί με τη μητέρα του. Εργαζόμουν μαζί του στις αρχές της δεκαετίας του '80, δηλαδή πριν από περίπου 40 χρόνια…
Το άτομο αυτό από την αρχή μέχρι το τέλος έπαιρνε τη στάση του «μεγαλύτερου πατριώτη» - μέσα από τα άρθρα του έβλεπε την Ελληνοκυπριακή κοινότητα ως «τον εχθρό του» και αντιστεκόταν και ήταν αντίθετος οποιασδήποτε δικοινοτικής δραστηριότητας.
Όμως αρκετά χρόνια μετά, έμαθα από σύμπτωση ότι συναντούσε μυστικά και συστηματικά τους Ελληνοκύπριους συγγενείς του πολύ πριν τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων! Εκείνα τα χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη έφερναν τακτικά μαζί οικογένειες που χωρίστηκαν λόγω της σύγκρουσης στην Κύπρο, στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας. Και αυτός ο «υπερπατριώτης» πήγαινε στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας και συναντούσε την ελληνοκυπριακή οικογένεια του και όταν επέστρεφε συνέχιζε να βρίζει τους Ελληνοκύπριους στις εφημερίδες και στις δηλώσεις του σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.
Υπάρχει μια ακόμα πιο θλιβερή ιστορία για τέτοια παιδιά… Σε μια ιστορία έμαθα ότι υπήρχε αυτή η τουρκοκυπριακή οικογένεια από ένα χωριό που αποφάσισαν να αλλάξουν θρησκεία και όνομα και να ανήκουν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Ένα μέλος αυτής της οικογένειας έγινε «μεγάλος πατριώτης» και προθυμοποιήθηκε να είναι «ελεύθερος σκοπευτής» σε μια ομάδα που είχε ενεργό ρόλο στην απαγωγή και δολοφονία κάποιων Τουρκοκυπρίων κατά τις συγκρούσεις του 1963-64. Άραγε αυτός, ο ίδιος, τραβούσε την σκανδάλη ή απλά παρακολουθούσε καθώς τραβιόταν η σκανδάλη από κάποιους Ελληνοκύπριους σε αυτή την ομάδα;
Όλα αυτά μας δείχνουν το είδος των τεράστιων τραυμάτων που υπάρχουν και πόσο μεγάλα ταμπού υπάρχουν σε αυτό το νησί και πως η ίδια η σύγκρουση κλέβει την ανθρωπιά των ανθρώπων μας και τους μετατρέπει σε κάτι άλλο με το πρόσχημα του «πατριωτισμού» και του «εθνικισμού»…
Υπάρχει μια άλλη πολύ θλιβερή ιστορία μιας οικογένειας της οποίας η μητέρα ήταν Τουρκοκύπρια και ο πατέρας Ελληνοκύπριος. Ζούσαν σε ένα χωριό στη Μεσαορία. Η μητέρα τους ήταν παντρεμένη με ένα Τουρκοκύπριο και μετά ερωτεύτηκε ένα Ελληνοκύπριο και χώρισε και παντρεύτηκε τον Ελληνοκύπριο. Μετακόμισε σε ένα χωριό μαζί του όπου ζούσαν μόνο Ελληνοκύπριοι. Οι Τουρκοκύπριοι είχαν φύγει από το χωριό στη διάρκεια των συγκρούσεων του 1963… Έκαναν περισσότερα από 5-6 παιδιά…
Το 1974 όταν κάποιοι Τουρκοκύπριοι μπήκαν σε αυτό το χωριό, νόμισαν ότι ήταν Ελληνοκύπρια και την σκότωσαν… Και κειτόταν στο κρεβάτι της γεμάτη αίματα… Τα παιδιά της έγιναν υποστηρικτές της ΕΟΚΑ Β… Αυτή η κατάσταση φαίνεται αυτοκτονική και η γυναίκα αυτή είναι ακόμα «αγνοούμενη» από ότι ξέρω. Ούτε οι Ελληνοκύπριοι, ούτε οι Τουρκοκύπριοι δεν ασχολήθηκαν να την καταχωρίσουν στον «επίσημο» Κατάλογο Αγνοουμένων Ατόμων… Ως μη καταγεγραμμένο «αγνοούμενο άτομο», τα οστά της κείτονται κάπου στο χώμα της Μεσαορίας…
Όμως υπάρχουν ιστορίες που ζεσταίνουν την καρδιά, ιστορίες που παρόλα τα ταμπού και τη σύγκρουση και τη διαίρεση και την έλλειψη ευκαιριών, οι δυνατοί οικογενειακοί δεσμοί επιβίωσαν…
Μια από τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες όλων των εποχών στην Κύπρο είναι αυτή των Αχμέτηδων. Οι Αχμέτηδες ή η οικογένεια Ahmet ήταν από την Αγία Μαρίνα και ήταν μικτή οικογένεια Τουρκοκυπρίων και Μαρωνιτών Κυπρίων. Το 1963-64 οι Τουρκοκύπριοι της Αγίας Μαρίνας αναγκάστηκαν να φύγουν από το χωριό… Και το 1974, οι Μαρωνίτες Κύπριοι αναγκάστηκαν να φύγουν… Οι Αχμέτηδες ήταν μικτή οικογένεια: Μερικοί από εκείνους που γεννήθηκαν από γάμο Τουρκοκυπρίων και Μαρωνιτών Κυπρίων παρέμειναν στο βόρειο και μερικοί στο νότιο μέρος του νησιού μας. Μόλις άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003, οι Αχμέτηδες ξαναβρέθηκαν και ποτέ δεν ξαναχωρίστηκαν… Συνάντησαν ξαδέλφια τα οποία ποτέ δεν είχαν γνωρίσει στο παρελθόν…
Κατά καιρούς λαμβάνω αιτήματα από Κύπριους (Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους) για να προσπαθήσω να τους βοηθήσω να βρουν τα ίχνη των συγγενών τους που έμειναν στο νότιο ή το βόρειο μέρος του νησιού μας. Στην πραγματικότητα αυτό είναι πολύ δύσκολο αφού ακόμα και αν προσπαθήσεις να βρεις τα ίχνη τους, κάποτε τα παιδιά εκείνων των συγγενών δεν θέλουν τους γονείς τους να έχουν δεσμούς με την άλλη πλευρά, λόγω των πιέσεων από τη δική τους κοινότητα.
Κάτι τέτοιο συνέβηκε πρόσφατα – ήρθε ένα αίτημα από ένα Ελληνοκύπριο που έψαχνε τους συγγενείς του από τη Μουταγιάκα. Ο Mustafa Bafli, ένας νεαρός δημοσιογράφος από το SIM TV, μου ζήτησε να τον βοηθήσω.
Υπήρχε μια Τουρκοκύπρια γυναίκα που την έλεγαν C. που ερωτεύτηκε ένα Ελληνοκύπριο που ήρθε στο χωριό για να πουλήσει λαχανικά. Πήγε μαζί του και άλλαξε το όνομα της και τη θρησκεία της και τον παντρεύτηκε. Την λέγανε Αμαλία… Παντρεύτηκαν και έκαναν ένα γιο που τον έλεγαν Γ.
Ο Γ. μεγάλωσε χωρίς να ξέρει ότι η μητέρα του ήταν Τουρκοκύπρια. Μόνο μετά το θάνατο της μητέρας του, βρήκε ένα ημερολόγιο στο συρτάρι της και έμαθε ότι ήταν Τουρκοκύπρια… Και προσπάθησε να βρει τους συγγενείς του από τη Μουταγιάκα.
Έτσι, είχα ονόματα, είχα λεπτομέρειες. Μίλησα σε πολλούς Τουρκοκύπριους από τη Μουταγιάκα αλλά κανένας δεν αποδεχόταν αυτή τη σχέση, κάποιοι υποστήριζαν ότι οι μητέρες τους δεν θυμούνταν κάτι τέτοιο και κάποιοι είπαν «Δεν ξέρω»… Στο τέλος συνειδητοποίησα ότι κάποιοι άνθρωποι από τη Μουταγιάκα προσέγγιζαν το θέμα αυτό είτε με μεγάλο φόβο, είτε με μεγάλη αδιαφορία… Έτσι ακόμα δεν καταφέραμε να τον βοηθήσουμε… Όμως ακόμα δεν έχω χάσει την ελπίδα αφού οι άνθρωποι κάποτε είναι γεμάτοι εκπλήξεις… Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να προσεγγίσουν το θέμα των οικογενειών που χωρίστηκαν με φόβο ή με αδιαφορία, αλλά κάποιοι μπορεί να νιώσουν πόσο σημαντικό είναι να φέρουμε τους ανθρώπους μαζί και μπορεί να αγκαλιάσουν τον Γ. και να τον βοηθήσουν να συνδεθεί με τους Τουρκοκύπριους συγγενείς του…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 8th of September 2019, Sunday. Similar series of articles was published in the YENIDUZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in Turkish on the 3rd, 5th and 6th of August 2019 and here are the links:
  • October 6th 2019 at 17:04

Three bicommunal stories: Families that the conflict has torn apart...

By Sevgul Uludag

Three bicommunal stories: Families that the conflict has torn apart...

Sevgul Uludag

Tel: 99 966518

Today I want to share with you three bicommunal stories written by our friend, researcher and author Ulus Irkad… Here is what he has written:
`Back in 1994, together with Greek Cypriot friends, we had begun bicommunal reconciliation activities at the Ledra Palace Hotel. In those days, participating in such events needed a lot of courage since you would immediately be called a `traitor` or a `spy` and become a target. Apart from this, just to be able to get to the Ledra Palace Hotel, passing from the Turkish Cypriot checkpoint needed a `permission` from the Turkish Cypriot authorities. You needed to apply for `permission` to the foreign affairs at least one week before. Not all applications were accepted. And in general, even if you were told `permission has been given`, when you would go to the Ledra Palace checkpoint, at the last moment they would say `no permission` and you had to go back.
Once upon a time, travelling from Famagusta to Nicosia to the Ledra Palace checkpoint for kilometres and then reaching there and being told `the permission has been taken back` was quite common – so we would have to travel back to Famagusta without having been able to cross and having travelled the road from Famagusta to Nicosia for nothing.
But for me and my friends, it was not a big problem to ask the following day or the following week for `permission` and go to the relevant authorities and push for it. That is why we have always been a target at the barrel of a gun. That is why bombs were exploded in front of the houses or under the cars of our friends and brothers. That is why one of our closest friends, the journalist and author Kutlu Adali was killed. Today, thousands of people use these checkpoints to cross to either side due to the struggle of so many friends – we owe it to our friend Kutlu Adali whose blood has not dried on the place he was shot and killed, we owe it to Huseyin Chakmak who could not travel to Europe to take his prize for his cartoons defending peace and who has been persecuted and brought to court, we owe it to Alpay Durduran whose car was bombed several times, whose party offices were shot at… We owe it to those who resisted and were persecuted with fake witnesses in courts… One of our friends summarized it as `What is important during times of war is to defend peace…`

After encountering a lot of obstacles, years ago I had reached the Ledra Palace Hotel when they told me that a woman was waiting for me outside, to see me. When I say `outside`, I mean outside the big room where we held workshops and education for peace. She was there, a short and chubby woman.
She looked middle aged and I even wondered whether she was a Turkish Cypriot. As Turkish Cypriots and Greek Cypriots, we are physically so similar with each other. But no, she was not a Turkish Cypriot since as soon as she saw me, she started speaking in Greek. I could communicate with her but I called my friend who is a teacher like me, Nicos, with whom we were facilitating the workshops. I had thought that since there might be Greek words I did not know of, it would be better to have a Greek speaking friend next to me.
He would translate from Greek to English to me. Nicos was translating from Greek to English what the woman was saying. I could also see that the short woman was holding a gift package under her arm. I understood that she had brought this present to some of her friends living in the northern part of Cyprus. Nicos summarized what the woman wanted:
In the 1950s this woman's father had been married with a Turkish Cypriot woman. From this marriage they had twin daughters. But after some time, they would fail to continue their marriage and would split.
When they divorced, the Turkish Cypriot woman had taken one of the twins and the Greek Cypriot father had taken one of the twins. And her twin sister who looked exactly like her was now living in the northern part… Imagine this: These were twin sisters, one of them was a Greek speaking Cypriot and the other was a Turkish speaking Cypriot. Even from this you can see how senseless identities are and I remember cursing the nationalists who have divided Cyprus…

When we were training youth through peace education and trying to wipe out hatred and nationalism on those days through the bicommunal activities at the Ledra Palace, naturally we were encountering different problems of split families. We helped a Turkish Cypriot friend whose father had remained in Paphos in 1974 and married a Greek Cypriot friend… We also helped an elder Turkish Cypriot friend who had a skin problem on his feet, finding a Greek Cypriot doctor to heal him.
On one of those days as I was taking one of my routine walks, a young woman stopped me with a young and beautiful woman's photograph. She wanted me to find her missing older sister.
Her story was this: In one of the villages of Karpaz, the husband of the young and beautiful woman in the photograph had passed away. She had fallen in love with a young and handsome Greek Cypriot from one of the surrounding villages and just as they were getting ready for her to flee so they could get married, there came the coup of 1974 and then the military operation of Turkish soldiers. She could not escape to the one she loved.
When the Karpaz peninsula came under the Turkish control from the 14th of August 1974, she had heard that the man she loved had been taken as a prisoner of war and she would run to find him in the prisoners of war camp, to try to take care of him. When he was sent to the southern part of our island during exchange of prisoners of war, she would flee after him, going to the southern part of the island, leaving her small son from her marriage with her family. So that was why her family refused to see her again or have anything to do with her.
Later she would try to contact her family, but her family would refuse to communicate with her… So after 30 years, the only one looking for her was her smaller sister.
I knew that 30 years had gone by, but I knew that my Greek Cypriot friends' help would not be delayed so I scanned the photo of the Turkish Cypriot woman and sent it to my Greek Cypriot friends… I would get an answer in a little while. The woman was living in a Greek Cypriot village close to Nicosia, she still wanted to see her family and her son but she was still afraid of their reaction…
After so many years, this woman who lives in the south with her Greek Cypriot children finally has come together with her Turkish Cypriot son and her family and is happy that they have forgiven her…

It was the year 1957 or 1958. These were times of EOKA and TMT. Some Turkish Cypriot groups were serving as British soldiers with the British units against the Greek Cypriot EOKA. In the area of Ayia Napa, Paralimni and Dherinia, a Greek Cypriot mother and father had an accident. Among the police sent to the area to investigate the accident is a Turkish Cypriot commanding the police group and an English police constable.
In the car that had the accident, was a six-month-old baby who was alive. The cries of the baby touch the heart of the Turkish Cypriot police constable so much that he wants to adopt her from the first moment – he had been married but did not yet have a child. The Greek Cypriot father and mother have been killed in the car accident but the six-month-old baby girl is safe and sound. The Turkish Cypriot police constable hugs her immediately and knows that his wife would take care of this baby… The baby girl has three brothers, but they were not in the car at that moment. The Church would take care of these three boys as their legal guardian. And the baby girl is taken and raised by the Turkish Cypriot policeman's family. The baby girl grows up and gets to important positions with her Turkish Cypriot identity and struggles to raise Turkish Cypriot kids in universities. The girl always saw herself as a Turkish Cypriot and her identity is Turkish Cypriot. Her three brothers raised by the Greek Cypriot Church also reach important positions… When these kids are growing up, the priests tell them that they have a sister living in the Turkish Cypriot side. In 2003, all these three brothers hold very important positions among the Greek Cypriot community… One of them is said to be a district governor in an area close to the partition line, one of them an important businessman and the other in an important position in the government.
When checkpoints open in 2003, the three brothers come to the northern part to find the policeman who adopted their sister 50 years ago after the accident. Then they contact their sister. They would embrace each other and would start helping their sister and her family…
And I wish happiness to the people I mention in these three true stories… I wish that peace would smile at all of humanity and to us Cypriots. The stories I have told you are true stories. The last story was told to me by a friend but due to safety, would not mention names. And I do not mention any names in the previous two stories… I hope that one day we can be able to tell such stories by also telling names and reflect their happiness…`


(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 15th of September 2019, Sunday. Similar series of articles was published in the YENIDUZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in Turkish on the 3rd, 5th and 6th of August 2019 and here are the links:
  • October 6th 2019 at 17:00

Τρεις δικοινοτικές ιστορίες…

By Sevgul Uludag

Τρεις δικοινοτικές ιστορίες…

Sevgul Uludag

Τηλ: 99 966518

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας τρεις δικοινοτικές ιστορίες, γραμμένες από το φίλο μας, ερευνητή και συγγραφέα Ulus Irkad… Έγραψε τα ακόλουθα:
«Το 1994 είχαμε ξεκινήσει μαζί με Ελληνοκύπριους φίλους δικοινοτικές δραστηριότητες συμφιλίωσης στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας. Εκείνο τον καιρό, η συμμετοχή σε τέτοιες εκδηλώσεις απαιτούσε πολύ θάρρος αφού αμέσως θα σε αποκαλούσαν «προδότη» ή «κατάσκοπο» και θα γινόσουν στόχος. Εκτός από αυτό, για να μπορέσει απλά κάποιος να φτάσει στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας περνώντας από το τουρκοκυπριακό οδόφραγμα, χρειαζόταν «άδεια» από τις Τουρκοκυπριακές αρχές. Χρειαζόταν να κάνεις αίτηση για «άδεια» στις υπηρεσίες εξωτερικών υποθέσεων τουλάχιστον μια βδομάδα νωρίτερα. Δεν γίνονταν δεκτές όλες οι αιτήσεις. Και γενικά, ακόμα και αν σου έλεγαν ότι «δόθηκε η άδεια», όταν πήγαινες στο οδόφραγμα στο Λήδρα Πάλας, την τελευταία στιγμή θα έλεγαν «δεν υπάρχει άδεια» και έπρεπε να επιστρέψεις.
Κάποτε, ήταν αρκετά σύνηθες να ταξιδεύεις για χιλιόμετρα από την Αμμόχωστο προς τη Λευκωσία στο οδόφραγμα Λήδρα Πάλας και μόλις έφτανες εκεί να σου λένε «η άδεια έχει αποσυρθεί» – έτσι έπρεπε να ταξιδέψουμε πίσω στην Αμμόχωστο χωρίς να έχουμε καταφέρει να περάσουμε το οδόφραγμα και να έχουμε ταξιδέψει τον δρόμο από την Αμμόχωστο στη Λευκωσία για το τίποτα.
Όμως για μένα και τους φίλους μου, δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα να ζητήσουμε την επόμενη μέρα ή την επόμενη βδομάδα «άδεια» και να πάμε στις αρμόδιες αρχές και να τους πιέσουμε. Γι αυτό είναι που πάντοτε ήμασταν στόχος στην άκρη του όπλου. Γι αυτό είναι που εξερράγησαν βόμβες μπροστά από τα σπίτια ή κάτω από τα αυτοκίνητα των φίλων και αδελφών μας. Γι αυτό είναι που δολοφονήθηκε ένας από τους πιο στενούς μας φίλους, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Kutlu Adali. Σήμερα χιλιάδες άνθρωποι χρησιμοποιούν τα οδοφράγματα για να περάσουν από τη μια στην άλλη πλευρά, χάρη στον αγώνα τόσων πολλών φίλων – το χρωστούμε στον φίλο μας Kutlu Adali, του οποίου το αίμα δεν έχει στεγνώσει στο μέρος όπου πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε, το χρωστούμε στον Huseyin Chakmak που δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στην Ευρώπη για να παραλάβει το βραβείο του για τις καρικατούρες που υποστήριζαν την ειρήνη και ο οποίος είχε διωχθεί και προσαχθεί στο δικαστήριο, το χρωστούμε στον Alpay Durduran του οποίου το αυτοκίνητο βομβαρδίστηκε αρκετές φορές, του οποίου το κόμμα υπέστηκε πυροβολισμούς… Το χρωστούμε σε εκείνους που αντιστάθηκαν και διώχθηκαν με ψεύτικους μάρτυρες στα δικαστήρια… Ένας από τους φίλους μας το συνόψισε ως «Αυτό που είναι σημαντικό στη διάρκεια του πολέμου είναι να υπερασπιστούμε την ειρήνη…»


Αφού αντιμετώπισα πολλά εμπόδια, πριν από χρόνια είχα φτάσει στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας όταν μου είπαν ότι μια γυναίκα με περίμενε έξω, για να με δει. Όταν λέω «έξω» εννοώ έξω από το μεγάλο δωμάτιο όπου διοργανώναμε εργαστήρια και εκπαίδευση για την ειρήνη. Ήταν εκεί, μια κοντή και παχουλή γυναίκα.
Φαινόταν μεσήλικας, και ακόμα και εγώ διερωτήθηκα αν ήταν Τουρκοκύπρια. Ως Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι είμαστε σωματικά τόσο όμοιοι μεταξύ μας. Όμως όχι, δεν ήταν Τουρκοκύπρια αφού μόλις με είδε άρχισε να μιλά ελληνικά. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί της, αλλά φώναξα τον φίλο μου το Νίκο, που είναι δάσκαλος, με τον οποίο συντονίζαμε τα εργαστήρια. Σκέφτηκα ότι εφόσον μπορεί να υπάρχουν ελληνικές λέξεις που δεν ήξερα, θα ήταν καλύτερα να είχα ένα ελληνόφωνο φίλο δίπλα μου.
Μου μετάφραζε από τα ελληνικά στα αγγλικά. Ο Νίκος μετάφραζε από τα ελληνικά στα αγγλικά αυτά που έλεγε η γυναίκα. Έβλεπα επίσης ότι η κοντή γυναίκα κρατούσε ένα δώρο στα χέρια της. Κατάλαβα ότι είχε φέρει το δώρο αυτό για κάποιους φίλους της που ζούσαν στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Ο Νίκος συνόψισε αυτά που ήθελε η γυναίκα:
Τη δεκαετία του '50 ο πατέρας της γυναίκας αυτής ήταν παντρεμένος με μια Τουρκοκύπρια. Από το γάμο αυτό είχαν δίδυμες κόρες. Όμως μετά από κάποιο καιρό, δεν κατάφεραν να συνεχίσουν το γάμο τους και χώρισαν.
Όταν χώρισαν, η Τουρκοκύπρια γυναίκα πήρε τη μια δίδυμη κόρη και ο Ελληνοκύπριος πατέρας την άλλη. Και η δίδυμη της αδελφή που έμοιαζε ακριβώς όπως και αυτή τώρα ζούσε στο βόρειο μέρος… Φανταστείτε αυτό: Αυτές ήταν δίδυμες, η μια ήταν ελληνόφωνη Κύπρια και η άλλη τουρκόφωνη Κύπρια. Ακόμα και από αυτό μπορείτε να δείτε πόσο παράλογες είναι οι ταυτότητες και θυμούμαι να καταριέμαι τους εθνικιστές που διαίρεσαν την Κύπρο…

Όταν εκπαιδεύαμε νέους μέσα από εκπαίδευση ειρήνης και προσπαθούσαμε να εξαλείψουμε το μίσος και τον εθνικισμό εκείνες τις μέρες, μέσα από τις δικοινοτικές δραστηριότητες στο Λήδρα Πάλας, ήταν φυσικό να αντιμετωπίσουμε διάφορα προβλήματα οικογενειών που είχαν χωριστεί. Βοηθήσαμε ένα Τουρκοκύπριο φίλο, του οποίου ο πατέρας είχε παραμείνει στην Πάφο το 1974 και παντρεύτηκε μια Ελληνοκύπρια φίλη… Επίσης βοηθήσαμε ένα ηλικιωμένο Τουρκοκύπριο φίλο που είχε πρόβλημα με το δέρμα στα πόδια του να βρει ένα Ελληνοκύπριο γιατρό και να τον θεραπεύσει.
Μια από εκείνες τις μέρες, καθώς έκανα έναν από τους συνήθεις περιπάτους μου, μια νεαρή γυναίκα με σταμάτησε με μια φωτογραφία μιας νεαρής και όμορφης γυναίκας. Ήθελε να βρω τη χαμένη μεγαλύτερη της αδελφή.
Η ιστορία της ήταν η ακόλουθη: Σε ένα από τα χωριά της Καρπασίας, ο σύζυγος της νεαρής και όμορφης γυναίκας τη φωτογραφίας είχε πεθάνει. Είχε ερωτευθεί ένα νεαρό και όμορφο Ελληνοκύπριο από ένα από τα γύρω χωριά και καθώς ετοιμάζονταν για να φύγουν και να παντρευτούν, έγινε το πραξικόπημα του 1974 και μετά η τουρκική επιχείρηση των Τούρκων στρατιωτών. Δεν μπορούσε να διαφύγει στον αγαπημένο της.
Όταν η χερσόνησος της Καρπασίας βρισκόταν κάτω από τον Τουρκικό έλεγχο από τις 14 Αυγούστου 1974, είχε ακούσει ότι ο άντρας που αγαπούσε είχε πιαστεί αιχμάλωτος πολέμου και έτρεξε να τον βρει στο στρατόπεδο αιχμαλώτων και να προσπαθήσει να τον φροντίσει. Όταν τον έστειλαν στο νότιο μέρος του νησιού μας κατά την ανταλλαγή αιχμαλώτων, έτρεξε πίσω του και πήγε στο νότιο μέρος του νησιού, αφήνοντας το μικρό γιο της από τον γάμο της με την οικογένεια της. Γι αυτό η οικογένεια της αρνήθηκαν να την ξαναδούν ή να έχουν οποιαδήποτε σχέση μαζί της.
Αργότερα προσπάθησε να έρθει σε επαφή με την οικογένεια της, αλλά η οικογένεια της αρνήθηκε να επικοινωνήσει μαζί της… Έτσι, μετά από 30 χρόνια, η μόνη που την έψαχνε ήταν η μικρή της αδελφή.
Ήξερα ότι είχαν περάσει 30 χρόνια, αλλά ήξερα ότι η βοήθεια των Ελληνοκύπριων φίλων μου δεν θα καθυστερούσε, έτσι σάρωσα τη φωτογραφία της Τουρκοκύπριας γυναίκας και την έστειλα στους Ελληνοκύπριους φίλους μου… Σε λίγο έλαβα απάντηση. Η γυναίκα ζούσε σε ένα Ελληνοκυπριακό χωριό κοντά στη Λευκωσία, ήθελε ακόμα να δει την οικογένεια της και το γιο της, αλλά ακόμα φοβόταν την αντίδραση τους.
Μετά από τόσα χρόνια, η γυναίκα αυτή που ζει στο νότιο μέρος με τα Ελληνοκύπρια παιδιά της, έχει ξαναβρεθεί με τον Τουρκοκύπριο γιο της και την οικογένεια της και είναι χαρούμενη που την έχουν συγχωρέσει…

Ήταν το 1957 ή το 1958. Ήταν ο καιρός της ΕΟΚΑ και της ΤΜΤ. Κάποιες Τουρκοκυπριακές ομάδες υπηρετούσαν ως Βρετανοί στρατιώτες με τις Βρετανικές μονάδες ενάντια στην Ελληνοκυπριακή ΕΟΚΑ. Στην περιοχή Αγίας Νάπας, Παραλιμνιού και Δερύνειας μια Ελληνοκύπρια μητέρα και πατέρας είχαν ένα ατύχημα. Ανάμεσα στους αστυνομικούς που στάλθηκαν στην περιοχή για να ερευνήσουν το ατύχημα ήταν ένας Τουρκοκύπριος που διοικούσε την ομάδα της αστυνομίας και ένας Άγγλος αστυνομικός.
Στο αυτοκίνητο που είχε το ατύχημα ήταν ένα εξάμηνο βρέφος που ήταν ζωντανό. Το κλάμα του βρέφους άγγιξε την καρδιά του Τουρκοκύπριου αστυνομικού τόσο πολύ που ήθελε να το υιοθετήσει από την πρώτη στιγμή – ήταν παντρεμένος αλλά δεν είχαν ακόμα παιδί. Οι Ελληνοκύπριοι γονείς είχαν σκοτωθεί στο αυτοκινητιστικό ατύχημα αλλά η εξάμηνη κόρη ήταν σώα και αβλαβής. Ο Τουρκοκύπριος αστυνομικός την αγκαλιάζει αμέσως και ξέρει ότι η γυναίκα του θα φροντίσει αυτό το βρέφος… Το μικρό κορίτσι έχει τρεις αδελφούς αλλά δεν ήταν στο αυτοκίνητο εκείνη τη στιγμή. Η Εκκλησία θα φροντίσει αυτά τα τρία αγόρια ως νόμιμος κηδεμόνας τους. Και το μικρό κορίτσι το παίρνει και το μεγαλώνει η οικογένεια του Τουρκοκύπριου αστυνομικού. Το μικρό κορίτσι μεγαλώνει και αποκτά σημαντικές θέσεις με την Τουρκοκυπριακή της ταυτότητα και αγωνίζεται να μεγαλώσει Τουρκοκύπρια παιδιά σε πανεπιστήμια. Το κορίτσι πάντα θεωρούσε τον εαυτό της Τουρκοκύπρια και η ταυτότητα της είναι Τουρκοκυπριακή. Οι τρεις αδελφοί της που μεγάλωσαν από την Ελληνοκυπριακή Εκκλησία επίσης αποκτούν σημαντικές θέσεις… Καθώς μεγάλωναν αυτά τα παιδιά, οι ιερείς τους λένε ότι έχουν μια αδελφή που ζει στην Τουρκοκυπριακή πλευρά. Το 2003, και οι τρεις αδελφοί έχουν σημαντικές θέσεις στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα… Ένας από αυτούς λέγεται ότι είναι επαρχιακός διοικητής σε μια περιοχή κοντά στη διαχωριστική γραμμή, ένας από αυτούς ένας σημαντικός επιχειρηματίας και ο άλλος σε σημαντική θέση στην κυβέρνηση.
Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003, οι τρείς αδελφοί ήρθαν στο βόρειο μέρος για να βρουν τον αστυνομικό που υιοθέτησε την αδελφή τους μετά το ατύχημα πριν από 50 χρόνια. Μετά επικοινωνούν με την αδελφή τους. Αγκαλιάζονται και αρχίζουν να βοηθούν την αδελφή τους και την οικογένεια της…

Και εγώ εύχομαι ευτυχία στους ανθρώπους που αναφέρω σε αυτές τις αληθινές ιστορίες… Εύχομαι η ειρήνη να χαμογελάσει σε όλη την ανθρωπότητα και σε εμάς τους Κύπριους. Οι ιστορίες που σας έχω πει είναι αληθινές ιστορίες. Την τελευταία ιστορία μου την έχει αφηγηθεί ένας φίλος αλλά λόγω ασφάλειας δεν μου ανάφερε ονόματα. Και εγώ δεν ανάφερα ονόματα στις προηγούμενες δύο ιστορίες… Ελπίζω ότι μια μέρα θα μπορούμε να λέμε τέτοιες ιστορίες με ονόματα και να αντικατοπτρίζουμε την ευτυχία τους…»

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 15th of September 2019, Sunday. Similar series of articles was published in the YENIDUZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" in Turkish on the 3rd, 5th and 6th of August 2019 and here are the links:
  • October 6th 2019 at 16:58

Enough! How many funerals, how many deaths, how many graves?...

By Sevgul Uludag

Enough! How many funerals, how many deaths, how many graves?...

Sevgul Uludag

Tel: 99 966518

How many funerals, how many deaths, how many graves?… How many `missing persons'` remains have I witnessed being taken out of how many wells… How many relatives' tears have drowned my heart… Enough!
It is enough!
We are all human beings… In this small island, hundreds of our humans have been destroyed for nothing with pretexts like "you have eyebrows over your eyes, your hair is not brown, your hair is not blond, you speak Turkish, you speak Greek!" Whether they were Turkish Cypriots or Greek Cypriots, humans were killed…
For whose interest was this done? For just a handful of Turkish Cypriot and Greek Cypriot families to become "rich", that's why it was done. They created a bunch of overly rich persons so that they can continue to exploit our island for their own interests… Those who planned this, enriched it with provocations, got help from outside and implemented it have caused the traumas that our communities have been living with…
They have caused traumas of the relatives of women and children killed in Maratha-Sandallaris-Aloa… They have caused traumas in Palekythro, in Derinia, in Tochni, Komi Kepir, Eftagomi, Dikomo, Synchari, Meneou, Famagusta, Gouphes, Morphou, Kyrenia, Agios Georgios, Lapithos, Karavas, Paphos, Vretcha and Polemidia… Like a web of crime scenes all over the island, those who have killed have caused horrible psychological destruction to those who remained behind… The relatives of those killed remained alive to experience such deep pain and sorrow…
Whether in the 1950s or in 1963-64 or 1974, the pain our communities went through was the same: A missing father, a missing brother, becoming a refugee, poverty, the childhood stolen from children…
I say "Shame on you, shame!"
Even today there are those who defend tension instead of peace and who wants us to live with the result of all these crimes instead of the solution… I say SHAME ON YOU since they disregard how human lives were destroyed for petty interests… SHAME ON YOU… SHAME ON YOU who defend tension and conflict, instead of peace and understanding…
I just got back from the funeral of a "missing person"… I am very sorry… This person's daughter was tiny when he had gone "missing" – little Pantelitsa was only two years old… As she was saying goodbye to her father, reading her speech in tears and with a shaky voice, my dear friend Maria Georgiadou had collapsed on a chair, as though carrying the weight of all of Cyprus on her shoulders… The "missing person" was Stelios Orphanides from Kythrea who was married to Xenia from Neo Chorio Kythrea… Xenia was devastated, not being able to move… This was one of the most dramatic days for Maria Georgiadou, his sister, George who was inconsolable and hugging those who came to pay their condolences and crying… Maria and George, only some months ago had buried their beloved son Stelios who had been named after the "missing" uncle Stelios Orphanides…
Maria and her whole family had gone through a very difficult period in the past months – losing their son Stelios at a young age and then being notified that her brother Stelios' remains had been found in Voni… Going to the laboratory to see the remains of her beloved brother, trying to console his wife Xenia and his daughter Pantelitsa… Who will console us my dear Maria, having lost so many of our communities? Who will cure our hearts?... Definitely not those who talk about more tension and more conflict… Definitely not those who talk only about money, only about gas, only about "defence", only about "property" but never about our broken hearts, our pain, our suffering in a humane way… Do they care my dear Maria that your mother and father and sister are still "missing" from Kythrea? Do they lose any sleep at night thinking of them? All those people in "power" who make deals and sell this piece or that piece of our country, all those who love the corridors of "power" and who make tours in Varosha to try to trigger more hatred and more pain and who try to trigger other higher walls between our communities… Do they lose sleep at night over our "missing" persons of our communities?
I came to the funeral of Stelios Orphanides together with Sevilay Berk who herself lost her mother and father when she was only 17 years old and had a lot of siblings left behind… She had to become a mother and father to them, she had to take care of them, a girl of 17… Her husband Mustafa Berk is also here… My husband, my heart comrade Zeki Erkut is also here… We were together with Christos Efthymiou whose brother was sent to be massacred at a young age so that the partition of this land could be accomplished… Michalis Yiangou Savva is here, whose brother was killed for the same reason: To partition the island… The decision of the "big powers" who had been playing games on this land for centuries and using "local co-operators" from both communities to achieve this partition…
We were together with Christina Pavlou Solomi Patsia who had left her mother at home in Limassol and came here – we embraced, trying to share this pain… Christina's mother is getting worse and worse psychologically – after all the traumas she has gone through, having lost her son and husband, having become a refugee in her own land, having lost all her land, her house, her property, having to start from scratch and hold on to life with the hope that they will "return", even going and buying a house for her "missing" son, to have a place to live in in case he returns… All of this devastating her and now having buried her husband and son whose remains were found in a mass grave in Galatia, now she has lost direction about how to survive on this earth or whether to survive or not… Christina, with a broken heart, on the edge of tears and we embrace, to share all this…
In October, more funerals… We will go to Maratha to bury 19 Turkish Cypriot "missing" persons… They are from the group of 126 women and children and old men and old women who have been executed by EOKA-B and buried in mass graves… The Cyprus Missing Persons' Committee did exhumations in Maratha and the remains are being identified – last year we buried groups of women and children… And CMP will continue to dig the mass grave in Aloa… More funerals, more pain, more proof of what war has done to this country… More proof to those who pretend not to see and not to hear about how human lives are destroyed so long as you create tension and hatred…
We will go to Maratha to bury them again, our words will become thorns in our throats, words will become stones in our stomach and our tears will flow like rivers… Those who do not feel such heavy pain should shut up now! Enough! It is enough! Just shut up!
It is enough so many dead bodies, so many memories, so many fears, so much torture and so much pain!
It is enough!
We want to live peacefully on this soil. We want peace… We do not want fighting, tension, vengeance and hatred… We do not want the lives of our children and our relatives to be sacrificed for the petty interests of a few… We want to be part of humanity where international law will be truly implemented without any "temporary" clauses… We do not want our children to live in fear, with suspicions and with uncertainties – we want peaceful lives for them…
We want our children to look at the moon and the stars, living under the blue sky, enjoying our turquoise sea and bright sun and dream of a beautiful future…
It is enough!
How many funerals of "missing persons" I have attended… How many funerals, how many deaths, how many graves…
How many `missing persons'` remains have I witnessed being taken out of how many wells… How many relatives' tears have drowned my heart… Enough!
It is enough!
Those who have not opened a grave and buried their loved one there don't feel these, it is enough!
Those who do not feel the deep darkness in the hearts of those who wait for their loved ones to come back, let them shut up and not speak anymore!
It is enough!



Maria Georgiadou, Pantelitsa and Xenia Orphanidou, receiving condolences at the funeral of their beloved Stelios...

The remains of Stelios Orphanides were found in Voni...

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 6th of October, 2019 – Sunday. Similar article was published in Turkish in the YENIDUZEN newspaper on the 6th of September 2019 and here is the link:
  • October 6th 2019 at 16:32

Φτάνει πια! Πόσες κηδείες, πόσοι θάνατοι, πόσοι τάφοι;…

By Sevgul Uludag

Φτάνει πια! Πόσες κηδείες, πόσοι θάνατοι, πόσοι τάφοι;…

Sevgul Uludag

Τηλ: 99 966518

Πόσες κηδείες, πόσοι θάνατοι, πόσοι τάφοι;… Πόσων «αγνοουμένων» τα οστά έχω δει να τα βγάζουν από πόσα πηγάδια… Πόσα δάκρυα συγγενών έχουν πνίξει την καρδιά μου… Φτάνει πια!
Είμαστε όλοι άνθρωποι… Σε αυτό το μικρό νησί, εκατοντάδες άνθρωποι μας έχουν καταστραφεί για το τίποτα, με προφάσεις όπως «έχεις φρύδια πάνω από τα μάτια σου, τα μαλλιά σου δεν είναι καφέ, τα μαλλιά σου δεν είναι ξανθά, μιλάς Τουρκικά, μιλάς Ελληνικά!» Είτε ήταν Τουρκοκύπριοι είτε Ελληνοκύπριοι, άνθρωποι έχουν σκοτωθεί…
Για το συμφέρον ποιων έχει γίνει αυτό; Για να γίνει «πλούσια» μια χούφτα τουρκοκυπριακών και ελληνοκυπριακών οικογενειών, γι αυτό έχει γίνει. Δημιούργησαν ένα μάτσο υπερβολικά πλουσίων ατόμων έτσι ώστε να μπορέσουν να συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται το νησί μας για τα δικά τους συμφέροντα… Εκείνοι που το σχεδίασαν, το εμπλούτισαν με προκλήσεις, έλαβαν βοήθεια από εξωτερικό και το εφάρμοσαν, προκάλεσαν τα τραύματα με τα οποία ζουν οι κοινότητες μας…
Έχουν προκαλέσει τα τραύματα των συγγενών των γυναικών και των παιδιών που σκοτώθηκαν στη Μαράθα-Σανταλλάρη-Αλόα… Έχουν προκαλέσει τραύματα στο Παλαίκυθρο, τη Δερύνεια, την Τόχνη, την Κώμη Κεπήρ, την Επτακώμη, το Δίκωμο, το Συγχαρί, το Μενεού, την Αμμόχωστο, τις Γούφες, τη Μόρφου, την Κερύνεια, τον Άγιο Γεώργιο, τη Λάπηθο, το Καραβά, την Πάφο, τα Βρέτσια και τα Πολεμίδια… Σαν ένας ιστός εγκληματικών σκηνών σε όλο το νησί, αυτοί που έχουν σκοτώσει έχουν προκαλέσει τρομερή ψυχολογική καταστροφή σε εκείνους που έμειναν πίσω… Οι συγγενείς εκείνων που σκοτώθηκαν παρέμειναν ζωντανοί για να βιώσουν τόσο βαθύ πόνο και θλίψη…
Είτε ήταν στη δεκαετία του '50, είτε το 1963-64, είτε το 1974, ο πόνος που βίωσαν οι κοινότητες μας ήταν ο ίδιος: Ένας αγνοούμενος πατέρας, ένας αγνοούμενος αδελφός, να γίνεται κάποιος πρόσφυγας, φτώχεια, η παιδική ηλικία που κλάπηκε από τα παιδιά…
Λέω «Ντροπή σας, ντροπή!»
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν εκείνοι που υπερασπίζονται την ένταση αντί την ειρήνη και που μας θέλουν να ζούμε με το αποτέλεσμα όλων αυτών των εγκλημάτων παρά τη λύση… Λέω ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ αφού αγνοείτε τον τρόπο που καταστράφηκαν ανθρώπινες ζωές για μικροσυμφέροντα… ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ… ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ που υπερασπίζεστε την ένταση και τη σύγκρουση αντί την ειρήνη και την κατανόηση…
Μόλις έχω επιστρέψει από την κηδεία ενός «αγνοουμένου»… Είμαι πολύ λυπημένη… Η κόρη αυτού του ατόμου ήταν πολύ μικρή όταν έγινε «αγνοούμενος» - η μικρή Παντελίτσα ήταν μόνο δύο χρονών… Καθώς αποχαιρετούσε τον πατέρα της, διαβάζοντας την ομιλία της με δάκρυα και τρεμάμενη φωνή, η αγαπητή μου φίλη Μαρία Γεωργιάδου είχε καταρρεύσει σε μια καρέκλα σαν πως και κουβαλούσε το βάρος ολόκληρης της Κύπρου στους ώμους της… Ο «αγνοούμενος» ήταν ο Στέλιος Ορφανίδης από την Κυθρέα που ήταν παντρεμένος με την Ξένια από το Νέο Χωριό Κυθρέας… Η Ξένια είχε καταρρεύσει, δεν μπορούσε να κινηθεί… Αυτή ήταν μια από τις πιο δραματικές μέρες για τη Μαρία Γεωργιάδου, την αδελφή του, το Γιώργο που ήταν απαρηγόρητος και αγκάλιαζε εκείνους που ήρθαν για να τους συλλυπηθούν και έκλαιγε… Η Μαρία και ο Γιώργος, μόλις πριν από μερικούς μήνες είχαν θάψει τον αγαπημένο τους γιο Στέλιο που είχε πάρει το όνομα του από τον «αγνοούμενο» θείο του Στέλιο Ορφανίδη…
Η Μαρία και ολόκληρη η οικογένεια της είχαν περάσει πολύ δύσκολα τους τελευταίους μήνες – έχασαν το γιο τους Στέλιο σε νεαρή ηλικία και μετά ειδοποιήθηκαν ότι τα οστά του αδελφού της Στέλιου είχαν βρεθεί στη Βώνη… Πήγαν στο εργαστήριο για να δουν τα οστά του αγαπημένου της αδελφού, προσπαθούσαν να παρηγορήσουν τη γυναίκα του Ξένια και την κόρη του Παντελίτσα… Ποιος θα μας παρηγορήσει εμάς αγαπητή μου Μαρία, που έχουμε χάσει τόσο πολλούς από τις κοινότητες μας; Ποιος θα θεραπεύσει τις καρδιές μας;… Σίγουρα όχι εκείνοι που μιλούν για περισσότερη ένταση και περισσότερη σύγκρουση… Σίγουρα όχι εκείνοι που μιλούν μόνο για λεφτά, μόνο για φυσικό αέριο, μόνο για «άμυνα», μόνο για «ιδιοκτησίες», αλλά ποτέ δεν μιλούν για τις ραγισμένες μας καρδιές, για τον πόνο μας, την ταλαιπωρία μας, με ανθρώπινο τρόπο… Νοιάζονται άραγε αγαπητή μου Μαρία, για το ότι η μητέρα και ο πατέρας σου και η αδελφή σου είναι ακόμα «αγνοούμενοι» από την Κυθρέα; Χάνουν άραγε καθόλου τον ύπνο τους το βράδυ καθώς τους σκέφτονται; Όλοι εκείνοι που είναι στην «εξουσία» που κάνουν συμφωνίες και πουλούν αυτό ή εκείνο το κομμάτι της χώρας μας, όλοι εκείνοι που αγαπούν τους διαδρόμους της «εξουσίας» και που κάνουν περιηγήσεις στο Βαρώσι για να προσπαθήσουν να προκαλέσουν περισσότερο μίσος και περισσότερο πόνο και που προσπαθούν να πυροδοτήσουν και να κτίσουν άλλους πιο ψηλούς τοίχους μεταξύ των κοινοτήτων μας… Χάνουν άραγε τον ύπνο τους τη νύχτα για τους «αγνοουμένους» των κοινοτήτων μας;
Ήρθα στη κηδεία του Στέλιου Ορφανίδη μαζί με τη Sevilay Berk που και αυτή έχει χάσει τη μητέρα και τον πατέρα της όταν ήταν μόλις 17 χρονών και είχε πολλά αδέλφια που έμειναν πίσω… Έπρεπε να γίνει για αυτά και μητέρα και πατέρας, έπρεπε να τα φροντίζει, ένα 17χρονο κορίτσι… Ο σύζυγος της Mustafa Berk είναι επίσης εδώ… Ο σύζυγος μου, ο σύντροφος της καρδιάς μου Zeki Erkut είναι επίσης εδώ… Είμαστε μαζί με τον Χρίστο Ευθυμίου, του οποίου ο αδελφός στάλθηκε για να σφαγιαστεί σε πολύ νεαρή ηλικία, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η διαίρεση αυτής της γης… Ο Μιχάλης Γιάγκου Σάββα είναι εδώ, του οποίου ο αδελφός σκοτώθηκε για τον ίδιο λόγο: για να διαιρεθεί το νησί… Η απόφαση των «μεγάλων δυνάμεων» που για αιώνες παίζουν παιγνίδια σε αυτή τη γη και χρησιμοποιούν τους «τοπικούς συνεργάτες» και από τις δύο κοινότητες για να επιτύχουν αυτή την διαίρεση…
Είμαστε μαζί με την Χριστίνα Παύλου Σολωμή Πατσιά που είχε αφήσει τη μητέρα της στο σπίτι στη Λεμεσό και ήρθε εδώ – αγκαλιαστήκαμε, προσπαθώντας να μοιραστούμε αυτόν τον πόνο… Η μητέρα της Χριστίνας χειροτερεύει όλο και περισσότερο ψυχολογικά – μετά από όλα τα τραύματα που έχει περάσει, έχοντας χάσει το γιο της και το σύζυγο της, έχοντας γίνει πρόσφυγας στη ίδια της τη χώρα, έχοντας χάσει όλη της τη γη, το σπίτι της, την περιουσία της, αναγκασμένη να ξεκινήσει από το τίποτα και να κρατηθεί στη ζωή με την ελπίδα ότι θα «επιστρέψουν», αγοράζοντας ακόμα και ένα σπίτι για τον «αγνοούμενο» γιο της για να έχει ένα μέρος να ζει σε περίπτωση που επιστρέψει… Όλα αυτά την κατέστρεψαν και τώρα έχοντας θάψει το σύζυγο της και το γιο της, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ένα μαζικό τάφο στη Γαλάτεια, έχει χάσει την κατεύθυνση για το πως να επιβιώσει σε αυτή τη γη ή αν θα επιβιώσει ή όχι… Με τη Χριστίνα, με ραγισμένη καρδιά, με δάκρυα στα μάτια, αγκαλιαζόμαστε για να τα μοιραστούμε όλα αυτά…
Τον Οκτώβριο περισσότερες κηδείες… Θα πάμε στη Μαράθα για να θάψουμε 19 Τουρκοκύπριους «αγνοούμενους»… Ανήκουν στην ομάδα των 126 γυναικών και παιδιών και ηλικιωμένων αντρών και ηλικιωμένων γυναικών που είχαν εκτελεστεί από την ΕΟΚΑ Β και θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους… Η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων έχει κάνει εκταφές στη Μαράθα και τα οστά έχουν ταυτοποιηθεί – πέρσι θάψαμε ομάδες γυναικών και παιδιών… Και η ΔΕΑ θα συνεχίσει να σκάβει το μαζικό τάφο στην Αλόα… Περισσότερες κηδείες, περισσότερος πόνος, περισσότερη απόδειξη για το τι έχει κάνει ο πόλεμος σε αυτή τη χώρα… Περισσότερη απόδειξη σε εκείνους που προσποιούνται ότι δεν βλέπουν και δεν ακούνε το πως καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές όσο δημιουργείται ένταση και μίσος…
Θα πάμε στη Μαράθα για να τους θάψουμε ξανά, τα λόγια μας θα γίνουν αγκάθια στο λαιμό μας, τα λόγια θα γίνουν πέτρες στο στομάχι μας και τα δάκρια μας θα ρέουν σαν ποταμοί… Εκείνοι που δεν νιώθουν τόσο βαρύ πόνο πρέπει τώρα να σιωπήσουν! Φτάνει πια! Αρκετά! Απλά σιωπήστε!
Φτάνει πια, τόσα νεκρά σώματα, τόσες αναμνήσεις, τόσοι φόβοι, τόσα βασανιστήρια και τόσος πολύς πόνος!
Φτάνει πια!
Θέλουμε να ζούμε ειρηνικά σε αυτή τη γη. Θέλουμε ειρήνη… Δεν θέλουμε μάχες, ένταση, εκδίκηση και μίσος… Δεν θέλουμε η ζωή των παιδιών μας και των συγγενών μας να θυσιαστεί για τα μικροσυμφέροντα μερικών…Θέλουμε να είμαστε μέρος της ανθρωπότητας όπου το διεθνές δίκαιο θα εφαρμόζεται πραγματικά, χωρίς «προσωρινές» ρήτρες… Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να ζουν με φόβο, καχυποψίες και αβεβαιότητες – θέλουμε ειρηνική ζωή για αυτά…
Θέλουμε τα παιδιά μας να κοιτάζουν το φεγγάρι και τα αστέρια, να ζουν κάτω από το γαλάζιο ουρανό, να απολαμβάνουν την τουρκουάζ θάλασσα και τον λαμπερό ήλιο και να ονειρεύονται ένα όμορφο μέλλον…
Φτάνει πια!
Σε πόσες κηδείες «αγνοουμένων» έχω παραστεί… Πόσες κηδείες, πόσοι θάνατοι, πόσοι τάφοι…
Πόσων «αγνοουμένων» τα οστά έχω δει να τα βγάζουν από πόσα πηγάδια… Πόσα δάκρυα συγγενών έχουν πνίξει την καρδιά μου… Φτάνει πια!
Φτάνει πια!
Εκείνοι που δεν έχουν ανοίξει ένα τάφο και έθαψαν εκεί τους αγαπημένους τους δεν τα νιώθουν αυτά, φτάνει πια!
Εκείνοι που δεν νιώθουν το βαθύ σκοτάδι στις καρδιές εκείνων που περιμένουν τους αγαπημένους τους να επιστρέψουν, ας σιωπήσουν και να μην μιλούν πια!

1. Η Μαρία Γεωργιάδου, η Παντελίτσα και η Ξένια Ορφανίδου δέχονται συλλυπητήρια στην κηδεία του αγαπημένου τους Στέλιου
2. Τα οστά του Στέλιου Ορφανίδη ανευρέθηκαν στη Βώνη

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 6th of October, 2019 – Sunday. Similar article was published in Turkish in the YENIDUZEN newspaper on the 6th of September 2019 and here is the link:
  • October 6th 2019 at 16:31

Kuzey Kıbrıs’ın kısır döngüden çıkması nasıl olacak… – Ulus Irkad

Türkiye’deki kısır döngüler, 1974 öncesinde bile Kıbrıslıtürkleri hiç yalnız bırakmadı. Kıbrıslıtürkler baştan itibaren Türk milliyetçisi liderlerinin de vasıtasıyla hep Türkiye’ye göbekten bağlı kaldılar. 1963 sonrasında, Mücahit Ordusu Türkiye’ye bağlı, Bayraktarlığın emri altındaydı ve 63 olayları ertesinde hemen tüm birimler, zaten TC devletinin emri altına geçmişti. Sancaktarlar kazalarda ve bazı büyük köylerde Bayraktar da Merkez Lefkoşa’da […]

İzcan: TC Dış İşleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu’nun saldırılarını şiddetle kınıyoruz.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Başkanı İzzet İzcan, TC Dış İşleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu’nun, Kıbrıs Türk toplumu içerisindeki barış yanlısı kesimlere ‘Rumcu’ diye saldırılarını sürdürmesinin kabul edilmez olduğunu ve kendisini şiddetle kınadıklarını belirtti.

“Sn Çavuşoğlu, kuzey Kıbrıs’a, ülkesinin bir ilçesi gibi davranmaya devam ediyor” diyen İzcan, “Türkiye’nin Kıbrıs’ta,  garantörlük haklarından başka bir hakkı bulunmamaktadır” dedi.

Tüm otoriter rejimler gibi, AKP iktidarı da yıkılmaya mahkumdur.

“Kıbrıs Türk toplumu kendi ülkesinde hür ve özgür olarak yaşamalıdır” diyen BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, AKP iktidarının, Türkiye’yi kapalı bir hapishaneye çevirdiğini, Sünni islama dayalı  karanlık bir  rejim kurma peşinde olduğunu ve fetihçi bir anlayışla, Cumhurbaşkanı Mustafa akıncı dahil kendinden farklı herkese saldırdığını vurgulayarak, “Tüm  otoriter rejimler gibi AKP iktidarı da yıkılmaya mahkumdur” dedi.

AKP, Kıbrıs’ta çözüm istemiyor.

AKP’nin Kıbrıs’ta çözüm istemediğinin açık ve net olduğunu dile getiren BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, AKP’nin, şiddet ve güce dayalı bir dış politikayla, Kıbrıs’ın doğal zenginlikleri dahil, her şeyine el koymaya çalıştığını vurguladı.

İzcan, “Barış ve demokrasi güçlerinin en geniş birlikteliği tek çıkar yoldur” diyerek, sonuna kadar mücadele edeceklerini belirtti.


İzle-Tartış’ta Hayat Treni İzlendi

By Pınar Piro


ht1Baraka’nın kesintisiz devam eden İzle-Tartış etkinliği kapsamında, 2019 bahçede sinema gecelerinin sonuncusu Hayat Treni filmi ile gerçekleştirildi. Ekim ayının ilk cumartesi akşam seyrettiğimiz Hayat Treni filmi bizlere, ikinci paylaşım savası sırasında yerlerinden edilen insanları, onların hayatta kalmak için vermiş oldukları haklı ve trajik/komik hikayesini anlattı. Film sonrası gerçekleştirdiğimiz sohbette savaşın görünen yüzüyle yaşattıklarının yanında görünmeyen yüzünün de olduğu buna ilaveten aslında var olan ancak “görünmeyen” insanlara yani; azınlıklara yaşattıkları da ele alındı. ht2Yapılan keyifli sohbetin ardından Kasım ayı filmi için öneriler bölümüne geçilerek öneriler arasından Der Verdingbub filmine karar verildi.   Bu filmde, Max bir çiftçi ailesinin çiftlik işlerinde çalıştırmak üzere evlatlık aldığı bir yetimdir. Üvey ailesi Max'a adeta bir köle gibi davranırken, evin öz oğlu ise onu aşağılamak ve yetim olduğunu başına kakmak için hiçbir fırsatı kaçırmamaktadır. Akordeon çalmak Max'ın kendine has bir özelliğidir. Kasabanın yeni öğretmeninin Max ile ilgilenmeye başlaması zaten kötü olan durumu daha da içinden çıkılmaz bir hale getirir. Max'ın çiftlikte çalışan Berteli ile kurduğu dostluk, tüm bu sıkıntılara dayanabilmesini sağlayan tek şeydir. Max onunla, çiftlik aletlerinin bile saf gümüşten olduğu bir dünya hayal etmektedir...   Bu hayal ile birlikte, Max’ın hikayesini konu alan bu filmi gelin birlikte izleyelim. 2 Kasım Cumartesi akşamı 19.00’da başlayacağımız etkinliğimize herkesi bekliyoruz…    

Ersin Tatar Eski Barakacıdır!

By Baraka Kültür Merkezi


  BarakaErsin                             Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın özünde “Bütün savaşlar ölüm getirir.” gibi temel bir mesajı olan ve oldukça yerinde bulduğumuz açıklaması sonrası, Türkiye basınına demeç veren Ersin Tatar’ın “Maalesef yaptığı açıklama marjinal grupların etkisinde yapılmış biraçıklamadır… Biz o tarafın kalabalığına Barakacılar diyoruz. Adı Türk, kendileri farklı bir ırk. Bazı Emperyalist güçler de bunları destekliyor” ifadelerini kullandığını öğrenmiş bulunuyoruz.   Öncelikle işbirlikçi siyasetin yıllardır birilerini Ankara’ya hedef göstermek ya da ilgili kişinin sağ cenahtan tepki görmesini sağlamak amacıyla “Bu Barakacıdır.” demesi artık bütün halkımızın aşina olduğu bir durumdur. Bu bağlamda derneğimizle aynı mücadele alanlarında bulunmak dışında hiçbir ilgisi olmayan gazeteciler, sanatçılar ve sendika yönetimleri yıllardır “Barakacı” diye hedef gösterilmektedir. Ancak son dönemde iş iyice çığırından çıkmıştır. Geçtiğimiz günlerde Bertan Zaroğlu isimli halk düşmanı şahıs, İçişleri Bakanı Ayşegül Baybars’ı ‘’Barakacı olmakla’’ suçlamıştır. Bugün ise Cumhurbaşkanı Akıncı için Ersin Tatar tarafından ‘’Barakacıların etkisi altındadır.’’ ifadeleri kullanılarak aslında aynı imada bulunulmaktadır.   Derneğimizin yıllardır verdiği mücadeleden kaynaklı olarak, gailesi halkımızın haklarına sahip çıkmak olan herkes için “Bu Barakacıdır”denilmesi bir bakıma doğru olabilir. Tabii eğer halkın hakları için mücadele ederken Baraka ile aynı çizgiye denk gelmiş olmak birini ‘Barakacı’ yapmak için yeterli bir kriter ise, en eski Barakacılardan birinin Ersin Tatar olduğunu açıklamak durumundayız. 2005 yılında CTP’nin Lefkoşa Belediye Başkanı Kutlay Erk’in Kumsal Park’ı halkın elinden almaya kalkışması üzerine konuya muhalif olanlar bir araya gelmiş, Ersin Tatar da Barakacılar ile komite kurarak, aynı masada toplantılar yapmış, sokakta yan yana bildiri dağıtmıştır. Yani olur da bir gün “Barakacılıkla” suçlanma sırası Ersin Tatar’a gelirse bilinsin ki, kendisi eski Barakacıdır.   Öte yandan Tatar’ın ırkımızla ilgili kullandığı ifadeleri ise halkımıza havale etmeyi uygun görüyoruz. Zira çabalarıyla, mücadelesiyle, sözüyle ve özüyle kim bu halktandır, kimin ise kökü dışardadır insanlarımız her şeyin farkındadır. Kimin Kıbrıslı Türk halkına, kim başka devletlere güvenerek hareket etmekte olduğu da ortadadır. Tüm hesapları ve gelir giderleri şeffaf şekilde kamuoyu ile paylaşılan Baraka’ya yönelik “Emperyalist güçler tarafından desteklendiği” ifadeleriyle ilgili ise, benzer bir iftirada bulunma gafletine düşen Serdar Denktaş’la ilgili hukuki sürecin devam ettiğini Tatar’a hatırlatır, sert gelen toplara kafa vurmaması konusunda uyarırız.       Baraka Kültür Merkezi (a) Kamil İpçiler


By birlesikkibrispartisi

BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, bu gece saat 21:30’da GENÇ TV’de programa katılarak, gündemdeki siyasi konuları değerlendirecektir.

İzcan: Kıbrıs Türk toplumu, Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın yanındadır. Yapılan hakaretleri sahiplerine aynen iade ediyoruz.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Genel Başkanı İzzet İzcan, Türkiye’deki AKP hükümetinin ‘Barış Pınarı Harekatı’ adı altında Suriye’ye saldırmasının kabul edilmez olduğunu, AKP’nin,  kendini kurtarmak için bölge halklarını ateşe attığını vurguladı.

Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın, savaşla sorunların çözülemeyeceğini, adına ‘Barış Pınarı Harekatı’ dense de akanın kan olduğunu belirtip, halkların kardeşçe bir arada yaşayacağı barış temennisinde bulunmasının ardından, başta Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan olmak üzere savaştan beslenen kesimlerin tehdit ve hakaretlerine maruz kalmasının kabul edilmez olduğunu vurgulayan BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, “Kıbrıs Türk toplumu, Cumhurbaşkanı Akıncı’nın yanındadır ve yapılan hakaretleri aynen sahiplerine iade etmektedir” dedi.

İşgalci ve işbirlikçilerinin tavırları, dünyanın her yerinde aynidir.

“Kıbrıs’ta, başta Başbakan Ersin Tatar ve Dış İşleri Bakanı Kudret Özersay’ın yağ kokan demeçlerini dinlediğim zaman utandım” diyen İzzet İzcan, işgal altında olan ülkelerde, işgalci ve işbirlikçilerin tavırlarının değişmediğini belirtti.

Bu haksız savaş derhal durmalıdır.

BKP’nin, barış ve özgürlük mücadelesi veren kardeş halkların yanında olduğunu dile getiren İzzet İzcan, “Savaş ile sorunların çözülemeyeceğini, bu haksız savaşın derhal durmasını ve tarafların masaya oturarak sorunlarını sulh yoluyla  çözmelerinin tek çıkar yol olduğunu vurgulamakta yarar görürüz” diyen BKP Genel Başkanı İzzet İzcan, Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’ya tam destek verdiklerini vurguladı.

Baraka Okuma Grubu: En Uzun Koşuda Adalılar Kitabını Okuyor

By Mustafa Batak

Okuma Grubu 2

Baraka Okuma Grubu: En Uzun Koşuda Adalılar Kitabını Okuyor "Baraka Okuma-Tartışma Grubu, bir süreden beridir okumakta olduğu Eduardo Galeano’nun Sel Yayıncılıktan çıkan ve kısa kısa hikayerlerden oluşan Aynalar” isimli kitabının ardınan, Khora Yayınlarından çıkan “En Uzun Koşuda Adalılar Türkiye Devrimci Mücadelesinde Kıbrıslı Türkler” isimli söyleşi kitabını okumaya başlıyor. Ali Şahin tarafından hazırlanan  ve Turgut Afşaroğlu’nun önsözünü yazdığı kitapta; Ali Fegan, Ahmet Ömer, Özkan Yıkıcı, Ferdi Sabit Soyer, Özkan Varoğlu, Pembe Afşaroğlu, Ayşe İpçiler ve Enver Bıldır gibi isimlerin öğrencilik yıllarında Türkiye’de ve Kıbrıs’ta yaşadıkları mücadele anıları kendi ağızlarından okuyucularla buluşuyor. 1967-1981 yılları arasında Türkiye’de öğrenci olarak bulunan ve çeşitli sol hareketlerde aktif olan Kıbrıslı Türkler ile röportajlardan oluşan bu kitabı gelin birlikte okuyup, tartışalım. Her çarşamba saat 18.00'da Baraka’da buluşarak gerçekleşecek okumalara sizler de davetlisiniz. Okuyan insan halkının yanındadır.

Baraka, ‘Anti-kapitalizm’ Değerini, Cuma Toplantılarında Tartışarak Güncelledi

By Kamil İpçiler

baraka hemen şimdi

Baraka Kültür Merkezi, yaklaşık 10 yıl önce belirlediği ve kitaplaştırdığı değerlerini yeniden tartışmaya ve geliştirmeye devam ediyor. Baraka’da son olarak ‘Anti-kapitalizm’ değeri, ‘Cuma Toplantıları’nda yapılan tartışmalar doğrultusunda güncellendi. Süreç, Baraka’nın tüm değerlerin yeniden ele alınması ve tartışılmasıyla devam edecek. Baraka’nın değerleri, Baraka Kültür Merkezi’nin her Cuma saat 19.00’da, Kızılbaş’taki Baraka lokalinde gerçekleştirdiği ve herkese açık olan ‘Cuma Toplantıları’nda tartışılıyor. Anti-kapitalizm değerinin son hali ise şöyle: Baraka anti kapitalisttir. Kapitalist emperyalizm, çağımızda sadece insanlığın değil bir bütün olarak eko-sistemin karşı karşıya olduğu temel beladır. Kültürel çeşitliliğin ve insanlığın entelektüel mirasının kapitalizmin tehdidi ile karşı karşıya olduğunun farkında olan Baraka, kapitalizme karşı mücadeleyi sınıfsal zeminde kurgular ve kendisini doğrudan kapitalizmin karşısında konumlandırır. Kapitalist sistem içerisinde tüm üretim ilişkilerinin ve toplumsal yaşamın örgütlenişi kar döngüsü-sermaye birikimi üzerinde şekillenmektedir. Kapitalizmin özünde bulunan daha fazla kar elde etme mekanizması, insanlığın toplumsal ihtiyaçlarını hiçe sayarak, kültürel değerleri ve ekolojik dengeyi yok etmek pahasına çalışır. Sermaye için tek bir anlam vardır, o da tüm anlamları anlamsızlaştıran kardır. Kapitalizm bir yandan sürekli krizlere girerken, öte taraftan bu krizlerden kaçınmak veya krizden çıkmak için “olağanüstü haller” yaratır. Öyle ki kapitalizmin kendisi tam da bu “olağanüstü halin” kural haline dönüşmesidir. Kriz halinde iken çıplak bir “olağan üstü hal”, değilken üstü kapalı bir “olağanüstü hal”! İşçi sınıfı ve emekçi halk kesimlerinin acımasız bir sömürüye tabi tutulabilmek için; cinsel yönelim, azınlık kimliği, göçmenlik  ve yerlilik temelinde yalnızlaştırılması; toplumsal yaşamın tüm bu kesimlerin birbirinden korkacak şekilde organize edilerek kontrol edilmesi; gezegen üzerinde yayılmacılık, savaş ve ekolojik talan! Öte yandan kapitalizm, kendisini tek seçenek olarak dayatır. Rekabet, bencillik ve kıskançlık gibi tasarımları insan doğası ve değişmez bir unsuru olarak sunan kapitalizm, bunun sonucunda dayanışmayan, bireysel kurtuluşçu ve tüketimci tek boyutlu bir insan profilinin evrensel insan doğası olduğu iddiasını ortaya koyar. Kapitalist sistemin devamı için egemenlerin kullandığı düşünsel hegemonya araçlarının başında ‘iyi yüzlü kapitalizm’ veya ‘yeşil kapitalizm’ gibi tasarımlar gelir. Özellikle sivil toplumcu anlayışın ürünü olan bu yaklaşımları savunanlar sadece sistem içi reformlara gidilmesini yeterli görürler. Eşitsizliklerin ve adaletsizliklerin kaynağını sorgulamaktan uzak olan bu anlayışlar bizzat kapitalizm tarafından üretilen fikirler olup “iyi yüzlü barbarlık” veya “yeşil barbarlık” diye de okunabilir. Baraka, kapitalist sistem içerisinde kapitalizme ve onun ilişki biçimlerine karşı örgütlenen bir kurumdur. Bundan dolayı kendisini “kurtarılmış alan” olarak tanımlayıp kapitalist ilişki biçimlerinden etkilenmediğini iddia etmez. Fakat sadece büyük mücadeleler içerisinde değil hayatın her alanında ve en küçük biriminde dahi -rekabete karşı dayanışmayı vb. savunarak- kapitalist ilişki biçimlerine ve dayatmalara karşı mücadele eder. Bu anlamda “yarını bugünden kuralım” şiarı, Baraka’nın varoluşunun karakterize olduğu zeminin yapı taşlarındandır. Baraka kapitalizmin dayattığı biçimiyle sabit ve değişmez bir insan doğasının kabul edilemez olduğunu savunur. İnsan doğası var olduğu toplumsal yapıdan etkilenmeden oluşmaz. Kapitalizmin dayattığı biçimi ile insan; rekabetten, bireyselcilikten ve egoizmden etkilenmiştir. Fakat bu insanın doğası değildir. Bu bağlamda Baraka kolektif kurtuluş ile bireysel özgürlüğü bir birinden bağımsız olarak düşünmez. Bu özgürleşme de ancak içerisinde dayanışma, eşitlik, bir arada yaşam, enternasyonalizm, adalet ve özyönetimcilik ilkelerinin bulunacağı bir anti kapitalist  mücadele sürecinin içerisinde gelişip yayılabilecektir. Baraka ekoloji, gençlik, kadın özgürleşmesi ve LGBT+ gibi toplumsal hareketlerin bağımsızlıklarından ödün vermeksizin anti kapitalist zeminlerde birlikteliğini savunur. Sistem içi iyileştirmeleri reddetmemekle birlikte, aslolanın sistemi reformlarla dönüştürmek değil, tamamen ortadan kaldırmak  ve  yerine “birimizin özgürce gelişmesinin hepimizin özgürce gelişmesinin koşulu olduğu” sosyalist bir sistem  kurmak olduğunu savunur.

BKP: Savaş ve işgallere hayır diyoruz.

By birlesikkibrispartisi

Birleşik Kıbrıs Partisi Merkez Yönetim Kurulu,  Türkiye’deki AKP hükümetinin savaş kararı alarak Suriye sınırları içerisinde askeri operasyon başlatmasının bölge istikrarına hiçbir katkı yapmayacağını vurgulayarak, savaş kararının Türkiye’nin koas içerisine çekilmesine ve yıllarca sürecek bir savaşa neden olacağına işaret etti.

Yaşananlardan bölge ve Türkiye halkları adına büyük kaygı duyduklarını ifade eden BKP Merkez Yürütme Kurulu, bu savaşın haksız bir savaş olduğunu, Türkiye ve bölge haklarına bir faydası olmayacağını ve Orta doğuyu kan gölüne çevireceğini vurguladı.

“ Birleşik Kıbrıs Partisi, böylesi vahim sonuçlar doğuracak  bu savaşı desteklememektedir. AKP hükümeti gündemi değiştirerek, halk içinde kaybettiği desteği şovenizm ve milliyetçiliği  ön plana çıkararak kitle desteğini artırmaya çalışmaktadır” diyen BKP MYK, Yaşananların AKP’nin emperyalist ve Noe Osmanlıcı dış politikasının devamı olduğunu vurguladı.

BKP’nin Türkiye’deki Türk ve Kürt halklarının kardeşçe birlikte, demokrasi, özgürlük ve barış içerisinde yaşamasını desteklediğine vurgu yapan BKP MYK,  AKP’nin de Tüm diktatörlük yönetimlerinde olduğu gibi milliyetçilik ve şovenizmi tırmandırarak iktidarını koruma çabasında olduğuna işaret ederek, “ Yüzlerce Türk ve Kürt genci yaşamını yitirecek, ancak egemen sınıf savaştan nemalanmaya devam edecek ve bu savaştan egemenler karlı çıkacaktır” dedi..

“ BKP MYK  savaş kararına destek veren başta CHP ve diğer siyasal partileri de yaşanacaklardan sorumlu tutar ve kınar. Demokrasi ve barışı savunduğunu belirten siyasal partilerin böylesine haksız ve acımasız bir savaşa destek vermesi kabul edilemez bir tutumdur” diyerek, “ BKP yurdumuz Kıbrıs’ta olmak üzere dünyada bu fetihçi, işgalci zihniyete destek veren kesimleri kınar ve insanlığın geleceğinin barış ve demokraside olduğuna vurgu yapar” dedi.

Asılan Bedenler Yaşayan Fikirler – Aziz Güven

By Nazen Şansal


Argasdi dergimizin "Bellek" sayfasında, 48 yıl önce bugünü; Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idam kararının verildiği gün olan 9 Ekim 1971'i ele aldık...


9 Ekim 1971... Üç fidanı darağacına gönderen idam kararının verildiği gün... Son dönemlerde idam cezası tekrardan tartışılır olmaya başlandı. En temel insan haklarından biri olan “yaşama hakkı”na aykırı olması nedeni ile Türkiye dahil olmak üzere birçok ülkenin ceza yasalarından çıkarılmış olan idam cezası; taciz, tecavüz gibi suçları işleyen kişilere karşı duyulan ve büyüyen haklı öfkenin adı olarak sıkça dillendirilir oldu. Yaşama hakkına aykırılığı ve çağ dışılığı bir yana dursun, böylesi bir cezanın hukuk sistemlerinde yer alması halinde kimlere uygulanacağı da göz ardı edilemeyecek kadar önem arz etmektedir. Demokrasinin ve özgürlüklerin her geçen gün gerilediği günümüz Türkiye’sinde, idam cezalarının olsa olsa devrimcilere uygulanacağından endişe duymak hiç de yersiz olmayacaktır. İdam cezası ile taciz ve tecavüz suçlularına duyulan öfkenin dineceği, yüreklerde hissedilen acılara bir nebze de olsa su serpileceği zannedilse de, aslında böylesi suçların yaşanmayacağı daha güzel bir dünya için mücadele edenlerin aleyhine rahatlıkla uygulanabilecek bir yaptırıma da dönüşebilecektir.

*** Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu (THKO)’nun kurucu üyelerinden olan Deniz Gezmiş, yaşasaydı bugün 70 yaşındaydı. 27 Şubat 1947’de Ankara’nın Ayaş ilçesinde, öğretmen anne ve babanın çocuğu olarak dünyaya gelen Deniz, henüz daha lise yıllarındayken tanışmıştı sol fikirlerle. Gencecik yaşında kendisini eylemlerin içerisinde buluveren Deniz Gezmiş’in ilk tutuklanması 31 Ağustos 1966 tarihinde Ankara’dan İstanbul’a yürüyen Çorum Belediyesi temizlik işçilerinin, Taksim Anıtı’na çelenk koymaları sırasında, Türk-İş yöneticilerini protesto eden bir grupla beraber yaptığı eylem sonucunda olacaktı. 1966 Kasımında girdiği İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde dahil olduğu çok sayıda eylemliliklerle geçen üniversite yıllarında birçok kez gözaltına alınan ve tutuklanan Gezmiş’in 1967 senesinde öğrenci örgütlerinin düzenlediği Kıbrıs Mitingi sırasında Aşık İhsani ile birlikte ABD bayrağının yakılması nedeniyle yaşadığı bir gözaltı da mevcuttur. Anti emperyalist tam bağımsız bir Türkiye uğruna yoldaşları ile birlikte cesurca verdiği mücadeleye sığdırdıkları sayısız protestonun içinde kuşkusuz ki en önemlilerinden biri de 6. Filo eylemleriydi. Üniversite yıllarında Devrimci Hukukçular Örgütü’nün de kurucularından olan Gezmiş’in beraatla sonuçlanan yargılanmaları da oldu. 68 Kuşağı’nın ideolojik atmosferinde “Sosyalist Devrim”, “Milli Demokratik Devrim” gibi politik tezlerden Milli Demokratik Devrim görüşünün öğrenciler arasında yayılmasına çok büyük bir etkisi olan Deniz, 1968 yılında yapılan öğrenci eylemlerinde Cihan Alptekin, Mustafa Lütfi Kıyıcı, Mustafa İlker Gürkan, Cevat Ercişli, Selahattin Okur, Saim Kurul ve Erim Süerkan ile birlikte Devrimci Öğrenci Birliği’ni kurar. Yürüttükleri Milli Demokratik Devrim mücadelesi içerisinde silahlı eylemlerde de bulunan Deniz Gezmiş ve arkadaşları başta Hüseyin İnan, Sinan Cemgil, Yusuf Aslan, Alparslan Özdoğan, Cihan Alptekin olmak üzere diğer genç sosyalistlerle birlikte 4 Mart 1971 tarihinde yayımladıkları bir bildiri ile THKO’yu kurduklarını kamuoyuna açıklarlar. İlk silahlı eylemini 29 Ocak 1970 tarihinde gerçekleştirecek olan THKO; içinde Yusuf Aslan, Hüseyin İnan ve Deniz Gezmiş’in de bulunduğu idam kararının iptali için çalışmalar yürütecektir. Silahlı faaliyetlerine bu dönemde de devam edecek olan örgüt, Tuğgeneral Ali Elverdi başkanlığındaki Sıkıyönetim Mahkemesi’nin, 9 Ekim 1971 tarihinde verdiği idam kararı ve ardından 1972 yılının 6 Mayıs’ında üç fidanın idam edilmeleri neticesinde dağılacaktır. Bugün, üç fidanın haklarında verilen idam kararının 48. yılında Türkiye’deki genel siyasal tablonun hemen hemen hiç değişmediğini söyleyebiliriz. Türkiye’de idam cezası kaldırılmış olsa da, Denizlerin idamına ortak olan zihniyetlerin mirasçıları hala daha iktidardadır; ve yargısız infazlarla idam müessesesini farklı biçimlerde sürdürmeye, her geçen gün idam cezasına geri dönüşün yollarını açmak adına ajitasyon yapmaya devam etmektedir. Kurulu düzenin hukuken, siyaseten ve ahlaken daha da geriye gittiği Türkiye’de, tüm bu olumsuzluklara karşı ilerici, aydın ve devrimci halk kitleleri tarafından sahiplenilen simgenin adıdır Denizler; ve mücadeleleri bugünün devrimcilerine hala ışık tutmaya devam etmektedir. Aziz Güven Kaynak: